Οι αιώνιες αλήθειες μένουν άσβεστες: σκέψεις από τις ηρωικές μνήμες της "Νέας Φρουράς"

Το ημερολόγιο έγραφε 6-Ιούλη 2008 έφυγε από τη ζωή μια από τις μεγαλύτερες ηθοποιούς της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά και του κόσμου ολόκληρου, η Νόννα (Νοεμβρίνα) Μορντιούκοβα (Нонна Мордюкова).

Γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό της Ουκρανίας, στις 25-Νοε-1925 σπούδασε υποκριτική στο Ινστιτούτο Κινηματογράφου της Μόσχας και έκανε το ντεμπούτο της το 1948 στην ταινία «η Νέα Φρουρά», όπου ερμήνευσε το ρόλο ενός από τα βασικά μέλη της γνωστής από το ομώνυμο επικό μυθιστόρημα του Φαντέγιεφ (που έφυγε από τη ζωή –αυτοκτόνησε 13 Μάη 1956), αντιστασιακής οργάνωσης εφήβων στα χρόνια του πολέμου

Molodaya gvardiya | Νέα Φρουρά | Σεργκέι Γερασίμοφ Ι 1948_160λ
Η ταινία του σπουδαίου Σοβιετικού σκηνοθέτη, που εκτείνεται σε δυο μέρη και παίζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 2022, στηρίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Αλεξάντρ Φαντέγιεφ , και εξυμνεί τις πατριωτικές πράξεις της αντιστασιακής κομσομόλικης οργάνωσης «Νέα Φρουρά». Το 1941, μόλις οι ναζί κατακτητές είχαν καταλάβει την ουκρανική πόλη Κρασνοντόν, νεαροί κομσομόλοι συγκρότησαν την παράνομη οργάνωση «Νέα Φρουρά» υπό την καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο αγώνας της οργάνωσης αποτελεί μια από τις πιο ηρωικές και τραγικές σελίδες στα χρόνια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου. Οι κομσομόλοι ανάμεσα σε άλλα τη μέρα της επετείου του Κόκκινου Οκτώβρη κρέμασαν σοβιετικές σημαίες στο άντρο των ναζί, απελευθέρωσαν από δύο στρατόπεδα τους αιχμαλώτους πολέμου και καίγοντας το κτίριο όπου φυλάσσονταν τα αρχεία τους, έσωσαν χιλιάδες κατοίκους του Κρασνοντόν από το να οδηγηθούν με τη βία στη Γερμανία στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ... Αφού τους κατέδωσαν οι προδότες, 73 νεαροί κομσομόλοι «Νεοφρουροί», ύστερα από άγρια βασανιστήρια στην Γκεστάπο, εκτελέστηκαν το 1943. Στις μορφές του Ολέγκ Κοσεβόι, του Σεργκέι Τιουλένιν, της Λιούμπκα Σεφτόβα και άλλων μελών της οργάνωσης ενσαρκώνονται τα σοσιαλιστικά ιδανικά. Ο Γερασίμοφ απεικονίζει ηρωικά και ρομαντικά τους κομσομόλους, τονίζοντας το αυθόρμητο του χαρακτήρα της νεότητας, την ατρόμητη και ανυποχώρητη στάση τους, ως φωτεινό παράδειγμα για τις μελλοντικές γενιές. Παρότι αισθητικά δεν δίνει δείγματα σπουδαίας κινηματογράφησης - η υπέροχη μουσική του Ντμίτρι Σοστακόβιτς βέβαια παίζει κυρίαρχο ρόλο - εντούτοις η ιστορία που αφηγείται είναι σημαντική. Η αξία της ειδικά σε αυτούς τους καιρούς της αναθεώρησης της Ιστορίας είναι ανεκτίμητη, ιδιαίτερα τώρα γιατί επισημαίνει τη φιλία των λαών της ΕΣΣΔ. Αν και το πρώτο μέρος είναι πιο αργό γιατί κυρίως εστιάζει στη δημιουργία της οργάνωσης, στο δεύτερο μέρος ξεδιπλώνεται εκτενέστερα η ηρωική της υπόσταση. Αξίζει να σημειωθεί ότι τιμήθηκε με το βραβείο «Στάλιν» και το δίτομο μυθιστόρημα του Α. Φαντέγιεφ (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή») αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα αναγνώσματα της νεολαίας της ΕΣΣΔ μεταπολεμικά.
          Τραγική φιγούρα
Ο Αλεξάντρ Φαντέγιεφ γεννήθηκε το 1901 και έγινε 17χρονος μέλος του ΚΚΡ (μπ) παίρνοντας μέρος στον Εμφύλιο Πόλεμο και στην εξέγερση της Κρονστάνδης.
Το 1923 έγραψε τη νουβέλα «Ενάντια στο ρεύμα» ενώ έγινε πλατιά γνωστός με το μυθιστόρημα "Συντριβή" για τον παρτιζάνικο πόλεμο στην Άπω Ανατολή. Στον Εμφύλιο Πόλεμο αφιερώνει και το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος από τους Ουντέγκε" και στα χρόνια του Μεγάλου Πατριωτικού Πόλεμου έγραψε άρθρα και χρονογραφήματα για τον ηρωικό αγώνα του σοβιετικού λαού.
Μεταπολεμικά δημοσίευσε τη "Νέα Φρουρά" _κυκλοφορεί από τη Σύγχρονη Εποχή _2 τόμοι1+2 που του χάρισε μια από τις κορυφαίες θέσεις στη σοβιετική λογοτεχνία. Ο Φαντέγιεφ ξανάγραψε κάποια κομμάτια, έπειτα από κριτική που του ασκήθηκε στην Πράβντα το 1947, και κυκλοφόρησε με τη νέα της μορφή το 1951 (σσ. η αναθεώρηση δημοσιευμένων έργων, ήταν μια πρακτική που συνηθίζονταν την εποχή εκείνη).

Διετέλεσε μέλος της ΚΕ του ΚΚΡ(μπ) από το 1939, χρονιά που ανέλαβε για πρώτη φορά και ΓΓ της Ένωσης Σοβιετικών Συγγραφέων ως το 1944. Ακόμα, επισκέφθηκε την Ισπανία το 1937 κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, παίρνοντας μέρος στο 2^ο συνέδριο «διεθνιστών συγγραφέων για την υπεράσπιση της κουλτούρας». Επίσης, διετέλεσε αντιπρόεδρος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης, βουλευτής του Ανώτατου Σοβιέτ ενώ τιμήθηκε στη χώρα του με 7 διακρίσεις –μεταξύ αυτών δύο παράσημα Στάλιν και Λένιν. Βιβλία του αποτέλεσαν σενάρια για ταινίες.
Στις αρχές της 10ετίας του 50 άρχισε να εκφράζει πιο συχνά τη δυσαρέσκειά του σχετικά με την πολιτική του Κόμματος στον καλλιτεχνικό τομέα, τάση που εκδηλώθηκε και από άλλους την εποχή εκείνη, συμφωνώντας όμως με τη γενική της κατεύθυνση και διατηρώντας τη θέση του.
Με το θάνατο του Στάλιν –πιστεύοντας ίσως ότι μπορεί να υπάρξει μια καλύτερη περίοδος για την τέχνη, ξεκίνησε εκθέσεις προς την ΚΕ του ΚΚΣΕ, που –φυσικά αγνοήθηκαν, ενώ άρχισε να παραγκωνίζεται από την ηγεσία της Ένωσης Συγγραφέων και έτσι στις 13 Μαΐου 1956, περίπου δύο χρόνια μετά την απομάκρυνσή του από τη θέση του γραμματέα, αλκοολικός και καταθλιπτικός αυτοκτονεί, αφήνοντας σημείωμα που γράφει: __Προς την Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης

Fadeev + Sholokhov 
στην πρώτη γραμμή

Μου είναι αδύνατο να ζήσω άλλο αφού η τέχνη στην οποία έχω αφιερώσει τη ζωή μου έχει καταστραφεί από την αυτάρεσκη, αδαή ηγεσία των άσχετων του Κόμματος και δεν μπορεί να διορθωθεί πλέον.
Τα καλύτερα στελέχη της λογοτεχνίας- που αριθμούν πολύ περισσότερο από όσο θα μπορούσαν καν να φανταστούν οι τσαρικοί σατράπηδες- έχουν βιολογικά εξοντωθεί ή έχουν πεθάνει εξ’ αιτίας της εγκληματικής συνενοχής αυτής της εξουσίας. Οι καλύτεροι άνθρωποι της λογοτεχνίας πέθαναν σε μια αφύσικα νεαρή ηλικία, ενώ όλοι οι υπόλοιποι που ήταν ικανοί-ακόμη και στο μικρότερο βαθμό- να παράγουν αληθινά έργα αξίας πέθαναν πριν γίνουν 40-50 χρόνων.Η λογοτεχνία– αυτό το Ιερό- δόθηκε για εξόντωση στους γραφειοκράτες και στα πιο οπισθοδρομικά στοιχεία του λαού, και, από τα υψηλότερα δικαιοδοτικά όργανα- όπως τη Διάσκεψη της Μόσχας και το 20^ο Συνέδριο του Κόμματος, όταν ήρθε το νέο απατηλό σύνθημα  "Εμπρός!".
Η οδός μέσω της οποίας σκοπεύουν να διορθώσουν την κατάσταση προκαλεί αγανάκτηση. Συγκέντρωσαν μια ομάδα από αδαείς, με την εξαίρεση λίγων έντιμων ανθρώπων που βρήκαν τον εαυτό τους ακριβώς στην ίδια κατάσταση διωγμού και επομένως αδυνατούν να πουν την αλήθεια– και τα συμπεράσματά τους είναι βαθιά αντι-λενινιστικά γιατί προκύπτουν από γραφειοκρατικές συνήθειες, συνοδευμένες από την απειλή του ίδιου ροπάλου.
Με τι αίσθημα ελευθερίας και του ανοιχτού μυαλού η γενιά μου μπήκε με τα μπούνια στη λογοτεχνία την περίοδο που ζούσε ο Λένιν: τι απεριόριστη δύναμη υπήρχε στην ψυχή μας!, και τι όμορφα έργα δημιουργήσαμε και ακόμη θα μπορούσαμε να έχουμε δημιουργήσει!
Μετά το θάνατό του μας υποβίβασαν σε επίπεδο παιδιών, μας κατέστρεψαν, μας απείλησαν ιδεολογικά μιλώντας για «πνεύμα του Κόμματος». Και τώρα, που (ίσως;) μπορούσαν να διορθωθούν όλα, πρωτογονισμός και αμάθεια– μαζί με μια αισχρή δόση αυτοπεποίθησης- εκδηλώνονται από αυτούς ακριβώς που υποτίθεται ότι διορθώνουν τα πάντα. Η λογοτεχνία έχει τεθεί υπό τον έλεγχο ατάλαντων, μικροπρεπών, μνησίκακων ανθρώπων. Τα λίγα άτομα που έχουν διατηρήσει το ιερό φως στις ψυχές τους, βρίσκουν τον εαυτό τους στη θέση των παριών και-λόγω της ηλικίας τους- θα χαθούν σύντομα. Και δεν υπάρχει πλέον κανένα εσωτερικό ερέθισμα για να δημιουργήσουν…

Γεννημένος για σπουδαίο δημιουργικό έργο στο όνομα του Κομμουνισμού, συνδεόμενος με το Κόμμα μου για σχεδόν 60 χρόνια, με τους εργάτες και τους αγρότες, προικισμένος με ένα ασυνήθιστο ταλέντο, γέμισα με τις πιο ευγενείς σκέψεις και συναισθήματα, που μπορούν να γεννηθούν μόνο από τη ζωή του λαού, ενωμένου με τις εξαιρετικές ιδέες του Κομμουνισμού.
Αλλά μετατράπηκα σε άλογο που σύρει ένα κατεστραμμένο κάρο. Όλη μου τη ζωή σύρθηκα κάτω από το φορτίο πληκτικών, αδικαιολόγητων, αμέτρητων γραφειοκρατικών καθηκόντων, που ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να έχει φέρει εις πέρας. Και ακόμη και τώρα, όταν συνοψίζω τη ζωή μου, είναι ανυπόφορο να ανακαλώ το πλήθος από φωνές, επιπλήξεις, κηρύγματα και απλά ιδεολογικά ελαττώματα που έπεφταν βροχή πάνω μου, ένα άτομο στο οποίο οι άνθρωποί μας θα έπρεπε να είναι δικαιολογημένα περήφανοι λόγω της αυθεντικότητας και της πραγματικής σεμνότητας του βαθέως κομμουνιστικού μου ταλέντου. Η λογοτεχνία, ο πολυτιμότερος καρπός της νέας τάξης, έχει εξευτελιστεί, καταδιωχθεί και καταστραφεί. Η αυταρέσκεια των νεόπλουτων στα μεγάλα διδάγματα του Λένιν- ακόμη και όταν ορκίζονται πίστη σε αυτά- έχει οδηγήσει στην πλήρη δυσπιστία μου για αυτούς. Από αυτούς μπορούμε να περιμένουμε χειρότερα από ότι από τον σατράπη Στάλιν. Αυτός τουλάχιστον ήταν μορφωμένος, αυτοί όμως είναι αδαείς.
Η ζωή μου ως συγγραφέα χάνει κάθε νόημα, και αφήνω αύτη τη ζωή με μεγάλη χαρά, βλέποντάς το σαν μια απαλλαγή από αυτή τη θλιβερή ύπαρξη, που μικρότητα, ψέματα και συκοφαντία πέφτουν βροχή πάνω σου. Η τελευταία μου ελπίδα ήταν να πω όλα αυτά στους ανθρώπους που ηγούνται της κυβέρνησης, αλλά στο πέρασμα τριών χρόνων δεν μπόρεσαν καν να με δεχθούν, παρά τα αιτήματά μου.
           Ζητώ να θαφτώ δίπλα στη μητέρα μου.
           Α. Φαντέγιεφ, 13|V|56

Νόννα (Νοεμβρίνα) Μορντιούκοβα

Ηρωικές ρομαντικές νότες, ηχούν με ιδιαίτερη δύναμη αναδεικνύοντας σεμνά τις πατριωτικές πράξεις της παράνομης κομσομόλικης οργάνωσης του Κρασνοντόν, εξυμνώντας τον αγώνα του σοβιετικού λαού κατά των Γερμανοφασιστών κατακτητών.
Στις μορφές του Ολέγκ Κοσεβόι, του Σεργκέι Τιουλένιν, της Λιούμπκα Σεφτόβα και άλλων μελών της οργάνωσης ενσαρκώθηκε το αγνό σοσιαλιστικό ιδανικό: θρίαμβος! -η 23χρονη ηθοποιός βραβεύτηκε με το βραβείο του Στάλιν

Ο ρόλος την στιγμάτισε, όπως και τους υπόλοιπους ηθοποιούς, αλλά δεν της άφησε περιθώρια: μέσα στα επόμενα χρόνια έπαιξε σε 62 ταινίες – μικρούς ή μεγάλους, αλλά πάντα αξέχαστους ρόλους, αμιγώς κωμικούς ή αμιγώς τραγικούς. Χωριατοπούλα, είχε εκείνη την ξεχωριστή ομορφιά, που φτιάχνει μόνο η φύση, η ύπαιθρος και η …λαϊκή τέχνη: δεν ήταν τυχαίο, ότι ο μεγάλος μαιτρ του σύγχρονου κινηματογράφου, Αλεξάντρ Ντοβζένκο, μόλις αντίκρισε τη νεαρή Νόννα είπε, ότι είδε αυτό το πρόσωπο στα σκυθικά αγγεία…
Πρωταγωνιστώντας σε κινηματογραφικές προσαρμογές κλασικών ταινιών για τον πόλεμο, δράματα και κωμωδίες και εντυπωσίασε πάντα το κοινό με την αμεσότητά της. «Ήρωάς μου είναι οι άνθρωποι», έλεγε. Τιμήθηκε πάνω από μια φορά με το βραβείο «καλλιτέχνης του λαού της ΕΣΣΔ».
«Ζούσε για το σινεμά και μέχρι το τέλος της ζωής της ονειρευόταν καινούργιους ρόλους» είπε για τη μητέρα της η επίσης καλλιτέχνης κόρη της, Ναταλία Μορντιούκοβα.

                   Η ζωή της
Η Nonna Mordyukova γεννήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1925 στο ουκρανικό χωριό Konstantinovka και πέρασε την παιδική της ηλικία στο χωριό Glafirovka, της περιφέρειας Krasnodar όπου η μητέρα της - η Ιρίνα - ήταν πρόεδρος κολχόζ.  Ήταν εκείνη που έδωσε στο κορίτσι το ηχηρό και ασυνήθιστο όνομα Ноябрина (Νοεμβρίνα Noyabrina) και της ενστάλαξε την αγάπη για το θέατρο, τη μουσική και την τέχνη. «Ήμουν ακόμα μικρή, όταν κληρονόμησα το μουσικό αυτί μου, από τη μητέρα και τους γονείς της -η μαγική της βιόλα, όπως λένε, τρέλλενε τους πάντες», υπενθύμιζε η μελλοντική ηθοποιός.
Στην πρώιμη παιδική ηλικία, η Nonna μάθαινε ουκρανικά λαϊκά τραγούδια και ρωσικά ρομάντζα, ονειρευόταν μια καριέρα υποκριτικής, αλλά ως μεγαλύτερη κόρη της οικογένειας, είχε πολλά βάρη τις δουλειές του σπιτιού, φροντίζοντας τα μικρότερα αδέλφια και τις αδελφές της.Τα παιδιά σπάνια είδαν τον πατέρα τους, Βίκτορ Μορντούκοφ, που ήταν στρατιωτικός και απουσίαζε για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Η ευθύνη και η δέσμευση στο χαρακτήρα της μελλοντικής ηθοποιού συνδυάστηκαν με την ανεξαρτησία και την αυξημένη αίσθηση δικαιοσύνης, με επιχειρήματα, που αψηφούσαν τους δασκάλους και δεν φοβόταν να εκφράσει τη γνώμη της. Ατίθαση όπως ήταν, θεωρούσε το σχολείο «αναγκαίο κακό» αλλά καταλάβαινε ότι χωρίς πτυχίο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, δεν θα μπορούσε να εκπληρώσει το όνειρό της να σπουδάσει για να γίνει ηθοποιός. Επιπλέον, ο τότε διάσημος ηθοποιός Николай Мордвинов (Nikolai Mordvinov) την συμβούλεψε να τελειώσει οπωσδήποτε το σχολείο και να έρθει στη Μόσχα, να τον βρει για να την βοηθήσει να μπει σε σχολή θεάτρου.Όταν είδε για πρώτη φορά στην ταινία «Богдан Хмельницкий» (Μποχντάν Κμέλντσκι ) "Bohdan Khmelnitsky" σσ. Πρόκειται για μια επική σοβιετική ιστορική ταινία σε σκηνοθεσία του Ihor Savchenko, γυρισμένη στα κινηματογραφικά στοδίου του Κιέβου. Εστιάζει στις πρώτες επιτυχίες των Κοζάκων εναντίον της πολωνικής αριστοκρατίας, συμπεριλαμβανομένων των μαχών του 1648. εντυπωσιάστηκε τόσο που έγραψε γράμμα στην πρωταγωνίστρια, ρωτώντας τι πρέπει να κάνει «για να γίνει σαν την Ορλόβα Λιουμπόφ (Любовь Петровна Орлова σσ. ρωσίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια κινηματογράφου και θεάτρου, η πρώτη μεγάλη αστέρας του σοβιετικού σινεμά)

Η Νόννα δεν τα κατάφερε να φύγει για την πρωτεύουσα: το 1941, ο πόλεμος ξεκίνησε και η ήδη δύσκολη ζωή του χωριού έγινε ακόμη πιο δύσκολη: ο πατέρας πήγε στο μέτωπο, απ’ όπου γύρισε το 1943 έχοντας χάσει ένα πόδι στις μάχες και η μητέρα με τα παιδιά κυνηγιόντουσαν από τους γερμανούς φασίστες. Αρχές του 1944 η οικογένεια διαλύθηκε και η μητέρα πήρε τα παιδιά και έφυγε για το Ейск (Yeisk) όπου η Nonna αποφοίτησε από το λύκειο και από εδώ, λίγο μετά το τέλος του πολέμου, το 1945, ξεκίνησε να κατακτήσει την πρωτεύουσα, όπου έγινε δεκτή στο ВГИК (VGIK σσ. υπάρχει ακόμη σήμερα ως Ινστιτούτο Κινηματογραφίας Gerasimov, στη Μόσχα).
Στις εισαγωγικές εξετάσεις πήρε μόνο ένα 5άρι τελείως απροετοίμαστη: αντί –ως είθισται να απομνημονεύσει αποσπάσματα από έργα, έπαιξε αυτοσχέδιες σκηνές μπροστά από την επιτροπή, όπου οι πραγματικές ιστορίες από την παιδική ηλικία και φανταστικές λεπτομέρειες ήταν αλληλένδετες, παρ’ όλ’ αυτά εκτιμήθηκε σαν μελλοντικό ταλέντο.

Από τη "Νέα Φρουρά" στη "Μάνα"

Όταν η Nonna Mordyukova μπήκε στο δεύτερο έτος του VGIK, ο σκηνοθέτης Σεργκέι Γκεράσιμοφ την προσκάλεσε να πρωταγωνιστήσει στην ταινία «Νέα Φρουρά» που έγινε θρύλος (οκτώ ηθοποιοί, συμπεριλαμβανομένης της Nonna, τιμήθηκαν με βραβείο Στάλιν).
Η ηθοποιός θυμόταν αργότερα: «Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε. Υπήρχαν πολλές φωτογραφίες, ταινίες, ρόλοι, αλλά η "Νέα Φρουρά" παρέμεινε ό,τι πιο αγαπητό, σαν αδερφή - ήταν το εισιτήριό μας για μια δημιουργική ζωή. Φυσικά, ήμασταν ακόμα "ψάρια" σαν καλλιτέχνες, δεν είχαμε αρκετό επαγγελματισμό, αλλά η ζωντανή ιστορία του πολέμου, που βλέπαμε με τα μάτια μας, η ατμόσφαιρα του Κρασνοντόν, όπου ζήσαμε για τέσσερις μήνες και όπου όλοι μας αγκάλιασαν και μας έβαλαν στην καρδιά τους - όλα αυτά δημιούργησαν μια τέτοια ατμόσφαιρα γύρω μας, που εξαφάνισε κάθε επίπλαστο»
Τα επόμενα χρόνια στον κινηματογράφο, το όνομα της εντυπωσιακά όμορφης γυναίκας - κοζάκου συνδέθηκε στενά από τους σκηνοθέτες με την Γιουλιάνα Γκρόμοβα (σσ. Ulyana Matveevna Gromova Ульяна Матвеевна Громова μέλος της Σοβιετικής αντίστασης της Ουκρανίας στον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο, που εκτελέστηκε στα 19 της χρόνια από τους Ναζί).
Οι σκηνοθέτες είδαν τη νεαρή ηθοποιό ως τραγική ηρωίδα, για σοβαρούς δραματικούς ρόλους αν -και η ίδια ήθελε να παίξει την «απλή σοβιετική γυναίκα». Τελικά, το 1955 πρωταγωνίστησε στην ταινία του Μιχαήλ Σβάιτσερ (Mikhail Shvejtser) Чужая родня "Other People's Relatives". Μετά από αυτό, η καριέρα της απογειώθηκε.
Η Μορντιούκοβα ζήτησε να παίξει το κορίτσι Κοζάκο Aksinya στην ταινία ο ήρεμος Δον, αλλά ο Gerasimov δεν την προσκάλεσε. Ωστόσο, ακόμη και χωρίς αυτό, η ηθοποιός είχε πολλούς ρόλους που θυμόταν το κοινό: η έμπορος Domna Belotelova στο The Marriage of Balzaminov, η Klavdia Vavilova στο Komissar_ Commissar, η διευθύντρια του σπιτιού στο The Diamond Hand, η Donya Trubnikova στην προεδρία, η Maria Konovalova στη Ρόντα ".
Αγαπήθηκε για την ειλικρίνεια και την αλήθεια της. «Είσαι η ελπίδα ολόκληρης της χώρας. Απλή όπως εμείς οι γυναίκες» της έγραψε το κοινό. Η ίδια η ηθοποιός στα απομνημονεύματά της είπε ότι προσπαθούσε πάντα να μην παίζει, αλλά να ζει τη μοίρα του χαρακτήρα της, προσθέτοντας πραγματικά συναισθήματα.

Τη δεκαετία του 1980, άρχισε να εμφανίζεται λιγότερο. Οι ανατροπές είχαν ξεκινήσει πριν το 89-91 και η εικόνα μιας απλής σοβιετικής γυναίκας της μαχήτριας άρχισε να αφήνει τις οθόνες.
Η τελευταία της δουλειά σε ταινία μεγάλου μήκους ήταν ο κύριος ρόλος στην ταινία "Μάνα" του Denis Evstigneev (σσ. δεν έχει σχέση –ούτε θα μπορούσε με τη θρυλική «Μάνα» του Γκόρκι, είναι το χρονικό μιας σοβιετικής οικογενειακής λαϊκής μπάντας που ιδρύθηκε από μια μητέρα έξι παιδιών).
Ο σεναριογράφος Arif Aliyev, είπε αργότερα ότι η ταινία δημιουργήθηκε ειδικά για την ίδια, μια δυναμική ηρωίδα στο επίκεντρο. Ο σκηνοθέτης το αποκαλεί «οικογενειακό χρονικό». Η Πολίνα, μητέρα έξι παιδιών, χάνει τον σύζυγό της, ο οποίος πήγε στη φυλακή για …κλοπή κάρβουνου και σκοτώθηκε όταν προσπάθησε να δραπετεύσει, μένει πίσω χωρίς καμία υποστήριξη.
Για να μπορέσει να επιβιώσει, ξεκινούν με τα παιδιά μια λαϊκή μπάντα, αλλά σύντομα καταλαβαίνει ότι η οικογένεια αξίζει καλύτερη μοίρα και παίρνει την απελπισμένη απόφαση να κλέψει ένα αεροπλάνο και να πάει στο εξωτερικό ...
15 χρόνια αργότερα, η Πολίνα αποφυλακίζεται και ανακαλύπτει ότι η μοίρα έχει διασκορπίσει τα παιδιά της σε όλη τη χώρα: το ένα στο στρατό, το άλλο ανθρακωρύχος στο Donbass, και ο μεγαλύτερος, ο Λυοντσίκ, που ήταν σε ψυχικό ίδρυμα, τώρα προσποιείται ότι είναι τρελός.
Η Πολίνα μαζεύει όλους τους γιους της για να ελευθερώσει τον μεγαλύτερο αδερφό τους από το ψυχιατρικό νοσοκομείο ...

Προσωπική ζωή

"Δύο αστέρια" - έτσι είπαν την ένωση της Μορντούκοβα και του συζύγου της - ηθοποιό Βιάτσσλαβ Τιχόνοφ. Σπούδασαν μαζί στο στούντιο του Μπόρις Μπίμπκοφ στο VGIK, και στη συνέχεια οι δύο τους έπαιξαν στη «Νέα Φρουρά». Το 1950, το ζευγάρι απόκτησε έναν γιο, τον Βλαντίμιρ (λίγο μετά τη γέννηση του παιδιού, παντρεύτηκαν).
Ο Βλαντίμιρ, που αγαπούσε τη μάνα του «πικρά και δυνατά» έγραψε περισσότερες από μία φορές, τη σχέση της με τον Βιάτσσλαβ με θλίψη: ήταν πολύ ανόμοιοι σε χαρακτήρα και συνήθειες – η μάνα  θορυβώδης και χαρούμενο «κορίτσι Kuban», αγαπούσε να τραγουδά και να μιλάει και ο πατέρας σεμνός και σιωπηλός, "ξερό ψωμί" - έγραψε για αυτόν η Mordyukova στα απομνημονεύματά της.
Ο γάμος τους διήρκεσε 13 χρόνια - κυρίως χάρη στις προσπάθειες της μητέρας της, η οποία υποστήριζε τον γαμπρό της και ήθελε τον εγγονό της να μεγαλώσει σε οικογένεια. Μετά τον Tikhonov, υπήρχαν αρκετοί άντρες στη ζωή της (που η ίδια παραδέχτηκε ότι ήταν ερωτική).
Το 1990, ο Βλαντιμίρ πέθανε. Η απώλεια του μοναδικού της παιδιού ήταν ένα βαρύ πλήγμα από το οποίο δεν μπόρεσε να ανακάμψει μέχρι το θάνατό της.
«Ο γιος ήταν ο μόνος άντρας που η Νόννα αγάπησε πιστά και πιστά όλη της τη ζωή, ανεξάρτητα από οτιδήποτε», είπε η μικρότερη αδερφή της, Ναταλία Μορντουκόβα-Κάταβα.

Παίζω έναν ρόλο όλη μου τη ζωή και ηρωίδα μου είναι οι άνθρωποι

Τα τελευταία χρόνια της σχεδόν δεν εμφανίστηκε σε ταινίες μεγάλου μήκους - μόνο σε ντοκιμαντέρ αφιερωμένα στην καριέρα της και στον σοβιετικό κινηματογράφο. Για αρκετά χρόνια η ηθοποιός ζούσε με τη μικρότερη αδερφή της.
Τα εγγόνια - Vasily και Vladimir - σπάνια την είδαν, υπέφερε από μοναξιά, λαχταρώντας μόνο το γιο της.
Το 2000, η ​​Nonna Mordyukova πρωταγωνίστησε στην ταινία ντοκιμαντέρ της Renata Litvinova «Нет смерти для меня», "Δεν υπάρχει θάνατος για μένα", αφιερωμένη σε διάσημους σοβιετικούς ηθοποιούς.
Σε αυτό, εξέφρασε την πίστη ολόκληρης της καριέρας της «Παίζω έναν ρόλο όλη μου τη ζωή, και η ηρωίδα μου είναι οι άνθρωποι»

Το 1997, η Nonna Mordyukova έγραψε ένα βιβλίο με απομνημονεύματα «Не плачь, казачка!» (μην κλαις κοζάκα). Σε ένα από τα τελευταία κεφάλαια γράφει: «Ωστόσο, κοιτάζοντας τον γαλάζιο ουρανό, αποφάσισα να αναλάβω δράση πρέπει!… Θα πάω διακοπές, θα είμαι στη φύση. Θα ζήσω και θα χαρώ ... Ευχαριστώ το κοινό που δεν με άφησε σε ηρεμία. Το κοινό είναι η ζωή μου»

Η Nonna Mordyukova θάφτηκε, σύμφωνα με την τελευταία της επιθυμία, στο νεκροταφείο Kuntsevo, δίπλα στο γιο της.

ℹ️  Σχεδόν όλες οι αναρτήσεις που γίνονται κατά καιρούς στη χώρα μας –για να τονίσουν το ταλέντο της αναφέρουν «δεν είναι τυχαίο, ότι η Βρετανική εγκυκλοπαίδεια την συμπεριέλαβε στη λίστα των μεγαλύτερων ηθοποιών του 20ου αιώνα -από τις Ρωσίδες μόνο η μεγάλη ηθοποιός του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας, η αστείρευτη Φαϊνα Ρανέφσκαγια είχε θέση σ’ αυτή τη λίστα»: αναρωτιόμαστε ποιος ο λόγος; Η Encyclopædia Britannica, δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα εκδοτικό μονοπώλιο, με ιδιοκτησιακό καθεστώς να έχει αλλάξει πολλές φορές, από τον σκωτσέζο εκδοτικό οίκο A & C Black, στον Οράτιο Έβερετ Χούπερ, τον Σίαρς Ρέμπακ και τον Γουίλιαμ Μπέντον μέχρι τον τωρινό (γνωστό ελβετό εκατομυριούχο ηθοποιός) Ζακί Σάφρα.
Όπως η «νέα ανάγνωση της ιστορίας» (στρατιωτική σειρά ονόμασαν τη νέα φρουρά) του 2015, ταινία 12 επεισοδίων …

40 χρόνια μετά

Ύστερα από 40 χρόνια οι μαθητές του Γκεράσιμοφ, Ρενίτα και Γιούρι Γκριγκόριεφ δημιούργησαν το κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ μεγάλης διαρκείας «Στα ίχνη της ταινίας "Νέα Φρουρά"».
Όταν στο Κρασνοντόν –μετά τις ανατροπές, το 1999 έγινε η προβολή της ταινίας μας –είπε η Ρενίτα, ένιωσα ένα αίσθημα συγκλονισμού, και να γιατί:
Είχαμε γυρίσει τα πάντα όπως είναι, γι' αυτό και τα πάντα που βλέπει ο θεατής, είναι φρικαλέα: και η τύχη των παιδιών, και τα βασανιστήρια που υποβλήθηκαν... Και μετά την παρουσίαση της ταινίας στο Κρασνοντόν με πλησίασαν δυο νεαρές κοπέλες και, κλαίγοντας, μια απ' αυτές είπε:
«Ξέρετε, υπήρξαν πιο ευτυχείς από μας». Αυτό με κατέπληξε. «Πώς πιο ευτυχείς;», ρώτησα.
«Να…, οι σχέσεις μεταξύ τους ήταν τόσο καταπληκτικές, που δε μοιάζουν με τις σημερινές... Έζησαν λίγο, αλλά έζησαν μια γεμάτη ζωή που εμείς χάνουμε τώρα».
Και αντιλαμβάνεστε, αφού οι σημερινοί συνομήλικοι ζηλεύουν αυτούς που χάθηκαν από έναν τέτοιο μαρτυρικό θάνατο, σημαίνει ότι δε χάθηκαν άδικα...

"Νέα Φρουρά"

Το 1941, μόλις οι γερμανοφασίστες κατακτητές είχαν καταλάβει την ουκρανική πόλη Κρασνοντόν, νεαροί πατριώτες συγκρότησαν την κομσομόλικη παράνομη οργάνωση "Νέα Φρουρά". Ο αγώνας της οργάνωσης αυτής αποτελεί μια από τις πιο ηρωικές και τραγικές σελίδες λαϊκού άθλου στα χρόνια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου. Αφού τους κατέδωσαν προδότες, 73 νεαροί Κομσομόλοι «Νεοφρουροί», ύστερα από άγρια βασανιστήρια στην Γκεστάπο, εκτελέστηκαν το 1943. Ήταν τότε που ο Φαντέγεφ, έγραψε πάνω στα νωπά ίχνη των γεγονότων το μυθιστόρημα "Νέα Φρουρά"και ο Γκεράσιμοφ γύρισε το 1948 την ομώνυμη ταινία. Το ύστερα από 40 χρόνια ντοκιμαντέρ «Ίχνη της "Νέα Φρουράς"» αφηγείται την ιστορία δημιουργίας της της παράνομης κομσομόλικης οργάνωσης και της περίφημης ταινίας.
Αφηγείται για τους υπαρκτούς Κομσομόλους ήρωες και τους ηθοποιούς που τους υποδύθηκαν στην κινηματογραφική ταινία, για την τύχη των συγγενών και φίλων των εκτελεσθέντων «Νεοφρουρών», συμπληρώνοντας το μυθιστόρημα του Φαντέγεφ και την ταινία του Γκεράσιμοφ με άγνωστες, παρμένες από την ίδια τη ζωή, λεπτομέρειες, τις οποίες δεν μπορούσε να επινοήσει ούτε και η πιο λεπτή φαντασία του καλλιτέχνη. Η ταινία της Ρενίτα και του Γιούρι Γκριγκόριεφ είναι ένα ανεκτίμητο ντοκουμέντο της σοβιετικής εποχής, που έφυγε, αλλά η ατμόσφαιρα, ο ηρωισμός και τα ιδανικά της, χάρη σ' αυτή την ταινία, έχουν εντυπωθεί και διατηρηθεί για τους απογόνους. Ωστόσο, είναι πολύτιμα και αναγκαία, πριν απ' όλα, για μας, τους συγχρόνους, ώστε να μην ξεχαστούν οι ηρωικοί αγώνες και οι θυσίες του σοβιετικού λαού. Και είναι ευνόητο γιατί κατά τους γιορτασμούς της Μέρας της Νίκης κανένα κανάλι της τηλεόρασης δεν έδειξε ούτε τη πρώτη «Νέα Φρουρά» (του Γκεράσιμοφ), ούτε το ντοκιμαντέρ των Γκριγκόριεφ, όπου τα ίδια τα κάδρα αποτελούν ιστορία, διότι πολλοί απ' αυτούς, που παρουσιάζουν, δεν ζούνε πλέον.
Δε ζει ο Γκεράσιμοφ, ούτε η Ταμάρα Μακάρεβα που είχε υποδυθεί τη μάνα του καθοδηγητή της κομσομόλικης παράνομης οργάνωσης, Ολέγκ Κοσεβόι, ούτε ο ηθοποιός Βολόντια Ιβάνοφ, δημιουργός της μορφής του Κοσεβόι στην οθόνη, ούτε το μέλος της «Φρουράς» Βάλια Μπορτς, ούτε... Καλύτερα να μην τους απαριθμήσουμε, πολύ μεγάλος είναι ο θλιβερός κατάλογος.
Γράφει η Ναντιέζντα Γκαριφουλίνα στο Ριζοσπάστη (24 Μάη 1998)
Η προβολή αυτής της ταινίας και η συνάντηση με τους δημιουργούς της έγινε πρόσφατα στη Μόσχα, στον Κεντρικό Οίκο των Καλλιτεχνών. Συνομιλήτριά μας είναι η κάτοχος του Κρατικού Βραβείου της ΕΣΣΔ, του Κρατικού Βραβείου «Α. Ντοβζένκο», βραβείων διεθνών και πανενωσιακών Φεστιβάλ, η σκηνοθέτρια Ρενίτα Γκριγκόριεβα (σς. πέθανε φέτος 19 Γενάρη).

Ο σπουδαίος ηθοποιός και σκηνοθέτης
Sergey Bondarchuk
"παιδί" στη Νέα Φρουρά Molodaya gvardiya (1948)

Αγάπη για την πατρίδα

 Ρενίτα Αντρέγεβνα, δικαιωματικά μπορούμε να σας ονομάσουμε βάρδο της αγάπης για την πατρίδα. Η αγάπη αυτή διαπερνάει όλο και πιο συχνά το έργο σας. Ποια όμως είναι η πηγή του κύριου θέματός σας;
Συνέβη έτσι και θεωρώ ότι, φυσικά, αυτή είναι η τύχη που από τα παιδικά μου χρόνια η ζωή μου κύλησε υπό τη σκιά της "Νέας Φρουράς". Ακόμα όταν ήμουν μικρή μαθήτρια, άκουσα για το κατόρθωμά τους και με συγκλόνισε το ότι, όταν ορκίζονταν να αγωνιστούν κατά του φασισμού, υπέγραφαν με το αίμα τους. Το 1946 με μια μικρή ομάδα μαθητών της Μόσχας πήγα στις χειμερινές διακοπές στο Κρασνοντόν στο νωπό ακόμα τάφο των "Νεοφρουρών". Από το Βοροσίλοβγκραντ πήγαμε με κάρο. Ηταν χειμώνας και είχαμε ξεπαγιάσει. Είχε σκοτεινιάσει κιόλας όταν ανεβήκαμε στο χιονισμένο λοφίσκο. Πλησιάζοντας, είδαμε έναν σκύλο που καθόταν πάνω στον τάφο. Ηταν ο σκύλος του Σεργκέι Τιουλένιν, ο οποίος ακόμα από την ταφή των εκτελεσθέντων "Νεοφρουρών" δεν εγκατέλειπε αυτόν τον τάφο. Και αυτό το γεγονός με συγκλόνισε ως τα βάθη της ψυχής μου. Στεκόμασταν πολλή ώρα στον τάφο αυτό, σκοτείνιαζε, η συγκίνηση γέμιζε την καρδιά μας και, προφανώς, κάτι συνέβη μέσα μου, βγήκα μπροστά και είπα: "Ορκιζόμαστε ότι θα διατηρήσουμε ιερά τις μαχητικές παραδόσεις των "Νεοφρουρών". Ορκιζόμαστε πάνω από τον τάφο σας ότι, αν χρειαστεί για την πατρίδα, θα δώσουμε και μεις τη ζωή μας χωρίς στιγμή δισταγμού". Κάθε βήμα μου το μετράω με τις πράξεις των "Νεοφρουρών". Πρόσφατα, ένας δημοσιογράφος του λεγόμενου ελεύθερου Τύπου με ρώτησε; "Πόσο επίκαιρη είναι σήμερα η ταινία σας, πόσο επίκαιρο είναι το θέμα;". Θυμήθηκα τα λόγια του Σουκσίν, ο οποίος επαναλάμβανε συχνά ότι υπάρχουν αιώνιες αλήθειες που δεν μπορούν να παραχαραχτούν. Νομίζω ότι σ' αυτές τις αιώνιες αλήθειες θα ανήκει πάντα το κατόρθωμα των ανθρώπων μας - το τραγικό και μεγαλειώδες κατόρθωμα στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο. Ταξίδεψα πολύ συχνά στο Κρασνοντόν, συναντήθηκα με τους συγγενείς των νεκρών παράνομων νέων. Γίναμε φίλοι μα την Βάλια Μπορτς, που μόλις πρόσφατα πέθανε. Και είμαι πεπεισμένη ότι και το κατόρθωμα των "Νεοφρουρών" ανήκει στις αιώνιες αλήθειες για τις οποίες μιλούσε ο Σουκσίν.

Η Inna Makarovath στη Νέα Φρουρά Molodaya gvardiya (1948)

       Αμαυρώνουν την ιστορία
Είναι δεύτερη πλέον δεκαετία που οι υποκριτές, οι προδότες και οι συνεργοί του σημερινού καθεστώτος αμαυρώνουν την ιστορία μας, γκρεμίζουν τα μνημεία, ρίχνουν δηλητήριο συκοφαντίας στα ένδοξα ονόματα, που τα μιμούνταν και με το παράδειγμά τους μεγάλωναν και διαπαιδαγωγούνταν ολόκληρες γενεές Σοβιετικών ανθρώπων. Κανέναν δεν άφησαν, κανέναν δεν ξέχασαν αυτοί οι συκοφάντες. Ακόμα και κατά του νεαρού πιονιέρου Πάβλικ Μορόζοφ όρμησαν ολόκληρες στρατιές συκοφαντών. Ακόμα και ενάντια στην Ζόγια Κοσμοντεμιάνσκαγια, που βασάνισαν άγρια οι χιτλερικοί φασίστες, σήκωσαν το χέρι! Ακόμα και τη φωτεινή μνήμη των βασανισμένων και εκτελεσμένων από τους δημίους των Ες Ες νεαρούς πατριώτες της "Νέας Φρουράς" προσπάθησαν να τη βεβηλώσουν με τις βρώμικες, σιχαμερές επινοήσεις τους! Πώς εκλαμβάνετε όλα αυτά;
Θέλω ένα πράγμα να σας πω: Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, υπήρχαν συνεχείς επιθέσεις ενάντια στη "Νέα Φρουρά". Και μάλιστα σκέφτομαι: αυτά τα αγόρια και τα κορίτσια, που ήταν 73 και τα είχαν ρίξει όλα σε φρεάτιο ορυχείου, προφανώς αποτελούν μεγάλο κίνδυνο για τις παγκόσμιες δυνάμεις του κακού, αφού επιτίθενται εναντίον τους τόσο πολλά ΜΜΕ, που αδιάκοπα, από χρόνο σε χρόνο εκτοξεύουν βρώμικες συκοφαντίες. Ορισμένοι λένε ότι ο Φαντέγεφ επινόησε το μύθο της "Νέας Φρουράς", ότι κατά παραγγελία του Στάλιν έγραψε το μυθιστόρημα και τίποτα δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Αλλοι, ότι ήταν μια χούφτα παιδιών και τι λοιπόν έκαναν;.. Τίποτα δεν έκαναν! Απλώς απελευθέρωσαν από δυο στρατόπεδα τους αιχμαλώτους πολέμου, έσωσαν από το να οδηγηθούν με τη βία στη Γερμανία χιλιάδες κατοίκους του Κρασνοντόν, οι οποίοι τους θυμούνται και τους τιμούν μέχρι σήμερα.
Και απλούστατα, είχαν γράψει στις σχολικές εκθέσεις τους: «Αν χρειαστεί η πατρίδα, θα δώσω τη ζωή μου γι' αυτή». Αυτό έκαναν.
Πήγα στο Κρασνοντόν όταν ήταν ακόμα εμφανή τα ίχνη του πολέμου. Πήγα στο κτίριο εκείνης της φρικαλέας Γκεστάπο, της γερμανικής κατοχής στην πόλη και ένιωσα ένα τέτοιο αίσθημα ότι αυτό ήταν μόλις χτες, συνεχίζεται σήμερα και θα υπάρχει αύριο. Όταν περάσαμε το κατώφλι αυτού του κτιρίου, είδαμε τα ξύλινα κρεβάτια γεμάτα αίματα, στους τοίχους ήταν χαραγμένα τα τελευταία αποχαιρετιστήρια λόγια. Οι κάτοικοι του Κρασνοντόν αφηγούνταν ότι στη διάρκεια των ανακρίσεων και των βασανιστηρίων έπαιζε συνεχώς μουσική και όλοι ήξεραν τι συμβαίνει πίσω από τους τοίχους αυτού του τρομερού σπιτιού. Αναζητήσαμε την Αλεξάντρα Πάβλοβνα Πάβλοβα. Η γυναίκα αυτή, μόνη της ετοίμασε για την ταφή τα πτώματα όλων των εκτελεσμένων "Νεοφρουρών". Στην ταινία που γυρίσαμε αφηγείται πώς έβγαλαν από το φρεάτιο του ορυχείου τα πτώματά τους και πώς αυτή ετοίμασε για το τελευταίο ταξίδι αυτά τα αγόρια και κορίτσια.

Στο τέλος της ταινίας περνούν από μπροστά μας τα πρόσωπα των νεαρών Κομσομόλων της "Νέας Φρουράς". Μας κοιτάζουν από τη νεότητά τους, όχι, από την αιωνιότητα, λες και μας ρωτούν: «Γιατί δε διαφυλάξατε την Πατρίδα;».
Η Ρενίτα Γκριγκόριεβνα θεωρεί ότι τα πορτρέτα των ηρώων με τα οποία τελειώνει η ταινία μας δίνουν το δικαίωμα να ελπίζουμε: «Θα αποκτήσουμε μολοταύτα την αξιοπρέπειά μας, γιατί έχουμε ένα τέτοιο θεμέλιο που είναι αδύνατο να ξεχαστεί και να καταστραφεί».

 

 

Volkswagen 👉 "οι τρέχουσες περικοπές θέσεων εργασίας δεν επαρκούν"

Η διοίκηση της Volkswagen δήλωσε στην πλευρά των εργαζομένων του ομίλου ότι οι συμφωνημένες μειώσεις θέσεων εργασίας _βλ απολύσεις που έχουν συμφωνηθεί (;;) επί του παρόντος δεν επαρκούν, σύμφωνα με το Reuters. Οι περαιτέρω μειώσεις θέσεων εργασίας δεν έχουν ακόμη ποσοτισκοποιηθεί, τουλάχιστον όχι στους εκπροσώπους των εργαζομένων, προστίθεται. Η μεγαλύτερη αυτοκινητοβιομηχανία της Ευρώπης εξετάζει το ενδεχόμενο να κλείσει τέσσερα γερμανικά εργοστάσια και να αυξήσει τις περικοπές θέσεων εργασίας έως και 100.000, σε μια κίνηση που θα μπορούσε να είναι η μεγαλύτερη αναδιάρθρωση που έχει γίνει ποτέ στον κλάδο.
Αναλυτικά
Η VW εξετάζει  100.000+ περικοπές θέσεων εργασίας, κλείσιμο τεσσάρων εργοστασίων στη μεγαλύτερη αναδιάρθρωση μέχρι σήμερα. Θυμίζουμε πως προσπάθησε να επιβάλει σημαντικές περικοπές το 2024 και το 2025, αλλά αντιμετώπισε αντίσταση από τα συνδικάτα. Το κλείσιμο Ανόβερου, Τσβίκαου, Έμντεν και Neckarsulm της Audi περιέκοψε περισσότερες από 45.000 θέσεις εργασίας. Αυτό θα προστεθεί στις 50.000 περικοπές που σχεδιάζονται αυτήν τη στιγμή. Τα μέλη του εποπτικού συμβουλίου θα συζητήσουν την αναδιάρθρωση στις 9 Ιουλίου, ενώ το συμβούλιο εργαζομένων της VW, η IG Metall και η Κάτω Σαξονία δεσμεύονται να αντισταθούν στις περικοπές.
Η κίνηση αυτή έρχεται καθώς η αυτοκινητοβιομηχανία αντιμετωπίζει αυξανόμενη πίεση από Κινέζους ανταγωνιστές, αυστηρούς δασμούς στις εισαγωγές αυτοκινήτων στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και μειωμένη ζήτηση στην Ευρώπη, κάτι που η εταιρεία έχει δηλώσει ότι καθιστά το επιχειρηματικό της μοντέλο μη βιώσιμο.
Σε απόλυτους όρους, η απόλυση 100.000 ατόμων και η κατάργηση τεσσάρων εργοστασίων συναρμολόγησης θα ήταν συγκρίσιμο με τις μεγάλες αναδιαρθρώσεις της GM πριν και κατά τη διάρκεια της πτώχευσης του 2009 αλλά και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν απόλυσε 74.000 και έκλεισε ή έθεσε σε ακινησία 21 εργοστάσια. Ο Διευθύνων Σύμβουλος της Volkswagen, παρουσίασε τα σχέδια σε ανώτερα στελέχη νωρίτερα αυτή την εβδομάδα για να συγκεντρώσει υποστήριξη για βαθιές περικοπές που πιθανότατα θα αντιμετωπίσουν έντονη αντίσταση από τα συνδικάτα και το κρατίδιο της Κάτω Σαξονίας, τον δεύτερο μεγαλύτερο μέτοχο της αυτοκινητοβιομηχανίας. Η αναθεώρηση αναφέρθηκε για πρώτη φορά από το Manager Magazin, το οποίο ανέφερε επίσης ότι η δεύτερη μεγαλύτερη αυτοκινητοβιομηχανία στον κόσμο θα μειώσει τις επενδύσεις κατά περίπου 15% (πάνω από 130δις€) τα επόμενα χρόνια, στοχεύοντας στην ριζική αναδιάρθρωση της 89χρονης εταιρείας, συμπεριλαμβανομένης της απόσχισης της βασικής μάρκας VW και των δραστηριοτήτων ανταλλακτικών σε ξεχωριστές οντότητες, πρόσθεσε το περιοδικό, επικαλούμενο πηγές.

     

4.35 το πρωί… ο Ludovico Massa, επονομαζόμενος Lulù, ξυπνά ιδρωμένος, το ένα μάτι στο ξυπνητήρι, η σύντροφός κοιμάται δίπλα του –ακόμη με τα σκέλια ανοιχτά, αφού προηγούμενα υπό το μπλε φως της TV της έκανε έρωτα _βιασμό στην ουσία, σε ρυθμούς της μηχανής που δουλεύει στο εργοστάσιο. Στη συνέχεια, νιώθοντας ότι τον παρακολουθούν, γυρίζει –σε κενό σκέψης για να βρει τα άψυχα μάτια ενός λούτρινου.
Ήδη στην πρώτη σκηνή του «Η εργατική τάξη πηγαίνει στον παράδεισο» το βλέμμα του Λουλού -Βολοντέ είναι απανθρωποποιημένο: όπως αυτό το ψεύτικο ελαφάκι, είναι προϊόν του Κεφαλαίου. Και στον μικρόκοσμο του εργοστασίου, εμπίπτει στην κατηγορία των κομματιών που γοητεύονται από τις υποσχέσεις της εξουσίας. Το πρώτο μέρος της ταινίας, λοιπόν, θέτει τις βάσεις για μια τέλεια ταξική σάτιρα.
Στην πραγματικότητα, το σενάριο που γράφτηκε από κοινού με τον Ugo Pirro ξεκινά από την εξέγερση Lulu, αλλά μόνο για να μας οδηγήσει στον κολασμένο κύκλο των πολιτικών αγώνων. Ο απλός εργάτης επαναστατεί, φυσικά, όπως πολλοί θα ήθελαν. Αλλά αυτός ο μόνος εργάτης το κάνει μόνο επειδή ο χρόνος μηχανής που απαιτείται από τη διοίκηση τον καταναλώνει, για να γίνει καλύτερος σε σώμα και πνεύμα. Αυτό που ανέλαβε ο πρωταγωνιστής λοιπόν αποδεικνύεται ένας ατομικιστικός και μικροπρεπής αγώνας, ακριβώς όπως η στάση που τον κράτησε στη θέση του όταν του υποσχέθηκαν τριάντα λιρέτες παραπάνω για να δουλέψει πιο γρήγορα.

Οι συγκεντρώσεις του προς τους συντρόφους του είναι αφηρημένες, παραληρητικές και ασαφείς, όχι λιγότερο από αυτές των διεφθαρμένων συνδικαλιστών και των αναρχικών φοιτητών που τον υποστηρίζουν. Τα συμφέροντά του δεν φαίνεται να συμπίπτουν με το συλλογικό συμφέρον και ο καθένας εμφανίζεται μόνο στον αγώνα για επιβίωση. Σε περιόδους συστημικής επισφάλειας όπως η σημερινή μας, αυτή η ιστορία εξακολουθεί να είναι επίκαιρη και επείγουσα. Ακριβώς όπως είναι αξιοσημείωτη η αντινατουραλιστική προσέγγιση της σκηνοθεσίας του Petri, που εκφράζεται στα σύνολα που εμπνέονται από τη φλαμανδική ζωγραφική, το ρυθμικό μοντάζ, τα πολύ κοντινά πλάνα. Όλα δείχνουν έναν εφιάλτη από τον οποίο ο Λουλού δεν ξύπνησε ποτέ. Επιπλέον, η τελευταία σκηνή στο εργοστάσιο, γκροτέσκο ειδυλλιακή, υποδηλώνει μια αίσθηση τραγικής κυκλικότητας αφού μετά το τελευταίο πλάνο η ιστορία θα μπορούσε να ξεκινήσει ξανά και να επαναληφθεί ξανά και ξανά…

Στροφή στην πολεμική βιομηχανία "εξετάζει"
      και η Volkswagen…
Μαρτ-2025
Οι εισαγωγές όπλων στην Ευρώπη υπερδιπλασιάστηκαν την τελευταία πενταετία
Ο «πολεμικός πυρετός» που επικρατεί στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια, εν μέσω της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης στην Ουκρανία και της εντεινόμενης προπαρασκευής για μια γενικευμένη πολεμική αναμέτρηση τα επόμενα χρόνια, αποτυπώνεται και στα τελευταία στοιχεία του Ινστιτούτου Διεθνών Ερευνών για την Ειρήνη με έδρα τη Στοκχόλμη (SIPRI):
Την πενταετία 2020 – 2024 οι εισαγωγές όπλων από τα ευρωπαϊκά κράτη – μέλη του ΝΑΤΟ υπερδιπλασιάστηκαν, η Ουκρανία έγινε ο μεγαλύτερος εισαγωγέας όπλων στον κόσμο, ενώ οι πωλήσεις αμερικανικών εξοπλισμών εκτοξεύτηκαν.
Καθώς τα ευρωπαϊκά κράτη εισέρχονται με όλο και πιο γρήγορους ρυθμούς σε «οικονομία πολέμου» και οι κίνδυνοι για τους λαούς αυξάνονται, οι μονοπωλιακοί όμιλοι βλέπουν μια τεράστια ευκαιρία για νέα πεδία κερδοφορίας για τα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαιά τους και επενδύουν μαζικά στην παραγωγή εξοπλισμών.
Το σχέδιο «ReArm Europe», που παρουσίασε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, μπορεί να «ξεκλειδώσει» στρατιωτικές δαπάνες έως και 800 δισ. ευρώ από τα κράτη – μέλη, διοχετεύοντας τον ιδρώτα των λαών της Ευρώπης στα μονοπώλια της πολεμικής βιομηχανίας… Καθώς τα ευρωπαϊκά κράτη εισέρχονται με όλο και πιο γρήγορους ρυθμούς σε «οικονομία πολέμου» και οι κίνδυνοι για τους λαούς αυξάνονται, οι μονοπωλιακοί όμιλοι βλέπουν μια τεράστια ευκαιρία για νέα πεδία κερδοφορίας για τα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαιά τους και επενδύουν μαζικά στην παραγωγή εξοπλισμών. Η «πίτα» είναι μεγάλη και είναι χαρακτηριστικό ότι όμιλοι που δραστηριοποιούνται σε άλλους κλάδους της βιομηχανίας μετατρέπουν τις γραμμές  παραγωγής τους, ώστε να τις προσαρμόσουν στα νέα δεδομένα της πολεμικής παραγωγής…
Μετά την υποχώρηση της ευρωπαϊκής αγοράς στον παγκόσμιο ανταγωνισμό, ο μεγαλύτερος όμιλος  αυτοκινητοβιομηχανίας της Ευρώπης, η γερμανική «Volkswagen», προχωρά τα τελευταία χρόνια σε μείωση της παραγωγής της στη Γερμανία και μεταφορά της σε άλλες χώρες (Κίνα κ.α.), χιλιάδες θέσεις εργασίας έχουν περικοπεί ή σχεδιάζεται να περικοπούν.

·        Ακολουθώντας τη λεγόμενη «zeitwende» (αλλαγή εποχής) και τη στροφή σε θεόρατες στρατιωτικές δαπάνες, η «Volkswagen» δηλώνει τώρα ότι εξετάζει το ενδεχόμενο να «αναβιώσει» τις γραμμές παραγωγής της για να κατασκευάζει εξοπλισμό για τον γερμανικό στρατό, ως μέρος των προσπαθειών της Ευρώπης να «επανεξοπλιστεί»…

·        Ο Χριστιανοδημοκράτης νικητής των εκλογών στη Γερμανία, Φρ. Μερτς (CDU), προετοιμάζει μαζί με τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD) ένα πρωτοφανούς αξίας «ειδικό Ταμείο για την Αμυνα», ύψους 500 δισ. ευρώ και επιπλέον 400 δισ. ευρώ για ανάπτυξη της βιομηχανίας και εκσυγχρονισμό των υποδομών. Γι’ αυτόν τον λόγο θα απαιτηθεί και συνταγματική αναθεώρηση για χαλάρωση του «φρένου χρέους».

·        Χθες η απερχόμενη γερμανική Βουλή πραγματοποίησε την πρώτη ανάγνωση της πρότασης CDU/CSU και SPD, καθώς και των «αντίπαλων» σχεδίων των Πρασίνων και των Φιλελευθέρων (FDP), για ενίσχυση των «αμυντικών» δαπανών. Η δεύτερη και η τρίτη ανάγνωση αναμένονται την ερχόμενη Τρίτη, και θα ακολουθήσει ψηφοφορία για την ίδρυση του Ταμείου των 500 δισ. ευρώ και για τη χαλάρωση του «φρένου χρέους».

·        Με δεδομένο ότι σχεδόν 1 τρισ. ευρώ ετοιμάζεται να διοχετευτεί για πολεμικούς σκοπούς, η κατασκευή στρατιωτικού εξοπλισμού θα μπορούσε να προσφέρει «ένα νέο πεδίο επιχειρήσεων» για τις αυτοκινητοβιομηχανίες που «πασχίζουν» μέσα στον παγκόσμιο ανταγωνισμό, τονίζει στην εφημερίδα «Telegraph» ο επικεφαλής οικονομολόγος στο Κέντρο για την Ευρωπαϊκή Μεταρρύθμιση, Σ. Τορντουάρ.

Γερμανικοί όμιλοι όπως οι «Rheinmetall» και «KNDs Group» έχουν ανακατασκευάσει εργοστάσια ανταλλακτικών αυτοκινήτων για να παράγουν όπλα, βλέποντας τους ορίζοντες που ανοίγονται, και οι οικονομολόγοι εκτιμούν ότι τα εργοστάσια αυτοκινήτων είναι σε θέση να αντισταθμίσουν την κατάσταση, αυξάνοντας την ικανότητα παραγωγής όπλων. «Δεδομένης της τρέχουσας γεωπολιτικής κατάστασης, αυτό που βλέπουμε τώρα στη Γερμανία και στην Ευρώπη είναι οι σωστές αποφάσεις. Πρέπει να επενδύσουμε περισσότερο για να είμαστε και πάλι ασφαλείς», σημείωσε ο διευθύνων σύμβουλος της VW, Ολ. Μπλούμε, ενώ πρόσθεσε ότι η VW θα μπορούσε να εξετάσει το να κατασκευάζει στρατιωτικό εξοπλισμό – π.χ. οχήματα – στα εργοστάσια που υπολειτουργούν.

«Το κάναμε στο παρελθόν», ανέφερε χαρακτηριστικά, καθώς η «Volkswagen», που ιδρύθηκε από τις Αρχές της ναζιστικής Γερμανίας το 1937, παρήγαγε τεράστιες ποσότητες στρατιωτικών αυτοκινήτων για τον γερμανικό στρατό κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο…

           Η Rheinmetall παράγει όπλα

Όλες τις ώρες, όλες τις μέρες… η «Rheinmetall» πρωτοπορεί σε αυτήν τη «στροφή» και εκμεταλλεύεται κάθε «ευκαιρία» που παρουσιάζεται για να αυξήσει την ικανότητα παραγωγής της. Όταν π.χ. πέρυσι 900 εργαζόμενοι στην αυτοκινητοβιομηχανία έχασαν τη δουλειά τους, ο όμιλος προσέλαβε πολλούς από αυτούς σε ένα νέο εργοστάσιο πυρομαχικών στην Κάτω Σαξονία

·        Σχεδιάζει να μετατρέψει τα εργοστάσια στο Βερολίνο και στο Νόις από την κατασκευή ανταλλακτικών αυτοκινήτων στην παραγωγή οβίδων.

·        Τα εργοστάσια της «Rheinmetall» δουλεύουν νυχθημερόν, επτά μέρες την εβδομάδα, σε τρεις 8ωρες βάρδιες.

·        Ο όμιλος είναι ήδη ο μεγαλύτερος παραγωγός πυρομαχικών της Ευρώπης για άρματα μάχης και πυροβολικό. Πέρυσι παρήγαγε 600.000 οβίδες πυροβολικού και σκοπεύει να φτάσει τα 1,1 εκατ. μέχρι το 2027.

«Τα 100 δισ. ευρώ ακούγονται σαν ένα τεράστιο ποσό, αλλά στην πραγματικότητα χρειαζόμαστε 300 δισ. ευρώ για να παραγγείλετε όλα όσα χρειάζονται», είχε σχολιάσει χαρακτηριστικά ο διευθύνων σύμβουλος της «Rheinmetall», Αρμιν Πάπεργκερ, στο άκουσμα της δημιουργίας «ειδικού Ταμείου Αμυνας» το 2022, από τον τότε καγκελάριο Ολ. Σολτς (SPD). Η «Rheinmetall» είναι η μεγαλύτερη πολεμική βιομηχανία στην ισχυρότερη οικονομία της Ευρώπης, η οποία σύντομα αναμένεται να έχει τον μεγαλύτερο στρατιωτικό προϋπολογισμό προϋπολογισμό της Ευρώπης, αν περάσει στη Βουλή η πρόταση Χριστιανοδημοκρατών – Σοσιαλδημοκρατών. Οπως ανακοίνωσε την Τετάρτη, αναμένει ότι οι πωλήσεις της το 2025 θα αυξηθούν κατά 25% – 30%, εν μέσω προσδοκιών για «παραγγελίες μεγάλου όγκου από στρατιωτικούς πελάτες» που θα μπορούσαν να κερδίσουν περαιτέρω ώθηση από το πρόγραμμα «ReArm Europe». Η εταιρεία ανέφερε άλμα 36% στις ενοποιημένες πωλήσεις το 2024, με τις πωλήσεις στον τομέα της «άμυνας» να αυξάνονται κατά 50%.

Υπό ανάπτυξη είναι ένα νέο κύριο άρμα μάχης για την Ευρώπη, που ονομάζεται «Panther» και το οποίο θα χρησιμοποιήσει τεχνητή νοημοσύνη για χτυπά τους στόχους.

            "Επανεξοπλισμός" της Ευρώπης

Πάντως, σύμφωνα με ανάλυση του «Bloomberg Intelligence» ενδέχεται να χρειαστούν πάνω από δέκα χρόνια προκειμένου τα ευρωπαϊκά κράτη – μέλη του ΝΑΤΟ να «επανεξοπλιστούν», μετά από δεκαετίες σχετικά χαμηλών δαπανών.    Τα 15 μεγαλύτερα ευρωπαϊκά μέλη του ΝΑΤΟ ίσως χρειαστεί να αυξήσουν τις επενδύσεις τους κατά 340 δισ. έως 720 δισ. δολάρια ετησίως, όπως αναφέρουν οι αναλυτές στην έκθεσή τους.«Με βάση τα διδάγματα από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, οι ανάγκες του ευρωπαϊκού ΝΑΤΟ περιλαμβάνουν τουλάχιστον 200 δισ. δολάρια σε τεθωρακισμένα και αεροσκάφη από εταιρείες όπως η “BAE Systems”, η “Airbus”, η “Boeing”, η “Saab” και η “General Dynamics”», τονίζει ο επικεφαλής αναλυτής Τζ. Φέργκιουσον.

Σύμφωνα με την έκθεση οι αλυσίδες εφοδιασμού πιέζονται ήδη από την υπάρχουσα ζήτηση, ενώ ο κλάδος αντιμετωπίζει επίσης έλλειψη εκπαιδευμένου προσωπικού για την κάλυψη μελλοντικών αναγκών.

        Η Ευρώπη έγινε ο μεγαλύτερος πελάτης των ΗΠΑ
Η πολεμική προετοιμασία των κρατών της Ευρώπης και η στήριξη των ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων οδήγησαν την τελευταία πενταετία σε αλματώδη αύξηση των εισαγωγών όπλων των ευρωπαϊκών κρατών – μελών του NATO, κατά 105% σε σύγκριση με την προηγούμενη πενταετία (2015 – 2019), όπως δείχνει η έκθεση του SIPRI.

Οι ΗΠΑ προμήθευσαν το 64% αυτών των όπλων (από 52% την περίοδο 2015 – 2019).

Τώρα η ΕΕ θέλει να αντιστρέψει αυτήν την τάση και να ενισχυθούν οι ευρωπαϊκοί όμιλοι της πολεμικής βιομηχανίας, μέσω και της πρωτοβουλίας «ReArm Europe».

Η Ουκρανία έγινε ο μεγαλύτερος εισαγωγέας όπλων στον κόσμο και οι ΗΠΑ εδραίωσαν περαιτέρω τη θέση του μεγαλύτερου εξαγωγέα (43% του παγκόσμιου συνόλου), ακολουθούμενες από τη Γαλλία.
«Η διατλαντική σχέση στις αγοραπωλησίες όπλων έχει βαθιές ρίζες. Οι εισαγωγές από τις ΗΠΑ αυξήθηκαν και τα ευρωπαϊκά κράτη – μέλη του NATO παρήγγειλαν σχεδόν 500 μαχητικά αεροσκάφη και διάφορα άλλα όπλα από τις ΗΠΑ», σημειώνει ο βασικός ερευνητής της μελέτης.

Η Γαλλία δεν εξαρτάται τόσο από τις ΗΠΑ, σημείωσε ο ερευνητής στο Γαλλικό Πρακτορείο, όμως άλλες μεγάλες χώρες, όπως η Ιταλία και η Βρετανία, αγοράζουν αεροσκάφη χαμηλής παρατηρησιμότητας F-35 ή συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας «Patriot» από τους Αμερικανούς, με άλλα λόγια συστήματα δύσκολο να υποκατασταθούν, τουλάχιστον άμεσα. Ολλανδία, Βέλγιο και Δανία εξαρτώνται πολύ περισσότερο από τους αμερικανικούς εξοπλισμούς.
Σε κάθε περίπτωση, για πρώτη φορά έπειτα από 20 χρόνια η Ευρώπη μετατράπηκε στον μεγαλύτερο πελάτη των ΗΠΑ: Σε αυτήν αναλογούσε το 35% των αμερικανικών εξαγωγών όπλων την περίοδο 2020 – 2024, ξεπέρασε δηλαδή την Εγγύς Ανατολή (33%). Πάντως, το κράτος που είναι ο μεγαλύτερος πελάτης της αμερικανικής βιομηχανίας όπλων παρέμεινε η Σαουδική Αραβία.

«Με το 43% των παγκόσμιων εξαγωγών όπλων» οι ΗΠΑ έχουν «τετραπλάσιο μερίδιο σε σχέση με τον δεύτερο μεγαλύτερο εξαγωγέα, τη Γαλλία», αναφέρει το SIPRI.

         Η Γαλλία διπλασίασε τις εξαγωγές της στην Ευρώπη

Η Γαλλία πάντως διπλασίασε τις εξαγωγές της στην Ευρώπη σε σύγκριση με την περίοδο 2015 – 2019, κυρίως λόγω των πωλήσεων μαχητικών αεροσκαφών «Rafale» στην Ελλάδα και στην Κροατία και των προμηθειών όπλων στην Ουκρανία. Η Ινδία παραμένει ο μεγαλύτερος πελάτης της Γαλλίας (28% των γαλλικών εξαγωγών). Οι γαλλικές εξαγωγές στην Ινδία έχουν ποσοστό σχεδόν διπλάσιο από όλα τα ευρωπαϊκά κράτη μαζί (15%).

Η Ρωσία είναι ο 3ος μεγαλύτερος εξαγωγέας όπλων στον κόσμο, όμως η υποχώρηση των εξαγωγών της (-64%) επιταχύνθηκε μετά την εισβολή στην Ουκρανία. Επιπλέον, υπέστη τις συνέπειες των ευρωατλαντικών κυρώσεων και των πιέσεων των ΗΠΑ σε «συμμάχους» τους να μην προμηθεύονται ρωσικό οπλισμό.

Η Ινδία (38% των ρωσικών εξαγωγών την πενταετία 2020 – 2024) στρέφεται ολοένα και περισσότερο σε άλλες χώρες, ενώ η Κίνα (17%) ενίσχυσε τη δική της βιομηχανία.

         Απαιτείται «μεγάλη» αλλαγή, λέει η VW

Αν και η Volkswagen αρνήθηκε να σχολιάσει «εμπιστευτικά έγγραφα» _«Ολόκληρος ο όμιλος, συμπεριλαμβανομένων των μαρκών και των θυγατρικών του, πρέπει να υποστεί εκτεταμένες αλλαγές», δήλωσε εκπρόσωπος. Το συμβούλιο εργαζομένων της VW και το ισχυρό συνδικάτο IG Metall της Γερμανίας δεσμεύτηκαν να αντισταθούν σε οποιαδήποτε τέτοια μέτρα, λέγοντας σε κοινή δήλωση την Παρασκευή: «Εάν προχωρήσουν τέτοια σχέδια, θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να τα αποτρέψουμε Στο μεταξύ η Porsche SE, το επενδυτικό όχημα των οικογενειών Porsche και Piech και ο μεγαλύτερος μέτοχος της Volkswagen, αρνήθηκε να σχολιάσει. Κατά το 2025, το παγκόσμιο εργατικό δυναμικό του ομίλου ήταν ~667.000 άτομα, με σχεδόν το 43% να απασχολείται στη Γερμανία. Κάνοντας απλές μαθηματικές πράξεις  ~667.000Χ43%=~286.000 …100.000 απολύσεις 35% __πάνω από 1 στους 3 εργαζόμενους μένουν χωρίς δουλειά

Η πρώτη προσπάθεια του CEO να κλείσει εργοστάσια στη Γερμανία το 2024 συνάντησε σφοδρή αντίσταση από τα εργατικά συνδικάτα, αναγκάζοντας σε υποχώρηση. Εκείνη την εποχή, η διοίκηση είχε προτείνει το κλείσιμο ή την πώληση αρκετών εγκαταστάσεων στο πλαίσιο μιας ευρείας προσπάθειας μείωσης του κόστους για την αντιμετώπιση της πλεονάζουσας παραγωγικής ικανότητας και της χαμηλής ζήτησης ηλεκτρικών οχημάτων, προκαλώντας απεργίες και μια παρατεταμένη αντιπαράθεση με την IG Metall και το συμβούλιο εργαζομένων, τα οποία έχουν σημαντική επιρροή.

Τεράστια πίεση από αυξανόμενους κινέζους ανταγωνιστές

Καθώς οι συνθήκες της αγοράς έχουν επιδεινωθεί, οι επικεφαλής  βρίσκονται υπό ακόμη μεγαλύτερη πίεση να αναζωογονήσει την τύχη της Volkswagen καθώς αντιμετωπίζει τους δασμούς και τον αυξανόμενο ανταγωνισμό από τις κινεζικές αυτοκινητοβιομηχανίες, την μεγαλύτερη απειλή της. «Ο όμιλος VW έχει υποφέρει από χρόνια παραμέλησης στην αναπροσαρμογή του αριθμού των εργαζομένων λόγω του ασφυκτικού ελέγχου που ασκούν στην εταιρεία η περιφερειακή κυβέρνηση και τα συνδικάτα», δήλωσε ο ανεξάρτητος αναλυτής αυτοκινήτων Matthias Schmidt. «Η πραγματικότητα της αγοράς πλήττει περισσότερο τον γερμανικό γίγαντα».

Οι μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες χάνουν σταθερά έδαφος έναντι των τοπικά παραγόμενων ηλεκτρικών οχημάτων στην Κίνα. Σύμφωνα με την AlixPartners, το μερίδιο αγοράς των μη κινεζικών αυτοκινητοβιομηχανιών μειώθηκε στο 32% το 2025 από 57% το 2020. Έχοντας υπάρξει η κορυφαία αυτοκινητοβιομηχανία της Κίνας για χρόνια, η Volkswagen υποχώρησε στη δεύτερη θέση από την BYD  το 2024 και έπεσε στην τρίτη θέση το 2025.

Αυτή η πτώση έχει πλέον εξαπλωθεί σε αυτοκινητοβιομηχανίες υψηλής ποιότητας όπως η BMW η οποία εξέδωσε προειδοποίηση-σοκ για τα κέρδη της σσ. που απλά μειώθηκαν, την περασμένη εβδομάδα, αποδίδοντας εν μέρει στις αδύναμες πωλήσεις στην Κίνα. Οι κινεζικές αυτοκινητοβιομηχανίες επεκτείνονται επίσης σε αναδυόμενες αγορές και αναπτύσσονται ραγδαία στην έδρα της Volkswagen στην Ευρώπη.

Πολεμική Βιομηχανία _ένας είναι |
ο εχθρός _ο ιμπεριαλισμός __ΕΕ_ Οικονομία Πολέμου
Αυξάνουν κέρδη και προσωπικό οι βιομηχανίες παραγωγής πολεμικού υλικού __Ευρωπαϊκοί όμιλοι απορροφούν τεράστια κρατικά κονδύλια και επενδύουν κεφάλαια, πλασάροντας την αύξηση του προσωπικού ως «ευκαιρία» για τον λαό
Η ευρωπαϊκή πολεμική βιομηχανία περιλαμβάνει ορισμένες μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, παγκόσμιες εταιρείες μεσαίας κεφαλαιοποίησης και πάνω από 2.000 μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Η Ευρωπαϊκή Αμυντική Τεχνολογική και Βιομηχανική Βάση (EDTIB) κυριαρχείται από εταιρείες σε Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία και Σουηδία. Η μεγαλύτερη εταιρεία στην ΕΕ, με βάση τα έσοδα το 2021, ήταν η ιταλική «Leonardo», στη συνέχεια η ευρωπαϊκή πολυεθνική «Airbus», ακολουθούμενη από τις γαλλικές εταιρείες «Thales», «Dassault» και «Safran».

Από τις 100 κορυφαίες εταιρείες του κόσμου, οι 17 έχουν την έδρα τους στην ΕΕ. Συγκριτικά, 46 από τις 100 κορυφαίες αμυντικές εταιρείες έχουν έδρα τις ΗΠΑ και οι 5 κορυφαίες εταιρείες της Global 100, οι οποίες έχουν όλες έδρα τις ΗΠΑ, είχαν συνδυασμένα έσοδα 193 δισ. ευρώ το 2021, υπερδιπλάσια από τα έσοδα ολόκληρης της αμυντικής βιομηχανίας της ΕΕ.

Εφτά κινεζικές εταιρείες βρίσκονται στον κατάλογο των 100 κορυφαίων, με συνολικά έσοδα 111 δισ. ευρώ, ενώ η Ρωσία είχε μόνο μία στον κατάλογο («Tactical Missiles Corp»), αλλά αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι άλλες ρωσικές εταιρείες δεν παρέχουν στοιχεία.

Σύμφωνα με έκθεση της Ένωσης Αεροδιαστημικής, Ασφάλειας και Αμυντικών Βιομηχανιών της Ευρώπης (ASD), μόνο το στρατιωτικό σκέλος των βιομηχανιών (αρκετές εταιρείες, όπως η «Airbus», δραστηριοποιούνται παράλληλα σε στρατιωτική και πολιτική παραγωγή), απέφερε το 2022 έσοδα 135,3 δισ. ευρώ, αυξημένα κατά 10% σε σχέση με το 2021. Από αυτά το 42% προήλθε από εξοπλισμούς για την αεροπορία, το 23% για το ναυτικό και το 35% για χερσαίους εξοπλισμούς.

Η πολεμική βιομηχανία απασχολεί – σύμφωνα πάντα με την ASD – 516.000 εργαζόμενους (4,4% αύξηση σε σχέση με το 2021), από τους οποίους οι 193.000 στη στρατιωτική αεροναυπηγική.

           Ραγδαία ανάπτυξη __εκτόξευση κερδών

Οι ευρωπαϊκές βιομηχανίες καρπώνονται ήδη τα οφέλη από τη μεταστροφή της οικονομίας σε πολεμική, με την ΕΕ και τα κράτη – μέλη να αυξάνουν διαρκώς τους προϋπολογισμούς για την «άμυνα». Επιχειρηματικοί όμιλοι όπως η «Thales» και η «Rheinmetall» κατευθύνουν περισσότερα κεφάλαια για επαναγορές μετοχών και μερίσματα, συγχωνεύσεις και εξαγορές.
Η «Rheinmetall», ο μεγαλύτερος όμιλος της πολεμικής βιομηχανίας στη Γερμανία, ανακοίνωσε σχέδια για την κατασκευή νέων εγκαταστάσεων παραγωγής πυρομαχικών στη Γερμανία και εξαγόρασε την «Expal Systems» για να ενισχύσει την παραγωγική της ικανότητα σε πυρομαχικά πυροβολικού και όλμων.
Παράλληλα, ανακοίνωσε πριν από λίγες μέρες μία νέα κοινοπραξία με τον ιταλικό όμιλο «Leonardo», που αποτελεί επίσης έναν από τους «γίγαντες» της ευρωπαϊκής πολεμικής βιομηχανίας. Η γερμανοϊταλική συνεργασία αφορά την κατασκευή αρμάτων μάχης.
Η «Rheinmetall» και η «Leonardo» θα κατέχουν από 50% των μετοχών της νέας εταιρείας, η οποία θα έχει την έδρα της στη Ρώμη. Οι δύο εταιρείες θα κατασκευάζουν το άρμα μάχης «Panther KF51» που έχει αναπτύξει η «Rheinmetall» και το όχημα μάχης πεζικού «Lynx» για τον ιταλικό στρατό.
Η γαλλική εταιρεία ηλεκτρικών συστημάτων και άμυνας «Thales» ανακοίνωσε πρόσφατα ότι σημείωσε αύξηση 26% στα επίπεδα των παραγγελιών για το πρώτο εξάμηνο του έτους, οι οποίες ανήλθαν σε 10,8 δισ. ευρώ. Το γεγονός αυτό ανέβασε το βιβλίο παραγγελιών της εταιρείας στα 47 δισ. ευρώ, που αποτελεί νέο ρεκόρ.
Η βρετανική εταιρεία αεροδιαστημικής και αμυντικής βιομηχανίας «BAE Systems» είναι άλλος ένας όμιλος που επωφελείται από τις αυξημένες παραγγελίες, ανακοινώνοντας αύξηση κατά 1,89 δισ. ευρώ το πρώτο εξάμηνο του έτους και συνολικά 70,34 δισ. ευρώ. Ο διευθύνων σύμβουλός της δήλωσε: «Οι παραγγελίες μας δείχνουν ότι η ζήτηση για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες μας παραμένει υψηλή. Θα συνεχίσουμε να επενδύουμε σε νέες τεχνολογίες, εγκαταστάσεις και στο ανθρώπινο δυναμικό μας, ώστε να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στο ρεκόρ του ανεκτέλεστου των παραγγελιών μας και να βοηθήσουμε τους κυβερνητικούς πελάτες μας να παραμείνουν μπροστά σε έναν αβέβαιο κόσμο».
Αλλά και η σουηδική «Saab» είδε τις πωλήσεις της να αυξάνονται κατά 22% το δεύτερο τρίμηνο του έτους, ενώ τα κέρδη προ φόρων και τόκων αυξήθηκαν επίσης κατά 25%. Σύμφωνα με τον διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας, «η “Saab” κατέγραψε μια ισχυρή είσπραξη παραγγελιών ύψους 3,51 δισ. ευρώ, το δεύτερο υψηλότερο τρίμηνο στην ιστορία της», ενώ σχεδιάζει να αυξήσει το εργατικό δυναμικό της για να ανταποκριθεί.
Ωστόσο, δεν είναι μόνο οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι της Ευρώπης που επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους, αξιοποιώντας την αυξημένη ζήτηση και τα διαθέσιμα κεφάλαια. Τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ) θα λάβουν έως και 80 εκατ. ευρώ από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας για να αυξήσουν την παραγωγή πυρομαχικών των 155 χιλιοστών στη μονάδα παραγωγής τους στο Λαύριο.
Επίσης, η ελληνική «Theon» ανακοίνωσε ρεκόρ εσόδων ύψους 222,6 εκατ. ευρώ το 9μηνο του 2024, με 92% αύξηση σε σύγκριση με το 2023, αλλά και αύξηση παραγγελιών κατά 47,4% το ίδιο διάστημα.
       2024: Στην ελληνική THEON ανήκει η πρώτη φετινή IPO στην Ευρώπη
Πολύ μεγαλύτερες επενδύσεις γίνονται το τελευταίο διάστημα στις πολεμικές βιομηχανίες και στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, όπως στην Πολωνία, στην Ουγγαρία και την Τσεχία. Ο Ομιλος Πολωνικών Εξοπλισμών (PGZ) έχει δει τις παραγγελίες του να πολλαπλασιάζονται τόσο για τον πολωνικό στρατό, όσο και για όπλα που κατευθύνονται στην Ουκρανία. Ο επικεφαλής του ομίλου 50 εταιρειών, που απασχολεί πάνω από 20.000 εργαζόμενους, έχει δηλώσει ότι τα επίπεδα παραγωγής έχουν πολλαπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια. Η Τσεχία, επίσης, ήταν μεταξύ των πρώτων χωρών που παρέδωσαν βαρύ οπλισμό στην κυβέρνηση του Κιέβου. Ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Αμυνας της χώρας δήλωσε ότι μόνο το 2022, οι συμβάσεις που είχαν υπογραφεί για την Ουκρανία έφτασαν τα 1,7 δισ. ευρώ. Μέχρι το τέλος του 2023, οι τσεχικές προμήθειες στρατιωτικού εξοπλισμού στην Ουκρανία ξεπερνούσαν τα 5 δισ. ευρώ.

Να σημειωθεί ότι περίπου το 90% του πολεμικού υλικού που παράγεται στην Τσεχία εξάγεται, ενώ το 2022 οι εξαγωγές ήταν σχεδόν διπλάσιες από τα προηγούμενα χρόνια.
          “Ανευ προηγουμένου οι προσλήψεις στην πολεμική βιομηχανία”
Σύμφωνα με έκθεση των «Financial Times», το τελευταίο διάστημα η βιομηχανία διακατέχεται από μια «άνευ προηγουμένου» αγωνία για την εξεύρεση εργαζομένων στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Οι όμιλοι του κλάδου προσλαμβάνουν με τον ταχύτερο ρυθμό των τελευταίων δεκαετιών, εν μέσω παραγγελιών – ρεκόρ.
Σε συνθήκες που μια νέα κρίση μοιάζει αναπόφευκτη, με τους οικονομικούς δείκτες σε υποχώρηση σε ΗΠΑ και Ευρώπη, η πολεμική οικονομία φαντάζει ως το ελιξίριο για την επένδυση κεφαλαίων, που θα καθυστερήσει το «μοιραίο», στο έδαφος της πολεμικής κλιμάκωσης, για την οποία προετοιμάζονται όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Ταυτόχρονα, η αστική τάξη πλασάρει τον πόλεμο στον λαό και ως «ευκαιρία» για οικονομική ανάκαμψη, όχι μόνο από το μοίρασμα της ιμπεριαλιστικής λείας και τη συμμετοχή στην ανοικοδόμηση κατεστραμμένων κρατών, όπως, για παράδειγμα, η Ουκρανία, αλλά και από τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας στη βιομηχανία του πολέμου, που η έκρηξή της απαιτεί περισσότερα εργατικά χέρια.Γίνεται προσπάθεια και με αυτόν τον τρόπο να ενσωματωθεί η λαϊκή δυσαρέσκεια από τη συνολικότερη αντιλαϊκή πολιτική και να στρατευτούν ευρύτερες λαϊκές μάζες στον πόλεμο, κάτω από τη σημαία της αστικής τάξης.

Volkswagen ID.7 electric car

Η «Lockheed Martin», η «Northrop Grumman» και η «General Dynamics», των οποίων η συνολική κεφαλαιοποίηση υπερβαίνει τα 250 δισ. δολάρια, έχουν να καλύψουν σχεδόν 6.000 θέσεις εργασίας. Δέκα ακόμη μεγάλοι όμιλοι σκοπεύουν να προσθέσουν συνολικά περίπου 37.000 θέσεις εργασίας – ή περίπου το 10% του συνολικού τους εργατικού δυναμικού – από μαθητευόμενους, μηχανικούς, προγραμματιστές λογισμικού και αναλυτές μέχρι ανώτερα στελέχη. Η αμυντική βιομηχανία της ΕΕ αντιμετωπίζει έλλειψη προσωπικού εν μέσω αυξημένης ζήτησης. Η γαλλική «Thales» δήλωσε ότι έχει προσλάβει 9.000 άτομα – το 11% του σημερινού προσωπικού της, που ανέρχεται σε 81.000 άτομα – στον «αμυντικό» τομέα τα τελευταία τρία χρόνια. Ο βασικός κατασκευαστής πυραύλων της Ευρώπης, η MBDA, σχεδιάζει να προσλάβει φέτος περισσότερους από 2.600 εργαζόμενους – το 17% του σημερινού εργατικού δυναμικού του που ανέρχεται σε 15.000 άτομα. Ο Αντόνιο Λιότι, επικεφαλής του ανθρώπινου δυναμικού της ιταλικής «Leonardo», δήλωσε ότι βρίσκεται σε «μια εντατική αναζήτηση για νέες προσλήψεις, ακόμη πιο έντονη από ό,τι κατά τη διάρκεια προηγούμενων συγκρούσεων, όπως το Ιράκ ή το Αφγανιστάν».

         Στροφή στην πολεμική βιομηχανία
Η εκτίναξη της ζήτησης, της κρατικής στήριξης και των κερδών έχει τραβήξει το ενδιαφέρον μιας σειράς επιχειρηματικών ομίλων. Εταιρείες που μέχρι πρόσφατα είτε δραστηριοποιούνταν ελάχιστα με τον αμυντικό τομέα είτε ακόμα και καθόλου έχουν στρέψει την παραγωγή τους προς τα εκεί. Για παράδειγμα, ενώ η «Volvo» έχει παραδοσιακά επικεντρωθεί στα επιβατικά αυτοκίνητα, ανακοίνωσε πρόσφατα σχέδια για την είσοδό της στην «αμυντική» αγορά, αναπτύσσοντας τεθωρακισμένα οχήματα για τις στρατιωτικές δυνάμεις και τις δυνάμεις ασφαλείας. Στροφή προς τον τομέα της «άμυνας και ασφάλειας» έχουν πραγματοποιήσει και οι δύο γίγαντες των τηλεπικοινωνιών, η «Ericsson» και η «Nokia», προσφέροντας μια σειρά προϊόντων και υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένων των συστημάτων επικοινωνίας, της τεχνολογίας επιτήρησης και κυβερνοασφάλειας, αλλά και κρίσιμες υποδομές επικοινωνίας για στρατιωτικές και κυβερνητικές υπηρεσίες. Τις δραστηριότητές της στον τομέα της άμυνας έχουν επεκτείνει τα τελευταία χρόνια η «Siemens», η «Thyssenkrupp», η BASF όπως και η ABB.

Παράλληλα, ακόμα και εταιρείες που δραστηριοποιούνται σε διαφορετικούς κλάδους, έχουν αναπτύξει τη συνεργασία τους με τις Ενοπλες Δυνάμεις. Η γαλλική φαρμακευτική «Sanofi» παρέχει ιατρικές προμήθειες και υπηρεσίες στον στρατό, συμπεριλαμβανομένων εμβολίων, φαρμάκων και ιατρικού εξοπλισμού, ενώ νέα φαρμακευτικά σκευάσματα για στρατιωτική χρήση αναπτύσσει και η δανική «Novo Nordisk».

              Δείτε και Ριζοσπάστη

·           Επενδύσεις εκατοντάδων δισ. ευρώ στην πολεμική προετοιμασία

§  Η ενίσχυση της πολεμικής βιομηχανίας κινητοποιεί συσσωρευμένα κεφάλαια και φέρνει ακόμα πιο κοντά τον κίνδυνο ενός γενικευμένου πολέμου

·           Βαρέλι δίχως πάτο η εμπλοκή σε επικίνδυνα σχέδια

2024
Volkswagen: κλείσιμο εργοστασίου και χιλιάδες απολύσεις _Ακόμη ένα "σχέδιο εξυγίανσης" για ανταγωνιστικότητα στην "εποχή της ηλεκτροκίνησης"
Σαρωτικά αντεργατικά μέτρα, απολύσεις και κλείσιμο εργοστασίων προμηνύονται σύμφωνα με τις πρόσφατες ανακοινώσεις του γερμανικού κολοσσού αυτοκινητοβιομηχανίας «Volkswagen» (VW), ως συνέπεια του σκληρού ανταγωνισμού μεταξύ μονοπωλίων στην εποχή της «πράσινης» καπιταλιστικής ανάπτυξης. Στο πλαίσιο σχεδίου «εξυγίανσης», η μεγαλύτερη αυτοκινητοβιομηχανία της Ευρώπης σχεδιάζει να άρει την «εγγύηση απασχόλησης» για 110.000 εργαζόμενους, ενώ για πρώτη φορά θα κλείσει κάποια γραμμή παραγωγής στη Γερμανία. Μπροστά σε αυτήν τη δυσμενή για τους εργαζόμενους εξέλιξη ο Γερμανός υπουργός Οικονομίας και αντικαγκελάριος, από το κόμμα των Πρασίνων, Ρόμπερτ Χάμπεκ, από τη μια, προανήγγειλε «μέτρα τα οποία θα διασφαλίζουν ότι η Γερμανία θα παραμείνει μεγάλη παραγωγός αυτοκινήτων και διεθνώς ανταγωνιστική» και, από την άλλη, τόνισε πως οι όποιες αποφάσεις της VW «πρέπει να ληφθούν σε στενό συντονισμό με τους κοινωνικούς εταίρους», προκειμένου να καμφθούν οι αντιδράσεις των εργαζομένων.
«Όλοι οι εμπλεκόμενοι πρέπει να ανταποκριθούν στις ευθύνες τους για τους εργαζόμενους», δήλωσε, δείχνοντας και προς τα συνδικάτα που όλα αυτά τα χρόνια έχουν στηρίξει τις περικοπές του ομίλου, ο οποίος προετοιμαζόταν να εισέλθει ανταγωνιστικός στην «εποχή της ηλεκτροκίνησης».Ο Χάμπεκ, την ώρα που χιλιάδες εργαζόμενοι κινδυνεύουν να βρεθούν στον δρόμο, εξέφρασε τη συμπαράσταση της κυβέρνησης Σοσιαλδημοκρατών (SPD) – Πρασίνων – Φιλελευθέρων στις αυτοκινητοβιομηχανίες που …«αντιμετωπίζουν τεράστιες προκλήσεις καθώς στρέφονται στην ηλεκτροκίνηση προσπαθώντας να αντιμετωπίσουν τους ξένους ανταγωνιστές».
Η «Volkswagen» λειτουργεί εργοστάσια σε Βόλφσμπουργκ, Εμντεν, Οσναμπρουκ, Ζαλτσγκίτερ, Ανόβερο, Μπράουνσβαϊγκ της Κάτω Σαξονίας και Τσβικάου, Κέμνιτς και Δρέσδη στη Σαξονία. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, το εργοστάσιο που ενδέχεται να κλείσει είναι αυτό του Τσβικάου, όπου απασχολούνται 10.350 εργαζόμενοι και κατασκευάζονται τρία ηλεκτροκίνητα μοντέλα της VW, δύο της Audi και ένα της Cupra, αλλά και το αμάξωμα για την Bentley Bentaya και τη Lamborghini Urus.Το εργοστάσιο στο Τσβικάου είναι το πρώτο ευρωπαϊκής αυτοκινητοβιομηχανίας που κατασκεύασε ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Πέρυσι κατασκεύασε 220.000 οχήματα από τα 360.000 που σχεδίαζε και οι φετινές προβλέψεις είναι «χειρότερες» για τη λειτουργία μιας καπιταλιστικής επιχειρήσεις με στόχο το μέγιστο κέρδος.
Το τελευταίο διάστημα η ζήτηση για τα ηλεκτροκίνητα  αυτοκίνητα στη Γερμανία έχει περιοριστεί, καθώς η κυβέρνηση ήρε το μέτρο επιδότησής τους.
                          “Απλώς δεν υπάρχει πια αγορά”
Η ηγεσία της «Volkswagen» ανακοίνωσε στο Βόλφσμπουργκ, μπροστά σε περισσότερους από 10.000 εργαζόμενους, τα σχέδια για κλείσιμο ενός εργοστασίου, και την άρση του καθεστώτος «εγγυημένης απασχόλησης». Ο οικονομικός διευθυντής, Αρνό Αντλιτς, είπε ότι στην Ευρώπη πωλούνται σήμερα ετησίως 2 εκατ. λιγότερα αυτοκίνητα από ό,τι πριν από την πανδημία του κορονοϊού. «Αυτό δύσκολα θα αλλάξει», είπε, ενώ για την VW, η οποία κατέχει το 1/4 της ευρωπαϊκής αγοράς, αυτό σημαίνει ότι «μας λείπουν οι πωλήσεις 500.000 αυτοκινήτων τον χρόνο, οι πωλήσεις δηλαδή δύο εργοστασίων». Οπως είπε, «αυτό δεν έχει να κάνει με τα προϊόντα μας ή με τις κακές επιδόσεις των πωλήσεων, απλώς η αγορά δεν υπάρχει πια». Η επικεφαλής του συμβουλίου των εργαζομένων της VW, Ντανιέλα Καβάλο, αναγνώρισε ότι η εταιρεία «αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα» – άλλωστε οι εργαζόμενοι είχαν συμφωνήσει στο αρχικό σχέδιο εξυγίανσης – αλλά τόνισε ότι τα νέα σχέδια επιτρέπονται «μόνο σε ένα σενάριο, όταν έχει πεθάνει συνολικά το επιχειρηματικό μοντέλο, κάτι που δεν ισχύει».
Η Volkswagen (VW), ή Φάου Βε είναι ο γερμανικός κολοσσός _η κορυφαία σε πωλήσεις της αυτοκινητοβιομηχανίας που εδρεύει στο Βόλφσμπουργκ (Κάτω Σαξονία). Το όνομά της _από τα χρόνια του Χίτλερ “Volk” = “λαός” και “Wagen” =  “Αυτοκίνητο”, δλδ “Αυτοκίνητο του λαού” …για την χαμηλή κοινωνικά τάξη. Είναι και η αρχική μάρκα του σημερινού  Ομίλου Volkswagen. Ιδρύθηκε στις 28 Μαΐου 1937 από την ναζιστική οργάνωση Γερμανικό Μέτωπο Εργασίας, το Ναζιστικό σωματείο, και αποτελεί τη μεγαλύτερη αυτοκινητοβιομηχανία της Γερμανίας και, έως πρόσφατα, ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη αυτοκινητοβιομηχανία στον κόσμο, πίσω από την Toyota, αν και συνολικά ο Όμιλος Volkswagen κατέλαβε από το 2016 και την πρώτη θέση παγκοσμίως. Το σημερινό της επίσημο σλόγκαν είναι Das Auto (Το Αυτοκίνητο).
6 Μαΐου 1938_ Ο Χίτλερ βάζει τον θεμέλιο λίθο του εργοστασίου της Volkswagen. Η Volkswagen έχει τρία αυτοκίνητα στην λίστα των 10 αυτοκινήτων όλων των εποχών με τις μεγαλύτερες πωλήσεις, που έχει καταρτισθεί από την ιστοσελίδα 24/7 Wall St: το Volkswagen Golf, το Volkswagen Beetle (Σκαθάρι) και το Volkswagen Passat. Με αυτά τα τρία αυτοκίνητα, η Volkswagen έχει τα περισσότερα αυτοκίνητα από κάθε κατασκευαστή αυτοκινήτων στη λίστα που εξακολουθούν να κατασκευάζονται, ενώ κατέχει την πρώτη θέση στις δαπάνες από κάθε αυτοκινητοβιομηχανία για την έρευνα και την ανάπτυξη από το 2011.
              Παιχνίδια με την ηλεκτροκίνηση __Σκάνδαλο των κινητήρων ντίζελ
Τον Σεπτέμβριο του 2015, ξέσπασε ένα τεράστιο σκάνδαλο παγκόσμιας κλίμακας όταν αποδείχτηκε μετά από έρευνες του Πανεπιστημίου της Δυτικής Βιρτζίνια, ότι η εταιρεία είχε τοποθετήσει ένα παράνομο λογισμικό στα οχήματά της (και γενικότερα του ομίλου της) με κινητήρες ντίζελ, προκειμένου αυτά να φαίνεται ότι εκπέμπουν λιγότερους ρύπους από τους πραγματικούς. Το γεγονός αυτό, που έγινε γνωστό ως το «σκάνδαλο dieselgate» (λογοπαίγνιο με το Σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ), είχε ως αποτέλεσμα να παραιτηθεί ο Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας, Martin Winterkorn, και να πληγεί σοβαρά το γόητρό της στις αγορές που δραστηριοποιείται.Παγκοσμίως, περισσότερα από 11 εκατομμύρια οχήματα και 32 μοντέλα του Ομίλου Volkswagen, από τις εταιρείες Volkswagen, Audi, Seat, Škoda και Porsche, και από το διάστημα 2009 – 2015, ήταν εξοπλισμένα με αυτό το λογισμικό, το οποίο είχε την ικανότητα να εντοπίζει πότε γινόταν έλεγχος μέτρησης των καυσαερίων NOx και CO2 και, ειδικά και μόνο κατά τη διάρκεια της μέτρησης, να αυτορυθμίζει τον κινητήρα έτσι ώστε να εκπέμπει εκτάκτως λιγότερα καυσαέρια από τα κανονικά.

ΙΤΑΛΙΑ: Νέες συμφωνίες συνδικάτων – "Stellantis" για χιλιάδες απολύσεις