Η Φωτογραφία του Πολέμου

 

"Αν ο μιλιταρισμός είναι γέννημα του καπιταλισμού, τότε και οι πόλεμοι δεν μπορούν να εξαλειφθούν με τις μηχανορραφίες των κυβερνητών και των διπλωματών, και το καθήκον των σοσιαλιστών (κομμουνιστών) δεν είναι να δημιουργούν αυταπάτες σ' αυτό το ζήτημα, μα, αντίθετα, να ξεσκεπάζουν συνεχώς την υποκρισία και την αδυναμία των διπλωματικών και ειρηνικών ενεργειών". _Ρ. Λούξεμπουργκ, "Απαντα Λένιν" τόμ. 17^ος, σελ. 198-199.
"Η εικόνα της εμφάνισης του καπιταλισμού δεν ήταν καθόλου ειδυλλιακή. Αν το χρήμα γεννιέται με μια κηλίδα αίματος στο ένα μάγουλο, το νεογέννητο κεφάλαιο στάζει αίμα και πύον απ' όλους τους πόρους του, από την κορυφή ως τα νύχια" _"Κεφάλαιο", τ. 1, σελ. 770
Κάθε φορά εκείνα τα αστικά κράτη που θεωρούν ότι η υπάρχουσα διανομή των αγορών και των σφαιρών επιρροής δεν αντιστοιχεί πλέον στην οικονομική δύναμη και στα συμφέροντα της αστικής τους τάξης, επιζητούν την αναδιανομή τους με κάθε μέσο, δλδ και με τη στρατιωτική δύναμη και την επικράτηση μέσω πολέμου _άρθρο του Κ. Σκολαρίκου μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνου του Τμήματος Ιστορίας της στο Ριζοσπάστη.

Οι φωτογράφοι πολέμου είναι οπτικοί ντοκιμαντερίστες που εντάσσονται σε ενεργές ζώνες συγκρούσεων για να καταγράψουν τις πραγματικότητες του πολέμου. Το έργο τους έχει ιστορικά διαμορφώσει την αντίληψη του κοινού, έχει επηρεάσει την πολιτική σκηνή και έχει παράσχει ωμές ιστορικές αφηγήσεις της μάχης και του αντίκτυπού της στην ανθρωπότητα.

Φωτογραφία|Φωτογράφοι των Πολέμων _Ιστορία

• 19^ος αιώνας: Η φωτογραφία στο πεδίο της μάχης ξεκίνησε κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου _10του 1850 από φωτογράφους όπως ο Roger Fenton. Αργότερα οι Mathew Brady και Alexander Gardner κατέγραψαν τις φρικιαστικές πραγματικότητες του Αμερικανικού Εμφυλίου.
• 20^ός αιώνας: Η εφεύρεση ελαφρών φωτογραφικών μηχανών 35 χιλιοστών (όπως η Leica) επέτρεψε σε φωτογράφους όπως ο Ρόμπερτ Κάπα να μπουν στην καρδιά της δράσης, απαθανατίζοντας εμβληματικές εικόνες του Ισπανικού Εμφυλίου και του Β' Παγκόσμιου.

Πιονιέροι

Robert Capa _Ρόμπερτ Κάπα (κομμουνιστής Ούγγρος πολεμικός φωτογράφος και φωτορεπόρτερ _πραγματικό όνομα Endre Ernő Friedmann): έμειναν στην ιστορία δηλώσεις του όπως … "Αν οι φωτογραφίες σας δεν είναι αρκετά καλές, δεν είστε αρκετά κοντά" _"Ελπίζω να μείνω άνεργος σαν πολεμικός ανταποκριτής μέχρι το τέλος της ζωής μου" κά και έγινε γνωστός για την τολμηρή κάλυψη της D-Day (Νορμανδίας _6η Ιουν-1944 παραλία Omaha), και πέντε άλλων πολέμων πριν από τον θάνατό του – 25 Μαΐου 1954: τον Ισπανικό εμφύλιο, τον Β΄ Σινοϊαπωνικό πόλεμο, τον Β΄ Παγκόσμιο σε όλη την Ευρώπη, τον Αραβο-Ισραηλινό του 1948, και τον Πρώτο Πόλεμο της Ινδοκίνας.

Η κυρία Μυρτώ Myrtooo! επισημαίνει εμβόλιμα: μην ξεχάσεις τη γυναίκα που τον ώθησε _την περίφημη και παραγκωνισμενη σύντροφο του Gerta Taro η Gerta Pohorylle. Αυτή του έδωσε το αμερικανικό όνομα Robert Capa... Το έργο της ανακαλύφθηκε στην περίφημη βαλίτσα του Μεξικού 4.500 χαμένων αρνητικών που τράβηξαν οι Τάρο, Κάπα, και Ντέιβιν Σέιμουρ κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου. Η βαλίτσα και τα αρνητικά, αυτή τη στιγμή βρίσκονται στο Διεθνές Κέντρο Φωτογραφίας στη Νέα Υόρκη Κατά την ταξινόμηση των έργων αυτής της συλλογής, πολλές φωτογραφίες που κάποτε αποδίδονταν στον Capa βρέθηκαν ότι ήταν της Gerta, επιτρέποντας έτσι μια καλύτερη κατανόηση της συμβολής της στο φωτορεπορτάζ.
Περιγράφοντας μια διαφορά στο στυλ της σε σύγκριση με εκείνη του Κάπα, η επιμελήτρια Kristen Lubben είπε "Οι φωτογραφίες της είναι πολύ πιο πόζες, χρησιμοποιώντας ισχυρές γωνίες κάμερας. Η Capa ήταν πολύ περισσότερο σε κίνηση" __η περίφημη “Mexican suitcase” αντιναζί-αντιφασίστρια μαχήτρια & φωτογράφος, σκοτώθηκε στη μάχη της La Brunete, 26 Ιούλη του 1937. Ήταν μόλις 27 χρονών. Ο τάφος της βρίσκεται στο κοιμητήριο Pere Lachaise στο Παρίσι, σχεδιασμένος από τον Αλμπέρτο Τζακομέττι και έχοντας χαραγμένη, στα γαλλικά και τα καταλανικά, τη φράση "_Ώστε κανείς να μην ξεχάσει τον άνευ όρων αγώνα σου για έναν καλύτερο κόσμο". Το Κ.Κ.Γαλλίας επιμελήθηκε του τάφου και της κηδείας της ενώ έγινε μεγάλη λαϊκή διαδήλωση στο Παρίσι, την 1^η Αυγούστου 1937, ημέρα των γενεθλίων της _τότε που όλα ήταν αλλιώς συμπληρώνει η κυρία Μυρτώ.

Δείτε Ισπανικός Εμφύλιος - Gerta Pohorylle - Taro _Γκέρντα Τάρο (1910-1937): Το πρώτο θύμα στην ιστορία του πολεμικού φωτορεπορτάζ

Ο Ισπανικός Εμφύλιος ήταν η πρώτη μεγάλη σύγκρουση
με τον φασισμό στον 20ό αιώνα.
Ήταν επίσης ο πρώτος πόλεμος στην Ιστορία, όπου σκηνές
από τα πολεμικά μέτωπα και τα μετόπισθεν αποτυπώνονταν
σε καθημερινή βάση σε εφημερίδες και περιοδικά,
στην Ισπανία και σε ολόκληρο τον Κόσμο. 

Κατέγραψε την πορεία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο Λονδίνο, την Βόρειο Αφρική, την Ιταλία, την Απόβαση της Νορμανδίας και την απελευθέρωση του Παρισιού. Οι εν δράσει φωτογραφίες του, όπως εκείνες που ελήφθησαν κατά την απόβαση στη Νορμανδία το 1944, απεικονίζουν τη βία του πολέμου με μοναδικό τρόπο. Το 1947, ο Κάπα υπήρξε ο συνιδρυτής του Magnum Photos με, ανάμεσα σε άλλους, τον Γάλλο φωτογράφο Ανρί Καρτιέ-Μπρεσόν. Ο οργανισμός αυτός υπήρξε το πρώτο συνεργατικό πρακτορείο για ανεξάρτητους φωτογράφους σε παγκόσμια κλίμακα.
25 Μαΐου 1954, ο Ρόμπερτ Κάπα, σκοτώνεται, πατώντας σε μια νάρκη στην προσπάθειά του να καλύψει με τον φωτογραφικό του φακό τον πόλεμο της Ινδοκίνας.

Δείτε και The Longest Day _
Η πιο μεγάλη μέρα του πολέμου \ με 10άδες πρώτα ονόματα

Ο Ρόμπερτ Κάπα ήταν φίλος του Χέμινγουέι και του Τζον Στάινμπεκ και αργότερα ιδρυτής του φωτογραφικού πρακτορείου "Μάγκνουμ", του πρώτου συνεργατικού για ανεξάρτητους φωτογράφους παγκοσμίως. Έργο του η διάσημη φωτογραφία από τον Ισπανικό Εμφύλιο με τον δημοκρατικό μαχητή που πέφτει νεκρός στη μάχη. Σύμφωνα με τον βιογράφο του, Ρ.Γουέλαν, ο Κάπα δεν κάλυψε από δημοσιογραφική "απόσταση" τον Ισπανικό Εμφύλιο, αφού τότε πολέμησε και ο ίδιος, ως κομμουνιστής, σε αυτόν.

• Το 1938 κάλυψε τον Σινοϊαπωνικό Πόλεμο και στη συνέχεια τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο από διάφορα μέτωπα (Αφρική, Σικελία, Ιταλία, Νορμανδία) για το Αμερικανικό περιοδικό "Life". Οι φωτογραφίες του από την απόβαση στη Νορμανδία, χαρακτηρίζονται μνημειώδεις.
• Το 1948, κάλυψε τον Α’ Αραβοϊσραηλινό Πόλεμο, φωτογραφίζοντας τους καταυλισμούς με τους πρόσφυγες που εκδιώxθηκαν απο τη γη τους.
• 25 Μαΐου 1954, καλύπτοντας τον Α’ Πόλεμο της Ινδοκίνας, μεταξύ των Γάλλων Ιμπεριαλιστών και των Βιετναμέζων μαχητών _στην προσπάθειά του να φωτογραφίσει την επέλαση στρατιωτών του Βιετναμέζικου απελευθερωτικού στρατού, πάτησε νάρκη και σκοτώθηκε στην επαρχία Τάι Μπινχ του Βιετνάμ.
  δείτε Τα Ντιέν Μπιέν Φου του ιμπεριαλισμού,
  Πέθανε κρατώντας την κάμερα … ήταν μόλις 41 χρονών.
• Πολλές από τις φωτογραφίες του (κυρίως του Ισπανικού Εμφυλίου) θεωρούνταν χαμένες, αλλά βγήκαν στην επιφάνεια σε Πόλη του Μεξικού, τέλη δεκαετίας του 1990.

Gerta Pohorylle - Taro
Νεαρή πολιτοφύλακας εξασκείται στη σκοποβολή
Βαρκελώνη, Αύγουστος 1936

Gerta Pohorylle - Taro
Συγγενείς έξω από το Νεκροτομείο της Βαλένθια,
περιοδικό "Regards",
τεύχος της 10ης  Ιουνίου 1937

Don McCullin: Φημισμένος για τις οδυνηρές, σκληρές ασπρόμαυρες εικόνες του πολέμου του Βιετνάμ και των συγκρούσεων στην Κύπρο, τη Βόρεια Ιρλανδία και την Ουγκάντα.
Γυναίκες πιονιέροι φωτορεπόρτερ όπως η Lee Miller (Β' Παγκόσμιος), η Gerda Taro (αναφορά Μυρτούς) και η Catherine Leroy (Πόλεμος του Βιετνάμ) ρίσκαραν τη ζωή τους στην πρώτη γραμμή. Ακόμη Φελίτσε Μπιάτο · Ρότζερ Φέντον · Αλεξάντερ Γκάρντνερ · Τζο Ρόζενταλ · Άντριι Ντούμπτσακ · Έρνεστ Μπρουκς ...

 Ιστορία της πολεμικής φωτογραφίας

Πρώτα χρόνια: Με την εφεύρεση της φωτογραφίας τη 10ετία του 1830, εξερευνήθηκε για πρώτη φορά η δυνατότητα αποτύπωσης των γεγονότων του πολέμου για την ενίσχυση της ευαισθητοποίησης του κοινού. Αν και ιδανικά οι φωτογράφοι θα ήθελαν να καταγράψουν με ακρίβεια την ταχεία δράση της μάχης, η τεχνική ανεπάρκεια του πρώιμου φωτογραφικού εξοπλισμού στην αποτύπωση της κίνησης το έκανε αδύνατο. Η daguerreotype _ daguerréotype (ελληνικά) δαγκεροτυπία, μια πρώιμη μορφή φωτογραφίας που δημιουργούσε μια ενιαία εικόνα χρησιμοποιώντας μια πλάκα χαλκού με επικάλυψη αργύρου, χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αναπτυχθεί η εικόνα και δεν μπορούσε να υποβληθεί σε άμεση επεξεργασία. Εφόσον οι πρώτοι φωτογράφοι δεν ήταν σε θέση να δημιουργήσουν εικόνες κινούμενων θεμάτων, κατέγραφαν πιο καθιστικές πτυχές του πολέμου, όπως οχυρώσεις, στρατιώτες και γη πριν και μετά τη μάχη, μαζί με την αναδημιουργία σκηνών δράσης. Όπως και με τη φωτογραφία μάχης, οι εικόνες πορτρέτου στρατιωτών ήταν επίσης συχνά σκηνοθετημένες. Για να δημιουργηθεί μια φωτογραφία, το θέμα έπρεπε να είναι εντελώς ακίνητο για λίγα λεπτά, οπότε τοποθετούνταν έτσι ώστε να είναι άνετο και να ελαχιστοποιείται η κίνηση.

• Ο Μεξικανοαμερικανικός Πόλεμος ήταν ο πρώτος που καταγράφηκε από κάμερα. Αρκετές δαγκεροτυπίες τραβήχτηκαν από την κατοχή του Saltillo (σσ. Μάχη της Μπουένα Βίστα 19 χλμ. από το Σαλτίγιο 22-23 Φεβρουαρίου 1847) κατά τη διάρκεια του Μεξικανοαμερικανικού Πολέμου, από έναν άγνωστο φωτογράφο, αν και όχι για δημοσιογραφικούς σκοπούς. Οι φωτογραφίες δεν δείχνουν τους τραυματίες, τα νεκρά σώματα, ούτε τις ζωντανές ζώνες μάχης, δείχνουν πορτρέτα στρατιωτικών, τοπία, σκηνές δρόμου και νεκροταφεία μετά τη μάχη.
• Ο JohnMcCosh, χειρουργός στον στρατό της Βεγγάλης, θεωρείται από ορισμένους ιστορικούς ο πρώτος πολεμικός φωτογράφος που είναι γνωστός με το όνομά του. Δημιούργησε μια σειρά φωτογραφιών που τεκμηριώνουν τον Δεύτερο Αγγλο-Σιχ πόλεμο (1848-1849). Αυτές αποτελούνταν από πορτρέτα συναδέλφων αξιωματικών, βασικών προσωπικοτήτων από τις εκστρατείες, διοικητών και των συζύγων και των κορών τους, συμπεριλαμβανομένων των PatrickAlexanderVansAgnew, HughGough, 1^ος  Υποκόμης του Βρετανού διοικητή στρατηγού SirCharlesJamesNapier και του DewanMulraj, του κυβερνήτη του Multan. Φωτογράφισε επίσης τους ντόπιους και την αρχιτεκτονική, θέσεις πυροβολικού και τις καταστροφικές συνέπειες. Ο McCosh αργότερα ασχολήθηκε με τον 2^ο Αγγλο-Βιρμανικό Πόλεμο (1852–53) όπου φωτογράφισε συναδέλφους, όπλα, αρχιτεκτονική ναών και Βιρμανούς.
• Ο Ουγγρορουμάνος KárolySzathmáryPapp τράβηξε φωτογραφίες διαφόρων αξιωματικών το 1853 και πολεμικών σκηνών κοντά στην Ολτενίτσα και τη Σιλίστρα το 1854, κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου. Πρόσφερε προσωπικά περίπου 200 άλμπουμ φωτογραφιών στον Ναπολέοντα Γ΄ της Γαλλίας και στη Βασίλισσα Βικτώρια το 1855.
• Ο ιταλός Stefano Lecchi  μεταξύ 1849 και 1859 τράβηξε φωτογραφίες των θέσεων μάχης της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας χρησιμοποιώντας τη διαδικασία Calotype (processo di calotipo).
  σσ. 1. Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία, αναφερόμενη και ως Δεύτερη Ρωμαϊκή Δημοκρατία για να διακρίνεται από εκείνη των ναπολεόντειων χρόνων, ήταν βραχύβια κρατική οντότητα, που ιδρύθηκε στις 9-Φεβ-1849, όταν η κυβέρνηση των Παπικών Κρατών-εδαφών αντικαταστάθηκε προσωρινά από ρεπουμπλικανική διακυβέρνηση
  2. processo di calotipo: καλοτυπία (ή ταλβοτυπία) ήταν μια πρώιμη φωτογραφική διαδικασία που κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από τον William Henry Fox Talbot το 1841. Έφερε επανάσταση στη φωτογραφία χρησιμοποιώντας ένα αρνητικό χαρτιού, το οποίο επέτρεπε τη δημιουργία πολλαπλών θετικών εκτυπώσεων από μία μόνο λήψη.
• Ο RogerFenton ήταν ένας από τους πρώτους πολεμικούς φωτογράφους. Το 1854, ο GilbertElliott ανέλαβε να φωτογραφίσει απόψεις των ρωσικών οχυρώσεων κατά μήκος των ακτών της Βαλτικής Θάλασσας. Ο RogerFenton ήταν ο πρώτος επίσημος πολεμικός φωτογράφος _υπάλληλος του αγγλικού κράτους και ο πρώτος που επιχείρησε μια συστηματική κάλυψη του πολέμου προς όφελος του κοινού.Το Valley of the Shadow of Death (η Κοιλάδα της Σκιάς του Θανάτου) είναι φωτογραφία λευκώματος του Fenton (μία από τις 360), που τραβήχτηκε το 1855, μια από τις πιο γνωστές εικόνες πολέμου.
• Προσλήφθηκε από τον ThomasAgnew και αποβιβάστηκε στην Μπαλακλάβα το 1854. Οι φωτογραφίες του πιθανότατα είχαν σκοπό να αντισταθμίσουν τη γενική αποστροφή του βρετανικού λαού για την έλλειψη δημοτικότητας του πολέμου σύμφωνα με τις επικριτικές αναφορές του ανταποκριτή WilliamHowardRussell των Times. Οι φωτογραφίες μετατράπηκαν σε ξυλόγλυπτα και δημοσιεύθηκαν στο TheIllustratedLondonNews.
• Λόγω του μεγέθους και της δυσκίνητης φύσης του φωτογραφικού του εξοπλισμού, ο Fenton ήταν περιορισμένος στην επιλογή των μοτίβων του. Επειδή το φωτογραφικό υλικό της εποχής του απαιτούσε μακροχρόνιες εκθέσεις, μπορούσε να παράγει μόνο φωτογραφίες στατικών αντικειμένων, κυρίως πόζες και απέφευγε να φωτογραφίζει νεκρούς, τραυματίες ή ακρωτηριασμένους στρατιώτες γιατί το αστικό κράτος της εποχής δεν τα ήθελε. Φωτογράφιζε επίσης το τοπία - η πιο διάσημη εικόνα του ήταν της περιοχής κοντά στο σημείο όπου έλαβε χώρα η περίφημη εφόρμηση της Ελαφράς Ταξιαρχίας (σσ. αυτοκτονική στρατιωτική επιχείρηση του Βρετανικού ιππικού το 1854). Σε επιστολές που έστελναν οι στρατιώτες στην πατρίδα τους, την είχαν ονομάσει "η Κοιλάδα του Θανάτου", οπότε όταν το 1855 ο Τόμας Άγκνιου παρουσίασε την εικόνα ως μία από μια σειρά με συλλογικό τίτλο "Πανόραμα του Οροπεδίου της Σεβαστούπολης σε Έντεκα Μέρη" σε μια έκθεση στο Λονδίνο, πήρε το συγκεκριμένο όνομα.
• Ο Φέντον έφυγε από την Κριμαία το 1855 και αντικαταστάθηκε από τη συνεργασία των JamesRobertsonκαι FeliceBeato. Σε αντίθεση με την απεικόνιση των αξιοπρεπών πτυχών του πολέμου από τον Φέντον, Ρόμπερτσον και Μπεάτο έδειξαν κανονικά την καταστροφή, φωτογραφίζοντας την πτώση της Σεβαστούπολης το 1855, δημιουργώντας ~60 εικόνες.

Το 1858, έφτασαν στην Καλκούτα για να καταγράψουν τα επακόλουθα της Ινδικής Επανάστασης του 1857 και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, παρήγαγαν πιθανώς τις πρώτες φωτογραφικές εικόνες πτωμάτων. Πιστεύεται ότι σε τουλάχιστον μία από τις φωτογραφίες που τραβήχτηκαν στο παλάτι του Sikandar Bagh στο Lucknow, τα σκελετικά λείψανα Ινδών επαναστατών ξεθάφτηκαν ή αναδιατάχθηκαν για να ενισχυθεί ο δραματικός αντίκτυπος της φωτογραφίας.

• Το 1860, ο Beato εγκατέλειψε την συνεργασία και κατέγραψε την πρόοδο της αγγλογαλλικής εκστρατείας κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Πολέμου του Οπίου. Συνεργαζόμενος με τον Charles Wirgman, ανταποκριτή της The Illustrated London News, συνόδευσε την επιθετική δύναμη που ταξίδευε βόρεια προς τα Φρούρια Taku. Οι φωτογραφίες του Beato από τον 2^ο Πόλεμο του Οπίου ήταν οι πρώτες που κατέγραψαν μια στρατιωτική εκστρατεία καθώς εξελίσσονταν, κάνοντάς το αυτό μέσω μιας ακολουθίας χρονολογημένων και σχετικών εικόνων. Οι φωτογραφίες του από τα Φρούρια Taku σχημάτισαν μια αφηγηματική αναπαράσταση της μάχης, δείχνοντας την προσέγγιση στα φρούρια, τις επιπτώσεις των βομβαρδισμών στα εξωτερικά τείχη και τις οχυρώσεις, και τέλος την καταστροφή μέσα στα φρούρια, συμπεριλαμβανομένων των σωμάτων νεκρών Κινέζων στρατιωτών.
• Κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, οι Mathew Brady και Alexander Gardner άρχισαν να αναδημιουργούν σκηνές μάχης προκειμένου να ξεπεράσουν τους περιορισμούς της πρώιμης φωτογραφίας όσον αφορά την καταγραφή κινούμενων αντικειμένων. Παρά το γεγονός ότι η στιγμιαία φωτογραφία ήταν εμπορικά διαθέσιμη, οι περισσότεροι φωτογράφοι τραβούσαν με παλαιότερες κάμερες στο πεδίο, καθώς είχαν λιγότερο ευαίσθητα εξαρτήματα αλλά έχαναν την ικανότητα να καταγράφουν την κίνηση. Οι αναδιαμορφωμένες σκηνές τους σχεδιάστηκαν για να εντείνουν τα οπτικά και συναισθηματικά εφέ της μάχης. Gardner και rady αναδιάταξαν τα σώματα νεκρών στρατιωτών κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου προκειμένου να δημιουργήσουν μια σαφή εικόνα των φρικαλεοτήτων που σχετίζονται με τη μάχη. Στο έργο "Στρατιώτες στο Πεδίο της Μάχης", ο Brady δημιούργησε ένα αμφιλεγόμενο ταμπλό των νεκρών μέσα σε ένα έρημο τοπίο. Αυτό το έργο, μαζί με το αντίστοιχο του Alexander Gardner (1863), "Το Σπίτι ενός Επαναστάτη Σκοπευτή", ήταν εικόνες που, όταν παρουσιάστηκαν στο κοινό, έφεραν στο φως την φρικτή πραγματικότητα του πολέμου. 

Φυσικά όχι την ουσία και τις αιτίες του, κάτι που έγινε σε μικρό βαθμό πολύ αργότερα κυρίως από την ΕΣΣΔ
Οι Σοβιετικοί φωτογράφοι – πολεμικοί ανταποκριτές εργάστηκαν κυρίως κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου _του Μεγάλου Πατριωτικού πολέμου, διακινδυνεύοντας τη ζωή τους δίπλα σε στρατεύματα του Κόκκινου Στρατού για να καταγράψουν το Ανατολικό Μέτωπο... απαθανάτισαν τις ωμές πραγματικότητες της μάχης, τις κατεστραμμένες πόλεις και την τελική σοβιετική νίκη σε όλη την Ανατολική Ευρώπη.

Οι πιο αξιοσημείωτοι Σοβιετικοί πολεμικοί ανταποκριτές και φωτορεπόρτερ περιλαμβάνουν τις\τους:

• YevgenyKhaldei_Γεβγκένι Χαλντέι: Αναμφισβήτητα ο πιο διάσημος Σοβιετικός στρατιωτικός φωτογράφος. Είναι περισσότερο γνωστός για τη λήψη της εμβληματικής φωτογραφίας της σοβιετικής σημαίας που υψώνεται πάνω από το Ράιχσταγκ στο Βερολίνο το 1945. Το έργο του ακολούθησε την προέλαση του Κόκκινου Στρατού από το Μούρμανσκ μέχρι τις Δίκες της Νυρεμβέργης.

Grief

Dmitry Baltermants _Ντμίτρ Μπάλτερμαντς: Γνωστός για τις συναισθηματικά βαθιές και οδυνηρές εικόνες του πολέμου, συμπεριλαμβανομένης της διάσημης φωτογραφίας "Grief" που τραβήχτηκε μετά τη σφαγή στο Κερτς.

• Γκαλίνα Σάνκο: Μία από τις πέντε μόνο γυναίκες που υπηρέτησαν ως σοβιετική πολεμική φωτογράφος. Είναι ιδιαίτερα σεβαστή για τις συγκινητικές φωτογραφίες της, τόσο στρατιωτών όσο και πολιτών, ιδιαίτερα παιδιών.
• Αρκάντι Σαϊκέτ: Γνωστός για τη μοντερνιστική του προσέγγιση, κατέγραψε κομβικές στιγμές όπως η άμυνα της Μόσχας και απαθανάτισε διάσημα τον «Πολιτρούκ» (πολιτικό εκπαιδευτή) να οδηγεί τους στρατιώτες στη μάχη.
•   Εμμανουήλ Εβζερίχιν: Γνωστός για τις εντυπωσιακές και σκληρές φωτογραφίες του της κατεστραμμένης πόλης του Στάλινγκραντ κατά τη διάρκεια της σφοδρής άμυνάς της.
• Όλγα Ιγκνάτοβιτς: Αδελφή του πρωτοπόρου Μπόρις Ιγκνάτοβιτς, κατατάχθηκε στον σοβιετικό στρατό το 1941 και φωτογράφισε τη σύγκρουση ως ανταποκρίτρια της εφημερίδας Μποεβόγιε Ζνάμια στο Μέτωπο του Καλίνιν.
• Μαξ Άλπερτ: Ένας εξέχων φωτορεπόρτερ που τράβηξε την εμβληματική φωτογραφία «Combat» _Kombat, η οποία δείχνει έναν διοικητή τάγματος να σηκώνει το πιστόλι του για να συγκεντρώσει στρατεύματα λίγο πριν τον θάνατό του.
  
  

  Ξαναγυρνώντας στους αμερικάνους __ κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, 

  O George S. Cook απαθανάτισε αυτό που πιθανότατα και μερικές φορές πιστεύεται ότι είναι οι πρώτες φωτογραφίες στον κόσμο από πραγματικές μάχες, κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού των οχυρώσεων των Συνομόσπονδων Πολιτειών κοντά στο Τσάρλεστον από την Ένωση - οι φωτογραφίες του με υγρή πλάκα που τραβήχτηκαν υπό πυρά δείχνουν εκρήξεις και πλοία της Ένωσης να πυροβολούν σε νότιες θέσεις το 1863. Συμπτωματικά, οι βόρειοι φωτογράφοι Haas και Peale έφτιαξαν μια φωτογραφική πλάκα του USS New Ironsides σε μάχη επίσης το 1863. Ο πρώτος πόλεμος της Νότιας Αμερικής που φωτογραφήθηκε ήταν ο Πόλεμος της Παραγουάης του 1865-1870. Τον Ιούνιο του 1866, η εταιρεία Bate y Compañía του Μοντεβιδέο ανέθεσε στον Ουρουγουανό φωτογράφο Javier López να ταξιδέψει στο πεδίο της μάχης. Ο Λόπεζ χρησιμοποίησε τη διαδικασία κολλοδίου υγρής πλάκας, κατασκευάζοντας και εμφανίζοντας τις λάστρες του _που ήταν ευαίσθητες μόνο στο μπλε φως σε ένα φορητό σκοτεινό θάλαμο που ήταν μια πορτοκαλί σκηνή. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που η φωτογραφία κάλυψε τον πόλεμο της Νότιας Αμερικής και οι εικόνες του έγιναν εμβληματικές. Η εταιρεία έστειλε έναν φωτογράφο για να καλύψει την Πολιορκία του Παϊσαντού το προηγούμενο έτος, αλλά έφτασε μετά το τέλος των μαχών. Κατέγραψε εικόνες της κατεστραμμένης πόλης και των πτωμάτων σε έναν δρόμο.

  Ο Δεύτερος Αγγλο-Αφγανικός Πόλεμος του 1878-1880 φωτογραφήθηκε από τον Τζον Μπερκ, ο οποίος ταξίδεψε με τις βρετανικές δυνάμεις. Αυτή ήταν μια εμπορική επιχείρηση με την ελπίδα να πουλήσει άλμπουμ με πολεμικές φωτογραφίες.

  Ο Βρετανός πολεμικός φωτογράφος Φράνσις Γκρέγκσον συνδέθηκε με τα αγγλο-αιγυπτιακά στρατεύματα υπό τη διοίκηση του Χέρμπερτ Κίτσενερ κατά την ανακατάληψη του Σουδάν. Πιστεύεται ότι ο Γκρέγκσον ήταν ο συγγραφέας ενός άλμπουμ 232 φωτογραφιών με τίτλο «Χαρτούμ 1898», που τραβήχτηκε κατά τη διάρκεια της αγγλοαιγυπτιακής στρατιωτικής εκστρατείας στο Σουδάν από το 1896 έως το 1898. Καταγράφοντας την προέλαση των βρετανικών στρατευμάτων και τη νίκη τους επί των δυνάμεων του Μαχντί, δημοσίευσε όχι μόνο πολυάριθμες φωτογραφίες των αγγλοαιγυπτιακών στρατευμάτων και των αξιωματικών τους, αλλά και φωτογραφίες αγγλοαιγυπτιακών στρατευμάτων που λεηλατούσαν νεκρούς εχθρούς και ηττημένους Σουδανούς, όπως ο διοικητής στη Μάχη της Ατμπάρα, Εμίρ Μαχμούντ.

  20ός αιώνας

  Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν μια από τις πρώτες συγκρούσεις κατά τις οποίες οι κάμερες ήταν αρκετά μικρές για να τις κουβαλάει κανείς μαζί του. Ο Καναδός στρατιώτης Τζακ Τέρνερ έφερε κρυφά και παράνομα μια φωτογραφική μηχανή στο μέτωπο της μάχης και τράβηξε φωτογραφίες. Τον 20ό αιώνα, επαγγελματίες φωτογράφοι κάλυψαν όλες τις μεγάλες συγκρούσεις και πολλοί σκοτώθηκαν ως αποτέλεσμα, μεταξύ των οποίων και ο Ρόμπερτ Κάπα, που προαναφέραμε. Ο φωτορεπόρτερ Ντίκι Σαπέλ σκοτώθηκε από νάρκη στο Βιετνάμ, το 1965. Η ύψωση της σημαίας στην Ίβο Τζίμα το 1945 τραβήχτηκε από τον Τζο Ρόζενταλ. Σε αντίθεση με τους πίνακες ζωγραφικής, οι οποίοι παρουσίαζαν μια ενιαία απεικόνιση ενός συγκεκριμένου γεγονότος, η φωτογραφία προσέφερε την ευκαιρία να κυκλοφορήσει μια εκτεταμένη ποσότητα εικόνων. Ο πολλαπλασιασμός των φωτογραφικών εικόνων επέτρεψε στο κοινό να ενημερωθεί για τους λόγους του πολέμου. Η έλευση των μαζικά αναπαραγόμενων εικόνων δεν χρησιμοποιήθηκε μόνο για την ενημέρωση και την προπαγάνδα απέναντι στο λαό, αλλά και ως αποτυπώματα της εποχής και ως ιστορικά καταγραφές.
  Η λογοκρισία κατά τη διάρκεια του πολέμου ασκήθηκε ευρέως κατά τη διάρκεια και των δύο παγκοσμίων πολέμων. Όλες οι φωτογραφίες έπρεπε να υποβληθούν σε έγκριση πριν από τη δημοσίευση, για να αποφευχθεί η πτώση επιχειρησιακών ή τεχνικών μυστικών σε χέρια εχθρών. Οι μαζικά παραγόμενες εικόνες είχαν συνέπειες. Εκτός από την ενημέρωση του κοινού, η πληθώρα εικόνων που διανέμονταν οδήγησε σε υπερκορεσμούς στην αγορά (όπως σήμερα στο διαδίκτυο), οδηγώντας τους θεατές να αναπτύξουν την ικανότητα να αγνοούν (υποκειμενικά) την άμεση αξία και την ιστορική σημασία ορισμένων φωτογραφιών.

  Επάγγελμα σήμερα: Οι δημοσιογράφοι και οι φωτογράφοι προστατεύονται _υποτίθεται από διεθνείς συμβάσεις, αλλά η ιστορία δείχνει ότι συχνά θεωρούνται στόχοι από εμπόλεμες ομάδες — μερικές φορές για το γαμώτο και άλλες φορές για να αποτρέψουν τη δημοσιοποίηση των γεγονότων που παρουσιάζονται στις φωτογραφίες. Η πολεμική φωτογραφία έχει γίνει πιο επικίνδυνη με την έλευση της made in USA τρομοκρατίας στις ένοπλες συγκρούσεις. Στον πόλεμο του Ιράκ _πχ. 36 φωτογράφοι και χειριστές κάμερας απήχθησαν ή σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης (2003-2009). Σχεδόν όλοι από αμερικανικά πυρά: δύο Ιρακινοί δημοσιογράφοι που εργάζονταν για το Reuters πυροβολήθηκαν από ελικόπτερο κατά τη διάρκεια της αεροπορικής επιδρομής στη Βαγδάτη το 2007, προκαλώντας σκάνδαλο όταν τα WikiLeaks δημοσίευσαν το βίντεο της κάμερας του όπλου. Η φωτογράφος του Αμερικανικού Στρατού, Hilda Clayton, σκοτώθηκε όταν εξερράγη κατά λάθος ο όλμος που φωτογράφιζε. Οι πολεμικοί φωτογράφοι δεν χρειάζεται απαραίτητα να εργάζονται κοντά σε ενεργές μάχες. Αντίθετα, μπορούν να καταγράψουν τις συνέπειες της σύγκρουσης.

  
  Η Γερμανίδα Frauke Eigen φωτογράφος και εικαστικός (γενν. το 1969), διεθνώς γνωστή τόσο για το φωτορεπορταζιακό της έργο σε εμπόλεμες ζώνες όσο και για τις μινιμαλιστικές, αφηρημένες καλλιτεχνικές φωτογραφίες της δημιούργησε μια φωτογραφική έκθεση στο Κοσσυφοπέδιο, η οποία επικεντρώθηκε στα ρούχα και τα υπάρχοντα των θυμάτων και όχι στα πτώματά τους.
  Δείτε _από την αμερικανική σκοπιά PBS on war photography
  Μυρτώ αυχαριστώ για την πολύτιμη _εκ Γερμανίας βοήθεια