High Plains Drifter ✨ περιπλανώμενος πιστολέρο

Ενώ τα τελευταία για τον Clint Eastwood αναφέρουν πως θα εξακολουθήσει να σκηνοθετεί ακόμη και νεκρός, υπάρχουν κακές γλώσσες με φήμες περί συνταξιοδότησης. Ο γιος του Σκοτ ​​εξήρε την πλούσια και εμπνευσμένη καριέρα του πατέρα του, υπογραμμίζοντας το έργο του ως ηθοποιού, σκηνοθέτη, παραγωγού, σεναριογράφου και συνθέτη και δηλώνοντας, πως θα συνεχίσει έτσι *για χρόνια*. Θυμίζουμε πως τελευταία σκηνοθετική δουλειά του ήταν το δικαστικό θρίλερ του 2024 *Juror No. 2*, ενώ ο πιο πρόσφατος ρόλος του ως ηθοποιός ήταν στο γουέστερν θρίλερ του 2021 *Cry Macho*. Ο καταξιωμένος ηθοποιός και σκηνοθέτης φημίζεται για το αποτελεσματικό στυλ εργασίας του, κατά το οποίο ολοκληρώνει τα έργα του πριν από το χρονοδιάγραμμα και με κόστος χαμηλότερο από τον προϋπολογισμό.

Το *High Plains Drifter* ελληνικά *Περιπλανώμενος πιστολέρο* (πρωτότυπος τίτλος "ο περιπλανώμενος των υψιπέδων") είναι γουέστερν του 1973, σε σκηνοθεσία Κλιντ Ίστγουντ, σενάριο Ernest Tidyman και παραγωγή Ρόμπερτ Ντέιλι.

Πρωταγωνιστής ο Ίστγουντ στον ρόλο ενός μυστηριώδους ξένου που αποδίδει δικαιοσύνη σε μια διεφθαρμένη μεταλλευτική κωμόπολη των συνόρων. Η ταινία επηρεάστηκε από το έργο των συνεργατών του, σκηνοθετών Σέρτζιο Λεόνε και Ντον Σίγκελ. Συμπρωταγωνιστούν οι Βέρνα Μπλουμ, Μαριάνα Χιλ, Μίτσελ Ράιαν, Τζακ Γκινγκ και Στέφαν Γκίρας. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στις νότιες ακτές μιας λίμνης στην Καλιφόρνια και την επική μουσική  συνέθεσε ο Dee Barton. Η ταινία __αν και δεν είναι από τις top του Clint Eastwood, έλαβε θετικές κριτικές από αρχική της κυκλοφορία και παραμένει δημοφιλής.Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στις νότιες ακτές μιας λίμνης στην Καλιφόρνια και την επική μουσική  συνέθεσε ο Dee Barton. Η ταινία __αν και δεν είναι από τις top του Clint Eastwood, έλαβε θετικές κριτικές από αρχική της κυκλοφορία και παραμένει δημοφιλής.

               Dee Barton
There are two American art forms the western  and jazz __It’s fanny how Americans don’t support either of then anymore, If you consider film an art form, as some people do, then the Western would be a truly American art form, much as jazz is.
— Clint Eastwood

Υπάρχουνδύοαμερικανικέςμορφέςτέχνης: τογουέστερνκαιητζαζ. Είναι παράδοξο το πώς οι Αμερικανοί δεν στηρίζουν πια καμία από τις δύο. Αν θεωρείς τον κινηματογράφο μορφή τέχνης —όπως κάνουν ορισμένοι— τότε το γουέστερν θα αποτελούσε μια αμιγώς αμερικανική μορφή τέχνης, ακριβώς όπως και η τζαζ.
— Κλιντ Ίστγουντ

Η ταινία σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία στις ΗΠΑ και οι κριτικές ποίκιλλαν, με τον Dee Barton να αποσπά επαίνους για τη **μουσική επένδυση που προκαλούσε ανατριχίλα και μια αίσθηση απειλητικής μελαγχολίας**_Dale Munroe, Motion Picture Herald, η οποία *προσέδιδε μια απόκοσμη ατμόσφαιρα στις κατάλληλες στιγμές* _Murf, Variety. Κατά ειρωνικό τρόπο, μία από τις πιο δριμείες κριτικές για την ταινία προήλθε από τον Richard Schickel, ο οποίος αργότερα θα γινόταν ο μεγαλύτερος υποστηρικτής του Eastwood στον χώρο της κριτικής και συγγραφέας δύο βιβλίων για τον κινηματογραφιστή —σσ. Richard Warren Schickel Αμερικανός ιστορικός κινηματογράφου, δημοσιογράφος, συγγραφέας, ντοκιμαντέρ και κριτικός κινηματογράφου και λογοτεχνίας. Ήταν κριτικός κινηματογράφου για το Time από το 1965 έως το 2010 και έγραψε επίσης για το Life και το Los Angeles Times Book Review... Εκείνη την εποχή, ο Schickel έγραφε ότι *ως σκηνοθέτης, ο Eastwood δεν είναι τόσο καλός όσο νομίζει* και χαρακτήριζε την ταινία *ψυχρή, αιματηρή και υπερβολικά επιτηδευμένη*. Από την άλλη πλευρά, ο Arthur Knight του περιοδικού *Saturday Review* αποδείχθηκε ο πιο διορατικός, χαρακτηρίζοντας τον σταρ *ένα σπουδαίο νέο ταλέντο στον χώρο της σκηνοθεσίας — έναν άνθρωπο που όχι μόνο ξέρει τι θέλει, αλλά γνωρίζει και πώς να αξιοποιεί αυτή τη γνώση*. __

·       High Plains Drifter (Main Title) 4:20
·       Barber Shop Menace 1:43
·       Vision Of Marshal 2:25
·       Gathering Loot 1:43
·       Out Of Prison 2:32
·       Dummy Wagon 2:28
·       Campfire Murder 2:19
·       Target Practice 0:48
·       Whipped To Death 4:54
·       Callie 5:57
·       Hotel Explodes 0:42
·       Blood On Log 0:27
·       Dynamite 3:41
·       Preparations 1:40
·       Bell Signal 2:07
·       Gunfight In Lago 2:02
·       Shooting Stacy 5:12
·       Headstone And End Credits 2:08
·       Total Album Time: 47:28
·       The Extras
·       High Plains Drifter (Unused Title Song) 3:10
·       Dummy Wagon (Short) 0:14
·       Dummy Wagon Stinger 0:09
·       Target Practice Stinger 0:13
·       R91 Stinger(s) #1 0:25
·       R92 Stinger(s) #1 0:13
·       R92A Stinger(s) #1 0:44
·       R93 Stinger(s) #1 0:20
·       Wild Harmonica Stingers 1:20
·       Total Extras Time: 6:49
         Tracks: 27 Time = 54:27

*Υπάρχουν δύο αμερικανικές μορφές τέχνης: το γουέστερν και η τζαζ. Είναι παράδοξο το πώς οι Αμερικανοί δεν στηρίζουν πια καμία από τις δύο* — είπε ο Clint το 1988.
Σχετικά με την πρόταση της Universal να γυριστεί η ταινία στους εξωτερικούς χώρους του στούντιο, εκείνος προτίμησε να βρει μια τοποθεσία μακριά από το νέφος του Λος Άντζελες: **Έχω ιδιαίτερη προτίμηση στα εξωτερικά γυρίσματα· νιώθω πιο άνετα απ’ ό,τι σε ένα στούντιο. Τίποτα δεν συγκρίνεται με την ατμόσφαιρα ενός αυθεντικού χώρου για να εμπνεύσει εσένα και το συνεργείο σου**. Το σενάριο του Tidyman διαδραματιζόταν σε μια πόλη της ερήμου, αλλά ο σκηνοθέτης-πρωταγωνιστής έκρινε ότι θα ήταν πιο πειστικό αν η πόλη ήταν χτισμένη κοντά σε κάποια υδάτινη επιφάνεια. Αναζητώντας τοποθεσίες στα νοτιοδυτικά, ο Eastwood οδήγησε μέχρι τη λίμνη Mono στην Καλιφόρνια …και εντυπωσιάστηκε αμέσως, καθώς τον συνάρπασε η *ιδιαίτερη όψη της... με τα πολλά παράξενα χρώματα, που δεν μοιάζει ποτέ ίδια δύο φορές μέσα στην ημέρα*. Ο Henry Bumstead, ο βετεράνος σκηνογράφος της ταινίας (το αξιοσημείωτο έργο του οποίου περιλάμβανε βραβεία Όσκαρ για τις *To Kill a Mockingbird* και *The Sting*, καθώς και υποψηφιότητες για το *Vertigo* και το αριστουργηματικό γουέστερν του Eastwood, δείτε *Unforgiven*_ ✨ Ο *Ασυγχώρητος* αντικομφορμιστής 92χρονος Κλιντ Ίστγουντ), ταξίδεψε στην τοποθεσία των γυρισμάτων και εντυπωσιάστηκε εξίσου από το εξαιρετικά φωτογενές τοπίο __Θα νόμιζες ότι βρισκόμασταν στη Σελήνη Το συνεργείο κατασκευών του Bumstead, αποτελούμενο από 46 άτομα, εργάστηκε επί 18 ημέρες __με 12ωρα ωράρια, για να χτίσει την πόλη Lago από το μηδέν —συμπεριλαμβανομένων των εσωτερικών και εξωτερικών χώρων—, θάβοντας τις γεννήτριες κάτω από έναν αχυρώνα ώστε το σκηνικό να μπορεί να κινηματογραφηθεί από οποιαδήποτε γωνία χωρίς να φαίνεται ο εξοπλισμός.

Έχοντας ολοκληρώσει την εμβληματική του τριλογία ως "Man With No Name" ο «Άνθρωπος χωρίς Όνομα» στα διάσημα γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε τη δεκαετία του '60, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Ίστγουντ —σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής που υποδύεται ξανά έναν μυστηριώδη ξένο στην *High Plains *— απέδωσε στον ήχο και την εικόνα την ίδια βαρύτητα που τους έδινε και ο Leone. Ανάμεσα σε εντυπωσιακά πανοραμικά πλάνα και έντονα κοντινά, ακούγονται με εκπληκτική καθαρότητα ο ήχος από τα σπιρούνια, o καλπασμός των αλόγων, το κλικ των όπλων και το σκάσιμο του μαστιγίου. Καθοριστικό ρόλο σε αυτό το προσεκτικά διαμορφωμένο ηχητικό τοπίο παίζει η απόκοσμη, ατμοσφαιρική και τρομακτική μουσική του Dee Barton.
Ο Μπάρτον μίλησε για την εμπειρία του στην ταινία σε συνέντευξη που παραχώρησε το 1990 στη συγγραφέα Feunsanta Plaza για το βιβλίο της *Malpaso*: «Ο Κλιντ ήρθε σε μένα με το πρότζεκτ πριν ξεκινήσουμε τα γυρίσματα, κάτι πολύ θετικό καθώς συμμετείχα από το αρχικό στάδιο. Πήγα στη λίμνη Mono δύο ή τρεις φορές —μου αρέσει να το κάνω αυτό όταν μπορώ, για να δω τον χώρο, να αντιληφθώ την όψη και την αίσθησή του, καθώς και το τι προσπαθεί να πετύχει ο σκηνοθέτης. Μάλιστα, συνέθεσα το κεντρικό θέμα εκεί, αφού είδα την πρώτη σκηνή της άφιξης στην αρχή της ταινίας».

Ο Μπάρτον ήταν πάντα πρόθυμος να ξεφεύγει από τα καθιερωμένα και συχνά επέτρεπε στους μουσικούς του να αυτοσχεδιάζουν με σημαντική ελευθερία, εντός βέβαια ορισμένων πλαισίων. Τα πολυάριθμα βραβευμένα με Grammy άλμπουμ από την εποχή της συνεργασίας του με τη big band του Stan Kenton επιβεβαιώνουν τη δημιουργικότητά του, τόσο ως εκτελεστή όσο και ως συνθέτη. Συνθέτοντας τη μουσική για το *High Plains Drifter*, ο Μπάρτον ανέδειξε για άλλη μια φορά την κλίση του προς το ασυνήθιστο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η ιδιαίτερα αντισυμβατική μουσική του συνδύαζε την απαραίτητη «πινελιά» του Ennio Morricone __καθώς επρόκειτο για γουέστερν του  Ίστγουντ, με ένα εκλεπτυσμένο μείγμα από πρώιμα συνθεσάιζερ, γυναικείες φωνές, κιθάρες με «ξερό» ήχο, ζωηρά κρουστά και πλήρη ορχήστρα.
Η μουσική του ήταν τονική στα βασικά της θέματα και ατονική στις στιγμές αγωνίας και βίας, δημιουργώντας ένα συναρπαστικό ηχητικό τοπίο που συνόδευε ιδανικά τις εικόνες του Ίστγουντ. Το κύριο θέμα είναι μια έντονα μελωδική ιδέα σε ελάσσονα κλίμακα, ντυμένη με το κατάλληλο ύφος γουέστερν, θυμίζοντας τον Eastwood στην οθόνη. Πρόκειται για μια μελωδία που στοιχειώνει και ακούγεται κατά τη διάρκεια των τίτλων αρχής, ωστόσο ακόμη και αυτή η καθαρά τονική μουσική προηγείται από σύνθετους, παράφωνους ήχους συνθεσάιζερ, συνοδευόμενους από γυναικείες φωνές που θρηνούν, σαν να βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση. Αυτή η αρχική ιδέα —που ακούγεται καθώς το έμβλημα της Universal σβήνει και εμφανίζονται οι πρώτες εικόνες της ταινίας— παραπέμπει σε μια αφηρημένη μελωδία η οποία, στην πραγματικότητα, εξελίσσεται σε σημαντικό μοτίβο αργότερα στη μουσική επένδυση, σαν να ακολουθεί τον μυστηριώδη ξένο στους δρόμους του Lago. Το ίδιο το κύριο θέμα εισάγεται σύντομα, υιοθετώντας το πιο παραδοσιακό ιδίωμα των γουέστερν της εποχής: λιτές μελωδικές γραμμές, κρουστά που κλιμακώνονται διαρκώς, ρυθμικές κιθάρες και φυσαρμόνικα.
Ο Barton εξήγησε στην εταιρεία: «Προσπαθείς να γράψεις ένα θέμα που θα συνδέει τα πάντα μεταξύ τους και θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί αργότερα στην ταινία. Γι' αυτό επέλεξα ένα τόσο απλό θέμα: ήθελα να θυμίζει χαρακτήρα από τα ιταλικά γουέστερν του Clint, χωρίς όμως να αντιγράφει ακριβώς το στυλ του Morricone. Έτσι, μπορούσα στη συνέχεια να πειραματιστώ με τους παράξενους ήχους της σκηνής του μαστιγώματος —από εκείνο το μικρό μουσικό θέμα που συνοδεύει την απελευθέρωση των αδελφών Carlin από τη φυλακή και την επιστροφή τους στο Lago— δημιουργώντας κάτι το ιδιαίτερο και ασυνήθιστο με φωνές και φυσαρμόνικα που παίζει σε διαστήματα τεταρτημορίων τόνου. Εφάρμοσα μια τεχνική απόκλισης στον τονισμό: τοποθέτησα τις δύο τραγουδίστριες σε θάλαμο ηχογράφησης όπου δεν άκουγαν την υπόλοιπη μουσική. Έτσι πετύχαμε εκείνον τον απόκοσμο ήχο, καθώς υπήρχε διαφορά στον τονισμό ανάμεσα στους μουσικούς (φυσαρμόνικα και συνθεσάιζερ) και τις τραγουδίστριες — οι κοπέλες είχαν απόλυτο τονισμό, ενώ εμείς, φυσικά, δεν παίζαμε με βάση τον απόλυτο τονισμό».
Αν και η θέαση της ταινίας δίνει άλλη εντύπωση, ο Barton δημιούργησε στην πραγματικότητα αρκετά θέματα που επανέρχονται καθ' όλη τη διάρκεια της μουσικής επένδυσης. Ένα σημαντικό θέμα ακούγεται αρχικά στη σκηνή «Vision Of Marshal» __Το Όραμα του Σερίφη, όπου κυριαρχεί ένα επίμονο, τραχύ μοτίβο μπάσου (ostinato) που υπογραμμίζει τη σκληρή σκηνή του μαστιγώματος σε αναδρομή (flashback). Από εκείνο το σημείο και μετά, ο τρομακτικός αυτός ήχος συνοδεύει τις σκηνές αναδρομής ή εκείνες που αφορούν την εκδίκηση του Ξένου. Ένα ακόμη επαναλαμβανόμενο μοτίβο εμφανίζεται για πρώτη φορά στη σκηνή «Out Of Prison» __Έξοδος από τη Φυλακή, όταν πρωτοεμφανίζεται η τριάδα των κακοποιών. Αυτή η παράφωνη μουσική ιδέα ακολουθεί επίσης τα βήματά τους. Ο Barton φρόντισε να ενσωματώσει τη μουσική του στο ηχητικό τοπίο της ταινίας: «Συζητήσαμε με τον Clint για τα περισσότερα ηχητικά εφέ και, γνωρίζοντας ότι θα ήταν πολλά, συνέθεσα τη μουσική έχοντας αυτό κατά νου· κρατούσα τις νότες να διαρκούν μέχρι και την επόμενη σκηνή, ώστε να υπάρχει υπόβαθρο πάνω στο οποίο θα μπορούσε να τοποθετήσει τα ηχητικά εφέ του».
Ένα εντυπωσιακό μουσικό θέμα για πλήρη ορχήστρα, που περιλαμβανόταν αρχικά στη σύνθεση, τελικά αφαιρέθηκε εντελώς κατά το μοντάζ. Ακούγεται για πρώτη φορά στη σκηνή «Dummy Wagon» και συνοδεύει τις στιγμές όπου ο «Ξένος» εκπαιδεύει τους κατοίκους της πόλης Lago για τη μάχη. Αν και κανένα τμήμα αυτής της μουσικής δεν παρέμεινε στην ταινία, μπορεί κανείς να την ακούσει σε αυτό το CD —για πρώτη φορά— στη σειρά που είχε αρχικά προβλεφθεί. Πολλά άλλα μουσικά κομμάτια αφαιρέθηκαν επίσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, χρησιμοποιήθηκε απλώς μουσική που είχε ήδη γραφτεί για άλλες σκηνές __πχ. στη σκηνή «Campfire Murder», αφήνοντας αχρησιμοποίητη την πρωτότυπη του Barton.
Ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο σχετικά με τα κομμάτια που αφαιρέθηκαν είναι ότι ο Eastwood απέρριψε ουσιαστικά κάθε ένα από τα μεγαλύτερα ορχηστρικά μουσικά θέματα και τις ακολουθίες που παρέπεμπαν στην παραδοσιακή δυτική κινηματογραφική μουσική, διατηρώντας παράλληλα τα πειραματικά κομμάτια, τις δυσαρμονίες και το μεγαλύτερο μέρος του ανορθόδοξου υλικού. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στο φλογερό φινάλε. Ο Barton ενίσχυσε σημαντικά την ορχήστρα του με χάλκινα πνευστά και συνέθεσε αρκετά λεπτά επιθετικής μουσικής μάχης. Όπως και η υπόλοιπη ορχηστρική μουσική, αυτά τα συναρπαστικά κομμάτια τελικά απορρίφθηκαν. Σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, η μουσική επένδυση του Barton ήταν μεγαλύτερη σε διάρκεια και πολύ ευρύτερη σε κλίμακα απ' ό,τι αφήνει να εννοηθεί η τελική μορφή της ταινίας.
Είναι εύκολο να παρακολουθήσει κανείς το *High Plains Drifter* και να θεωρήσει τη μουσική λιτή και μινιμαλιστική. Ωστόσο, μια πιο προσεκτική ακρόαση αποκαλύπτει μια σύνθεση αδιαμφισβήτητης πολυπλοκότητας και ισχυρής θεματικής συνοχής.
Οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι η τελική ταινία λειτουργεί άψογα με την περιορισμένη ποσότητα μουσικής που διατηρήθηκε. Μάλιστα, δεδομένης της έμφασης που έδινε ο σκηνοθέτης στη λεπτομέρεια του ήχου, η μουσική επένδυση είναι πιθανότατα πιο αποτελεσματική χάρη στην προσεκτική και επιλεκτική τοποθέτησή της. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για ένα σημαντικό έργο ενός σημαντικού μουσικού. Ο ίδιος ο Barton, όταν ρωτήθηκε σχετικά, θεωρούσε τη μουσική για το *High Plains Drifter* ως το καλύτερο έργο του και το προσωπικό του αγαπημένο, εξηγώντας: «Έχει περισσότερη ουσία». ___Scott Bettencourt & Douglass Fake
Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν σε διάστημα πέντε εβδομάδων στη λίμνη Mono, κατά τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο του 1972. Η Verna Bloom υποδύθηκε τη Sarah, μία από τις ελάχιστες κατοίκους του Lago που διέθεταν ηθικό έρεισμα, ενώ ο Eastwood γύρισε τα πρώτα μακρινά πλάνα του χαρακτήρα με σωσία, ώστε η Bloom να μην χρειαστεί να αναβάλει τον γάμο της με τον κριτικό και σεναριογράφο Jay Cocks. Η Mariana Hill, της οποίας η ποικιλόμορφη καριέρα περιλάμβανε ρόλους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους όσο η Helen Noel στο επεισόδιο «Dagger of the Mind» του *Star Trek* και η χυδαία σύζυγος του Fredo, η Deanna, στο *The Godfather Part II*, υποδύθηκε την πόρνη της πόλης, την Callie. Ο ίδιος ο Eastwood τελικά αναθεώρησε την άποψή του για την συγκλονιστική σκηνή όπου ο «Ξένος» σέρνει την Callie από τον δρόμο μέρα μεσημέρι και τη βιάζει σε έναν αχυρώνα, σχολιάζοντας χρόνια αργότερα: «Ίσως να το έκανα διαφορετικά αν το γύριζα τώρα. Ίσως να το παρέλειπα». Ένας από τους ελάχιστους συμπαθείς χαρακτήρες της ταινίας ήταν ο καταπιεσμένος Mordecai —ένας από τους λίγους συμμάχους του Ξένου—, ο οποίος καταλήγει να γίνει σερίφης και δήμαρχος. Τον ρόλο ερμήνευσε αξιομνημόνευτα ο Billy Curtis __ύψους ~1,27μ., του οποίου η 50ετής καριέρα στον κινηματογράφο περιλάμβανε ταινίες όπως *Ο Μάγος του Οζ* και το * Saboteur* του Hitchcock.
Ένας από τους πολυτιμότερους συνεργάτες του Eastwood στην ταινία ήταν ο διευθυντής φωτογραφίας Bruce Surtees, στον οποίο οι συνάδελφοί του είχαν δώσει το προσωνύμιο Prince of Darkness __Πρίγκιπας του Σκότους. Ο Surtees, γιος του κορυφαίου διευθυντή φωτογραφίας Robert Surtees, είχε εντυπωσιάσει τόσο πολύ τον Eastwood και τον σκηνοθέτη Don Siegel με τη δουλειά του στο κινηματογραφικό συνεργείο της ταινίας *Two Mules for Sister Sara*, ώστε οι δυο τους ήταν αποφασισμένοι να τον προαγάγουν στη θέση του διευθυντή φωτογραφίας με την πρώτη ευκαιρία. Ξεκινώντας με την ταινία *The Beguiled* το 1971, ο Surtees θα κινηματογραφούσε πάνω από δώδεκα ταινίες για τον Eastwood. Ο πρωταγωνιστής θεωρούσε τη δουλειά του Surtees στο *High Plains* καθοριστική για τη διατήρηση του μυστηρίου γύρω από τον χαρακτήρα του Ξένου: «Κρατούσα τη φιγούρα μου συνεχώς σε πλήρη οπίσθιο φωτισμό —με το πρόσωπο να μην φωτίζεται—, αναγκάζοντας έτσι το κοινό να προσπαθεί να διακρίνει μέσα από το σκοτάδι την απάντηση στο ερώτημα: "Τι άραγε να σκέφτεται;"». «Πραγματικά θα ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο;»
Η ταινία αποτελούσε ένα έργο με αξιοσημείωτη αυτοπεποίθηση για έναν σκηνοθέτη που βρισκόταν μόλις στη δεύτερη δουλειά του · ένα κομψό και ασυνήθιστα φιλόδοξο μείγμα κλασικού γουέστερν, υπερφυσικού τρόμου και μαύρης κωμωδίας. Η κλασική σεκάνς της εκπαίδευσης των χωρικών ώστε να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους —γνωστή από το *Και οι επτά ήταν υπέροχοι*— αποκτά εδώ μια ιδιαίτερα χιουμοριστική χροιά, καθώς ο «Ξένος» εκπαιδεύει τους ανάξιους κατοίκους του Λάγκο, μόνο και μόνο για να τους εγκαταλείψει στο έλεος των κακοποιών που επιστρέφουν, οι οποίοι θα τους κατασφάξουν.
Συμμετείχε σε τόσες και τόσες ταινίες γουέστερν και όχι μόνο που τον ανέδειξαν σε κορυφαίο αστέρα του box office, όταν του δόθηκε η ευκαιρία να υλοποιήσει τον στόχο του να εργαστεί στον κινηματογράφο με ρόλο πέρα ​​από αυτόν του ηθοποιού. Η εταιρεία παραγωγής που ίδρυσε, η Malpaso, του έδωσε τη δυνατότητα να παράγει και να πρωταγωνιστεί σε ταινίες του είδους που ο ίδιος ήθελε να βλέπει.
**Πάντα μου άρεσαν _τα γουέστερν, ακόμα και όταν ήμουν παιδί, και αυτός είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο κρίνω μια ταινία*, δήλωσε ο Eastwood σε συνέντευξή του το 1976, αν και σε άλλη περίπτωση παραδέχτηκε: *Δεν θεώρησα ποτέ τον εαυτό μου καουμπόι, γιατί δεν είμαι. Υποθέτω πως, όταν φορούσα την ενδυμασία του καουμπόι, έμοιαζα αρκετά ώστε να πείθω τον κόσμο ότι ήμουν ένας από αυτούς*. Στις αρχές της δεκαετίας του '70, η Malpaso είχε στα σκαριά δύο σημαντικά πρότζεκτ γουέστερν· ενώ προσέλαβε τον βετεράνο John Sturges _ με πιο γνωστή του την *The Magnificent Seven* για να σκηνοθετήσει το σενάριο του Elmore Leonard για την ταινία *Joe Kidd*, κράτησε για τον εαυτό του τη σκηνοθεσία του *High Plains Drifter* σε σενάριο του Ernest Tidyman. __Είχα τόσο έντονη οπτική αντίληψη για το *High Plains* που σκέφτηκα ότι ήταν καλύτερο να το αναλάβω εγώ, για να είμαι σίγουρος· δεν είναι ωραίο να προσλαμβάνεις κάποιον και μετά να του επιβάλλεις μια ολοκληρωμένη σύλληψη, δεν είναι δίκαιο απέναντί ​​του. Αυτό το έμαθα εκ των υστέρων.

DeeBarton: Μια ζωή αφιερωμένη στη μουσική
Το Μισισιπή έχει συνδεθεί από χρόνια με σπουδαίους μουσικούς. Η λίστα των αστέρων που κατάγονται από την «Πολιτεία της magnolia» είναι μακροσκελής και περιλαμβάνει καλλιτέχνες που συνέβαλαν σε κάθε είδος μουσικής: από την κάντρι έως το ροκ εν ρολ, από την τζαζ έως τα μπλουζ, και από τις big bands έως τις συμφωνίες και την όπερα.

σσ. Η big band __“μεγάλη ορχήστρα”, που ιστορικά αναφέρεται και ως ορχήστρα τζαζ είναι ένα είδος μουσικού συνόλου που συνήθως αποτελείται από 10 ή περισσότερους μουσικούς, χωρισμένους σε τέσσερις ομάδες οργάνων: σαξόφωνα, τρομπέτες, τρομπόνια και ρυθμικό τμήμα. Οι big bands εμφανίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1910 και κυριάρχησαν στη σκηνή της τζαζ στις αρχές της δεκαετίας του 1940, την εποχή της μεγάλης δημοτικότητας του swing. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης για να περιγράψει ένα συγκεκριμένο μουσικό είδος, αν και αυτό δεν ήταν το μοναδικό στυλ μουσικής που ερμήνευαν αυτά τα σύνολα. Οι big bands ξεκίνησαν ως ορχήστρες που συνόδευαν τον χορό Lindy Hop  __

Αμερικανικός χορός που γεννήθηκε στις αφροαμερικανικές κοινότητες του Χάρλεμ, στη Νέα Υόρκη, το 1928 και έχει εξελιχθεί έκτοτε. Γνώρισε μεγάλη δημοτικότητα κατά την εποχή του swing, στα τέλη της 10ετίας του 1930 και τις αρχές του 1940. Το Lindy αποτελεί μείγμα πολλών χορών που προηγήθηκαν ή ήταν δημοφιλείς κατά την περίοδο της ανάπτυξής του, βασίζεται όμως κυρίως στην τζαζ, το tap, το breakaway και το Charleston. Στην πορεία της εξέλιξής του, συνδύασε στοιχεία τόσο του χορού με παρτενέρ όσο και του σόλο, αξιοποιώντας τις κινήσεις και τον αυτοσχεδιασμό των αφροαμερικανικών σε συνδυασμό με την τυποποιημένη δομή των οκτώ χρόνων __eight-count structure, των ευρωπαϊκών χορών με παρτενέρ – κάτι που αποτυπώνεται πιο χαρακτηριστικά στη βασική κίνηση του Lindy, το swingout.

Σε αντίθεση με τη συνήθη έμφαση της τζαζ στον αυτοσχεδιασμό, οι big bands βασίζονταν σε γραπτές συνθέσεις και ενορχηστρώσεις. Έδιναν μεγαλύτερη βαρύτητα στους διευθυντές ορχήστρας, τους ενορχηστρωτές και τις ομάδες οργάνων παρά στους σολίστες. Η πιο συνηθισμένη διάταξη θέσεων για μια big band 17 μελών: γενικά τέσσερις ομάδες οργάνων | τρομπέτες, τρομπόνια, σαξόφωνα και ένα ρυθμικό τμήμα που αποτελείται από κιθάρα, πιάνο, κοντραμπάσο, ντραμς και, ενίοτε, βιμπράφωνο ή άλλα κρουστά. Η σύνθεση στις πρώιμες big bands, κατά τις δεκαετίες του 1920 και του 1930, περιλάμβανε συνήθως δύο ή τρεις τρομπέτες, ένα ή δύο τρομπόνια, τρία ή τέσσερα σαξόφωνα και ένα ρυθμικό τμήμα τεσσάρων οργάνων. Τη δεκαετία του 1940, η ορχήστρα του Stan Kenton χρησιμοποιούσε έως και πέντε τρομπέτες, πέντε τρομπόνια (τρία τενόρο και δύο μπάσα τρομπόνια), πέντε σαξόφωνα (δύο άλτο, δύο τενόρο, ένα βαρύτονο) και ρυθμικό τμήμα. Ο Duke Ellington, σε κάποια φάση, χρησιμοποίησε έξι τρομπέτες. Αν και οι περισσότερες big bands απέκλεισαν από τις ενορχηστρώσεις τους το κλαρινέτο —όργανο ιδιαίτερα διαδεδομένο στην παλαιότερη τζαζ—  όπου κατείχε πρωταγωνιστικό ρόλο __πολλά κομμάτια του Duke Ellington περιλάμβαναν μέρη για κλαρινέτο, τα οποία συχνά αντικαθιστούσαν ή διπλασίαζαν κάποιο από τα μέρη του τενόρο σαξοφώνου. Σπανιότερα, ο Ellington αντικαθιστούσε το βαρύτονο σαξόφωνο με μπάσο κλαρινέτο, όπως στο κομμάτι «Ase's Death» από το άλμπουμ *Swinging Suites*. Ο Boyd Raeburn άντλησε στοιχεία από τις συμφωνικές ορχήστρες, προσθέτοντας φλάουτο, γαλλικό κόρνο, έγχορδα και τυμπάνια στη μπάντα του. Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, ο Shep Fields ενσωμάτωσε σόλο ακορντεόν, temple blocks, πίκολο, βιολιά και βιόλα στην ορχήστρα του, τη Rippling Rhythm Orchestra. Επίσης, ο Paul Whiteman συμπεριέλαβε σόλο ακορντεόν στο μουσικό του σύνολο __κλείνει η μακρά παρένθεση

Ωστόσο, ανάμεσα σε όλους τους μουσικούς που γεννήθηκαν στο Μισισιπή, ελάχιστοι έχουν προσφέρει το ταλέντο τους σε τόσο μεγάλη ποικιλία μουσικών ειδών όσο ο Dee Barton.
Ο DeWells «Dee» Barton Jr. γεννήθηκε στο Χιούστον του Μισισιπή το 1937 και μετακόμισε με την οικογένειά του στο Starkville σε νεαρή ηλικία. Φοίτησε στα εκεί σχολεία, όπου ο πατέρας του ήταν διευθυντής της σχολικής μπάντας. Ακολουθώντας τα βήματα του,  εντάχθηκε στη μπάντα και άρχισε να παίζει τρομπόνι από μικρός. Αφιερώνοντας ώρες καθημερινής εξάσκησης, εξελίχθηκε σε έναν ικανότατο μουσικό ήδη από τα μαθητικά του χρόνια, αναλαμβάνοντας μάλιστα τον ρόλο του μαθητή-διευθυντή της μπάντας. Αξιοσημείωτο είναι ότι υπήρξε μέλος της μπάντας του Mississippi Lions Club και κατά τα τέσσερα χρόνια της φοίτησής του στο λύκειο — ένα επίτευγμα σχεδόν απαράμιλλο.
Μετά την αποφοίτησή του, ο Dee ήταν έτοιμος να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο και εντάχθηκε στη big band του Ralph Marterie το 1956. Η συνεργασία αυτή, ωστόσο, δεν ευδοκίμησε· ο Barton επέστρεψε σύντομα και την επόμενη χρονιά γράφτηκε στο North Texas State University, λαμβάνοντας πλήρη υποτροφία. Αποφοίτησε το 1960 με πτυχίο στην εκπαίδευση και τη μουσική σύνθεση (καθώς ως μαθητής αντικαθιστούσε συχνά τον πατέρα του στο λύκειο του Στάρκβιλ, η διδασκαλία της μουσικής του έβγαινε φυσικά). Μετά την αποφοίτησή του, ο Barton εντάχθηκε σε μια άλλη μεγάλη ορχήστρα, αυτή τη φορά υπό τη διεύθυνση του Stan Kenton, τον οποίο είχε γνωρίσει όταν ήταν έφηβος. Ο Kenton γνώριζε καλά το ταλέντο του και επιθυμούσε διακαώς να τον προσλάβει. Για την επόμενη δεκαετία, ο Barton υπήρξε βασικό στέλεχος αυτού του συγκροτήματος που κινείτο στον χώρο της τζαζ. Είναι ενδιαφέρον ότι το 1962 άλλαξε όργανο, περνώντας από το τρομπόνι στα ντραμς. Ως ντράμερ και συνθέτης ήταν που ο Barton άσκησε τη μεγαλύτερη επιρροή. Κατά τη διάρκεια της συνεργασίας του με τον Kenton, δύο από τα άλμπουμ της ορχήστρας κέρδισαν βραβεία Grammy· το πρώτο εξ αυτών (Adventures in Jazz, 1963, δεξιά) περιλάμβανε δύο συνθέσεις του Barton.

Με την πάροδο του χρόνου, ο Dee Barton μετακόμισε στο Λος Άντζελες για να αναζητήσει άλλες ευκαιρίες, συμπεριλαμβανομένης της σύνθεσης μουσικής για τον κινηματογράφο. Ενώ έπαιζε σε μια μεγάλη ορχήστρα (big band) στο νυχτερινό κέντρο Donte’s, ο Barton γνώρισε τον Clint Eastwood. Ο Eastwood του ανέθεσε σύντομα τη σύνθεση της μουσικής για την ταινία *Play Misty For Me* (1971), και ακολούθησαν άλλες τρεις ταινίες του: *High Plains Drifter* (1972), *Thunderbolt and Lightfoot* (1974) και *Every Which Way But Loose* (1978). Συμμετείχε επίσης στη μουσική επένδυση των ταινιών *Dirty Harry* (1971) και *Magnum Force* (1973). Η συνεργασία του Barton με τον Clint άνοιξε τον δρόμο για πολλές άλλες δουλειές στο Χόλιγουντ, τόσο στον κινηματογράφο όσο και στην τηλεόραση. Εκτός από τη μουσική για πολυάριθμες ταινίες, έγραψε μουσική για εκπομπές και σειρές όπως *The Rockford Files*, *Red Skelton Show*, *Ironside*, *Batman*, *The Odd Couple* και *Soul Train*, μεταξύ άλλων, ενώ συνεργάστηκε και με άλλους γνωστούς συνθέτες, όπως ο John Williams. Εργάστηκε επίσης ως σύμβουλος για πολλούς καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένων των Frank Sinatra, Rolling Stones, Tony Bennett και John Lennon. Ωστόσο, καθ' όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του στο Χόλιγουντ, ο Barton θεωρούσε πάντα το *High Plains Drifter* ως το καλύτερο έργο του και αναγνώριζε στον Clint Eastwood τη συμβολή του στο να του δώσει την πρώτη του ευκαιρία.

Το 1973, ο Barton εγκατέλειψε το Χόλιγουντ για το Μέμφις, όπου ανέλαβε τη θέση του μουσικού διευθυντή στην Media & Jingle Company και για σχεδόν είκοσι χρόνια, συνέθετε. Το 1988, αποχώρησε από την εταιρεία για να διδάξει σε μουσικά σεμινάρια σε διάφορα πανεπιστήμια των ΗΠΑ. Δέκα χρόνια αργότερα, μετακόμισε στο Brandon του Μισισιπή και ανέλαβε θέση συνθέτη (composer-in-residence) στο Jackson State University, όπου δίδαξε σύνθεση και προχωρημένη μουσική θεωρία, επιστρέφοντας τελικά στην πολιτεία καταγωγής του και στις ρίζες του στον χώρο της εκπαίδευσης. Δύο χρόνια νωρίτερα, το 1996, η Dallas Jazz Orchestra είχε κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ με συνθέσεις του. Το έργο αυτό προτάθηκε αργότερα για βραβείο Grammy.

Έπειτα από μια πορεία στον χώρο της μουσικής —που περιλάμβανε μπάντες παρελάσεων, ορχήστρες τύπου «big band», τζαζ, μουσική για κινηματογραφικές ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές, διαφημιστικά σποτ και μουσική εκπαίδευση— ο Dee Barton απεβίωσε νωρίς: το 2001, σε ηλικία 64 ετών.

Σε αντίθεση με τον Elmore Leonard, ο οποίος είχε ειδικευτεί στα μυθιστορήματα γουέστερν προτού αποκτήσει τη μεγαλύτερη φήμη του ως συγγραφέας σύγχρονων αστυνομικών μυθιστορημάτων, ο Ernest Tidyman ήταν γνωστός στις αρχές της δεκαετίας του '70 κυρίως για τα αστικά θρίλερ του, έχοντας δημιουργήσει τον χαρακτήρα του μαύρου ιδιωτικού ντετέκτιβ John Shaft και κερδίζοντας Όσκαρ για το σενάριο της ταινίας *The French Connection*. Το *High Plains Drifter* ξεκίνησε ως ένα προσχέδιο εννέα σελίδων που στάλθηκε στην Universal. Ο Eastwood περιέγραψε την κεντρική ιδέα της ταινίας ως εξής: *Τι θα είχε συμβεί αν ο σερίφης του *High Noon* είχε σκοτωθεί; Τι θα είχε συμβεί στη συνέχεια;* Ο πρωταγωνιστής στο προσχέδιο του Tidyman ήταν ένας άνδρας που ζητούσε εκδίκηση από τους κατοίκους μιας μικρής πόλης της Άγριας Δύσης, επειδή επέτρεψαν τη δολοφονία του αδελφού του —του σερίφη της πόλης— προκειμένου να τον εμποδίσουν να αποκαλύψει το μυστικό πάνω στο οποίο είχε θεμελιωθεί η πόλη. Ο Eastwood προσέλαβε τον Tidyman για να γράψει το σενάριο, αλλά προέβη σε μια σημαντική αλλαγή στην κεντρική ιδέα: ο ήρωας __που στους τίτλους τέλους αναφέρεται ως **Ο Ξένος** δεν θα αποκαλυπτόταν ποτέ ως αδελφός του νεκρού σερίφη. Αντιθέτως, η λιτή φωτογραφία, η απόκοσμη μουσική επένδυση και ο τελικός διάλογος της ταινίας άφηναν να εννοηθεί ότι ο Ξένος ήταν μια υπερφυσική οντότητα, ίσως ακόμη και το φάντασμα του νεκρού σερίφη__

                                 Υπόθεση
Ένας μυστηριώδης ξένος χωρίς όνομα φτάνει καβάλα στο άλογό του, ερχόμενος από την έρημο, στην απομονωμένη μεταλλευτική κωμόπολη Lago, στην Άγρια Δύση. Τινάζεται όταν ακούει τον ήχο ενός μαστιγίου αλόγου από μια άμαξα που περνάει, ενώ κάθεται στην καρέκλα του κουρέα για να ξυριστεί και τρεις ένοπλοι που έχουν προσληφθεί για την προστασία της πόλης τον προκαλούν και τον απειλούν· εκείνος τους σκοτώνει και τους τρεις χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.

Όταν η ελκυστική, ξανθιά κάτοικος της πόλης, Κάλι Τράβερς __ Marianna Hill, τον προσβάλλει με προκλητικό τρόπο, τη βιάζει μέχρι τελικής πτώσης στον στάβλο.

Μια σκηνή 2λεπτη, όπου παρά τις κραυγές η Κάλι απολαμβάνει.  Εκείνο το βράδυ, στο δωμάτιό του στο ξενοδοχείο, ο Ξένος βλέπει στον ύπνο του τον Τζιμ Ντάνκαν, έναν ομοσπονδιακό U.S. Marshal, να ξυλοκοπείται μέχρι θανάτου με μαστίγιο από τους παράνομους Στέισι Μπρίτζες και τα αδέλφια Νταν και Κόουλ Κάρλιν, ενώ οι κάτοικοι του Λάγκο παρακολουθούν σιωπηλοί.

Την επόμενη μέρα, η Κάλι, ταραγμένη, πυροβολεί  από απόσταση αναπνοής εναντίον του Ξένου την ώρα που εκείνος κάνει μπάνιο. Αν και οι πυροβολισμοί φαίνονται εύστοχοι, ο Ξένος βγαίνει αλώβητος… ο νοών νοείτω.  Το δημοτικό συμβούλιο του Λάγκο, έχοντας ανάγκη να αντικαταστήσει τους τρεις ενόπλους, προσφέρει στον Ξένο ό,τι ζητήσει για να προστατεύσει την πόλη από τον Μπρίτζες και τους Κάρλιν, οι οποίοι πρόκειται σύντομα να αποφυλακιστούν. Σταδιακά αποκαλύπτεται ότι οι κάτοικοι της πόλης είχαν προσλάβει τους παράνομους για να δολοφονήσουν τον Ντάνκαν, όταν εκείνος ανακάλυψε ότι το τοπικό ορυχείο χρυσού είχε διανοιχθεί παράνομα σε κρατική γη και έπρεπε να κλείσει, γεγονός που θα κατέστρεφε την πηγή εσόδων της πόλης. Στη συνέχεια, οι κάτοικοι της πόλης συνωμότησαν για να ενοχοποιήσουν τους παράνομους για κλοπή χρυσού, ώστε να αποφύγουν να τους πληρώσουν, και εκείνοι ορκίστηκαν εκδίκηση.
Ο Ξένος αποδέχεται τη δουλειά και εκμεταλλεύεται πλήρως τη συμφωνία: διορίζει έναν καταπιεσμένο νάνο, τον Μορντεκάι, ως σερίφη και δήμαρχο, προσφέρει κουβέρτες και γλυκά σε έναν Ινδιάνο και τα παιδιά του όταν ο καταστηματάρχης αρνείται να τους εξυπηρετήσει, αποκτά νέα σέλα και μπότες, και αναγκάζει το σαλούν να σερβίρει δωρεάν ποτά σε όλους. Αργότερα, διατάζει τους ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου, Λιούις και Σάρα Μπέλντινγκ, καθώς και όλους τους άλλους ενοίκους, να εγκαταλείψουν τον χώρο, μένοντας ο ίδιος ο μοναδικός ένοικος.
Η Κάλι και αρκετοί άνδρες, ανάμεσά τους ο Μόργκαν Άλεν, αποφασίζουν να σκοτώσουν τον Ξένο. Αφού συνευρίσκεται για μια ακόμη φορά ερωτικά μαζί του στο δωμάτιό του, η Κάλι βγαίνει κρυφά έξω τη στιγμή που εισβάλλουν τρεις άνδρες. Ενώ εκείνοι χτυπούν εν αγνοία τους ένα ομοίωμα στο κρεβάτι, ο Ξένος πετάει ένα δυναμίτη στο δωμάτιο, καταστρέφοντας το μεγαλύτερο μέρος του ξενοδοχείου και σκοτώνοντας δύο άνδρες. Στη συνέχεια, πυροβολεί και σκοτώνει δύο από τους επιτιθέμενους έξω, ενώ ο Μόργκαν διαφεύγει τραυματισμένος. Ο Ξένος σέρνει τη Σάρα —η οποία κλωτσάει και ουρλιάζει— στην κρεβατοκάμαρά της (το μοναδικό δωμάτιο του ξενοδοχείου που δεν υπέστη ζημιές), όπου συνευρίσκονται ερωτικά, αφού πρώτα την προκαλεί λέγοντάς της ότι είναι πολύ κουρασμένος για να τη βιάσει. Το επόμενο πρωί, η Σάρα λέει στον Ξένο ότι ο Ντάνκαν δεν μπορεί να αναπαυθεί εν ειρήνη, επειδή η πόλη τον έθαψε σε έναν τάφο χωρίς σήμανση.
Ο Ξένος συγκεντρώνει μια ομάδα πολιτών για την υπεράσπιση της πόλης και τους βάζει να εξασκηθούν στη σκοποβολή, αλλά σύντομα συνειδητοποιεί ότι κανείς τους δεν διαθέτει τις απαραίτητες ικανότητες. Για να απασχολήσει τους κατοίκους, διατάζει να βαφτούν όλα τα κτίρια της πόλης κατακόκκινα. Κατόπιν, φεύγει από την πόλη χωρίς εξηγήσεις, ακολουθώντας τον τραυματισμένο Μόργκαν. Πριν αναχωρήσει, καλύπτει την πινακίδα της πόλης γράφοντας πάνω της μία μόνο λέξη: Hell *Κόλαση*.
Ο Ξένος εντοπίζει τον Μπρίτζες και τους Κάρλιν —οι οποίοι μόλις έχουν αποτελειώσει τον Μόργκαν— και τους παρενοχλεί με δυναμίτη και πυρά τυφεκίου, κάνοντας τους παράνομους να πιστέψουν ότι υπεύθυνοι είναι οι κάτοικοι της πόλης. Επιστρέφοντας στο Λάγκο, επιθεωρεί τις προετοιμασίες —ολόκληρη η πόλη βαμμένη κόκκινη, ένοπλοι άνδρες στις στέγες, τραπέζια γεμάτα φαγητό και ποτό, και ένα μεγάλο πανό που γράφει *Καλώς ήρθατε σπίτι, παιδιά*— και στη συνέχεια αποχωρεί ξανά σιωπηλά. Οι παράνομοι φτάνουν και κάμπτουν εύκολα την αδύναμη αντίσταση των κατοίκων της πόλης· όλοι οι υπερασπιστές σκοτώνονται, ενώ οι επιζώντες συγκεντρώνονται στο σαλούν.
Ο Ξένος παρασύρει έναν από τους αδελφούς Κάρλιν έξω και τον μαστιγώνει μέχρι θανάτου, στη συνέχεια εξοντώνει τους υπόλοιπους παράνομους έναν προς έναν. Ο Μπέλντινγκ, σημαδεύοντας με καραμπίνα την πλάτη του, πέφτει νεκρός από τα πυρά του Μορντεκάι. Το επόμενο πρωί, ο Ξένος περνά έφιππος μπροστά από τον Μορντεκάι στο νεκροταφείο. Ο Μορντεκάι λέει: *Ξέρεις, δεν έμαθα ποτέ το όνομά σου* και αυτός απαντά: *Το ξέρεις*. Καθώς ο Ξένος απομακρύνεται έφιππος προς την έρημο, ο Μορντεκάι στέκεται σαστισμένος δίπλα στην ξύλινη ταφόπλακα που μόλις είχε τελειώσει να σκαλίζει: *Σερίφης Τζιμ Ντάνκαν, Αναπαύσου εν Ειρήνη*.
                               Διανομή ρόλων
           Κλιντ Ίστγουντ ως ο Ξένος
           Βέρνα Μπλουμ ως Σάρα Μπέλντινγκ
           Μαριάνα Χιλ ως Κάλι Τράβερς
           Μπίλι Κέρτις ως Μορντεκάι
           περισσότερα εδώ
Σύμφωνα με πληροφορίες, στον Eastwood άρεσε ο ιδιαίτερος χαρακτήρας της αρχικής περίληψης του σεναρίου (έκτασης εννέα σελίδων) και πρότεινε στην Universal να αναλάβει τη σκηνοθεσία της ταινίας. Πρόκειται για το πρώτο γουέστερν στο οποίο ο ίδιος ανέλαβε τόσο τη σκηνοθεσία όσο και τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Στο πλαίσιο μιας συμπαραγωγής, το αρχικό σενάριο γράφτηκε από τον Ernest Tidyman, ο οποίος είχε κερδίσει Όσκαρ Καλύτερου Σεναρίου για την πολύ καλή ταινία *The French Connection* _Ο άνθρωπος από τη Γαλλία.
Το σενάριο του Tidyman ήταν εμπνευσμένο από την πραγματική δολοφονία της Kitty Genovese στο Κουίνς το 1964, ένα περιστατικό που, όπως αναφέρεται, παρακολούθησαν αυτόπτες μάρτυρες χωρίς να παρέμβουν. Τα κενά στην πλοκή καλύφθηκαν με στοιχεία μαύρου χιούμορ και αλληγορίας, υπό την επιρροή του Sergio Leone. Μια αναθεώρηση του σεναρίου, για την οποία δεν πιστώθηκε επίσημα, πραγματοποιήθηκε από τον Dean Riesner, σεναριογράφο και άλλων ταινιών του Eastwood.

σσ. ευκαιρίας δοθείσης: η δολοφονία της Kitty Genovese έγινε τόσο γνωστή γιατί η 28χρονη κοπέλα βιάστηκε και μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου έξω από την πολυκατοικία της ενώ 38 άνθρωποι παρακολουθούσαν ή άκουγαν τις κραυγές της από τα διαμερίσματά τους, αλλά δεν έκαναν τίποτα για να σταματήσουν την επίθεση. Η Kitty επέστρεφε από τη δουλειά στο σπίτι της 13-Μαρτ-1964, όταν την πλησίασε ένας άνδρας με μαχαίρι… έτρεξε προς την εξώπορτα της πολυκατοικίας της ενώ ο άνδρας την άρπαξε και τη μαχαίρωσε ενώ εκείνη ούρλιαζε.
Ένας γείτονας, ο Robert Mozer, φώναξε από το παράθυρό του: *Αφήστε το κορίτσι ήσυχο!*, κάνοντας τον δράστη να τραπεί σε φυγή. Η Genovese, σοβαρά τραυματισμένη, σύρθηκε στο πίσω μέρος της πολυκατοικίας της. 10λ αργότερα, ο δράστης επέστρεψε, τη μαχαίρωσε, τη βίασε και της έκλεψε τα χρήματά της. Τη βρήκε μια γειτόνισσα, τουλάχιστον μία ώρα αργότερα και η Genovese πέθανε στο ασθενοφόρο καθ’ οδόν προς το νοσοκομείο. Η Genovese όντας λεσβία είχε ερωτική σχέση με την Mary Ann Zielonko, και συζούσαν. Χαράματα η αστυνομία χτύπησε την πόρτα του διαμερίσματος και ενημέρωσε την Zielonko για το μαχαίρωμα της συμβίας της, ανακρίνοντάς την για τη σχέση τους, με ανάρμοστη τροπή, εστιάζοντας στη σεξουαλική τους ζωή, και διήρκεσε έξι ώρες καθώς την θεώρησαν ύποπτη!!. Ο 28χρονος δράστης Winston Moseley, είχε αφήσει τη γυναίκα του και τους δύο γιους του να κοιμούνται στο σπίτι τους και οδηγούσε για ώρες, με ένα αιχμηρό μαχαίρι στην τσέπη του, αναζητώντας ένα θύμα. Συνελήφθη 6 ημέρες αργότερα, σε μία απόπειρα ληστείας και αναγνωρίστηκε από το αυτοκίνητο του. Ο Moseley σόκαρε τους αστυνομικούς όταν ομολόγησε όχι μόνο τη δολοφονία της Genovese αλλά ακόμη δύο γυναικών, την ίδια μέρα μάλιστα (η 24χρονη Annie Mae Johnson, την οποία πυροβόλησε και έκαψε και η 15χρονη!! Barbara Kralik την οποία μαχαίρωσε __ενώ και οι δύο είχαν βιαστεί). «Βγήκα εκείνη τη νύχτα με σκοπό να σκοτώσω μια γυναίκα. Επέστρεψα γιατί ήθελα να τελειώσω αυτό που άρχισα. Την μαχαίρωνα μέχρι που σταμάτησε να μιλάει».
Το «φαινόμενο του παρατηρητή»: Άρθρο των New York Times, λίγες ημέρες μετά τη δολοφονία, περιέγραφε πώς 38 γείτονές της άκουσαν τις κραυγές της και την παρακολουθούσαν, αλλά δεν έκαναν τίποτα. Στα χρόνια που ακολούθησαν, αρκετοί ψυχολόγοι, κάνοντας έρευνες και κοινωνικά πειράματα, κατέληξαν στον όρο «σύνδρομο Genovese» ή «σύνδρομο του παρατηρητή». Που σημαίνει πως όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των παρευρισκόμενων, τόσο μικρότερη είναι η πιθανότητα να επέμβει κάποιος από αυτούς. Οι κοινωνικοί ψυχολόγοι John Darley και Bibb Latané, ήταν οι πρώτοι που μελέτησαν το φαινόμενο αυτό και κατέληξαν στο συμπέρασμα πως μένουν απαθή από το να βοηθήσουν εάν βρίσκονται και άλλοι μπροστά, περιμένοντας κάποιον να κάνει την πρώτη κίνηση __αυτά συμβαίνουν στην Αμερική…
Η Universal επιθυμούσε ο Eastwood να γυρίσει την ταινία στα εξωτερικά πλατό του στούντιο, αλλά εκείνος προτίμησε τα φυσικά σκηνικά. Αφού αναζήτησε μόνος του τοποθεσίες οδηγώντας ένα ημιφορτηγό στο Όρεγκον, τη Νεβάδα και την Καλιφόρνια, κατέληξε στην περιοχή της λίμνης Mono, η οποία ήταν «εξαιρετικά φωτογενής». Περισσότεροι από 50 τεχνικοί και εργάτες κατασκεύασαν μια ολόκληρη πόλη —14 σπίτια, μια εκκλησία και ένα διώροφο ξενοδοχείο— μέσα σε 18 ημέρες, χρησιμοποιώντας ξυλεία 45.720μ. Κατασκευάστηκαν ολοκληρωμένα κτίρια και όχι απλώς προσόψεις, ώστε ο Eastwood να μπορεί να γυρίσει σκηνές εσωτερικών χώρων στον ίδιο τον χώρο των γυρισμάτων. Επιπλέον σκηνές γυρίστηκαν στη λίμνη Winnemucca της Νεβάδα (κοντά στο Reno) και στο Εθνικό Δάσος Inyo της Καλιφόρνιας. Η ταινία ολοκληρώθηκε σε έξι μόνο εβδομάδες, δύο ημέρες νωρίτερα από το χρονοδιάγραμμα και με κόστος χαμηλότερο από τον προϋπολογισμό.
Τον ρόλο του Marshal Duncan υποδύθηκε ο Buddy Van Horn, ο επί χρόνια κασκαντέρ-σωσίας του Eastwood, προκειμένου να υπονοηθεί ότι εκείνος και ο «Ξένος» (Stranger) θα μπορούσαν να είναι το ίδιο πρόσωπο. Σε συνέντευξή του, ο Eastwood δήλωσε ότι σε παλαιότερες εκδοχές του σεναρίου ο «Ξένος» παρουσιαζόταν ως αδελφός του νεκρού σερίφη. Ο ίδιος προτίμησε μια λιγότερο άμεση και πιο υπερφυσική ερμηνεία, γι' αυτό και αφαίρεσε τη σχετική αναφορά. Ωστόσο, στις ιταλικές, ισπανικές, γαλλικές και γερμανικές μεταγλωττίσεις, η αναφορά αυτή αποκαταστάθηκε. «Είναι απλώς μια αλληγορία», δήλωσε ο Ίστγουντ, «μια εικασία για το τι συμβαίνει όταν προχωρούν στη δολοφονία του σερίφη και κάποιος επιστρέφει για να αφυπνίσει τη συνείδηση ​​της πόλης. Πάντα υπάρχει αντίτιμο για τις πράξεις σου». Το σκηνικό του νεκροταφείου, που εμφανίζεται στην τελευταία σκηνή της ταινίας, περιλάμβανε ταφόπλακες με τα ονόματα «Sergio Leone» και «Don Siegel» χαραγμένα πάνω τους, ως έναν χιουμοριστικό φόρο τιμής στους δύο επιδραστικούς σκηνοθέτες.
Η ερμηνεία της ταινίας ως «ιστορία φαντασμάτων», την οποία προτιμά ο Ίστγουντ, υπονοείται έντονα καθ' όλη τη διάρκεια του έργου, αφήνοντας να εννοηθεί ότι ο Ξένος ίσως είναι το φάντασμα του δολοφονημένου ομοσπονδιακού Marshal Τζιμ Ντάνκαν, ο οποίος επιστρέφει για εκδίκηση και δικαίωση. Στην αρχή και στο τέλος της ταινίας, ο Ξένος εμφανίζεται μυστηριωδώς —σαν οπτασία— καθώς εισέρχεται και εξέρχεται από το Λάγκο μέσα από τη θολή ατμόσφαιρα που δημιουργεί η ζέστη. Μόλις φτάνει, βλέπει ένα ζωντανό και παραστατικό όνειρο για τον θάνατο του Τζιμ Ντάνκαν, στο οποίο καταριέται τους κατοίκους της πόλης επειδή δεν έσωσαν τη ζωή του. Η εντολή του Ξένου να βαφτούν όλα τα κτίρια κόκκινα και να αντικατασταθεί η πινακίδα με το όνομα της πόλης (Lago) από μια άλλη που γράφει «HELL» __Κόλαση, παραπέμπει στα τελευταία λόγια του Ντάνκαν, ο οποίος είχε προειδοποιήσει ότι οι κάτοικοι θα υπέφεραν στην Κόλαση επειδή απέτυχαν να αποτρέψουν τον θάνατό του. Αφού περνούν τη νύχτα μαζί στο κρεβάτι ενός ξενοδοχείου, η Σάρα Μπέλντινγκ εκφράζει στον Ξένο την πεποίθησή της ότι ο Τζιμ Ντάνκαν δεν μπορεί να αναπαυθεί εν ειρήνη ούτε να εγκαταλείψει τον επίγειο κόσμο, επειδή θάφτηκε σε τάφο χωρίς σήμανση. Στη συνέχεια, κατά την τελική αποχώρηση του Ξένου από το Λάγκο, ο νάνος Μορντεκάι φαίνεται να φροντίζει έναν τάφο χωρίς σήμανση, ο οποίος πλέον φέρει το όνομα Τζιμ Ντάνκαν.
                                         Υποδοχή
Η Universal κυκλοφόρησε το *High Plains Drifter* (με σήμανση R για ενήλικο κοινό) στις ΗΠΑ τον Απρίλιο του 1973. Η ταινία απέφερε τελικά έσοδα 15,7 εκατομ$ στην εγχώρια αγορά, καταλαμβάνοντας την έκτη θέση στη λίστα με τα πιο κερδοφόρα γουέστερν της δεκαετίας του 1970 και την εικοστή στη λίστα με τις ταινίες με τα υψηλότερα έσοδα για το 1973. Η ταινία έλαβε γενικά θετικές  91% στον Rotten Tomatoes και 69% στο Metacritic. Ο Vincent Canby των *New York Times* χαρακτήρισε την ταινία «εν μέρει ιστορία φαντασμάτων και εν μέρει γουέστερν εκδίκησης, αρκετά ανόητη, αλλά και συχνά αρκετά διασκεδαστική, με τρόπο που μπορεί να σε κάνει να αναρωτηθείς αν έχασες τη λογική σου». Ο Gene Siskel της *Chicago Tribune* βαθμολόγησε την ταινία με 3 στα 4 αστέρια και έγραψε: «Αυτό που πραγματικά λειτουργεί πολύ καλά είναι η παρουσία, το προσωπικό στυλ και η σκηνοθεσία του Eastwood. Αν και το λακωνικό του χιούμορ συχνά επιβραδύνει τον ρυθμό της ταινίας, ο Eastwood χειρίζεται την κάμερα με εξυπνάδα και φινέτσα».