Η Μαύρη Μπάλα __La Bola Negra γκανιάν 🏆 στο Τορόντο ανεμολάμνοντας για Όσκαρ με εστίαση στην ομοφυλοφιλία

Η ισπανική ταινία των Χαβιέρ Κάλβο _σσ. Francisco Javier Calvo Guirao, με ήδη _αν και 35χρονος, 17 βραβεία +18 υποψηφιότητες, γνωστός ως Javier Calvo, Ισπανός ηθοποιός και σκηνοθέτης,  αρχικά γνωστός στη χώρα του για τον ρόλο του ως Fernando “Fer” Redondo στην τηλεοπτική σειρά Física o Qímica και Javier Ambrossi (Χαβιέρ Αμπρόσι) κατέκτησε το μεγάλο People’s Choice Award __Βραβείο Κοινού στο 51^ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο, συνεχίζοντας μια εντυπωσιακή φεστιβαλική διαδρομή που ξεκίνησε στις Κάννες.

🏆  Ευχαριστίες στην κα Νέζη
για όλα τα "μερεμέτια"
και την καλλιτεχνική επιμέλεια

Η ταινία του Netflix – που θα βγει για λίγο στις αίθουσες και στην Ελλάδα πριν βρει θέση στην πλατφόρμα – με παγκόσμια πρεμιέρα στις Κάννες χαρίζοντας στους δύο σκηνοθέτες, γνωστούς ως “Los Javis”, το βραβείο σκηνοθεσίας (εξ ημισείας με τον Πάβελ Παβλικόφσκι και την “Πατρίδα” του). Πρόκειται για μια φιλόδοξη ιστορία που __κατά τους δημιουργούς "εμπνευσμένη από τον Λόρκα, απλώνεται σε διαφορετικές εποχές και παρακολουθεί τις ζωές τριών ανδρών, οι οποίες συνδέονται μέσα από τον έρωτα, την απώλεια και τις κοινωνικές αλλαγές που διαμορφώνουν την πορεία τους". Ενστάσεις πολλές

Μετά την ιστορική βράβευση της Ζακλίν Λέντζου με το Βραβείο Σκηνοθεσίας Orizzonti στο 83^ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας__
         Μεγάλη διάκριση για την ταινία “Mammalia“
Η διάκριση στο Τορόντο αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία λόγω της ιδιαίτερης σχέσης που έχει αναπτύξει το συγκεκριμένο βραβείο με την οσκαρική κούρσα. Το "La Bola Negra" είναι ήδη η επίσημη υποψηφιότητα της Ισπανίας για το Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας, επομένως η ανταπόκριση του κοινού στο TIFF έρχεται να ενισχύσει σημαντικά τη θέση της ενόψει της συνέχειας της φετινής οσκαρικής περιόδου.

Στη δεύτερη θέση των προτιμήσεων του κοινού βρέθηκε το "I Play Rocky" του Πίτερ Φαρέλι, η ταινία που αφηγείται την απίθανη ιστορία πίσω από τη δημιουργία του "Ρόκι" με τον Σιλβέστερ Σταλόνε, ενώ τρίτο ήρθε το "Being Heumann" της Σιάν Χέντερ.
Δεν είναι τυχαίο πως αρκετές από τις ταινίες που έχουν κερδίσει στο παρελθόν το People’s Choice Award του TIFF κατάφεραν στη συνέχεια να βρεθούν στην οσκαρική κούρσα, με ορισμένες να φτάνουν μέχρι και την κορυφαία διάκριση. Ταινίες όπως το "Slumdog Millionaire" ..."The King’s Speech" ..."12 Years a Slave" ... "La La Land" ... "Πράσινο Βιβλίο" ... "Nomadland", "Belfast", "The Fabelmans", "American Fiction" κά συνέχισαν την πορεία τους προς τα Όσκαρ, επιβεβαιώνοντας τη βαρύτητα που μπορεί να αποκτήσει η ανταπόκριση του κοινού στο Τορόντο. Η ιστορία του βραβείου έχει έτσι δημιουργήσει μια παράδοση που κάνει κάθε νέα νικήτρια ταινία αντικείμενο ιδιαίτερου ενδιαφέροντος κατά τους μήνες που ακολουθούν το φεστιβάλ.

                      Elsinore
✨ Το διεθνές βραβείο κοινού του TIFF πήγε φέτος στο «Elsinore» του Σάιμον Στόουν, με πρωταγωνιστή τον Αντριου Σκοτ, γεγονός που προσθέτει ακόμη έναν τίτλο στη φετινή συζήτηση γύρω από τις ταινίες που ενδέχεται να συνεχίσουν δυναμικά προς την οσκαρική περίοδο.
👉 Τη δεύτερη θέση κατέλαβε το "Possible Love" του Λι Τσανγκ-ντονγκ, ενώ τρίτο ήρθε το "The Assassin(s)" του Χουρ Τζιν Χο.
👉 Το Βραβείο Κοινού για Ντοκιμαντέρ κέρδισε το «Darlene Love: I Know Where I’ve Been» του Μπάρι Αβιρτς, ενώ το Midnight Madness Award πήγε στο «Ladies and Gentlemen, Brian Mulroney» του Μάθιου Ράνκιν.
 🏆 Το Τορόντο, αμέσως μετά τη Βενετία, μόλις έδωσε τα πρώτα του μεγάλα σήματα για τη φετινή σεζόν και τώρα μένει να φανεί ποιες από αυτές τις ταινίες θα καταφέρουν να μετατρέψουν την αγάπη του κοινού σε οσκαρική αναγνώριση.
              Javier Ambrossi για το "La bola negra"
            "Δεν είναι ταινία για τον Λόρκα"
Μετά τη θύελλα διαμαρτυριών για το μεγάλο ποιητή ο Javier Ambrossi θέλει να ξεκαθαρίσει τυχόν παρεξηγήσεις σχετικά με το "La bola negra": Ο Federico García Lorca αποτελεί την αφετηρία της ταινίας, διατρέχει την ιστορία της και εμφανίζεται ως χαρακτήρας, ωστόσο η νέα ταινία μεγάλου μήκους των "Los Javis" δεν στοχεύει στην αναπαράσταση της ζωής του ή στη σκιαγράφηση ενός πορτρέτου του ποιητή__"το *La bola negra* δεν είναι ταινία για τον Λόρκα. Δεν είναι βιογραφική ταινία για τον Λόρκα. Δεν αποσκοπεί στο να αποδώσει δικαιοσύνη σε τίποτα", εξήγησε ο σκηνοθέτης. Ο σκοπός της, όπως υποστηρίζει, είναι ταυτόχρονα απλούστερος και ευρύτερος: "Στοχεύει να μιλήσει για την ανάγκη να ζει κανείς".

La película nace del encuentro entre las cuatro páginas que Lorca dejó escritas de una obra inacabada y ‘La piedra oscura’, el texto teatral de Alberto Conejero sobre Rafael Rodríguez Rapún, uno de los últimos amores del poeta __η ταινία γεννήθηκε από τη συνάντηση των τεσσάρων σελίδων που έγραψε ο Λόρκα για ένα ημιτελές θεατρικό έργο και του "La piedra oscura" __Η Σκοτεινή Πέτρα" —του θεατρικού έργου του Alberto Conejero για τον Rafael Rodríguez Rapún. Ο Conejero συνέγραψε επίσης το σενάριο μαζί με τους Javier Calvo και Javier Ambrossi.
              Τρεις άνδρες ενωμένοι από την ίδια πληγή
Χρησιμοποιώντας αυτό το υλικό ως αφετηρία, οι δημιουργοί άρχισαν να φαντάζονται τι θα μπορούσε να είχε συμβεί αν το θεατρικό έργο είχε διασωθεί. Το αποτέλεσμα συνδέει τρεις ιστορίες με πρωταγωνιστές ομοφυλόφιλους άνδρες το 1932, το 1937 και το 2017, οι οποίοι ενώνονται από "πόνο", την "αμηχανία" και μια "μαύρη μπάλα αταβιστικής ντροπής στο στήθος". Η δομή μπορεί να φαντάζει σοβαρή, αλλά ο Ambrossi επιμένει ότι η ταινία κινείται και σε πολύ πιο mainstream μονοπάτια. Την περιγράφει ως ένα έργο μυστηρίου, ψυχαγωγίας, πολέμου και έρωτα —ακόμη και ως έναν " *Τιτανικό* ισπανικού τύπου"— που περιλαμβάνει μουσικά νούμερα και ειδικές εμφανίσεις από την Penélope Cruz και την Glenn Close. Αυτό το μείγμα ιστορικής μνήμης, μελοδράματος και θεάματος καθορίζει μια ταινία που αρνείται να μετατρέψει τον Λόρκα σε άγαλμα ή να τον περιορίσει στις συμβάσεις της βιογραφικής ταινίας. Η μορφή του λειτουργεί τόσο ως αφετηρία όσο και ως παρουσία, ωστόσο η αφήγηση επιδιώκει να προβάλει τον εαυτό της σε άλλες ζωές, άλλες εποχές και άλλους τρόπους διαχείρισης του βάρους μιας αποκηρυγμένης ταυτότητας. Ο Ambrossi αποδίδει όλο αυτό το εύρος μέσα από μια πολύ πιο προσωπική προσέγγιση. Πέρα από τους πολέμους, τα χαμένα χειρόγραφα και τα κληρονομημένα τραύματα, το *La bola negra* αναδεικνύει τη σημασία του να είσαι ζωντανός και να αρνείσαι να απαρνηθείς τον εαυτό σου.
            Ο δικός μας ✨ Federico 🎈 García Lorca
             Η κατάσταση έχει ξεφύγει;
Μια σημαία ουράνιου τόξου, κυριαρχεί πλέον τόσο στον κινηματογράφο όσο και στην τηλεόραση. Το ζήτημα LGBT δεν είναι φυσικά καινούργιο στην 7^η τέχνη, που μέσα από μια αργή αλλά σταθερή εξέλιξη, έφτασε στο “πλέον δεν πάει άλλο”, με την έννοια της αντανάκλασης στην καθημερινότητα και στην πραγματική ζωή__αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά: λίγο μετά το ντεμπούτο των αδελφών Λυμιέρ, το 1895, εμφανίστηκε το πρώτο ίχνος ομοφυλοφιλίας στη μεγάλη οθόνη. Αποτυπώθηκε στην ταινία “Dickson Experimental Sound Film”, όπου βλέπουμε δύο άνδρες να χορεύουν βαλς μαζί.

Στις πρώτες 10ετίες της ιστορίας του σινεμά, αν εξετάσουμε διάφορες ταινίες του βωβού κινηματογράφου, συναντάμε χαρακτήρες που θα μπορούσαν να συνδεθούν με την αναπαράσταση διαφορετικών τύπων σεξουαλικότητας· ανάμεσα στους πιο γνωστούς, οφείλουμε να αναφέρουμε την ταινία “Charlot Machinist” (1916). Σε αυτήν, ο ίδιος ο Τσάρλι Τσάπλιν εμφανίζεται να φιλά μια γυναίκα ντυμένη με ανδρικά ρούχα. Στη συνέχεια, όταν παρεμβάλλεται ένας χαρακτήρας που παρουσιάζεται ως θηλυπρεπής άνδρας, εκείνος τον απομακρύνει βίαια. Εικόνες σεξουαλικής διαφορετικότητας συναντώνται και σε πολλά άλλα έργα: από την εμφάνιση χαρακτήρων που αντικατοπτρίζουν την ομοφυλοφιλία, έως την πρώτη απεικόνιση γκέι μπαρ στην ταινία “Call Her Savage” του 1932. Ωστόσο, οι αναπαραστάσεις και οι αναφορές στον κόσμο των ομοφυλοφίλων άρχισαν να φθίνουν με την έλευση του αντιδραστικού Κώδικα Χέιζ (θυμίζουμε πως υιοθετήθηκε το 1930 από την Ένωση Παραγωγών και Διανομέων Κινηματογραφικών Ταινιών της Αμερικής __MPPDA και περιόρισε την κινηματογραφική παραγωγή, καθορίζοντας τι θεωρούνταν ηθικά αποδεκτό σε μια ταινία | μεταξύ των κανόνων που εισήγαγε, ο βασικότερος επέβαλλε την απόλυτη απαγόρευση της απεικόνισης ή της υπαινικτικής αναφοράς σε σεξουαλικές «παρεκκλίσεις», κατηγορία στην οποία εντασσόταν και η ομοφυλοφιλία). Το 1931 βγήκε στον αέρα η 2ωρη!! “Mädchen in Uniform“, που θεωρείται ευρέως η πρώτη ταινία μυθοπλασίας μεγάλου μήκους που εστιάζει ρητά σε λεσβιακή θεματολογία.

Η ταινία “Crossfire” (1947), βασισμένη σε μυθιστόρημα που πραγματευόταν τη δολοφονία ομοφυλοφίλων· στη μεταφορά της στη μεγάλη οθόνη, τα θύματα μετατράπηκαν σε Εβραίους. Παρά τον Κώδικα Hays, ωστόσο, η σεξουαλική διαφορετικότητα δεν εξαφανίστηκε εντελώς από τις οθόνες. Έτσι, αυτό που αρχικά αποτελούσε έναν απόλυτο περιορισμό, μετατράπηκε τελικά σε ευκαιρία. Οι δημιουργοί ταινιών κατέβαλαν μεγαλύτερη δημιουργική προσπάθεια και συνέχισαν να ενσωματώνουν στοιχεία και αναφορές που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ανατρεπτικά, οδηγώντας ενίοτε σε οριακές καταστάσεις ή στην αναγκαστική διαμόρφωση των χαρακτήρων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η “Rebecca” (1940) του Alfred Hitchcock, όπου η κυρία Danvers – την οποία υποδύεται η Judith Anderson – τρέφει μια νοσηρή προσκόλληση για την αποθανούσα πρώην κυρία της, τη Rebecca, υποδηλώνοντας έτσι ένα ενδεχόμενο ομοφυλοφιλικό πάθος. Παράλληλα, με την έλευση της τηλεόρασης, το ζήτημα της σεξουαλικής διαφορετικότητας άρχισε σταδιακά να κάνει την εμφάνισή του και στη μικρή οθόνη. Ως πρώτη εμφάνιση θα μπορούσε να θεωρηθεί αυτή του Russell Paxton, του νωχελικού φωτογράφου μόδας που ενσάρκωσε ο Carleton Carpenter στην παραγωγή του Max Liebman “Lady in the Dark” (1954), μια τηλεοπτική μεταφορά του ομώνυμου μιούζικαλ. Αξίζει επίσης να αναφερθεί το πρώτο τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ που αφιερώθηκε στην ομοφυλοφιλία, το “The Rejected” (1961), στο οποίο ο Δρ. Karl Bowman εξήγησε στο κοινό την κλίμακα Kinsey – το σύστημα ταξινόμησης του σεξουαλικού προσανατολισμού που είχε επινοήσει λίγα χρόνια νωρίτερα ο διάσημος Αμερικανός βιολόγος και σεξολόγος. Στο μεταξύ, στον κινηματογράφο, η απεικόνιση χαρακτήρων με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό περιοριζόταν ακόμη σε υπαινιγμούς και "κλεισίματα του ματιού" προς το κοινό.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 σημειώθηκε μια καμπή με την ταινία “Cat on a Hot Tin Roof” του Richard Brooks, η οποία περιείχε μια σαφή ομοφυλοφιλική αναφορά μέσα από την έλξη που ένιωθε ο κεντρικός χαρακτήρας για τον φίλο του. Την επόμενη χρονιά, το 1959, στην ταινία “Suddenly, Last Summer”, ο σεναριογράφος Gore Vidal αναγκάστηκε να εξαλείψει κάθε ίχνος ενός εκ των βασικών ομοφυλόφιλων χαρακτήρων του, προκειμένου να συμμορφωθεί με τον Κώδικα Hays. Παρά τον περιορισμό αυτό, ο χαρακτήρας δεν εξαφανίστηκε εντελώς από την πλοκή και, αν και δεν εμφανίστηκε ποτέ στο κοινό, ο ρόλος του διατηρήθηκε. Στη συνέχεια, η ηθικολογία άρχισε σταδιακά να υποχωρεί, όπως αποδεικνύεται και στην ταινία “A Taste of Honey” (1962) του Tony Richardson, η οποία – σε αντίθεση με τις προηγούμενες ταινίες – παρουσιάζει έναν χαρακτήρα με ομοφυλοφιλικό παρελθόν που διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην πλοκή. Η διάδοση αυτών των θεμάτων συντελέστηκε σταδιακά, παράλληλα με την εμφάνιση του κινήματος ΛΟΑΤ τη δεκαετία του 1970. Αυτό το νέο κύμα κατέστη δυνατό χάρη στην κατάργηση του Κώδικα Hays, ο οποίος εγκαταλείφθηκε οριστικά από την κινηματογραφική βιομηχανία το 1967. Εκείνη την περίοδο έκανε την εμφάνισή του στη μεγάλη οθόνη το έργο “The Boys in the Band” (1970), μια ταινία στην οποία όλοι οι πρωταγωνιστές είναι ομοφυλόφιλοι. Ενώ μέχρι τότε το ζήτημα της σεξουαλικής διαφορετικότητας παρουσιαζόταν συχνά χωρίς ρητές αναφορές, η ταινία “Cabaret” (1972) σηματοδότησε ένα σημαντικό βήμα προόδου, καθώς ο κεντρικός χαρακτήρας αποκάλυπτε ανοιχτά τον σεξουαλικό του προσανατολισμό.
Καθώς οι εποχές άλλαζαν, άλλαζε και η τηλεόραση. Μάλιστα, το 1971, η σειρά “All in the Family” περιέλαβε στο πρώτο της επεισόδιο μια ανοιχτή συζήτηση για την ομοφυλοφιλία. Έναν χρόνο αργότερα, στη σειρά “The Virginian”, έκανε την εμφάνισή του ο πρώτος μόνιμος ομοφυλόφιλος χαρακτήρας σε τηλεοπτική σειρά.
Παρά τις εξαιρέσεις αυτές, οι περισσότερες ταινίες μεγάλου μήκους της δεκαετίας του ’70 συνέδεαν την εικόνα του ομοφυλόφιλου με ένα αρνητικό στερεότυπο, όπως διαπιστώνουμε ξεκάθαρα στην ταινία “Freebie and the Bean”, όπου ο ομοφυλόφιλος χαρακτήρας ενσαρκώνει τον ρόλο του κακού. Πρόκειται για ένα κλισέ που αμφισβητήθηκε μόλις το 1980 με την κυκλοφορία της ταινίας “Cruising”, με πρωταγωνιστή τον Αλ Πατσίνο, η οποία αφηγείται την ιστορία της άγριας νυχτερινής ζωής σε ορισμένα γκέι κλαμπ της Νέας Υόρκης.

Η προβολή της ταινίας στις αίθουσες προκάλεσε έντονες διαμαρτυρίες από την γκέι κοινότητα και η διανομή της αντιμετώπισε μποϊκοτάζ, καθώς θεωρήθηκε ομοφοβική. Οι κριτικοί συμμετείχαν επίσης σε αυτό το κύμα αρνητικών σχολίων, επισημαίνοντας ότι ο ίδιος ο χαρακτήρας του Αλ Πατσίνο, μόλις ανακάλυπτε τη σεξουαλική του φύση, μετατρεπόταν σε ψυχωτικό άτομο με δολοφονικές τάσεις. Για τον λόγο αυτό, η παραγωγή συμπεριέλαβε μια προειδοποίηση στην αρχή της προβολής, διευκρινίζοντας ότι η ταινία δεν αποσκοπούσε σε καμία περίπτωση να αποτελέσει ρεαλιστική απεικόνιση του τρόπου ζωής της γκέι κοινότητας.
Μετά από αυτή την έντονη αναταραχή, οι παραγωγές έκαναν μερικά ακόμη βήματα προόδου και κατάφεραν να αποτινάξουν την αρνητική εικόνα που συνδεόταν με τους ομοφυλόφιλους, φτάνοντας στο 1982 με την ταινία “Personal Best”, η οποία πραγματεύεται τη σχέση ανάμεσα σε δύο γυναίκες. Η δεκαετία του ’80 αποτέλεσε έτσι ένα σημείο καμπής, κατά το οποίο διευρύνθηκε η αναπαράσταση της σεξουαλικής διαφορετικότητας, εστιάζοντας παράλληλα στον λεσβιακό έρωτα. Ένα εξαιρετικό παράδειγμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι αναμφίβολα η ταινία “Silkwood”, στην οποία ο χαρακτήρας που υποδύεται η Σερ βιώνει ανοιχτά τη σεξουαλικότητά της, χωρίς να φοβάται την κριτική των άλλων. Με λίγα λόγια, πρόκειται για μια εξέλιξη όχι μόνο ποιοτική —καθώς ο χαρακτήρας δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως αρνητικό στερεότυπο— αλλά και θεματική, καθώς παρουσιάζεται η ομοφυλοφιλία μεταξύ γυναικών, ένα ζήτημα που δεν είχε τύχει ευρείας διαπραγμάτευσης στον κινηματογράφο μέχρι τότε. Η απεικόνιση της διαφορετικότητας, τόσο στον κινηματογράφο όσο και στην τηλεόραση, άλλαξε ριζικά από τη δεκαετία του ’90 και μετά.

Η ταινία είναι ένα cult δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ _
docudrama_ σχετικά με την ενδυματολογική μεταμφίεση
cross-dressing & και τον τραβεστισμό,
ενώ διαθέτει ημι-αυτοβιογραφικό χαρακτήρα

Κατά την περίοδο αυτή, ο αριθμός των χαρακτήρων σε ταινίες και σειρές αυξήθηκε κατακόρυφα, ενώ παράλληλα εκείνοι αποτίναξαν τον ρόλο-καρικατούρα που συχνά τους αποδιδόταν παλαιότερα, εξελισσόμενοι σε πρωταγωνιστικές μορφές και πρότυπα λάμψης και αποδοχής. Μία από τις πιο επιτυχημένες και καλοδεχούμενες περιπτώσεις υπήρξε η τηλεοπτική κωμική σειρά “Will & Grace”, η οποία παρουσιάζει τη ζωή ενός ασυνήθιστου διδύμου συγκατοίκων στο Μανχάταν —ενός ομοφυλόφιλου δικηγόρου και μιας ετεροφυλόφιλης διακοσμήτριας— καθώς και τις γνωριμίες και την κοινωνική τους πραγματικότητα μέσα από μια διασκεδαστική και αρμονική συγκατοίκηση. Οι “Will & Grace” αναδείχθηκαν σε τηλεοπτικούς πρωτοπόρους ενός “ουράνιου τόξου” που εκπροσωπεί το σύνολο της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας.
Το 1988, η Μάργκαρετ Θάτσερ εισήγαγε στο Ηνωμένο Βασίλειο το ” Άρθρο 28″ (Section 28) – έναν νόμο που απαγόρευε την “προώθηση της διδασκαλίας περί της αποδοχής της ομοφυλοφιλίας” στα σχολεία – ο οποίος καταργήθηκε μόλις το 2003. Αυτό σήμαινε ότι, για πολλούς ανθρώπους τη δεκαετία του ’90, η τηλεόραση ήταν το μόνο μέσο για να μάθουν περισσότερα σχετικά με την ομοφυλοφιλία. Το 1989 προβλήθηκε το πρώτο φιλί μεταξύ ομοφυλόφιλων ανδρών στη βρετανική τηλεόραση, σε ένα επεισόδιο της σειράς “EastEnders”, το οποίο δυστυχώς προκάλεσε έντονες ομοφοβικές αντιδράσεις, ενώ το 1997, η σειρά “Ellen” έγινε η πρώτη αμερικανική παραγωγή που παρουσίασε ομοφυλόφιλο κεντρικό χαρακτήρα, αφού η πρωταγωνίστρια Έλεν ΝτεΤζένερις αποκάλυψε δημόσια ότι είναι λεσβία. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η σειρά “Queer as Folk” προβλήθηκε το 1999 στο Channel 4, παρακολουθώντας τη ζωή μιας παρέας ανοιχτά ομοφυλόφιλων ανδρών στο Μάντσεστερ και παρουσιάζοντας την κοινότητα ως ζωντανή και γεμάτη ενέργεια.

Άλλες σειρές, όπως το “Will & Grace” και το “Buffy the Vampire Slayer*, άρχισαν επίσης να εντάσσουν τέτοιους χαρακτήρες που εμφανίζονταν τακτικά στην πλοκή.
Τα τελευταία χρόνια, έχουν υπάρξει πολλά παραδείγματα εκπροσώπησης στον κινηματογράφο. Το 2017, η ταινία “Moonlight” έγινε η πρώτη (και με εξ ολοκλήρου μαύρο καστ) που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Η ταινία “Love, Simon” (2018) θεωρείται η πρώτη παραγωγή μεγάλου στούντιο του Χόλιγουντ που παρουσίασε ομοφυλόφιλο κεντρικό χαρακτήρα. Στον κόσμο των υπερηρώων, η Marvel παρουσίασε τον πρώτο της ομοφυλόφιλο υπερήρωα το 2021 στην ταινία “Eternals” – έναν χαρακτήρα που η Κινέζα σκηνοθέτρια Κλόι Ζάο αρνήθηκε να αφαιρέσει ή να λογοκρίνει για τις αγορές του εξωτερικού. Όσον αφορά την τηλεόραση, η σειρά “Sense8” του Netflix (2015-2018) παρουσίασε αρκετές “υγιείς ΛΟΑΤΚΙ+ σχέσεις. Το 2017, ο χαρακτήρας Τοντ Τσάβες από τη σειρά “BoJack Horseman” αποκάλυψε ότι είναι ασεξουαλικός – αποτελώντας τον μοναδικό ασεξουαλικό χαρακτήρα σε πλατφόρμες streaming το 2018 [GLAAD]. Η σειρά “Supergirl” του δικτύου CW μας σύστησε την πρώτη τρανς υπερηρωίδα της DC, τη Dreamer, η οποία αποτέλεσε βασικό χαρακτήρα στις τρεις τελευταίες σεζόν. Το 2020, η σειρά “It’s a Sin” ανέδειξε την καθημερινότητα κατά τη διάρκεια της κρίσης του AIDS στην Αγγλία.

Ακόμη και η παιδική τηλεόραση αρχίζει να παρουσιάζει μεγάλη εκπροσώπηση. Η σειρά 8+αστέρων της DreamWorks «She-Ra and the Princesses of Power» _Η Σίρα και οι Πριγκίπισσες των Μαχητών περιλάμβανε λεσβιακή σχέση ανάμεσα στους βασικούς χαρακτήρες, καθώς και ένα ομόφυλο ζευγάρι γονέων. Το 2019, η σειρά ήταν υποψήφια για ένα βραβείο GLAAD Media Award στην κατηγορία καθώς και για βραβείο Daytime Emmy Award (46α Daytime Emmy). Η σειρά της Disney «The Owl House» περιλαμβάνει λεσβίες, ασεξουαλικούς, αμφιφυλόφιλους και μη δυαδικούς χαρακτήρες, τόσο σε πρωταγωνιστικούς όσο και σε δευτερεύοντες ρόλους. Στο Cartoon Network, η σειρά «Steven Universe» παρουσιάζει διάφορους LGBTQ+ χαρακτήρες και συχνά αμφισβητεί τα έμφυλα στερεότυπα. Αυτού του είδους η εκπροσώπηση είναι εξαιρετικά σημαντική για τα παιδιά: προβάλλοντας στερεότυπα προς μίμηση. Από το 2005, η οργάνωση GLAAD δημοσιεύει μια ετήσια έκθεση που καταγράφει την εξέλιξη της εκπροσώπησης στην τηλεόραση. Τη σεζόν 2005-2006, το 1,4% των μόνιμων χαρακτήρων σε τηλεοπτικές σειρές υψηλής τηλεθέασης (primetime) ήταν LGBTQ+, ενώ τη σεζόν 2020-2021 το ποσοστό αυτό ανήλθε στο 9,1% – με περισσότερους από τους μισούς από αυτούς τους χαρακτήρες να είναι έγχρωμα άτομα. Μια πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι το 20% αυτών των χαρακτήρων εμφανίστηκε σε σειρές που δημιουργήθηκαν από μόλις 1 στους 4 τηλεοπτικούς παραγωγούς.

Κλείνοντας "Anda jaleo" _όπως λέει η Μυρτώ
Είναι αλήθεια ότι άτομα με ομοφυλόφιλο σεξουαλικό προσανατολισμό, τρανς, intersex, έχουν βιώσει στο οικογενειακό, σχολικό, εργασιακό, γενικότερο κοινωνικό περιβάλλον τους απαράδεκτη συμπεριφορά ταπείνωσης, απομόνωσης, βίας, που φθάνουν ακόμα και σε εγκληματικές πράξεις ή ωθούν έναν νέο άνθρωπο σε αδιέξοδα, στον αυτοτραυματισμό, στην αυτοκτονία.
Όχι μόνο καταδικάζονται τέτοιες συμπεριφορές και πράξεις, αλλά χρειάζονται και συγκεκριμένες πρωτοβουλίες προστασίας σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο και πρέπει να δίνονται μάχες με τη σωστή πλευρά της ιστορίας για την υλοποίησή τους. Η πραγματική ασπίδα προστασίας για κάθε άνθρωπο, που υφίσταται την πολύμορφη βία και τις διακρίσεις, χτίζεται καθημερινά και σε όλες τις εκδηλώσεις της κοινωνικής ζωής από πρωτοπόρες δυνάμεις _+ οι νοούντες νοήτωσαν #me Μυρτώ.

Yo me alivié a un pino verde
Por ver si la divisaba
Por ver si la divisaba
              Y solo divisé el polvo
Del coche que la llevaba
Del coche que la llevaba
Anda jaleo, jaleo
Ya se acabó el alboroto
Y vamos al tiroteo
              Y vamos al tiroteo
              No salgas, paloma, al campo
Mira que soy cazador
Mira que soy cazador
Y si te tiro y te mato
Para mí será el dolor
Para mí será el quebranto
Anda, jaleo, jaleo:
Ya se acabó el alboroto
Y vamos al tiroteo
Y vamos al tiroteo
                   En la calle de los Muros

Μεγάλη διάκριση για την ταινία “Mammalia“

Μετά την ιστορική βράβευση της Ζακλίν Λέντζου με το Βραβείο Σκηνοθεσίας Orizzonti στο 83^ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας__

               ✨ Μυρτώ, χωρίς τεντωμένες κεραίες ποτέ

Το ελληνικό σινεμά καταγράφει μία ακόμη σπουδαία διεθνή διάκριση για ταινία Ελληνίδας σκηνοθέτιδας. Η παραγωγή απέσπασε το Short Cuts Award for Best International Short Film, ένα από τα τρία βραβεία της ενότητας Short Cuts, καθένα από τα οποία συνοδεύεται από συμβολικό χρηματικό έπαθλο +7.500$.

                                  Η νέα διάκριση στο Φεστιβάλ του Τορόντο
Η ελληνο-ολλανδική ταινία “Mammalia” σε σενάριο και σκηνοθεσία της Έλιας Καλογιάννη, απέσπασε το Βραβείο Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας Μικρού Μήκους στο Φεστιβάλ του Τορόντο (TIFF 2026), ένα από τα σημαντικότερα κινηματογραφικά φεστιβάλ διεθνώς. Η ταινία μικρού μήκους  υλοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος “Μικροφίλμ” της ΕΡΤ. Η ταινία, πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο πρόγραμμα Strange Cuts του Φεστιβάλ του Τορόντο.

Η ιστορία ακολουθεί την 45χρονη Αντωνία και την 27χρονη Μαύρα, δύο γυναίκες διαφορετικών γενεών που συμβιώνουν απομονωμένες σε ένα σπίτι μαζί με κατοικίδια/εξημερωμένα ζώα. Πίσω από την εύθραυστη και φαινομενικά ήρεμη καθημερινότητά τους, αναπτύσσεται σταδιακά μια έντονη σύγκρουση για επικράτηση και εξουσία. Καθώς η φροντίδα μετατρέπεται σε έλεγχο και οι καθημερινές τελετουργίες γίνονται μηχανισμοί κυριαρχίας, η σχέση τους κλιμακώνεται σε ένα σκοτεινό παιχνίδι δύναμης. Τα όρια ανάμεσα στην προστασία, την εκμετάλλευση, τη βία, το ανθρώπινο και το ζωώδες αρχίζουν να θολώνουν εντελώς, οδηγώντας τες στα όρια του κοινωνικού κανιβαλισμού.

Η κριτική επιτροπή ξεχώρισε την τόλμη με την οποία η ταινία κοιτάζει συμπεριφορές και αντιφάσεις που συνήθως προτιμάμε να μην αναγνωρίζουμε. Στο σκεπτικό της στάθηκε ιδιαίτερα στη σωματικότητα και τη φορμαλιστική ακρίβεια του φιλμ, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο κάτι που αρχικά μοιάζει ακραίο καταλήγει να γίνεται ανησυχητικά οικείο σαν καθρέφτης των ίδιων των κοινωνικών μας αντιφάσεων.

Η Έλια Καλογιάννη κινείται εδώ και χρόνια ανάμεσα στον κινηματογράφο και τις εικαστικές τέχνες. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1995, ζει και εργάζεται μεταξύ Ελλάδας και Ολλανδίας και το έργο της περιλαμβάνει ταινίες, βίντεο-εγκαταστάσεις και κινούμενη εικόνα. Το 2024 ήταν μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας του «Ξηρόμερο/Dryland», της ελληνικής συμμετοχής στην 60ή Μπιενάλε της Βενετίας __σσ. Οι Θανάσης Δεληγιάννης και Γιάννης Μιχαλόπουλος με τους Έλια Καλογιάννη, Γιώργο Κυβερνήτη, Κώστα Χαϊκάλη και Φώτη Σαγώνα με ένα φιλόδοξο έργο στη Μπιενάλε για τη σχέση των ανθρώπων με τη γη και τη μουσική που θα κρύβει όλη την ελληνική ψυχή, αποτέλεσμα της έρευνάς τους για το Margaroni Residency του Onassis Culture.

Η γυναίκα τραγουδίστρια, η εργατική συνθήκη των μουσικών και των αγροτών στους ρυθμούς κάθε εποχής, το αγροτικό τοπίο, η  πλατεία, το τρακτέρ, το πότισμα, το καρούλι, το χωράφι, η αφίσα, η κασέτα, το φαγητό, ο χορός, το δέντρο, η μετακίνηση, τα παιδιά, η βροχή, το ηλεκτρικό ρεύμα, η ενίσχυση του ήχου, το χώμα, το βαμβάκι, το τσιμέντο, η οικονομία του πανηγυριού. Ποια είναι η νοηματική αφετηρία και πώς από την προσωπική σύλληψη οργανώθηκε και αναπτύχθηκε μια συλλογική παραγωγή;  Ο Θανάσης Δεληγιάννης ήταν αυτός που έφερε τον Νοέμβριο του 2021 με τη site specific εγκατάσταση-παράσταση «ΕΝΑ – ΕΝΑ» τα κλαρίνα και τη συνθήκη των πανηγυριών της υπαίθρου στο -1 της Στέγης. Πλαστικές καρέκλες, μπίρες, κλαρίνα και ταμπούρλα, κορίτσια στο πάλκο, μουσικές που ξεσηκώνουν την αγροτιά, οι μουσικές μνήμες που αποζητούν όσοι έχουν μεταναστεύσει στην πρωτεύουσα. Όλη αυτή η έρευνα έγινε από έναν καλλιτέχνη, δημιουργό διαμεσικών έργων και συνθέτη, που ζει εκτός Ελλάδας, αλλά οι μνήμες του από τη γενέθλια πόλη της Λάρισας, όπου μεγάλωσε, μέσα σε μια μουσική οικογένεια, τον έκαναν να επιστρέψει και να ξεκινήσει μια έρευνα για τη μουσική παράδοση του τόπου του.

Η περίπτωση της Μαργαρώνη έγινε η αφετηρία για ένα πρότζεκτ που ξεπερνούσε τη μουσική και το τραγούδι, ένα σύμπαν που άξιζε να το ανακαλύψουν και να διεισδύσουν σε αυτό, αποκωδικοποιώντας τη ζωή στην ύπαιθρο, στο χωράφι, στην ελληνική επαρχία· ονομάστηκε Margaroni Residency.
Η προηγούμενη μικρού μήκους ταινία της, "Phélia", είχε κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Ρότερνταμ.

Η ιστορία ακολουθεί μια γυναίκα, τη Φέλια, η οποία εργάζεται ως νυχτερινή φύλακας σε αποθήκη στην Αθήνα. Προσπαθεί να ξεφύγει από την ασφυκτική μοναξιά και την καταπιεστική ρουτίνα της.Επιδιώκει να φέρει μια πιο στενή, αισθησιακή και οικεία σχέση στη ζωή της. Η ταινία είναι γυρισμένη σε φιλμ και εξερευνά τη γυναικεία σεξουαλικότητα και την απομόνωση

Όπως αναφέρει η ίδια η Καλογιάννη:
Μεγαλώνοντας με έναν πατέρα γιατρό και χειρουργό και μια μητέρα φαρμακοποιό, για τους οποίους η δουλειά αποτελούσε συχνά μέρος της καθημερινής συζήτησης στο σπίτι, ανέπτυξα από πολύ νωρίς μια εξοικείωση και μια έντονη περιέργεια γύρω από τη βιολογία, την ανατομία του ανθρώπου και των ζώων, τον θάνατο, το αίμα και τον σεβασμό προς κάθε σώμα. Ερωτήματα όπως τι συμβαίνει αν ανοίξεις έναν άνθρωπο στα δύο, πώς μοιάζει το εσωτερικό του εγκεφάλου ή γιατί οι γάτες έχουν ουρά, με απασχολούσαν ήδη από την παιδική μου ηλικία.
Η ταινία αυτή συνδυάζει αυτές τις παιδικές μου αναζητήσεις με πιο πρόσφατους προβληματισμούς γύρω από την υπερκατανάλωση κρέατος, την κακοποίηση και εκμετάλλευση των ζώων, τις σχέσεις εξουσίας, την καθημερινή έκθεση στη βία, τον κοινωνικό κανιβαλισμό, τις ανταγωνιστικές σχέσεις μεταξύ γυναικών μέσα σε μια πατριαρχική κοινωνία και την έννοια του εγκλεισμού. Το σπίτι μετατρέπεται σε ένα κλειστό οικοσύστημα, μια μικρογραφία της κοινωνίας, όπου οι σχέσεις εξουσίας, η φροντίδα, η κυριαρχία και η βία αναπαράγονται και δοκιμάζονται. Μέσα από αυτή τη σουρεαλιστική συνθήκη σχολιάζονται ο σπισισμός και ο ανθρωποκεντρισμός, η αποτυχημένη συνύπαρξη του ανθρώπου με τη φύση, αλλά και οι ανθρώπινες σχέσεις συμβίωσης, οι μηχανισμοί εξουσίας και η βία που διαπερνά την καθημερινότητά μας.
Μέσα από μια ανορθόδοξη παρατήρηση της φύσης μέσα σε έναν οικιακό χώρο, επιχειρώ να διερευνήσω την πανάρχαια σχέση ανθρώπου και ζώου, αλλά τελικά και ανθρώπου με άνθρωπο. Με ενδιαφέρει το πώς η φροντίδα μπορεί να μετατραπεί σε έλεγχο, η οικειότητα σε κυριαρχία και η συνύπαρξη σε πεδίο διαπραγμάτευσης της εξουσίας. Το Mammalia χρησιμοποιεί το σπίτι ως έναν μικρόκοσμο, για να μιλήσει για τη σύγχρονη καταναλωτική κοινωνία και τους αόρατους μηχανισμούς που διέπουν τις σχέσεις μας με τα ζώα, τη φύση και, τελικά, μεταξύ μας.

Η Έλια Καλογιάννη είναι καλλιτέχνης και σκηνοθέτης μεταξύ Αθήνας και Άμστερνταμ. Η καλλιτεχνική της πρακτική κινείται ανάμεσα στον κινηματογράφο, τις εγκαταστάσεις κινούμενης εικόνας και τα οπτικοακουστικά περιβάλλοντα, διερευνώντας τις σχέσεις ανθρώπινου και μη, τις αόρατες μορφές εργασίας, τις δυναμικές εξουσίας, καθώς και το σώμα ως πεδίο μεταμόρφωσης και ελέγχου. Το έργο της έχει παρουσιαστεί διεθνώς σε κινηματογραφικά και εικαστικά πλαίσια, μεταξύ άλλων με τη συμμετοχή της ως μία από τις καλλιτέχνιδες που εκπροσώπησαν την Ελλάδα στην 60ή Διεθνή Έκθεση Τέχνης – La Biennale di Venezia (Ελληνικό Περίπτερο, 2024), καθώς και με παρουσιάσεις και εκθέσεις στο Stedelijk Museum, τη Galleria17, το Art Rotterdam, την Art Athina και το Art-Up Lille.
Οι ταινίες της έχουν παρουσιαστεί διεθνώς σε φεστιβάλ όπως το International Film Festival Rotterdam (ΙFFR), το Nederlands Film Festival, τις Νύχτες Πρεμιέρας, το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας και το SSFF Melbourne. Η ταινία «Phélia» (2020) ήταν υποψήφια για το Σπουδαστικό Βραβείο της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, ενώ για την πειραματική της ταινία μικρού μήκους Soldier365 (2019), έλαβε Ειδική Μνεία στο Eye on Art Research Lab. Είναι fellow του LAPS: Research Institute for Art and Public Space (NL, 2021), της ARTWORKS του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (GR, 2022) και του Kunstenaar Start του Mondriaan Fonds (NL, 2023).
Έχει επίσης συμμετάσχει σε διεθνή προγράμματα όπως το Sarajevo Talents (2026) και τα UNIDEE Residency Programs της Cittadellarte – Fondazione Pistolettο. Παράλληλα με την καλλιτεχνική της πρακτική, εργάζεται ως Exhibition Floormanager στο Eye Filmmuseum στο Άμστερνταμ. Αυτή την περίοδο αναπτύσσει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της, με τίτλο Περί Καθαριότητας (Of Cleanliness), η οποία συνεχίζει τη μακροχρόνια έρευνά της πάνω στη σωματική μεταμόρφωση, τη θνητότητα, τους ηθικούς κώδικες και τη φροντίδα.

Mikael Siirilä ☀️ Παρουσία 🌥️ απουσία

Η ενασχόληση του υποφαινόμενου με την φωτογραφία (λήψη εμφάνιση και ιστορία) κρατάει κοντά 58 χρόνια. Είναι προφανές πως το αποτέλεσμα _και portfolio κάθε καλλιτέχνη, πέρα από την προσωπική "ικανότητα" _το "μάτι" του έχει να κάνει με βιώματα, με τη χώρα που κατάγεται και ζει, με τον ψυχικό του κόσμο, την ιδεολογία του φυσικά και πολλά ακόμη

·       Dziga Vertov: ένα παγκόσμιο φαινόμενο της πρωτοπόρας 7ης Τέχνης των λαών της ΕΣΣΔ

·       Η ιστορία μιας φωτογραφίας που έγινε παγκόσμιο σύμβολο

·       Ισπανικός Εμφύλιος -  Gerta Pohorylle - Taro _Γκέρντα Τάρο | 1910-1937:  Το πρώτο θύμα στην ιστορία του πολεμικού φωτορεπορτάζ  

·       Τίνα Μοντότι _ Modotti ✨ επαναστάτρια φωτογράφος _από την τέχνη στον αγώνα για την κοινωνική ανατροπή

·       Μια εμβληματική φωτογραφία: μύθοι και πραγματικότητα

·       Φωτογραφίες 💥 που άντεξαν ✨ στο χρόνο

·       Η θρυλική — made in USSR-CCCP 💥 "Komsomolets" Любитель-Lubitel

·       Nelly’s: Η φωτογράφος της κινητικότητας Νέλλη Σουγιουλτζόγλου

·       Η Φωτογραφία του Πολέμου

·       Σεμπαστιάο Σαλγκάδο: ομορφιά του Α|Μ ή απλά επιχειρηματίας;

·       Kokuhô: πραγματικός Εθνικός & διεθνής θησαυρός

·       Πυρόσβεση —μια παγκόσμια “Έξοδος Κινδύνου που Καταρρέει”

·       Αναμνήσεις ✨ Geesha της ιαπωνικής κουλτούρας VS πόρνες 🈹 mizu shobai των αμερικανών  

·       Tuncel Kurtiz _Τουντζέλ Κουρτίζ: ο κομμουνιστής καλλιτέχνης από την Τουρκία

·       “Έφυγε” ο Βραζιλιάνος φωτογράφος-επιχειρηματίας Σεμπαστιάο Σαλγκάδο

Με τις ευχαριστίες μου στη φίλη ✨ Χλόη,
που μου μίλησε γι αυτόν ...στη 👉 Mamacita

Η φωτογραφία του Mikael Siirilä (Helsinki) προέρχεται από μια αργή και βαθιά υλική σχέση με την εικόνα. Αντιμετωπίζοντας την ταχύτητα της ψηφιακής φωτογραφίας, η δουλειά του αναπτύσσεται, στα πλαίσια του αρνητικού και του σκοτεινού δωματίου για να δημιουργήσει μικρές, σιωπηλές, και σκόπιμα ασαφείς φωτογραφίες. Οι εικόνες του δεν σκοπεύουν να εξηγήσουν πλήρως αυτό, που δείχνουν. Αντίθετα, βάζουν φράγμα σε πληροφορίες, αφήνοντας χώρο στην φαντασία του παρατηρητή.
Ο Siirilä μεγάλωσε σε οικογένεια που συνδέεται με την τέχνη και έμαθε τα βασικά στοιχεία της φωτογραφίας και του εργαστηρίου από πολύ μικρή ηλικία. Πανεπιστημιακή εκπαίδευση το 2010, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας, έκανε το δικό του εργαστήριο και εξερευνώντας τεχνικές και οπτικές και μετατρέποντας το σκοτεινό δωμάτιο σε κέντρο της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας. Η δουλειά του αποκλειστικά με Α|Μ φιλμ, η επεξεργασία, το κοντράστ, η υφή __σσ. που δίνει χαρακτήρα και βάθος σε ασπρόμαυρες ή πορτραίτο φωτογραφίες, ο "κόκκος" και οι αποφάσεις που έγιναν κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης, συνεισφέρουν στη μεταμόρφωση κάθε φωτογραφίας σε φυσικό αντικείμενο. Η προφανής παρουσία του σπόρους και η προτεραιότητα των μεγάλων σκοτεινών περιοχών είναι αρκετά σημαντικές, όπως και το τι βλέπουμε
σσ. "κόκκος" στη φωτογραφία είναι η υφή που μοιάζει με άμμο ή ψηφίδα και εμφανίζεται στην εικόνα __στην αναλογική (φιλμ), ο κόκκος αποτελείται από μικροσκοπικά σωματίδια αργύρου που υπάρχουν στο φιλμ και αντιδρούν στο φως, ενώ στην ψηφιακή μοιάζει με αυτόν του φιλμ, αλλά αναφέρεται στον λεγόμενο ψηφιακό θόρυβο (noise) που δημιουργείται σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού ή με υψηλή ρύθμιση ISO.
Πολλοί φωτογράφοι προσθέτουν τεχνητά κόκκο στις ψηφιακές εικόνες τους μέσω προγραμμάτων (Photoshop, Lightroom κλπ. για να δώσουν μια κλασική, κινηματογραφική ή νοσταλγική αίσθηση.

Αυτή η στρατηγική σχετίζεται επίσης με την ιδέα του να είσαι εξωτερικός, την προσοχή κάποιου που παρατηρεί από μια συγκεκριμένη απόσταση. Οι φωτογραφίες του φαίνεται να καταγράφουν καθημερινές στιγμές χωρίς να παρεμβαίνουν. Ο φωτογράφος διατηρεί μια διακριτική θέση, επιτρέποντας στη σκηνή να διατηρήσει το μυστήριο της.

Σε έργα όπως Here, in Absence και Distances, αυτή η ανησυχία φτάνει σε μια ιδιαίτερα προσωπική διάσταση. Οι απόσταση συνδυάζουν κομμάτια που σχετίζονται με την οικογένεια, τα ταξίδια και την εμπειρία του να κοιτάς τους άλλους, ανεβάζοντας την αδυναμία να γνωρίζεις πλήρως την εμπειρία ενός άλλου άτομου. Οι εικόνες λειτουργούν ως απομειώματα από τα οποία ο θεατής μπορεί να χτίσει μια ιστορία που ίσως ποτέ δεν υπήρχε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.
Η διεθνής καριέρα του Siirilä έχει ιδιαίτερα καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια. Από 2022, η δουλειά του παρουσιάστηκε σε φεστιβάλ, γκαλερί, και εκθέσεις στην Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία, και άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Το πρώτο του φωτοβιβλίο, Here, in Absence, προ-επιλέχθηκε για το Nadar Prize 2024, και τώρα εκπροσωπείται από την Polka Galerie. Το 2026, συνεχίζει να αναπτύσσει έργα όπως Distances και παρουσιάζει τη δουλειά του σε διεθνείς εκθέσεις.
Σε μια εποχή που η φωτογραφία φαίνεται να προχωρά προς μια όλο και πιο γρήγορη και απεριόριστη παραγωγή, ο Siirilä προτείνει ακριβώς το αντίθετο: μειώνοντας, περιμένοντας, και κοιτάζοντας. Οι φωτογραφίες μας θυμίζουν ότι μια εικόνα μπορεί να είναι δυνατή ακριβώς όταν δεν προσφέρει όλες τις απαντήσεις. Το σκοτεινό δωμάτιο γίνεται έτσι ένας χώρος για αναστοχασμό, όπου τα κομμάτια της πραγματικότητας χάνουν το περιεχόμενο τους για να αποκτήσουν μια άλλη μορφή παρουσία.

__αυτοπαρουσίαση
Δημιουργώ εικόνες μέσα στις οποίες μπορεί κανείς να χαθεί.
Μικρές, αυτόνομες φωτογραφίες από Α|Μ φιλμ σε χαρτί σσ. παραδοσιακή ασπρόμαυρη εικόνα, η οποία δημιουργείται μέσω της έκθεσης και της χημικής εμφάνισης φωτοευαίσθητων ενώσεων αργύρου που είναι ενσωματωμένες σε στρώμα ζελατίνης πάνω σε χαρτί. Παρατηρώ και καταγράφω ανθρώπους, χώρους, αντικείμενα και στιγμές χωρίς προκαταλήψεις. Αναζητώ την ποίηση που κρύβεται στην καθημερινότητα — μια ποίηση που μπορεί να αποκαλυφθεί, να αναχθεί σε εικόνα-σύμβολο και να αποτυπωθεί διαχρονικά μόνο μέσα από τη στιγμιαία λήψη. Η τελετουργική διαδικασία στον σκοτεινό θάλαμο με βοηθά να ερμηνεύσω και να στοχαστώ πάνω στην ανθρώπινη εμπειρία μου. Δημιουργώ εικόνες μέσα στις οποίες μπορεί κανείς να χαθεί.

Ο καλλιτέχνης

Ο Mikael Siirilä (γενν. 1978) είναι καλλιτέχνης που εργάζεται στον σκοτεινό θάλαμο, με έδρα το Ελσίνκι της Φινλανδίας. Έμαθε την τέχνη της εκτύπωσης στον σκοτεινό θάλαμο στο σπίτι του, σε νεαρή ηλικία. Αφού σπούδασε αρχικά φιλοσοφία, ακολούθησε επιχειρηματική σταδιοδρομία στον τομέα του γραφικού σχεδιασμού και του branding, προτού ανακαλύψει ξανά το πάθος του για τη φωτογραφία. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2010, δημιούργησε έναν ιδιωτικό σκοτεινό θάλαμο και άρχισε να μαθαίνει τεχνικές εκτύπωσης για να υλοποιήσει το όραμά του. Ξεκίνησε να εκθέτει το έργο του το 2022 και έκτοτε έχει παρουσιάσει τη δουλειά του στην Ισπανία, την Ιταλία, τη Γαλλία, τη Δανία και τη Γερμανία. Το πρώτο του φωτογραφικό βιβλίο, με τίτλο "*Here, in Absence*", κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο Iikki Books στη Γαλλία συμπεριλήφθηκε στη βραχεία λίστα για το βραβείο Prix Nadar του 2024. Ο Siirilä εκπροσωπείται από την Polka Galerie.