Yuja Wang 🎼 ✨ star 🎹 και πιανίστρια

Την απολαύσαμε για πολλοστή φορά χτες βράδυ στην ΕΡΤ3 – στη συναυλία Γιούτζα και Βίκινγκουρ Όλαφσον στο Βερολίνο _θα επαναληφθεί το Σάββατο 29 Μαρτίου στις 07:50 _στριμάρεται και στο netflix_ΕRTflix
Μπορεί κάποιος να μην έχει μουσικό αυτί, να είναι και ολίγον φάλτσος, αλλά να τρελαίνεται για μουσική; Για όλα τα είδη προεξεχούσης της συμφωνικής και της όπερας; Μπορεί …

Η Yuja Wang  (γενν. το 1987) είναι Αμερικανίδα πιανίστρια κινεζικής καταγωγής _ζει σήμερα στη Νέα Υόρκη, μία από τις διασημότερες ερμηνεύτριες πιάνου της σύγχρονης εποχής. Ξεκίνησε τις μουσικές της σπουδές στην ηλικία των έξι ετών και συνέχισε τις σπουδές της στο Κεντρικό Ωδείο Μουσικής στο Πεκίνο και στο Ινστιτούτο Curtis στη Φιλαδέλφεια. Στα 21 της χρόνια, ήταν ήδη διεθνώς αναγνωρισμένη , δίνοντας ατομικά ρεσιτάλ και συμπράττοντας με τις κορυφαίες ορχήστρες σε όλο τον κόσμο. Από το 2009 ανήκει στο καλλιτεχνικό δυναμικό της Deutsche Grammophon

Η Γουάνγκ προέρχεται από καλλιτεχνική οικογένεια εθνότητας Χούι. Η μητέρα της είναι χορεύτρια και ο πατέρας της παίζει κρουστά _και οι δύο ζουν στο Πεκίνο. Ως παιδί, συχνά διασκέδαζε πατώντας άσκοπα τα πλήκτρα του παλιού πιάνου της οικογένειας, ένα γαμήλιο δώρο στους γονείς της, κάτι που πυροδότησε το αρχικό της ενδιαφέρον για το όργανο. Αργότερα αστειεύτηκε ότι ήταν "πολύ τεμπέλα" και προτιμούσε πολύ "να κάθεται στον πάγκο του πιάνου". Πρώτοι δάσκαλοί της ήταν οι Ζου Γκουανγκρέν, Λινγκ Γιουάν και άλλοι διάσημοι παιδαγωγοί πιάνου στην Κίνα. Στην ηλικία των έντεκα συμμετείχε στο Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Morningside Music Bridge (στο Πανεπιστήμιο Mount Royal στο Κάλγκαρι της Αλμπέρτα) ως η νεότερη μαθήτρια του φεστιβάλ. Στην ηλικία των δεκαπέντε ετών, εισήλθε στο Ινστιτούτο Μουσικής Curtis στη Φιλαδέλφεια, όπου σπούδασε για πέντε χρόνια με τον Γκάρι Γκράφμαν και αποφοίτησε το 2008. Ο Γκράφμαν είπε ότι η τεχνική της τον εντυπωσίασε κατά τη διάρκεια της οντισιόν της, αλλά «ήταν η ευφυΐα και το καλό γούστο» των ερμηνειών της που την διέκριναν.
                                                   

Βραβεία

·        2006: Gilmore - Βραβείο Νέου Καλλιτέχνη

·        2009: Gramophone - Νέος Καλλιτέχνης της Χρονιάς 2009,

·        2011, 2018, 2019, 2026: Βραβείο Grammy – υποψήφια

·        2010: Επιχορήγηση Καριέρας Avery Fisher

·        2011: Βραβεία Echo Klassik - Νέος Καλλιτέχνης Χρονιάς

·        2017: Musical America - Καλλιτέχνης της Χρονιάς

·        2019: Gramophone - Βραβείο Ορχηστρικής Μουσικής για το Ρεσιτάλ του Βερολίνου

§  Opus Klassik - για την ηχογράφηση τουJohn Adams: Must the Devil Have All the Good Tunes

·        2023: ΒραβείοGrammy - The American Project με τονTeddy Abrams και την Ορχήστρα του Λούισβιλ

·        2023:Pianote - Κλασικός Πιανίστας της Χρονιάς

·        2025: Asia Society - ΒραβείοAsia Game Changer

Phenomenon Yuja Wang

_            \\ Brian Schuth ^(#)

Αρχίζω ανάποδα: το άλλο (ή το κύριο;) που περιμένει ο κόσμος από μια συναυλία της Yuja Wang  είναι εκείνο το ροζ-χρυσό φόρεμα με πούλιες που προκαλεί ένα είδος πνιχτού κελαηδίσματος από το κοινό, και ο τρόπος που περπατά με τα εκπληκτικά διεγερτικά παπούτσια της –γόβα στιλέτο και … και στο βάθος κήπος. Αλλά κάποια που παίζει έτσι μπορεί και να ντύνεται όπως θέλει.
Αρκετά νέα ακόμα για να μπορεί κανείς να μαντέψει με σιγουριά ποια πορεία θα ακολουθήσει η καριέρα της, η πιανίστρια έχει γίνει γνωστή αξιοποιώντας την ισχυρή και εκπληκτική τεχνική της για να παράγει ανεξίτηλες ερμηνείες ρομαντικού ρεπερτορίου, ειδικά σοβιετικών και ρωσικών έργων. Τα τελευταία χρόνια ασχολήθηκε με περισσότερο γερμανικό ρεπερτόριο, κυρίως το «Hammerklavier», αποσπώντας ανάμεικτες, αν και κυρίως θετικές κριτικές. (Η Σονάτα για Πιάνο No. 29 σε Σι ύφεση μείζονα, Op. 106, γνωστή και ως Große Sonate für das Hammerklavier ή απλά Hammerklavier, είναι του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, που ολοκληρώθηκε το 1818. Πρόκειται για μία από τις σπουδαιότερες σονάτες του συνθέτη κατά την τρίτη περίοδο του).

Πρόσφατα παρουσίασε το τρέχον πρόγραμμά της, το οποίο επιστρέφει, κυρίως, στο Ρωσικό Ρομαντικό, στο Jordan Hall για τη σειρά Celebrity Series. Μερικές ασυνήθιστες επιλογές υπαινίσσονταν ένα πολύ πιο ενδιαφέρον μέλλον για αυτό το απίστευτα συναρπαστικό ταλέντο.

Θα ήταν μια πράξη υπερβολής να απορρίψουμε οποιοδήποτε πρόγραμμα που περιείχε πρελούδια Ραχμάνινοφ και μια σονάτα Προκόφιεφ ως ασήμαντο, αλλά η τεχνική της Γουάνγκ είναι τόσο σχολαστική που κάνει τον υπεράνθρωπο να φαίνεται ρεαλιστικός. Υπάρχει επίσης μια ευμετάβλητη νοημοσύνη που παίζει συνεχώς στο έργο της. Στις πιο ικανοποιητικές στιγμές της, μπορεί κανείς να θεωρήσει την τεχνική της δεδομένη και αντ' αυτού να επικεντρωθεί σε αυτό που κάνει ερμηνευτικά: μια επιβλητική βιρτουόζος, μπορεί να σε κάνει να ξεχάσεις τη δεξιοτεχνία της. Αυτή η προσέγγιση ενέχει τον κίνδυνο να εκθειάζεις μουσική που επενδύει το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς της σε τεχνική επίδειξη. Σε στιγμές στο εναρκτήριο σετ των έξι πρελούδιων και των Études-tableaux του Ραχμάνινοφ, η αδιάκοπη μουσική φαινόταν ανάξια του μουσικού. Αλλά τι βάθος βρήκε η Wang στον λυρισμό του Ραχμάνινοφ; Το Πρελούδιο Σι Ελάσσονα, έργο 32, αρ. 10, ήταν όλο βελούδινοι, διακεκομμένοι-τριπλοί ρυθμοί ενάντια σε μεταβαλλόμενες αρμονίες, με ένα μεσαίο τμήμα από τεράστια τριπλά χτυπήματα που πέτυχαν μια ξαφνική μεγαλοπρέπεια. Ήταν εντυπωσιακή και στις έξι, αν και το εναρκτήριο άλογο μάχης σε Ρε Μείζονα, έργο 23 αρ. 4 υπέφερε από θολότητα στις επαναλαμβανόμενες φιγούρες του μπάσου και κάποια αβέβαιη ορμή που δεν επανεμφανίστηκε ποτέ. Το κοινό αποδείχθηκε έτοιμο να χειροκροτήσει για οτιδήποτε συναρπαστικό, αλλά η Wang αποδείχθηκε πιο διακριτική από τους θαυμαστές της. Αν και τους άφησε να χειροκροτήσουν ανάμεσα στα τρία πρώτα πρελούδια, στη συνέχεια όρμησε στα επόμενα τρία, χωρίς να δώσει χώρο για χειροκροτήματα, σε σημείο που να κόψει τον τελευταίο χτύπο για να εξασφαλίσει τη συνέχεια. Στα χέρια της Wang, ο Ραχμάνινοφ παρέμεινε συναρπαστικός, αλλά όχι πάντα ενδιαφέρον, και η ευθύνη βαρύνει τον συνθέτη.  Κάτι ενδιαφέρον σίγουρα συνέβαινε στα άλλα έργα του πρώτου μισού. Η Σονάτα αρ. 10, έργο 70 του Scriabin ήρθε πρώτη.

Δεν ήταν ακριβώς βαθιά πνευματική μουσική, αλλά έχει μια φευγαλέα λογική στην οποία η Wang ήταν άψογα συντονισμένη. Ξεκινά, και κυριαρχείται από, ένα μοτίβο με τρις νότες που δημιουργεί έναν σκούρο, ρέοντα ηχητικό κόσμο μέχρι να διακοπεί από έναν σπασμό τριγμών. Οι τριγμοί συνεχίζουν να έρχονται και απειλούν να καταλάβουν, αλλά το έργο τελικά αποκαθιστά την ισορροπία του. Η Wang δημιούργησε ένα ολόκληρο θηριοτροφείο από τριγμούς, όλοι γρήγοροι, αλλά άλλοι πάλλονταν απαλά, και άλλοι που ακουγόντουσαν σαν σφυρήλατο μέταλλο. Η εμπειρία της με τη Συμφωνία Turangalîla του Messiaen μπορεί να συνέβαλε σε ένα μοναδικά ηχηρό αλλά σχεδόν βίαιο επεισόδιο τριγμών με τα δύο χέρια στην υψηλή άκρη του πληκτρολογίου.

Ο ίδιος ο Scriabin περιέγραψε το τριγμό ως «εντόμων», αλλά στα χέρια του Wang έγιναν λαμπρά, ακόμη και ηρωικά θηρία των οποίων η έκσταση απειλεί να κατακλύσει. Κάποιος ήθελε να το ακούσει αμέσως μετά το τέλος του για να εντοπίσει ξανά τις αντιθέσεις, να συλλάβει με μεγαλύτερη σιγουριά τη δομή που αποκάλυψε ο Wang. Ο Scriabin, ο οποίος μπορεί να είναι λίγο συγκεχυμένος και μυστικιστικός, δεν κρατούσε άλυτα μυστήρια για την Yuja Wang. Στις Τρεις Σπουδές του György Ligeti, ο ερμηνευτής και ο συνθέτης συναντήθηκαν ως ίσοι. Και οι τρεις Σπουδές που επέλεξε απαιτούν συνεχείς καταρράκτες γρήγορων νοτών, καθεμία από τις οποίες χρησιμοποιήθηκε στην υπηρεσία ενός διαφορετικού είδους μουσικής παραγωγής.

Η Σπουδή αρ. Το 3ο, «Touches bloquées», δημιουργεί μια κενή και ρυθμικά ανομοιόμορφη υφή από συνεχείς ροές νοτών, βάζοντας τον πιανίστα να κρατάει πατημένα τα πλήκτρα με το ένα χέρι ενώ παίζει πάνω τους με το άλλο: τα κρατημένα πλήκτρα δεν παράγουν επιπλέον ήχο όταν χτυπηθούν ξανά, φυσικά. Αυτό δημιουργεί ένα μικρό θέαμα στο τέλος, όπου το ένα χέρι συνεχίζει αδιάκοπα να περιφέρεται σε ένα τμήμα του πληκτροφόρου, αλλά σχεδόν καθόλου τόνοι δεν ακούγονται. Η Σπουδή Νο. 9, «Vertige», χρησιμοποιεί σταθερές καθοδικές κλίμακες για να δημιουργήσει έναν ηχητικό κόσμο που ξεκινά ως μια διαυγής καθοδική ολίσθηση πριν μετατραπεί σε σχεδόν υστερία. Ο Λιγκέτι εδώ χρησιμοποίησε το ίδιο εύρος επίθεσης που χρησιμοποίησε ο Σκριάμπιν για να δημιουργήσει μεμονωμένους χαρακτήρες από τρίλιες για να μετατρέψει τις κλίμακες από ηρεμιστικές σε απειλητικές. Τέλος, η Σπουδή Νο. 1, «Désordre», δημιουργεί στρώματα ρυθμικά πολύπλοκων μελωδιών - κάποιος θα μπορούσε να τις ονομάσει «χορούς» λόγω της χτυπητικής τους ποιότητας, αλλά κανένας άνθρωπος δεν θα μπορούσε να βρει έναν μόνο χτύπο για να επικεντρωθεί - από μια σχεδόν αδιαφοροποίητη μάζα σταθερού ήχου. Το απίστευτα γρήγορο μυαλό της Wang της επέτρεπε να διατυπώνει περίπλοκα, πολυεπίπεδα επιχειρήματα, ενώ παράλληλα έπαιζε στα άκρα των τεχνικών δυνατοτήτων. Ήταν συναρπαστικό. Το Ligeti παρείχε το μοναδικό σημείο όπου η Wang φαινόταν να αντιμετωπίζει δυσκολίες, και ανταποκρίθηκε στην πρόκληση με λαμπρό τρόπο. Ακόμα και η απομνημόνευση της μουσικής την προκάλεσε· ο Wang έπαιξε μόνο από παρτιτούρα για τον Ligeti. Η πρόκληση αυτών των Σπουδών, ας πούμε, από εκείνες του «Hammerklavier». Το χάρισμα της Wang, μου φαίνεται, έγκειται στο να παίρνει γρήγορες αποφάσεις, να κάνει δυνατές επιλογές και να δημιουργεί σαφήνεια μέσα από το χάος. Κάνει κάποιον να σκεφτεί ότι πρέπει να υπάρχουν και άλλα σύγχρονα έργα που θα ωφελούνταν από την προσοχή της. Είναι εντελώς τρελό να φανταστεί κανείς πώς θα ακούγεται μια ερμηνεία της, ας πούμε, της Δεύτερης Σονάτας του Boulez; __Για μένα, τουλάχιστον, το «μεγάλο έργο» του δεύτερου ημιχρόνου, η Σονάτα Αρ. 8 του Προκόφιεφ, ήταν μια απογοήτευση.

Έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει, η ενέργεια-Wang δεν χάθηκε και το τελικό Vivace παρήγαγε τις απαραίτητες φωνές, τα μπράβο και τα όρθια χειροκροτήματα, αλλά βρήκα το μείγμα του Προκόφιεφ από λοξή ποιμενική και αγωνιώδεις εκρήξεις στην εναρκτήρια κίνηση ακίνητο, παρά τις προσπάθειες της πιανίστριας. Το ελαφρώς ξινό, κάπως συναισθηματικό Andante sognando ήταν απροσδόκητα συγκινητικό, ωστόσο, η εξαιρετική φωνητική δυσαρμονία της Wang διατηρούσε το έργο πικάντικο, ενώ το απαλό, χαϊδευτικό της άγγιγμα στο τέλος άφηνε τη μουσική στα πρόθυρα της εξάτμισης. Όπως συνηθίζει, η κυρία έδωσε μερικά encore: Ένα τραγούδι χωρίς λέξεις του Mendelssohn, λίγο ακόμα Prokofiev, Vocalise του Rachmaninoff, την «Gretchen am Spinnrade» του Liszt/Schubert και τη Μελωδία Gluck. Η γενναιοδωρία της με τα encore είναι αξιοθαύμαστη, αλλά υπάρχει κάτι το λίγο συναλλακτικό σε αυτό, κάθε νέο πακέτο εύκολα καταναλισκόμενης δεξιοτεχνίας δίνεται μετά από έναν ακόμη γύρο φωνών και ορθοστασίας. Τούτου λεχθέντος, όλα υπέροχα από μια ηφαιστειακή καλλιτέχνιδα.

^(#) Ο Brian Schuth αποφοίτησε από το Χάρβαρντ με πτυχίο Φιλοσοφίας, οπότε αντί για μια κανονική καριέρα, εργάστηκε ως κλαρινετίστας, σκηνοθέτης θεάτρου και μηχανικός λογισμικού. Αυτή τη στιγμή διαμένει στη Βοστώνη, αφού πέρασε τα τελευταία 15 χρόνια στο Eastport, Maine.

Κριτική υποδοχή

Αντιγράφω από το πρόγραμμα
Για το ντεμπούτο της στο Carnegie Hall το 2011, ο Anthony Tommasini έγραψε στους New York Times: Από το εναρκτήριο κομμάτι, ένα πρώιμο πρελούδιο του Scriabin, η κα Wang έπαιξε αυτή μουσική Chopines, με όλες τις κυματιστές αριστερόχειρες φιγούρες και τις ονειρικές μελωδικές γραμμές, με λεπτότητα, ποιητική χάρη και προσοχή στις εσωτερικές μουσικές λεπτομέρειες που επέφεραν σεβασμό. Μετά το διάλειμμα, προσέφερε μια ραψωδική, ασυνήθιστα λεπτή αφήγηση της τρομερής Σονάτας σε Σι ελάσσονα του Liszt. Αλλά η πιο αποκαλυπτική ερμηνεία ήρθε στη Σονάτα για πιάνο αρ. 6 σε Λα του Prokofiev. Ολοκληρώθηκε το 1940, αυτό το σχεδόν 30λεπτο έργο διοχετεύει μερικές βάρβαρες, προωθητικές, αρμονικά εύθραυστες εκρήξεις σε μια επίσημη δομή σονάτας τεσσάρων κινήσεων. Στις περισσότερες αναγνώσεις, η ενδιαφέρουσα ένταση προκύπτει από το να ακούς τη μουσική ενός τόσο επιθετικού μοντερνισμού να συγκρατείται από νεοκλασικούς περιορισμούς. Η κα Wang συμφιλίωσε αυτά τα αντικρουόμενα στοιχεία μέσα από μια ερμηνεία εντυπωσιακής σαφήνειας και λεπτομέρειας.

Το 2012, ο Joshua Kosman της San Francisco Chronicle έγραψε ότι η Wang είναι "απλώς, η πιο εκθαμβωτικά, παράξενα χαρισματική πιανίστρια στον κόσμο των συναυλιών σήμερα, και δεν υπάρχει τίποτα άλλο να κάνει κανείς παρά να καθίσει αναπαυτικά, να ακούσει και να θαυμάσει την τέχνη της".
Από μια συναυλία στο Carnegie Hall το 2013, οι New York Times ανέφεραν ότι τα "fortissimos" της Wang ήταν τρομακτικά, αλλά έτσι, με έναν πιο ήσυχο τρόπο, ήταν και οι λαχταριστές μελωδικές γραμμές του πρώτου μέρους της Σονάτας Νο. 2 του Rachmaninoff». Ο κριτικός πρόσθεσε: Η ρευστότητα της φρασεολογίας της στο δεύτερο μέρος της Σονάτας Νο. 2 του Scriabin προκαλούσε με τρομακτικό τρόπο τον ήχο των ξύλινων πνευστών. Στη Σονάτα Νο. 6 αυτού του συνθέτη, αντιπαρέβαλε χρώματα γρανιτικά και αραχνοΰφαντα σε ένα απόκοσμα λαμπερό αποτέλεσμα, πριν κλείσει το γραπτό πρόγραμμα με μια μανιώδη απόδοση της μονόπινης εκδοχής του "La valse", τονίζοντας την "αρρωστημένη" ατμόσφαιρα των παραμορφωμένων βαλς του Ραβέλ.
Το 2016, οι New York Times έκαναν κριτική στην ερμηνεία της στη Σονάτα Hammerklavier του Μπετόβεν: Η δεξιοτεχνία της κας Γουάνγκ ξεπερνά κατά πολύ την παράξενη ευκολία. Σε όλη αυτή την ερμηνεία του Μπετόβεν, ανέδειξε με θαυμασμό περίπλοκες λεπτομέρειες, εσωτερικές φωνές και αρμονικούς χρωματισμούς. Η πρώτη κίνηση είχε ορμή και τόλμη. Το σκέρτσο χοροπηδούσε μαζί με σκανταλιά και ρυθμικό "δάγκωμα". Στον τάφο, με μεγάλη αργή κίνηση, έπαιζε με αυτοσυγκράτηση και οξύτητα. Σε κρατούσε σε εγρήγορση κατά τη διάρκεια της φευγαλέας μετάβασης στην δύσβατο, πυκνή φούγκα, την οποία στη συνέχεια απέκλειε με ακατανόητη επιδεξιότητα. Δεν ήταν ένα διερευνητικό ή βαθύ Hammerklavier. Αλλά θαύμασα τον συνδυασμό νεανικής ενέργειας και μουσικής ακεραιότητας της κας Γουάνγκ, με την λαμπερή σκηνική της παρουσία, καθώς και για το παίξιμό της στο πιάνο.

Σε μια κριτική που αναφέρθηκε πολύ το 2011 για μια συναυλία στο Hollywood Bowl, ο ειδικός κλασικής μουσικής των Los Angeles Times, Μαρκ Σουέντ, έγραψε: Αλλά ήταν το πορτοκαλί φόρεμα της Γιούτζα Γουάνγκ για το οποίο πιθανότατα θα μείνει αξέχαστο το βράδυ της Τρίτης... Το φόρεμά της την Τρίτη ήταν τόσο κοντό και στενό που αν δεν ήταν, το Bowl θα μπορούσε να αναγκαστεί να περιορίσει την είσοδο σε οποιονδήποτε λάτρη της μουσικής κάτω των 18 ετών που δεν συνοδεύεται από ενήλικα. Αν τα τακούνια της ήταν πιο ψηλά, το περπάτημα, για να μην αναφέρουμε το ευαίσθητο πεντάλ της, θα ήταν ανέφικτο. Ο Swed επικρίθηκε για αυτή την πτυχή της κριτικής του από την Anne Midgette σε ένα άρθρο της Washington Post με τίτλο "Τι προσβάλλει; Το κοντό της φόρεμα ή η στενή άποψη του κριτικού;"
Το 2017, ο Michael Levin της HuffPost περιέγραψε την Wang μετά τη συναυλία της με τον Λεωνίδα Καβάκο στο David Geffen Hall ως "έναν από τους πιο ταλαντούχους, συναρπαστικούς, ακόμη και μαγευτικούς ερμηνευτές στην παγκόσμια σκηνή". Το 2023, η μαραθώνια συναυλία της , διάρκειας άνω των τεσσάρων ωρών, με όλα τα κοντσέρτα για πιάνο του Ραχμάνινοφ στο Carnegie Hall, συγκέντρωσε ευρεία προσοχή και αναγνώριση. Η Clemency Burton-Hill έγραψε ότι "η ικανότητα της Wang να συμβιβάζει τις πολλές πολυπλοκότητες της στιγμής με τόση χάρη, ακόμη και χαρά, ήταν αξιοσημείωτη". Και ο Zachary Woolfe στους New York Times: "η δεξιοτεχνία σε αυτό το επίπεδο, σε τόσο εκθαμβωτικό υλικό, είναι συναρπαστική - γι' αυτό και, ακόμη και μετά από τόσες ώρες, έμεινα στο τέλος νιώθοντας μια ανάλαφρη ανάλαφρη αίσθηση".

Ο Víkingur Ólafsson (Βίκινγκουρ Όλαφσον +γενν. το 1984) είναι Ισλανδός πιανίστας. Έχει εμφανιστεί με κορυφαίες ορχήστρες στην Ευρώπη και την Αμερική, συμπεριλαμβανομένων των Φιλαρμονικών Λος Άντζελες,  Νέας Υόρκης, Βερολίνου, Λονδίνου, Τσεχίας,Santa Cecilia κά της Ορχήστρας Concertgebouw, Κλίβελαντ, Tonhalle, και με μαέστρους όπως οι Thomas Adès, Esa-Pekka Salonen και Santtu-Matias Rouvali.

Ο Βίκινγκουρ έχει τόσο απόλυτη τονικότητα όσο και συναισθησία, με αποτέλεσμα να συνδέει τα κλειδιά με τα χρώματα. Για παράδειγμα, φέρεται να συνδέει τη Φα ελάσσονα με το μπλε, τη Λα μείζονα με το κίτρινο και τη Σι μείζονα με το μοβ.

Βραβεία

·       2019 – Περιοδικό Gramophone: Καλλιτέχνης της Χρονιάς

§  2019 – Ηχογράφηση της Χρονιάς από το BBC Music Magazine για τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ +

§  Ορχηστρικό Άλμπουμ της Χρονιάς από το BBC Music Magazine +

§  Ρεσιτάλ Πιάνου Opus Klassik Άλμπουμ της Χρονιάς για τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ +

§  Διεθνής Καλλιτέχνης της Χρονιάς από το περιοδικό Limelight

·       2020 – Σόλο Opus Klassik για τον Debussy Rameau

·       2022 – Βραβείο Rolf Schock στην κατηγορία Μουσικής +

§  Βραβείο Ισλανδικών Μουσικών Εξαγωγών

§  Ισλανδικό Τάγμα του Γερακιού

·       2023 – CoScan Nordic Person of the Year

·       2025 – Βραβείο Grammy για Καλύτερο Σόλο Κλασικού Ορχηστρικού για τον J.S.

§  Μπαχ: Παραλλαγές Γκόλντμπεργκ +

§  Musical America: Οργανοπαίκτης της Χρονιάς +

§  Χρυσό Μετάλλιο της Βασιλικής Φιλαρμονικής Εταιρείας +

§  Βραβείο Μουσικής του Σκανδιναβικού Συμβουλίου

 

Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης Καισαριανής _ξενάγηση

                                                      ___________________

Εκδηλώσεις των ΚΟ του ΚΚΕ για τον πόλεμο

Ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ:
Καμιά θυσία για τους πολέμους των ιμπεριαλιστών - Έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο
                                                     

Το μουσείο βρίσκεται στην καρδιά του "Θυσιαστήριου της Λευτεριάς" και είναι αφιερωμένο στην ηρωική ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση.
Την αντιστασιακή οργάνωση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου που έδρασε και αγκάλιασε ο λαός μας στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής 1941 - 1944 σε όλη την Ελλάδα.
Το μουσείο εγκαινιάστηκε στις 9 Μάη 2016, Ημέρα Σύμβολο για την αντιφασιστική νίκη των λαών από τον κομουνιστή δήμαρχο Ηλία Σταμέλο.. Το κτίριο είναι κατασκευασμένο το 1910, για τον σταβλισμό των ζώων του στρατού. Από το 1930 η Σκοπευτική Εταιρεία εγκατέστησε εδώ τα σκόπευτρα για τις ανάγκες του 300άρη στόχου (3 διατηρούνται έως σήμερα).
Ακριβώς δίπλα χτίστηκε την ίδια εποχή ένα μικρό καφενεδάκι που εξελίχθηκε στο γνωστό μας ΧΑΡΑΜΑ, όπου μεταξύ άλλων εμφανίστηκαν ο πατέρας του λαϊκού τραγουδιού, ο Τσιτσάνης.

                  Χάρτης περιήγησης

Ακολουθήστε από δεξιά προς τα αριστερά, διαμέσου των τυπωμένων ταμπλό που κρέμονται ως παράθυρα στην ιστορική μνήμη, τις 2 θεματικές ενότητες με πλούσιο φωτογραφικό υλικό και πλήθος ιστορικών πηγών. Πρώτα από όλα διαβάστε τα 2 ταμπλό που βρίσκονται δεξιά της εισόδου και είναι απαραίτητα για την κατανόηση της ιστορία που θα ακολουθήσει__δείτε όλα τα ταμπλό στο τέλος
Εισαγωγή_Η ταυτότητα της πόλης μας
Οι δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν σε σκηνές στον έρημο βοσκότοπο πίσω από το νοσοκομείο του Συγγρού τον Σεπτέμβρη του 1922, θύματα της Μικρασιατικής Καταστροφής, δεν είχαν άλλο δρόμο από τον αγώνα για επιβίωση, για αξιοπρέπεια, για λευτεριά.

Η ταυτότητα του Σκοπευτηρίου
Το 1930 παραχωρείται σε μια σκοπευτική εταιρεία και 1942-1944 γίνεται τόπος εκτέλεσης 100δων αγωνιστών, γι' αυτό ονομάζεται και Θυσιαστήριο της λευτεριάς, από τον ΕΛΑΣ το Σεπτεμβρίου του 1944. Ο χώρος διαμορφώθηκε ως πάρκο αναψυχής μετά τη μαζική κατάληψη το 1983, με επικεφαλής τον κομμουνιστή Δήμαρχο Παναγιώτη Μακρή.

1^η ΕΝΟΤΗΤΑ / ΧΡΟΝΙΚΟ 1936-1944 _Δεξιά της εισόδου.

Ο φασισμός εξαπλώνεται στην Ευρώπη χάρη στη στήριξη μεγάλων οικονομικών ομίλων, η Ελλάδα υπό κατοχή, ο λαός οργανώνει την αντίστασή του, ιδρύεται το ΕΑΜ, η Καισαριανή γίνεται απάτητο κάστρο του αγώνα, η απελευθέρωση της Καισαριανής τον Αύγουστο του 1944, σχεδόν 2 μήνες πριν την απελευθέρωση της Αθήνας.

Αίθουσα "ΗΡΩ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ" _17χρονη ΕΠΟΝίτισσα ου εκτελέστηκε τον Σεπτέμβρη του '44. (δεξιός πύργος του κτηρίου). Ο χώρος περιέχει:

·       Έπιπλα και σπάνιες φωτογραφίες της Ηρώς.

§  Ρεαλιστική ζωγραφική απόδοση της Ηρώς με την μαθητική της ποδιά.

§  Διαδραστικό γλυπτό με τα βιογραφικά των πιο μικρών σε ηλικία εκτελεσμένων.

·       Τα ονόματα και μηνύματα των 200 κομμουνιστών της Πρωτομαγιάς του !44.

·       Γλυπτό του Ταλαίπωρου με τίτλο «Κραυγή».

·       Έκθεση σπάνιων φωτογραφιών για την προσφορά της Γυναίκας των ανατολικών συνοικιών στον αγώνα__κ.ά.

Στην έξοδο από την αίθουσα εκτίθεται μοναδικό και αδημοσίευτο έργο της Βάσως Κατράκη του 1964.
Προθήκη 1^ης ενότητας με πρωτότυπα φύλλα της εφημερίδας ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ και του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ με ρεπορτάζ από τα γεγονότα της εποχής.
Χώρος αφιερωμένος στον Παναγιώτη Μακρή
Το δημαρχιακό γραφείο και το βιογραφικό του αγωνιστή της εθνικής αντίστασης που εξορίστηκε για χρόνια από το μεταδεκεμβριανό καθεστώς και την χούντα. Δήμαρχος Καισαριανής από το 1964 έως το 1990.

Πριν την 2^η ενότητα...
Γνωρίστε τον θεσμό των λαϊκών δημάρχων από το χώρο που είναι αφιερωμένος στον Νέστωρα Ζωίδη
Προσωπικά αντικείμενα και φωτογραφίες του λαϊκού δήμαρχου της πόλης μετά την απελευθέρωσή της.

💥  2^η ενότητα / Δεκέμβρης 1944:
Αριστερά της εισόδου: Απελευθέρωση της Αθήνας. Ο λαός ζητά κοινωνική δικαιοσύνη και τιμωρία των δοσίλογων. Οι «σύμμαχοί» μας με προεξέχοντες του Άγγλους τσακίζουν το λαό. Επιθυμούν μια Ελλάδα στη σφαίρα επιρροής τους. Ζητούν τον αφοπλισμό του ΕΑΜ. Πνίγουν την Αθήνα στο αίμα και ξεκινά ο μαύρος Δεκέμβρης του 1944. Οι άνισες μάχες οδηγούν στην υποχώρηση τους ΕΛΑΣ από την Αθήνα, το Γενάρη του 1945. Μετά την υποχώρηση όλη η λύσσα των μοναρχοφασιστών , πέφτει πάνω στις Ανατολικές Συνοικίες, 1050 κάτοικοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ελ Ντάμπα Αιγύπτου, εξορίες και διωγμοί.

Προθήκες και εκθέματα στο χώρο της 2^ης ενότητας
💥 1^η  προθήκη (αριστερά από την είσοδο) με σπάνια πρωτότυπα βιβλία.
Επιτοίχια έκθεση με αλληλογραφία εξόριστων, φύλλα πορείας, φωτογραφίες εξόριστων μανάδων με τα παιδιά τους, απόφαση της επιτροπής ασφαλείας για παράταση της θητείας εξόριστων.
💥 2^η προθήκη αφιερωμένη στον 6^ο τομέα του ΕΑΜ με σπάνια αντικείμενα της μάχης και της διαφώτισης.
💥 3^η προθήκη με προσωπικά αντικείμενα Καισαριανιωτών, έγγραφα και μαρτυρίες, ακόμα και μία τούφα από τα μαλλιά του Γιώργου Πολεμαρχάκη (σσ. H μεγάλη μάχη στην Καισαριανή _15-16 Ιούνη 1944: ένα από τα επτά παλικάρια της ομάδας Δαβλάκου και σύντροφοι του Τσάφου, που βρέθηκαν πριν το μεσημέρι γαζωμένοι απ' τις σφαίρες του εχθρού πάνω στο λόφο Αστέρι. Είχαν πολεμήσει και οι επτά με ηρωισμό και στο τέλος φύλαξαν όπως λέγεται καθένας μια σφαίρα για τον εαυτό του, για να μην παραδοθούν ζωντανοί στον εχθρό). Στον τοίχο Ο Φοίνικας των Γυναικείων Φυλακών Αβέρωφ, έργο της Ζιζής Μακρή.
Η συμβολή της γυναίκας στον 6^ο τομέα τον ΕΑΜ Ανατολικών Συνοικιών
Εργάτριες, διανοούμενες, νοικοκυρές, μαθήτριες.
Οι γυναίκες των Ανατολικών συνοικιών πήραν μέρος σε όλες τις μορφές του αγώνα.
Απ’ την απλή παθητική Αντίσταση και την πάλη για την επιβίωση ως την ένοπλη πάλη- Είδαν τις παράγκες τους να καίγονται, τους άνδρες τους να σέρνονται στα κάτεργα, έχασαν τα παιδιά τους μα δε λύγισαν. Ατσαλώθηκαν, πρωτοστάτησαν στη μαζική πάλη. Στο σύνολο 3.000.000 μελών της Εθνικής Αλληλεγγύης 1.740.000 ήταν γυναίκες. Από τα 600.000 μέλη ΕΠΟΝ, τα μισά ήταν κορίτσια.
Στον Απελευθερωτικό Αγώνα πρωτοστάτησαν οι γυναίκες της Καισαριανής. Ανάμεσά τους ήταν οι:

• Ευτυχία Μορίκη (Μάνα της Καιοαριανής)
• Πελαγία Οικονομίδου (Υπεύθυνη της Εθνικής Αλληλεγγύης Καισαριανής)
• Ασπασία Παπαθανασίου (καπετάνισσα ΕΛΑΣ)
• Κική Κανάρη (έφερε τα πρώτα όπλα στην Καισαριανή)
• Καίτη Βογιατζόγλου (στην πρώτη ομάδα του ΕΑΜ Καισαριανής)
• Μαρία Μαυροφρύδη (Εθνική Αλληλεγγύη)
• Ουρανία Τζανετή (οργάνωσε την πρώτη σύσκεψη του ΕΑΜ)
• Μαρία Ατραΐδη (φιλοξενούσε παράνομους αγωνιστές την περίοδο 1936-1949)
• Χρύσα Κατσαρέλη (βοηθούσε πάντα συναγωνιστές)
• Ελπίδα Κουρουνιώτη (παλιά αγωνίστρια)
• Σμάρω Δενδρινού (από τις πρώτες στην Εθνική Αλληλεγγύη σε εράνους και προκηρύξεις)
• Εγκλεζάκη Φωτεινή (κάτοικος Καιοαριανής από τις παράγκες του Αη Νικόλα _σκοτώθηκε στο συλλαλητήριο της 3ης Δεκέμβρη 1944)
• Ξένη και Στάσα Βαρδάκη (ΟΠΛΑ Καισαριανής)

Και οι ηρωικές δασκάλες
Ρόζα Ιμβριώτη και Ξανθίππη Βακαρέλλη (Πιπίτσα Καλαντζή)

Η "κόκκινη δασκάλα"

Η αγωνίστρια της Αντίστασης και μεγάλη παιδαγωγός, Ρόζα Ιμβριώτη, η "Ρόζα της επανάστασης" στην εκδήλωση τιμής και μνήμης του 1999 που οργάνωσε η ΠΕΑΦΕ (Πανελλήνια Ένωση Αγωνιστών και Φίλων της ΕΠΟΝ), γέμισε η αίθουσα της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών από συναγωνιστές της αλλά και νεότερους ανθρώπους, που γνωρίζουν πόσα χρωστάει η νεολαία και το γυναικείο κίνημα στην κορυφαία αυτή προσωπικότητα. Το θύμισε και ο δημοσιογράφος Νίκος Καραντηνός λέγοντας: "Χρωστάμε, αυτή την τιμή στη Ρόζα Ιμβριώτη, τη χρωστάμε όμως και στον ανώνυμο εκπαιδευτικό, τον δάσκαλό μου που κρέμασαν οι Γερμανοί, σ΄ όλους τους μάρτυρες της εκπαίδευσης, που έδωσαν τη ζωή τους για το μέλλον του τόπου. Μεγάλο είναι το χρέος της σημερινής γενιάς απέναντι σ' αυτούς τους ανθρώπους και τα μηνύματα που άφησαν δεν είναι “μηνύματα ναφθαλίνης”. Αγώνες μεγάλοι και κρίσιμοι περιμένουν τους νέους, καινούριοι αγώνες στους οποίους πρωτοστατεί η ΚΝΕ και το ΚΚΕ!" _Ο ομιλητής είχε γνωρίσει τη Ρόζα Ιμβριώτη όταν έκανε ο ίδιος τα πρώτα του βήματα στη δημοσιογραφία και τον είχε εντυπωσιάσει: "Η παρουσία της, είπε, ήταν πολύτιμη στο ξεκίνημα της ΕΠΟΝ. Ήταν μια ευτυχία να την ακούς...".

Το 1945, μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, σε μια κρίσιμη και επικίνδυνη εποχή, που γίνονταν δολοφονίες και έσπαγαν τις λέσχες της ΕΠΟΝ, μέσα στην τρομοκρατία, η Ρόζα Ιμβριώτη πήρε μέρος σε συνέδριο για το παιδί που έγινε στην Παλιά Βουλή. Η τότε υπουργός Λίνα Τσαλδάρη, υπεύθυνη για θέματα παιδικής προστασίας και κοινωνικής πρόνοιας, καθόταν στα πρώτα έδρανα και μετά την ομιλία της Ιμβριώτη, που ήταν συγκλονιστική, την άκουσα, καθώς καθόμουν να λέει σιγανά: "Μια τέτοια Ρόζα θέλαμε κι εμείς...". Όμως η Ρόζα είχε κάνει την επιλογή της, δίπλα στον ελληνικό λαό!
Για τη σημαντική προσφορά της Ιμβριώτη στη μόρφωση του ελληνικού λαού, μίλησε και ο γενικός γραμματέας της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, Φίλιππος Μαυρογιώργος, που αναφέρθηκε στην "ψυχική της λεβεντιά και την παλικαριά του μυαλού της, στο μεγάλο αναγεννητικό κίνημα του ΕΑΜ που έμελλε να χτυπηθεί και να ανακοπεί από την ξένη επέμβαση Αγγλων και Αμερικάνων και τις ξενόδουλες κυβερνήσεις. Ετσι και σήμερα με τη νέα τάξη και τον ραγιαδισμό που πάνε να μας επιβάλουν οι νέοι Γραικύλοι...".

• Γεννήθηκε το 1898. Από το 1920-30 εργάζεται σαν καθηγήτρια φιλόλογος σε γυμνάσια. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα γυμνασιάρχης και την ακολούθησε η Μαρία Πολυμενάκου. Η εγγραφή της στον Εκπαιδευτικό Ομιλο ήταν μια πολιτική επιλογή. Δραστηριοποιείται στο γυναικείο κίνημα, αρχικά σαν στέλεχος του Συνδέσμου για τα Δικαιώματα της Γυναίκας.
  Το 1924 διδάσκει στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία, Φιλοσοφία της Ιστορίας. Ακολουθούν τα "Μαρασλειακά", όπου γκρεμίζονται τα πάντα - ολόκληρο το οικοδόμημα για την αναγέννηση της Παιδείας, όπως την είχε συλλάβει ο "Εκπαιδευτικός Όμιλος" με επικεφαλής τους Γληνό, Δελμούζο και Τριανταφυλλίδη. Η Ρόζα Ιμβριώτη απολύεται το 1924, επανέρχεται το 1926 στην υπηρεσία της και το 1927 βρίσκεται πάλι δίπλα στον Γληνό, με την προοδευτική μερίδα του «Ομίλου». Πηγαίνει στο Κιλκίς με δυσμενή μετάθεση. Από το 1930-33 μετεκπαιδεύεται μαζί με το σύντροφό της Γιάννη Ιμβριώτη στο Παρίσι και Βερολίνο. Το 1934 γίνεται γυμνασιάρχης. Το 1937 αναλαμβάνει να ιδρύσει το «Πρότυπο Ειδικό Σχολείο Αθηνών» στην Καισαριανή (η δικτατορία πίστευε ότι με τα «τρελά» θα γινόταν ακίνδυνη)! Το 1943 συμμετέχει στο Κεντρικό Συμβούλιο της ΕΠΟΝ και το 1944 πηγαίνει στην Ελεύθερη Ελλάδα. Συνεχίζει την εργασία που άρχισε με τον Γληνό. Σχεδιάζει το πρόγραμμα της ΠΕΕΑ για μια «Δημοκρατική Παιδεία» με τους συνεργάτες της, Κώστα Σωτηρίου και Μιχάλη Παπαμαύρο.
• Της αναθέτουν να διευθύνει το παιδαγωγικό φροντιστήριο της Τύρνας. Γράφει το Αναγνωστικό «Αετόπουλα».
• Το 1945 απολύεται. Το 1946 δραστηριοποιείται στην επανίδρυση του Νέου Εκπαιδευτικού Ομίλου, συμμετέχει στο φροντιστήριο της ΕΠΟΝ και στην εφημερίδα της, «Νέα Γενιά». Γίνεται Γενική Γραμματέας στην Πανελλήνια Οργάνωση Γυναικών (ΠΟΓ). Πρωτοστατεί στην οργάνωση του Α` Πανελλήνιου Συνεδρίου Γυναικών και εκλέγεται μέλος του Συμβουλίου της Διεθνούς Ενωσης Γυναικών. 
• Το 1948 είναι εξόριστη στο Τρίκκερι... Ακολουθούν περιπέτειες και βασανισμοί αλλά η Ρόζα κρατάει γερά - αν και καρδιοπαθής. Το 1950 απαλλάσσεται από το στρατοδικείο. Συμμετέχει στο Α` Παναθηναϊκό Συνέδριο για το Παιδί.
• Γίνεται μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΕΔΑ από την οποία όμως θα αποχωρήσει, όταν διαπιστώνει ότι είχε στραφεί σε μια αντικομμουνιστική τακτική.
  Συνέταξε το εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Κόμματος και σ' όλες τις φάσεις της ζωής της εργάστηκε αφάνταστα. Γνώριζε ότι το ουσιαστικό πρόβλημα δεν είναι να ερμηνεύσεις τον κόσμο αλλά να προσπαθήσεις να τον αλλάξεις - και η γνώση είναι μια δύναμη αλλαγής! Γι' αυτό έδινε τόση έμφαση στην εκπαίδευση. Πίστευε ότι οι νέοι πρέπει να προσπαθούν για το καλύτερο και αυτό γίνεται μόνο μέσα από τους κοινωνικούς αγώνες. Ηθελε δασκάλους με ανεξαρτησία και ανθρωπιά. Και πραγματικά, στην Εθνική Αντίσταση πήρε μέρος το σύνολο σχεδόν των διδασκόντων στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και η πλειοψηφία της δευτεροβάθμιας. Αλλά και στο Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ και σ' όλα τα κομματικά όργανα, μεγάλος ήταν στην Αντίσταση ο αριθμός των εκπαιδευτικών, που μαζί με τους σιδηροδρομικούς και τους δικαστικούς καταδιώχτηκαν σκληρά.

Υπάρχει και αυτοβιογραφικό σημείωμα της Ιμβριώτη για το σχολείο της Τύρνα το «κρυφό σχολειό της εποχής», που φωλιασμένο στον Κόζιακα, σε υψόμετρο 1.200 μέτρων προετοίμαζε δασκάλους για την Ελεύθερη Ελλάδα. «Χρειάζεται να φτιάξουμε ανθρώπους, αλλά πρώτα πρέπει εμείς να γίνουμε άνθρωποι», πίστευε η μεγάλη παιδαγωγός...
Τη φρικτή εμπειρία της από την κόλαση του ΣΚΕ, η Ρόζα Ιμβριώτη καταθέτει με γραπτή μαρτυρία της στο βιβλίο «Στρατόπεδα Γυναικών» της Βικτωρίας Θοδώρου. Αλλά και στο βιβλίο του Ευάγγελου Μαχαίρα "Πίσω από το γαλανόλευκο παραπέτασμα" (Εκδόσεις "Προσκήνιο") γίνεται μια ευρεία αναφορά. Ειδικά η Ιμβριώτη δέθηκε σ' ένα στύλο επί 12 ώρες κρεμασμένη, ακουμπώντας στο έδαφος μόνο με τις μύτες των ποδιών της και δάρθηκε ανελέητα με συρματόσχοινο και ξύλο... αν και καρδιοπαθής.
Ως στέλεχος της ΕΔΑ, η Ρόζα Ιμβριώτη αντιτάχθηκε στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση των Παπανδρέου - Παπανούτσου (1964), υποστηρίζοντας ένα «δημιουργικό δυναμικό ανθρωπισμό που πρέπει να καθορίζει τους εθνικούς παιδαγωγικούς σκοπούς».
Έγινε μέλος του ΚΚΕ το 1967. Εκτός από το πρακτικό παιδαγωγικό της έργο, άφησε και σημαντικό συγγραφικό, σχετιζόμενο με εκπαιδευτικά ζητήματα και με ζητήματα που αφορούν τη νεολαία. Ήταν παντρεμένη με το μαρξιστή φιλόσοφο και αγωνιστή Γιάννη Ιμβριώτη, μία εξίσου σπουδαία προσωπικότητα με μεγάλη προσφορά στην υπόθεση της Παιδείας. Ο Γ. Ιμβριώτης ήταν μέλος της σοσιαλιστικής πτέρυγας του Εκπαιδευτικού Ομίλου, καθηγητής της Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Απολύθηκε από αυτή τη θέση το 1948 για τη συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση, εξορίστηκε για τις μαρξιστικές ιδέες του τόσο στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου, όσο και κατά τη φασιστική δικτατορία του 1967.
Βουλευτής της ΕΔΑ το 1951 και στέλεχός της συγκρούστηκε με τον εμφανιζόμενο αναθεωρητισμό και στη συνέχεια εντάχθηκε κι οργανωτικά στις γραμμές του κομμουνιστικού κινήματος. Τον Οκτώβρη του 1975 συμμετείχε στην ίδρυση του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών και για την επιστημονική και ιδεολογική του συνέπεια εκλέχτηκε πρόεδρός του.

 💥 4^η προθήκη με καλλιτεχνικές δημιουργίες εξόριστων - φυλακισθέντων.
Στον τοίχο λεύκωμα για την Μέρα της Γυναίκας απ' τις εργαζόμενες γυναίκες των Ανατολικών Συνοικιών στις 8 Μάρτη του 1946 που εκδόθηκε σε 2.000 αντίτυπα.
Στον χώρο επίσης εκτίθενται τα 2 οπλοπολυβόλα απ' αυτά που χρησιμοποιούσαν οι Γερμανοί για τις εκτελέσεις τους στο σκοπευτήριο και παραδόθηκαν στον ΕΛΑΣ μετά την απελευθέρωση της πόλης.
💥 Μέσα στα 10 χρόνια ζωής; τούτο το μουσείο έχει αγκαλιαστεί από το λαό όχι μόνο της Καισαριανής; αλλά και ολόκληρης της χώρας _ακόμα και από φορείς και απογόνους εκτός Ελλάδας. Γι αυτό έχει πολλαπλάσια σπάνια υλικά όπως όπλα εκτοπιστήρια πρωτότυπη αλληλογραφία και ντοκουμέντα. Παλλαϊκή είναι η στήριξη στο αίτημα του δήμου Καισαριανής να αποδοθεί μέρος των συγκλονιστικών ντοκουμέντων- φωτογραφικού υλικού από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή την 1^η Μάη του 1944 στο Μουσείο ΕΑΜικής - Εθνικής Αντίστασης.

Δεκέμβρης του ’44– Οι Ανατολικές Συνοικίες

_απόσπασμα από χρονικό του "εθνικού" στρατού
«29η ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ Ι. ΔΙΑΤΑΞΙΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΑΣ -Αμετάβλητος – ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΙΙ. ΚΑΙΡΟΣ -Ψυχρός
ΙΙΙ. ΗΘΙΚΟΝ -Άριστον – ΙV. ΥΓΙΕΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΤΡΟΦΗ -Καλαί
V. ΤΑΚΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ -Βάσει της χθεσινής Δ/γής Επιχειρήσεων της Ταξιαρχίας το Συγκρότημα Συντ/χου Παπαδοπούλου ενισχυθέν υπό Αρμάτων μάχης και τεθωρακισμένων αυτοκινήτων επετέθη την 0730 ώραν ως κάτωθι:
-2ον Τάγμα προς κατάληψιν υψώματος ΜΑΥΡΟΜΑΤΗ και του Δυτικού τμήματος Συνοικισμού ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ.
-148 Τάγμα Εθνοφυλακής απησχόλει ζωηρώς κατά μέτωπον την βορείαν παρυφήν ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ.
-Το 2ον Τάγμα εξορμήσαν την 0715΄κατέλαβε αιφνιδιαστικώς την 0815΄ ώραν το ύψωμα και τον συνοικισμόν ΜΑΥΡΟΜΑΤΗ. Ανατολικώτερον ενεργών κατά ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ λόχος του συνίντησε αποφασιστικήν αντίστασιν του εχθρού και κατόπιν σκληρού αγώνος από οικίας εις οικίαν μέχρι 1600΄ ώρας κατέλαβε τον αντικειμενικόν του σκοπόν ήτοι, Συνοικισμόν Συγγρού μέχρι πλατείας ΥΜΗΤΤΟΥ και οδού ΥΜΗΤΤΟΥ και την δυτικήν πλευράν ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ μέχρι της οδού ΦΑΡΣΑΛΩΝ συνδεόμενον δεξιά (δυτικώς) με Αγγλικάς Μονάδας ενεργήσας προς ΠΑΓΚΡΑΤΙ και αριστερά (ανατολικώς) με 148 Τάγμα Εθνοφυλακής ενεργούν προς Κέντρον Καισαριανής.
β)-Το 148 Τάγμα Εθνοφυλακής επιτεθέν διά διλοχίας την 0730 ώραν κατά του Κέντρου ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ και προς την βορείαν παρυφήν αυτής δεν ηδυνήθη να σημειώση πρόοδον λόγω ισχυρών εχθρικών αντιστάσεων και του ακαλύπτου του εδάφους και καθηλώθη μέχρι της 1430 ώρας οπότε διά πλευρικής ενεργείας από ανατολών προς δυσμάς του 3ου Τάγματος ο εχθρός ηναγκάσθη να συμπτυχθή απειλούμενος με πλήρη κύκλωσιν και ούτω το Τάγμα επροχώρησε άνευ σχεδόν αντιστάσεως κατέλαβε το κέντρον της ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ και μέχρι 1700΄ ώρας την νοτίαν παρυφήν αυτής μέχρι της οδού ΦΟΡΜΙΟΝΟΣ συνεδεόμενον δεξιά με 2ον Τάγμα και αριστερά με 3ον τοιούτον.
γ)-Το 3ον Τάγμα με βάσιν εξορμήσεως το ΑΛΕΠΟΒΟΥΝΙ και Άγιον Ιωάννην Πρόδρομον επετέθη από ανατολών την 0730΄ ώραν με κατευθύνσεις, μίαν προς Δυσμάς κατά τον άξονα οδού ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ και ετέραν προς Ν. Δυσμάς προς Ανάληψιν.
Κατόπιν σκληρού αγώνος το Τάγμα κατέλαβε μέχρι 1430΄ ώρας την ανατολικής παρυφής ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ και εκινείτο προς ΑΝΑΛΗΨΙΝ, πλην λόγω της καθηλώσεως εις το Κέντρον του 148 Τάγματος διετάχθη να στραφή ολόκληρον προς Δυσμάς όπερ και έπραξε και ούτω ο εχθρός απειληθείς διά κυκλώσεως συνεπτύχθη προς νότον με πολλάς…; αυτόν απωλείας.
Μετά την επιτυχίαν ταύτην το Τάγμα εστράφη και πάλιν προς την κατεύθυνσιν της Αναλήψεως και μέχρι της 17.00΄ ώρας κατέλαβε το ΣΚΟΠΕΥΤΗΡΙΟΝ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ μέχρι της οδού ΦΟΡΜΙΟΝΟΣ εκπέμψαν μόνον περιπόλους μέχρι ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ λόγω επελεύσεως του σκότους.
-Ούτω μέχρι της 1700΄ ώρας είχε ολοκληρωθή παρά του Συγκροτήματος Συντ/χου Παπαδοπούλου ο αντικειμενικός του σκοπός καταληφθέντος ολοκλήρου του Συνοικισμού ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ μέχρι της οδού ΦΟΡΜΙΟΝΟΣ και ο συνοικισμός Συγγρού μέχρι της οδού ΥΜΗΤΤΟΥ, με δεξιόν μέχρι πλατείας ΥΜΗΤΤΟΥ.
Η μάχη της ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ υπήρξε αποφασιστική διά την όλην έκβασιν του αγώνος των Αθηνών.
Η Καισαριανή μετά των συνοικισμόν ΣΥΓΓΡΟΥ- ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ και ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ αποτελεί το ισχυρότερον κέντρον αμύνης των Στασιαστών, αποκαλουμένη κομπαστικώς το ΣΤΑΛΙΓΚΡΑΝΤ των Αθηνών διέθετον τας μεγαλυτέρας και καλυτέρας δυνάμεις των. Εκάστη οικία είχε μεταβληθή εις Φρούριον, αι οδοί ήσαν πλήρεις οδοφραγμάτων νάρκαι δε και παγίδες συνεπλήρωναν μετά συρματοπλεγμάτων την ισχυράν ταύτην οργάνωσιν.
Οι στασιασταί ημύνθησαν μετά λύσσης γνωρίζοντες ότι η πτώσις της ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ θα εβάρυνε πολύ εις την εξέλιξιν του συνόλου του αγώνος των Αθηνών και κυρίως επί του ηθικού των.
Η εξαιρετική ανδρεία ην επέξειξαν αξ/κοί και οπλίται της Ταξ/χίας και η ανωτέρα τεχνική και τακτική κατάρτησις των προ παντός δε το εξαιρετικόν ηθικόν των, ενισχυμένον εκ της ιδέας ότι διά της πτώσεως του ΣΤΑΛΙΓΚΡΑΝΤ των Αθηνών θα ετίθετο τέρμα εις τον αδελφοκτόνον αγώνα και θα ανέπνεεν εγκαίρως ο λαός των Αθηνών και της Ελλάδος, στοιχεία προ των οποίων δεν ηδυνήθησαν να αντιστούν οι στασιασταί και εκάμφθησαν τελικώς υποστάντες τοιαύτην υλικήν και ηθικήν φθοράν ώστε κατά την διάρκειαν της νυκτός υπεχώρησαν πανικόβλητοι ου μόνον από τας περιοχάς της επιθέσεως αλλά και από τους συνοικισμούς ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ – ΒΥΡΩΝΟΣ και ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ. Η σύμπτυξις των εγένετο διά του ΥΜΗΤΤΟΥ προς ΚΟΙΛΑΔΑ ΜΕΣΟΓΕΙΩΝ και ούτω ολόκληρον το βαρύ υλικόν οπλισμού και το εν αφθονία λοιπόν πολεμικόν τοιούτον εγκαταλήφθη παρ’ αυτών περισυλλεγέν υπό των ημετέρων εις μεγάλας ποσότητας.
Εκυριεύθησαν κατά τον σκληρόν τούτον αγώνα
2 πυροβόλα των 7,5  –  4 πυροβόλα των 37΄΄ –  10 πολυβόλα – 5 όλμοι- 400 τυφέκια
Αφθονία πυρομαχικών και χειροβομβίδων 5 αυτοκίνητα πολυτελείας και περί τα 10 άλλα φορτηγά αυτοκίνητα.
ΑΠΩΛΕΙΑΙ ΗΜΕΤΕΡΩΝ: Αξιωματικοί. Νεκροί τραυματίαι σύνολον 314 – οπλίται 448
ΑΠΩΛΕΙΑΙ ΕΧΘΡΟΥ  Νεκροί 180 τραυματίαι 12”.

🤔  Μην ξεχάσετε να γράψετε τις εντυπώσεις σας!
Παρακαλούμε τους επισκέπτες: Να διατηρούν τον χώρο καθαρό, να μην αγγίζουν τα εκθέματα και να σέβονται τον χώρο με την μη είσοδο ποδηλάτων και ζώων εντός.