Lola rennt 👈 Τρέξε Λόλα, τρέξε

Με αφορμή την επανέκδοση μιας πολυβραβευμένης ταινίας του 1998__ καταιγιστικής δράσης και όχι μόνο, σε σκηνοθεσία Τομ Τίκβερ που σε όλες τις χώρες κράτησε τον πρωτότυπο τίτλο της
Abstract _ Myrtoooo!, vielen Dank für die Hilfe aus Berlin. Μυρτώ ευχαριστώ για τη βοήθεια από το Βερολίνο

Official website __Στο Βερολίνο της 10ετίας του 1990 ο νεαρός Μάνι (Μόριτς Μπλάιμπτροϊ) χάνει στο τρένο τα 100.000 μάρκα που πρέπει να επιστρέψει στο λαθρέμπορο Ρόνι. Απελπισμένος παίρνει τηλέφωνο την φίλη του Lola (Φράνκα Ποτέντε) η οποία θα κάνει τα πάντα για να τον βοηθήσει. Ακολουθεί το ανελέητο κυνηγητό διάρκειας 20 λεπτών για την ανεύρεση των χρημάτων – σε τρεις διαφορετικές εκδοχές λίγο πριν από το μεσημέρι με τους υποθετικούς ή πραγματικούς κινδύνους και περισπασμούς που επιφυλάσσουν οι δρόμοι  της γερμανικής πρωτεύουσας Mια πανκ, πολύχρωμη φαντασμαγορία, τοποθετημένη στον δικό της κόσμο. Παρότι δεν προσφέρει κάποια ανατροπή, ούτε δημιουργεί αποκαλυπτικό, ολοκληρωμένο νέο κόσμο (στυλ Matrix), παραδίδει λιτή, δράση με εντυπωσιακό στιλ, διανθισμένη με παιχνιδιάρικες (αμπελο)φιλοσοφικές προκλήσεις.

Η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του αυτοδίδακτου, 34χρονου Βερολινέζου σκηνοθέτη Tom Tykwer είναι μία ανάλαφρη ρομαντική περιπέτεια, κωμωδία και θρίλερ, που αιωρείται πάνω από ένα κοχλάζον ηλεκτρονικό σάουντρακ. Η ταινία παρουσιάζει τρεις πιθανές εκδοχές του Βερολίνου, , για τη (Franka Potente) και τον Manni (Moritz Bleibtreu). Δύο αβίαστα κουλ εικοσάχρονους εραστές που βρίσκονται ξαφνικά σε μπελάδες. Με τη Lola ξεκινά έναν αγώνα δρόμου, προσπαθώντας να βρει έναν τρόπο να σώσει τον Manni, τον εαυτό της και την αγάπη τους. Είκοσι λεπτά αγωνίας και, κάθε φορά που αποτυγχάνει, η ταινία επιστρέφει στην αρχή και σε μία ακόμα προσπάθειά της. Η παρουσίαση τριών διαφορετικών εκδοχών της πραγματικότητας μπορεί να θεωρηθεί μία από τις πρώιμες κινηματογραφικές απεικονίσεις, όπου άπειρα σύμπαντα συνυπάρχουν. Ο Godard είχε κάποτε διατυπώσει την επιτηδευμένα προκλητική άποψη πως το μόνο που χρειάζεσαι για να κάνεις μια ταινία είναι ένα κορίτσι και ένα όπλο. Ο Tykwer χρειάζεται μόνο τη Potente. Υπάρχει όπλο εδώ, αλλά η ερμηνεία της Potente ως κοκκινομάλλα, τατουαρισμένη και ανιδιοτελής Lola είναι πάνω απ’ όλα ακατάπαυστη κίνηση προς τα εμπρός.

                 Κάποιες λεπτομέρειες __για να μπείτε στο πνεύμα
Η Λόλα κατεβαίνει τρέχοντας τη σκάλα της πολυκατοικίας της, προσπερνώντας έναν άντρα με σκύλο. Στην τράπεζα, ο πατέρας της συνομιλεί με την ερωμένη του, η οποία αποκαλύπτει την εγκυμοσύνη της. Όταν φτάνει η Λόλα, η συζήτησή της με τον πατέρα της μετατρέπεται σε καβγά. Της λέει ότι αφήνει τη μητέρα της και ότι δεν είναι η βιολογική του κόρη. Η Λόλα τρέχει να συναντήσει τον Μάνι, αλλά φτάνει πολύ αργά και τον βλέπει να μπαίνει στο σούπερ μάρκετ με ένα όπλο. Τον βοηθά να κλέψει τα 100.000 μάρκα, αλλά βρίσκουν το μέρος περικυκλωμένο από αστυνομία. Παραδιδόμενη, ο Μάνι πετάει την τσάντα με τα χρήματα στον αέρα, κάτι που ξαφνιάζει έναν αστυνομικό που πυροβολεί κατά λάθος τη Λόλα και τη σκοτώνει __

Τα γεγονότα ξαναρχίζουν από τη στιγμή που η Λόλα φεύγει από το σπίτι. Αυτή τη φορά, ο άντρας με τον σκύλο την κάνει να σκοντάψει, και εκείνη τρέχει κουτσαίνοντας και φτάνει αργά στην τράπεζα, επιτρέποντας στην ερωμένη του πατέρα της να προσθέσει ότι δεν είναι ο πατέρας του αγέννητου παιδιού της. Η εξαγριωμένη Λόλα ακούει, αρπάζει το όπλο ενός φύλακα ασφαλείας, κρατάει τον πατέρα της όμηρο και ληστεύει την τράπεζα. Όταν η αστυνομία την περνάει για περαστικό, καταφέρνει να φύγει και να συναντήσει τον Μάνι εγκαίρως και να τον σταματήσει από το να ληστέψει ένα σούπερ μάρκετ, αλλά ένα ασθενοφόρο που έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα, το οποίο η Λόλα είχε αποσπάσει την προσοχή του λίγο νωρίτερα, τον χτυπάει.
Τα γεγονότα ξεκινούν από την αρχή. Η Λόλα πηδάει πάνω από τον άντρα και τον σκύλο του, φτάνοντας στην τράπεζα νωρίτερα, αλλά χωρίς να προκαλεί αυτοκινητιστικό ατύχημα όπως έκανε τις δύο πρώτες φορές. Κατά συνέπεια, ο πελάτης του πατέρα της φτάνει πριν από αυτήν και φεύγει με τον πατέρα της. Η Λόλα περιπλανιέται άσκοπα πριν μπει σε ένα καζίνο, όπου παραδίδει όλα τα μετρητά της και παίζει ρουλέτα με μια μάρκα των 100 μάρκων. Ποντάρει στον αριθμό 20, ο οποίος κερδίζει. Η ρουλέτα πληρώνει 35 προς 1, οπότε κερδίζει 3.500 ακόμη μάρκες, τις οποίες προσθέτει αμέσως στην αρχική της μάρκα στο 20. Το 20 εμφανίζεται ξανά. Φεύγει με μια τσάντα που περιέχει 129.600 μάρκα και τρέχει στο ραντεβού του Μάνι. Η Μάνι εντοπίζει τον άστεγο άντρα από το μετρό να περνάει με ποδήλατο και να κρατάει την τσάντα με τα χρήματα. Ο Μάνι κλέβει πίσω την τσάντα υπό την απειλή όπλου, ανταλλάσσοντας το όπλο του. Η Λόλα, ατημέλητη και ιδρωμένη, φτάνει για να δει τον Μάνι να δίνει χρήματα στον Ρόνι. Καθώς το ζευγάρι περπατάει, ο Μάνι ρωτάει αδιάφορα τη Λόλα για την τσάντα της.

Βραβεύσεις

·       Deutscher Filmpreis 1999

§  Καλύτερη ταινία

§  Καλύτερη ηθοποιός (Φράνκα Ποτέντε)

§  Καλύτερη σκηνοθεσία (Τομ Τίκβερ)

§  Καλύτερη φωτογραφία (Φρανκ Γκρίμπελ)

§  Καλύτερο μοντάζ (Ματίλντε Μπονφουά)

§  Β’ Γυναικείος ρόλος (Νίνα Πέτρι)

§  Β’ Ανδρικός ρόλος (Χέρμπερτ Κνάουπ)

§  Ταινία της χρονιάς

Επίσης η ταινία πήρε τα παρακάτω βραβεία:

§  Sundance Film Festival 1999 – Καλύτερη ξένη ταινία (αγγλικός τίτλος: Run Lola Run)

§  Ernst-Lubitsch-Preis 1999

§  Bayrischer Filmpreis 1998

§  Großer Preis der Stadt Genf 1999

§  Bambi 1998

§  Hongkong Critics Choise 1998

§  Goldene Schaltplatte 1999

§  MTV Select Award 1999

✨ Η ταινία ήταν υποψήφια για το Χρυσό Λιοντάρι (σκηνοθεσία) το 1998 στη Βενετία.

Ο Tykwer αξιοποιεί σε μεγάλη έκταση στοιχεία που θα μπορούσαν εύκολα να θεωρηθούν κλισέ, καθώς χρησιμοποιούνται συχνά σε μουσικά βίντεο και διαφημίσεις. Καταφέρνει, ωστόσο, να ξεπεράσει το σύγχρονο οπτικό λεξιλόγιο και να δημιουργήσει κάτι διαχρονικό γύρω από τη μοίρα και την αγάπη. «Μακάρι να ήμουν ένας χτύπος καρδιάς, μακάρι να ήμουν ένας τυφώνας, μακάρι να ήμουν κυνηγός, αναζητώντας διαφορετικά πράγματα», ψιθυρίζει η Potente σε ένα τραγούδι που συνοδεύει μεγάλο μέρος της ταινίας. Και η ταινία του Tykwer είναι αναμφίβολα ένα «διαφορετικό πράγμα» από ένα μουσικό βίντεο. Είναι ένα πολυσύμπαν απαλλαγμένο από κάθε μεγαλομανία. Η ιστορία του, άλλωστε, είναι κατά βάθος μία ατημέλητη σαπουνόπερα και το γνωρίζει.
                            Θέματα
Η ταινία θίγει θέματα όπως η ελεύθερη βούληση έναντι του ντετερμινισμού, ο ρόλος της τύχης στο πεπρωμένο των ανθρώπων και οι ασαφείς σχέσεις αιτίας-αποτελέσματος. Μέσα από σύντομες ακολουθίες στατικών εικόνων, οι φευγαλέες αλληλεπιδράσεις της Λόλα με τους περαστικούς αποκαλύπτονται ότι έχουν εκπληκτικές και δραστικές επιπτώσεις στη μελλοντική τους ζωή, χρησιμεύοντας ως συνοπτικές απεικονίσεις του φαινομένου της πεταλούδας της θεωρίας του χάους, στο οποίο μικρές, φαινομενικά ασήμαντες παραλλαγές σε οποιαδήποτε αλληλεπίδραση μπορούν να εξελιχθούν σε πολύ ευρύτερα αποτελέσματα από ό,τι συχνά αναγνωρίζεται. Η εξερεύνηση της σχέσης μεταξύ τύχης και συνειδητής πρόθεσης από την ταινία έρχεται στο προσκήνιο στη σκηνή του καζίνο, όπου η Λόλα φαίνεται να αψηφά τους νόμους της τύχης μέσω της καθαρής δύναμης της θέλησης, κάνοντας απίθανα την μπάλα της ρουλέτας να προσγειωθεί στον νικητήριο αριθμό της με τη βοήθεια μιας κραυγής που θρυμματίζει γυαλί. Η θεματική εξερεύνηση της ελεύθερης βούλησης έναντι του ντετερμινισμού γίνεται σαφής από την αρχή. Στον σύντομο πρόλογο της ταινίας, ένας αόρατος αφηγητής θέτει μια σειρά από ρητορικές ερωτήσεις που προετοιμάζουν το κοινό να δει την ταινία μέσα από ένα μεταφυσικό πρίσμα, αγγίζοντας παραδοσιακά φιλοσοφικά ερωτήματα που αφορούν τον ντετερμινισμό έναντι του φιλοσοφικού φιλελευθερισμού, καθώς και την επιστημολογία. Το θέμα ενισχύεται μέσω της επαναλαμβανόμενης εμφάνισης μιας τυφλής γυναίκας που αλληλεπιδρά για λίγο με τη Μάνι σε κάθε εναλλακτική πραγματικότητα και φαίνεται να έχει υπερφυσικές κατανοήσεις τόσο του παρόντος όσο και του πιθανού μέλλοντος σε αυτές τις πραγματικότητες. Η ταινία τελικά φαίνεται να ευνοεί μια συμβατική φιλοσοφική άποψη στο ζήτημα της ελεύθερης βούλησης, όπως αποδεικνύεται από τη σκηνή του καζίνο και από την τελευταία σκηνή του τηλεφωνικού θαλάμου, στην οποία η τυφλή γυναίκα ανακατευθύνει την προσοχή του Μάνι σε έναν περαστικό, γεγονός που του επιτρέπει να κάνει μια σημαντική επιλογή κοντά στην κορύφωση της ταινίας.
Αρκετές στιγμές στην ταινία παραπέμπουν σε μια υπερφυσική επίγνωση των χαρακτήρων. Για παράδειγμα, στην πρώτη πραγματικότητα, η Μάνι δείχνει στη νευρική Λόλα πώς να χρησιμοποιεί ένα όπλο αφαιρώντας την ασφάλεια, ενώ στη δεύτερη χρονογραμμή αφαιρεί την ασφάλεια σαν να θυμάται τι να κάνει. Αυτό υποδηλώνει ότι μπορεί να έχει τη μνήμη των γεγονότων που απεικονίζονται στην προηγούμενη χρονογραμμή. Επίσης, ο φύλακας της τράπεζας λέει στη Λόλα «επιτέλους ήρθες» στην τρίτη χρονογραμμή, σαν να θυμόταν τις εμφανίσεις της Λόλα στις δύο προηγούμενες.

💕 γλυκό 💋 σεξ σε φόντο κόκκινο

Το θέμα της επιθυμίας εκφράζεται μέσα από την ταινία ως κινητήρια δύναμη για τις πράξεις της Λόλα. Στο δοκίμιο της Ingebord Majer O’Sickey (σσ. ακαδημαϊκός και συγγραφέας που ειδικεύεται στον γερμανικό κινηματογράφο και τις πολιτισμικές σπουδές __το εξέχον αναλυτικό της έργο περιλαμβάνει έρευνα για τις μεταμοντέρνες κινηματογραφικές αφηγήσεις και την πολιτισμική κριτική). «Ό,τι θέλει η Λόλα, η Λόλα το παίρνει (ή μήπως; …): Χρόνος και επιθυμία του Tom Tykwer», υποστηρίζει ότι «αυτό που πραγματικά θέλει η Λόλα είναι να συγχρονιστεί σεξουαλικά με τη Μάνι».
Η σύγκρουση στην πλοκή καθοδηγείται από την αρχική τηλεφωνική συνομιλία μετά την καθυστέρηση της Λόλα, με αποτέλεσμα ο συγχρονισμός τους να μην είναι συγχρονισμένος. Μετά το τέλος του πρώτου «επεισοδίου», οι ερωτήσεις της Λόλα στο κρεβάτι αποκαλύπτουν τη δυσαρέσκειά της με τη σχέση, οδηγώντας τη Μάνι να ρωτήσει «Θέλεις να με αφήσεις;». Η Ο’Σίκι υποστηρίζει ότι κάθε επαναλαμβανόμενη επιστροφή στην ημέρα καθοδηγείται από τη συνεχή προσπάθεια της Λόλα να προσαρμόσει το timing της Μάνι. Ολόκληρη η ταινία απεικονίζει τη Λόλα ως «μεταμοντέρνα ηρωίδα που μπορούσε να πηδήξει πάνω από τους παραδοσιακούς χρονικούς περιορισμούς» δίνοντας την προσδοκία ότι τελικά θα έπαιρνε αυτό που θέλει. Με την τρίτη άφιξη στην ταινία, η Ο’Σίκι υποστηρίζει ότι «η Λόλα όχι μόνο χάνει την ιδιότητά της ως υπερηρωίδα, αλλά και την επιθυμία της να επιθυμεί». Ισχυρίζεται ότι το τέλος απεικονίζει «την παράδοση της οικονομίας της επιθυμίας του κλασικού κινηματογράφου του Χόλιγουντ». Με τη Μάνι να έχει ανακτήσει τα χρήματα, η επιθυμία της Λόλα να είναι «συγχρονισμένη» εξαφανίζεται καθώς παρακολουθεί τη «μεταμόρφωση της Μάνι από έναν αδέξιο και αρκετά αναποτελεσματικό εραστή σε έναν άντρα που ελέγχει την κατάσταση». Η Ο’Σίκι ισχυρίζεται ότι αυτό υποβαθμίζει την ιδιότητα της ηρωίδας της Λόλα στην τελική πράξη.
Το πραγματικό θέμα του Τρέξε Λόλα Τρέξε είναι πως, σε έναν κόσμο που ενοποιείται από τη φυγόκεντρη δύναμη μίας αόρατης τεχνολογίας, τα πάντα συνδέονται μεταξύ τους, ακόμη και όσα δεν γνωρίζουμε πως είναι συνδεδεμένα: αν κάνω αυτό, θα μετακινηθεί εκείνο, που θα αλλάξει κάτι άλλο, το οποίο με τη σειρά του θα ασκήσει μαγνητική επίδραση στα πάντα. Είναι το φαινόμενο της πεταλούδας, ενισχυμένο πλέον με μια άψογα χρονομετρημένη ακρίβεια που παραπέμπει στον ντετερμινισμό ανθρώπου και μηχανής της ζωής μας, η οποία λειτουργεί πλέον με ψηφιακή κινητική ενέργεια.

Οι ιστορίες μας __γράφει μια κριτικός, κατοικούν σε πολυσύμπαντα. Η φαντασία μας βουίζει στον ρυθμό της μεταβαλλόμενης μαγείας των τεχνολογικών δυνατοτήτων. Όταν δεν μας αρέσει η πραγματικότητα, την επαναφέρουμε από την αρχή. Το Τρέξε Λόλα Τρέξε τα προέβλεψε όλα αυτά, ενσαρκώνοντάς τα σε έναν κινηματογραφικό μύθο για τη μοίρα, που έμοιαζε με βιντεοπαιχνίδι τριών επιπέδων. Αντί να το παίζεις, έπαιζε εκείνο εσένα. Κυκλοφόρησε επίσης στο κατώφλι μιας εποχής κατά την οποία οι άνθρωποι ένιωθαν για πρώτη φορά ενδυναμωμένοι από την τεχνολογία, ενώ ταυτόχρονα φοβούνταν πως η ίδια αυτή τεχνολογία θα είχε τη δύναμη να τους κλέψει την ψυχή.
Η εμφάνιση της Lola αντιγράφηκε σχεδόν αμέσως από επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές όπως το Buffy the Vampire Slayer και, αργότερα, το Alias. Ακόμη και η ρομαντική ντραμεντί Sliding Doors, με την ιστορία της να χωρίζεται σε διαφορετικές εκδοχές, έμοιαζε κάπως αόριστα με το Lola, και πέρα από την εμφάνιση της ηρωίδας. Η εισπρακτική επιτυχία του Tykwer έμοιαζε να προαναγγέλλει όσα θα ακολουθούσαν στον νέο αιώνα: την άνοδο των ταινιών δράσης με μια εμβληματική γυναίκα στον πρωταγωνιστικό ρόλο, μία γυναίκα που τρέχει προς κάτι και όχι μακριά από κάποιον ευκίνητο αντίπαλο.

Κριτική υποδοχή

Σε αντιπαραβαλλόμενες κριτικές κατά την κυκλοφορία της ταινίας, ο Chris Gore του Film Threat είπε για την ταινία: «__Προσφέρει όλα όσα πρέπει να προσφέρουν οι σπουδαίες ξένες ταινίες – δράση, σεξ, συναρπαστικούς χαρακτήρες, έξυπνη κινηματογράφηση, είναι ανεπιτήδευτη (μια απαίτηση για μένα) και έχει μια ιστορία που μπορείτε να παρακολουθήσετε χωρίς να χρειάζεται να διαβάσετε αυτούς τους ενοχλητικούς υπότιτλους. Δεν μπορώ να την επαινέσω όσο πρέπει – πρόκειται για παθιασμένη κινηματογράφηση στα καλύτερά της. Μία από τις καλύτερες ξένες ταινίες, στο καλό, μία από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει», ενώ ο Jonathan Rosenbaum του The Chicago Reader δήλωσε: «Περίπου όσο διασκεδαστική μπορεί να είναι μια απλή ταινία – πολύ πιο διασκεδαστική, , από μια βόλτα σε θεματικό πάρκο όπως το Speed, και εξίσου γρήγορη. Αλλά μην περιμένετε πολύ  aftertaste»

Από το 2024, ο ιστότοπος Rotten Tomatoes αναφέρει ότι το 94% έδωσαν στην ταινία θετικές κριτικές, με μέση βαθμολογία 7,70/10. Η κριτική συναίνεση της ιστοσελίδας αναφέρει: «Πιο διασκεδαστικό από ένα βαρέλι Jean-Paul Sartre, οι ενεργειακές ανατροπές της ταινίας σε μια συναρπαστική ιστορία αγάπης και οι πραγματικά ανθρώπινες ερμηνείες προσφέρουν, ενώ παράλληλα προβάλλουν μια σειρά από ερωτήματα που θα μπορούσαν να γίνουν εν μέσω ενός αιματοβαμμένου soundtrack». Στο Metacritic, η ταινία έχει ΜΟ βαθμολογίας 77 στα 100.

Νύξεις σε προηγούμενες ταινίες

Η ταινία έχει δεχθεί πολλές συγκρίσεις με την ταινία Blind Chance (1981) του Krzysztof Kieślowski, η οποία περιλαμβάνει επίσης τρία σενάρια, η έκβαση των οποίων εξαρτάται από τον χρόνο σε κλάσματα δευτερολέπτου. Μετά τον θάνατο του Kieślowski, ο Tykwer συνέχισε να σκηνοθετεί την επόμενη ταινία που σχεδίαζε, Heaven.

Το Run Lola Run περιλαμβάνει δύο νύξεις στην ταινία Vertigo του Alfred Hitchcock. Όπως και αυτή, παρουσιάζει επαναλαμβανόμενες εικόνες σπειρών, όπως το μπαρ Spirale πίσω από τον τηλεφωνικό θάλαμο του Manni, την σπειροειδή σκάλα που κατεβαίνει η Lola και τις σπείρες στο σεντόνι. Επιπλέον, ο πίνακας στον πίσω τοίχο του καζίνο με το κεφάλι μιας γυναίκας που φαίνεται από πίσω βασίζεται σε ένα πλάνο στο Vertigo: Του Tykwer δεν του άρεσε ο άδειος χώρος στον τοίχο πίσω από το τραπέζι της ρουλέτας και ανέθεσε στον σκηνοθέτη παραγωγής Alexander Manasse να ζωγραφίσει μια εικόνα της Kim Novak όπως εμφανιζόταν στο Vertigo. Ο Manasse δεν μπορούσε να θυμηθεί πώς έμοιαζε στην ταινία. Ως εκ τούτου, αποφάσισε να ζωγραφίσει τη διάσημη φωτογραφία του πίσω μέρους του κεφαλιού της. Ο πίνακας χρειάστηκε 15 λεπτά για να ολοκληρωθεί. Τα σεντόνια στις κόκκινες σκηνές διαθέτουν επίσης σπειροειδή σχέδια που προσθέτουν στην υπόνοια.

Ο χαρακτήρας της Λόλα συχνά συγκρίνεται με τον χαρακτήρα της Λάρα Κροφτ από το βιντεοπαιχνίδι Tomb Raider. Συμπτωματικά, η ταινία Sliding Doors (που κυκλοφόρησε επίσης το 1998) ακολουθεί δύο χρονοδιαγράμματα που αποκλίνουν με βάση μια φαινομενικά μικρή απόφαση: μία στην οποία η πρωταγωνίστρια διστάζει για έναν συνάδελφο πεζό, και η καθυστέρηση την αναγκάζει να χάσει το μετρό· και μια άλλη όπου παρακάμπτει τον πεζό και προλαβαίνει το τρένο.

Τόσο τότε όσο και σήμερα όμως, η Lola παραμένει μοναδική.

§  Όσο υπερβολικά κι αν είναι τα διακυβεύματα της ιστορίας της —συχνά με χιουμοριστικό τρόπο— η ταινία εκτυλίσσεται στον πραγματικό κόσμο και όχι σε κάποιο σύμπαν επιστημονικής φαντασίας ή φαντασίας, τα συνηθέστερα σήμερα είδη για δυναμικές γυναίκες πρωταγωνίστριες.

§  Δεύτερον, η Lola δεν είναι βοηθός κάποιου πιο μυώδους ηρωικού άνδρα.

§  Τρίτον, η Lola απέχει πολύ από το στερεότυπο του «δυναμικού γυναικείου χαρακτήρα» που έχει κυριαρχήσει τόσο στο Χόλιγουντ, όσο και στο εμπορικό σινεμά δράσης.

§   Η δύναμη και η ικανότητά της δεν πηγάζουν τόσο από κάποια εξαιρετική φυσική κατάσταση, όσο από την απόλυτη προσήλωσή της στην ολοκλήρωση του στόχου της με οποιοδήποτε κόστος.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η Lola δεν αποτελεί απλώς νοσταλγική απόλαυση, αλλά ένα μάθημα για το πώς ο κινηματογραφικός φακός μπορεί να τιμήσει τη σωματική και ψυχική αντοχή μίας απρόσμενης ηρωίδας.  Στην καρδιά της, η ταινία υποστηρίζει ότι προχωράμε πραγματικά μπροστά όταν γινόμαστε, παρά τις αναπόφευκτες ατέλειές μας, οι ίδιοι οι διαμορφωτές της μοίρας μας. «Δεν θα πάψουμε να εξερευνούμε», αναφέρει το μότο του Τρέξε Λόλα Τρέξε, ένα απόσπασμα από τον T. S. Eliot, «και το τέλος όλης μας της εξερεύνησης θα είναι να φτάσουμε εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε και να γνωρίσουμε τον τόπο για πρώτη φορά» __Βαθμολογία μας: 78/100 __ δείτε την

Το μεγάλο ατού της ταινίας βρίσκεται αναμφίβολα στη σκηνοθεσία. Ο Τομ Τίκβερ κινηματογραφεί το Βερολίνο σαν έναν ζωντανό οργανισμό που κινείται στον ίδιο παλμό με την ηρωίδα του. Η κάμερα δεν σταματά σχεδόν ποτέ, το μοντάζ αλλάζει συνεχώς ταχύτητες, η χρήση του animation, των φωτογραφικών φλας και των διαφορετικών κινηματογραφικών φορμά δημιουργεί μια εμπειρία που ακόμη και σήμερα μοιάζει φρέσκια. Το ηλεκτρονικό soundtrack λειτουργεί οργανικά μέσα στην αφήγηση και δεν συνοδεύει απλώς τις εικόνες, αλλά καθορίζει τον ρυθμό κάθε σκηνής, μετατρέποντας την αγωνία σε μια σχεδόν μουσική εμπειρία. Ο Τομ Τίκβερ κινηματογραφεί το Βερολίνο σαν έναν ζωντανό οργανισμό που κινείται στον ίδιο παλμό με την ηρωίδα του. Η κάμερα δεν σταματά σχεδόν ποτέ, το μοντάζ αλλάζει συνεχώς ταχύτητες, η χρήση του animation, των φωτογραφικών φλας και των διαφορετικών κινηματογραφικών φορμά δημιουργεί μια εμπειρία που ακόμη και σήμερα μοιάζει φρέσκια.»

Αν όμως η ταινία εξακολουθεί να διαθέτει τέτοια δυναμική, μεγάλο μέρος της οφείλεται στη Φράνκα Ποτέντε. Ο ρόλος της Λόλα δεν απαιτεί μόνο σωματική αντοχή αλλά και την ικανότητα να μεταφέρει στον θεατή την αγωνία, την αποφασιστικότητα και την ευαλωτότητα μιας γυναίκας που αρνείται να αποδεχθεί ότι η μοίρα έχει ήδη γραφτεί. Με ελάχιστους διαλόγους και κυρίως μέσα από την εκφραστικότητα του προσώπου και την ένταση της κίνησής της, η Ποτέντε καθηλώνει σε κάθε εμφάνισή της. Δεν είναι τυχαίο ότι η ερμηνεία αυτή αποτέλεσε το διαβατήριό της για μια διεθνή καριέρα, καθώς ελάχιστες πρωταγωνίστριες της εποχής κατάφεραν να συνδυάσουν τόσο φυσικά την κινηματογραφική ενέργεια με την ανθρώπινη αμεσότητα. Ο Μόριτζ Μπλάιμπτροϊ ως Μάνι λειτουργεί αποτελεσματικά δίπλα της, χωρίς όμως να διαθέτει την ίδια βαρύτητα ή το ίδιο δραματικό αποτύπωμα.

Παρά τα αδιαμφισβήτητα προτερήματά του, το «Τρέξε Λόλα Τρέξε» δεν αποφεύγει ορισμένες αδυναμίες. Οι χαρακτήρες πέρα από το πρωταγωνιστικό δίδυμο παραμένουν σχηματικοί και το φιλοσοφικό υπόβαθρο γύρω από την τύχη και την ελεύθερη βούληση δεν αναπτύσσεται όσο θα μπορούσε, ενώ ορισμένες ιδέες μοιάζουν να υπηρετούν περισσότερο την εντυπωσιακή φόρμα παρά το συναισθηματικό βάθος της ιστορίας, γεγονός που δεν επιτρέπει στην ταινία να αποκτήσει το δραματικό εκτόπισμα που θα την οδηγούσε σε ακόμη υψηλότερο επίπεδο.

Είκοσι οχτώ χρόνια μετά την πρώτη της προβολή, η ταινία εξακολουθεί να λειτουργεί εντυπωσιακά ως κινηματογραφική εμπειρία. Ισως ορισμένα από τα τεχνικά της ευρήματα να μην προκαλούν σήμερα την ίδια αίσθηση έκπληξης που προκαλούσαν στα τέλη της δεκαετίας του ενενήντα, αφού επηρέασαν δεκάδες δημιουργούς που ακολούθησαν. Εκείνο όμως που παραμένει αναλλοίωτο είναι η ακατάπαυστη ενέργειά της, η δημιουργική σκηνοθετική ματιά του Τομ Τίκβερ και η εκρηκτική παρουσία της Φράνκα Ποτέντε, στοιχεία που διατηρούν το «Τρέξε Λόλα Τρέξε» ζωντανό, συναρπαστικό και απολύτως άξιο μιας νέας ανακάλυψης από κάθε σύγχρονο θεατή.

Ακολουθήστε μας στο Google News

Βρείτε μας στο FaceBook
Το κανάλι μας στο YouTube

Ο "Sir" και η "Odyssey" Οδύσσεια 🤔 με τις σύγχρονες εμμονές στο μικροσκόπιο

Βάλε εισαγωγικά λέει μια καλή φίλη (Μυρτώ Ν. που βρίσκεται στη Γερμανία αυτή την περίοδο / δείτε παρακάτω δημοσίευμά της στο rollingstone.de )

Τα βάζω γιατί συμφωνώ και επαυξάνω, μια και η  λέξη  χρησιμοποιείται μεταφορικά για να περιγράψει κάθε περιπλάνηση, περιπέτεια ή επίπονη δοκιμασία με εμπόδια, αναποδιές _συνειρμικά "και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους;  οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις" και συνεχείς προσπάθειες μέχρι να επιτευχθεί κάποιος στόχος. Από την άλλη, ετυμολογικά παραπέμπει στο ομηρικό έπος και επομένως στο Ταξίδι  __ Κάτσε στην πέτρα του γιαλού – Βάλε το χέρι αντήλιο – Πάρε μια χούφτα θάλασσα – Πάρε μια χούφτα ήλιο – Και πλύνε μου το πρόσωπο – Και πλύνε μου το πρόσωπο __η παραπάνω φίλη το τραγουδάει συχνά με τη βραχνή φωνή της __

Charlize Theron _διαφημιστικά

                                               "Οδύσσεια"
"Οδύσσεια" λοιπόν και Νόστος (ο/η νόστος/η επιστροφή) με την βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για επιστροφή στις "ρίζες", στην πατρίδα _όχι όπου γης και πατρίς, στη θαλπωρή μετά από παγίδες και διλήμματα (Σκύλλα – Χάρυβδη και σειρήνες) για να βρεθεί με την Πηνελόπη του διαχρονικό σύμβολο αφοσίωσης, καρτερικότητας και υπομονής μετά από το φόνο των μνηστήρων, οι οποίοι έχοντας εγκατασταθεί στο παλάτι του διεκδικούσαν μέσω της γυναίκας του τη βασιλεία.
Myrtoo.N \\ rollingstone.de _προσυπογράφουμε επί της ουσίας

"Μη διστάσετε να προσθέσετε κάποια πράγματα", λέει σε κάποιο σημείο της "Οδύσσειας", εκδοχής Νόλαν __"Οι άντρες κάνουν ό,τι θέλουν , εγώ κάνω ό,τι μπορώ", αναφωνεί η πιο ισχυρή γυναίκα στην πολιτεία, αλλά και για την τοξική θηλυκότητα· για τη δύναμη της θυσίας· για αφηγήσεις μετά την αλήθεια, δλδ για την αποπλάνηση ψευδών αληθειών· για την αλαζονεία μιας νικηφόρας δύναμης· καθώς και για την απώλεια της πίστης _η "φιλοξενία του Δία" αποδεικνύεται παγίδα και την αθωότητα στον πόλεμο — "Μια ιστορία για προφανή μαγεία", ανακοινώνει μια κάρτα τίτλου στην αρχή. Φαίνεται σχεδόν σαν ο Νόλαν, για τον οποίο η μαγεία δεν είναι σε καμία περίπτωση ξένο στοιχείο στο έργο του (αν και το "The Prestige", σε αντίθεση με το "The Dark Knight Rises", δεν περιλαμβάνει καμία μεταφυσική), να μην μπορεί να δεσμευτεί να κάνει μια ταινία για φανταστικά πλάσματα. Σε μια εποχή παράλογων τεράτων CGI, τώρα παρουσιάζει τερατώδη όντα που είναι πραγματικά τρομακτικά σκηνοθετημένα, μεταμορφώσεις στις οποίες θα μπορούσε κανείς να τραγουδήσει την επιτυχία του Ärzte "Männer sind Schweine" _Οι Άντρες Είναι Γουρούνια και, με τις μόνες διακριτικά υπονοούμενες σειρήνες, ίσως τις πιο εφιαλτικές φιγούρες που μπορεί κανείς να φανταστεί, ακριβώς επειδή παραμένουν απόμακρες.

Σκηνοθετεί τους Κύκλωπες όπως ο εφιάλτης του Γκόγια ζωντανεύοντας το "ο Κρόνος καταβροχθίζει τον γιο του __τα παιδιά του".

Οι κινήσεις του είναι ρευστές, αλλά μέσα στην αργότητά του, ο Κύκλωπας θυμίζει όμορφα τα πλάσματα του Ρέι Χάριχαουζεν (ακόμα κι αν δεν φαίνεται αρκετά φρικτό για τον Οδυσσέα και τους άντρες του να κοιμηθούν δίπλα του). Ο Οδυσσέας και οι πολεμιστές του μπαίνουν στη σπηλιά του, εκεί που δεν θα έπρεπε. Μόνο όταν είναι πολύ αργά συνειδητοποιούν ότι ο γίγαντας μπορεί να μιλήσει. "Γιατί δεν ξέραμε"; ρωτάει κάποιος, στο οποίο ο Οδυσσέας απαντά: "έχει κάποια διαφορά; γιατί να μιλήσει σε μυρμήγκια; " Κατακτητές σε μια λανθασμένη αποστολή. Αυτές είναι επίσης οι σκηνές που αναβιώνουν τον Νόλαν της εποχής "Batman Begins" και "Prestige": λίγο πιο ανεξάρτητο, από την εποχή που έπρεπε να αυτοσχεδιάζει επειδή δεν του επιτρεπόταν ακόμα να κάνει τα πάντα - την εποχή πριν από τις επιτυχίες IMAX που ξεκίνησαν με τον "Σκοτεινό Ιππότη".

Τελικά η "Οδύσσεια" μοιάζει με ταινία του Εντ Ζγουικ, μόνο με μεγαλύτερο προϋπολογισμό, ή σαν ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ, μόνο με ελαφρώς διαφοροποιημένη σκηνοθεσία. Ως ένας γκριζαρισμένος Λουκ Σκαϊγουόκερ, ο Ματ Ντέιμον επιστρέφει μετά από δέκα χρόνια περιπλάνησης και δεν χρειάζεται καν να κρύψει τη φωνή του για να αποφύγει την αναγνώριση. Αυτό μπορεί να λειτουργήσει στη λογοτεχνία, αλλά όχι στην οθόνη.

Η βασίλισσα Πηνελόπη (Αν Χάθαγουεϊ), εν τω μεταξύ, απονέμει στον εαυτό της το βραβείο σε έναν αθλητικό διαγωνισμό. Ο Τομ Χόλαντ, στον ρόλο του γιου του Οδυσσέα, Τηλέμαχου, πρέπει να προσέχει ώστε το ύψος του να μην τον υποβιβάσει μόνιμα στον ρόλο του γιου. Η Μία Γκοθ, η οποία έγινε σταρ μέσω των ταινιών "Μαξίν", παίρνει έναν εξαιρετικά μικρό ρόλο επειδή ο Νόλαν έχει την οικονομική δυνατότητα (όπως έχει κάνει στο παρελθόν με τους Τζον Λίθγκοου, Γουίλιαμ Ντεβέιν, Τζος Χάρτνετ, Ματίας Σβάιγκφερ και Ντέιβιντ Ογιέλοουο). Και ο Ρόμπερτ Πάτινσον, που συνήθως δεν υπερφορτώνεται ποτέ, διασκεδάζει σε έναν ρόλο που δεν τον προκαλεί ακριβώς στο επίπεδο του "Φάρου".

Η Σαρλίζ Θερόν ως Καλυψώ είναι ντυμένη και μακιγιαρισμένη, σαν να δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στο να διασφαλιστεί ότι το όνομα του χαρακτήρα της λειτουργεί επίσης ως ένα όνομα που μιλάει.

Είναι επίσης αυτή που κρατά τον Οδυσσέα σε μια κατάσταση αβεβαιότητας τύπου "έναρξης".Η Λουπίτα Νιόνγκο δέχτηκε ρατσιστική επίθεση για την επιλογή της ως Ελένη της Τροίας, και ο Έλιοτ Πέιτζ αντιμετωπίζει τρανσφοβικό μίσος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τον ρόλο του ως Σίνον, αποσπώντας την προσοχή από την απεικόνιση του Μενέλαου ως OG από τον Τζον Μπέρνθαλ. Αυτός, άλλωστε, είναι ο κεντρικός χαρακτήρας. Ο Μπέρνθαλ δεν μπορεί να αντισταθεί στο γεγονός ότι πάντα επιλέγεται αποκλειστικά ως άλφα αρσενικό. Ο Μελέναος χρησιμεύει ως αμφίρροπο πρότυπο για τον Τηλέμαχο, ο οποίος αναζητά μια πατρική φιγούρα, παρόλο που δεν μπορεί να απελευθερωθεί από την περιφρονημένη νύφη του, "ντύνοντας" την με τρόπο τύπου Εστεμπάν Βιχάιο, και κοιτάζοντας απελπισμένα τον σκοτωμένο αδερφό του, Αγαμέμνονα (Μπένι Σάφντι), που μοιάζει με φιγούρα δράσης. Ο Αγαμέμνονας δεν έχει πρόσωπο, είναι εξ ολοκλήρου ένα φουτουριστικό κράνος και πανοπλία: ένας άνθρωπος ως θεός – ή ως ιδανικό για αυτό που οι άνθρωποι δεν μπορούν ποτέ να γίνουν.

Μεταξύ Μύθου και Αρρενωπότητας: "Σταμάτα να πολεμάς, άφησε τις Ιθάκες—και ζήσε". Αυτή είναι η συμβουλή που δίνει η Καλυψώ στον φυλακισμένο της Οδυσσέα πριν τον στείλει σπίτι. Το ότι, μετά την επιτυχημένη επιστροφή του, υποδύεται τον ρόλο ενός κουρελιασμένου άντρα για τη βασίλισσά του, απλώς για να πει μια ιστορία για τα δικά του μεγάλα κατορθώματα  και σε κάποιο σημείο πετάει θεατρικά πίσω την κουκούλα του, ταιριάζει σε αυτή την ξεπερασμένη ιστορία για καταπιεσμένες—σήμερα θα έλεγε κανείς: όχι και τόσο "αυτοδύναμες" —γυναίκες, που μπορούν να είναι μόνο όσο καλές επιτρέπουν οι σύζυγοί τους. Ο Οδυσσέας δεν μένει με τη βασίλισσά του. Στο τέλος, επιλέγει τους χαμένους στρατιώτες του και σαλπάρει για να τους αναζητήσει.
Οι βετεράνοι δεν αναζητούν παρηγοριά στις οικογένειές τους, αλλά στους συνανθρώπους τους που υποφέρουν, επειδή μόνο αυτοί καταλαβαίνουν τι νιώθουν. Μια ζωομορφική σκηνή υποδηλώνει ότι οι επιλεγμένοι σύντροφοί του ήταν ακριβώς αυτοί που δεν ήταν κατάλληλοι για το ταξίδι, γεγονός που αμφισβητεί τη σοφία του Οδυσσέα. Εν τω μεταξύ, ο γιος του Τηλέμαχος φοράει ένα στέμμα τύπου "Starcrash" και ανεβαίνει στο θρόνο.
Ο Ματ Ντέιμον είναι ένας μάλλον στατικός ηθοποιός εδώ και πολλά χρόνια. Κάποιος αναρωτιέται τι θα είχε κρίνει ο Μάθιου Μακόναχι για τον ρόλο, και όχι μόνο λόγω της ολυμπιακής σωματικής του διάπλασης. Ο Οδυσσέας του Σον Μπιν στην ταινία "Τροία" του Βόλφγκανγκ Πίτερσεν (2004), από την άλλη πλευρά, είναι ο Ρότζερ Μουρ προς τον σκληρό Τίμοθι Ντάλτον του Ντέιμον: ένας ήρωας με ένα αυτάρεσκο χαμόγελο. Ίσως ο Αχιλλέας να είναι ο πιο ενδιαφέρων χαρακτήρας ούτως ή άλλως. Αλλά ο Νόλαν προφανώς δεν θέλει να ξεπεράσει αυτό που κάποιος άλλος έχει ήδη κάνει με τόση επιτυχία. Ο ίδιος σχεδόν σκηνοθέτησε την "Τροία" αντί για την ταινία του Πίτερσεν και σίγουρα θα είχε δώσει στο σενάριο των Μπένιοφ/Βάις παρόμοιο επίπεδο ποιότητας.
Κλείνοντας __κρατάω αυτό το Ιθάκη _καμιά σχέση με την Ιθάκη του Τσιπρέικου \ δείτε και εδώ
Συνεχίζει η __πάντα υπομονετική Μυρτώ
Κινηματογραφικές "Οδύσσειες odyssey" και πολυμήχανοι Οδυσσέες πάνω από 100, αρκετές αξιόλογες, κάποιες του πεταματού __αναφέρουμε ενδεικτικά

• The Odyssey 1997_PG-13_TV Mini Series
• The Odyssey 2006
• The Odyssey 1968 TV Mini Series
• 2001: A Space Odyssey
• Odyssey 2026
• Odyssey 2025
• The Odyssey 2026
• The Martian 2015
• God Wars 2017
• Odyssey 5
• Doctor Odyssey
• American Odyssey
• The Odyssey: The Making of an Epic
• 2026 Cosmos: A Spacetime Odyssey
• The Odyssey
• Το κλασσικό __1954 Ulysses

Τότε _πριν 60 +χρόνια που το σινεμά ήταν αλλιώς: Ulisse των Μάριο Καμερίνι και Μάριο Μπάβα _Παραγωγή _Ντίνο ντε Λαουρέντις+Κάρλο Πόντι __Σενάριο: Φράνκο Μπρουσάτι, Μάριο Καμερίνι, Ένιο Ντε Κοντσίνι, Μπεν Χεκτ, Ίβο Περίλι και Ίρβιν Σο I Βασισμένο στην Οδύσσεια.

Πρωταγωνιστές __Σιλβάνα Μάνγκανο, Κερκ Ντάγκλας, Άντονι Κουίν, Ροσάνα Ποντεστά, Sylvie, Φράνκο Ιντερλέγκι, Έλενα Ζαρέσκι, Εύη Μαλταγλιάτι, Τάνια Βέμπερ, Αλεσάντρο Φέρσεν, Γκουαλτιέρο Τουμιάτι, Τερέζα Πελάτι, Μάριο Φελιτσιάνι, Μαρίσα Αλάσιο, Αντρέα Αουρέλι, Αντρέα Μπόσιτς, Αλμπέρτο ​​Λούπο, Έντσο Μάτζιο, Ρενάτο Μαλαβάσι, Κάρλο Ματσόνι, Πιέρο Παστόρε, Μίμο Πόλι, Τζολιάρντα Σαπιέντσα, Μπενίτο Στεφανέλι, Εντοάρντο Τονιόλο, Πιέρο Λούλι, Daniel Ivernel, Jacques Dumesnil, Ρικάρντο Γκαρόνε, Μικέλε Ρικαρντίνι, Όσκαρ Αντριάνι, Vera Molnar, Άλντο Πίνι, Λουντμίλα Ντουντάροβα Ουμπέρτο ​​Σιλβέστρι κά γνωστά και άγνωστα ονόματα. Μουσική         Αλεσάντρο Τσικονίνι I Φωτογραφία     Χάρολντ Ρόσον & Μάριο Μπάβα I Μοντάζ Λέο Κατότσο __ Πρώτη προβολή   1954, 100λ

Η αρχική επιλογή για την σκηνοθεσία ήταν ο Γκέοργκ Βίλχελμ Παμπστ, αλλά παραιτήθηκε την τελευταία στιγμή. Στην ταινία, η Σιλβάνα Μάνγκανο παίζει δύο ρόλους, της Πηνελόπης, και της μάγισσας Κίρκης. Ο σταρ Κερκ Ντάγκλας υποδύεται τον Οδυσσέα, ενώ ο Άντονι Κουίν τον μνηστήρα Αντίνοο.

Πλοκή ο γνωστός μύθος …Το παλάτι του Οδυσσέα, βασιλιά της Ιθάκης, πολιορκείται από μια ορδή μνηστήρων που γοητεύουν τη σύζυγό του Πηνελόπη μετά την αποτυχία του Οδυσσέα να επιστρέψει από τον πόλεμο της Τροίας. Η Πηνελόπη έχει υποσχεθεί, μετά από πιέσεις, να παντρευτεί έναν από τους πολλούς μνηστήρες της, οι οποίοι υπό την ηγεσία του Αντίνοου σπαταλούν την περιουσία του συζύγου της. Εκείνη τους συγκρατεί λέγοντάς τους ότι θέλει πρώτα να τελειώσει το εργόχειρο που υφαίνει, αλλά παράλληλα το ξεπλέκει κάθε βράδυ για να καθυστερήσει τη διαδικασία της επιλογής. Ο Τηλέμαχος, γιος του Οδυσσέα και της Πηνελόπης, δεν εγκρίνει τη συμπεριφορά των μνηστήρων και αποφασίζει να αναζητήσει τον πατέρα του. Στο μεταξύ, στο κοντινό νησί των Φαιάκων, η πριγκίπισσα Ναυσικά και οι υπηρέτριές της βρίσκουν έναν ναυαγό που έχει ξεβραστεί στην ακτή…  Σταδιακά, ο άγνωστος θυμάται ότι είναι ο Οδυσσέας, ο οποίος χάθηκε στη θάλασσα όταν το πλοίο του βγήκε την πορεία του σε καταιγίδα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της επιστροφής του στην Ιθάκη, ως συνέπεια της βεβήλωσης του ναού του Ποσειδώνα κατά τη λεηλασία της Τροίας.

Βγαίνοντας στη στεριά, σε ένα άγνωστο νησί, για να αναζητήσουν τροφή, ο Οδυσσέας και οι σύντροφοί του μπαίνουν στη σπηλιά του κύκλωπα Πολύφημου, ο οποίος τους κλειδώνει μέσα και μετά τρώει έναν από αυτούς. Μετά τα παράπονα του κύκλωπα για τη γεύση της ανθρώπινης σάρκας, ο Οδυσσέας προτείνει στον Πολύφημο να μαζέψει σταφύλια για να φτιάξει κρασί. Αφού φύγει ο Πολύφημος, ο Οδυσσέας και οι άντρες του ετοιμάζουν έναν πάσσαλο για να τυφλώσουν τον κύκλωπα αφού τον μεθύσουν. Το σχέδιο πετυχαίνει και αφού ο Οδυσσέας χλευάσει τον τυφλωμένο κύκλωπα και τον κάνει να βγάλει τον βράχο από την είσοδο της σπηλιάς, οι Έλληνες δραπετεύουν. Λίγο καιρό αργότερα, το πλοίο του Οδυσσέα περνά το στενό των Σειρήνων. Ανυπομονώντας να ακούσει το τραγούδι τους, ο Οδυσσέας έχει δεθεί στον ιστό του καραβιού, ενώ οι άντρες του βουλώνουν τα αυτιά τους για να αντισταθούν στο μαγευτικό τραγούδι τους.

Ο Οδυσσέας βασανίζεται όταν οι σειρήνες του μιλούν με τις φωνές ατόμων της οικογένειάς του. Αφού περάσει τα βράχια, ένα παράξενο ρεύμα τραβά το πλοίο προς το νησί της Αιαίας. Αφήνοντας τους άντρες του να εξερευνήσουν, ο Οδυσσέας επιστρέφει για να τους βρει όλους αιχμαλωτισμένους και μεταμορφωμένους σε γουρούνια από τη βασίλισσα του νησιού, τη μάγισσα Κίρκη. Η Κίρκη, που έχει ερωτευτεί τον Οδυσσέα έχοντας μάθει τις ηρωικές του πράξεις, προσπαθεί να τον κρατήσει μαζί της, αλλά ο Οδυσσέας την αναγκάζει να δώσει στους άντρες του στην αρχική τους μορφή. Έχοντας πειστεί από την Κίρκη να μείνει λίγο, δυσαρεστεί τους άνδρες του, που θέλουν να επιστρέψουν στην πατρίδα. Αγνοώντας την προειδοποίηση της Κίρκης ότι ο Ποσειδώνας θα τους χτυπήσει αν φύγουν, ξεκινούν μόνοι τους το ταξίδι και χάνονται σε μια καταιγίδα. Κατηγορώντας την Κίρκη που τους επέτρεψε να πεθάνουν και αποφασισμένος να επιστρέψει στην οικογένειά του, ο Οδυσσέας αρχίζει να κατασκευάζει μια σχεδία. Η Κίρκη προσπαθεί να τον κάνει να μείνει και να απολαύσει αιώνια ζωή στο πλάι της καλώντας νεκρούς από τον Άδη, μεταξύ των οποίων του άνδρες του Οδυσσέα και τους χαμένους συμπολεμιστές του από την Τροία. Η συνέχεια, επί της οθόνης..

·        A Writer's Odyssey

·        The Odyssey

·        The Odyssey - The Real Story

·        The Odyssey 2004

·        The Odyssey 

·        The Odyssey

·        The Odyssey

·        2069: A Sex Odyssey !!

·        The Odyssey: Titan Hunter 

·        The Odyssey 

·        3001: The Final Odyssey

·        Adventures in Odyssey the Movie

·        The Animated Odyssey

·        The Odyssey

·        The Hooked Generation (1968)

·        Odyssey

·        Odyssey Sound

·        The Draw (2025)

·        Josefine Odyssey

·        Ex on the Beach Sverige __2020

·        Matt Urban Odyssey

·        Ulysses

·        The Odyssey

1.000+ χρόνια λάτρευαν τον Οδυσσέα σαν θεό
__αρχαιολογικά ευρήματα στην Ιθάκη

✨ Ριζοσπάστης
Τον άντρα, Μούσα, τον πολύτροπο να μου ανιστορήσεις... Κινηματογραφική εβδομάδα που ανήκει δικαιωματικά στην «Οδύσσεια».
Η Οδύσσεια ακολουθεί τον Οδυσσέα, τον θρυλικό Ελληνα βασιλιά της Ιθάκης, στο επικίνδυνο ταξίδι του προς την πατρίδα του μετά από τον Τρωικό Πόλεμο, όπου συναντά τον Κύκλωπα Πολύφημο, τις Σειρήνες και την μάγισσα θεά Κίρκη, και την επανένωσή του με την γυναίκα του, Πηνελόπη.
Αναμφισβήτητα η «Οδύσσεια» είναι από τις πιο σημαντικές ταινίες της χρονιάς, όχι μόνο λόγω της θεματολογίας και του περιεχομένου που της έδωσε ο σκηνοθέτης και της αξεπέραστης τεχνικής της αρτιότητας, αλλά και λόγω των συζητήσεων που ξεκίνησαν με αφορμή την πραγματοποίησή της. Ας ξεκινήσουμε με μια παραδοχή. Όταν ένα οποιοδήποτε σπουδαίο λογοτεχνικό κείμενο μεταφέρεται στον κινηματογράφο, φέρει πια την υπογραφή και το όραμα του σκηνοθέτη του. Πλέον μιλάμε για το πώς φαντάστηκε, τεκμηρίωσε και οπτικοποίησε ο σκηνοθέτης το κείμενο και όχι πώς το φαντάστηκε διαβάζοντάς το ο καθένας από μας. Καμία ταινία δεν μπορεί να είναι απόλυτα πιστή στο λογοτεχνικό κείμενο, αφού μιλάμε για άλλο είδος τέχνης, ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχει η συνεργασία του ίδιου του συγγραφέα στο σενάριο και τη δραματοποίησή της. Αναγκαζόμαστε να κάνουμε αυτήν τη διευκρίνηση αρχικά επειδή ο δημόσιος διάλογος στην εποχή των σόσιαλ μίντια είναι πραγματικά χαοτικός, αποπροσανατολιστικός, συχνά ξεκινάει πριν ακόμα όσοι μιλούν δουν το τελικό αποτέλεσμα, εστιάζοντας στην «πιστότητα» της ταινίας στο κείμενο.

Αρχικά η «Οδύσσεια» ανήκει στη μυθολογία, παρουσιάζει ομοιότητες με το Έπος του Γκιλγκαμές (σσ. επικό ποίημα από την περιοχή της Βαβυλωνίας κι αποτελεί το αρχαιότερο γνωστό λογοτεχνικό έργο), δεν γνωρίζουμε ακριβώς πότε γράφτηκε, εάν γράφτηκε ολόκληρη σε μια χρονική περίοδο ή προστέθηκαν μετά στοιχεία, εάν γράφτηκε αποκλειστικά από τον Όμηρο, για τον οποίο δεν γνωρίζουμε ακριβώς πού και πότε έζησε!

Είναι προφανές ότι δεν θα εξετάσουμε το «ομηρικό ζήτημα» σε αυτό το μικρό κριτικό κείμενο, ούτε θα παραθέσουμε τον πλούτο των εκ διαμέτρου αντίθετων απόψεων. Συμβουλευτήκαμε τα «Προλεγόμενα στο Ομηρικό Ζήτημα» του Γιάννη Κορδάτου, ώστε να έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για το έργο και τη δομή του και πώς αυτό αντανακλά τις συνθήκες της εποχής.

Η «Οδύσσεια» είναι ένα έργο παγκόσμιας σημασίας και εμβέλειας, που αποτελεί τα θεμέλια όχι μόνο για την ευρωπαϊκή και ελληνική λογοτεχνία, αλλά λόγω της δομής της, του πλούτου και των τεχνασμάτων πλοκής αποτελεί και θεωρητική βάση για το πώς γράφεται ένα κινηματογραφικό σενάριο. Ακόμα, η «Οδύσσεια» αποτελεί σύμβολο και έννοια και χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει μια κατάσταση στην προσωπική και συλλογική αφήγηση. Σκεφτείτε πόσες φορές έχετε χρησιμοποιήσει αυτή την έννοια για να περιγράψετε μια καραβιά προσφύγων στη Μεσόγειο, μια δύσκολη περιπέτεια με αίσιο τέλος και πολλά ακόμα παραδείγματα που έχει ο καθένας από εμάς. Αρα κάθε πρόσωπο του έργου μπορεί να συμβολίζει οποιονδήποτε άνθρωπο στα πέρατα της Γης. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα «ισχυρά συμφέροντα» αυτού του κόσμου ακούν στο όνομα Αγαμέμνονας...
Η «Οδύσσεια» ως κείμενο αλλά και ως έννοια έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο αρκετές φορές. Θα θυμίσουμε εδώ το δικό μας σπουδαίο «Το βλέμμα του Οδυσσέα» του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Δευτερευόντως αναγκαζόμαστε να μιλήσουμε για το γεγονός ότι ένα έργο πρέπει να κρίνεται σύμφωνα με τις ιστορικές συνθήκες που γράφτηκε και περιγράφει, δεν είναι δυνατόν να κρίνουμε ένα έργο με τα «υλικά» του σήμερα!
Αυτό που σίγουρα μπορούμε να κρίνουμε είναι το κατά πόσο ο σκηνοθέτης κατάφερε να ξεπεράσει το «εμπόδιο» του χρόνου και να μιλήσει για τις πανανθρώπινες αξίες και τα διαχρονικά μηνύματα του έργου στις σημερινές συνθήκες. Κι αυτό κατά την άποψή μας ο Νόλαν το κατάφερε, παραμένοντας παράλληλα αρκετά πιστός στον μύθο. Η Ωραία Ελένη ήταν το πρόσχημα! Αρκεί μια στιγμή συνειδητοποίησης του Οδυσσέα στην ταινία, όπου ομολογεί ότι όλα έγιναν για το ποιος ελέγχει τους δρόμους του εμπορίου. Πόσο σημαντικό είναι στη σημερινή πραγματικότητα των πολέμων και των ξεριζωμένων κάποιος να επιλέξει να κάνει ταινία την «Οδύσσεια», έργο που εξυμνεί την ειρήνη, και όχι την «Ιλιάδα», έργο που αντανακλά τον πόλεμο; Δεν θα μπορούσε άραγε ο σκηνοθέτης να μεταφέρει με πολλά εφέ και αίμα τις μάχες της «Ιλιάδας»; Ρητορικό το ερώτημα. Ο Δούρειος Ιππος είναι μισοβυθισμένος στην παλίρροια, έρχεται σαν δώρο και σκορπάει την οδύνη, η Τροία φλέγεται, τα κάστρα πέφτουν, ο πόλεμος είναι σπαραγμός και αδικία, ο Αγαμέμνονας σκορπάει τρόμο, είναι σκοτεινός, θηριώδης, φαίνεται μόνο από την περικεφαλαία του, ο Οδυσσέας μοιάζει χαμένος, μοιάζει να συνειδητοποιεί το φονικό και να θέλει να φύγει όσο πιο γρήγορα γίνεται...
Δεν θα περιγράψουμε περισσότερα, μόνο ότι ο Οδυσσέας γνωρίζει ότι ακόμα κι όταν γυρίσει πρέπει να δώσει άλλη μια μάχη για να κρατήσει αυτό που ήταν δικό του, την κυριαρχία του Γένους, γιατί αλλάζουν οι εποχές, ξεπροβάλλουν άλλοι θεσμοί και νέα ήθη. Οι μνηστήρες εκπροσωπούν το νέο που έρχεται, πρέπει να τους σκοτώσει για να κυριαρχήσει... Ακόμα ότι όταν πια θυμάται ποιος είναι, προσμένει ακόμα πιο πολύ το «νόστιμον ήμαρ».

Ο Νόλαν εμπνέεται από πίνακες, αναπαραστάσεις της εποχής και ακροβατεί ανάμεσα στα είδη του σινεμά, ρεαλισμός, τρόμος, έπος, μια παλέτα που συμπληρώνεται από την εκπληκτική μουσική του Λούντβιχ Γκόρανσον, που είναι στηριγμένη στα αρχαία μουσικά όργανα. Τεχνικά ο Νόλαν φτιάχνει ένα έπος, αφού είναι και ο ίδιος μέρος των δομικών αλλαγών στην τεχνολογία του φιλμ και των καμερών της IMAX, η οποία χρησιμοποιούνταν παλιότερα μόνο για ντοκιμαντέρ εξαιτίας του μεγάλου φορμά της. Είναι η πρώτη ταινία γυρισμένη εξολοκλήρου σε αυτό το φορμά κι αυτό είναι άθλος από μόνο του. Το συνεργείο και ο διευθυντής φωτογραφίας Χόιτ Βαν Χόιτεμα είναι άξιοι θαυμασμού. Αυτό που κυριαρχεί στα πλάνα του περισσότερο από όλα είναι ο ρεαλισμός της δυσκολίας της εποχής. Τα γυρίσματα στη θάλασσα πραγματοποιήθηκαν σε αληθινές καιρικές συνθήκες και η τριήρης διέσχισε τον ωκεανό για να φτάσει στα μέρη των γυρισμάτων που πραγματοποιήθηκαν σε 6 χώρες. Το καστ και οι ερμηνείες είναι ξεχωριστές, δεν θα επεκταθούμε περισσότερο.
Θα μπορούσαμε να γράψουμε άλλα τόσα, όμως θεωρήσαμε σημαντικότερο να δούμε το πρίσμα κάτω από το οποίο μπορούμε να κρίνουμε μια τέτοια ταινία και όχι να την κρίνουμε αυτή καθαυτή. Και μην ξεχνάτε, η Ελένη ήταν το πρόσχημα!
Ελληνικό box office: Άνοιγμα ρεκόρ 151.415 θεατών για την "Οδύσσεια" Ομηρικές μάχες για ένα εισιτήριο -διεξήχθηκαν καθ' όλο το Σαββατοκύριακο 18-19 Ιούλη, με την περιπέτεια του Κρίστοφερ Νόλαν να τα βάζει ακόμα και με τον τελικό του Μουντιάλ και να πετυχαίνει το καλύτερο άνοιγμα της εικοσαετίας! "Woke" κουλτούρα (woke=αφυπνισμένος _όπως λέμε "ξύπνα Βασίλη") ως τρόπο προώθησης της _δήθεν ισότητας, και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με επικριτές να την βλέπουν ως μια επιθετική ιδεολογία που διαιρεί την κοινωνία, επιβάλλει λογοκρισία και αλλοιώνει παραδοσιακές αξίες απέναντι σε κοινωνικές αδικίες, όπως ο ρατσισμός και ο σεξισμός

_βλ  και μαύρη Ωραία Ελένη (η Κενυάτισσα Λουπίτα Νιόνγκο) , όπως παλιότερα η μαύρη Κλεοπάτρα κλπ.

Όπως παλιότερα η μαύρη Κλεοπάτρα κλπ. //Στο μεταξύ με τα "μυαλά στα κάγκελα" πιτσιρικαρία και όχι μόνο πλημμύρισε τα village 
             Από τον τύπο

Ο Νόλαν εκτίμησε ότι θα περάσουν τουλάχιστον τρία χρόνια μέχρι να γυρίσει την επόμενη ταινία του, αφού, όπως είπε, έδωσε τα πάντα για την "Οδύσσεια ". "Σίγουρα έφτασα στα όρια της δικής μου αντοχής και, νομίζω, και της αντοχής όλων ", είπε. Εννοώ, είναι η “Οδύσσεια”. Φυσικά και πρέπει να είναι δύσκολη. Δεν κάνουμε σωστά τη δουλειά μας αν η “Οδύσσεια” δεν φαίνεται δύσκολη IMAX κλπ __βέβαια σάρωσε το παγκόσμιο box office – Πάνω από 264 εκατ.$ τα έσοδα.. Πρόσφατα, μιλώντας στους New York Times, δήλωσε ότι τα στούντιο πρέπει να σταματήσουν να κινούνται εκ του ασφαλούς, καθώς το κοινό διψά για "κάτι καινούργιο". "Αν ενδιαφέρεσαι πραγματικά για τον κινηματογράφο και την ιστορία του, το μόνο συμπέρασμα στο οποίο καταλήγεις αναμφίβολα είναι ότι πρέπει να αναλαμβάνεις ρίσκα για να πετύχεις», είπε. "Το μεγαλύτερο ρίσκο από όλα είναι να παίζεις εκ του ασφαλούς. Αυτό είναι που, συστηματικά, δεν λειτουργεί στις mainstream ταινίες. Το κοινό αναζητά κάτι καινούργιο". Variety.
Χιλιάδες δημοσιεύματα, φήμες, γνώμες, ντιμπέιτ κυκλοφόρησαν όλο το προηγούμενο διάστημα για την "Οδύσσεια ". Δύσκολα μπορεί να θυμηθεί κανείς ταινία περισσότερο αναμενόμενη –τουλάχιστον τελευταία με τους σπόνσορες όχι απλώς να έχουν το πάνω χέρι, αλλά να κάνουν πραγματική πλύση εγκεφάλου στον κόσμο

Το νησί των Φαιάκων

Στην ομηρική "Οδύσσεια", αποτελεί ραχοκοκαλιά της αφήγησης, αφού ο ήρωας, ήδη στη ραψωδία ζ, φτάνει ημιθανής στο νησί της Ναυσικάς, όπου θα «παραμείνει» μέχρι και τη ραψωδία ν, πριν αναχωρήσει για την πατρίδα του. Στο ενδιάμεσο παρεμβάλλεται ουσιαστικά η ιστόρηση σχεδόν όλων των περιπετειών του, όπως εκείνος τις αφηγείται στο παλάτι του βασιλιά των Φαιάκων, Αλκίνοου. Ο Νόλαν φαίνεται  θεώρησε ότι το συγκεκριμένο σχήμα δεν θα λειτουργούσε, οπότε αποφάσισε να το αλλάξει: ο ήρωας αφηγείται τις περιπλανήσεις του, μέσω εκτεταμένων φλας μπακ, κυρίως στην Καλυψώ, ενώ τα υπόλοιπα κενά συμπληρώνονται αποτελεσματικά σε σκηνές με άλλους πρωταγωνιστές. Αξιοσημείωτο είναι, επίσης, ότι προσθέτει ένα κάπως αόριστο «ταξίδι προς τη Δύση» (την… Αμερική; Οι νοούντες νοήτωσαν) για το οποίο τελικά αναχωρούν Οδυσσέας και Πηνελόπη, προκειμένου να τιμήσουν τις ψυχές των χαμένων συντρόφων του.

Η τραυματισμένη Ωραία Ελένη

Από τη στιγμή που έγινε γνωστό ότι η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός θα ερμηνεύσει την ωραιότερη γυναίκα του αρχαίου κόσμου οι αντιδράσεις ήταν σφοδρές, από εκείνους που απλώς σημείωναν ότι η Σπαρτιάτισσα Ελένη δύσκολα θα είχε αφρικανικά χαρακτηριστικά, μέχρι τις απροκάλυπτα ρατσιστικές αναφορές όσων περηφανεύονται ότι δεν υπομένουν τον "ζυγό" της woke ατζέντας.
Τι είδαμε στην ταινία; Τη Λουπίτα Νιόνγκο να υποδύεται με αξιοπρέπεια όχι τη γυναίκα για τα μάτια της οποίας «κινητοποιήθηκαν χίλια πλοία», όπως π.χ. η ακαταμάχητη Νταϊάν Κρούγκερ στην «Τροία», αλλά βασικά ένα ακόμα θύμα του πολέμου, φέροντας τα τραύματα και τη σοφία εκείνης που επιβίωσε. Με το μισό πρόσωπο σημαδεμένο από τη νύχτα της πτώσης της Τροίας, η Ελένη εμφανίζεται, σε μια σκηνή μόλις 2-3 λεπτών, στο πλευρό του Μενέλαου, τον οποίο επισκέπτεται ο Τηλέμαχος στη Σπάρτη προκειμένου να ζητήσει πληροφορίες για την τύχη του πατέρα του. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Νιόνγκο υποδύεται επίσης τη δίδυμη αδελφή της Ελένης, Κλυταιμνήστρα (σ.σ. εδώ ο Νόλαν προφανώς παραλλάσσει τον μύθο, αφού οι δυο τους δεν είναι δίδυμες), καθώς εκείνη σχεδιάζει και εκτελεί τον φόνο του Αγαμέμνονα, μετά την επιστροφή του από την Τροία. Μαύροι ηθοποιοί πάντως υπάρχουν αρκετοί ακόμα στην κινηματογραφική «Οδύσσεια», όπως π.χ. η Ζεντάγια, που υποδύεται –με αξιοθαύμαστη λιτότητα– τη θεά Αθηνά ή ο ινδικής καταγωγής Χιμές Πατέλ, στον ρόλο του πιστού συντρόφου του Οδυσσέα, Ευρύλοχου.

Ίσως η πιο παράξενη και εμφανώς αναχρονιστική επιλογή του Κρίστοφερ Νόλαν έχει να κάνει με τον χαρακτήρα του ραψωδού. Ο Αφροαμερικανός ράπερ Τράβις Σκοτ, ένας ραψωδός της εποχής μας(;), τον ερμηνεύει, καθώς εκείνος αρχίζει να διηγείται την ιστορία της πτώσης της Τροίας στο γιορτινό τραπέζι των μνηστήρων. Στο χέρι του κρατάει το ραβδί, με το οποίο όντως οι ραψωδοί έδιναν τον ρυθμό κατά τη διάρκεια της απαγγελίας τους – απλώς η προφορά… Μπρονξ μοιάζει ελαφρώς εκτός θέματος.

• Η Αν Χάθαγουεϊ παραδίδει μια εξαιρετικά ισορροπημένη ερμηνεία, στον ρόλο της Πηνελόπης. Σε δεύτερο πλάνο και η Μία Γκοθ σε εκείνον της Μελανθώς, υπηρέτριας της βασίλισσας της Ιθάκης, σε στιγμιότυπο από το καταληκτικό μέρος της ταινίας. Ο μηχανισμός της πύλης τίθεται αργά αργά σε λειτουργία. Οι βαριές αμπάρες αποσύρονται τρίζοντας και οι θύρες ανοίγουν με πάταγο. Ακριβώς απέξω η σκιά ενός ψηλού πολεμιστή, ντυμένου με μια εντυπωσιακή πανοπλία –είναι εκείνη η πολυσυζητημένη του Αγαμέμνονα– δεσπόζει στο φως των δαυλών που κρατούν οι στρατιώτες πίσω του. Η σκηνή φέρνει στον νου κάτι από το «Ran» του Κουροσάβα, το οποίο ο Κρίστοφερ Νόλαν έχει αναφέρει ως επιρροή του. Οι επιτιθέμενοι δεν περιμένουν σύνθημα, απλά εφορμούν με όλη τους την ταχύτητα στο εσωτερικό των τειχών που επί τόσα χρόνια τους απαγόρευαν την είσοδο στην πόλη. Η Τροία πέφτει, παραδομένη στο τέχνασμα του Δούρειου Ιππου και η σφαγή αρχίζει, όμως ο Νόλαν αποστρέφει σχετικά γρήγορα το (κινηματογραφικό) βλέμμα.
• Η δολοφονία των γυναικόπαιδων, η βεβήλωση των ιερών των θεών και η δήωση της λαμπρής πολιτείας από τους Ελληνες αποτελεί μια ανείπωτη ύβρι, που και ο ίδιος ο Οδυσσέας αντιλαμβάνεται καθώς θαλασσοδέρνεται τα επόμενα δέκα χρόνια, προσπαθώντας να επιστρέψει στην πατρίδα του. Στη διάρκεια των περιπετειών του, όπως και κατά το ταξίδι του Τηλέμαχου στη Σπάρτη, ακούγεται συνεχώς ένας ψίθυρος, μια φήμη για την κάπως αόριστη, αλλά τρομακτική απειλή των «ανθρώπων της θάλασσας», που θα έρθουν για να αφανίσουν περίπου ό,τι βρουν στο διάβα τους. «Εμείς είμαστε αυτοί», λέει ο Οδυσσέας στην Πηνελόπη, καθώς συνειδητοποιεί ότι οι αποτρόπαιες πράξεις τους έχουν βάλει τον φόβο στις καρδιές των ανθρώπων της οικουμένης. Ο (διαβασμένος) Νόλαν από την πλευρά του απηχεί δημιουργικά με τον τρόπο αυτό μια από τις δημοφιλέστερες θεωρίες για τους περίφημους «λαούς της θάλασσας», οι οποίοι επέδραμαν σε διάφορα σημεία της Ανατολικής Μεσογείου κατά τα τέλη της Εποχής του Χαλκού.
• Μπορεί η παραπάνω σκηνή της εξομολόγησης να μην έχει ακριβές ομηρικό αντίστοιχο, ωστόσο αποτελεί την καρδιά του δεύτερου επιπέδου της ταινίας και τον βασικό λόγο που αυτή ανέρχεται τελικά στη σφαίρα του κινηματογραφικού αριστουργήματος. Το αντιπολεμικό μήνυμα, που ξεκάθαρα εκπέμπεται εδώ, δεν είναι μόνο διαχρονικό αλλά και συνεπές για τον ίδιο τον Νόλαν, ο οποίος είχε κάνει κάτι παρόμοιο και στον οσκαρικό «Οπενχάιμερ». Στην «Οδύσσεια» του Νόλαν οι εκπρόσωποι του «μεγαλύτερου πολιτισμού που έχει δημιουργηθεί ποτέ», όπως διαμείβεται κάποια στιγμή μεταξύ Πηνελόπης και Τηλέμαχου, είναι τελικά και οι υπεύθυνοι της καταστροφής του, κάτι που έχει επαναληφθεί αρκετές φορές στην ανθρώπινη ιστορία. Όπως άλλωστε κυνικά παραδέχεται και ο Μενέλαος, στην πραγματικότητα ο πόλεμος δεν έγινε για χάρη της Ελένης, αλλά για τον «έλεγχο των εμπορικών δρόμων», που ήθελε να κερδίσει ο Αγαμέμνονας. Η σκηνή της εξομολόγησης δεν υπάρχει στον Ομηρο, ωστόσο αποτελεί την καρδιά του δεύτερου επιπέδου της ταινίας και τον βασικό λόγο που την καθιστά κινηματογραφικό αριστούργημα.
  
                     Τραύματα ψυχής
  Αυτές πάντως δεν είναι οι μοναδικές τύψεις που αισθάνεται ο Οδυσσέας. Ακόμα χειρότερες είναι εκείνες που τον κατατρύχουν σχετικά με τη μοίρα των χαμένων συντρόφων του. Ως ηγέτης που νιώθει την ευθύνη τους, θα βρεθεί μπροστά σε μερικά τρομακτικά διλήμματα, ενώ οι ψυχές των πεθαμένων θα τον πάρουν κυριολεκτικά στο κυνήγι όταν θα ταξιδέψει ώς τον Αδη για να λάβει χρησμό από τον Τειρεσία. Εκτός όλων των υπολοίπων, ο Οδυσσέας είναι προφανώς ένας βετεράνος στρατιώτης με τα σχετικά τραύματα, σωματικά και ψυχικά, που φέρει κάποιος της κλάσης του. Ξανά ο Νόλαν διευρύνει τα όρια του έπους, προκειμένου να μιλήσει για εκείνους που έχουν υπηρετήσει διαχρονικά στα διάφορα πολεμικά μέτωπα· το κάνει βέβαια με τρόπο αβίαστο, όπως και τα περισσότερα πράγματα σε αυτή την ταινία, η οποία αποτελεί σίγουρα άλλο ένα χρυσό αστέρι στη δική του κινηματογραφική «στολή».
  
  
  
  
                       "Οδύσσειες"…
  "Οδύσσειες" πολλές _ Οδύσσεια χωρίς εισαγωγικά μία: η Οδύσσεια του 6^ου αιώνα π.Χ  όπου ο ήρωας του Τρωικού πολέμου και βασιλιάς της Ιθάκης Οδυσσέας σε μόλις 41 ημέρες (αν και τα εξιστορούμενα γεγονότα του έπους καλύπτουν βάθος χρόνου μιας 10ετίας)
  Ο Sir (Σερ )
  Οδύσσεια / The Odyssey: Η νέα ταινία του πολυβραβευμένου (Σερ ) Κρίστοφερ Νόλαν  _  235 βραβεία (μεταξύ αυτών και όσκαρ) και 302 υποψηφιοτήτων  με γυρίσματα σε όλο τον κόσμο εξ ολοκλήρου με κάμερες IMAX __σσ. μιλάμε για φοβερά ψηφιακά μηχανήματα "τέρατα" τεχνολογίας και ευφυΐας με εξαιρετικά υψηλή ανάλυση __αν σας ενδιαφέρει υπάρχει μια μεταχειρισμένη Film Camera με 400.000$ __λεπτομέρειες με βίντεο κλπ εδώ. Σπούδασε αγγλική λογοτεχνία, έκανε το ντεμπούτο του με το Following (1998) και κέρδισε διεθνή αναγνώριση με τη δεύτερη του ταινία (Memento _2000), για την οποία προτάθηκε για το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου. Σκηνοθέτησε το Insomnia και βρήκε περαιτέρω κριτική και εμπορική επιτυχία με τα Τριλογία Μπάτμαν (2005-2012), The Prestige (2006) και Inception (2010), τα οποίοι έλαβαν οκτώ υποψηφιότητες για Όσκαρ, συμπεριλαμβανομένων των Καλύτερης Ταινίας και Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου. Ακολούθησαν οι Interstellar (2014), Δουνκέρκη (με υποψηφιότητες για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Καλύτερης Σκηνοθεσίας 2017) και Tenet (2020). Το 2023 σκηνοθέτησε το Οπενχάιμερ, η οποία απέσπασε επτά Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και αυτό της καλύτερης ταινίας (2024). Οι ταινίες του Νόλαν συνήθως με επιστημολογικά και μεταφυσικά θέματα, εξερευνούν την (αστική) ηθική και την προσωπική ταυτότητα. Το Time τον συμπεριέλαβε το 2015 στη λίστα με τους 100 πιο σημαντικούς ανθρώπους στον κόσμο και το 2019 διορίστηκε Διοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας για τις υπηρεσίες του στον κινηματογράφο, ενώ το 2024, του απονεμήθηκε ο τίτλος του Σερ. Ο Νόλαν είναι παντρεμένος με την παραγωγό Emma Thomas, κατοικούν στο Λος Άντζελες και οι Sunday Times τους περιέλαβαν στη λίστα των πλέον πλουσίων του 2026
  
  Η ταινία (abstact)
  
  172λ _Κ15  σκηνοθεσία Christopher Nolan (Sir Christopher Edward Nolan από το Λονδίνο _56 ετών), με Matt Damon, Tom Holland, Anne Hathaway, Lupita Nyong'o, Zendaya Coleman, Mia Goth, Ryan Hurst, James Remar, Elliot Page, Charlize Theron, John Leguizamo, Robert Pattinson κά. O Νόλαν έχοντας το πρωτογενές υλικό των 12.000 στίχων, ή έπρεπε να παρουσιάσει τα βασικά σαν "κλασσικά εικονογραφημένα"  που χρειάζεται μια ολόκληρη ημέρα για να διαβαστεί δυνατά, σε μια τρίωρη ταινία, ήταν εξαρχής βέβαιο ότι θα απαιτούσε αρκετό «κλάδεμα». Αυτό ακριβώς συνέβη και με την Οδύσσεια του Κρίστοφερ Νόλαν, η οποία αφήνει εκτός μια σειρά από σκηνές και χαρακτήρες του ομηρικού έπους. Ο σκηνοθέτης μετατόπισε την έμφαση σε ορισμένα από τα πιο διάσημα επεισόδια της ιστορίας, ενώ πρόσθεσε και μερικά δικά του στοιχεία.
                                Τι άφησε εκτός
  

• Οι θεοί
• Η ομηρική Οδύσσεια ξεκινά με μια συζήτηση ανάμεσα στον Δία και την Αθηνά στον Όλυμπο. Με την έγκριση του Δία, η Αθηνά παίζει ενεργό ρόλο στην επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα, τον βοηθά να εξοντώσει τους μνηστήρες και ενθαρρύνει τον γιο του, Τηλέμαχο, υιοθετώντας παράλληλα πολλαπλές μεταμφιέσεις.
• Οδυσσέας: Την ίδια ώρα, ο Ποσειδώνας εμποδίζει την πορεία του Οδυσσέα, ενώ ο Ερμής αποστέλλεται σε δύο καθοριστικές αποστολές. Ο μόνος θεός που παρουσιάζει ο Νόλαν είναι η Αθηνά, την οποία υποδύεται η Ζεντάγια. Εμφανίζεται ως όραμα που βλέπει μόνο ο Οδυσσέας, τον οποίο ενσαρκώνει ο Ματ Ντέιμον, και μοιάζει περισσότερο να αντιπροσωπεύει τη συνείδησή του παρά να αποτελεί μια πλήρως ανεπτυγμένη θεϊκή οντότητα.
• Η Ναυσικά και οι Φαίακες
• Μία από τις πιο διάσημες σκηνές της Οδύσσειας είναι η συνάντηση του Οδυσσέα με τη νεαρή πριγκίπισσα Ναυσικά. Ο ήρωας ξεβράζεται γυμνός σε ένα άγνωστο νησί, όπου εκείνη παίζει μπάλα με τις υπηρέτριές της. Αφού διαχειρίζονται με λεπτότητα αυτή την αμήχανη συνθήκη, ο Οδυσσέας ακολουθεί τη Ναυσικά στην πόλη των Φαιάκων, όπου αφηγείται τις περιπέτειές του με τον Κύκλωπα, την Κίρκη, τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, πριν του εξασφαλιστεί ασφαλής επιστροφή στην Ιθάκη. Ο Νόλαν αφήνει εντελώς εκτός τους Φαίακες και βάζει τον Οδυσσέα να αφηγείται αυτές τις ιστορίες στην Καλυψώ, την οποία υποδύεται η Σαρλίζ Θερόν, σαν ανακτημένες αναμνήσεις.
• Ορισμένα σημαντικά φαντάσματα
• Η ταινία δείχνει τον Οδυσσέα να συναντά τον πρώην αρχηγό του, Αγαμέμνονα, τον οποίο υποδύεται ο Benny Safdie, στον κόσμο των νεκρών — με τον Νόλαν να επιλέγει ορθώς να μην τον παρουσιάσει ως έναν τυπικό Κάτω Κόσμο.
• Δεν βλέπουμε όμως τον Αχιλλέα, τον σπουδαιότερο από τους Έλληνες πολεμιστές, ούτε τον Αίαντα, ο οποίος στο ποίημα αρνείται σιωπηλά την προσπάθεια συμφιλίωσης του Οδυσσέα.
• Δεν συναντάμε ούτε τη μητέρα του Οδυσσέα, την οποία εκείνος προσπαθεί τρεις φορές να αγκαλιάσει, χωρίς να τα καταφέρει. Άλλος ένας χαρακτήρας που παραλείπεται είναι ο άτυχος Ελπήνωρ, ο σύντροφος του Οδυσσέα, ο οποίος πέφτει και σκοτώνεται αφού έχει πιει υπερβολικά, και στη συνέχεια ικετεύει να ταφεί όπως πρέπει. Στην Οδύσσεια του Νόλαν, ο ρόλος του Ελπήνορα αντικαθίσταται από εκείνον του Σίνωνα που υποδύεται ο Έλλιοτ Πέιτζ.
• Η εκτέλεση των άπιστων γυναικών __Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Νόλαν αποφεύγει να συμπεριλάβει την πιο σκληρή σκηνή της Οδύσσειας, στην οποία 12 σκλάβες γυναίκες, που είχαν προδώσει το παλάτι και είχαν κοιμηθεί με τους μνηστήρες, κρεμιούνται από τον Τηλέμαχο. Ωστόσο, ο σκηνοθέτης επινοεί μια λεπτομέρεια στην ίδια λογική, όταν δείχνει μία από αυτές τις γυναίκες, τη Μελάνθη, την οποία υποδύεται η Mia Goth, να καταδικάζεται ουσιαστικά σε θάνατο από τη σύζυγο του Οδυσσέα, Πηνελόπη, την οποία ενσαρκώνει η Αν Χάθαγουεϊ. Η Πηνελόπη τη σπρώχνει μέσα στη σφαγή, την ώρα που οι μνηστήρες εξοντώνονται. Ο Νόλαν μας γλιτώνει επίσης από το φρικιαστικό θέαμα που επιφυλάσσει το ποίημα για τον απεχθή γιδοβοσκό Μελάνθιο, στον οποίο κόβουν τη μύτη, τα αυτιά, τα χέρια, τα πόδια και τα γεννητικά όργανα.
• Η δοκιμασία του κρεβατιού της Πηνελόπης: Η Πηνελόπη του Ομήρου δεν είναι καθόλου εύπιστη όταν ο Οδυσσέας επιστρέφει. Για να βεβαιωθεί ότι ο ζητιάνος που μόλις έσφαξε τους μνηστήρες είναι πράγματι ο σύζυγός της, τον οδηγεί να περιγράψει το συζυγικό τους κρεβάτι. Μόνο εκείνη και ο Οδυσσέας γνωρίζουν ότι ο ίδιος το είχε κατασκευάσει από τον κορμό μιας ελιάς. Ο Νόλαν παραλείπει αυτή τη λεπτομέρεια, η οποία δείχνει ότι η Πηνελόπη διαθέτει την ίδια ευφυΐα και πονηριά με τον άνδρα της. Αντ’ αυτού, ο Οδυσσέας της δείχνει ένα αγαλματίδιο της Αθηνάς για να αποδείξει την ταυτότητά του.
                                Τι πρόσθεσε ο Νόλαν
• Το ξύλινο άλογο: Ο Όμηρος δεν αφηγείται ολόκληρη την ιστορία του Δούρειου Ίππου, αν και το ξύλινο άλογο αναφέρεται τρεις φορές στην Οδύσσεια — και καθόλου στην Ιλιάδα. Δεδομένου ότι η ιδέα της χρήσης του αλόγου για την άλωση της Τροίας αποδίδεται στον Οδυσσέα και αποτελεί κρίσιμο κομμάτι του Τρωικού κύκλου, η ένταξή του στην ταινία μοιάζει απολύτως εύλογη.
• Ο Σίνων: Ο χαρακτήρας του Σίνωνα, τον οποίο υποδύεται ο Έλλιοτ Πέιτζ, εμφανίζεται στην ταινία να ξεγελά άθελά του τους Τρώες ώστε να δεχθούν το ξύλινο άλογο. Ωστόσο, δεν υπάρχει πουθενά στον Όμηρο.
• Εδώ ο Νόλαν αντλεί από την αφήγηση του Βιργίλιου για την πτώση της Τροίας στο δεύτερο βιβλίο της Αινειάδας. Παράλληλα, επινοεί και το παρελθόν του Σίνωνα, παρουσιάζοντάς τον να παίρνει τη θέση του Αντίνοου, τον οποίο υποδύεται ο Ρόμπερτ Πάτινσον, στον ελληνικό στρατό στην Τροία.
• Οι άνθρωποι από τη θάλασσα: Στην ταινία γίνεται συχνά λόγος για τον κόσμο των Ελλήνων ηρώων που απειλείται από «ανθρώπους από τη θάλασσα». Αυτό δεν αποτελεί βασική ανησυχία της ομηρικής Οδύσσειας. Ούτε υπάρχει στον Όμηρο κάποιος χαρακτήρας που να λέει, όπως ο Οδυσσέας του Νόλαν, ότι ο Τρωικός Πόλεμος αφορούσε στην πραγματικότητα «εμπορικούς δρόμους». Ωστόσο, αυτές οι αναφορές στις ανησυχίες των αρχαίων ιστορικών δείχνουν ότι ο Νόλαν έχει κάνει την έρευνά του.
                                Τι άλλαξε ο Nolan
• Η Καλυψώ: Η Καλυψώ του Νόλαν ναρκώνει τον Οδυσσέα με λωτούς, προκειμένου να τον κάνει να χάσει τις αναμνήσεις του. Με κάποιον τρόπο, όμως, αναπτύσσει οίκτο για εκείνον και τον αφήνει να συνεχίσει το ταξίδι του.
• Η Καλυψώ του ποιήματος δεν χρησιμοποιεί ναρκωτικές ουσίες, αλλά συνδέεται έντονα με το ερωτικό στοιχείο — κάτι που δεν βλέπουμε στην ταινία. Αναγκάζει τον Οδυσσέα να μοιράζεται το κρεβάτι της κάθε νύχτα, παρότι εκείνος λαχταρά να επιστρέψει στην πατρίδα του. Τον αφήνει να φύγει μόνο όταν εμφανίζεται ο Ερμής και της μεταφέρει ότι ο Δίας αποφάσισε πως πρέπει να τον απελευθερώσει. Ως απλή νύμφη, γνωρίζει ότι οφείλει να υποταχθεί στην εξουσία του Ολύμπου. Μόλις γίνεται σαφές ότι μπορεί να φύγει, ο Οδυσσέας απολαμβάνει μια τελευταία ερωτική συνεύρεση μαζί της, πριν αναχωρήσει με τη σχεδία του.
• Ο Κύκλωπας του Νόλαν δεν μιλά σχεδόν καθόλου, ενώ στο ποίημα εμπλέκεται σε έναν θανάσιμα κωμικό διάλογο με τον Οδυσσέα. Η απουσία διαλόγου στην ταινία κάνει τον μονόφθαλμο γίγαντα πιο τρομακτικό, όμως στερεί από την ιστορία δύο σημαντικές λεπτομέρειες του ποιήματος.
• Η πρώτη είναι το τέχνασμα με το οποίο ο Οδυσσέας συστήνεται ως «Κανένας», ώστε οι άλλοι Κύκλωπες να μη σπεύσουν να βοηθήσουν το τυφλωμένο τέρας. Η δεύτερη είναι η στιγμή που ο Οδυσσέας, από απερισκεψία, αποκαλύπτει το πραγματικό του όνομα, δίνοντας έτσι στον Κύκλωπα τη δυνατότητα να ζητήσει από τον πατέρα του, τον Ποσειδώνα, να καταραστεί το ταξίδι της επιστροφής του.
• Οι αλλαγές αυτές ταιριάζουν με την απόφαση του Νόλαν να υποβαθμίσει την πλευρά του Οδυσσέα ως πολυμήχανου τεχνάσματος και να δώσει μεγαλύτερη έμφαση στο τραύμα ενός ανθρώπου σκληραγωγημένου από τον πόλεμο.
• Ο Ματ Ντέιμον ενσαρκώνει έναν Οδυσσέα που απέχει από την εικόνα του αψεγάδιαστου ήρωα. Πρόκειται για έναν πολεμιστή που παίρνει δύσκολες αποφάσεις, κουβαλά τις ενοχές των επιλογών του και παλεύει διαρκώς με το τίμημα της εξουσίας και της επιβίωσης. Ο Νόλαν τον παρουσιάζει ως έναν σύνθετο χαρακτήρα, που βρίσκεται διαρκώς ανάμεσα στον άνθρωπο και τον μύθο, ακολουθώντας τη γνωστή του εμμονή με ήρωες οι οποίοι δοκιμάζονται ηθικά.

Παρά τον αρχικό ενθουσιασμό γύρω από την ταινία, πρόσφατα δεδομένα δείχνουν υποχώρηση του ενδιαφέροντος του κοινού πριν από την κυκλοφορία στις αίθουσες, Το ενδιαφέρον για την «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν ήταν ιδιαίτερα έντονο ήδη από την περίοδο των γυρισμάτων, με την παραγωγή να συγκεντρώνει από νωρίς τα βλέμματα λόγω του μεγέθους της και του ονόματος του σκηνοθέτη. Ωστόσο, σύμφωνα με δεδομένα της The Quorum, όπως τα παρουσιάζει ο ιστότοπος World of Reel, το ενδιαφέρον του κοινού καταγράφει πτώση. Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται, ο «δείκτης ενδιαφέροντος» __«interest score» της ταινίας έχει υποχωρήσει από το 54 στο 46, καταγράφοντας μείωση οκτώ μονάδων μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, ενώ παράλληλα σημειώνεται κάμψη στην αναγνωρισιμότητα του πρότζεκτ. Παρά τη συγκεκριμένη τάση, το ρεπορτάζ επισημαίνει ότι η ταινία παραμένει μία από τις πλέον αναμενόμενες.