Γιάννης Στεφανίδης 💥 ευγενικός, διακριτικός αγωνιστής 🌀 ακάματος εργάτης της Τέχνης

Τα εγκαίνια της έκθεσης ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ (1919-2010) _70 χρόνια προσφοράς _Α΄μέρος: 1938-1960 λόγω της μεγάλης συγκέντρωσης – πορείας που διοργανώνει στις 6:00 μ.μ. η Οργάνωση Περιοχής Αττικής της ΚΝΕ προς το Σκοπευτήριο της Καισαριανής μετά από τις συγκλονιστικές φωτογραφίες της εκτέλεσης των 200 ηρώων κομμουνιστών την Πρωτομαγιά του 1944, που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας θα πραγματοποιηθούν στις 7:30 μμ. και όχι  στις 6:30 μμ. που ήταν προγραμματισμένο.

•     Διάρκεια: 18 Φλεβάρη έως και 7 Ιούνη 2026
•     Χώρος Πολιτισμού «Εργαστήρι Γιώργη Βαρλάμου»
•     Ώρες λειτουργίας: Πέμπτη έως Σάββατο 6:00-8:30 μ.μ. και Κυριακή 11:00 π.μ-2:00 μ.μ.
•     Διεύθυνση: Λεάγρου 23, Αγιος Αρτέμιος (Γούβα) 11631 (μετρό Αγ. Ιωάννης)
•     Στοιχεία επικοινωνίας για οργανωμένες ξεναγήσεις: Τηλέφωνο: 210 7515584
•     Email: ergastiri.gvarlamou@gmail.com
•     Instagram: ergastirivarlamou | Facebook: Εργαστήρι Βαρλάμου – Χώρος Πολιτισμού

Συμμετέχοντας στη λαϊκή κινητοποίηση στις 6:00 μ.μ. στην πλατεία Παναγιώτη Μακρή στην Καισαριανή και στην πορεία προς το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, που διοργανώνει η Οργάνωση Περιοχής Αττικής της ΚΝΕ, μετά από τις συγκλονιστικές φωτογραφίες της εκτέλεσης των 200 ηρώων την Πρωτομαγιά του 1944 εκεί, που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας, τα εγκαίνια της  έκθεσης με τίτλο «Γιάννης Στεφανίδης (1919-2010) / 70 χρόνια προσφοράς. Α’ μέρος: 1938-1960» που διοργανώνει η ΚΕ του ΚΚΕ από κοινού με την οικογένεια του ίδιου, στο Χώρο Πολιτισμού – «Εργαστήρι Γιώργη Βαρλάμου», Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου, θα πραγματοποιηθούν στις 7:30 μ.μ. και όχι  στις 6:30 μ.μ.

Η συγκέντρωση πραγματοποιείται με σκοπό οι φωτογραφίες να επιστραφούν στο λαό και να αποδοθούν εκεί που ανήκουν, στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, στο Δήμο Χαϊδαρίου και στο ΚΚΕ, το κόμμα που η πλειονότητα από τους  200 εκτελεσμένους  ήταν μέλη και στελέχη του. Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ όπως και πολλοί φορείς του μαζικού και λαϊκού κινήματος απαιτούν τα συγκλονιστικά τεκμήρια της  θυσίας του ελληνικού λαού για την ελευθερία – αποκαλυπτικά στοιχεία  της θηριωδίας των Ναζί στην χώρα μας- να μην γίνουν βορά στο εμπόριο και τις δημοπρασίες.

Ο Γιάννης Στεφανίδης γεννήθηκε στις 24 Ιουνίου 1919 στην πόλη Σκόμπελεφ (σημερινή Φεργκάνα) του Ουζμπεκιστάν της Ρωσίας.  Στα χρόνια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή η οικογένεια του Στεφανίδη ήρθε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε με προσφυγικό κλήρο στη Ραφήνα Αττικής. Ακολούθησε το 1933 η εγκατάσταση στην Αθήνα και οι δυσκολίες μεγάλωναν… Μικροπωλητής στην αρχή, παιδί για όλες τις δουλειές στα δεκατέσερά του στην εφημερίδα «Εστία».

Η Λευτεριά περπατούσε τη νύχτα στη Σόλωνος

Η κήρυξη του πολέμου τον βρήκε φοιτητή στην Καλών Τεχνών. «Οι χρονιές του ’40 – ’41 και η Κατοχή, που ακολούθησε, στάθηκαν ορόσημο για τους σπουδαστές που μπήκαν τότε στην ΑΣΚΤ. Ζήσαμε τον πόλεμο, την Κατοχή και στη συνέχεια την Αντίσταση και μπορώ να πω ότι – από μια άποψη – αυτό ήταν τύχη για μας. Βρήκαμε ιδανικά που δεν είχαμε, πήραμε στα χέρια μας τη μόρφωσή μας, παλέψαμε για την επιβίωση, δουλέψαμε παράνομα, βγήκαμε στους δρόμους και αντιμετωπίσαμε τους πάνοπλους καταχτητές. Κοντολογίς, ανδρωθήκαμε στην Αντίσταση, γράψαμε ιστορία», έγραψε ο Γ. Στεφανίδης στον «Ριζοσπάστη» μετά από παρότρυνση της αξέχαστης Αριστούλας Ελληνούδη.  Ο αγώνας των ΕΠΟΝιτών καλλιτεχνών ήταν πολυποίκιλος. Μέσα από επιτροπές και κινητοποιήσεις έμπαιναν μπροστά στον αγώνα για την επιβίωση. Για τα συσσίτια, τις σπουδές, την ανάγκη να κρατηθεί ανοιχτή η Σχολή.Εξίσου σημαντική ήταν και η καλλιτεχνική δουλειά που ανέλαβαν οι ΕΠΟΝίτες της ΑΣΚΤ με βάση το αντικείμενο της Σχολής τους. Φιλοτεχνούσαν αφίσες, τρικ, προκηρύξεις… Ο σκοπός διπλός: Να διαφωτίζεται και να εμψυχώνεται ο λαός, αλλά και να φτάνει γρήγορα και μαζικά η καθημερινή «γραμμή» του ΕΑΜ. «Μέχρι και πλακάτ φτιάξαμε και κρεμάσαμε στα καλώδια του τραμ, κι είχε γούστο που οι Γερμανοί είδαν κι έπαθαν να τα κατεβάσουν… Ασε τις αφισοκολλήσεις και τα συνθήματα για τη Λευτεριά που γράφαμε τις νύχτες στους τοίχους. Οι διαβάτες περνούσαν, το πρωί, δήθεν αδιάφοροι. Ομως τα βλέπανε, τα διαβάζανε όλα. Χαμόγελα πλανιόνταν από στόμα σε στόμα, τα μάτια επικοινωνούσαν, οι γροθιές σφίγγονταν. Γιατί η Λευτεριά περπατούσε τις νύχτες στη Σόλωνος».

Από την έκθεσης: "Τα χρώματα στη χαρακτική του Γ. Βαρλάμου"

Το ατελιεδάκι που μετατράπηκε
σε εργαστήρι του καλλιτεχνικού συνεργείου της ΕΠΟΝ

Ο τραυματισμός του στη μεγαλειώδη διαδήλωση ενάντια στην επιστράτευση, στις 5 του Μάρτη 1943, έγινε αφορμή να μείνει αρκετό καιρό κλεισμένος στο εργαστήριό του, ασχολούμενος αποκλειστικά με την καλλιτεχνική δουλειά της Οργάνωσης. Ηταν η περίοδος που «το ατελιεδάκι της οδού Καπλανών μετατράπηκε σε εργαστήρι του καλλιτεχνικού συνεργείου της ΕΠΟΝ». Η κύρια δυσκολία που είχαν να αντιμετωπίσουν ήταν το πώς θα αναπαράγονταν τα σχέδια. Τα ελάχιστα παράνομα τυπογραφεία ήταν απασχολημένα με τις γενικότερες ανάγκες. «Επρεπε, λοιπόν, να γίνουμε αυτάρκεις. Ξεκινήσαμε μόνο με έναν πολύγραφο με στένσιλ. Σκεφτήκαμε κι ένα ταμπόν, σαν του στυπόχαρτου, αλλά πιο μεγάλο, όπου εφαρμόζαμε στην καμπύλη του επιφάνεια ένα χαραγμένο λινόλεουμ. Επαιρνε μελάνι από ένα μελανωμένο μάρμαρο και λειτουργούσε σαν μεγάλη σφραγίδα: Μ’ αυτό τυπώναμε με το χέρι επικεφαλίδες για παράνομες εφημερίδες, καθώς και μικροαφισούλες. Για κουπόνια, σκαλίζαμε γομολάστιχες και τις κάναμε σφραγίδες. Τη λύση, όμως, την έδωσε ένα αυτοσχέδιο “ταχυπιεστήριο”, που σχεδίασα». Τις εντολές για τα σχέδια τις έφερνε από «πάνω» ο Διονύσης, που δεν ήταν άλλος από τον Νίκο Καραντηνό. Μαζί με τον Γ. Στεφανίδη ήταν και οι Γιώργος Βακιρτζής, Απόστολος Μπάρμπογλου, Βασίλης Ανδρεόπουλος.

Από την περίοδο αυτή ξεκινά η ενασχόληση του Γ. Στεφανίδη με το λινόλεουμ, υλικό που χρησιμοποιούσε σε όλη του την πορεία. Σε κανένα έργο μου εκείνης της περιόδου δεν υπάρχει ο ήλιος…

Πλησιάζοντας η Απελευθέρωση ο Γιάννης Στεφανίδης ανέλαβε να φιλοτεχνήσει το σήμα της ΕΠΟΝ. «Νιώθω ιδιαίτερα ευνοημένος, που, χάρη σε ορισμένες συγκυρίες, έτυχε σε μένα να σχεδιάσω αυτό το σήμα. Εκανα το προσχέδιο, άρεσε, και το προχωρήσαμε. Εγινε σε μπρούντζο, με πράσινο σμάλτο στα χαραγμένα σημεία. Με ένα καρφιτσάκι από πίσω, ήταν έτοιμο για το πέτο. Το φορούσαν με θάρρος – γιατί οι καιροί μετά την “απελευθέρωση” ήταν δύσκολοι – τα παιδιά της Εθνικής Αντίστασης». Μετά τον Δεκέμβρη τα έργα που φυλάσσονταν στο ατελιεδάκι καταστρέφονται μετά από επιθέσεις. Ο Στεφανίδης συνεργάστηκε ως σκιτσογράφος με την εφημερίδα «Ελεύθερη Ελλάδα» και με τη «Νέα Γενιά» της ΕΠΟΝ.

Τον Σεπτέμβρη του 1948 και ενώ μαίνεται ο αγώνας του ΔΣΕ, συνελήφθη, όπως και χιλιάδες άλλοι. Συγκεντρώθηκαν στον Πειραιά. Ενα παλιό φορτηγό καράβι τους αποβίβασε στη Λήμνο. Εγκαταστάθηκαν στο Κοντοπούλι. «Ανάμεσά μας ήταν άνθρωποι λογιώ – λογιώ. Απ’ όλες τις ηλικίες και απ’ όλα τα επαγγέλματα. Από 16 χρονών μέχρι 75 και από τσοπάνηδες μέχρι επιστήμονες. Ομως όλοι τους είχαν το ίδιο “κουσούρι”. Δεν έβαζαν εύκολα την υπογραφή τους όπου να ‘ναι…». Σε αυτές τις συνθήκες ξεχωρίζει η φωτεινή παρουσία του Γιάννη Ρίτσου. «Εργάτες και χωρικοί άκουσαν τότε ποίηση για πρώτη φορά. Το βράδυ κάποιο μπουζούκι έπαιζε λαϊκούς σκοπούς, αλλά και ένα μαντολίνο στα χέρια του Ρίτσου έδινε μελωδίες του Μότσαρτ, του Σοπέν, του Σούμαν. Η ζωγραφική μπήκε στα ενδιαφέροντα όλων, που περίμεναν κάθε μέρα να δουν τι καινούριο ζωγραφίσαμε. Χώρια οι συζητήσεις που γίνονταν για την Τέχνη, την Ποίηση, τη Ζωγραφική…».

Μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες ο Γ. Στεφανίδης, όπως και άλλοι ομότεχνοί του, ζωγράφισε, χάραξε, δημιούργησε για να φωτίσουν το μεγαλείο του ανθρώπου που παλεύει για ανώτερα ιδανικά. Πολλά έργα της περιόδου είναι έργα – μαρτυρίες: Αποτυπώνονται μορφές εξόριστων, σκηνές της ζωής στην εξορία, αλλά και την υποδειγματικά οργανωμένη συλλογική ζωή των εξορίστων. Πολλά έργα φιλοτεχνήθηκαν για να καταγγείλουν τις άσχημες συνθήκες διαβίωσης, τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις. Η τέχνη στα χρόνια της εξορίας ήταν ένας χώρος έκφρασης και δημιουργίας, στέλνοντας το μήνυμα ότι «υπάρχουν ακόμα κάστρα άπαρτα». Η πίστη στο δίκιο των ιδανικών τους πυροδότησε μια πρωτόγνωρη για εκείνες τις συνθήκες πολιτιστική δραστηριότητα… «Στα τοπία αυτής της περιόδου, δεν έκανα τίποτα ιδιαίτερο για να δείξω την εξορία. Ομως, τα έβλεπα με το μάτι του εξόριστου. Μέσα από κείνη τη σκιά. Ετσι, σε κανένα έργο μου εκείνης της περιόδου δεν υπάρχει ο ήλιος. Δεν τον είδα κι ας ήταν ο ήλιος όπως σε όλα τα μέρη της Ελλάδας».

Φεύγοντας από το Κοντοπούλι, σε μια ξύλινη βαλίτσα με διπλό πάτο έκρυψε όλα τα σχέδιά του. Φτάνοντας στον Μούδρο έμαθαν ότι θα τους στείλουν στη Μακρόνησο. «Εκεί δεν τράβηξα ούτε μια γραμμή και δεν μπορώ να πω τίποτα γι’ αυτήν. Η Μακρόνησος ούτε περιγράφεται, ούτε ζωγραφίζεται».

Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.

Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι.

Κ. Βάρναλης

 Ακολουθήστε μας και στο Google News

Μεγάλη συγκέντρωση στην Καισαριανή: Η γροθιά υψώνεται, ο όρκος δίνεται. Να γίνουμε αντάξιοι αυτών που ορθοβάδισαν, ικανοί στις μάχες του σήμερα και του μέλλοντος

Οι αστοί πουλάνε και ξεπουλάνε _το 💥 ΚΚΕ αγρυπνά και μάχεται 🎈 με τη σωστή πλευρά της ιστορίας

Ξανά εδώ σε τούτο το χώμα, το χώμα το ποτισμένο από το δικό τους αίμα, το χώμα που είναι "δικό τους και δικό μας" τα μέλη και οι φίλοι της ΚΝΕ δώσαν ξανά τον μεγάλο όρκο: πώς τον αγώνα αυτόν θα τον πάνε μέχρι τέλους!  Όλες οι γενιές σμίξανε στην πλατεία "Παναγιώτη Μακρή", στη συγκέντρωση που διοργάνωσε η ΟΠ Αττικής της ΚΝΕ με αφορμή τις άγνωστες μέχρι σήμερα φωτογραφίες που απεικονίζουν τις τελευταίες στιγμές των 200 κομμουνιστών που εκτελέστηκαν από τους ναζί κατακτητές την Πρωτομαγιά του 1944 και διατρανώνοντας ότι αυτά τα ντοκουμέντα ανήκουν στο λαό. Στη συγκέντρωση χαιρετισμούς απηύθυναν ο Ηλίας Σταμέλος, δήμαρχος Καισαριανής, ο Γιώργος Κατημερτζής, Α' Αντιπρόεδρος της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ και πρώην δήμαρχος Καισαριανής, οι απόγονοι δυο εκ των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών, Δημήτρης Κυριακούδης, εγγονός του Δημήτρη Κυριακούδη και Αθηνά Μ. Ζύμαρη, ανιψιά του Χρήστου Ζάγκα, ο Γιώργος Τάτσης, μέλος της ΚΕ και του Γραφείου Περιοχής της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ και μίλησε ο Βαγγέλης Μαγνήσαλης, μέλος του Γραφείου του ΚΣ και Γραμματέας του ΣΠ Αττικής της ΚΝΕ.

Παραβρέθηκε αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής τον ΓΓ της ΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα, ο οποίος τόνισε ότι το ηθικό μεγαλείο των "200" αποτελεί παράδειγμα για τις νέες γενιές, για όλους τους λαούς του κόσμου. Ακόμα, παραβρέθηκαν οι Δήμαρχοι Χαϊδαρίου, Μιχάλης Σελέκος και Πετρούπολης, Βαγγέλης Σίμος.

Εκεί ήταν οι παλαίμαχοι σύντροφοι μας, παιδάκια τότε της γειτονιάς που η εικόνα των 200 πάνω στα καμιόνια τους στοίχειωνε δεκαετίες τώρα. Εκεί ήταν και οι απόγονοι εκτελεσμένων που με τα μάτια βουρκωμένα μοιράζονταν με τους νεώτερους όσα είχαν μάθει για τους δικούς τους... Για την τελευταία τους φράση, το τελευταίο τους σημείωμα που λειτούργησε ως παρακίνηση για τις οικογένειες τους, να σταθούν στον ίδιο δρόμο με αυτούς που φύγαν. Για την ανάγκη να γυρίσουν αυτές οι φωτογραφίες στο «σπίτι» των 200, στο ΚΚΕ. Εκεί ήταν και οι νέοι και οι νέες της ΚΝΕ, που με τις κόκκινες σημαίες στα χέρια να ανεμίζουν ψηλά πατώντας γερά στην τιμημένη ιστορία του Κόμματός μας συνεχίζουν. Διδάσκονται από το παράδειγμα των 200 και χιλιάδων ακόμα αγωνιστών. Εμπνέονται από το απαράμιλλο θάρρος τους να σταθούν μπροστά στο θάνατο με βλέμμα καθαρό, με το χαμόγελο στα χείλη, με την γροθιά υψωμένη.  Δίνουν τη δική τους απάντηση σε όλους όσους ξαναγράφουν την ιστορία, που επιχειρούν να εξισώσουν τον κομμουνισμό με το φασισμό. Διαδίδουν την ιστορική αλήθεια σε κάθε Σχολείο, σε κάθε Πανεπιστήμιο, σε κάθε γειτονιά και χώρο δουλειάς. Την Ελλάδα λευτέρωσαν ΕΑΜ, ΕΠΟΝ, ΕΛΑΣ!

Εκεί ήταν και οι 200. Τα ονόματα τους, γραμμένα πάνω σε μικρές πικέτες κρατώνται ψηλά από τους νέους, κάνοντας πράξη τα λόγια του ποιητή... "Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει, θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλα εκείνα που γι' αυτά έχεις λείψει, θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλο τον κόσμο... ". Ένας συγγενής εκτελεσμένου εντοπίζει το όνομα του δικού του ανθρώπου μέσα στο πλήθος. Καλεί την κοπέλα που κρατάει την πικέτα. Της ψιθυρίζει, της σφίγγει το χέρι και την φιλάει σταυρωτά συγκινημένος. Έτσι συνεχίζουν οι διακόσιοι να νικούν τον θάνατο. Η θυσία τους για τη λευτεριά του λαού περνά από γενιά σε γενιά, συγκινεί και διδάσκει.

Μετά την συγκέντρωση, με τα συνθήματα "ΚΚΕ το κόμμα σου λαέ", "Ούτε σε ξερονήσια ούτε σε φυλακές ποτέ τους δε λυγίσανε οι κομμουνιστές", "ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, ΟΠΛΑ, ΔΣΕ δόξα και τιμή στο ΚΚΕ" να αντηχούν στις γειτονιές της Καισαριανής η μεγάλη κατακόκκινη πορεία φτάνει στην πύλη του Σκοπευτηρίου. Περπατούν ξανά σε αυτόν τον δρόμο, όπως κάθε Πρωτομαγιά... Η σκέψη όλων είναι στους 200. Τι να σκέφτονταν; Τι να τραγούδησαν όταν περπάτησαν σε αυτόν τον τόπο; "Οι ήρωες γεννιούνται από το λαό και ανήκουν στο λαό". Το πανό της ΚΝΕ απλώνεται απέναντι από τον τοίχο της εκτέλεσης, εκεί που με την αταλάντευτη στάση τους ταπείνωσαν τους δήμιους και τον θάνατο. Εκεί βρίσκονται και οι πικέτες με τα ονόματα των συντρόφων μας. Εκείνη η Πρωτομαγιά του '44 ζωντανεύει μέσα από τις αφηγήσεις που ακούγονται... Τα τελευταία σημειώματα, οι τελευταίες ορμήνιες... "Οταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ένα ανώτερο ιδανικό, δεν πεθαίνει ποτέ... ", "Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά, παρά να ζει σκλάβος"... Αλλά και πώς βίωσε ο λαός της Καισαριανής εκείνη την μέρα... Ο κόσμος πήρε ξοπίσω τα καμιόνια, που φεύγαν με τα νεκρά κορμιά. Οι άνδρες βγάζαν στο πέρασμά τους τα καπέλα, οι γυναίκες τρέχανε και κουβαλούσανε λουλούδια.... Μοιρολογώντας και σκούζοντας κατευθύνονται στον τόπο του Κρανίου. Και τότε μέσα στη μάντρα του Σκοπευτηρίου αρχίζει ομόφωνος ένας θρήνος οξύς, αβάσταγος, συγκλονιστικός. Μοιρολογούν "τα παιδιά τους". Ξαφνικά οι νεκροί εκείνοι έγιναν παιδιά όλων μας. Τη στιγμή που η πορεία περνά τον στενό διάδρομο προς τον τόπο της εκτέλεσης, η συγκίνηση αποτυπώνεται στα σφιγμένα χείλη. Από τα μεγάφωνα φτάνουν τα τελευταία λόγια των εκτελεσμένων, μέσα από τα δικά τους τελευταία σημειώματα. Και φτάνοντας εκεί, οι φωτογραφίες από τη μέρα της εκτέλεσης προβάλλονται στον τοίχο, ζωντανεύουν τα Πρόσωπα στη θέση που βρέθηκαν, «στο θάνατο ατρόμητοι με βλέμμα καθαρό», αλύγιστοι, αθάνατοι.

Μέσα σε συνθήματα ο γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας και ο γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ Θοδωρής Κωτσαντής καταθέτουν λίγα λουλούδια..

Ακολουθεί ενός λεπτού σιγή και το Πένθιμο Εμβατήριο για τους τιμημένους νεκρούς μας. Το Μνημείο γεμίζει από τα κόκκινα γαρύφαλλα που αφήνουν οι νέοι της ΚΝΕ... Διακόσια γαρύφαλλα. Ενα κόκκινο άνθος για κάθε σύντροφο που θυσιάστηκε, απέθεσαν στο μνημείο τα μέλη της ΚΝΕ, με συγκίνηση, με μάτια υγρά, με τη γροθιά ψηλά.

Μόλις ολοκληρώνεται η εκδήλωση, δεκάδες νεολαίοι περνούν από το μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης. Βλέπουν στην κεντρική του αίθουσα τα εκθέματα, τους πίνακες και συζητούν. Ακούγονται φωνές. Περνώντας όμως στην Αίθουσα Ηρώς Κωνσταντοπούλου, όπου μεταξύ άλλων υπάρχουν και τα ονόματα των εκτελεσμένων και φωτογραφίες ορισμένων από αυτούς, οι φωνές χαμηλώνουν. Σαν από σεβασμό, σαν από δέος, όταν οι νέοι πιάνουν στα χέρια τους τις καρτέλες για να διαβάσουν τα σύντομα βιογραφικά κάποιων από τους διακόσιους.

Η γροθιά υψώνεται...
Ο όρκος δίνεται...
Να γίνουμε αντάξιοι αυτών που ορθοβάδισαν, ικανοί στις μάχες
του σήμερα και του αύριο.

                    Οι χαιρετισμοί στην μεγάλη συγκέντρωση

Στη συγκέντρωση χαιρετισμό απηύθυνε ο Ηλίας Σταμέλος, δήμαρχος Καισαριανής και ο Γιώργος Κατημερτζής, Α΄ Αντιπρόεδρος της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ και πρώην δήμαρχος Καισαριανής. Χαιρετισμό απηύθυναν επίσης ο Δημήτρης Κυριακούδης, εγγονός του Δημήτρη Κυριακούδη, ενός από τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944 και η Αθηνά Μ. Ζύμαρη, ανιψιά του εκτελεσμένου Χρήστου (Τάκη) Ζάγκα. Θα πρωτοστατήσουμε στην ανάδειξη και αναβάθμιση του ιστορικού αυτού τόπου

Στις ενέργειες του Δήμου γύρω από το θέμα των των ιστορικών φωτογραφικών ντοκουμέντων αναφέρθηκε ο δήμαρχος Καισαριανής Ηλίας Σταμέλος απευθύνοντας χαιρετισμό στη συγκέντρωση και σημειώνοντας μεταξύ άλλων:
"Από την πρώτη στιγμή τοποθετηθήκαμε ανοιχτά: Οι φωτογραφίες αυτές δεν μπορούν να θεωρούνται εμπόρευμα και η αξία τους δεν μετριέται σε χρήμα. Δεν επιτρέπεται να ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές. Είναι ιστορικά τεκμήρια και ντοκουμέντα ανεκτίμητης αξίας για τον τόπο και τον λαό μας. Αυτές οι φωτογραφίες δεν είναι απλά ένα ντοκουμέντο, ένα συγκλονιστικό τεκμήριο για τις θηριωδίες των ναζί, την τόλμη και αφοβία των κομμουνιστών.

Αποδεικνύουν, με τη δύναμη της αποτύπωσης της στιγμής, ότι οι 200 άντεξαν όχι γιατί ήταν υπεράνθρωποι, αλλά επειδή διαπαιδαγωγήθηκαν στον αγώνα από το ΚΚΕ... Το ηθικό μεγαλείο, η ανωτερότητά τους, ο ηρωισμός που επέδειξαν, η ακλόνητη πίστη τους στην τελική νίκη...

Ζητήσαμε εδώ και τώρα με ευθύνη του κράτους τα ντοκουμέντα αυτά να αποκτηθούν και να αποδοθούν εκεί που ανήκουν, στο μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, στον Δήμο Χαϊδαρίου, καθώς και στο ΚΚΕ που μέσα από τις γραμμές του αγωνίστηκαν και έπεσαν με υψωμένη τη γροθιά τους, για να έχει πρόσβαση ο λαός και η νεολαία μας. Μετά την δημοσίευση των φωτογραφιών βρήκαν αφορμή οι θρασύδειλοι που κινούνται στο σκοτάδι να προκαλέσουν υλικές φθορές που στο Μνημείο των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή, στη μοναδική μαρμάρινη πλάκα που ανέφερε το γεγονός της εκτέλεσης την Πρωτομαγιά του 1944. Η ιστορική μνήμη δε σβήνει όσο κι αν ενοχλεί κάποιους! Η αποκατάσταση των φθορών θα γίνει άμεσα με τη συμβολή του ΚΚΕ στη μνήμη των εκτελεσμένων συντρόφων μας.

Δίνουμε υπόσχεση ότι και θα πρωτοστατήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις στην ανάδειξη και αναβάθμιση του ιστορικού αυτού τόπου, κόντρα σε όλους όσους εμποδίζουν την απόδοση της ιστορικής μνήμης».

Ο κάθε νέος να ψάξει την ιστορία

Ο Γιώργος Κατημερτζής, Αντιπρόεδρος της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ και πρώην δήμαρχος Καισαριανής, ήταν παιδάκι 6 ετών __όταν πέρασαν τα φορτηγά προς εκτέλεση των ανθρώπων μας. Παραξενεύτηκα και ρώτησα τη μάνα μου "είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι που πηγαίνουνε προς εκτέλεση να τραγουδάνε;" Και σήμερα, βλέποντας τις φωτογραφίες, λέω πόση αισιοδοξία μετέφεραν αυτοί οι άνθρωποι στον λαό μας!, είπε χαρακτηριστικά. Μέχρι σήμερα, στα 88 του χρόνια, σταθερά στο Κόμμα, είπε ότι έψαχνε να βρει "γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο τολμηροί, είναι τόσο θαρρετοί και τι παλεύουν". Και διαπίστωσε ότι όταν ψάχνουμε την ιστορία μας, βλέπουμε ποιοι είναι οι ένοχοι.

"Είπε ο δήμαρχος προηγούμενα, ζήτησαν να παλέψουν τους κατακτητές και αντί αυτού ο Μεταξάς παρέδωσε τα κλειδιά των φυλακών στους Γερμανούς. Γιατί ξέρανε οι Γερμανοί ότι αυτοί οι άνθρωποι, με αυτή την ιδεολογία θα τους ανατρέψουν! Γιατί ξέραν οι Γερμανοί ποιος στήριξε οικονομικά τον Χίτλερ. Οι βιομηχανίες, οι μεγαλεμπόροι, οι μεγάλοι κονομημένοι άνθρωποι. Εδώ λοιπόν έχει ευθύνη πλέον ο καθένας μας, ο κάθε νέος, να ψάξει την ιστορία πραγματικά για να είναι σίγουρος γι' αυτό που παλεύει", κάλεσε.

Οι σφαίρες στους 200 ήρωες
ήταν σκυτάλες για τους επόμενους

Η Αθηνά Μ. Ζύμαρη, ανιψιά του Χρήστου Ζάγκα, ενός από τους 200 εκτελεσμένους, μιλώντας στη συγκέντρωση σημείωσε μεταξύ άλλων: "Ολα αυτά τα χρόνια έχουμε ένα οικογενειακό τραύμα. Εχθές έμαθα ότι ο Χρήστος Ζάγκας πέρασε μια βόλτα από την οδό Μέρλιν μετά την απόπειρα απόδρασης και το παράπονο της αδελφής του ήταν γιατί τον βασάνισαν αφού θα τον εκτελούσαν τελικά... Οταν τον είδε να τον παίρνουν απ' τα καμιόνια λίγο πριν την εκτέλεσή του, της είπε __Ρηνιώ, μας πάνε για εκτέλεση. Αυτό ήταν η σκυτάλη που της έδωσε για να συνεχίσει εκείνη τον αγώνα του.(...) Θέλω να πω ότι αυτές οι σφαίρες στους 200 ήρωες ήταν σκυτάλες για τους επόμενους. (...) Είναι υπενθύμιση για 'μάς και για τα παιδιά μας. Και θέλω να πιστεύω ότι μεγαλώνω το παιδί μου με τα ίδια ιδανικά και ότι τα καταφέρνω καλά».

Και αναφορικά με τις φωτογραφίες - ιστορικά ντοκουμέντα, είπε ότι "το σπίτι τους είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Εκεί θα ήθελε ο θείος μου και οι σύντροφοι του να επιστρέψουν αυτές οι φωτογραφίες"

Να είστε βέβαιοι
ότι είμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας

Ο Δημήτρης Κυριακούδης, εγγονός του Δημήτρη Κυριακούδη, ενός από τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή, μιλώντας στη συγκέντρωση ξεχώρισε τρία συμπεράσματα που κρατάει αντικρίζοντας αυτές τις φωτογραφίες: "Το πρώτο είναι ότι στα μάτια τα δικά μου αποτελούν τη μετάβαση από το μυθικό και το μεταφυσικό στη ζωντάνια. Μέχρι πριν την εμφάνιση των φωτογραφιών, είχαμε δεκάδες - εκατοντάδες τραγούδια, είχαμε ταινίες, είχαμε ντοκιμαντέρ, είχαμε άπειρη βιβλιογραφία, άρθρα, παρεμβάσεις, δεν είχαμε όμως εικόνα. Η εικόνα ήταν το χαρακτικό του Τάσσου. Και ξαφνικά, εμφανίζονται αυτοί οι τύποι να περπατάνε ένα πρωινό στην Καισαριανή σαν να έχουν πάει βόλτα στο πάρκο της... Το δεύτερο, είναι η αντανάκλαση μέσα σε αυτές τις φωτογραφίες του ψυχικού σθένους, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της ηθικής ανάτασης που αποτελούν χαρακτηριστικά των κομμουνιστών. Δεν θα έλεγα και μόνο αυτών, αλλά κυρίως αυτών. Και, τρίτον, για να το συνδυάσουμε και με όλα αυτά τα ζοφερά και δυστοπικά τα οποία συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια παγκοσμίως και κυρίως σε αυτό που αποκαλούμε συλλογική Δύση είναι η καλύτερη απάντηση που θα μπορούσε να δοθεί σε αυτές τις άθλιες, απαράδεκτες θεωρίες των δύο άκρων και του τέλους της ιστορίας.

Τα δύο άκρα είναι λοιπόν από τη μία μεριά οι αγέρωχοι 200 και απ' την άλλη μεριά οι εκτελεστές. Αυτούς λοιπόν θέλουν να τους εξισώσουν. Τα δύο άκρα είναι τα 27 εκατομμύρια σοβιετικών πολιτών και στρατιωτών τα οποία θέλουν να εξισώσουν με τους χιτλερικούς εισβολείς. Αυτό λοιπόν πρέπει να πάει στον απόπατο, στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Και είναι η καλύτερη δυνατή απάντηση.

Θέλω να είστε βέβαιοι ότι είμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας".