25 Μάρτη Καισαριανή _με τη σωστή πλευρά της ιστορίας

 __Μια αναγκαία εισαγωγή
Η 25^η Μάρτη θεωρείται ως ημερομηνία έναρξης της ελληνικής εθνικοαπελευθερωτικής Επανάστασης των Ελλήνων στα 1821 _αν και είναι ιστορικά καταγραμμένο πως στις 21 ο Κολοκοτρώνης απελευθέρωνε την Καλαμάτα. Βεβαίως, τα χρονικά όρια έναρξης κοινωνικοϊστορικών γεγονότων είναι συμβατικά πολύ περισσότερο γεγονότων που πιστοποιούν τις κοινωνικές επαναστάσεις. Αλλά η συγκεκριμένη ημερομηνία,  δεν έχει σχέση με αυτό που η ιστοριογραφία γενικά καταγράφει ως επέτειο των ιστορικών γεγονότων, απλά σηματοδοτεί αυτό που είναι η άποψη της επίσημης από το κράτος ιστορίας, δλδ την ημερομηνία που, σύμφωνα με την αστική ιστοριογραφία, η "σημαία της επανάστασης υψώθηκε από το δεσπότη Παλαιών Πατρών Γερμανό". Και φαίνεται να επιλέχτηκε, από την κυρίαρχη, μετά τη νίκη της Επανάστασης, τάξη, για το συμβολισμό της εθνικοαπελευθερωτικής εξέγερσης και της δημιουργίας του ελληνικού κράτους, θέλοντας να επιβάλει σ' αυτό το συμβολισμό και τη συμμετοχή της επίσημης εκκλησίας στην επανάσταση _συμπίπτει λένε χρονικά (;;) και ο "κρίνος" της Παναγιάς. Υπάρχουν, βεβαίως, διαφορετικές απόψεις για το συγκεκριμένο θέμα. Μια άποψη είναι αυτή που θεωρεί ότι το γεγονός της "σημαίας στην Αγία Λαύρα από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό" είναι ανύπαρκτο. Είναι και η πιο αντικειμενική. Άλλη άποψη αναφέρει ότι ο δεσπότης αναγκάστηκε από τον Παπαφλέσα, με το πιστόλι, να "σηκώσει τη σημαία". Σημασία, όμως, έχει ότι η κυρίαρχη μετά την Επανάσταση τάξη χρειαζόταν και την ορθόδοξη εκκλησία ως ένα στοιχείο του δικού της εποικοδομήματος που θα επιδρούσε στη δημιουργία υποταγμένης σ' αυτήν συνείδηση στις λαϊκές μάζες. Αλλά όπως είπε ο Λένιν πριν τον Gramsci "η αλήθεια είναι επαναστατική" _με απλά λόγια _όπως λέμε σήμερα "με τη σωστή πλευρά της ιστορίας

Συνειρμικά _πριν 70+ χρόνια (αστικές-καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, που λέει το ΚΚΕ)
1. Όντας ο υποφαινόμενος πλέον (ηλικιακά) στην 4^η εφεδρεία θυμάμαι τα αναγνωστικά μου του δημοτικού τέτοιες μέρες με πολλές γαλανόλευκες διανθισμένες με λεζάντες (σε πολυτονικό) του είδους "μέρα του Ευαγγελισμού... οι καμπάνες χτυπούν χαρούμενα. Τα παιδιά ντύθηκαν τα γιορτινά τους μπήκαν στη γραμμή και ξεκινούν για την εκκλησία __Η θεία τούς δίνει κάτι. Τούς δίνει ένα κουτί. Το κουτί έχει εύζωνάκια. __Έχει πολλά _είναι όλα μολυβένια. Νά γράψης από μιά πρότασι μέ τις λέξεις: Πατρίδα, Παιδιά, Όπλα…
Ό Ευαγγελισμός Ντίν, ντάν, ντίν, ντάν χτυπούν οι καμπάνες. - Σαν σήμερα, παιδιά μου, είπε ή γιαγιά, πριν από πολλά χρόνια, ό άγγελος Γαβριήλ έδωσε στην Παναγία έναν άσπρο κρίνο και είπε: Χαίρε, Μαρία, θα γεννήσης τον Χριστό μας, τον Σωτήρα του κόσμου. Και η Παναγία απάντησε: Ας γίνη τό θέλημα του θεού.
2. Μια χρονιά η δασκάλα, ως επίκαιρο αφιέρωμα στον "πατριωτισμό των ελλήνων" μας ζήτησε να διαβάσουμε το 4σέλιδο αφιέρωμα για το "_ Ύψωμα ΝΤΙΚ _και Χάρρυ εις την Κορέαν_"Μία ἐκπληκτικὴ ἡσυχία ἐπεκράτησεν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας μεταξὺ τῶν τομέων τῶν ὑψωμάτων Ντὶκ καὶ Χάρρυ. Διὰ τοὺς ἐμπείρους στρατιωτικοὺς ἦσαν φανερὰ τὰ σημεῖα. Κάποιος ἀπὸ τοὺς ἀντιπάλους συνεκέντρωνε δυνάμεις, διὰ νὰ ἐκδηλωθῇ αἰφνιδιαστικῶς τὴν ὥραν, ποὺ θὰ ἔκρινε κατάλληλον. Αἱ ἀμερικανικαὶ ὑπηρεσίαι πληροφοριῶν δὲν ἔμειναν, φυσικά, ἄπρακτοι. Ἀναγνωριστικὰ ἀεροπλάνα ἤρχισαν νὰ ἐξερευνοῦν σπιθαμὴν πρὸς σπιθαμὴν τὴν ἐχθρικὴν περιοχήν.
Καὶ ἐλάμβανον ἀεροφωτογραφίας, παρὰ τὸν κίνδυνον τῶν ἀντιαεροπορικῶν πυροβόλων. Αἱ ὑπηρεσίαι κατασκοπίας συνέλεξαν καὶ αὐταὶ τὰς πληροφορίας των ἀπὸ πατριώτας Κορεάτας, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο εἰς τὴν ἄλλην πλευρὰν τῶν κομμουνιστικῶν γραμμῶν. Ὅλα αὐτὰ ἐμελετήθησαν καὶ κατόπιν προσεκτικῆς κριτικῆς ἰδοὺ τὸ συμπέρασμα:
Πέντε ὁλόκληοα κινεζικὰ συντάγματα, δυνάμεως 16 ἕως 18 χιλιάδων ἀνδρῶν, εἶχον συγκεντρωθῆ διὰ νὰ προσβάλουν μίαν περιοχήν, τὴν ὁποίαν ὑπερήσπιζον μόνον δύο τάγματα. Τὸν ἀριστερὸν τομέα τῆς περιοχῆς, εἰς τὸν ὁποῖον περιελαμβάνετο καὶ τὸ ὕψωμα Ντίκ, κατεῖχε τὸ Ἑλλννικὸν τάγμα. Τὸν δεξιὸν τομέα μὲ τὸ ὕψωμα Χάρρυ κατεῖχεν ἀμερικανικὸν τάγμα τοῦ 15^ου Συντάγματος. Καὶ ἐτίθετο τὸ ἀγωνιῶδες ἐρώτημα εἰς τοὺς συμμάχους καὶ τοὺς ἡμετέρους στρατιωτικούς: Ποῖον ἀπὸ τὰ δύο ὑψώματα θὰ ἐπεχείρει νὰ καταλάβῃ ὁ ἐχθρός; Τὸ Ντὶκ ἢ τὸ Χάρρυ; Καὶ τὰ δύο παρεῖχον σημαντικὰ πλεονεκτήματᾳ εἰς τὸν ἐχθρόν, ὥστε νὰ προσπαθήσῃ νὰ τὰ καταλάβῃ… Τὰ πράγματα ἀπέδειξαν ὅτι οἱ Κινέζοι ἀνεζήτησαν τὸ ἀδυνατώτερον σημεῖον.
Ἕνας μάλιστα ἐρυθρὸς ἐπλησίασε συρόμενος τὴν θέσιν τοῦ Μπάτζογλου καὶ ἔρριψε μίαν χειροβομβίδα. Συνέβη τότε ἓν ἀπὸ τὰ σπανιώτερα πολεμικὰ περιστατικά. Καθὼς ὁ Μπάτζογλου ἐκάθητο μέσα εἰς ἓν χωματένιον κοίλωμα, βάθους 50 ἑκατοστῶν, ἡ χειροβομβὶς ἔπεσεν ἀκριβῶς ἀνάμεσα εἰς τὰ σκέλη του. Χωρὶς νὰ χάσῃ τὴν ψυχραιμίαν του, τὴν ἥρπασεν ἀστραπιαίως καὶ τὴν ἔστειλεν ὀπίσω. Ἡ χειροβομβὶς ἐξερράγη ἄνω τῆς κεφαλῆς τοῦ Κιτρίνου, ὁ ὁποῖος ἐπλήρωσεν οὕτω ἀκριβὰ τὸ θράσος του.
Ἀφοῦ οἱ Κινέζοι ἀντελήφθησαν ὅτι ἦτο ἀδύνατος ἡ κατάληψις τοῦ Ντίκ, μετὰ τὴν ἀποτυχίαν των, ἐπετέθησαν τὴν ἑπομένην μὲ ὅλας τὰς δυνάμεις των ἐναντίον τοῦ Χάρρυ.
Τέσσαρας λυσσώδεις ἐπιθέσεις ἐνήργησαν τὴ ἑσπέραν ἐκείνην καὶ τρεῖς φορὰς κατέλαβον τὴν κορυφήν, ἀλλὰ ἰσάριθμοι ἀμερικανικαὶ ἀντεπιθέσεις τοὺς ἠνάγκασαν νὰ ἀποχωρήσουν (…)
Ὅταν ἐξημέρωσεν, ἡ Ἀστερόεσσα -ἡ Ἀμερικανικὴ σημαία- ἐξηκολούθει νὰ κυματίζἡ εἰς τὴν κορυφὴ τοῦ ὑψώματος. Ἐφαίνετο ὡς νὰ ἔστελλε τοὺς χαιρετισμούς της εἰς τὴν Ἑλληνικὴν σημαίαν την ὁποία ἐκυμάτιζεν εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ Ντίκ.

Το ύψωμα ΝΤΙΚ εις την Κορέαν _70+ χρόνια μετά

25^η Μάρτη 2025
Σίγουρα χρειάστηκε μεγάλη φαντασία για να μπορέσουν να στήσουν το επετειακό βιντεάκι του πολεμικού Ναυτικού οι αθεόφοβοι _κυβέρνηση κλπ "πρόθυμοι" να συνδέσουν με το στανιό τους αγώνες του λαού στην θάλασσα και της επανάστασης του '21, με αυτές του Πολεμικού Ναυτικού των Μητσοτάκη - Δένδια και των κυβερνήσεων που προηγήθηκαν. ένα βιντεάκι "εθνικής" μεγαλοσύνης με κουβέντες πάνω σε πλοία στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Πλοία σε αποστολές που προσδιορίζουν το ΝΑΤΟ η ΕΕ και οι στρατηγικές συμφωνίες των μέχρι σήμερα αστικών κυβερνήσεων. Τώρα, μόνο αυτοί ξέρουν, πως συνδέονται οι αγώνες των ναυμάχων στο Αιγαίο απέναντι στους φεουδάρχες Οθωμανούς με τις δουλειές στην Ερυθρά στην ανατολική και κεντρική Μεσόγειο, ή στην Αδριατική του σημερινού Ναυτικού.

25η Μάρτη 1821: Μόνο εθνικοαπελευθερωτική ή και κοινωνική; Ήταν ένοπλη, κίνησε τον τροχό της Iστορίας προς τα μπρος και είχε αντιπάλους... 

Το βίντεο περιέχει την ομιλία του αντιδήμαρχου Σίμου Πολυχρονάκη, που αντικαθιστούσε το δήμαρχο Ηλία Σταμέλο _την παραθέτουμε

Φίλοι και φίλες, αγαπητοί προσκεκλημένοι.
Αγαπητοί μας μαθητές.
Τα 205 χρόνια από την έναρξη της επανάστασης του 1821, είναι ακόμα μια αφορμή για να μελετήσουμε, να αντλήσουμε δύναμη και διδάγματα από ένα γεγονός με παγκόσμια διάσταση που υπηρέτησε την κοινωνική εξέλιξη και κίνησε ένα βήμα μπρος την Ιστορία, όχι μόνον του δικού μας τόπου.
Η Επανάσταση του 1821, αποτέλεσε έναν από τους πολλούς κρίκους των εθνικών εξεγέρσεων, που ξεσπούσαν στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική. Η ίδια εμπνεύστηκε από τις κοινωνικές διακηρύξεις και τα ιδεώδη της Γαλλικής Επανάστασης, που είχε συνταράξει συθέμελα την παλιά τάξη πραγμάτων λίγα μόλις χρόνια πριν.
Ξέσπασε όμως και κατόρθωσε να νικήσει σε μια περίοδο υποχώρησης του επαναστατικού αναβρασμού, έχοντας να αντιμετωπίσει όχι μόνο την οθωμανική αυτοκρατορία αλλά και τον συμπαγή συνασπισμό των πιο αντιδραστικών δυνάμεων της Ευρώπης, την ΙΕΡΑ ΣΥΜΑΧΙΑ η οποία αντιστρατεύονταν κάθε εθνικοαπελευθερωτικό και κοινωνικό κίνημα. Αυτό είναι που κάνει την Ελληνική Επανάσταση ακόμα πιο σημαντική.
Η Επανάσταση του1821 έβαλε στο προσκήνιο τον ηρωισμό τις θυσίες, τους πόθους και τα όνειρα του επαναστατημένου μας λαού. Ταυτόχρονά όμως εξέφρασε τις διεκδικήσεις και τους αγώνες των πιο προοδευτικών και φιλελευθέρων κινημάτων της εποχής. Δεν είναι τυχαίο ότι εκατοντάδες επαναστάτες φιλέλληνες ασπαστήκαν τον αγώνα των Ελλήνων και προσέφεραν σε αυτόν κάθε δυνατή υλική υποστήριξη και υπηρεσία μέχρι και την ίδια τους τη ζωή, όπως ο μεγάλος ποιητής Λόρδος Βύρωνας που έγραφε με σιγουριά από το πολιορκημένο Μεσολόγγι ότι:

"Ποτέ δεν αποτυχαίνουν αυτοί
που πεθαίνουν για έναν μεγάλο σκοπό"

Η χορωδία

Το μνημείο

Και πράγματι, η επανάσταση του 1821, διδάσκει ότι ένας λαός, που είναι αποφασισμένος και έχει το δίκιο με το μέρος του, μπορεί να σαρώσει τη μοιρολατρία, να αντιμετωπίσει και να νικήσει αντιπάλους που φαντάζουν πανίσχυροι και ανίκητοι. Το 21, ήρθε έπειτα από συνεχείς συγκρούσεις και ξεσηκωμούς που πνίγονταν στο αίμα, όταν ωρίμασε η ιδέα για γενικευμένο ξεσηκωμό. Ιδιαίτερα όταν ο λαός έβαλε στην άκρη την αναμονή για λύση που θα ερχόταν απ’ έξω και από πάνω, από δήθεν "φίλους και προστάτες", πίστεψε στην δύναμη του και πήρε την υπόθεση στα χέρια του.
Από τις αρχές του 19ου αιώνα ο Ρήγας Φεραίος, ζωγράφιζε τη "Χάρτα" του και καλούσε Χριστιανούς και Μουσουλμάνους, τους λαούς όλων των Βαλκανίων σε κοινό αγώνα για το γκρέμισμα της νομιμότητας που πρέσβευε ο Σουλτάνος και ο Μέτερνιχ και στη δημιουργία μιας "Βαλκανικής Ομοσπονδίας".Λίγο αργότερα καθοριστικό ρόλο στην προετοιμασία και την οργάνωση της επανάστασης παίζει η συγκρότηση και η δράση της ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ, που εξέφραζε την ανερχόμενη τότε αστική τάξη του τόπου και επιδίωξε να αγκαλιάσει όχι μόνο τον ελλαδικό χώρο, αλλά το σύνολο των υπόδουλων λαών της περιοχής.
Κυρία δύναμη όμως του ξεσηκωμού, ήταν οι πλατιές μάζες της αγροτιάς, καθώς και η μικρή ακόμα αριθμητικά εργατική τάξη που βίωναν την εθνοτική, ταξική και θρησκευτική καταπίεση. Ο μαζικός ηρωισμός αυτών των στρωμάτων, η αυτοθυσία και η συλλογική δράση που έλαβε όλες τις μορφές πάλης –και κυρίως την ένοπλη-, σφράγισαν τον πολυετή αγώνα, εξασφάλισαν την επιτυχία του.
Το Μεσολόγγι, η Αλαμάνα, η Χίος, τα Δερβενάκια, το Σούλι, τα Ψαρά, έγιναν σύμβολα της ηρωισμού του επαναστατημένου λαού. Ταυτόχρονα αναδείχθηκαν ιστορικές μορφές-πραγματικοί λαϊκοί ηγέτες, με καθοριστική συμβολή στον αγώνα, όπως ο  Κολοκοτρώνης,  ο Καραϊσκάκης, ο Μακρυγιάννης και χιλιάδες άλλοι επώνυμοι και ανώνυμοι αγωνιστές. Ανάμεσά τους και εμβληματικές γυναικείες μορφές, όπως η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, η Μαντώ Μαυρογένους, οι Σουλιώτισσες που συμμετείχαν ενεργά στη μάχες και στην υποστήριξη της επανάστασης, διεκδικώντας μια θέση στην ιστορία που η εποχή τους αρνούνταν πεισματικά.
Η Ελληνική Επανάσταση δεν είχε να διανύσει έναν εύκολο δρόμο.  Είχε ηρωικές νίκες και οδυνηρές ήττες, περιόδους αισιοδοξίας αλλά και κάμψεις και απογοήτευση, καταστροφές, ξερίζωμα και προσφυγιά.
Όπως και σήμερα έτσι και το 1821, δεν βρέθηκαν όλοι οι Έλληνες μαζί. Η επανάσταση βρέθηκε σύντομα αντιμέτωπη και με την αντεπαναστατική στάση πολλών προνομιούχων στρωμάτων της ίδιας της ελληνικής κοινότητας: προκρίτους, κοτζαμπάσηδες, τμήματα της ανώτερης Εκκλησιαστικής Αρχής, που εχθρευόταν-φοβόνταν κάθε αλλαγή του κοινωνικού κατεστημένου. Για Έλληνες μίλαγε ο Κολοκοτρώνης όταν έλεγε "Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους" και σε Έλληνες απευθυνόταν ο Παπαφλέσσας όταν απαντούσε "Η επανάσταση είτε θέτε είτε όχι θα γίνει! Πάρτε το απόφαση. Αν εσείς γυρεύετε να την εμποδίσετε, εγώ πήρα προσταγή από την Αρχή να σηκώσω το λαό και να την κάνω". Η σύγκρουση των διαφορετικών συμφερόντων κορυφώθηκε πριν ακόμα νικήσει η επανάσταση ολοκληρωτικά, με δύο εμφύλιες συγκρούσεις υπό την επιρροή και των ξένων δυνάμεων που προσπαθούσαν να εδραιώσουν την πρωτοκαθεδρία τους στο υπό διαμόρφωση ελληνικό κράτος. Στα χρόνια αυτά πολλοί ανιδιοτελείς αγωνιστές θα κυνηγηθούν, θα συρθούν στα δικαστήρια και τις φυλακές θα μπουν στο περιθώριο και στην απαξίωση. Αλλά και μετά την επανάσταση δεν θα αργήσει να φανεί ότι η απελευθέρωση από το καθεστώς του ραγιά, δεν σήμανε και την κοινωνική απελευθέρωση για τους εργαζόμενους πληθυσμούς.

Όμως οι τροχοί της ιστορίας κίνησαν προς τα εμπρός!

Η επανάσταση του 1821, έσπασε τα δεσμά του ζυγού της οθωμανικής αυτοκρατορίας και  δημιούργησε το νεότερο ελληνικό κράτος. Ταυτόχρονα έδωσε δύναμη και κουράγιο στους λαούς της Ευρώπης στον αγώνα ενάντια στο δεσποτισμό και την παλιά αντίδραση.
Δυο δεκαετίες μετά το 21, η Ιερά Συμμαχία και οι σκοποί της αποτελούσαν ανάμνηση στο ευρωπαϊκό τοπίο όπου κυριαρχούσε ξανά ο επαναστατικός αναβρασμός. 120 χρόνια μετά οι αντάρτες του ΕΛΑΣ θα τραγουδάνε "…Αντάρτης κλέφτης παλικάρι, πάντα είναι ο ίδιος ο λαός…". Η ιστορία δεν είναι απλά γεγονότα που πέρασαν. Είναι πολύτιμο εφόδιο για το σήμερα. Δεν είναι έτσι λίγοι εκείνοι που προσπαθούν να την φέρουν στο ύψος των δικών τους συμφερόντων, να αφυδατώσουν την επανάσταση από το διαχρονικό της περιεχόμενο.
Το γιατί ας μας προβληματίσει όλους και όλες.

Μια ιδέα ωστόσο μπορεί να μας δίνουν τα ίδια τα λόγια του Ρήγα Φεραίου: "Οταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούει τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα για να τιμωρή τους τυράννους του, είναι το πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του, και το πλέον απαραίτητο από όλα τα χρέη του (…)"
Σήμερα, δύο αιώνες μετά, τη θέση της τυραννίας του Σουλτάνου και των οθωμανικών φεουδαρχικών δεσμών που προσπαθούσαν με νύχια και με δόντια να κρατήσουν πίσω την ιστορία, έχει πάρει η σύγχρονη παγκόσμια και ντόπια πλουτοκρατία. Και αυτή παρουσιάζει την σημερινή κατάσταση αιώνια, όπως έκαναν κάποτε και οι βασιλιάδες, οι ευγενείς και οι φεουδάρχες, προτού δουν τους θρόνους και την εξουσία τους να συντρίβονται από την αναγκαιότητα της κοινωνικής εξέλιξης.
205 χρόνια μετά την επανάσταση του 1821 μια σειρά νέοι πόλεμοι κυριαρχούν στην επικαιρότητα. Όχι πόλεμοι όπου το καινούργιο και προοδευτικό συγκρούεται με το παλιό για το συντρίψει και να το εξαφανίσει, αλλά πόλεμοι του παλιού και σάπιου για τα συμφέροντα του παλιού και για την διαιώνισή του. Πόλεμοι που δεν διεξάγονται από επαναστατημένους λαούς αλλά από ιμπεριαλιστικά κράτη και συμμαχίες. Πόλεμοι για τα κέρδη και τη μοιρασιά της λείας, τις μπίζνες της πολεμικής βιομηχανίας, που αφήνουν συντρίμμια τη ζωή ντόπιων και προσφύγων.
Οι λαοί πριν ακόμα ματώσουν στα χαρακώματα που στήνονται σε όλο τον πλανήτη, από τη Μέση Ανατολή και την Παλαιστίνη, στην Ουκρανία, στη Βόρεια Αφρική και την νοτιοανατολική Ασία, ματώνουν ήδη στο βωμό της πολεμικής προετοιμασίας, βιώνοντας την ακρίβεια και τη φτώχεια, τις στερήσεις από τα αναγκαία, τη βαριά εκμετάλλευση στους τόπους δουλειάς.
Η επανάσταση του 1821 και οι αγωνιστές του, μας δίδαξαν ότι ο αγώνας για να απαλλαγεί ο λαός από τα δεσμά του θέλει θυσίες. Πολλές φορές αυτές οι θυσίες είναι μεγάλες, όμως είναι απείρως μικρότερες από τις θυσίες της υποταγής.
Ανατρέχουμε λοιπόν ξανά σήμερα στα διαχρονικά διδάγματα της επανάστασης του 21 για να:
Να αμφισβητήσουμε αυτό το απάνθρωπο σύστημα που οδηγεί τους ανθρώπους στις πολεμικές κρεατομηχανές του
Να πιστέψουμε ότι μπορούμε να διεκδικήσουμε τον κόσμο των αναγκών και των ονείρων μας. Ένα κόσμο που θα είναι ευλογία και όχι κατάρα για τα παιδιά μας. Για μια καλύτερη ζωή, χωρίς πολέμους, εκμετάλλευση και αδικία.

Για ένα κόσμο της Ειρήνης, της Αδελφοσύνης,
της Αλληλεγγύης και  της Προκοπής.
Αυτό είναι το καθήκον της δικής μας εποχής.
Τιμή και δόξα στους ήρωες του 21.
Καλή συνέχεια στους αναγκαίους δικούς μας αγώνες.

Το Πρόγραμμα _για την ιστορία
Τρισάγιο του Μητροπολίτη, ομιλία εκ μέρους της Δημοτικής Αρχής ο Αντιδήμαρχος Οικονομικών & Διοικητικών Υπηρεσιών Σίμος Πολυχρονάκης  (πανηγυρικός ημέρας) κατάθεση στεφάνων _κατά σειρά, εκ μέρους του Δήμαρχου Καισαριανής Ηλία Σταμέλου, ο Αντιπεριφερειάρχης, ο Διοικητής του Αστυνομικού Τμήματος, το παράρτημα Καισαριανής της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (αντί στεφάνου 30,00€ στο «Σπίτι του Αγωνιστή»), ο τέως Δήμαρχος Χρήστος Βοσκόπουλος … οι δημοτικές παρατάξεις \ κινήσεις, τοπικές οργανώσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ- ΣΥΡΙΖΑ και (5) παραφυάδες παρών και ο απανταχού μαϊντανός Νίκος Παππάς, καθώς και οι φασίστες του Πατριωτικού Κινήματος ΝΙΚΗ («Πίστη, Πατρίδα, Οικογένεια»).
Οι Κομματικές Οργανώσεις Καισαριανής του ΚΚΕ αντί στεφάνου προσφέρουν 50,00€ στο παράρτημα Καισαριανής της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας _ τα σχολεία, ο Σύλλογος Εργαζομένων Δήμου Καισαριανής αντί στεφάνου προσφέρει 50,00€ στην Πανελλήνια Ένωση Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας παράρτημα Καισαριανής, επίσης ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Βύρωνα - Καισαριανής - Παγκρατίου «ΡΟΖΑ ΙΜΒΡΙΩΤΗ» 50,00€ στο παράρτημα Καισαριανής της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, για τη μεγάλη προσφορά των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου του στις συνεχείς και δωρεάν ξεναγήσεις στο Θυσιαστήριο της Λευτεριάς, πολλές εκ των οποίων αφορούν σχολεία μας, η Ένωση Συλλόγων Γονέων & Κηδεμόνων Καισαριανής αντί στεφάνου 30,00€ στο Ειδικό Σχολείο Καισαριανής «Ρόζα Ιμβριώτη». Ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του 6^ου Δημοτικού Σχολείου Καισαριανής αντί στεφάνου προσφέρει δωρεά 50,00€ στο Κέντρο Υγείας Παιδιού Καισαριανής, στηρίζοντας το σημαντικό έργο του για τα παιδιά της περιοχή μας. Ο Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων του 1^ου Γυμνασίου Καισαριανής αντί στεφάνου προσφέρει 30 ευρώ στο Ειδικό Πειραματικό Σχολείο «Ρόζα Ιμβριώτη». Ο «Μικρασιατικός Σύλλογος Καισαριανής» αντί στεφάνου προσφέρει 30,00€ στο παράρτημα Καισαριανής της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών  του 1^ου Γενικού Λυκείου Καισαριανής αντί στεφάνου προσφέρει 30,00€ στο Παράρτημα Καισαριανής της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, προκειμένου να αξιοποιηθούν στο Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης. Ο Σύλλογος Αυτοαπασχολούμενων Επαγγελματιών Βιοτεχνών & Εμπόρων Καισαριανής αντί στεφάνου προσφέρει 30 ευρώ στο παράρτημα Καισαριανής της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, για την ενίσχυση του Μουσείου ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης.

Yuja Wang 🎼 ✨ star 🎹 και πιανίστρια

Γνωστή και μη εξαιρετέα, την ακούσαμε στην ΕΡΤ3 – στη συναυλία Γιούτζα και Βίκινγκουρ Όλαφσον στο Βερολίνο _στριμάρεται και στο netflix_ΕRTflix
Μπορεί κάποιος να μην έχει μουσικό αυτί, να είναι και ολίγον φάλτσος, αλλά να τρελαίνεται για μουσική; Για όλα τα είδη προεξεχούσης της συμφωνικής και της όπερας; Μπορεί …

Η σοβιετική εποχή καταγράφει 10άδες μουσικούς και πιανίστες που απέκτησαν φήμη ως παιδιά-θαύματα ή νέοι βιρτουόζοι και θεωρούνται θρύλοι του 20ού αιώνα. Η καριέρα τους εκτινάχτηκε με βάση τις πανανθρώπινες κρατικές πολιτιστικές πολιτικές, στις επιτυχίες σε διαγωνισμούς και στην απαίτηση να εκπροσωπούν το σοβιετική καλλιτεχνικό γίγνεσθαι. Αναφέρουμε ενδεικτικά μερικοί από τους πιο αξιοσημείωτους νέους πιανίστες της σοβιετικής εποχής _πηγή νυν υπουργείο πολιτισμού Ρωσίας:

• Grigory Sokolov _Γκριγκόρι Σοκόλοφ (γεν. 1950): Θεωρείται ευρέως ως ένας από τους μεγαλύτερους πιανίστες της γενιάς του, ήταν μόλις 16 όταν κέρδισε το Χρυσό Μετάλλιο στον Διεθνή Διαγωνισμό Τσαϊκόφσκι του 1966 στη Μόσχα, καθιστώντας τον τον νεότερο νικητή όλων των εποχών.
• Evgeny Kissin (γεν. 1971): Σπούδασε στο Ωδείο του Λένινγκραντ το παιδί-θαύμα που απέκτησε εξέχουσα θέση τη δεκαετία του 1980 _ έκανε το ντεμπούτο του στην ερμηνεία σε ηλικία δέκα ετών και ηχογράφησε τα δύο κοντσέρτα για πιάνο του Σοπέν σε ηλικία 12. Θεωρείται βασικός συνεχιστής της ρωσικής παράδοσης στο πιάνο.
• Vladimir Ashkenazy Βλαντιμίρ Ασκενάζι (γεν. 1937): Ο Ασκενάζι έδειξε εξαιρετικές ικανότητες από νωρίς, καθώς εισήχθη στην Κεντρική Μουσική Σχολή της Μόσχας. Στα 18 του, κέρδισε το δεύτερο βραβείο στον Διεθνή Διαγωνισμό Πιάνου Σοπέν το 1955 στη Βαρσοβία και αργότερα μοιράστηκε το πρώτο βραβείο στον Διεθνή Διαγωνισμό Τσαϊκόφσκι το 1962.
• Andrei Gavrilov _Αντρέι Γκαβρίλοφ (γεν. 1955): Πιανίστας της σοβιετικής εποχής που κέρδισε τον Διεθνή Διαγωνισμό Τσαϊκόφσκι σε ηλικία 18 ετών, αναγνωρίστηκε ως «νεαρό ακατέργαστο διαμάντι» και αργότερα αναδείχθηκε σε «μεγάλο καλλιτέχνη» στη διεθνή σκηνή.
• Maria Yudina _Μαρία Γιουντίνα (1899–1970): Γνωστή ως "πιανίστα στην ΕΣΣΔ του Στάλιν", ήταν διάσημη για την έντονη τεχνική της και για την υποστήριξη μουσικής που δεν ακουγόταν πια στη Σοβιετική Ένωση.
  
• Nikolai Kapustin _Νικολάι Καπούστιν (1937–2020): Ενώ αναγνωρίστηκε για την δεξιοτεχνική κλασική του εκπαίδευση στο Ωδείο της Μόσχας υπό τον Αλεξάντερ Γκόλντενβαϊζερ, ο Καπούστιν έγινε ένας πρωτοπόρος συνθέτης-πιανίστας με επιρροές από την τζαζ στο σοβιετικό σύστημα, εντασσόμενος στη Big Band του Όλεγκ Λούντστρεμ το 1961.
  
• Polina Osetinskaya __Πολίνα Οσετίνσκαγια (γεν. 1975): Γνωστή ως παιδί-θαύμα, έδωσε το πρώτο της σόλο ρεσιτάλ σε ηλικία 6 ετών στο Βίλνιους και έπαιξε το Πέμπτο Κοντσέρτο για Πιάνο του Μπετόβεν με ορχήστρα σε ηλικία 9 ετών.
• Και φυσικά ο Σβιάτοσλαβ Ρίχτερ (1915–1997) που η καριέρα του κορυφώθηκε κατά τη σοβιετική εποχή, αφού κέρδισε τον Πανενωσιακό Διαγωνισμό το 1937, καθιερώνοντάς τον ως έναν από τους μεγαλύτερους πιανίστες του αιώνα.

Η Yuja Wang  (γενν. το 1987) είναι Αμερικανίδα πιανίστρια κινεζικής καταγωγής _ζει σήμερα στη Νέα Υόρκη, μία από τις διασημότερες ερμηνεύτριες πιάνου της σύγχρονης εποχής. Ξεκίνησε τις μουσικές της σπουδές στην ηλικία των έξι ετών και συνέχισε τις σπουδές της στο Κεντρικό Ωδείο Μουσικής στο Πεκίνο και στο Ινστιτούτο Curtis στη Φιλαδέλφεια. Στα 21 της χρόνια, ήταν ήδη διεθνώς αναγνωρισμένη , δίνοντας ατομικά ρεσιτάλ και συμπράττοντας με τις κορυφαίες ορχήστρες σε όλο τον κόσμο. Από το 2009 ανήκει στο καλλιτεχνικό δυναμικό της Deutsche Grammophon

Η Γουάνγκ προέρχεται από καλλιτεχνική οικογένεια εθνότητας Χούι. Η μητέρα της είναι χορεύτρια και ο πατέρας της παίζει κρουστά _και οι δύο ζουν στο Πεκίνο. Ως παιδί, συχνά διασκέδαζε πατώντας άσκοπα τα πλήκτρα του παλιού πιάνου της οικογένειας, ένα γαμήλιο δώρο στους γονείς της, κάτι που πυροδότησε το αρχικό της ενδιαφέρον για το όργανο. Αργότερα αστειεύτηκε ότι ήταν "πολύ τεμπέλα" και προτιμούσε πολύ "να κάθεται στον πάγκο του πιάνου". Πρώτοι δάσκαλοί της ήταν οι Ζου Γκουανγκρέν, Λινγκ Γιουάν και άλλοι διάσημοι παιδαγωγοί πιάνου στην Κίνα. Στην ηλικία των έντεκα συμμετείχε στο Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Morningside Music Bridge (στο Πανεπιστήμιο Mount Royal στο Κάλγκαρι της Αλμπέρτα) ως η νεότερη μαθήτρια του φεστιβάλ. Στην ηλικία των δεκαπέντε ετών, εισήλθε στο Ινστιτούτο Μουσικής Curtis στη Φιλαδέλφεια, όπου σπούδασε για πέντε χρόνια με τον Γκάρι Γκράφμαν και αποφοίτησε το 2008. Ο Γκράφμαν είπε ότι η τεχνική της τον εντυπωσίασε κατά τη διάρκεια της οντισιόν της, αλλά «ήταν η ευφυΐα και το καλό γούστο» των ερμηνειών της που την διέκριναν.
                                                   

Βραβεία

·        2006: Gilmore - Βραβείο Νέου Καλλιτέχνη

·        2009: Gramophone - Νέος Καλλιτέχνης της Χρονιάς 2009,

·        2011, 2018, 2019, 2026: Βραβείο Grammy – υποψήφια

·        2010: Επιχορήγηση Καριέρας Avery Fisher

·        2011: Βραβεία Echo Klassik - Νέος Καλλιτέχνης Χρονιάς

·        2017: Musical America - Καλλιτέχνης της Χρονιάς

·        2019: Gramophone - Βραβείο Ορχηστρικής Μουσικής για το Ρεσιτάλ του Βερολίνου

§  Opus Klassik - για την ηχογράφηση τουJohn Adams: Must the Devil Have All the Good Tunes

·        2023: ΒραβείοGrammy - The American Project με τονTeddy Abrams και την Ορχήστρα του Λούισβιλ

·        2023:Pianote - Κλασικός Πιανίστας της Χρονιάς

·        2025: Asia Society - ΒραβείοAsia Game Changer

Phenomenon Yuja Wang

_            \\ Brian Schuth ^(#)

Αρχίζω ανάποδα: το άλλο (ή το κύριο;) που περιμένει ο κόσμος από μια συναυλία της Yuja Wang  είναι εκείνο το ροζ-χρυσό φόρεμα με πούλιες που προκαλεί ένα είδος πνιχτού κελαηδίσματος από το κοινό, και ο τρόπος που περπατά με τα εκπληκτικά διεγερτικά παπούτσια της –γόβα στιλέτο και … και στο βάθος κήπος. Αλλά κάποια που παίζει έτσι μπορεί και να ντύνεται όπως θέλει.
Αρκετά νέα ακόμα για να μπορεί κανείς να μαντέψει με σιγουριά ποια πορεία θα ακολουθήσει η καριέρα της, η πιανίστρια έχει γίνει γνωστή αξιοποιώντας την ισχυρή και εκπληκτική τεχνική της για να παράγει ανεξίτηλες ερμηνείες ρομαντικού ρεπερτορίου, ειδικά σοβιετικών και ρωσικών έργων. Τα τελευταία χρόνια ασχολήθηκε με περισσότερο γερμανικό ρεπερτόριο, κυρίως το «Hammerklavier», αποσπώντας ανάμεικτες, αν και κυρίως θετικές κριτικές. (Η Σονάτα για Πιάνο No. 29 σε Σι ύφεση μείζονα, Op. 106, γνωστή και ως Große Sonate für das Hammerklavier ή απλά Hammerklavier, είναι του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, που ολοκληρώθηκε το 1818. Πρόκειται για μία από τις σπουδαιότερες σονάτες του συνθέτη κατά την τρίτη περίοδο του).

Πρόσφατα παρουσίασε το τρέχον πρόγραμμά της, το οποίο επιστρέφει, κυρίως, στο Ρωσικό Ρομαντικό, στο Jordan Hall για τη σειρά Celebrity Series. Μερικές ασυνήθιστες επιλογές υπαινίσσονταν ένα πολύ πιο ενδιαφέρον μέλλον για αυτό το απίστευτα συναρπαστικό ταλέντο.

Θα ήταν μια πράξη υπερβολής να απορρίψουμε οποιοδήποτε πρόγραμμα που περιείχε πρελούδια Ραχμάνινοφ και μια σονάτα Προκόφιεφ ως ασήμαντο, αλλά η τεχνική της Γουάνγκ είναι τόσο σχολαστική που κάνει τον υπεράνθρωπο να φαίνεται ρεαλιστικός. Υπάρχει επίσης μια ευμετάβλητη νοημοσύνη που παίζει συνεχώς στο έργο της. Στις πιο ικανοποιητικές στιγμές της, μπορεί κανείς να θεωρήσει την τεχνική της δεδομένη και αντ' αυτού να επικεντρωθεί σε αυτό που κάνει ερμηνευτικά: μια επιβλητική βιρτουόζος, μπορεί να σε κάνει να ξεχάσεις τη δεξιοτεχνία της. Αυτή η προσέγγιση ενέχει τον κίνδυνο να εκθειάζεις μουσική που επενδύει το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς της σε τεχνική επίδειξη. Σε στιγμές στο εναρκτήριο σετ των έξι πρελούδιων και των Études-tableaux του Ραχμάνινοφ, η αδιάκοπη μουσική φαινόταν ανάξια του μουσικού. Αλλά τι βάθος βρήκε η Wang στον λυρισμό του Ραχμάνινοφ; Το Πρελούδιο Σι Ελάσσονα, έργο 32, αρ. 10, ήταν όλο βελούδινοι, διακεκομμένοι-τριπλοί ρυθμοί ενάντια σε μεταβαλλόμενες αρμονίες, με ένα μεσαίο τμήμα από τεράστια τριπλά χτυπήματα που πέτυχαν μια ξαφνική μεγαλοπρέπεια. Ήταν εντυπωσιακή και στις έξι, αν και το εναρκτήριο άλογο μάχης σε Ρε Μείζονα, έργο 23 αρ. 4 υπέφερε από θολότητα στις επαναλαμβανόμενες φιγούρες του μπάσου και κάποια αβέβαιη ορμή που δεν επανεμφανίστηκε ποτέ. Το κοινό αποδείχθηκε έτοιμο να χειροκροτήσει για οτιδήποτε συναρπαστικό, αλλά η Wang αποδείχθηκε πιο διακριτική από τους θαυμαστές της. Αν και τους άφησε να χειροκροτήσουν ανάμεσα στα τρία πρώτα πρελούδια, στη συνέχεια όρμησε στα επόμενα τρία, χωρίς να δώσει χώρο για χειροκροτήματα, σε σημείο που να κόψει τον τελευταίο χτύπο για να εξασφαλίσει τη συνέχεια. Στα χέρια της Wang, ο Ραχμάνινοφ παρέμεινε συναρπαστικός, αλλά όχι πάντα ενδιαφέρον, και η ευθύνη βαρύνει τον συνθέτη.  Κάτι ενδιαφέρον σίγουρα συνέβαινε στα άλλα έργα του πρώτου μισού. Η Σονάτα αρ. 10, έργο 70 του Scriabin ήρθε πρώτη.

Δεν ήταν ακριβώς βαθιά πνευματική μουσική, αλλά έχει μια φευγαλέα λογική στην οποία η Wang ήταν άψογα συντονισμένη. Ξεκινά, και κυριαρχείται από, ένα μοτίβο με τρις νότες που δημιουργεί έναν σκούρο, ρέοντα ηχητικό κόσμο μέχρι να διακοπεί από έναν σπασμό τριγμών. Οι τριγμοί συνεχίζουν να έρχονται και απειλούν να καταλάβουν, αλλά το έργο τελικά αποκαθιστά την ισορροπία του. Η Wang δημιούργησε ένα ολόκληρο θηριοτροφείο από τριγμούς, όλοι γρήγοροι, αλλά άλλοι πάλλονταν απαλά, και άλλοι που ακουγόντουσαν σαν σφυρήλατο μέταλλο. Η εμπειρία της με τη Συμφωνία Turangalîla του Messiaen μπορεί να συνέβαλε σε ένα μοναδικά ηχηρό αλλά σχεδόν βίαιο επεισόδιο τριγμών με τα δύο χέρια στην υψηλή άκρη του πληκτρολογίου.

Ο ίδιος ο Scriabin περιέγραψε το τριγμό ως «εντόμων», αλλά στα χέρια του Wang έγιναν λαμπρά, ακόμη και ηρωικά θηρία των οποίων η έκσταση απειλεί να κατακλύσει. Κάποιος ήθελε να το ακούσει αμέσως μετά το τέλος του για να εντοπίσει ξανά τις αντιθέσεις, να συλλάβει με μεγαλύτερη σιγουριά τη δομή που αποκάλυψε ο Wang. Ο Scriabin, ο οποίος μπορεί να είναι λίγο συγκεχυμένος και μυστικιστικός, δεν κρατούσε άλυτα μυστήρια για την Yuja Wang. Στις Τρεις Σπουδές του György Ligeti, ο ερμηνευτής και ο συνθέτης συναντήθηκαν ως ίσοι. Και οι τρεις Σπουδές που επέλεξε απαιτούν συνεχείς καταρράκτες γρήγορων νοτών, καθεμία από τις οποίες χρησιμοποιήθηκε στην υπηρεσία ενός διαφορετικού είδους μουσικής παραγωγής.

Η Σπουδή αρ. Το 3ο, «Touches bloquées», δημιουργεί μια κενή και ρυθμικά ανομοιόμορφη υφή από συνεχείς ροές νοτών, βάζοντας τον πιανίστα να κρατάει πατημένα τα πλήκτρα με το ένα χέρι ενώ παίζει πάνω τους με το άλλο: τα κρατημένα πλήκτρα δεν παράγουν επιπλέον ήχο όταν χτυπηθούν ξανά, φυσικά. Αυτό δημιουργεί ένα μικρό θέαμα στο τέλος, όπου το ένα χέρι συνεχίζει αδιάκοπα να περιφέρεται σε ένα τμήμα του πληκτροφόρου, αλλά σχεδόν καθόλου τόνοι δεν ακούγονται. Η Σπουδή Νο. 9, «Vertige», χρησιμοποιεί σταθερές καθοδικές κλίμακες για να δημιουργήσει έναν ηχητικό κόσμο που ξεκινά ως μια διαυγής καθοδική ολίσθηση πριν μετατραπεί σε σχεδόν υστερία. Ο Λιγκέτι εδώ χρησιμοποίησε το ίδιο εύρος επίθεσης που χρησιμοποίησε ο Σκριάμπιν για να δημιουργήσει μεμονωμένους χαρακτήρες από τρίλιες για να μετατρέψει τις κλίμακες από ηρεμιστικές σε απειλητικές. Τέλος, η Σπουδή Νο. 1, «Désordre», δημιουργεί στρώματα ρυθμικά πολύπλοκων μελωδιών - κάποιος θα μπορούσε να τις ονομάσει «χορούς» λόγω της χτυπητικής τους ποιότητας, αλλά κανένας άνθρωπος δεν θα μπορούσε να βρει έναν μόνο χτύπο για να επικεντρωθεί - από μια σχεδόν αδιαφοροποίητη μάζα σταθερού ήχου. Το απίστευτα γρήγορο μυαλό της Wang της επέτρεπε να διατυπώνει περίπλοκα, πολυεπίπεδα επιχειρήματα, ενώ παράλληλα έπαιζε στα άκρα των τεχνικών δυνατοτήτων. Ήταν συναρπαστικό. Το Ligeti παρείχε το μοναδικό σημείο όπου η Wang φαινόταν να αντιμετωπίζει δυσκολίες, και ανταποκρίθηκε στην πρόκληση με λαμπρό τρόπο. Ακόμα και η απομνημόνευση της μουσικής την προκάλεσε· ο Wang έπαιξε μόνο από παρτιτούρα για τον Ligeti. Η πρόκληση αυτών των Σπουδών, ας πούμε, από εκείνες του «Hammerklavier». Το χάρισμα της Wang, μου φαίνεται, έγκειται στο να παίρνει γρήγορες αποφάσεις, να κάνει δυνατές επιλογές και να δημιουργεί σαφήνεια μέσα από το χάος. Κάνει κάποιον να σκεφτεί ότι πρέπει να υπάρχουν και άλλα σύγχρονα έργα που θα ωφελούνταν από την προσοχή της. Είναι εντελώς τρελό να φανταστεί κανείς πώς θα ακούγεται μια ερμηνεία της, ας πούμε, της Δεύτερης Σονάτας του Boulez; __Για μένα, τουλάχιστον, το «μεγάλο έργο» του δεύτερου ημιχρόνου, η Σονάτα Αρ. 8 του Προκόφιεφ, ήταν μια απογοήτευση.

Έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει, η ενέργεια-Wang δεν χάθηκε και το τελικό Vivace παρήγαγε τις απαραίτητες φωνές, τα μπράβο και τα όρθια χειροκροτήματα, αλλά βρήκα το μείγμα του Προκόφιεφ από λοξή ποιμενική και αγωνιώδεις εκρήξεις στην εναρκτήρια κίνηση ακίνητο, παρά τις προσπάθειες της πιανίστριας. Το ελαφρώς ξινό, κάπως συναισθηματικό Andante sognando ήταν απροσδόκητα συγκινητικό, ωστόσο, η εξαιρετική φωνητική δυσαρμονία της Wang διατηρούσε το έργο πικάντικο, ενώ το απαλό, χαϊδευτικό της άγγιγμα στο τέλος άφηνε τη μουσική στα πρόθυρα της εξάτμισης. Όπως συνηθίζει, η κυρία έδωσε μερικά encore: Ένα τραγούδι χωρίς λέξεις του Mendelssohn, λίγο ακόμα Prokofiev, Vocalise του Rachmaninoff, την «Gretchen am Spinnrade» του Liszt/Schubert και τη Μελωδία Gluck. Η γενναιοδωρία της με τα encore είναι αξιοθαύμαστη, αλλά υπάρχει κάτι το λίγο συναλλακτικό σε αυτό, κάθε νέο πακέτο εύκολα καταναλισκόμενης δεξιοτεχνίας δίνεται μετά από έναν ακόμη γύρο φωνών και ορθοστασίας. Τούτου λεχθέντος, όλα υπέροχα από μια ηφαιστειακή καλλιτέχνιδα.

^(#) Ο Brian Schuth αποφοίτησε από το Χάρβαρντ με πτυχίο Φιλοσοφίας, οπότε αντί για μια κανονική καριέρα, εργάστηκε ως κλαρινετίστας, σκηνοθέτης θεάτρου και μηχανικός λογισμικού. Αυτή τη στιγμή διαμένει στη Βοστώνη, αφού πέρασε τα τελευταία 15 χρόνια στο Eastport, Maine.

Κριτική υποδοχή

Αντιγράφω από το πρόγραμμα
Για το ντεμπούτο της στο Carnegie Hall το 2011, ο Anthony Tommasini έγραψε στους New York Times: Από το εναρκτήριο κομμάτι, ένα πρώιμο πρελούδιο του Scriabin, η κα Wang έπαιξε αυτή μουσική Chopines, με όλες τις κυματιστές αριστερόχειρες φιγούρες και τις ονειρικές μελωδικές γραμμές, με λεπτότητα, ποιητική χάρη και προσοχή στις εσωτερικές μουσικές λεπτομέρειες που επέφεραν σεβασμό. Μετά το διάλειμμα, προσέφερε μια ραψωδική, ασυνήθιστα λεπτή αφήγηση της τρομερής Σονάτας σε Σι ελάσσονα του Liszt. Αλλά η πιο αποκαλυπτική ερμηνεία ήρθε στη Σονάτα για πιάνο αρ. 6 σε Λα του Prokofiev. Ολοκληρώθηκε το 1940, αυτό το σχεδόν 30λεπτο έργο διοχετεύει μερικές βάρβαρες, προωθητικές, αρμονικά εύθραυστες εκρήξεις σε μια επίσημη δομή σονάτας τεσσάρων κινήσεων. Στις περισσότερες αναγνώσεις, η ενδιαφέρουσα ένταση προκύπτει από το να ακούς τη μουσική ενός τόσο επιθετικού μοντερνισμού να συγκρατείται από νεοκλασικούς περιορισμούς. Η κα Wang συμφιλίωσε αυτά τα αντικρουόμενα στοιχεία μέσα από μια ερμηνεία εντυπωσιακής σαφήνειας και λεπτομέρειας.

Το 2012, ο Joshua Kosman της San Francisco Chronicle έγραψε ότι η Wang είναι "απλώς, η πιο εκθαμβωτικά, παράξενα χαρισματική πιανίστρια στον κόσμο των συναυλιών σήμερα, και δεν υπάρχει τίποτα άλλο να κάνει κανείς παρά να καθίσει αναπαυτικά, να ακούσει και να θαυμάσει την τέχνη της".
Από μια συναυλία στο Carnegie Hall το 2013, οι New York Times ανέφεραν ότι τα "fortissimos" της Wang ήταν τρομακτικά, αλλά έτσι, με έναν πιο ήσυχο τρόπο, ήταν και οι λαχταριστές μελωδικές γραμμές του πρώτου μέρους της Σονάτας Νο. 2 του Rachmaninoff». Ο κριτικός πρόσθεσε: Η ρευστότητα της φρασεολογίας της στο δεύτερο μέρος της Σονάτας Νο. 2 του Scriabin προκαλούσε με τρομακτικό τρόπο τον ήχο των ξύλινων πνευστών. Στη Σονάτα Νο. 6 αυτού του συνθέτη, αντιπαρέβαλε χρώματα γρανιτικά και αραχνοΰφαντα σε ένα απόκοσμα λαμπερό αποτέλεσμα, πριν κλείσει το γραπτό πρόγραμμα με μια μανιώδη απόδοση της μονόπινης εκδοχής του "La valse", τονίζοντας την "αρρωστημένη" ατμόσφαιρα των παραμορφωμένων βαλς του Ραβέλ.
Το 2016, οι New York Times έκαναν κριτική στην ερμηνεία της στη Σονάτα Hammerklavier του Μπετόβεν: Η δεξιοτεχνία της κας Γουάνγκ ξεπερνά κατά πολύ την παράξενη ευκολία. Σε όλη αυτή την ερμηνεία του Μπετόβεν, ανέδειξε με θαυμασμό περίπλοκες λεπτομέρειες, εσωτερικές φωνές και αρμονικούς χρωματισμούς. Η πρώτη κίνηση είχε ορμή και τόλμη. Το σκέρτσο χοροπηδούσε μαζί με σκανταλιά και ρυθμικό "δάγκωμα". Στον τάφο, με μεγάλη αργή κίνηση, έπαιζε με αυτοσυγκράτηση και οξύτητα. Σε κρατούσε σε εγρήγορση κατά τη διάρκεια της φευγαλέας μετάβασης στην δύσβατο, πυκνή φούγκα, την οποία στη συνέχεια απέκλειε με ακατανόητη επιδεξιότητα. Δεν ήταν ένα διερευνητικό ή βαθύ Hammerklavier. Αλλά θαύμασα τον συνδυασμό νεανικής ενέργειας και μουσικής ακεραιότητας της κας Γουάνγκ, με την λαμπερή σκηνική της παρουσία, καθώς και για το παίξιμό της στο πιάνο.

Σε μια κριτική που αναφέρθηκε πολύ το 2011 για μια συναυλία στο Hollywood Bowl, ο ειδικός κλασικής μουσικής των Los Angeles Times, Μαρκ Σουέντ, έγραψε: Αλλά ήταν το πορτοκαλί φόρεμα της Γιούτζα Γουάνγκ για το οποίο πιθανότατα θα μείνει αξέχαστο το βράδυ της Τρίτης... Το φόρεμά της την Τρίτη ήταν τόσο κοντό και στενό που αν δεν ήταν, το Bowl θα μπορούσε να αναγκαστεί να περιορίσει την είσοδο σε οποιονδήποτε λάτρη της μουσικής κάτω των 18 ετών που δεν συνοδεύεται από ενήλικα. Αν τα τακούνια της ήταν πιο ψηλά, το περπάτημα, για να μην αναφέρουμε το ευαίσθητο πεντάλ της, θα ήταν ανέφικτο. Ο Swed επικρίθηκε για αυτή την πτυχή της κριτικής του από την Anne Midgette σε ένα άρθρο της Washington Post με τίτλο "Τι προσβάλλει; Το κοντό της φόρεμα ή η στενή άποψη του κριτικού;"
Το 2017, ο Michael Levin της HuffPost περιέγραψε την Wang μετά τη συναυλία της με τον Λεωνίδα Καβάκο στο David Geffen Hall ως "έναν από τους πιο ταλαντούχους, συναρπαστικούς, ακόμη και μαγευτικούς ερμηνευτές στην παγκόσμια σκηνή". Το 2023, η μαραθώνια συναυλία της , διάρκειας άνω των τεσσάρων ωρών, με όλα τα κοντσέρτα για πιάνο του Ραχμάνινοφ στο Carnegie Hall, συγκέντρωσε ευρεία προσοχή και αναγνώριση. Η Clemency Burton-Hill έγραψε ότι "η ικανότητα της Wang να συμβιβάζει τις πολλές πολυπλοκότητες της στιγμής με τόση χάρη, ακόμη και χαρά, ήταν αξιοσημείωτη". Και ο Zachary Woolfe στους New York Times: "η δεξιοτεχνία σε αυτό το επίπεδο, σε τόσο εκθαμβωτικό υλικό, είναι συναρπαστική - γι' αυτό και, ακόμη και μετά από τόσες ώρες, έμεινα στο τέλος νιώθοντας μια ανάλαφρη ανάλαφρη αίσθηση".

Ο Víkingur Ólafsson (Βίκινγκουρ Όλαφσον +γενν. το 1984) είναι Ισλανδός πιανίστας. Έχει εμφανιστεί με κορυφαίες ορχήστρες στην Ευρώπη και την Αμερική, συμπεριλαμβανομένων των Φιλαρμονικών Λος Άντζελες,  Νέας Υόρκης, Βερολίνου, Λονδίνου, Τσεχίας,Santa Cecilia κά της Ορχήστρας Concertgebouw, Κλίβελαντ, Tonhalle, και με μαέστρους όπως οι Thomas Adès, Esa-Pekka Salonen και Santtu-Matias Rouvali.

Ο Βίκινγκουρ έχει τόσο απόλυτη τονικότητα όσο και συναισθησία, με αποτέλεσμα να συνδέει τα κλειδιά με τα χρώματα. Για παράδειγμα, φέρεται να συνδέει τη Φα ελάσσονα με το μπλε, τη Λα μείζονα με το κίτρινο και τη Σι μείζονα με το μοβ.

Βραβεία

·       2019 – Περιοδικό Gramophone: Καλλιτέχνης της Χρονιάς

§  2019 – Ηχογράφηση της Χρονιάς από το BBC Music Magazine για τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ +

§  Ορχηστρικό Άλμπουμ της Χρονιάς από το BBC Music Magazine +

§  Ρεσιτάλ Πιάνου Opus Klassik Άλμπουμ της Χρονιάς για τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ +

§  Διεθνής Καλλιτέχνης της Χρονιάς από το περιοδικό Limelight

·       2020 – Σόλο Opus Klassik για τον Debussy Rameau

·       2022 – Βραβείο Rolf Schock στην κατηγορία Μουσικής +

§  Βραβείο Ισλανδικών Μουσικών Εξαγωγών

§  Ισλανδικό Τάγμα του Γερακιού

·       2023 – CoScan Nordic Person of the Year

·       2025 – Βραβείο Grammy για Καλύτερο Σόλο Κλασικού Ορχηστρικού για τον J.S.

§  Μπαχ: Παραλλαγές Γκόλντμπεργκ +

§  Musical America: Οργανοπαίκτης της Χρονιάς +

§  Χρυσό Μετάλλιο της Βασιλικής Φιλαρμονικής Εταιρείας +

§  Βραβείο Μουσικής του Σκανδιναβικού Συμβουλίου