“Συμβούλιο Ειρήνης”: ιμπεριαλιστικός οργανισμός στη σκιά των ανταγωνισμών

Το Board of Peace _κατ ευφημισμό “Συμβούλιο Ειρήνης” είναι διεθνής ιμπεριαλιστικός οργανισμός που ιδρύθηκε από τον Τραμπ, ο οποίος “έχει ως σκοπό την προώθηση της διατήρησης της ειρήνης” _προτάθηκε τον Σεπτέμβριο του 2025 και λειτουργεί από αυτές τις μέρες (Ιαν-2026). Θυμίζουμε την περιβόητη Pax Americana στην περίοδο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (από το 1945), κατά την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες έγιναν η κυρίαρχη οικονομική, στρατιωτική και πολιτιστική δύναμη, επιβάλλοντας μια παγκόσμια τάξη τρόμου _και την απάντηση των λαών "φονιάδες των λαών Αμερικάνοι".

Ξαναγυρνώντας στο νυν “Συμβούλιο Ειρήνης”, σύμφωνα με το ψήφισμα 2803 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, το συμβούλιο έχει την εντολή να επιβλέπει την μεταπολεμική ανοικοδόμηση της Λωρίδας της Γάζας, παράλληλα με την Εθνική Επιτροπή για τη Διοίκηση της Γάζας. Η εφημερίδα The Guardian το περιέγραψε ως μια "pay-to-play club"“λέσχη επί πληρωμή” με επίκεντρο τον Τραμπ, στον αντίποδα του ανύπαρκτου ανθρωπιστικού μηχανισμού στη Γάζα. Το συμβούλιο έχει περιγραφεί από πλείστα δυτικά ΜΜΕ ως ένα έργο ματαιοδοξίας και “μια νεοσύστατη λέσχη αυταρχικών ηγετών”. Δεν έχει καταφέρει να κερδίσει την υποστήριξη ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών, ενώ λίγοι παγκόσμιοι ηγέτες έχουν αποδεχτεί δημόσια τις προσκλήσεις του Τραμπ ή έχουν δηλώσει εάν έχουν πληρώσει για την ένταξή τους.

Οι ειδικοί έχουν δηλώσει ότι ο Τραμπ προσπαθεί να μετατρέψει τον οργανισμό σε εναλλακτική λύση στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, όπου μόνο αυτός έχει δικαίωμα βέτο. Η Γαλλία εξέφρασε ανησυχία ότι επιδιώκει να σφετεριστεί τον ρόλο των Ηνωμένων Εθνών, ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι το διοικητικό του συμβούλιο “μπορεί” να αντικαταστήσει τον ΟΗΕ.

Ιστορικό

Ο πόλεμος της Γάζας ξεκίνησε τυπικά τον Οκτώβριο του 2023 με την επίθεση του Ισραήλ στις (7- Οκτ), με πρόσχημα τις επιθέσεις Χαμάς και άλλων παλαιστινιακών ένοπλων ομάδων _στην ουσία διαρκεί από συστάσεως του Ισραηλινού κράτους. Ο πρώην Βρετανός πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ αρχικά πρότεινε την υπαγωγή της Λωρίδας της Γάζας υπό διεθνή διοίκηση (Αύγ-2025) και ο Τραμπ παρουσίασε ένα παρόμοιο σχέδιο τέλη Σεπτεμβρίου, με επικεφαλής τις ΗΠΑ το οποίο έγινε εν μέρει αποδεκτό. Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών υιοθέτησε το ψήφισμα 2803 (17- Νοε-2025), χαιρετίζοντας την ίδρυση του Συμβουλίου Ειρήνης.

Μετά την έναρξη ισχύος της “ειρηνευτικής” συμφωνίας για τη Γάζα δύο ημέρες νωρίτερα, ο Τόνι Μπλερ συναντήθηκε με τον Αντιπρόεδρο της Παλαιστίνης, Χουσεΐν αλ-Σέιχ (12-Οκτ-2025) στην Ιορδανία για να συζητήσουν την ανοικοδόμηση στη Λωρίδα της Γάζας. Εκείνο το βράδυ, ο Τραμπ δήλωσε ότι “ο πόλεμος τελείωσε” και ότι το “Συμβούλιο Ειρήνης” θα σχηματιζόταν γρήγορα.

Στις αρχές Ιανουαρίου 2026, αναφέρθηκε ότι ο πρώην Ειδικός Συντονιστής των Ηνωμένων Εθνών για τη Διαδικασία Ειρήνης στη Μέση Ανατολή, Νικολάι Μλαντένοφ, είχε επιλεγεί για να υπηρετήσει ως γενικός διευθυντής του Συμβουλίου Ειρήνης. Ο Μλαντένοφ στη συνέχεια είχε συναντήσεις με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου και τον Παλαιστίνιο Αντιπρόεδρο Χουσεΐν αλ-Σέιχ.
11-Ιαν- 2026, αναφέρθηκε ότι ο Τραμπ αναμενόταν να ανακοινώσει τα άτομα που θα διορίσει εντός της εβδομάδας. Σε απάντηση, ο εκπρόσωπος της Χαμάς, Χαζέμ Κασέμ, ζήτησε την επίσπευση της σύστασης της παλαιστινιακής τεχνοκρατικής επιτροπής. Με την έναρξη της δεύτερης φάσης της ειρηνευτικής συμφωνίας στη Γάζα (14-Ιαν-2026), αναφέρθηκε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν στείλει προσκλήσεις σε αρκετές χώρες για να συμμετάσχουν στο συμβούλιο και ότι θα είχε την πρώτη του συνάντηση στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ την επόμενη εβδομάδα.Ο Τραμπ ανακοίνωσε τη σύσταση του συμβουλίου στις 15 Ιανουαρίου μέσω μιας ανάρτησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που ανέφερε: “Είναι μεγάλη μου τιμή να ανακοινώσω ότι έχει σχηματιστεί ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΙΡΗΝΗΣ. Τα μέλη του Συμβουλίου θα ανακοινωθούν σύντομα, αλλά μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι είναι το Μεγαλύτερο και πιο Κύρους Συμβούλιο που έχει συγκληθεί ποτέ, οποιαδήποτε στιγμή, οπουδήποτε”.

Στις 17 Ιανουαρίου, ο πρόεδρος της Αργεντινής Χαβιέ Μιλέι και ο πρέσβης της Αργεντινής στις Ηνωμένες Πολιτείες Άλεκ Όξενφορντ ανακοίνωσαν ότι ο Τραμπ είχε προσκαλέσει επίσημα την Αργεντινή να συμμετάσχει στο Συμβούλιο και να γίνει ιδρυτικό μέλος. Ο Milei δημοσίευσε στο X ότι ευχαρίστησε τον Πρόεδρο Τραμπ για την πρόσκληση, αποκαλώντας την “τιμή” και επιβεβαιώνοντας ότι η Αργεντινή “στέκεται στο πλευρό των χωρών που αντιμετωπίζουν την τρομοκρατία κατά μέτωπο” και ότι “υπερασπίζεται τη ζωή και την περιουσία”. Ο Τούρκος Πρόεδρος και ο Καναδός Πρωθυπουργός προσκλήθηκαν επίσης από τον Τραμπ, με τον Κάρνεϊ να επιβεβαιώνει τη συμμετοχή του. Ο Αλβανός Πρωθυπουργός Έντι Ράμα δημοσίευσε στο Facebook ότι η Αλβανία προσκλήθηκε προσωπικά να ενταχθεί στο Διοικητικό Συμβούλιο και να γίνει ιδρυτικό μέλος, περιγράφοντάς το ως σημαντική διεθνή αναγνώριση και ένδειξη της αυξανόμενης διεθνούς θέσης της χώρας.
Στις 20 Ιανουαρίου, ο Τραμπ αναφέρθηκε στο “Διοικητικό Συμβούλιο της Ειρήνης” και είπε ότι “τα Ηνωμένα Έθνη δεν με βοήθησαν ποτέ” ως λόγο ύπαρξής του, ισχυριζόμενος ότι το διοικητικό του συμβούλιο “μπορεί” να αντικαταστήσει τον ΟΗΕ.

          Υποδοχή

Το διοικητικό συμβούλιο αρχικά απέτυχε να προσελκύσει ενθουσιασμό από τους περισσότερους παγκόσμιους ηγέτες,  επίσης, δεν μπόρεσε να κερδίσει υποστήριξη από ορισμένες δυτικές χώρες, (κυρίως Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία και Νορβηγία), με τον Keir Starmer να χαρακτηρίζει τον ρόλο του Πούτιν “ανησυχητικό”. Ορισμένοι πρέσβεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης φέρονται να εξέφρασαν “σοβαρές αμφιβολίες” και δήλωσαν ότι θα εξετάσουν το νομικό πλαίσιο πριν λάβουν θέση. Η Γαλλία εξέφρασε την ανησυχία της ότι επιδιώκει να σφετεριστεί τον ρόλο των Ηνωμένων Εθνών. Απαντώντας στη δήλωση της Γαλλίας ότι η πρόθεσή της να “μην απαντήσει ευνοϊκά” (στην πρόσκληση Τραμπ) να ενταχθεί στο λεγόμενο “Συμβούλιο Ειρήνης”, ο Τραμπ απείλησε με δασμούς 200% στο γαλλικό κρασί και τη σαμπάνια (sic!!). Ο Τραμπ έκανε επίσης σχόλια για τον Εμανουέλ Μακρόν δηλώνοντας “κανείς δεν τον θέλει γιατί θα αποχωρήσει πολύ σύντομα”. Μια καναδική κυβερνητική πηγή δήλωσε στα μέσα ενημέρωσης ότι ο Καναδάς δεν θα “πληρώσει για μια θέση” στο προτεινόμενο συμβούλιο ειρήνης του Τραμπ, προσθέτοντας ότι ο πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ σκόπευε να αποδεχτεί την πρόσκληση, αλλά όχι υπό τους όρους που περιέγραψε ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Ο Υπουργός Οικονομικών Φρανσουά-Φιλίπ Σαμπάν αργότερα επιβεβαίωσε δημόσια ότι η Οτάβα δεν θα πλήρωνε το “τίμημα του 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων στις ΗΠΑ”. Ομοίως, η Βραζιλία, εξέτασε την πρόταση με επιφύλαξη, εκφράζοντας ανησυχία ότι θα μπορούσε να συγκεντρώσει υπερβολική εξουσία στην προεδρία των ΗΠΑ και να επισκιάσει τον ρόλο του ΟΗΕ.

• Η Νορβηγία επίσης αρνήθηκε να συμμετάσχει. Ο υπουργός Οικονομικών της, Κριστόφερ Θόνερ, δήλωσε ότι η πρόταση “εγείρει μια σειρά από ερωτήματα που απαιτούν περαιτέρω διάλογο με τις Ηνωμένες Πολιτείες”. Η Σουηδία δεν εξέδωσε επίσημη απάντηση, αλλά ο πρωθυπουργός Ουλφ Κρίστερσον φέρεται να δήλωσε στο περιθώριο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ του 2026 ότι η χώρα δεν θα υπογράψει στο συμβούλιο λόγω του κειμένου του.
• Ο πρωθυπουργός της Σλοβενίας Ρόμπερτ Γκολόμπ απέρριψε την πρόσκληση επειδή το σώμα “επεμβαίνει επικίνδυνα στην ευρύτερη διεθνή τάξη”. Δήλωσε ότι δεν ήταν καιρός να αποδεχτεί την πρόσκληση. Έχει περιγραφεί ως ένα ματαιοδοξικό έργο. Το όνομά του συχνά γράφεται σε εισαγωγικά (ως τρομακτικά εισαγωγικά) από ανεξάρτητες πηγές. Η εφημερίδα Guardian το αποκάλεσε “λέσχη που κυριαρχείται από τον Τραμπ και βασίζεται στην πληρωμή για να παίξει: μια παγκόσμια εκδοχή του δικαστηρίου του στο Μαρ-α-Λάγκο, με στόχο την αντικατάσταση του ίδιου του ΟΗΕ”, υποστηρίζοντας ότι το σώμα που τελικά περιέγραψε είχε ελάχιστη ομοιότητα με αυτό που πίστευε ότι υποστήριζε το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Σύμφωνα με την εφημερίδα, ένας χάρτης που κυκλοφόρησε στις εθνικές πρωτεύουσες δύο μήνες μετά την υιοθέτηση του ψηφίσματος δεν έκανε καμία αναφορά στη Γάζα, αλλά παρουσίαζε το Συμβούλιο Ειρήνης ως μόνιμο παγκόσμιο θεσμό. Το άρθρο σημείωσε ότι το μεγαλύτερο μέρος του εγγράφου επικεντρώθηκε σε εσωτερικούς κανόνες που παρείχαν ευρεία εξουσία στον πρόεδρο - τον Ντόναλντ Τραμπ, το μόνο άτομο που κατονομάστηκε - συμπεριλαμβανομένης της αποκλειστικής εξουσίας διορισμού και απόλυσης μελών, καθορισμού ημερήσιων διατάξεων και έκδοσης ψηφισμάτων, ενώ άλλα μέλη μπορούσαν να αποκτήσουν μόνιμο καθεστώς μόνο καταβάλλοντας τέλος 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων ΗΠΑ, αφήνοντας τον αποτελεσματικό έλεγχο συγκεντρωμένο στα χέρια του Τραμπ. Το Bloomberg περιέγραψε αυτό ως τον Τραμπ που κατέχει την “τελική εξουσία λήψης αποφάσεων” του διοικητικού συμβουλίου.
• Η Σάνια Φαϊζάλ Ελ-Χουσεϊνί σημείωσε ότι ο οργανισμός “δεν είναι διεθνής οργανισμός με νομική προσωπικότητα”.

            Δομή

Το καταστατικό του διοικητικού συμβουλίου ειρήνης περιγράφει μια πολυεπίπεδη δομή για τον οργανισμό, η οποία περιλαμβάνει:

•     ◾◾  Τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είναι ισόβιο μέλος.
• ·     Το κύριο ΔΣ "Ειρήνης", το οποίο αποτελείται κυρίως από τους ηγέτες χωρών. Έχουν προσκληθεί περίπου εξήντα.
• ·     Το Εκτελεστικό Συμβούλιο με επίκεντρο τη διπλωματία και τις επενδύσεις. Έχουν διοριστεί επτά μέλη.
• ·     Το Εκτελεστικό Συμβούλιο της Γάζας θα διευθύνει την Εθνική Επιτροπή για τη Διοίκηση της Γάζας, η οποία θα διοικεί την περιοχή. Ο επικεφαλής του ονομάζεται Ύπατος Εκπρόσωπος για τη Γάζα και ο Νικολάι Μλαντένοφ έχει διοριστεί μαζί με δέκα άλλα μέλη.
• ·     Ο Ντόναλντ Τραμπ αναφέρεται ρητά στον Καταστατικό του Διοικητικού Συμβουλίου Ειρήνης ως ο εναρκτήριος Πρόεδρός του. Ο πρόεδρος δεν έχει όριο θητείας και μόνο αυτός έχει την εξουσία να ορίσει τον διάδοχό του. Μόνο ο Πρόεδρος έχει την ικανότητα να προσκαλέσει χώρες να συμμετάσχουν στο διοικητικό συμβούλιο και έχει την αποκλειστική εξουσία να δημιουργεί, να τροποποιεί ή να διαλύει θυγατρικές οντότητες του Συμβουλίου Ειρήνης. Όλες οι αναθεωρήσεις του Χάρτη και οι διοικητικές οδηγίες που εκδίδονται από το Συμβούλιο Ειρήνης υπόκεινται στην έγκριση του Προέδρου.
• ·     Περίπου 60 χώρες έλαβαν προσκλήσεις από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για να ενταχθούν στο Συμβούλιο Ειρήνης. Οι ακόλουθες χώρες έχουν προσκληθεί να συμμετάσχουν ως ιδρυτικά μέλη. Οι χώρες που επιθυμούν να γίνουν μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ειρήνης πρέπει να καταβάλουν 1 δις$ σε ένα ταμείο που ελέγχεται από τον πρόεδρο Ντόναλντ.  Διαφορετικά, θα υπηρετήσουν για 3ετή θητεία.

Εκτελεστικό Συμβούλιο του Συμβουλίου Ειρήνης: Τα μέλη του ανακοινώθηκαν στις 17 Ιανουαρίου 2026 και είναι:

• ·       Νικολάι Μλαντένοφ – Ύπατος Εκπρόσωπος για τη Γάζα, διορισμένος από τις Ηνωμένες Πολιτείες
• ·       Μάρκο Ρούμπιο – Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών
• ·       Στιβ Γουίτκοφ –
        Ειδικός Απεσταλμένος των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή
• ·       Τζάρεντ Κούσνερ – γιος του Ντόναλντ Τραμπ Εξ αγχιστείας
• ·       Τόνι Μπλερ – Πρώην Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου
• ·       Μαρκ Ρόουαν – Διευθύνων Σύμβουλος της Apollo Global Management
• ·       Ατζάι Μπάνγκα – Πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας
• ·       Ρόμπερτ Γκάμπριελ Τζούνιορ – Αμερικανός πολιτικός σύμβουλος

Εκτελεστικό Συμβούλιο της Γάζας _υποστηρίζει τον Ύπατο Εκπρόσωπο για τη Γάζα και την Εθνική Επιτροπή για τη Διοίκηση της Γάζας. Τα μέλη της ανακοινώθηκαν 17-Ιαν. Πρόκειται για:

• ·       Steve Witkoff – Ειδικός Απεσταλμένος των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή
• ·       Jared Kushner – Γαμπρόςτου Donald Trump
• ·       Hakan Fidan – Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας
• ·       Ali al-Thawadi – Υπουργός Στρατηγικών Υποθέσεων του Κατάρ
• ·       Hassan Rashad – Διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης Πληροφοριών της Αιγύπτου
• ·       Tony Blair – Πρώην Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου
• ·       Marc Rowan – ΔιευθύνωνΣύμβουλοςτης Apollo Global Management
• ·       Reem Al-Hashimy – Υπουργός Διεθνούς Συνεργασίας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων
• ·       Nickolay Mladenov – Ύπατος Εκπρόσωπος για τη Γάζα, διορισμένος από τις Ηνωμένες Πολιτείες
• ·       Yakir Gabay – Ισραηλινός επιχειρηματίας
• ·       Sigrid Kaag – Ειδική Συντονίστρια των Ηνωμένων Εθνών για την Ειρηνευτική Διαδικασία στη Μέση Ανατολή

(Ριζοσπάστης)
Φιέστα για την υπογραφή της Καταστατικής Χάρτας του λεγόμενου «Συμβουλίου Ειρήνης» πραγματοποίησε χτες η κυβέρνηση των ΗΠΑ στο Νταβός, στο περιθώριο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, καθώς η Ουάσιγκτον στήνει έναν ακόμα ιμπεριαλιστικό οργανισμό επιχειρώντας να ανακατέψει προς όφελός της την «τράπουλα» των διεθνών ανταγωνισμών που οξύνονται.

Στο πλαίσιο αυτό, εξάλλου, η κυβέρνηση Τραμπ επιχειρεί να προσδώσει στο «Συμβούλιο Ειρήνης» έναν πολύ ευρύτερο γεωπολιτικό χαρακτήρα – θέτοντας και θέμα «υποκατάστασης» του ΟΗΕ – έναντι της αρχικής «αποστολής» του για την «επόμενη μέρα» της κατοχής στη Γάζα. «Είναι μια συναρπαστική μέρα. Πολλές χώρες μόλις ειδοποιήθηκαν (σ.σ. για τη συμμετοχή τους στο Συμβούλιο) και όλοι θέλουν να συμμετάσχουν. Θα συνεργαστούμε και με πολλούς άλλους, μεταξύ τους και με τα Ηνωμένα Εθνη», δήλωσε ο Τραμπ. Επανέλαβε στη συνέχεια τον ψευδή ισχυρισμό ότι ο ίδιος «τερμάτισε οκτώ πολέμους» και δεν χρειάστηκε καν να μιλήσει με τον ΟΗΕ, παρότι παρατήρησε πως πρόκειται για οργανισμό «με τρομερές δυνατότητες».

Στην αμερικανική φιέστα συμμετείχαν ηγέτες και υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι άλλων 18 κρατών, ωστόσο ήταν εμφανής η απουσία των ισχυρότερων «δυτικών» συμμάχων των ΗΠΑ, ενώ η αμερικανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι έχει στείλει προσκλήσεις σε 50 με 60 χώρες. Μέχρι στιγμής μόνο η Βουλγαρία και η Ουγγαρία συμμετέχουν από την ΕΕ στο «Συμβούλιο Ειρήνης», ενώ μαζί τους συνυπέγραψαν Τουρκία, Μπαχρέιν, Μαρόκο, Αργεντινή, Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Ινδονησία, Ιορδανία, Πακιστάν, Παραγουάη, Κατάρ, Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ουζμπεκιστάν, Μογγολία και το προτεκτοράτο του Κοσόβου. Χθες ψήφισε υπέρ της συμμετοχής στον νέο ιμπεριαλιστικό οργανισμό και το κοινοβούλιο της Αλβανίας.

Ξεκάθαρο όχι στο “Συμβούλιο Ειρήνης”
είπε πρώτα η Γαλλία και ακολούθησαν Νορβηγία και Σουηδία.

·        Η επικεφαλής της ευρωενωσιακής διπλωματίας Κάγια Κάλας δήλωσε χθες ότι «θέλουμε να εργαστούμε για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή, και θέλουμε αυτό το ειρηνευτικό συμβούλιο να περιοριστεί στο ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, όπως προβλεπόταν». «Εάν το περιορίσουμε στη Γάζα, όπως έπρεπε να γίνει, μπορούμε να συνεργαστούμε με αυτό», πρόσθεσε.

·        Η Βρετανίδα ΥΠΕΞ Ιβέτ Κούπερ δήλωσε ότι η χάρτα ίδρυσης του «Συμβουλίου Ειρήνης» αποτελεί «μια νομική συνθήκη που εγείρει πολύ ευρύτερα ζητήματα, και έχουμε επίσης ανησυχίες σχετικά με τη συμμετοχή του Προέδρου Πούτιν σε κάτι που αφορά την ειρήνη» _ «Προφανώς έχω ανησυχία για την παρουσία του Πούτιν σε ένα Συμβούλιο Ειρήνης», δήλωσε χθες και ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ. Προχθές ο Τραμπ δήλωσε πως ο Ρώσος Πρόεδρος αποδέχτηκε την πρόσκληση που του απηύθυνε, ωστόσο ο ίδιος ο Πούτιν δήλωσε ότι θα τη μελετήσει προτού απαντήσει. Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με το καταστατικό του «Συμβουλίου Ειρήνης» «ισόβιος πρόεδρος» είναι ο Τραμπ, με δικαιώματα που υπερτερούν εκείνα άλλων μελών. Οι προσκλήσεις που έστειλε σε μερικές δεκάδες χώρες αφορούν την ιδιότητα μη μόνιμων μελών, που έχουν τριετή θητεία. Μόνιμα μέλη μπορούν να γίνουν μόνο όσες χώρες καταβάλουν τουλάχιστον 1 δισ. δολάρια.

·        Η Παλαιστινιακή Αρχή δεν προσκλήθηκε καν στη χθεσινή φιέστα, μολονότι ο αρχικός λόγος για τη συγκρότηση του «Συμβουλίου Ειρήνης» υποτίθεται ότι ήταν η «ανοικοδόμηση» της Λωρίδας της Γάζας. Επίσης, στο καταστατικό του «Συμβουλίου Ειρήνης» δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά στη Γάζα ή στην ίδρυση μελλοντικού παλαιστινιακού κράτους, άσχετα αν ο Αμερικανός ηγέτης ξανάκανε χτες δηλώσεις αντιμετωπίζοντας τα παλαιστινιακά εδάφη της Λωρίδας σαν «παραθαλάσσιο οικόπεδο» για μπίζνες κτηματομεσιτικών γραφείων. Η Γάζα θα γίνει ένα «όμορφο κομμάτι γης», είπε…

·        Με αυτήν την αφορμή ο Τραμπ επανέλαβε τις απειλές έναντι της Χαμάς αν δεν αφοπλιστεί. «Νομίζω πως θα το κάνουν… Αν και γεννήθηκαν με ένα όπλο στο χέρι», είπε ο Τραμπ, προσθέτοντας ότι σε διαφορετική περίπτωση «θα έρθει το τέλος γι’ αυτούς».  Δεν παρέλειψε να υποστηρίξει ότι οι ΗΠΑ τάχα «διατηρούν την εκεχειρία στη Γάζα», ότι κανείς δεν λέει σήμερα πως «λιμοκτονεί εκεί» και ότι δήθεν «είναι σε επίπεδα ρεκόρ» η αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας…

Για τη Χεζμπολάχ ο Τραμπ είπε πως «κάτι πρέπει να γίνει με αυτήν», και για το Ιράν ότι στις αμερικανικές επιθέσεις του περασμένου Ιούνη καταστράφηκε το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, και σήμερα οι Ιρανοί «θέλουν να μιλήσουν» και «θα μιλήσουν».

Τη σκυτάλη, μετά την ομιλία Τραμπ, που προηγήθηκε της υπογραφής του καταστατικού του νέου οργανισμού, πήρε ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Μ. Ρούμπιο, επισημαίνοντας μεταξύ άλλων ότι οι υπάρχοντες θεσμοί του ΟΗΕ «είναι ανίκανοι να λειτουργήσουν».

Το άθλιο σχέδιο των ΗΠΑ για τη “νέα Γάζα”

Μολονότι το «Συμβούλιο Ειρήνης» δεν έχει την παραμικρή πρόβλεψη για τη Γάζα, ο σύμβουλος του Τραμπ, Τζ. Κούσνερ, που είχε πρωταγωνιστικό ρόλο και στις λεγόμενες «Συμφωνίες του Αβραάμ» κατά την πρώτη θητεία Τραμπ στον Λευκό Οίκο, παρουσίασε χθες το άθλιο σχέδιο των ΗΠΑ για τη «νέα Γάζα» – στην οποία βέβαια «δεν χωράει» το δικαίωμα του παλαιστινιακού για μια ελεύθερη πατρίδα… Ο Κούσνερ παρουσίασε εικόνες φτιαγμένες με Τεχνητή Νοημοσύνη, παρουσιάζοντας ουρανοξύστες, κτίρια Κέντρων Δεδομένων (Data Centers), πολυτελείς παράκτιες τουριστικές εγκαταστάσεις, 100.000 κατοικίες στη Ράφα και 75 ιατρικά κέντρα τα οποία σκοπεύει να φτιάξει μέχρι το 2035.

Τα σχέδια που παρουσίασε μοιράζουν τη Γάζα στα δύο, ανάμεσα σε πολυτελή παράκτια τουριστικά θέρετρα και σε μια ζώνη εκατοντάδων χιλιάδων κατοικιών προς τον νότο, χωρίς να αποκλείονται σε ορισμένα σημεία κάποιες «μεικτές» ζώνες. Μεγάλα τμήματα γης είναι αφιερωμένα σε «κέντρα δεδομένων βιομηχανικών συγκροτημάτων» και προηγμένη μεταποίηση. Ο Κούσνερ ανέφερε πως «το νούμερο ένα πρόβλημα στη Γάζα είναι η ασφάλεια», διότι χωρίς αυτή κανείς δεν θα κάνει επενδύσεις. Εξήγησε ότι αυτή η «ασφάλεια» δρομολογείται μέσα από τη «στενή συνεργασία» με το Ισραήλ. Φέρνοντας ως παράδειγμα την ανέγερση πόλεων για 3εκατομμύρια κατοίκους σε χώρες του Κόλπου «μέσα σε 3 – 4 χρόνια», ο Κούσνερ εκτίμησε ότι τεχνολογικά υπάρχουν οι δυνατότητες για ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης Λωρίδας της Γάζας. Το συνολικό κόστος του σχεδίου για ολόκληρη τη Γάζα ανέρχεται σε τουλάχιστον 25 δισ. δολάρια, χωρίς ωστόσο να διευκρινίζεται ποιοι θα αναλάβουν τη χρηματοδότηση. Σε διαφάνεια που παρουσίασε ο Κούσνερ παρουσιάζονται ορισμένες αρχές «αποστρατιωτικοποίησης» της Λωρίδας της Γάζας, την οποία ο ίδιος προσδιόρισε ως πιθανό αποτέλεσμα συνεργασίας ανάμεσα στη νέα «κυβέρνηση τεχνοκρατών» που διορίστηκε από τις ΗΠΑ και στη Χαμάς μέσα στις επόμενες 100 μέρες.

Αναφέρεται μεταξύ άλλων πως θα κυβερνά τη Γάζα η «Εθνική Επιτροπή Διακυβέρνησης Γάζας» (NCAG), με την αόριστη αναφορά ότι στο μέλλον θα αναλάβει τα «ηνία» μια «μεταρρυθμισμένη» Παλαιστινιακή Αρχή. Προβλέπεται «κρατικό» μονοπώλιο στην κατοχή και χρήση όπλων (όπως ακριβώς πιέζουν οι ΗΠΑ να γίνει στον Λίβανο σε βάρος της Χεζμπολάχ), με σκοπό τον αφοπλισμό των παλαιστινιακών οργανώσεων. Ειδικότερα, όλες οι ένοπλες οργανώσεις, η εσωτερική ασφάλεια και η αστυνομία προβλέπεται να διαλυθούν ή να «ενσωματωθούν» στην «Εθνική Επιτροπή Διακυβέρνησης Γάζας». Ολη η διαδικασία προβλέπεται να διεξαχθεί υπό την «ηγεσία Παλαιστινίων» και «διεθνή πιστοποίηση». Προβλέπεται καταστροφή βαρέων όπλων, τούνελ, στρατιωτικής υποδομής, εγκαταστάσεων παραγωγής όπλων και πυρομαχικών. Σε μια προσπάθεια να επιβραβευτούν όσοι συναινέσουν ή διευκολύνουν στον αφοπλισμό, αναφέρεται ρητά πως θα δοθεί προτεραιότητα στην ανοικοδόμηση περιοχών «πλήρως αφοπλισμένων». Σε όσους συμμετάσχουν στη διαδικασία αφοπλισμού προβλέπεται επιβράβευση με χορήγηση αμνηστίας και πλήρους ενσωμάτωσης, ή «ασφαλής διέλευση» – έξοδος.

Αφού ολοκληρωθεί η διαδικασία, τότε μπορεί να αρχίσει «σε φάσεις η σταδιακή αποχώρηση του ισραηλινού στρατού σε περίμετρο ασφαλείας», στη βάση «συμφωνημένων κριτηρίων».  Ως εκ τούτου, τελευταίες «θα αποχωρήσουν» (αν αποχωρήσουν) οι ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις, χωρίς χρονικό προσδιορισμό, που θα περιοριστούν σε μια «περίμετρο ασφαλείας» η οποία επίσης δεν προσδιορίζεται… Στο μεταξύ η Χαμάς (σύμφωνα με παλαιστινιακές πηγές που επικαλείται το «Sky News Arabia») φέρεται να έφτασε χτες σε «συνεννόηση» με τις ΗΠΑ για να παραδώσει τον οπλισμό της και να δώσει χάρτες με το δίκτυο τούνελ, με αντάλλαγμα να παραμείνει «πολιτικό κόμμα» στη Λωρίδα της Γάζας. Η Χαμάς φέρεται ότι έχει ήδη «παραδώσει όπλα και σχέδια τούνελ μέσω μηχανισμού που δεν έχει ακόμα αποκαλυφθεί», ανέφερε σε σχετικό ρεπορτάζ το ισραηλινό δίκτυο «i24news», επισημαίνοντας ότι η ηγεσία της παλαιστινιακής οργάνωσης θα μπορεί να εγκαταλείψει τη Γάζα αν το επιλέξει, «με αμερικανικές εγγυήσεις ότι το Ισραήλ δεν θα τους στοχοποιήσει, είτε αυτούς είτε τους ηγέτες τους, στο εξωτερικό».

Συνάντηση Πούτιν – Αμπάς στη Μόσχα

Το ίδιο διάστημα στη Μόσχα ο Βλ. Πούτιν συνάντησε τον Παλαιστίνιο Πρόεδρο Μ. Αμπάς. Ο Ρώσος ηγέτης δήλωσε ότι η χώρα του είναι «έτοιμη» να διαθέσει 1 δισ. δολάρια από τα ρωσικά δεσμευμένα περιουσιακά στοιχεία στις ΗΠΑ για το «Συμβούλιο Ειρήνης», προκειμένου «να υποστηρίξει τον παλαιστινιακό λαό». Σύμφωνα με το ρωσικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων TASS, ο Πούτιν τόνισε πως «η ιδέα χρήσης των παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων για το Συμβούλιο Ειρήνης έχει συζητηθεί στο παρελθόν με τις ΗΠΑ».

Γάζα:
Νέοι θάνατοι από ισραηλινές επιθέσεις και υποθερμία…

Όσο η κυβέρνηση των ΗΠΑ διαλαλούσε στο Νταβός τα άθλια σχέδιά της για τη Γάζα, στα κατεστραμμένα από τον πόλεμο παλαιστινιακά εδάφη ανακοινώθηκε ο θάνατος 4 ακόμα Παλαιστινίων από ισραηλινές επιθέσεις, καθώς και ο θάνατος ενός ακόμα παιδιού από το κρύο… Το παλαιστινιακό υπουργείο Υγείας έκανε νέο συνολικό απολογισμό θυμάτων του πολέμου στην περιοχή, αναφέροντας ότι από τον Οκτώβρη του 2023 μέχρι χτες καταμετρήθηκαν τουλάχιστον 71.562 νεκροί και 171.379 τραυματίες. Στο μεταξύ, χτες ο Αλι Σάαθ, επικεφαλής της τεχνοκρατικής επιτροπής που θα διοικήσει προσωρινά τον παλαιστινιακό θύλακα, ανακοίνωσε ότι την ερχόμενη βδομάδα θα λειτουργήσει «και από τις δύο πλευρές» το μεθοριακό πέρασμα στη Ράφα, στα σύνορα με την Αίγυπτο.

Η περιοχή της Ράφα βρίσκεται υπό τον έλεγχο του ισραηλινού κατοχικού στρατού.

Σε ένα τέτοιο φόντο, ο Τούρκος Πρόεδρος Ρ. Τ. Ερντογάν επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον Ιρανό ομόλογό του, Μ. Πεζεσκιάν, δηλώνοντας ότι η Αγκυρα αντιτίθεται σε κάθε ξένη παρέμβαση στο Ιράν. Στην ανακοίνωσή της η τουρκική προεδρία ανέφερε ότι οι δύο ηγέτες συζήτησαν τις τελευταίες εξελίξεις στο Ιράν, μετά τις διαδηλώσεις και τις συγκρούσεις του προηγούμενου διαστήματος.

Στον απόηχο των αμερικάνικων εκλογών: και τώρα τί θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους

               Για την οικονομία των ΗΠΑ
               Στις “ράγες” της ολομέτωπης σύγκρουσης

Σελίδες επί σελίδων γράφτηκαν πριν και μετά τα αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών, με άξονα το «αγωνιώδες» ερώτημα για το τι θα σηματοδοτήσει η εκλογή Τραμπ για τις ΗΠΑ, αλλά και για την Ελλάδα. Κι όσο για το δεύτερο μπορεί, κατά τον Κυρ. Μητσοτάκη, να είναι «δεδομένο» ανεξαρτήτως αποτελέσματος, αφού οι σχέσεις είναι «στρατηγικές», και «υπάρχει και το προηγούμενο της πρώτης θητείας» του «διαβολικά καλού» Τραμπ, με την εμπλοκή να απογειώνεται διαδοχικά από ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, αλλά και το πρώτο... εξίσου δεδομένο είναι.
Και δεν το λέμε εμείς, αλλά κοτζάμ διευθύνων σύμβουλος της «BlackRock» - του μεγαλύτερου επενδυτικού fund παγκοσμίως - L. Fink, ο οποίος σε συνέδριο τον περασμένο Οκτώβρη είπε πως «κουράστηκα να ακούω ότι αυτές είναι οι σημαντικότερες εκλογές της ζωής σας. Η πραγματικότητα είναι πως σε βάθος χρόνου, δεν έχει σημασία», σημειώνοντας ότι «δουλεύουμε και με τις δύο διοικήσεις και έχουμε συζητήσεις και με τους δύο υποψηφίους».
Τέτοια ξεσπάσματα «ειλικρίνειας» δεν σημαίνουν βέβαια ότι δεν υπήρχαν διαφορές ανάμεσα στους δύο και μάλιστα μεγάλες, διαφορές που βγήκαν ορμητικά στην επιφάνεια όλο το προηγούμενο διάστημα εκφράζοντας και τον πολύ βαθύ διχασμό στο εσωτερικό της αστικής τάξης των ΗΠΑ. Αποτυπώνουν όμως το έδαφος, τις «ράγες» πάνω στις οποίες κινείται η διαπάλη αυτή.

Στον Τραμπ η σκυτάλη
για την ✨ υπεράσπιση των 🌐 αμερικανικών μονοπωλίων

Και στην περίπτωση της νέας διακυβέρνησης Τραμπ, αυτές οι «ράγες» δεν είναι άλλες από τη μάχη με την Κίνα για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, με ανοιχτά πολεμικά μέτωπα σε όλο τον κόσμο και το ενδεχόμενο μιας νέας διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης να είναι ορατό. Αυτά, λοιπόν, και καθόρισαν την εκλογή Τραμπ και θα δώσουν τον «τόνο» της διακυβέρνησής του.

Ορισμένα από αυτά τα στοιχεία και τις εκτιμήσεις των αστικών επιτελείων καταγράφουμε παρακάτω.

Ο ελέφαντας στο δωμάτιο είναι εδώ...

Σε ό,τι αφορά την οικονομία, ο «ελέφαντας στο δωμάτιο» δεν είναι άλλος από μια ακόμα κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου η οποία καραδοκεί. Τα «προειδοποιητικά καμπανάκια» είναι παραπάνω από πολλά, από την κατάρρευση μιας σειράς αμερικανικών τραπεζών την άνοιξη του 2023, μέχρι τη «μαύρη Δευτέρα» του αμερικανικού (και όχι μόνο) χρηματιστηρίου τον περασμένο Ιούλη.

Είναι τα κεφάλαια που δεν βρίσκουν κερδοφόρες διεξόδους αυτά που οδηγούν ολοταχώς σε μια ακόμη καπιταλιστική κρίση, ενώ ενδεικτικές είναι και οι εκτιμήσεις και τα όσα καταγράφει σε πρόσφατη έκθεσή της η «Delloite» (βλέπε και πίνακα 1), όπως π.χ.:

·        Την εκτίναξη για την τρέχουσα χρονιά του δείκτη «συσσώρευσης αποθεμάτων» («Real inventor accumulation», που αποτυπώνει τη συσσώρευση εμπορευμάτων που δεν μπορούν να πουληθούν, «απηχώντας» και τη συσσώρευση κεφαλαίου)

·        Την προσωρινή κάμψη των κερδών προ φόρων

·        Την ένταση της εκμετάλλευσης και την ολομέτωπη επίθεση στην εργατική τάξη, με τον σχετικό δείκτη του «κόστους εργασίας» να προβλέπεται να υποχωρεί συνεχώς μέχρι το 2028...

Την ίδια ώρα, οι εκτιμήσεις των αστικών επιτελείων καταγράφουν ότι και στις ΗΠΑ «τα ποσοστά συμμετοχής στην αγορά εργασίας σε πολλές ηλικιακές ομάδες θα συνεχίσουν να αυξάνονται, ιδίως στην ηλικιακή ομάδα των 55 ετών και άνω», με νέα δηλαδή παράταση του εργάσιμου βίου, ότι η ανεργία που τον περασμένο Ιούλη έφτασε στα επίπεδα - ρεκόρ της πανδημίας (σηματοδοτώντας κατά τους ίδιους την αρχή νέας ύφεσης) θα υποχωρεί με πολύ αργούς ρυθμούς, ενώ οι πραγματικοί μισθοί θα συνεχίσουν να υποχωρούν μαζί με τη μείωση του πληθωρισμού, αφήνοντας «μονά - ζυγά» χαμένους τους εργαζόμενους.

Όσο για τις διακηρύξεις Τραμπ περί του «μεγαλύτερου προγράμματος απελάσεων μεταναστών στην ιστορία», αποτελούν στην πραγματικότητα «σύμπτωμα» και πολιτική «διαχείρισης» του «πλεονάζοντος» για το κεφάλαιο εργατικού δυναμικού. Αναποδογυρίζοντας μάλιστα την αιτία και το αποτέλεσμα το Ινστιτούτο Πίτερσον υπολογίζει ότι απέλαση 1,3 εκατ. εργατών θα σήμαινε συρρίκνωση της καπιταλιστικής οικονομίας των ΗΠΑ κατά 2,1% οδηγώντας την στην ύφεση.

Αυτά, κι ενώ η άγρια εκμετάλλευση, η εντατικοποίηση, οι μισθοί πείνας χτυπάνε ήδη «ταβάνι» προκαλώντας σε πολλές περιπτώσεις, όπως π.χ. του μονοπωλίου της «Amazon», την αντίδραση των εργαζομένων που οργανώνονται και παλεύουν.

Εξάλλου, μια ματιά στην «ψαλίδα» που συνεχώς ανοίγει ανάμεσα στην εκτόξευση της παραγωγικότητας και τους καθηλωμένους μισθούς (βλέπε γράφημα 1), δείχνει την προδιαγεγραμμένη πορεία αλλά ξεγυμνώνει και τους μύθους που διακινούν και εδώ τα αστικά κόμματα περί «δίκαιης καπιταλιστικής ανάπτυξης» και περί μισθών που τάχα θα ανεβαίνουν παράλληλα με την παραγωγικότητα, όπως νομοθετεί τώρα η κυβέρνηση της ΝΔ ενσωματώνοντας και τη σχετική ευρωενωσιακή Οδηγία.

Την ίδια ώρα, παρά τα όσα έλεγαν οι αστοί οικονομολόγοι προεκλογικά περί της «κατανάλωσης που παρά τον πληθωρισμό αντέχει στις ΗΠΑ» και «αποτελεί ένα από τα βασικά συστατικά που τροφοδοτεί τις αντοχές της οικονομίας της» (με την αξιοποίηση τα περασμένα χρόνια και των σχετικών «επεκτατικών» πακέτων που έπεσαν από τη διακυβέρνηση των Δημοκρατικών για να στηρίξουν τον τζίρο των επιχειρηματικών ομίλων), δεν κρύβεται με τίποτα η συνεχής υποχώρηση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, με την εκτόξευση του κόστους ζωής που ροκανίζει παραπέρα το πραγματικό λαϊκό εισόδημα, με όλες διαδοχικά τις κυβερνήσεις, Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων.

Σε βάθος χρόνου δύο δεκαετιών στις ΗΠΑ:

·        Τα κέρδη των επιχειρηματιών της Υγείας εκτοξεύτηκαν 100% και πολύ παραπάνω το αντίστοιχο κόστος περίθαλψης κ.τ.λ. για τους εργαζόμενους

·        Τα κάθε είδους δίδακτρα που πληρώνουν τα λαϊκά στρώματα εκτοξεύτηκαν κατά 170%

·        Οσον αφορά τη στέγη, οι αμερικανικές οικογένειες πληρώνουν πλέον πάνω από το 35% του εισοδήματός τους σε ενοίκια, μετά και την «επέλαση» μεγάλων funds την περασμένη δεκαετία στην οικιστική στέγη (ενδεικτικά η «Blackstone» είναι πλέον ο μεγαλύτερος κάτοχος γης και ακινήτων, συγκεντρώνοντας μόνο σε μια διετία, από το 2021 ως το 2023, 200.000 επιπλέον σπίτια στο χαρτοφυλάκιό της, προχωρώντας σε μαζικές εξώσεις, με δεκάδες χιλιάδες νέους άστεγους).

Κάπως έτσι η ταξική «ψαλίδα» συνεχώς ανοίγει στις ΗΠΑ, όπου, σύμφωνα με τα στοιχεία της Κεντρικής Τράπεζας, το 50% των πιο φτωχών Αμερικανών «κατέχει» πλέον το... 2,6% του πλούτου της χώρας, την ώρα που το 10% των πιο πλούσιων κατέχει πάνω από το 67%, το 1% των πλουσιότερων περισσότερο από το 30% και το 0,1% των πλουσιότερων το 14%.

«Ένα το κρατούμενο», λοιπόν, είναι ότι τα επόμενα χρόνια έρχεται ακόμη μεγαλύτερη, ολομέτωπη επίθεση στην εργατική τάξη, που με νέες θυσίες θα κληθεί να πληρώσει τον «νυν υπέρ πάντων» αγώνα της αστικής τάξης, τη μάχη με την Κίνα για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Η “φθορά”...

Το «δεύτερο κρατούμενο» αφορά την προσπάθεια να βρουν αλλού διεξόδους τα συσσωρευμένα κεφάλαια που προκαλούν «ασφυξία» στην καπιταλιστική οικονομία.

Ποια είναι τα δεδομένα;

·        Ότι τα τεράστια πακέτα επιδοτήσεων και «πράσινων έργων» άνω του 1 τρισ. δολαρίων που «έτρεξε» τα προηγούμενα χρόνια η προεδρία Μπάιντεν, με νομοθετήματα όπως π.χ. οι «νόμοι IRA», που προσφέρουν φορολογικές ελαφρύνσεις 369 δισ. δολαρίων για την παραγωγή ηλεκτρικών οχημάτων, μπαταριών, υδρογόνου ή ηλιακών συλλεκτών στις Ηνωμένες Πολιτείες, μπόρεσαν μόνο προσωρινά και περιορισμένα να «κλοτσήσουν το τενεκεδάκι» μιας νέας κρίσης παρακάτω. Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα π.χ. του κλάδου των κατασκευών που ευνοήθηκε από τα μέτρα αυτά, με τις επενδύσεις να εκτοξεύονται 13,2% το 2023, για να προσγειωθούν πάλι πολύ απότομα και γρήγορα στο 2,9% το 2025 (κατά τις προβλέψεις). Εξάλλου, τα «πράσινα» εμπορεύματα των ΗΠΑ δεν μπορούν στην πραγματικότητα να σταθούν στον ανταγωνισμό με τον νούμερο 1 εχθρό, την Κίνα, η οποία αξιοποιεί το φτηνότερο και έμπειρο εργατικό δυναμικό, τη μεγάλη βιομηχανική της βάση, όπως και τον επί της ουσίας πλήρη έλεγχό της σε σπάνια υλικά και γαίες.

·        Αλλά και στη λεγόμενη ψηφιακή οικονομία, την εικόνα περιγράφουν οι εκθέσεις των αστικών επιτελείων που προβλέπουν πως «η αύξηση των επενδύσεων στη διανοητική ιδιοκτησία αναμένεται να επιβραδυνθεί σε σύγκριση με τα κέρδη που παρατηρήθηκαν το 2021 και το 2022» («Delloite», ό.π.), παρά και τη συνέχιση της ενσωμάτωσης της τεχνητής νοημοσύνης και άλλων τεχνολογιών σε μια σειρά από κλάδους. Θυμίζουμε άλλωστε ότι τόσο η κατάρρευση μιας σειράς αμερικανικών τραπεζών την άνοιξη του 2023, όσο και η κατακρήμνιση του χρηματιστηρίου το καλοκαίρι έγιναν ακριβώς με επίκεντρο αυτούς τους κλάδους, καθώς ένα μέρος των μεγαλοεπενδυτών ανησυχεί πως δεν αποδίδουν όσο γρήγορα ήλπιζαν οι μεγάλες επενδύσεις στην τεχνητή νοημοσύνη και τις άλλες τεχνολογίες αιχμής, όπου έχουν επενδυθεί τρισ. δολάρια, «ανησυχίες» που αποτυπώνουν ακριβώς την πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους.

Με αυτά τα δεδομένα και με «προμετωπίδα» την «ενεργειακή επάρκεια», την «αυτάρκεια» και τη «μείωση του πληθωρισμού», η νέα προεδρία Τραμπ δηλώνει ότι θα δώσει εν μέρει προτεραιότητα σε ανταγωνιστικά συμφέροντα, όπως αυτά των ορυκτών καυσίμων, αξιοποιώντας ως μοχλούς τον επαναπροσανατολισμό των κρατικών κονδυλίων όπως και νέες τεράστιες φοροαπαλλαγές και λοιπά προνόμια στους επιχειρηματικούς ομίλους σε συνέχεια των όσων νομοθέτησε στην πρώτη του θητεία (και «εμπλούτισε» η προεδρία Μπάιντεν όπως π.χ. με την επιδότηση του ενεργειακού κόστους τους).

Την ίδια ώρα, η πορεία φθοράς, η απώλεια «θέσεων» και η αμφισβήτηση της πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ στο ιμπεριαλιστικό σύστημα αποτυπώνονται και σε μια σειρά από άλλα οικονομικά στοιχεία, όπως, π.χ.:

·        Η εκτόξευση του κόστους δανεισμού, με την «Delloite» να επισημαίνει ότι «το μέσο επιτόκιο δανεισμού των επιχειρήσεων αυξήθηκε σε σχεδόν 7% μέχρι το τέλος του 2023 και παρέμεινε αυξημένο μέχρι το πρώτο εξάμηνο του 2024, αποτελώντας εμπόδιο για τις επιχειρήσεις που χρειάζονται δανεισμό για να επενδύσουν»

·        Τα μεγάλα κρατικά χρέη, που πλέον υπερβαίνουν τα 35 τρισεκατομμύρια δολάρια, ανεβάζοντας το χρέος στο 99% του ΑΕΠ των ΗΠΑ (από 31% το 1981), σχεδόν όσο και το ανώτατο επίπεδό του στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

·        Η «αμφισβήτηση» του δολαρίου, όπως έδειξε και η πρόσφατη Σύνοδος των BRICS με τα σχέδια αντικατάστασής του ως «παγκόσμιου νομίσματος» να πέφτουν ανοιχτά στο τραπέζι. Σε συνδυασμό με τη σχετική υποχώρηση της «επενδυτικής θέσης» των ΗΠΑ παγκόσμια, όπως απηχεί και η πορεία του λεγόμενου δείκτη NIIP (μπορεί να θεωρηθεί ο ισολογισμός ενός κράτους με τον υπόλοιπο κόσμο - βλέπε και γράφημα 2), δείχνει ότι τα προβλήματα είναι μπροστά για την οικονομία των ΗΠΑ.

Σημειωτέον, τα παραπάνω δείχνουν και από μια ακόμη άποψη ότι καμία μορφή διαχείρισης δεν μπορεί να λύσει τις ίδιες τις εγγενείς αντιφάσεις στο καπιταλιστικό σύστημα: Ολα τα «γιατροσόφια» της αστικής διαχείρισης που επιστρατεύτηκαν για να αντιμετωπίσουν τόσο την κρίση του 2009, όσο και την πανδημία, απλά «έμπλεξαν κι άλλο το κουβάρι», μεγεθύνοντας το πρόβλημα. Οπως έλεγε πρόσφατα και ο πρώην συνεργάτης του Σόρος και νυν πρόεδρος της «Beeland Interests Inc», J. Rogers, η ιστορία δείχνει ότι πλησιάζουμε σε μια ύφεση, «αλλά δεν ξέρω πότε. Ξέρω ότι θα υπάρξει ξανά ύφεση και ξέρω ότι θα είναι εξαιρετικά άσχημη», εκτιμώντας ότι «η ύφεση έχει καθυστερήσει και αυτό θα δημιουργήσει περισσότερα οικονομικά προβλήματα».

...πρόσω ολοταχώς για τη σύγκρουση

Στην πραγματικότητα, όλα τα παραπάνω αποτυπώνουν ότι (και) η αμερικανική οικονομία χρειάζεται κάτι πιο «δραστικό» για να αντιμετωπίσει το τεράστιο πρόβλημα που βρίσκεται στο DNA του συστήματός τους και αυτό δεν είναι άλλο από την αποφασιστικότερη στροφή στην πολεμική οικονομία, σε συνθήκες που τον τόνο δίνει η «εφ' όλης της ύλης» αντιπαράθεση με το ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο.

Όπως χαρακτηριστικά δήλωνε ο επικεφαλής της JPMorgan Chase & Co., Τζέιμι Ντάιμον, στην ετήσια εκδήλωση του Διεθνούς Χρηματοοικονομικού Ινστιτούτου (IIF) στην Ουάσιγκτον πρόσφατα, οι οικονομικές προοπτικές «έχουν μηδαμινή σημασία σε σύγκριση με τη γεωπολιτική κατάσταση που αντιμετωπίζουμε», λέγοντας ότι οι εχθροί των ΗΠΑ «μιλούν ξεκάθαρα για τη διάλυση του συστήματος» και τονίζοντας πως «ο Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει. Ηδη, διεξάγονται μάχες σε πολλές χώρες»!

Άλλωστε, παρά τα παραμύθια περί... φιλειρηνικού Τραμπ, το ίδιο το πρόγραμμά του προβλέπει την «εκτόξευση» των στρατιωτικών δαπανών, ενώ και μόνο η πείρα της πρώτης θητείας του με την εκτόξευση των δαπανών αυτών (βλέπε και γράφημα 3), την ίδια ώρα μάλιστα που προχωρούσε η «αναδιάταξη» των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ (π.χ. απόσυρση από Αφγανιστάν) ώστε αυτές να εστιάσουν στην Κίνα, μιλάει από μόνη της.

Πολύ περισσότερο που η πολεμική οικονομία δεν αφορά αποκλειστικά τις πολεμικές δαπάνες, αλλά συνολικά τον προσανατολισμό της οικονομικής πολιτικής στο βασικό ζητούμενο, που με σαφήνεια περιγράφεται στο πρόγραμμα της προεδρίας Τραμπ:

“Μακράν ο σημαντικότερος κίνδυνος για την ασφάλεια, τις ελευθερίες και την ευημερία των Αμερικανών είναι η Κίνα. Η Κίνα είναι από κάθε άποψη το πιο ισχυρό κράτος στον κόσμο, εκτός από τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Προφανώς φιλοδοξεί να κυριαρχήσει στην Ασία και στη συνέχεια, από αυτή τη θέση, να γίνει παγκόσμια κυρίαρχη. Εάν το Πεκίνο μπορούσε να επιτύχει αυτόν τον στόχο, θα μπορούσε να υπονομεύσει δραματικά τα βασικά συμφέροντα της Αμερικής, μεταξύ άλλων με τον περιορισμό της πρόσβασης των ΗΠΑ στην πιο σημαντική αγορά του κόσμου. Η αποτροπή αυτού του γεγονότος πρέπει να είναι η κορυφαία προτεραιότητα της αμερικανικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής”.

Με βάση, λοιπόν, αυτήν την (κοινή για όλες τις πτέρυγες των ΗΠΑ) εκτίμηση, η προεδρία Τραμπ προαναγγέλλει τόσο την προσπάθεια να μπει «σφήνα» στην προσπάθεια διαμόρφωσης του ευρασιατικού στρατοπέδου, ιδιαίτερα στις σχέσεις Ρωσίας - Κίνας, και την επικέντρωση του «στόχαστρου» στην Κίνα, με στρατιωτικά αλλά και οικονομικά μέτρα, αφού, όπως έγραφε και η «Deloitte», «οι γεωπολιτικές συγκρούσεις δεν διεξάγονται μόνο με όπλα - η εμπορική πολιτική αποτελεί όλο και περισσότερο πεδίο ανταγωνισμού».

Στοιχεία αυτού του παζλ - επί της ουσίας της πολεμικής προετοιμασίας - είναι:

·        Ο «εμπορικός πόλεμος» με την Κίνα αλλά και την ΕΕ, με τον Τραμπ να προαναγγέλλει και νέα εκτόξευση των δασμών, ακόμα και κατά 60%, σε κινεζικά προϊόντα, και 10 - 20% σε όλα τα εμπορεύματα από το εξωτερικό, προκαλώντας «τρικυμία» και στο εσωτερικό του ευρωατλαντικού στρατοπέδου

·        Οι νέες οικονομικές και άλλες κυρώσεις προς μια σειρά κρατών και εταιρειών που συνεργάζονται με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο με την Κίνα, τη Ρωσία κ.ο.κ., κι ενώ ήδη σε ισχύ βρίσκονται πάνω από 15.000 κυρώσεις, απέναντι στο 1/3 των χωρών του πλανήτη. Να σημειωθεί πως ένα από τα τελευταία «κοινά έργα» Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων στο Κογκρέσο τον περασμένο Σεπτέμβρη ήταν η ψήφιση 25 νόμων «για την αντιμετώπιση των απειλών του ΚΚ Κίνας».

·        Η προσπάθεια να διασφαλιστεί ο έλεγχος σε «κρίσιμες πρώτες ύλες» και εφοδιαστικές αλυσίδες, με τη δημιουργία και εναλλακτικών διαδρομών μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων, όπως ο περιβόητος διάδρομος Ινδίας - ΕΕ, για τον οποίο το Ισραήλ μακελεύει εδώ και έναν χρόνο όλη τη Μ. Ανατολή.

·        Η προσπάθεια «τόνωσης» της εγχώριας βιομηχανίας, με τη μείωση της εξάρτησης σε ό,τι αφορά την παραγωγή από την Κίνα, αλλά και η διατήρηση της πρωτοκαθεδρίας στις νέες τεχνολογίες.

Το βασικό βέβαια ζητούμενο είναι άλλο, και περιγράφεται κι αυτό γλαφυρά στο προαναφερόμενο «project2025» των «δεξαμενών σκέψης» που πρόσκεινται στον Τραμπ: «Η τεχνολογία είναι ζωτικής σημασίας για τη διατήρηση της πρωτοκαθεδρίας μας στον πόλεμο, αλλά πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι στο τραγούδι των Σειρήνων ότι η τεχνολογία από μόνη της μπορεί να μας προστατεύσει (...) Επειδή ο πόλεμος θα συνεχίσει να είναι η πιο αγχωτική και επιδραστική ανθρώπινη προσπάθεια, τα πιο ισχυρά οπλικά συστήματα θα παραμείνουν τα έξι εκατοστά μεταξύ των αυτιών των πολιτών μας και της δύναμης της καρδιάς τους και του περιεχομένου της ψυχής τους». Αυτήν ακριβώς την «ψυχή» των λαών που όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα προσπαθούν να στρατεύσουν στον πόλεμο για τα συμφέροντά τους.

🔴  Σχετικά με τη στάση των κομμουνιστών
      στις αμερικανικές εκλογές
🔴 Αναγκαία η χάραξη
     αυτοτελούς επαναστατικής στρατηγικής 🔻

Οι αμερικανικές εκλογές έχουν αρκετές παραμέτρους και απασχολούν ολόκληρο τον πλανήτη, μιας και οι ΗΠΑ παραμένουν η ισχυρότερη ιμπεριαλιστική δύναμη στον κόσμο, αλλά σε ένα πλαίσιο «κινούμενης άμμου», το οποίο έχουν προκαλέσει οι αντιθέσεις τους τόσο με τους ανταγωνιστές τους στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, όπως είναι η καπιταλιστική Κίνα, όσο και με τους συμμάχους τους, όπως είναι η ΕΕ. Άλλωστε, οι αντιθέσεις ανάμεσα στις αστικές τάξεις και στα μονοπώλια έχουν προκαλέσει ήδη δύο ιμπεριαλιστικούς πολέμους που βρίσκονται σε εξέλιξη σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή.

Η αλλαγή στο «τιμόνι» της κυβερνητικής διαχείρισης στις ΗΠΑ εικάζεται ότι μπορεί να προκαλέσει ορισμένες διαφοροποιήσεις στην τακτική που θα ακολουθήσουν οι ΗΠΑ, μετά την ανάληψη του προεδρικού θώκου από τον Ντ. Τραμπ.

Όμως «ο Τραμπ δεν έγινε "περιστέρι της ειρήνης" όταν δηλώνει πως θα τελειώσει τον πόλεμο στην Ουκρανία μέσα σε λίγες μέρες, ή ότι θα επαναξιολογήσει τον ρόλο του ΝΑΤΟ. Εκπροσωπεί τμήματα του κεφαλαίου και του βαθιού κατεστημένου των ΗΠΑ που υποστηρίζουν ότι πρέπει να επικεντρωθούν στην αντιμετώπιση του στρατηγικού αντιπάλου, που είναι η Κίνα (το λεγόμενο "pivot to the east", που ξεκίνησε επί Ομπάμα), και να διαρρήξουν το μέτωπο που διαμορφώνουν Ρωσία και Κίνα»¹.

Σκοπός αυτού του άρθρου, όμως, είναι να κάνει μια σύντομη προσέγγιση στη στάση που κράτησε το κομμουνιστικό κίνημα στις ΗΠΑ, όπου «διά της εις άτοπον επαγωγής» επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά η ανάγκη της αυτοτέλειας του Κομμουνιστικού Κόμματος, οργανωτικής και ιδεολογικοπολιτικής, και της χάραξης επαναστατικής στρατηγικής σε κάθε χώρα.

Το ΚΚ ΗΠΑ ..."ουρά" του Δημοκρατικού Κόμματος

Το ΚΚ ΗΠΑ, που συγκροτήθηκε στα 1919, ακολουθεί τις τελευταίες δεκαετίες μια πολιτική «ουράς» πίσω από τον έναν από τους δύο «πυλώνες» του αστικού πολιτικού συστήματος των ΗΠΑ, δηλαδή πίσω από το Δημοκρατικό Κόμμα.

Να θυμίσουμε ότι το Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ είναι και το ίνδαλμα του πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Στ. Κασσελάκη, για το πώς θα πρέπει να είναι η «σύγχρονη αριστερά». Και ακόμα ότι στις προηγούμενες αμερικανικές εκλογές υπήρχαν δυνάμεις, από τον ΣΥΡΙΖΑ έως το ΚΚ ΗΠΑ και ορισμένα ακόμα ΚΚ ανά τον κόσμο, που καλλιεργούσαν αυταπάτες για τον τάχα «αριστερό υποψήφιο» στο Δημοκρατικό Κόμμα, τον Μπέρνι Σάντερς, σύμμαχο του Βαρουφάκη για μια «Παγκόσμια Προοδευτική Συμμαχία». Μάλιστα ορισμένοι από αυτούς κατηγορούσαν και το ΚΚΕ, που τεκμηριωμένα αποκάλυπτε αυτές τις αυταπάτες. Στις φετινές εκλογές ο Σάντερς στήριξε τους Δημοκρατικούς και την υποψηφιότητα της Χάρις, ενώ έσπευσε να ταχθεί και με το «δικαίωμα» του κατοχικού κράτους - δολοφόνου, του Ισραήλ, «να υπερασπιστεί τον εαυτό του»².

Για να επιστρέψουμε στο ΚΚ ΗΠΑ, η στάση του να επιδιώκει φανατικά τη θέση του «ουραγού» του Δημοκρατικού Κόμματος έχει συνοδευτεί από την οργανωτική συρρίκνωση και αποδιάρθρωση του κόμματος, το κλείσιμο της έντυπης έκδοσης της εφημερίδας («People's Weekly World») και του περιοδικού τους («Political Affairs»), με την παράλληλη αλλαγή του χαρακτήρα του τελευταίου. Επιπλέον, το 2007 προχώρησε στην παράδοση των αρχείων του κόμματος στα χέρια του αμερικανικού αστικού κράτους, όπως έχουν κάνει και άλλα κόμματα που βαδίζουν στα ίδια «χνάρια», π.χ. το Γαλλικό ΚΚ.

Οπως ήταν αναμενόμενο, και σε αυτές τις αμερικανικές εκλογές εκφράστηκε η οπορτουνιστική γραμμή, που ντύνεται την προβιά της «ανανέωσης» και της «πάλης με τον δογματισμό και τον σεχταρισμό», όπως χαρακτηρίζεται η πάλη για τη διατήρηση των κομμουνιστικών, μαρξιστικών - λενινιστικών χαρακτηριστικών των ΚΚ σε συνθήκες όπου το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα βρίσκεται σε κρίση και υποχώρηση.

Το ΚΚ ΗΠΑ στις εκλογές του 2024 κάλεσε σε «ευρύτερη δυνατή ενότητα και ένωση με άλλους στην πολιτική δράση για να νικήσουμε τον Τραμπ και να κερδίσουμε προοδευτικές νίκες»³.

Η επίκληση στράτευσης ενάντια στον Τραμπ γίνεται με το επιχείρημα του αντιρατσισμού και αντιφασισμού. Από το οπτικό πεδίο του έχει εξαφανιστεί η εργατική τάξη ως επαναστατικό υποκείμενο, ενώ και το εργατικό κίνημα έχει αντικατασταθεί στην προσέγγιση του ΚΚ ΗΠΑ από άλλα δήθεν «κινήματα», που σε κάθε περίπτωση συνδέονται με σχεδιασμούς μερίδων της αστικής τάξης, όπως είναι εκείνη η μερίδα που προκρίνει τα κέρδη για τα μονοπώλια της «πράσινης μετάβασης».

Επιπλέον, το κόμμα αυτό έχει αποδεχθεί «αμάσητη» όλη την ανορθολογική και αντιεπιστημονική προσέγγιση γύρω από το λεγόμενο «κοινωνικό φύλο», τις λεγόμενες «ταυτότητες φύλου» και την αναπαράγει.

Τέλος, το ΚΚ ΗΠΑ επαναλάμβανε πλευρές του προγράμματος της Κάμαλα Χάρις π.χ. για τη φορολογία των πλουσίων, ή ενάντια στον ρατσισμό και υπέρ των μεταναστών κ.λπ.

Το Αμερικανικό ΚΚ ...
“αριστερή πατερίτσα” του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος

Από την άλλη μεριά, το νεοϊδρυθέν Αμερικανικό ΚΚ (ΑΚΚ), που αποτελείται από δυνάμεις που έχουν φύγει από το ΚΚ ΗΠΑ και άλλες ομάδες και είναι μέλος της λεγόμενης «Παγκόσμιας Αντιιμπεριαλιστικής Πλατφόρμας» (ΠΑΠ), για τον επικίνδυνο και περίεργο ρόλο της οποίας έχουμε αναφερθεί στο παρελθόν⁴, στήριξε στις εκλογές τον Τραμπ.
Ο πρόεδρος του ΑΚΚ, Χαζ Αλ-Ντιν, εκτός από «μαρξιστής - λενινιστής» δηλώνει οπαδός του «πατριωτικού σοσιαλισμού»⁵ και ηγετική προσωπικότητα του κινήματος των «MAGA κομμουνιστών» στις ΗΠΑ - εκ του «Make America Great Again» («Κάντε την Αμερική Ξανά Μεγάλη»), δηλαδή του βασικού συνθήματος του Ντόναλντ Τραμπ.

Το συγκεκριμένο κόμμα κατακρίνει τη «φιλοπόλεμη» πολιτική του Δημοκρατικού Κόμματος, ενισχύοντας έτσι το δήθεν «φιλειρηνικό» προφίλ του Τραμπ.

Εκτιμά πως «η εργατική τάξη των μπλε κολάρων, στη συντριπτική της πλειοψηφία, πέρασε στον Τραμπ. Είναι αυτοί που εξασφάλισαν την εκλογή του και του έδωσαν πολιτική υπόσταση. (...) Οι κομμουνιστές θα πρέπει να βρουν περισσότερους συμμάχους στους συντηρητικούς. Οχι απαραίτητα τους mainstream, αλλά απλούς, καθημερινούς ανθρώπους που έχουν συντηρητικές ευαισθησίες. Είναι συντηρητική ευαισθησία να αντιταχθείς στη χιτλερική φιλοπόλεμη ατζέντα των Δημοκρατικών και των παγκοσμιοποιητών. Είναι επίσης συντηρητική ευαισθησία να αντιταχθείς στην ατζέντα των ΛΟΑΤΚΙ, του Σόρος, του Μπιλ Γκέιτς και του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ»⁶.

Το ΑΚΚ, όπως και η ΠΑΠ, είναι απολογητής της σημερινής καπιταλιστικής Ρωσίας, μίας από τις ισχυρότερες δυνάμεις στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, και τη φαντασιώνεται ως «αντιιμπεριαλιστική δύναμη», ενώ την ίδια ώρα στηρίζει τον Τραμπ στο όνομα της «εργατικής τάξης», της «ειρήνης», του «αντιφασισμού», της απόκρουσης της «woke» κουλτούρας, και τάσσεται υπέρ της «Μεγάλης Αμερικής»...

Φτάσαμε!
Στάση “Τρελοκομείο”.

Ελισαίου ΒΑΓΕΝΑ_
μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ,
υπεύθυνου του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ

🔻🔻

✨ Μονόδρομος __
🔻 η αυτοτελής επαναστατική στρατηγική🔻

Όλα τα παραπάνω συνηγορούν για μια τραγωδία που περνά το κομμουνιστικό κίνημα στις ΗΠΑ, όπου βλέπουμε δύο κόμματα που αυτοαποκαλούνται «ΚΚ» να στοιχίζονται πίσω από τα δύο μεγάλα αστικά κόμματα και ανάλογα τμήματα της αστικής τάξης των ΗΠΑ, επιλέγοντας τον έναν ή τον άλλο διαχειριστή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Και όλα αυτά συμβαίνουν πότε στο όνομα της «δημοκρατίας» και της ανάγκης «να ηττηθεί τώρα η ακροδεξιά, ο ρατσισμός και φασισμός του Τραμπ», και πότε, από την άλλη, στο όνομα της «ειρήνης» και του να ηττηθεί ο «ουκρανικός φασισμός».

Παραγνωρίζεται έτσι ότι η δημοκρατία έχει ταξικό περιεχόμενο, ότι η πάλη ενάντια στον φασισμό και στον πόλεμο δεν μπορεί να διαχωριστεί από τη «μήτρα» που τους γεννά, δηλαδή τον καπιταλισμό. Και αυτό συμβαίνει γιατί οι συγκεκριμένες δυνάμεις εμφανίζονται να αγνοούν πως η εποχή μας είναι η εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό, την οποία άνοιξε η Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία.

Καμία «εθνική ιδιαιτερότητα», κανένα επιμέρους καθήκον ή «στάδιο» δεν μπορεί και δεν πρέπει να ακυρώνει την αναγκαιότητα της αυτοτελούς επαναστατικής στρατηγικής του ΚΚ για την ανατροπή του καπιταλισμού, την αναγκαιότητα της κατάκτησης της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη, της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής, του κεντρικού σχεδιασμού και του εργατικού ελέγχου.

Σήμερα, όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο, προβάλλει ακόμα πιο έντονα η ανάγκη ύπαρξης Κομμουνιστικών Κομμάτων με ρίζες στην εργατική τάξη και στους τόπους δουλειάς, με πίστη στον μαρξισμό - λενινισμό και στον προλεταριακό διεθνισμό. Κομμουνιστικών Κομμάτων που θα έχουν μέτωπο ενάντια σε κάθε μορφή αστικής διαχείρισης και δεν θα διαλέγουν πλευρά στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, αλλά σταθερά και με συνέπεια θα είναι με την πλευρά των λαών, που πρέπει να ξεσηκωθούν ενάντια στα μονοπώλια και στον καπιταλισμό.

1.     «Οξυμένη διαπάλη για τα συμφέροντα των μονοπωλίων των ΗΠΑ», «Ριζοσπάστης» 5/11/2024

2.     «Εκλογές ΗΠΑ 2024: Ο Σάντερς στηρίζει Χάρις και απαντά στις επικρίσεις για τη στάση της στο Παλαιστινιακό», «Έθνος» 29/10/2024

3.     Εκλογική Πλατφόρμα ΚΚ ΗΠΑ /

4.     Για τη λεγόμενη "Παγκόσμια Αντιιμπεριαλιστική Πλατφόρμα" και την επιζήμια και αποπροσανατολιστική τοποθέτησή της, Ριζοσπάστης 1-2/4/2023 _902
Δείτε και ΚΟΜΕΠ _Η “Αντιιμπεριαλιστική Πλατφόρμα”, μια προβοκατόρικη ομάδα

5.     Η στήριξη του ιμπεριαλιστικού πολέμου και η "τρικυμία στο κρανίο", Ριζοσπάστης 31/3/2023

 6.     Χαζ: Τι είναι ο κομμουνισμός MAGA, στην ιστοσελίδα του ΚΕΚΡ (ημερομηνία δημοσίευσης 18/3/2023) _σσ. ακρωνύμιο ‘MAKE AMERICA GREAT AGAIN’ -μότο του Ντόναλντ Τραμπ και των Ρεπουμπλικάνων