Κούβα ✨ Ζωντανό το πνεύμα που οδήγησε στον θρίαμβο της επανάστασης στην Playa Girón

Η δράση Girón, προς τιμήν της 65^ης επετείου της μεγάλης νίκης κατά του ιμπεριαλισμού, είναι μια από τις εκδηλώσεις που εντάσσεται στις δραστηριότητες για την επέτειο του έπους και την εκατονταετηρίδα του Comandante en Jefe, ξεκίνησε στο Κέντρο Fidel Castro Ruz _ facebook _ Χ. Στην τελετή έναρξης παρευρέθηκαν ο Yuniasky Crespo Baquero, επικεφαλής του Ιδεολογικού Τμήματος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος, και άλλοι αξιωματούχοι και ηγέτες του ΚΚ Κούβας, της Κυβέρνησης, της Unión de Jóvenes Comunistas _Ένωση Νέων Κομμουνιστών, του ΥπΕσ και _φυσικά las Fuerzas Armadas Revolucionarias _Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις. Από τα πρώτα λεπτά της συνάντησης, υπήρξε ομόφωνη συμφωνία ότι η διεξαγωγή αυτού του εργαστηρίου, 65 χρόνια μετά από το μεγάλο κατόρθωμα, "είναι για να επιβεβαιώσουμε ότι η ελευθερία που κερδήθηκε υπερασπίζεται κάθε μέρα" και ότι το παράδειγμά της "συνεχίζει να φωτίζει την πορεία της Κούβας".

Fidel_Castro Washington_1959

Η εισβολή μισθοφόρων στον Bahia de Cochinos _Κόλπο των Χοίρων _ υπήρξε ένα γεγονός που σημαδεύτηκε από τη νίκη, τον ηρωισμό του λαού και την επιρροή του αδιαμφισβήτητου ηγέτη του _είναι ένα έπος κι ένα κομμάτι της ζωντανής ιστορίας της Επανάστασης _

Κούβα: Το πνεύμα που οδήγησε στη νίκη στον Κόλπο των Χοίρων

Fidel “¡Hasta Siempre vivo Comandante!”

¡ Año 66+1 de la revolución !
Jorge Oller Oller: χρονικά της Κουβανικής Επανάστασης

Έχουμε μιλήσει κατά καιρούς για τη μαχητική φωτογραφία _από τη σωστή πλευρά της ιστορίας _βλ Alberto Díaz Gutiérrez, γνωστός ως Korda (14-Σεπ-1928 _ 25-Μαΐ-2001) Marc Riboud, Richard Avedon, Ansel Adams, Henri Cartier-Bresson, Dorothea Lange, Jerry Uelsmann, Kertesz Brassai, Robert Capa, Diane Arbus, Helmut Newton κλπ

Η απόβαση στον Κόλπο των Χοίρων

Playa_Giron | April_19_1961

Πρόκειται για την παγκόσμιας σημασίας αποτυχημένη εισβολή στις ΝΔ ακτές της Κούβας από 1.500+ εξόριστους κουβανούς, στον Κόλπο των Χοίρων _Bahia de los Cochinos, που χρηματοδότησε και διηύθυνε η κυβέρνηση των ΗΠΑ, μέσω της CIA. Λίγους μήνες μετά την ανατροπή του δικτάτορα Φουλχένσιο Μπατίστα από και τον θρίαμβο της επανάστασης με επικεφαλής τον Φιντέλ (Ιανουάριο του 1959) οι σχέσεις της νέας κουβανικής κυβέρνησης με τις Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν να επιδεινώνονται. 19-Οκτ η αμερικανική κυβέρνηση απαγόρευσε τις εξαγωγές προς την Κούβα ξεκινώντας το εμπάργκο που κρατάει μέχρι σήμερα και στις 3 Ιανουαρίου1961 διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις της με το κουβανικό κράτος.
Οι εκτιμήσεις των αμερικανών ειδικών ήταν πως ότι η κατάσταση στην Κούβα έρχεται σε σοβαρή αντίθεση με τα συμφέροντά τους στην Καραϊβική, και “πρόθυμος ” ο νέος αμερικανός πρόεδρος Τζον Κένεντι έκανε δεκτό το σχέδιο, που είχε εκπονήσει η CIA από τον Μάιο του 1960 για εισβολή στο νησί και ανατροπή του καθεστώτος, που ήδη είχε επικεφαλής το ΚΚ Κούβας και λίγο μετά διακήρυξε τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα του.

Η επιχείρηση ξεκίνησε στις 15 Απριλίου 1961, όταν τρία αμερικανικά αεροπλάνα βομβάρδισαν κουβανικές αεροπορικές βάσεις και δύο ημέρες αργότερα, στις 17, αποβιβάστηκαν σε διάφορα σημεία της Κούβας δυνάμεις εξορίστων κουβανών, που είχαν εκπαιδευθεί στις ΗΠΑ και χρησιμοποιούσαν αμερικανικό εξοπλισμό. Η κύρια απόβαση έγινε στον Κόλπο των Χοίρων, με υποστήριξη τους από αέρος οκτώ αμερικανικών βομβαρδιστικών Β-26.
Παραγνωρίζοντας εντελώς την εσωτερική κατάσταση στην Κούβα, με το λαό –στρατό και ηγεσία της επανάστασης μια γροθιά, στη συντριπτική πλειοψηφία οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες είχαν προβλέψει εξέγερση κατά του Κάστρο στο νησί και προσχώρηση τμημάτων του κουβανικού στρατού στις γραμμές των εισβολέων αμέσως μετά την απόβασή τους. Συνέβη, όμως, ακριβώς το αντίθετο. Οι εισβολείς αντιμετώπισαν τη μανιασμένη αντίσταση των Κουβανών και η επιχείρηση απέτυχε στην τρίτη μόλις ημέρα από την εκδήλωσή της. Όσοι από τους εισβολείς δεν εξοντώθηκαν (118 νεκροί), συνελήφθησαν αιχμάλωτοι (1.202) και ύστερα από επίπονες διαπραγματεύσεις, η ηγεσία του νησιού της επανάστασης τους έστειλε στα τσακίδια, παίρνοντας ως αντάλλαγμα τρόφιμα, αγροτικά εφόδια και φάρμακα _αναλυτικά στο τέλος της ανάρτησης

// ventura@granma.cu
Ciénaga de Zapata, Matanzas

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δύναμη από αυτή ενός λαού ενωμένου και αποφασισμένου να υπερασπιστεί μια δίκαιη υπόθεση. Αυτό ήταν το πιο ισχυρό μάθημα από τη νίκη στο Playa Girón, και ήταν, με τη σειρά του, το ουσιαστικό κίνητρο των Κουβανών μαχητών εκείνες τις ένδοξες μέρες του Απριλίου 1961.
Θα υπάρχουν ακόμα εκείνοι που αναρωτιούνται πώς μια δύναμη που εκπροσωπείτο κυρίως από πολιτοφυλακές εργατών, αγροτών και σπουδαστών μπόρεσε να αντισταθεί και να νικήσει, μέσα σε μόλις 66 ώρες, καλά οργανωμένους και οπλισμένους μισθοφόρους εισβολείς, υποστηριζόμενους από τη παντοκράτειρα _τη μεγαλύτερη παγκόσμια δύναμη που τους έστειλε. Επιπλέον, τρία μίλια από την ακτή, μια ισχυρή αμερικανική μοίρα, συμπεριλαμβανομένου ενός αεροπλανοφόρου και πεζοναυτών, ήταν έτοιμη να επέμβει.

Εκεί βρίσκεται η επική φύση του θριάμβου στην άμμο της Ciénaga (σσ. Η Ciénaga de Zapata είναι ένας από τους 14 δήμους της επαρχίας Matanzas, στην Κούβα).
Ο εχθρός δεν είχε με το μέρος του το δίκαιο της υπόθεσης που υπερασπιζόταν, θα σχολίαζε ο José Ramón Fernández, ο πρωταγωνιστής του άθλου. «Γι’ αυτό δεν πολέμησαν με τη θέρμη, το θάρρος, τη σταθερότητα, το κουράγιο και το πνεύμα των επαναστατικών μας δυνάμεων».

σσ. Ο José Ramón Fernández Álvarez, ευρέως γνωστός ως Gallego Fernández (Σαντιάγο ντε Κούβα, 1923 - Αβάνα, 2019) ήταν στρατιωτικός μαχητής και ένας από τους μακροβιότερους ιστορικούς ηγέτες της Κουβανικής Επανάστασης. Διετέλεσε Αντιπρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου από το 1978 έως το 2012, βουλευτής της Εθνοσυνέλευσης της Κούβας από το 1976 και μέλος της ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας μέχρι το θάνατό του σε ηλικία 95 ετών.
Ξεκινώντας από το 1952, συμμετείχε σε διάφορες μάχες και συνωμοτικά κινήματα κατά της τυραννίας Μπατίστα, μέχρι που συνελήφθη το 1956 όταν το κίνημα γνωστό ως «Los Puros» ανακαλύφθηκε και καταδικάστηκε σε Συνοπτικό Στρατοδικείο σε φυλάκιση, όπου παρέμεινε μέχρι τον θρίαμβο της Κουβανικής Επανάστασης την 1η Ιανουαρίου 1959.
Προήχθη σε λοχαγό το 1959, σε ταγματάρχη το 1961 και σε ταξίαρχο το 1996.Ως μέλος των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων, διοικούσε μια από τις κύριες ομάδες στον αγώνα κατά της απόβασης μισθοφόρων στην Playa Girón. Μετά τον θρίαμβο της Επανάστασης το 1959, κατείχε πολλές θέσεις ευθύνης στην κουβανική ηγεσία.

Λένε ότι μια ολόκληρη πόλη έσπευσε στους σταθμούς μάχης της για να υπερασπιστεί τη Σοσιαλιστική Επανάσταση: πυροβολικό, αστυνομικοί, στρατιώτες, πιλότοι, τάνκς, γιατροί και πολιτοφύλακες έπεσαν πάνω στους εισβολείς.
Μέρες μετά τη νίκη, ο Φιντέλ σχολίασε ότι ένα από τα κύρια και πιο αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά όλου αυτού του αγώνα ήταν το θάρρος με το οποίο πολέμησαν οι άντρες μας. Πολέμησαν ασταμάτητα μέρα και νύχτα, χωρίς ούτε ένα λεπτό ανάπαυλα, είπε, αφού τόνισε ότι ο Κόλπος των Χοίρων ήταν ένα μεγάλο κατόρθωμα των μαχητών, όχι μόνο για αυτό που έκαναν, αλλά για αυτό που ήταν διατεθειμένοι να κάνουν.
Σε μια από τις εντυπώσεις του για το τι συνέβη στο Girón, ο τότε λοχαγός Fernández τόνισε επίσης ότι η παρουσία του Fidel ενθάρρυνε τον κόσμο και συνέβαλε πολύ στο υψηλό ηθικό των στρατευμάτων. Ξεκαθάρισε ότι το κήρυγμα και το παράδειγμά του είναι σημαντικά για την κατανόηση της κατεύθυνσης των γεγονότων _και της ιστορίας στη συνέχεια. Άλλοι ερευνητές πιστεύουν ότι αν ο Girón είναι ένα έπος και ένα κομμάτι της ζωντανής ιστορίας της Επανάστασης, αυτό οφείλεται στο αποτύπωμα του Comandante en Jefe.
Μόνο έτσι μπορούμε να εξηγήσουμε πώς ένα μια τεράστιο επιθετικό πολεμική επιχείρηση, της οποίας προηγήθηκαν αμέτρητες τρομοκρατικές επιθέσεις κατά της Κούβας, αποκαλύπτοντας την πρόθεση των Yankees να μας εξαφανίσουν ηττήθηκε κατά κράτος. Η νίκη στο Playa Girón θεωρείται γεγονός παγκόσμιας σημασίας, γιατί από εκεί και πέρα, όπως είπε ο Φιντέλ, οι άνθρωποι _οι λαοί ήταν λίγο πιο ελεύθεροι.

Τίποτα δεν μεταδίδει καλύτερα τη σημασία της νίκης από ένα απόσπασμα της ομιλίας του Ιστορικού Ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης στο ακαδημαϊκό συνέδριο Girón 40 χρόνια αργότερα: "Είμαι απολύτως βέβαιος - το λέω εδώ με κάθε ειλικρίνεια - ότι ήταν μεγάλη τύχη που η εισβολή απέτυχε. "Μεγάλη νίκη για εμάς, για το Βιετνάμ, ακόμη και για τις Ηνωμένες Πολιτείες _για τον λαό της."
Η εισβολή μισθοφόρων στον Κόλπο των Χοίρων κατέληξε να είναι ένα γεγονός που σημαδεύτηκε από τη νίκη, τον ηρωισμό των ανθρώπων και την επιρροή του αδιαμφισβήτητου ηγέτη τους. Και παρόλο που το πέρασμα του χρόνου οδηγεί σε ρήματα που αναφέρονται στον παρελθόντα χρόνο, το πνεύμα της Girón είναι πάντα επίκαιρο, όχι μόνο επειδή ένα γεγονός τέτοιου μεγέθους δεν ξεχνιέται, αλλά, ουσιαστικά, επειδή δεν άφησε κανένα περιθώριο αμφιβολίας για το ποια θα ήταν πάντα η απόφαση αυτού του λαού, σε περίπτωση απειλής για αυτό που θεωρεί ιερό.

Το εναρκτήριο συνέδριο είχε τίτλο "Οι Ένοπλες Δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών και η Εισβολή Μισθοφόρων στην Πλάγια Girón". Η Ναυτική Βάση στο Γκουαντάναμο τελούσε υπό τη διοίκηση του Δρ. Ρενέ Γκονζάλες Μπάριος, επικεφαλής του ιδρύματος, ο οποίος τόνισε ότι, σε εκείνη τη μάχη, η οποία διήρκεσε περίπου 66 ώρες, "δύο πράγματα έπαιξαν ρόλο: οι τακτικές που χρησιμοποιήθηκαν και ένας συνδυασμός της εμπειρίας μας στον άτακτο πόλεμο με στοιχεία συμβατικού πολέμου".
"Σήμερα ζούμε σε ένα παγκόσμιο γεωπολιτικό πλαίσιο αναδιάταξης μεταξύ ηγεμονικών δυνάμεων και παρακμής του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Τα αποτελέσματα της στρατιωτικής επιθετικότητας κατά της Βενεζουέλας, με την απαγωγή του νόμιμου προέδρου αυτού του αδελφού έθνους, έχουν αφυπνίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες την ιδέα ότι οποιαδήποτε περιπέτεια στην αυλή τους, συμπεριλαμβανομένης της Κούβας, θα έχει τα ίδια αποτελέσματα. Οι 32 Κουβανοί που έπεσαν ένδοξα εκπληρώνοντας το διεθνιστικό καθήκον έδειξαν στον κόσμο πώς αγωνίζονται οι γιοι αυτής της γης: με αποφασιστικότητα, χωρίς φόβο, βέβαιοι για την τελική νίκη και την αήττητη δύναμη των ιδεών", πρόσθεσε.
Μετά την προβολή του Λατινοαμερικανικού Newsreel του ICAIC Muerte al Invasor «Θάνατος στον Εισβολέα», πραγματοποιήθηκε συζήτηση σε πάνελ στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων της Λα Πλάτα.

σσ. Το Instituto Cubano del Arte e Industria Cinematográfica _Κουβανικό Ινστιτούτο Κινηματογραφικής Τέχνης και Βιομηχανίας (ICAIC) είναι ο κύριος κυβερνητικός φορέας κινηματογραφιστών στην Κούβα (ιδρύθηκε το 1959, λίγο μετά την Επανάσταση), με σκοπό την προώθηση του κινηματογράφου ως εκπαίδευσης και τέχνης. Παράγει, διανέμει και εκθέτει ταινίες, γνωστές για τη δημιουργία ενός ξεχωριστού, καλλιτεχνικού στυλ, συμπεριλαμβανομένων των διάσημων αφισών μεταξοτυπίας.

Το πάνελ περιελάμβανε τις ακόλουθες παρουσιάσεις: Antecedentes de la Operación Pluto "Το ιστορικό της επιχείρησης Πλούτωνας" από τον Andrés Zaldívar Diéguez, πρόεδρο της Επαρχιακής Εκτελεστικής Επιτροπής της Ένωσης Ιστορικών της Κούβας (UNHIC), La brigada mercenaria y el plan invasor, "Η Ταξιαρχία Μισθοφόρων και το Σχέδιο Εισβολής", που παρουσίασε ο Συνταγματάρχης Raidel Vargas Ortega, εκπρόσωπος του Κέντρου Στρατιωτικών Σπουδών των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων (FAR), και La lucha contra bandidos en abril de 1961 "Η Μάχη Ενάντια στους Ληστές τον Απρίλιο του 1961", από τον Pedro Etcheverry Vázquez, διευθυντή του Κέντρου Ιστορικής Έρευνας Κρατικής Ασφάλειας. Στη συνέχεια, παρουσιάστηκε το βιβλίο Girón. A 65 años de aquel abril socialista "Playa Girón: 65 Χρόνια Μετά από Εκείνον τον Σοσιαλιστικό Απρίλιο", που συνέταξε ο Elier Ramírez Cañedo, αναπληρωτής επικεφαλής του Ιδεολογικού Τμήματος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος (έκδοση Ocean Sur).

Ο συγγραφέας δήλωσε ότι το έργο απευθύνεται «κυρίως σε νέους, αλλά θα το απολαύσει και το ευρύ κοινό» στο σύνολό του. Συνδυάζοντας ομιλίες του αρχιστράτηγου Φιντέλ Κάστρο Ρους με εικόνες και μια λεπτομερή χρονολογία των γεγονότων, το βιβλίο στοχεύει να χρησιμεύσει «ως κίνητρο για να συνεχίσουμε να διερευνούμε και να εμβαθύνουμε, επειδή υπάρχουν ακόμη πολλά ερευνητικά πεδία προς διερεύνηση. Είναι σημαντικό να θεωρήσουμε αυτήν την ιστορία όχι ως λείψανο του παρελθόντος, αλλά ως δύναμη για να κινητοποιήσουμε και να μεταμορφώσουμε το παρόν», κατέληξε ο Ραμίρεζ Κανιέδο.

Χιρόν: Η Προοπτική μεταξύ παρελθόντος και Μέλλοντος

Το Κέντρο Φιντέλ Κάστρο Ρουζ φιλοξενεί 14 και 15 Απριλίου.το εργαστήριο «Χιρόν, 65 Χρόνια Μετά τη Μεγάλη Νίκη Εναντίον του Ιμπεριαλισμού»__εξήντα πέντε χρόνια μετά από εκείνον τον Απρίλιο της φωτιάς και του θάρρους. Η εκδήλωση, μέρος των δραστηριοτήτων για τον εορτασμό της εκατονταετηρίδας του Comandante en Jefe, επιδιώκει να αναλύσει τη σημασία του κατορθώματος που, στις 19 Απριλίου 1961, έδειξε στον κόσμο τη θέληση του κουβανικού λαού να υπερασπιστεί την Επανάσταση με τα όπλα. Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν από το Κέντρο στον ιστότοπό του, η εναρκτήρια διάλεξη με τίτλο «Οι Ένοπλες Δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών και η Εισβολή Μισθοφόρων στην Πλάγια Χιρόν: Η Ναυτική Βάση στο Γκουαντάναμο», θα δοθεί από τον Δρ. Ρενέ Γκονζάλες Μπάριος, διευθυντή του Κέντρου. Από την ίδρυσή του το 2021, το Κέντρο Fidel Castro Ruz έχει προωθήσει τη μελέτη του Girón ως κομβικού γεγονότος στην αντιιμπεριαλιστική αντίσταση. Επιπλέον, σε κάθε έκδοση του εργαστηρίου, ιστορικοί, δημοσιογράφοι και ερευνητές έχουν εμβαθύνει στα διδάγματα αυτού του ιστορικού γεγονότος. Οι ηρωικές μέρες του Girón ενέπνευσαν επίσης την υιοθέτηση της 16^ης  Απριλίου 1961 ως ημερομηνίας ίδρυσης του σημερινού Κομμουνιστικού Κόμματος της Κούβας. Όπως το όρισε ο Φιντέλ Κάστρο το 1976, η εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων ήταν «η επιλογή μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος, αντίδρασης ή προόδου, παράδοσης ή πίστης στις αρχές, καπιταλισμού ή σοσιαλισμού, ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας ή απελευθέρωσης». Αυτή η αλήθεια ανανεώνεται με κάθε επέτειο. Οι διασκέψεις μπορούν να παρακολουθηθούν ζωντανά στο κανάλι YouTube του Κέντρου Fidel Castro Ruz.

 

 

ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν: η βαρβαρότητα του ιμπεριαλισμού

Σχετικά με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ενάντια στο Ιράν γράφονται διάφορα ένθεν και ένθεν. Μια αξιόλογη ανάλυση εντοπίσαμε σε δημοσίευμα της CITU Ινδίας (ολόκληρο τεύχος αφιερωμένο στον πόλεμο) _ σσ. το Centre of Indian Trade Unions (CITU) είναι Ινδικό συνδικάτο με ~6.200.000 μέλη, που συνδέεται με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδίας (Μαρξιστικό) και έχει ισχυρή παρουσία στο Δελχί και κάποιες ακόμη πολιτείες (Τριπούρα, στη Δυτική Βεγγάλη, στην Κεράλα, το Ταμίλ Ναντού, την Καρνατάκα, την Άντρα Πραντές κλπ) _δείτε και Facebook. Δείτε και Ριζοσπάστης για το ΚΚ Ινδίας Παραθέτουμε ευρεία περίληψη, όλο το δημοσίευμα (στα Αγγλικά) εδώ

Ο Modi με τον Vladimir Putin και τον Xi Jinping

Η μονομερής επιθετικότητα ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν αποκάλυψε για άλλη μια φορά τη βαρβαρότητα του ιμπεριαλισμού. Τώρα ολόκληρη η Δυτική Ασία φλέγεται. Κάθε "κουζίνα" που συνδέεται με ορυκτά καύσιμα κοιτάζει με άδειους κυλίνδρους. Έτσι, κατακλύζει και θέτει σε κίνδυνο τους πάντες. Ποιος είναι υπεύθυνος για αυτό; Ο καπιταλισμός βρίσκεται σε παρατεταμένη κρίση. Η ηγεμονία του κλονίζεται. Πράγματι, αυτή η επιθετικότητα αποτελεί μέρος μιας ευρείας, συστηματικής προσπάθειας ενός φθίνοντος αμερικανικού ιμπεριαλισμού να επαναβεβαιώσει τη στρατιωτική και οικονομική του ηγεμονία σε όλο τον κόσμο, ώστε να ασκήσει έλεγχο σε κρίσιμα ορυκτά και πόρους όπως το πετρέλαιο, καθώς και στην αγορά γενικά. Σε ορισμένα μέρη αυτό παίρνει τη μορφή στρατιωτικής επιθετικότητας και σε άλλα, με τη μορφή επιβολής σαρωτικών, μονομερών οικονομικών παραχωρήσεων υπέρ ΗΠΑ ή πιέζοντάς τες για άμεσες συνθηκολογήσεις που παρουσιάζονται ως "εμπορικές συμφωνίες". Η Βενεζουέλα _αρχικά και το Ιράν τώρα, που αψηφούν τις επιταγές του αμερικανικού ιμπεριαλισμού έχουν δεχθεί στρατιωτική εισβολή και από την άλλη πλευρά, υπάρχουν χώρες των οποίων οι ηγέτες υποτάσσονται ακόμη και σε αυτόν, όπως ο Modi εδώ σε μας

σσ. _παρέθεση
Αναφέρεται στον 75χρονο αστό πολιτικό Narendra Damodardas Modi, που _μεταξύ άλλων αύξησε τις ξένες επενδύσεις και μείωσε τις δαπάνες για προγράμματα υγειονομικής περίθαλψης, εκπαίδευσης και κοινωνικής πρόνοιας, εισήγαγε τον Νόμο Τροποποίησης της Ιθαγένειας, προκαλώντας εκτεταμένες διαμαρτυρίες και πυροδοτώντας τις ταραχές στο Δελχί το 2020, στις οποίες οι Μουσουλμάνοι έγιναν στόχος Ινδουιστών κλπ. Τόσο το ΚΚ Ινδίας (Μαρξιστικό), όσο το ΚΚ Ινδίας (CPI) είναι από τους πιο ένθερμους επικριτές του για τη φιλική του στάση απέναντί στις ξένες εταιρείες, στον δεξιό ινδουιστικό εθνικισμό και στον συγκεντρωτισμό της εξουσίας, μιας κυβέρνησης "των κουστουμάτων πλουσίων " που εξυπηρετεί εταιρικά συμφέροντα σε βάρος της εργατικής τάξης και της αγροτιάς. Υποστηρίζουν ότι οι οικονομικές πολιτικές, συμπεριλαμβανομένων των ιδιωτικοποιήσεων και της αποδυνάμωσης της εργατικής νομοθεσίας, στοχεύουν στην υποστήριξη μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων (ντόπιων και ξένων). Το CPI ότι ενθαρρύνει τον "Ινδουιστικό αυταρχισμό" και τον διχαστικό κοινοτισμό για να διχάσει την κοινωνία με θρησκευτικά κριτήρια, κατά των μειονοτήτων. Σημαντικές πολιτικές αποφάσεις,  οδήγησαν σκόπιμα στην καταστροφή μικρών επιχειρήσεων και εταιρειών, επιταχύνοντας τη μονοπώληση της ινδικής αγοράς. Ο Μόντι συχνά επικρίνεται για τη λειτουργία "κυβέρνησης ενός άνδρα", σκανδάλων, που υπονομεύει τους δημοκρατικούς θεσμούς και έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο τους αγρότες και υψηλή ανεργία _τέλος παρένθεσης

Αυτή η συστημική νοσηρότητα έχει μεταμορφώσει την πολιτική τάξη σε ασταθή απατεώνα. Τέτοιοι πολιτικοί ηγέτες - που έχουν αναδειχθεί ως παρακλάδια της δεξιού πολιτικής, που αβαντζάρουν τον καπιταλισμό που μαστίζεται από την κρίση, έχουν χάσει την αξιοπιστία τους και έχουν μολυνθεί με αρχεία Epstein και διαφθορά που καλλιεργούν ευνοιοκρατία. Εδώ, τα δημοκρατικά δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένων των εργασιακών και των αστικών δημοκρατικών θεσμών, φαίνεται να είναι τα δομικά στοιχεία στο μεγαθήριο της αχαλίνωτης εκμετάλλευσής τους. Η λεγόμενη ιερότητα του αστικού κράτους δικαίου είναι θαμμένη από κάτω από τα αυταρχικά καθεστώτα επιτήρησης. Καθώς δεν υπάρχει περιθώριο για παιχνίδια βασισμένα σε κανόνες, οι πολιτικές διακρίσεις της σημερινής άρχουσας τάξης μπορούν να υιοθετούν τις πιο ασυνείδητες μεθόδους και μέσα για να διατηρήσουν την αστική πολιτική εξουσία _ εδώ γίνεται σύντομη αναφορά στις "κρίσιμες εκλογές για τη βουλή σε πέντε πολιτείες"(…)

Μονομερής επίθεση ιμπεριαλιστών__
Ισραήλ ΗΠΑ κατά του Ιράν__
Μια άλλη βαρβαρότητα του καπιταλισμού

Η άνοδος των τιμών του πετρελαίου και των προϊόντων πετρελαίου είναι μόνο η πιο άμεση και ορατή συνέπεια, δεδομένου του κρίσιμου ρόλου της περιοχής ως πηγής παγκόσμιου εφοδιασμού. Οι Ηνωμένες Πολιτείες _ΗΠΑ-Ισραήλ έχουν εξαπολύσει τον εγκληματικό επιθετικό τους πόλεμο κατά του Ιράν. Αυτή είναι μια κοινή ιμπεριαλιστική-σιωνιστική, μονομερής και αδικαιολόγητη επίθεση που ουσιαστικά προέρχεται από τα πιο επιθετικά στοιχεία του σύγχρονου καπιταλισμού. Ο βομβαρδισμός του Ιράν και η δολοφονία του αρχηγού του κράτους του, μαζί με άλλους πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες, έχουν για άλλη μια φορά καταστρέψει το διεθνές δίκαιο. Σε κάθε περίπτωση, το διεθνές δίκαιο και η πολυμερής θεσμική αρχιτεκτονική ήταν ήδη θαμμένες κάτω από τα "ανθρώπινα συντρίμμια" της Γάζας, καθώς η ατιμωρησία με την οποία συνεχίζεται η γενοκτονία των Παλαιστινίων από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ υποκινεί την άθλια εκστρατεία "θανάτου και καταστροφής " εναντίον του Ιράν. Το Ιράν αποτελεί εδώ και καιρό στόχο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, ο οποίος διεξάγει μια 10ετή εκστρατεία για να κυριαρχήσει στους πετρελαϊκούς πόρους της Μέσης Ανατολής.

Αυτή η προσπάθεια ανατροπής της κυρίαρχης ιρανικής κυβέρνησης μέσω μιας τόσο απροκάλυπτης επιθετικότητας συνδέεται στενά με την επίθεση της αμερικανικής άρχουσας τάξης εναντίον της Κίνας και την συναφή με αυτήν προσπάθεια αμφότερων για παγκόσμια ηγεμονία. Τα δίδυμα τέρατα ολόκληρης της ανθρωπότητας στην τρέχουσα εποχή - ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός και το σιωνιστικό Ισραήλ, που κυνηγούν ανελέητα τα προς το ζην των εργαζομένων παγκοσμίως με κάθε ατιμωρησία, έχουν ξεκινήσει την επιθετικότητά τους στο Ιράν με φρικιαστικές δολοφονίες και μαζικές σφαγές. Αυτό το θανατηφόρο ιμπεριαλιστικό σιωνιστικό σύμπλεγμα δολοφόνησε τον αρχηγό του κράτους - τον Ανώτατο Ηγέτη του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, μαζί με άλλους πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες όπως τον Υπουργό Άμυνας, τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατού, τον Γραμματέα του Ανώτατου Εθνικού Συμβουλίου Άμυνας και τον Διοικητή του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC). Πρόσφατα, σκοτώθηκε επίσης ο κ. Αλί Λιριτζανί, Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν. Αυτές οι επιθέσεις ήταν κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου. Κανονικά, μια τέτοια άγρια δολοφονία θα είχε προκαλέσει διεθνή κατακραυγή από τα ΜΜΕ. Αλλά τα δυτικά μέσα ενημέρωσης και οι εγχώριοι πελάτες τους το έχουν θεωρήσει δεδομένο και το έχουν αντιμετωπίσει ως νόμιμη πράξη και χόρεψαν στο ρυθμό της ιμπεριαλιστικής ηγεμονικής ατζέντας της βαλκανοποίησης του Ιράν και της αλλαγής καθεστώτος εκεί.

          Σύντομη ιστορία αυτού του μονομερούς πολέμου

Η τρέχουσα ισραηλινο-αμερικανική στρατιωτική εκστρατεία εναντίον του Ιράν ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2020, όταν οι ΗΠΑ δολοφόνησαν τον Ιρανό στρατηγό Κασέμ Σουλεϊμανί. Ήταν ο επικεφαλής του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) και ο αρχιτέκτονας του "άξονα αντίστασης", που ήταν ο πρώτος κύκλος άμυνας για το Ιράν: η ιδέα ότι εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες ή το Ισραήλ προσπαθούσαν να χτυπήσουν το Ιράν, τότε οι στενοί σύμμαχοι του Ιράν, από τη Χεζμπολάχ (Λίβανος) έως την Ανσάρ Αλλάχ (Υεμένη), θα χτυπούσαν τόσο το Ισραήλ όσο και τις στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ. Η δολοφονία του Σουλεϊμανί ήταν ένα πλήγμα για τον άξονα, αλλά τρία χρόνια αργότερα, μια σειρά από γεγονότα διέκοψαν αυτό που είχαν σχεδιάσει. Η γενοκτονία του Ισραήλ κατά της Παλαιστίνης αποδυνάμωσε τη Χαμάς, ο πόλεμός στον Λίβανο διέκοψε τη Χεζμπολάχ (ειδικά η δολοφονία του Σαγιέντ Χασάν Νασράλα τον Σεπτέμβριο του 2024) και η εγκατάσταση του πρώην ηγέτη της Αλ Κάιντα, Αχμέντ αλ-Σαράα, ως Προέδρου της Συρίας τον Ιανουάριο του 2025 οδήγησε στην απομάκρυνση όλων των φιλοπαλαιστινιακών ομάδων από τη χώρα.

Έχοντας σχετικά σπάσει αυτόν τον πρώτο κύκλο άμυνας, το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες χτύπησαν το Ιράν τον Ιούνιο του 2025 με κάποια ιρανικά αντίποινα, αλλά τίποτα παρόμοιο με αυτό που θα είχε συμβεί αν η Χεζμπολάχ και οι παρατάξεις στη Συρία είχαν καταφέρει να χτυπήσουν το Ισραήλ. Μετά την επίθεση του Ιουνίου 2025 στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες ισχυρίστηκαν ότι είχαν καταστρέψει την ικανότητα του Ιράν να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα. Αν ίσχυε αυτό, τότε γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έκαναν συμφωνία με το Ιράν και δεν απέσυραν τις κυρώσεις; Άλλωστε, ο Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν ανέλαβε την εξουσία το 2024 με μια ατζέντα "μεταρρυθμίσεων", σχημάτισε ένα υπουργικό συμβούλιο που περιελάμβανε έναν νεοφιλελεύθερο υπουργό Οικονομικών (Αλί Μαντανιζαντέ) και, ως εκ τούτου, έδειξε ότι ήταν πρόθυμος να κάνει παραχωρήσεις σε θεσμούς που ελέγχονται από τη Δύση, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας. Ωστόσο, σε απάντηση στις αμερικανο-ισραηλινές επιθέσεις τον Ιούνιο του 2025, το Ιράν τερμάτισε τις συμφωνίες επιθεώρησης που είχε συνάψει με τον ΔΟΑΕ.

Το ΔΝΤ σημείωσε τις αδύναμες προοπτικές για το Ιράν, αλλά είδε ότι αυτό οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στις κυρώσεις που επέβαλαν οι ΗΠΑ και, από τη δική του οπτική γωνία, στο καθεστώς επιδοτήσεων στο Ιράν. Ο Αλί Μαντανιζαντέ καθησύχασε το ΔΝΤ προωθώντας έναν προϋπολογισμό λιτότητας. Αυτό δημιούργησε την κοινωνική δυσφορία που πυροδοτήθηκε όταν οι ΗΠΑ παρενέβησαν για να διαταράξουν το ιρανικό νόμισμα και να εμβαθύνουν την οικονομική κρίση στη χώρα. Τμήματα των μικρών εμπόρων στο Ιράν, η βάση της Ισλαμικής Δημοκρατίας που ένιωσαν την άμβλυνση του πληθωρισμού, στράφηκαν εναντίον της κυβέρνησης, αλλά όχι απαραίτητα εναντίον του ίδιου του συστήματος. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, καθώς και τα ιμπεριαλιστικά μέσα ενημέρωσης, παρερμήνευσαν σκόπιμα αυτή την κατάσταση, διακηρύσσοντας ότι ο λαός του Ιράν είναι εναντίον της δημοκρατίας του. Παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης του Πεζεσκιάν να συναντήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες με τους όρους τους, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ πίεσαν για ένα μη ρεαλιστικό μαξιμαλιστικό τελικό παιχνίδι, δηλαδή την ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Έτσι, στοχοποιήθηκαν για αλλαγή καθεστώτος. Λάθος αντιλήψεις για τον Τραμπ/Νετανιάχου.

Η βομβιστική επίθεση σε σχολείο θηλέων στο Μινάμπ, όπου ο αριθμός των νεκρών έχει φτάσει πλέον τους 175, δεν πρέπει να θεωρείται ως μεμονωμένο γεγονός ή ως παρέκκλιση _
σσ. 28- Φεβ-2026, την πρώτη ημέρα του πολέμου, το δημοτικό σχολείο θηλέων Shajareh Tayyebeh στο Shahrak-e Al-Mahdi | Minab, στο νότιο Ιράν, καταστράφηκε από πυραυλική επίθεση. Σύμφωνα με μαρτυρίες που επαληθεύτηκαν από δορυφορικές αναλύσεις, το σχολείο χτυπήθηκε από τρία ξεχωριστά πλήγματα και η στέγη του σχολείου κατέρρευσε πάνω στα κορίτσια. Τουλάχιστον 175 πολίτες σκοτώθηκαν, εκ των οποίων πάνω από 100 ήταν μαθητές. Η επίθεση ήταν η πιο θανατηφόρα  όσον αφορά τα θύματα αμάχων στον συνεχιζόμενο πόλεμο. Πολλαπλές ανεξάρτητες έρευνες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν υπεύθυνες για την επίθεση.

Ο φασιστικός αυτός ιμπεριαλισμός λειτουργεί με μια εντελώς διαφορετική λογική. Για τη λογική του, τα προσχήματα ανθρωπισμού όχι μόνο δεν είναι πλέον απαραίτητα, αλλά και αντιπαραγωγικά. Η σφαγή στο σχολείο, έχει ως στόχο να πει στον ιρανικό λαό ότι αυτή θα είναι η μοίρα του αν δεν υποταχθεί. Για να εξαλειφθεί κάθε αμφιβολία, την τρίτη ημέρα, οι ΗΠΑ/Ισραήλ βομβάρδισαν εννέα νοσοκομεία, σε μια υπολογισμένη υπενθύμιση της Γάζας. Υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ότι η επιθετικότητα στο Ιράν είναι αποτέλεσμα του Ισραήλ και του Νετανιάχου.

"Χειραγώγηση" των Ηνωμένων Πολιτειών και του Τραμπ

Κάποιοι φτάνουν στο σημείο να μιλούν για τις ΗΠΑ ως μαριονέτα του Ισραήλ. Τέτοιες συζητήσεις είναι στην καλύτερη περίπτωση λανθασμένες, στη χειρότερη αντιπερισπασμός. Η απαγωγή του προέδρου Μαδούρο της Βενεζουέλας, και η προσπάθεια αυτή τη φορά να στερηθεί η Κούβα από καύσιμα και να υποταχθεί, ευθυγραμμίζονται με αυτήν την επιθετικότητα στο Ιράν. Ωστόσο, κανείς δεν θα ισχυριζόταν ότι το Ισραήλ χειραγώγησε τις Ηνωμένες Πολιτείες σε αυτές τις προηγούμενες ενέργειες. Αντίθετα, όλες αυτές οι ενέργειες αποσκοπούν στην εξυπηρέτηση της ευρύτερης ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ. Ο κίνδυνος σε τέτοιες λανθασμένες αντιλήψεις είναι ότι κάνουν τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι η τρέχουσα πολιτική μπορεί να ξεπεραστεί απλώς αλλάζοντας τα άτομα που βρίσκονται στην εξουσία ή ακόμα και απλώς αλλάζοντας τις απόψεις όσων βρίσκονται στην εξουσία. Μια άλλη λανθασμένη αλλά ευρέως διαδεδομένη αντίληψη είναι ότι αυτή η επιθετικότητα μπορεί να αποδοθεί στην τρέλα του Τραμπ ως ατόμου. Στην πραγματικότητα, όλοι οι θεσμοί του κράτους των ΗΠΑ εφαρμόζουν αυτές τις πολιτικές και το στρατηγικό όραμα πίσω από αυτές διατυπώνεται σε βασικά έγγραφα της παρούσας κυβέρνησης.

Ο ΥπΕξ των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, απευθυνόμενος στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου στις 14 Φεβρουαρίου, ζήτησε την επιστροφή στην εποχή του ευρωπαϊκού αποικισμού. Για πέντε αιώνες, πριν από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η Δύση επεκτεινόταν - οι ιεραπόστολοί της, οι προσκυνητές της, οι στρατιώτες της, οι εξερευνητές της ξεχύνονταν από τις ακτές της για να διασχίσουν ωκεανούς, να εποικίσουν νέες ηπείρους, να χτίσουν τεράστιες αυτοκρατορίες που εκτείνονταν σε όλο τον κόσμο... Αλλά το 1945, για πρώτη φορά από την εποχή του Κολόμβου, συρρικνωνόταν... Οι μεγάλες δυτικές αυτοκρατορίες είχαν εισέλθει σε μια οριστική παρακμή, η οποία επιταχύνθηκε από άθεες κομμουνιστικές επαναστάσεις και από αντιαποικιακές εξεγέρσεις που θα μεταμόρφωναν τον κόσμο και θα έβαζαν το κόκκινο σφυροδρέπανο σε τεράστιες εκτάσεις του χάρτη τα επόμενα χρόνια.

Ο ΥπΕξ των ΗΠΑ  κάλεσε την Ευρώπη να ενταχθεί στις ΗΠΑ στην αναβίωση "της εποχής κυριαρχίας της Δύσης". Η ομιλία του έγινε δεκτή με ικανοποίηση από τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές. Την 1^η Μαρτίου, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και η Γερμανία ενώθηκαν με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ ως εταίροι στην επιθετικότητα κατά του Ιράν, ενώ η Ιαπωνία, ο Καναδάς και η Αυστραλία έχουν επεκτείνει την πολιτική τους υποστήριξη σε αυτό. Σαφώς, δεν πρέπει να περιορίσουμε την ανάλυσή μας σε άτομα, αλλά στη λογική του συστήματος. Η επιθετικότητα αποτελεί μέρος μιας συστημικής προσπάθειας. Πράγματι, αυτή η επιθετικότητα αποτελεί μέρος μιας ευρείας, προσπάθειας ενός φθίνοντος αμερικανικού ιμπεριαλισμού να επαναβεβαιώσει την στρατιωτική και οικονομική του ηγεμονία στον κόσμο, κυρίως επιτιθέμενος στον Τρίτο Κόσμο. Σε ορισμένα μέρη αυτό παίρνει τη μορφή στρατιωτικής επιθετικότητας και τρομοκρατίας, σε άλλα τη μορφή επιβολής σαρωτικών, μονομερών οικονομικών παραχωρήσεων ή άμεσων συνθηκολογήσεων που παρουσιάζονται ως "εμπορικές συμφωνίες".

Αφενός, χώρες όπως η Βενεζουέλα, οι οποίες αψηφούσαν τις επιταγές του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, έχουν δεχθεί στρατιωτική εισβολή και αφετέρου, χώρες των οποίων οι ηγέτες υποτάσσονται ακόμη και σε αυτόν και τον ικετεύουν, όπως ο Μόντι. Η Ινδία κάνει το ίδιο επίσης, δεν γλιτώνει και, με έναν ή άλλο τρόπο, ο ινδικός λαός υποφέρει από μια άλλη πτυχή της ίδιας ιμπεριαλιστικής δύναμης που βομβαρδίζει το Ιράν. Η διαφορά είναι ότι ο ινδικός λαός βρίσκει τους δικούς του ηγεμόνες στην άλλη πλευρά. Η λεγόμενη "εμπορική συμφωνία " που ανακοινώθηκε μεταξύ Ινδίας και Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία έγινε δεκτή με τόσο ενθουσιασμό από τις μεγάλες ινδικές επιχειρήσεις, δεν είναι καθόλου εμπορική συμφωνία, αλλά μια επιβολή αποικιακού τύπου στην Ινδία. Τα διακυβεύματα της τρέχουσας αμερικανικής επιχείρησης είναι υψηλά. Η παγκόσμια ηγεμονία του αμερικανικού δολαρίου έχει διαβρωθεί σιγά σιγά εδώ και αρκετό καιρό. Η επαναβεβαίωση του πολιτικού ελέγχου των ΗΠΑ στη Δυτική Ασία είναι το κλειδί για την επαναβεβαίωση της ηγεμονίας του δολαρίου. Επιπλέον, η οικονομία των ΗΠΑ έχει επενδύσει τεράστια ποσά στον οικονομικά υπερφορτωμένο τεχνολογικό τομέα της.

Μια ισχυρή ομάδα Αμερικανών μεγιστάνων της τεχνολογίας έχει παράσχει στον Τραμπ κρίσιμη υποστήριξη. Και ο Τραμπ με τη σειρά του προωθεί την παγκόσμια κυριαρχία αυτών των εταιρειών με κλασικά ιμπεριαλιστικά μέτρα. Όλες αυτές οι προσπάθειες, ωστόσο, εξαρτώνται από την επαναβεβαίωση της συνολικής ηγεμονίας των ΗΠΑ παγκοσμίως. Χωρίς αυτό, καταρρέουν. Παρά τις γκρίνιες τους, οι Ευρωπαίοι και οι Ιάπωνες φαίνεται να έχουν τελικά ενταχθεί σε αυτό το εγχείρημα. Αλλά και όταν πάμε στον Τύπο, αλλάζει πολύ γρήγορα. Στο πλαίσιο του ρίσκου του, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός έχει καταστήσει σαφές ότι είναι πρόθυμος να υποβληθεί σε μια περίοδο αστάθειας, ακόμη και χάους, στη διεθνή οικονομία. "_Ό,τι χρειαστεί", δήλωσε ο Τραμπ την τέταρτη ημέρα του πολέμου, παρουσιάζοντας το όραμά του για τη στρατιωτική εκστρατεία. Οι τιμές των μετοχών διεθνώς έχουν πέσει. Το Στενό του Ορμούζ (από το οποίο διέρχεται το 30% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου πετρελαίου και το 20% του παγκόσμιου εμπορίου LNG) είναι κλειστό. Οι τιμές του πετρελαίου έχουν αυξηθεί. Το πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο στον κόσμο (το Ντουμπάι) είναι κλειστό. Είναι ακόμη πιθανό οι Ηνωμένες Πολιτείες να επιθυμούν αυτή την αναστάτωση: οι ασιατικές οικονομίες, οι οποίες εξαρτώνται ιδιαίτερα από το πετρέλαιο από τον Κόλπο, θα πληγούν περισσότερο. Αλλά οποιαδήποτε τέτοια αναταραχή, στην κατάσταση της υπάρχουσας αβεβαιότητας παγκοσμίως, είναι αναπόφευκτο να επηρεάσει και την οικονομία των ΗΠΑ.

Γι αυτόν τον λόγο, αρκετοί αναλυτές υποθέτουν ότι ο Τραμπ είναι "παραπλανημένος" ή "αδαής". Ωστόσο, αυτό που είδαμε πέρυσι, κατά τη διάρκεια της μονομερούς επιβολής δασμών παγκοσμίως από τον Τραμπ, ήταν ότι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός είναι προετοιμασμένος για μια περίοδο χάους (ακόμα και εντός των Ηνωμένων Πολιτειών) προκειμένου να επιτύχει τους στόχους του, καθώς βλέπει ότι αυτοί οι στόχοι δεν μπορούν να επιτευχθούν "κανονικά". Η άνοδος των τιμών πετρελαίου και των προϊόντων του είναι μόνο η πιο άμεση και ορατή συνέπεια, δεδομένου του κρίσιμου ρόλου της περιοχής ως πηγής παγκόσμιας προσφοράς. Αλλά ακόμη και αυτή η άνοδος δεν οφείλεται αποκλειστικά στις μεταβολές της προσφοράς πετρελαίου που προκαλούνται από τον πόλεμο. Επιδεινώνεται και καθίσταται εξαιρετικά ασταθής από τον ρόλο των μεγάλων κερδοσκοπικών εμπορικών πολυεθνικών που υποτάσσονται στην παγκόσμια χρηματοδότηση, η οποία μπορεί να μην ελέγχει την παραγωγή αλλά μπορεί να επηρεάσει τις τιμές. Τα καπιταλιστικά και ιμπεριαλιστικά κράτη σήμερα βρίσκονται στο έλεος αυτών των παραγόντων, οι οποίοι εκμεταλλεύονται κάθε ευκαιρία για να αποκομίσουν υπερκέρδη. Είναι αλήθεια ότι η μεγάλη επιχείρηση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού είναι, σε τελική ανάλυση, καταδικασμένη, αλλά τέτοιοι αντικειμενικοί περιορισμοί δεν εμπόδισαν ποτέ τους ιμπεριαλιστές να προσπαθήσουν να αρπάξουν ή να κρατηθούν στην εξουσία.

Ο ρυθμός και η μορφή με την οποία εκδηλώνονται αυτοί οι αντικειμενικοί περιορισμοί είναι το αποτέλεσμα της υποκειμενικής προσπάθειας εκατομμυρίων ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων των ηγετών αυτών των προσπαθειών. Οι New York Times της 6^ης  Σεπ-1934 είπαν στον κόσμο ότι "ο Χίτλερ δεν προβλέπει ανατροπή του Ράιχ σε 1.000 χρόνια". Αυτό το έργο ήταν επίσης καταδικασμένο να αποτύχει, αλλά δεν απέτυχε από μόνο του. Εκατομμύρια έπρεπε να θυσιάσουν τη ζωή τους πριν μπορέσει να σταματήσει και να ανατραπεί. Το σημείο καμπής ήρθε στη Μάχη του Στάλινγκραντ το 1942 και χρειάστηκαν πολλές ακόμη μάχες, κυρίως στο σοβιετικό μέτωπο, αλλά και σε άλλα πριν μπορέσουν πραγματικά να ηττηθούν. Επομένως, είναι λάθος να πούμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια χάρτινη τίγρη στρατηγικά (σσ. γνωστή η σχετική θέση του Μάο)· γιατί είναι μια πραγματική τίγρη από κάθε άποψη. Το Ιράν αποτελεί ειδικό στόχο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού ακριβώς επειδή υπήρξε βασικός λίθος αντίστασης σε αυτή την κοινοπραξία της Δυτικής Ιμπεριαλιστικής Συμμαχίας και, γενικότερα, στον δυτικό ιμπεριαλιστικό έλεγχο ολόκληρης της περιοχής. Εάν η αντίσταση εκδιωχθεί από το Ιράν, αυτό θα ενισχύσει τα χέρια του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη Λατινική Αμερική· εάν η αντίσταση του Ιράν και των συμμάχων του αντέξει αυτή την επιθετικότητα και θριαμβεύσει επί των επιτιθέμενων, αυτή η νίκη θα γίνει αισθητή και στην Αβάνα και το Καράκας.

Η αντίσταση που διεξάγει το Ιράν δεν είναι επομένως μόνο του Ιράν.  Ο αντίκτυπος στην Ινδία και η στάση της ινδικής κυβέρνησης. Οι ινδικές αρχές δεν επέκριναν την αμερικανο-ισραηλινή επιθετικότητα ή τη δολοφονία του επικεφαλής ενός κυρίαρχου κράτους - του Ιράν. Αυτό παρά το γεγονός ότι μέχρι πρόσφατα αναφερόταν στο Ιράν ως φιλική χώρα. Δεδομένων των εντάσεων ή της άμεσης εχθρότητας που χαρακτηρίζουν τις σχέσεις της Ινδίας με την πλειονότητα των γειτόνων της, οι θερμές σχέσεις της με την Τεχεράνη ήταν ιδιαίτερα σημαντικές για αυτήν. Το Ιράν ήταν σημαντικός προμηθευτής πετρελαίου στην Ινδία με γενναιόδωρους όρους πίστωσης, μέχρι τον Μάιο του 2019 (όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες άσκησαν πίεση στην ινδική κυβέρνηση να διακόψει τις αγορές από το Ιράν και τη Βενεζουέλα). Η Ινδία είχε πραγματοποιήσει μεγάλες επενδύσεις στο λιμάνι Τσαμπαχάρ του Ιράν, αλλά αυτές διακόπηκαν τελευταία κατόπιν εντολής της Αμερικής. Το Τσαμπαχάρ θα της είχε παράσχει πρόσβαση στο Αφγανιστάν, καθώς και στον κρίσιμο Διεθνή Διάδρομο Μεταφορών Βορρά-Νότου μεταξύ Ινδίας, Ιράν, Αζερμπαϊτζάν και Ρωσίας. Τώρα, ο Ινδός πρωθυπουργός καταδίκασε τις επιθέσεις του Ιράν, οι οποίες πραγματοποιούνται σε αυτοάμυνα. Αντ' αυτού, τηλεφώνησε στους ηγέτες των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, της Σαουδικής Αραβίας, του Μπαχρέιν και της Ιορδανίας για να εκφράσει την αλληλεγγύη του προς αυτούς. Με αυτό, η ινδική κυβέρνηση φαίνεται να έχει εγκαταλείψει ακόμη και τα απομεινάρια της ουδετερότητας και να έχει ταχθεί στο πλευρό των ΗΠΑ-Ισραήλ. Τι εξηγεί αυτή τη στάση; Στην πραγματικότητα, αποτελεί πλήρη παράδοση στις ΗΠΑ. Χωρίς αμφιβολία, ο αντίκτυπος του παρόντος πολέμου στην Ινδία μπορεί να είναι πολύ σοβαρός. Η ένταση έχει ήδη αρχίσει να πλήττει έντονα. Οι μισές από τις εισαγωγές πετρελαίου της Ινδίας προέρχονται από τα Στενά του Ορμούζ (μεταξύ Ιράν και της αραβικής ηπείρου), όπως και το 60% των εισαγωγών υγρού φυσικού αερίου και ένα ακόμη υψηλότερο μερίδιο των εισαγωγών υγροποιημένου αερίου. Δεν υπάρχει καμία πτυχή της οικονομίας της Ινδίας που να μην επηρεαστεί από μια παρατεταμένη σύγκρουση, καθώς το πετρέλαιο αποτελεί καθολική εισροή, συμπεριλαμβανομένων των μεταφορών, των λιπασμάτων, της άρδευσης και των τροφίμων. Επιπλέον, οι χώρες του Κόλπου και το Ιράν είναι σημαντικοί προορισμοί για τις ινδικές εξαγωγές και έτσι τα έσοδα από τις εξαγωγές ενδέχεται επίσης να υποστούν ζημιές. Τέλος, 9-10 εκατομμύρια Ινδοί εργάζονται στην περιοχή του Κόλπου και πέρυσι έστειλαν στην πατρίδα τους σχεδόν 50 δισεκατομμύρια δολάρια σε εμβάσματα. Αυτή η κρίσιμη εισροή μπορεί να διακοπεί από τον τρέχοντα πόλεμο. Με λίγα λόγια, η Ινδία θα χρειαζόταν περισσότερα δολάρια για κάθε βαρέλι πετρελαίου, αλλά θα εισρέουν λιγότερα. Έτσι, η συναλλαγματική ισοτιμία της ρουπίας, η οποία έχει ήδη δεχθεί πιέσεις λόγω των εκροών ξένων επενδύσεων, θα μειωθεί περαιτέρω. Έτσι, η απόφαση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού για επίθεση στο Ιράν έχει τεράστιες επιπτώσεις για την Ινδία. Δεδομένης της κλίμακας αυτού του αντίκτυπου και της μακράς συσσώρευσης που προκάλεσε, θα περίμενε κανείς ότι οποιαδήποτε κρατική δύναμη που ενδιαφέρεται για τη ζωή των πολιτών της θα κατέβαλε ενεργές διπλωματικές προσπάθειες για να αποτρέψει τον πόλεμο. Ένας ενεργός ρόλος μιας μεγάλης χώρας όπως η Ινδία δεν θα μπορούσε να είχε απλώς αγνοηθεί και θα μπορούσε να συσπειρωθεί γύρω από άλλες χώρες σε όλο τον κόσμο, οι οποίες επίσης θα μπορούσαν να χάσουν από έναν τέτοιο πόλεμο. Αντ' αυτού, η κυβέρνηση Μόντι υιοθέτησε μια εξωτερική πολιτική που ευθυγραμμίζεται με το στρατηγικό συμφέρον της Αμερικής και του κράτους-πελάτη της, του Ισραήλ, στη Δυτική Ασία ως δευτερεύοντος συμμάχου των ΗΠΑ: δηλαδή, ο Ινδός πρωθυπουργός να επισκεφθεί το Ισραήλ μόλις δύο ημέρες πριν από τον πόλεμο. Εκεί, η Ινδία και το Ισραήλ αναβάθμισαν την υπάρχουσα στρατηγική τους συνεργασία σε "ειδική στρατηγική συνεργασία", που περιλαμβάνει την άμυνα και την ασφάλεια, την τεχνολογία, την κυβερνοασφάλεια, το εμπόριο και την προμήθεια ινδικού εργατικού δυναμικού στο Ισραήλ. Ο Ινδός πρωθυπουργός ανακοίνωσε στο ισραηλινό κοινοβούλιο ότι "η Ινδία στέκεται στο πλευρό του Ισραήλ, σταθερά, με πλήρη πεποίθηση, αυτή τη στιγμή και μετά". Η πραγματική σημασία αυτού είναι ότι η Ινδία στέκεται στο πλευρό των Ηνωμένων Πολιτειών, αυτή τη στιγμή και μετά. Ως εκ τούτου, αυτή η στάση δεν μπορεί να θεωρηθεί ξεκομμένη από την απόφαση της ινδικής κυβέρνησης να συνάψει μια "εμπορική συμφωνία" με τις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία δεν είναι καθόλου εμπορική, αλλά μια επιβολή αποικιακού τύπου στον ινδικό λαό. Μια απλή ανάγνωση αυτού του "πλαισίου για μια Προσωρινή Συμφωνία", μαζί με διάφορες δηλώσεις των αμερικανικών αρχών, τις οποίες δεν έχουν αρνηθεί οι Ινδοί ομόλογοί τους, αποκαλύπτει ότι το "πλαίσιο" θα έχει καταστροφικές συνέπειες για τον ινδικό λαό. Ωστόσο, οι ινδικές μεγάλες επιχειρήσεις καλωσόρισαν ομόφωνα αυτό το "πλαίσιο". Έδεσαν το βαγόνι τους με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Οι ίδιες σκέψεις κρύβονται πίσω από τη στάση της ινδικής κυβέρνησης σχετικά με το Ισραήλ και το Ιράν. Ο τρέχων πόλεμος κατά του Ιράν αποκαλύπτει για άλλη μια φορά την άμεση σύγκρουση μεταξύ του λαού της Ινδίας και των μεγάλων επιχειρήσεων όσον αφορά το ταξικό συμφέρον εντός της Ινδίας.

Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι οι καπιταλιστές που συνδέονται με το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα αγαπούσαν πάντα τον πόλεμο. Επειδή αυξάνει τις αμυντικές δαπάνες, ενισχύει τη ζήτηση για τέτοια στρατιωτικά όπλα-προϊόντα που θα μεγιστοποιούσαν τα κέρδη τους. Αν και το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα ως κινητήρια δύναμη του πολέμου στον καπιταλισμό εξακολουθεί να είναι ενεργό, στην πραγματικότητα, η σχετική του σημασία μειώνεται. Παρά την τάση αυτή, οι πόλεμοι είναι στο επίκεντρο και εργαλείο του καπιταλισμού με την ευρύτερη έννοια. Από την έναρξή του, έχει εμπλακεί σε βάναυσους πολέμους για να διευκολύνει τη λεηλασία και την εισβολή στην αγορά που διευκόλυναν τη συσσώρευση σε παγκόσμια κλίμακα. Αυτή η βάναυση διαδικασία "πρωταρχικής συσσώρευσης", όπως λέει ο καθηγητής C P Chandrasekar, δεν περιορίστηκε στο πρώιμο στάδιο του καπιταλισμού και επομένως στα χρόνια της αποικιακής επέκτασης, αλλά συνεχίστηκε σε όλη την ιστορία του, καθώς η επέκταση και η σταθερότητα του συστήματος εξαρτώνται από το πλεόνασμα που εξορύσσεται και την αγορά που αποκτάται μέσω στρατιωτικής επέμβασης. Πιο πρόσφατα, η επιθετική και απεγνωσμένη προσπάθεια των ΗΠΑ ως φθίνουσας ηγεμονίας να ανακτήσουν την παρελθούσα υπεροχή τους έχει ενταθεί. Ως αποτέλεσμα, οι επιθετικές προσπάθειες για την απόκτηση του ελέγχου των παγκόσμιων πόρων, ιδίως των κρίσιμων ορυκτών και ενέργειας, έχουν έρθει για άλλη μια φορά στο προσκήνιο, αναβιώνοντας τις παλαιότερες εκδοχές της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας. Αυτό εφαρμόστηκε στη Βενεζουέλα και προσπάθησε να αναπαραχθεί στο Ιράν σε μια κραυγαλέα προσφυγή σε αλλαγή καθεστώτος που θα εξασφάλιζε τον έλεγχο των πόρων χωρίς κατοχή.

Με αυτή την ευρύτερη έννοια, η στρατιωτικοποιημένη συσσώρευση ήταν και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της λειτουργίας του καπιταλισμού. Η Αμερική έχει ωθήσει ολόκληρο τον εργαζόμενο λαό να ασφυκτιά κάτω από μια άνευ προηγουμένου ενεργειακή κρίση, που προκλήθηκε από την αδικαιολόγητη μονομερή επιθετικότητα ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν. Οι εργαζόμενες μάζες τιμωρούνται για να επωμιστούν το βάρος του συντριπτικού πληθωρισμού. Αυτή η δυστυχία θα επιδεινωθεί από τους δρακόντειους Κώδικες, οι οποίοι έχουν διαλύσει έναν αιώνα "προστασίας" της εργασίας, ό,τι υπάρχει στους υπάρχοντες εργατικούς νόμους και έχουν πληγεί σε μεγάλο βαθμό το δικαίωμα στις συνδικαλιστικές και συλλογικές διαπραγματεύσεις ενώ προσπαθούν να ποινικοποιήσουν το δικαίωμα στη διαμαρτυρία αντιμετωπίζοντας τις απεργίες ως διαταραχές στις δημόσιες υπηρεσίες κοινής ωφέλειας κλπ., με στόχο να υποβαθμίσουν τους εργαζόμενους σε άφωνα γρανάζια για το ιδιωτικό κεφάλαιο. Εξίσου επικίνδυνη είναι η οπλοποίηση της εκλογικής διαδικασίας μέσω της Ειδικής Εντατικής Αναθεώρησης (SIR) __σσ. αναφέρεται σε τοπικό εκλογικό ζήτημα για τις επερχόμενες εκλογές και το ρόλο της εργατικής τάξης, καθώς και σε ευρεία ιστορική αναδρομή...