Μπε-Μπε Brigitte Anne-Marie Bardot ❣️"Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα"

Κάνοντας μια σύντομη αναζήτηση στο διαδίκτυο μας έβγαλε “καρφίτσα” μερικές 10άδες χιλιάδες λήμματα …ακόμη και στα κινέζικα _βάλτε "碧姬·芭铎 百度百科" για σχετική αναζήτηση και περιηγηθείτε στα περσικά και στις περισσότερες από τις 7.168 γνωστές γλώσσες. … Καθολικά κανάλια και ΜΜΕ με πανομοιότυπους τίτλους “Η Παναγία, σωτήρας στην ταραγμένη ζωή της”, στάθηκαν στο ότι οι γονείς της Brigitte ήταν ευσεβείς Καθολικοί και εκείνη σπούδασε σε μοναστήρι, λαμβάνοντας την Πρώτη Κοινωνία και διατηρώντας την πίστη μέχρι που, στα νιάτα της, όταν απομακρύνθηκε από την Εκκλησία και “σύναψε 18+ ετών μυστηριώδη γάμο, με τον σκηνοθέτη και ηθοποιό Roger Vadim, από τον οποίο θα χώριζε πέντε χρόνια αργότερα, έχοντας στη συνέχεια 10άδες και αρκετούς γάμους” __ δείτε τη συνέχεια στο τέλος
35 αναρτήσεις έκανε το BBC με καλύτερη εξ αυτών την In pictures: The life and career of Brigitte Bardot _ σε εικόνες: Η ζωή και η καριέρα της Μπριζίτ Μπαρντό, απ΄ όπου πήραμε και αρκετές εικόνες
Με λίγα λόγια που λέει ο κι Αναγνωστάκης του ΑΠΕ-ΜΠΕ …

·        Ίδρυμα Μπριζίτ Μπαρντό

·        Φωτογραφικό Υλικό

·        437 φωτο και όλες οι ταινίες της εδώ

💧"Εφυγε η Brigitte Anne-Marie Bardot
❣️"Και ο Θεός έπλασε τη 💋 γυναίκα"

(abstract)
Ο καταλληλότερος τίτλος για μια γυναίκα, μια σταρ, ένα σέξι σύμβολο, που για δεκαετίες ενσάρκωσε το όνειρο εκατομμυρίων ανδρών σε όλο τον κόσμο και οι ταινίες της - ακόμη και οι αδιάφορες - ήταν το καλύτερο εξαγώγιμο προϊόν της Γαλλίας. Η Μπριζίτ Μπαρντό, που τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής της τις έζησε απομονωμένη μαζί με τα ζώα της και το ομώνυμο ίδρυμά της για την προάσπιση των δικαιωμάτων τους, γνώρισε τη δόξα, κατέστη ζωντανός θρύλος ήδη από τη δεκαετία του '50, ενώ ταυτόχρονα έφερε επανάσταση στη γυναικεία χειραφέτηση, συνέβαλλε στη μάχη για τα συντηρητικά και υποκριτικά ήθη της εποχής.

🌹 Η "Μπεμπέ" και το έμβλημα της Γαλλίας: Η B-B "Μπεμπέ", όπως τη λέγαμε στην ακμή της, θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μας για τον ερωτισμό που πήγαζε από την ανασηκωμένη μυτούλα της, τα υπέροχα μάτια της, με το ναζιάρικο περιφρονητικό βλέμμα της, τα σαρκώδη χείλη της, το αγαλματένιο κορμί της και θα είναι για πάντα το έμβλημα της Γαλλίας - το 1970 χάρισε τη μορφή της στο περίφημο άγαλμα της Γαλλικής Δημοκρατίας, την Μαριάν.

✨ Το αστέρι που λάτρεψε η κάμερα: Η Μπριζίτ Μπαρντό δεν ήταν το θηρίο της υποκριτικής - απλώς μία καλή ηθοποιός. Είχε όμως αυτό το αστέρι, που δύσκολα χαρίζει η φύση σε ανθρώπους, να μαγεύουν με μιας. Η κινηματογραφική μηχανή τη λάτρεψε και οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες την έκαναν μούσα τους. Η ζωή της όμως δεν είχε μόνο ευτυχισμένες στιγμές και ικανοποίηση, αλλά και δράματα, δυσκολίες, απόγνωση και τέσσερις γάμους, πολλές ερωτικές σχέσεις και την απόφασή της να αποσυρθεί από το θέαμα, ύστερα από 20 χρόνια στο καλλιτεχνικό στερέωμα κι ενώ ήταν μόλις 39 ετών.

✨  Από τα πλούτη και το μπαλέτο στον Βαντίμ: Η Μπριζίτ Μπαρντό γεννήθηκε στο Παρίσι, στις 28 Σεπτεμβρίου 1934, με πατέρα βιομήχανο και κοσμική μητέρα, που φρόντιζε την ανατροφή των παιδιών της. Η Μπριζίτ έλαβε αυστηρή μόρφωση στο πλευρό της αδελφή της, Μαρί Ζαν, ενώ από τη νηπιακή ηλικία της έδειξε μεγάλο ενθουσιασμό για το μπαλέτο. Το 1949 θα μπει στο Ωδείο του Παρισιού, ενώ ο πατέρας της, που είχε πάθος με το σινεμά, του άρεσε να την κινηματογραφεί. Η οικογένειά της ανήκε στην υψηλή κοινωνία, με πολλές γνωριμίες στον χώρο του θεάτρου, του κινηματογράφου και της μόδας, οι οποίες θα φέρουν τη μικρή Μπριζίτ στα περιοδικά ELLE και Le Jardin des Modes, της Ελέν Λαζαρέφ, στενής φίλης της μητέρας της. Μέσα σε ένα χρόνο η Μπαρντό θα κάνει το πρώτο της εξώφυλλο στο ELLE, ενώ ο σκηνοθέτης Μαρκ Αλεγκρέ θα την ξεχωρίσει και θα της προτείνει ένα ρόλο για μια ταινία του. Η ταινία τελικά δε γυρίστηκε, μα χάρις σε αυτή την περίσταση η Μπριζίτ γνώρισε έναν νέο βοηθό σκηνοθέτη, τον Ροζέ Βαντίμ, με τον οποίο ερωτεύτηκαν σφόδρα. Εκείνη ήταν 15 χρόνων και αυτός 22. Οι γονείς της δεν ενέκριναν τη σχέση τους και μάταια προσπάθησαν να τους χωρίσουν.

✨ Τα φλας στην Κρουαζέτ: Το 1952, ο σκηνοθέτης Ζαν Μπουαγιέ θα της προσφέρει έναν μικρό ρόλο, τον πρώτο της, στην ταινία του "Le trou normand" με τον Μπουρβίλ, ενώ αμέσως μετά θα παίξει και στο φιλμ του Γουιλί Ροζιέ "Manina la fille sans voiles". Πιάνοντας τα 18 της κι ενώ ο πατέρας της θα δώσει τη συγκατάθεσή του να παντρευτεί τον Βαντίμ, η Μπριζίτ θα κάνει τον πρώτο της γάμο. Το 1953 θα εμφανιστεί για πρώτη και τελευταία φορά στο θεατρικό σανίδι, παίζοντας Ανουίγ, ενώ θα εμφανιστεί και στο φιλμ "Κίτρινο Διαβατήριο". Αυτό, όμως, που θα άλλαζε άρδην το μέλλον της, είναι η εμφάνιση της νεαρής στάρλετ στο φεστιβάλ Καννών, επισκιάζοντας τις σταρ της εποχής και κλέβοντας όλα τα φλας των φωτογράφων στην Κρουαζέτ. Ο Κερκ Ντάγκλας θα προσπαθήσει να την πάρει μαζί του στο Χόλιγουντ, χωρίς επιτυχία, δεδομένου ότι υπήρχε και ο έρωτας με τον Βαντίμ.

✨ Απελευθερωμένη σεξουαλικότητα: Έτσι, μετά από αρκετές ταινίες, που αποτελούσαν σταθερά βήματα προς την καταξίωση, θα έρθει το 1956, χρονιά ορόσημο, καθώς ο Βαντίμ γυρίζει την κλασική πια αισθηματική κομεντί «Και ο Θεός Έπλασε τη Γυναίκα», στην οποία ερμήνευε μία απελευθερωμένη κοπέλα σε ένα ψαροχώρι της Κυανής Ακτής και τον ερωτικό πόθο που είχε ανάψει ανάμεσα στον ηλικιωμένο Κουρτ Γιούργκενς και τον νεαρό Ζαν Λουί Τρεντινιάν. Μία τολμηρή ταινία της εποχής - η σκηνή που η Μπεμπέ κάνει γυμνή ηλιοθεραπεία πίσω από ένα σεντόνι, θα μείνει για πάντα στη μνήμη μας - για την οποία ο Βαντίμ θα πει ότι "η Ζιλιέτ-Μπριζίτ είναι ένα κορίτσι που αποτινάσει κάθε συναίσθημα ενοχής, κάθε ταμπού που της επιβάλλει η κοινωνία". Η ταινία θα περάσει σχεδόν απαρατήρητη στη Γαλλία, αλλά θα κάνει γκραν σουξέ στις ΗΠΑ. Το περιοδικό Life θα γράψει χαρακτηριστικά: "Μετά το Άγαλμα της Ελευθερίας, καμία Γαλλίδα δεν έγινε τόσο διάσημη στην Αμερική". Έτσι, η ταινία θα επιστρέψει ως τεράστια επιτυχία στην Ευρώπη και θα γεννήσει το νέο ερωτικό σύμβολο του κινηματογράφου.

✨ Μαθαίνοντας τον έρωτα από τον Τρεντινιάν: Μετά τον χωρισμό της από τον Βαντίμ, θα συνάψει σχέση με τον Τρεντινιάν, έναν από τους πιο θυελλώδεις έρωτές της. Όπως είχε πει η ίδια, "ο Ζαν Λουί με ήθελε ατόφια, γυμνή, φυσική, απλή, πρωτόγονη. Μου μάθαινε την κλασική μουσική, η οποία είχε αντικαταστήσει στο πικάπ του καμαρινιού μου το τσα-τσα! Μου μάθαινε τον έρωτα τον έντονο, τον ολοκληρωτικό! Την εξάρτηση μιας γυναίκας από τον άντρα που αγαπάει...".

✨ Το Όχι στην Αμερική και ο γιος: Περιφρονώντας την Αμερική - αργότερα θα πει ότι απεχθάνεται κάθε τι αμερικάνικο - θα συνεχίσει να γυρίζει ταινίες για να έρθει η ώρα να συμπρωταγωνιστήσει με το ιερό τέρας του γαλλικού σινεμά Ζαν Γκαμπέν στο σκανδαλώδες αισθηματικό δράμα "Υβέτ, το Κορίτσι της Ακολασίας" του Κλωντ Ωτάντ Λαρά, ένα φιλμ κλασικό πια, για τη γαλλικό σινεμά. Το 1959 η Μπαρντό θα γυρίσει το φιλμ "Η Μπαμπέτ Πάει στον Πόλεμο", με τον Φρανσίς Μπλανς και έναν ηθοποιό που απαίτησε η ίδια να συμπρωταγωνιστήσει, τον Ζακ Σαριέ, με τον οποίο παντρεύτηκαν τον ίδιο χρόνο. Το 1960 η γέννηση του γιου της, Νικολά, θα γίνει παγκόσμιο γεγονός.

✨ Ο Κλουζό και η απόπειρα:Το 1960 θα προβληθεί η ταινία "Η Αλήθεια" του μέγιστου Ανρί Ζορζ Κλουζό, ο οποίος θα την υποβάλλει σε επίπονα γυρίσματα, τα οποία θα την κουράσουν ψυχικά, σε συνδυασμό με το μεγάλωμα του παιδιού της. Ταυτόχρονα, θα δεχθεί σοβαρό πλήγμα από την προδοσία του γραμματέα της, ο οποίος θα αποκαλύψει διάφορα μυστικά της στον Τύπο, που θα την πολιορκήσει ασφυκτικά, όπως και οι εξαγριωμένοι θαυμαστές της, σπρώχνοντας την Μπαρντό στα όριά της. Θα κάνει απόπειρα αυτοκτονίας την ημέρα των γενεθλίων της, πέφτοντας σε κώμα και επιζώντας από θαύμα.

✨ Περιφρόνηση: Η κινηματογραφική συνάντησή της με το «τρομερό παιδί της Νουβέλ Βαγκ», τον Ζαν Λικ Γκοντάρ, αλλά και τον υπέροχο ηθοποιό Μισέλ Πικολί, θα την φέρει πρωταγωνίστρια στο θρυλικό φιλμ «Η Περιφρόνηση», την καλύτερη ταινία της καριέρας της. Η Μπαρντό αργότερα παραδέχθηκε ότι ποτέ δεν κατάλαβε αληθινά το πνεύμα του αριστουργηματικού σεναρίου της ταινίας, αλλά ότι το διασκέδασε στα γυρίσματα.

✨ Ο μελωδικός Γκενσμπούρ: Θα συνεχίσει να γυρίζει ταινίες, μεταξύ των οποίων και δυο με τον Λουί Μαλ, ενώ το 1966 θα δεχθεί την πρόταση ενός Γερμανού πολυεκατομμυριούχου να παντρευτούν. Τον επόμενο χρόνο θα έχει ένα φλογερό ειδύλλιο με τον αντισυμβατικό Σερζ Γκενσμπούρ, θα γίνει η μούσα του και αυτός θα γράψει μια δεκάδα τραγούδια για ‘κείνη, που θα γίνουν τεράστιες επιτυχίες.

✨ Η απόσυρση και ο τέταρτος γάμος: Το 1973, έχοντας ολοκληρώσει τα γυρίσματα για την τελευταία της ταινία, έπειτα από 21 χρόνια στον χώρο και μην αντέχοντας την υπερέκθεση, θα αποφασίσει να αποσυρθεί οριστικά από το θέαμα και αφοσιώνεται στο πάθος της για την υπεράσπιση των ζώων, ιδρύοντας και ένα ίδρυμα.

Το 1992, η Μπαρντό παντρεύτηκε για τέταρτη φορά, στη Νορβηγία, τον Μπερνάρ ντ’ Ορμάλ, έννα βιομήχανο, με τον οποίο έζησε πλέον απομονωμένη στον Σαιν-Τροπέ, αν και ορισμένες δηλώσεις της, όπως η στήριξη στο κόμμα της Λεπέν, θα προκαλέσουν αίσθηση.

🙃 Τα ζώα δεν με έχουν προδώσει ποτέ

Η Μπεμπέ, έχοντας ζήσει τα πάντα, θα στραφεί στα ζώα, δείχνοντας την απογοήτευσή της από τους ανθρώπους και την περιφρόνησή της για την εικόνα, την επιφάνεια, όλα αυτά που την έκαναν θρύλο και την πλήγωσαν ανεπανόρθωτα. Όπως είχε πει και η ίδια: "_Έχω υπάρξει πολύ ευτυχισμένη, πολύ πλούσια, πολύ όμορφη, πολύ παινεμένη, πολύ διάσημη και πολύ δυστυχισμένη. Τα ζώα δεν με έχουν προδώσει ποτέ. Είναι εύκολα θηράματα, όπως ήμουν εγώ σε όλη τη διάρκεια της καριέρας μου. Έτσι, νιώθουμε τα ίδια πράγματα. Τα αγαπώ_".
Γαλλίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και τραγουδίστρια. Υπήρξε ένθερμη ακτιβίστρια υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων και ήταν ιδρύτρια και πρόεδρος του Ιδρύματος Μπριζίτ Μπαρντό. Μύθος και σύμβολο του σεξ των δεκαετιών 1950 και 1960, αστέρι παγκόσμιας αναγνωρισιμότητας, ιέρεια και μούσα των μεγαλύτερων καλλιτεχνών της εποχής. Έμβλημα της γυναικείας χειραφέτησης και της σεξουαλικής απελευθέρωσης, έφερε επανάσταση στα ήθη, περνώντας από γυναίκα-παιδί σε femme fatale, ελεύθερη και προκλητική, ενζενί και ελευθεριάζουσα, σε μια εποχή μεταπολεμική και συντηρητική. Με 48 ταινίες στο ενεργητικό της και περισσότερα από 80 τραγούδια σε 21 έτη καριέρας, η Μπριζίτ Μπαρντό, πασίγνωστη επίσης με τα αρχικά της _BB ήταν μια από τις γνωστότερες Γαλλίδες καλλιτέχνιδες παγκοσμίως.

Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στο Παρίσι, το 1934, από πατέρα βιομήχανο, ιδιοκτήτη των εργοστασίων Μπαρντό, και μητέρα που ασχολούνταν με οικιακά, η νεαρή Μπριζίτ έλαβε αυστηρή μόρφωση στο πλευρό της αδερφής της, Μαρί-Ζαν. Από πολύ μικρή, έδειξε μεγάλο ενθουσιασμό για τον κλασικό χορό και έκανε τα πρώτα της βήματα σε ηλικία 7 ετών, στα cours Bourgat. Το 1949, μπαίνει στο Ωδείο του Παρισιού από όπου παίρνει την πρώτη της τιμητική διάκριση. Ο πατέρας της, ο οποίος είχε επαινεθεί από την Γαλλική Ακαδημία για μια ποιητική συλλογή, είχε πάθος με τον κινηματογράφο και του άρεσε πολύ να κινηματογραφεί. Χάρις σε αυτό, υπάρχουν πολλά φιλμ με την Μπαρντό σε παιδική ηλικία, πράγμα σπάνιο για την εποχή εκείνη. Η μητέρα της, που την αποκαλούσαν Τοτί, αγαπούσε ιδιαίτερα τη μόδα και το χορό. Έτσι, η οικογένεια Μπαρντό ήταν μέλος της υψηλής κοινωνίας και επισκεπτόταν συχνά το λεγόμενο tout-Paris. Είχαν επαφές με πολλούς διευθυντές του Τύπου, του θεάτρου, του κινηματογράφου, αλλά και ανθρώπους της μόδας. Το 1949, σε ηλικία 15 ετών, προσελήφθη από τη διευθύντρια των περιοδικών ELLE και Le Jardin des Modes, Ελέν Λαζαρέφ, στενή φίλη της μητέρας της. Πολύ σύντομα, η Μπριζίτ προήχθη σε μασκότ του περιοδικού ELLE, στο οποίο και έκανε εξώφυλλο το 1950. Χάρις σε αυτό το εξώφυλλο, ο σκηνοθέτης Μαρκ Αλεγκρέ την ξεχώρισε και της πρότεινε ένα ρόλο στην επόμενη ταινία του, «Les lauriers sont coupés». Η ταινία τελικά δε γυρίστηκε, μα χάρις σε αυτή την περίσταση η Μπριζίτ γνώρισε έναν νέο βοηθό, τον Ροζέ Βαντίμ. Από τότε οι δύο ερωτευμένοι, εκείνη μόλις 15 ετών, εκείνος περίπου 22, έγιναν αχώριστοι. Οι γονείς της δεν ενέκριναν σε καμία περίπτωση τη σχέση και προσπάθησαν, μάταια, να τους χωρίσουν.

Πρώτα βήματα στον κινηματογράφο

Το 1952, ο σκηνοθέτης Ζαν Μπουαγιέ της προσέφερε ένα μικρό ρόλο, τον πρώτο της, στην ταινία Le trou normand με τον Μπουρβίλ. Δέχτηκε χωρίς να γνωρίζει πως με τον τρόπο αυτό θα έμπαινε στον κόσμο τον οποίο θα αντιπαθούσε αργότερα και από τον οποίο θα δυσκολευόταν να ξεφύγει. Λίγο αργότερα, ο Γουιλί Ροζιέ της προσφέρει το δεύτερο ρόλο της στην ταινία Μανίνα, ο γυμνός θησαυρός. Έχοντας φτάσει πλέον σε ηλικία 18 ετών, ο πατέρας της δίνει τη συγκατάθεσή του για να παντρευτεί με τον Ροζέ Βαντίμ (1952). Το 1953, η Μπαρντό γνώρισε την πρώτη και μοναδική της εμπειρία στο σανίδι παίζοντας στο θεατρικό «L'Invitation au château» του Ζαν Ανούιγ, σε σκηνοθεσία του Αντρέ Μπαρσάκ. Τον ίδιο χρόνο, γνωρίστηκε με το πρόσωπο που θα αποτελούσε την ιμπρεσάριό της για όλη τη διάρκεια της καριέρας της: την Όλγα Χόρστιγκ. Από κει κι έπειτα η Μπαρντό έψαχνε τους ρόλους της σε μικρές ταινίες, όπως το 1953, οπότε και έπαιξε σε ηλικία 19 ετών, στην ταινία Κίτρινο διαβατήριο. Αλλά ήταν στο Φεστιβάλ των Καννών όπου έλαβε χώρα μια πρώτη στροφή στην καριέρα της. Η μικρή στάρλετ που ήταν ήδη, επισκίασε μεγάλες σταρ της εποχής. Έλκει τα φλας των φωτογράφων και το σεξαπίλ της συνεπαίρνει την Κρουαζέτ και ο Κερκ Ντάγκλας τότε _θαμπωμένος από τα κάλλη της κάνει μια απόπειρα να την μεταφέρει στις ΗΠΑ. Στο εξής ενεπλάκη σε δεκάδες άλλες ταινίες, όπως το Κορίτσια με μέλλον του Μαρκ Αλεγκρέ, Η σκλάβα του Νέρωνος του Στένο, Τα μεγάλα γυμνάσια του Ρενέ Κλαιρ, Μαμζέλ Πιγκάλ του Μισέλ Μπουαρόν και Ξεφυλλίζοντας τη Μαργαρίτα και πάλι του Αλεγκρέ.

Καθιέρωση

Αλλά ήταν το 1956, σε ηλικία 22 ετών, που μπήκε στο πάνθεον του παγκόσμιου κινηματογράφου και έγινε διεθνές σύμβολο του σεξ, χάρις στην ταινία του Ροζέ Βαντίμ Και ο Θεός... έπλασε τη γυναίκα. Υποδύθηκε τη Ζιλιέτ Αρντί, απέναντι στους Κουρντ Γιούργκενς, Κριστιάν Μαρκάν και Ζαν Λουί Τρεντινιάν. Ο Βαντίμ οριοθέτησε με τα παρακάτω λόγια το χαρακτήρα της Μπαρντό: «Ήθελα διαμέσου της Μπριζίτ, να αναπαραστήσω το κλίμα της εποχής, η Ζυλιέτ είναι ένα κορίτσι των καιρών της, που αποτινάσσει κάθε συναίσθημα ενοχής, κάθε ταμπού που της επιβάλλει η κοινωνία και της οποίας η σεξουαλικότητα είναι παντελώς απελευθερωμένη. Στην προπολεμική λογοτεχνία και τα φιλμ, θα την είχαν χαρακτηρίσει πόρνη. Στην εν λόγω ταινία, είναι μια πολύ νέα γυναίκα, γενναιόδωρη, καμιά φορά ανισόρροπη, και τελικά ασυγκράτητη, που δεν έχει καμιά άλλη δικαιολογία παρά τη γενναιοδωρία της». Όταν κυκλοφόρησε στη Γαλλία, το φιλμ είχε μέτρια επιτυχία, αλλά το 1957, κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ, όπου έκανε μεγάλη εντύπωση και ξεκίνησε μια αλυσίδα παθών και επιθέσεων (κυρίως από τη λογοκρισία). Απαγορεύτηκε η προβολή της σε μερικές Πολιτείες, αλλά γνώρισε τεράστια επιτυχία. Και ήταν αυτή η ώθηση από την Αμερική που εξαπλώθηκε και στη Γαλλία, μετατρέποντας την ταινία σε θρίαμβο. Αυτή η ταινία ήταν το αποχαιρετιστήριο δώρο προς τη Μπριζίτ από τον Βαντίμ. Χώρισαν λίγους μήνες μετά, με την Μπαρντό να εμφανίζεται στο πλάι του Ζαν Λουί Τρεντινιάν.

Έκτοτε δημιουργείται ο μύθος B.B.: ανοιχτόχρωμα ξανθά μαλλιά, πολύ μακριά, γεμάτα μπούκλες και σκάλες, ή ακόμη η διάσημη κόμμωση «choucroute» (ξινολάχανο). Μάτια τονισμένα με μαύρο αϊλάινερ, κόκκινα χείλη ή ροζ οριοθετημένα με ένα ίχνος ασορτί κραγιόν. Ρούχα σέξυ και εφαρμοστά, ταγέρ, φούστες, φαρδιές ζώνες, μπαλαρίνες, τζιν, Τ-shirt, ή ακόμη το διάσημο μπικίνι που έκανε μόδα. Επιπροσθέτως, διάσημες προσωπικότητες όπως ο Φρανσουά Νουρισιέ, η Μαργκερίτ Ντυράς, ο Ζαν Κοκτώ και η Σιμόν ντε Μπωβουάρ δείχνουν ενδιαφέρον για εκείνη και της αφιερώνουν άρθρα. Η «μπαρντολατρία» είναι πλέον γεγονός. Μπροστά σε αυτή την παγκόσμια επιτυχία, το Χόλιγουντ της κάνει εντυπωσιακές προτάσεις, αλλά εκείνη τις αρνήθηκε όλες, επιθυμώντας να μείνει γαλλική αξία. Με τον καιρό αγόρασε τη Μαντράγκ, μια έκταση στο Σαιν-Τροπέ το 1958, συνεισφέροντας στο να γίνει αυτός ο τόπος, ήδη γνωστός από τις δεκαετίες του 1920 και 1930 για τους καλλιτέχνες και συγγραφείς που έλκυε, θρυλικός τόσο εξαιτίας της παρουσίας της εκεί, όσο και των τρελών πάρτι που οργάνωνε. Της αποδίδουν μια ζωή ελευθεριάζουσα και γεμάτη εραστές, καθώς αυτή την εποχή είχε δεσμό με το μουσικό Σασά Ντιστέλ και κάποιους ακόμη. Έκτοτε, η παραμικρή της κίνηση παρακολουθείται, παραμορφώνεται και διαδίδεται, καθώς οι παπαράτσι δεν την αφήνουν ποτέ. Ακολουθεί ένα ντοκιμαντέρ το 1963, με τίτλο «Παπαράτσι», με θέμα τους φωτογράφους που δεν την άφηναν σε ησυχία. Λατρεύτηκε και μισήθηκε όσο λίγες γυναίκες του καιρού της. Εκατομμύρια έντυπα στον κόσμο τυπώνονται με τη φωτογραφία της στο εξώφυλλο, ενώ αναρίθμητα άρθρα είτε την αποθεώνουν είτε την κατακρίνουν, ορισμένες φορές σχεδόν βίαια.

Η Μπαρντό γυρίζει μια σειρά ταινιών με τους διασημότερους ηθοποιούς της εποχής, όπως για παράδειγμα την ταινία «Μια Παριζιάνα», μια κωμωδία του Μισέλ Μπουαρόν με τον Ανρί Βιντάλ. Το ζευγάρι, που είχε μεγάλη απήχηση στο κοινό, ξανασυναντήθηκε επί της μεγάλης οθόνης δύο χρόνια αργότερα, υπό την καθοδήγηση του ίδιου σκηνοθέτη, στην ταινία Θέλετε να χορέψετε μαζί μου;, η οποία όμως συνδέθηκε τραγικά με το θάνατο του Βιντάλ, λίγο μετά το τέλος των γυρισμάτων. Το 1958 βγαίνει στις κινηματογραφικές αίθουσες το Υβέτ, το κορίτσι της ακολασίας του Κλωντ Ωτάν Λαρά, με τους Ζαν Γκαμπέν και Εντβίζ Φεγιέ. Αυτή η ταινία, που πραγματεύεται την ιστορία ενός παριζιάνου δικηγόρου που παρατά την καριέρα και το σπιτικό του από αγάπη για την Υβέτ, μια νέα γυναίκα που συμμετείχε σε μια αποτυχημένη ένοπλη ληστεία, αποτελεί μια από τις μεγάλες κλασικές του γαλλικού κινηματογράφου. Ο Γκαμπέν, ο οποίος αναρωτιόταν αρχικά σχετικά με την Μπαρντό "ποιο είναι αυτό το πράγμα που τριγυρίζει γυμνή", ομολόγησε στο τέλος πως επρόκειτο για μια πραγματική κωμική ηθοποιό. Κατόπιν, το 1959, γυρίζεται το Η Μπαμπέτ πάει στον πόλεμο του Κριστιάν Ζακ, με τον Φρανσίς Μπλανς και έναν ηθοποιό που η ίδια απαίτησε, τον Ζακ Σαριέ. Με τον τελευταίο παντρεύτηκαν στις 11 Ιουνίου του ίδιου έτους «υπό τα πυρά» του παγκόσμιου Τύπου. Στις 11 Ιανουαρίου 1960, έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι, τον Νικολά Σαριέ. Μάλιστα η Μπριζίτ Μπαρντό γέννησε στην οικία της καθώς στάθηκε αδύνατο να βγει από το σπίτι, επειδή κάθε διέξοδος ήταν μπλοκαρισμένη από δημοσιογράφους. Η γέννηση του Νικολά αποτέλεσε παγκόσμιο θέμα συζήτησης, με τον ευτυχή πατέρα και σύζυγο Ζακ Σαριέ να ανακοινώνει στους δημοσιογράφους τις το βρέφος έχει γαλανά μάτια, ζυγίζει 3.200 γραμμάρια και η μητέρα του "ενδεχομένως να θηλάσει".

           Σύμβολο του Σεξ
Το 1960, βγαίνει στις αίθουσες η ταινία Η αλήθεια, με τους Σαρλ Βενέλ, Σάμι Φρέι και Μαρί Ζοζέ Νατ, που πραγματεύεται ένα έγκλημα πάθους. Η καλύτερη ταινία της, όπως θα υποστήριζε η ίδια. Ωστόσο, ο σκηνοθέτης Ανρί-Ζωρζ Κλουζό, την υπέβαλε σε επίπονα γυρίσματα. Επιπλέον, η δυσκολία της να ασχοληθεί με το παιδί της, τα προβλήματα που δημιούργησαν οι πιέσεις από όλες τις πλευρές, η προδοσία του γραμματέως της ο οποίος και μετέφερε διάφορα μυστικά της στον Τύπο, η ασφυκτική πολιορκία των δημοσιογράφων και οι άγριες διαθέσεις των θαυμαστών της την έσπρωξαν στα όριά της. Η Μπριζίτ Μπαρντό πραγματοποίησε μια απόπειρα αυτοκτονίας την ημέρα των γενεθλίων της, στις 28 Σεπτεμβρίου 1960. Έχοντας πέσει σε κώμα, επέζησε από θαύμα. Το 1962, ξεκινά την πρώτη της μάχη υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων, θέτοντας τον εαυτό της στη μάχη κατά του επώδυνου πιστολιού που χρησιμοποιούταν για τη θανάτωση των ζώων στα σφαγεία. Βλέποντας τις συνθήκες θανάτου των ζώων, αποφάσισε να γίνει χορτοφάγος και να αγωνιστεί προς την κατεύθυνση αυτή. Το 1963, στα 29 της χρόνια, γυρίζει το κινηματογραφικό αριστούργημα Η περιφρόνηση του Ζαν Λυκ Γκοντάρ, με τον Μισέλ Πικολί και τον Τζακ Πάλανς στο Κάπρι. Την εποχή της η ταινία έγινε δεκτή με μεικτές κριτικές. Η ίδια ομολόγησε αργότερα πως ποτέ δεν κατάλαβε αληθινά το πνεύμα του Γκοντάρ, μα πως διασκέδασε κάνοντας την ταινία. Ο Πικολί είπε για τη Μπαρντό, πως από την αρχή του εγχειρήματος ήταν χαρούμενη που ένας μεγάλος σκηνοθέτης της ζήτησε να δουλέψουν μαζί, και πως γνώριζε καλά τι απαιτήσεις θα είχε από εκείνη. Αλλά πως την ίδια στιγμή υπήρχε κάτι το ανατρεπτικό στους τρόπους της, τη ραθυμία της, την ανυπαρξία ανάγκης να προσπαθήσει.

Την επόμενη χρονιά, το 1964, η ηθοποιός πήγε για διακοπές σε ένα χωριό της Βραζιλίας, με τη συνοδεία του τότε συντρόφου της, του μουσικού Μπομπ Ζαγκουρί. Έκτοτε το χωριό γνωρίζει την ίδια δημοφιλία με το Σαιν-Τροπέ, μόνο και μόνο γιατί η σταρ διέμεινε εκεί. Σαν ένδειξη ευγνωμοσύνης οι ντόπιοι της έστησαν άγαλμα. Το 1965, πρωταγωνιστεί με τη Ζαν Μορό στην ταινία Βίβα Μαρία του Λουί Μαλ, σκηνοθέτη με τον οποίο επανασυνδέθηκε τρία χρόνια μετά την ταινία Η ιδιωτική μου ζωή. Πρόκειται για την ιστορία δύο τραγουδιστριών του καμπαρέ στο Μεξικό, που στρατολογήθηκαν για έναν επαναστατικό σκοπό. Το φιλμ γνώρισε τεράστια επιτυχία, ιδίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου η Μπαρντό ταξιδεύει για λόγους προώθησης. Γίνεται δεκτή από τον Τύπο και το κοινό, όπως ακριβώς και οι μεγάλες σταρ του Χόλιγουντ. Έλαβε επίσης υποψηφιότητα για βραβείο της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (BAFTA), στην κατηγορία καλύτερης ξένης ηθοποιού. Την περίοδο αυτή η Μπριζίτ Μπαρντό βρισκόταν στο απόγειο της ομορφιάς και της δόξας της. Το 1966 ο Γερμανός πολυεκατομμυριούχος Γκούντερ Ζαχς της στέλνει μια πραγματική βροχή από ροδοπέταλα για να της εξομολογηθεί τον έρωτά του και να τη ζητήσει σε γάμο. Πράγματι ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου το 1966 στο Λας Βέγκας, στο σπίτι κάποιου φίλου, μακριά από το αδιάκριτο πλήθος, τους δημοσιογράφους και τους φωτορεπόρτερ. Την επομένη έφυγαν, οι δυο τους, για ένα δεκαήμερο ταξίδι του μέλιτος στην Ταϊτή. Ο έρωτας ανάμεσα στο ζευγάρι ήταν _λένε κεραυνοβόλος και η απόσταση από τη γνωριμία στον γάμο μόλις τρεις εβδομάδες, αλλά ο γάμος κράτησε μόνο δύο χρόνια. Τον επόμενο χρόνο έρχεται αντιμέτωπη με ένα υστερικό πλήθος στο Φεστιβάλ των Καννών του 1967, όπου μετέβη με το σύζυγό της. Αποτέλεσε την τελευταία της δημόσια εμφάνιση, με τη ιδιότητα της ηθοποιού. Πάντα το 1967, έχει ένα ειδύλλιο με τον Σερζ Γκενσμπούρ. Γίνεται μούσα του, κι εκείνος της γράφει μια δεκάδα τραγούδια, ανάμεσα στα οποία μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της: «Harley Davidson», «Bonnie & Clyde», «Contact», «Comic Strip», «Bubble Gum», «La Bise aux hippies», «L'Appareil à sous», «Je me donne à qui me plait», καθώς επίσης και το «Je t'aime… moi non plus», αλλά η Μπαρντό, όντας ακόμη παντρεμένη, ζήτησε από το συνθέτη να μην το κυκλοφορήσει, κάτι που ο ίδιος δέχτηκε. Όταν χώρισαν, της αφιέρωσε ένα τραγούδι - ύμνο: «Initials BB». Την ίδια χρονιά η Μπαρντό συμμετείχε στο Sacha Show, και κατόπιν στο πρωτοχρονιάτικο Show Bardot, το οποίο της ήταν αφιερωμένο και γνώρισε παγκόσμια επιτυχία. Παράλληλα μια σειρά σημαντικών συνθετών της γράφουν τα τραγούδια «C'est Rigolo», «Invitango», «Les Amis de la musique», «Everybody loves my baby», «Madrague», «Moi je joue», «La Fille de paille», «Le Soleil», «Oh ! Qu'il est vilain», κ.ά.

Το 1968, ο ντε Γκωλ δηλώνει πως η Μπριζίτ Μπαρντό φέρνει στη χώρα τόσο συνάλλαγμα, όσο και η αυτοκινητοβιομηχανία Renault κι έτσι της πρότεινε να ποζάρει για την προτομή της Μαριάν, το σύμβολο της γαλλικής δημοκρατίας που υπάρχει σε όλα τα δημαρχεία της χώρας. Εκείνη δέχτηκε κι έτσι έγινε η πρώτη γυναίκα που ενσάρκωσε τα χαρακτηριστικά του γαλλικού συμβόλου. Την προτομή φιλοτέχνησε ο γλύπτης Αζλάν. Την διαδέχτηκαν οι Μιρέιγ Ματιέ, Κατρίν Ντενέβ, Ινές ντε Λα Φρεσάνζ, Λετίσια Κάστα και Εβελίν Τομά.

Επίλογος καριέρας

Το 1970, ο Μισέλ Ντεβίλ την παρουσιάζει χαρωπή και δραστήρια στην ταινία Η ερωτιάρα στο πλάι του Ζαν Πιερ Κασέλ (πατέρα του ηθοποιού Βενσάν Κασέλ). Το 1971, η Μπαρντό εμφανίζεται στην ταινία Η λεωφόρος των λαθρεμπόρων, του Ρομπέρ Ενρικό με τον Λίνο Βεντούρα, η υπόθεση της οποίας εξελίσσεται στην περίοδο της ποτοαπαγόρευσης. Την ίδια χρονιά γυρίζει στο πλάι της Κλαούντια Καρντινάλε την ταινία Δυο λησταρχίνες σαρώνουν το Γουέστ, του σκηνοθέτη Κριστιάν Ζακ, ένα κωμικό γουέστερν. Αυτές οι τρεις ταινίες ήταν οι τελευταίες κινηματογραφικές επιτυχίες της ηθοποιού. Το 1973, έχοντας ολοκληρώσει τα γυρίσματα για την τελευταία της ταινία, Η γυμνή πριγκίπισσα, της Νίνα Κομπανίζ, μετά από 21 χρόνια καριέρας, 50 ταινίες και 80 τραγούδια, μην αντέχοντας πλέον την υπερέκθεσή της στα μίντια και το ίδιο το σινεμά, η Μπριζίτ Μπαρντό αποσύρθηκε οριστικά από τα καλλιτεχνικά δρώμενα. Αποφάσισε να αφοσιωθεί πλέον σε ένα άλλο πάθος που είχε φωλιάσει μέσα της από καιρό: την υπεράσπιση των ζώων. Κάποια χρόνια πριν είχε δηλώσει: «Είμαι μια γυναίκα σαν όλες τις άλλες, έχω μια μύτη και ένα στόμα, έχω αισθήματα και σκέψεις, αλλά η ζωή μου γίνεται ανυπόφορη. Η ψυχή μου δεν μου ανήκει πια. Για μένα, το βεντετιλίκι είναι μια βιτρίνα. Δεν μπορώ να ζήσω όπως επιθυμώ. Η ύπαρξή μου είναι απλά υπόγεια. Ναι, θέλω να αισθανθώ το φρέσκο αέρα σπίτι μου, δεν μπορώ να ανοίξω το παράθυρο, γιατί θα υπάρχει ένας φωτογράφος καθισμένος στη στέγη απέναντι. Υπάρχουν πολλά πράγματα στη ζωή μου για τα οποία δεν μπορώ να πω ότι μου ανήκουν».

Η υπεράσπιση των ζώων

Το 1977, η Μπαρντό ξεκινά μια μεγάλη καμπάνια αναχωρώντας για τους πολικούς πάγους του Καναδά, στο Μπλακ-Σαμπλόν, ώστε να καταγγείλει τη θανάτωση μωρών φώκιας για τη γούνα τους. Το ταξίδι της κρατά πέντε ημέρες, γνωρίζοντας μεγάλη προβολή από τον Τύπο. Μετά την επιστροφή της στη Γαλλία, κατάφερε να ψηφιστεί η απαγόρευση του εμπορίου προϊόντων με δέρμα φώκιας νεότερης των τεσσάρων εβδομάδων,[20] χάρις κυρίως της υποστήριξης από τον τότε πρόεδρο της χώρας, Βαλερί Ζισκάρ Ντ' Εστέν. Μετά την εκστρατεία της στον Καναδά, το 1978, η Μπαρντό κυκλοφορεί στην αγορά ένα βιβλίο για παιδιά με τίτλο Noonoah, η μικρή λευκή φώκια, το οποίο και διηγείται τη ζωή ενός μωρού φώκιας που σώθηκε από τους κυνηγούς χάρις σε έναν Εσκιμώο.Το 1982, επιστρέφει ειδικά για την περίσταση στα στούντιο, για να ηχογραφήσει το τραγούδι, αφιερωμένο στα ζώα, το Toutes les bêtes sont à aimer, ένα τραγούδι που γνώρισε μικρή επιτυχία. Κατόπιν το 1985, ονομάζεται Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής από τον Πρόεδρο Φρανσουά Μιτεράν, αλλά η Μπαρντό αρνείται.

Το Ίδρυμα Μπριζίτ Μπαρντό

Το 1986, ιδρύεται το Ίδρυμα Μπριζίτ Μπαρντό, ένας οργανισμός στρατευμένος στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ζώων, το οποίο και η ηθοποιός χρηματοδοτεί βγάζοντας σε δημοπρασία διάφορα προσωπικά της αντικείμενα και κοσμήματα. Τα κύρια πεδία δραστηριοποίησης του ιδρύματος σχετίζονται με: τη μάχη κατά της αιχμαλωσίας άγριων ζώων για την τοποθέτησή τους σε τσίρκα και ζωολογικούς κήπους, για τις συνθήκες σφαγής των ζώων, για την καταπολέμηση της ιπποφαγίας, για την κατάργηση των πειραμάτων σε ζώα, για την καταπολέμηση της κακομεταχείρισης και του παράνομου κυνηγιού, για την εξάλειψη των αγώνων με ζώα (όπως οι ταυρομαχίες και κοκορομαχίες), καθώς και την ευαισθητοποίηση σχετικά με την εγκατάλειψη των κατοικιδίων. Κατά την περίοδο 1989-1992, η Μπαρντό παρουσιάζει τις εκπομπές SOS Animaux, οι οποίες αποσκοπούν στην ευαισθητοποίηση του κοινού σχετικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες υποφέρουν τα ζώα. Γυρίστηκαν 13 εκπομπές που γνώρισαν μεγάλη ακροαματικότητα.

Ανοιχτή επιστολή στην Μπριζίτ Μπαρντό \\ Νίκος Αντωνάκος Ριζοσπάστης
Αγαπημένη μου Μπριζίτ, εκτιμώντας τους αγώνες σου εναντίον της κακομεταχείρισης των ζώων, θέλω να σε παρακαλέσω να συμπεριλάβεις στα ζώα που έχεις αναλάβει υπό την προστασία σου και τους Ταλιμπάν. Ξέρεις, είναι αυτά τα παράξενα πλάσματα που δε μοιάζουν μεν με ζώα, δεν είναι, όμως, και άνθρωποι!  Η διαμάχη για το τι ακριβώς είναι αυτά τα ζωντανά απασχολεί, όπως θα έμαθες, και την αμερικανική κυβέρνηση. Κάποιοι λένε πως είναι άνθρωποι, αφού στέκονται στα δυο πόδια, αφού τρώνε και κατουράνε όπως εμείς, και άλλοι - οι περισσότεροι - λένε πως είναι άγρια ζώα, αταξινόμητα ακόμα στο ζωικό βασίλειο.
Εγώ, για το καλό της συζήτησης, δέχομαι τη δεύτερη άποψη. Και δέχομαι, ακόμα, πως καλώς μεταφέρθηκαν αλυσοδεμένοι στην Κούβα. Και καλώς τους έκλεισαν σε καλά φυλασσόμενη στρατιωτική βάση. (Αφού, ακόμα, δεν ξέρουμε τι ακριβώς ζωντανά είναι αυτά τα πλάσματα, πρέπει να λαβαίνουμε τα μέτρα μας. Μπορεί να είναι εξωγήινα)!
Η ένστασή μου είναι για την καθημερινή φύλαξή τους. Δεν είναι δυνατό να τους κρατάνε σε κλουβιά. Σε όλους τους ζωολογικούς κήπους του κόσμου έχουν ελευθερώσει και τα λιοντάρια και τις ύαινες και τους πάνθηρες. Θεωρώ υπερβολή να κρατάνε τους Ταλιμπάν σε κλουβιά. Υπερβολή και ντροπή!
Σου θυμίζω το Άουσβιτς, το Νταχάου,... όλα τα «σωφρονιστικά» στρατόπεδα της ιστορίας. Πουθενά δε θα δεις τέτοια συμπεριφορά. Ζωντανά κλεισμένα σε σιδερένια κλουβιά, κάτω από τον ήλιο και στην κοινή θέα όλη την ώρα. Ακόμα και τις στιγμές που ετούτα τα πλάσματα θέλουν να κλάψουν. Θέλουν να κρύψουν τα μάτια τους από τον πόνο. Θέλουν να μείνουν μόνοι με τον εαυτό τους!
Αγαπητή μου Μπριζίτ, πρέπει να ξεσηκώσουμε θύελλα διαμαρτυριών. Όλες τις κυρίες και τους κυρίους, που έχουν αναλάβει υπό την προστασία τους τα κανίς, τα κόλεϊ, τις γάτες Αγκύρας. Πρέπει να απευθυνθούμε στους διανοούμενους και τους καλλιτέχνες, που είναι ευαίσθητοι στις παραβιάσεις των δικαιωμάτων των ζώων, στις ανθρωπιστικές οργανώσεις, στον ΟΗΕ, στην ΕΕ, στο Δικαστήριο της Χάγης. Πρέπει να εμποδίσουμε την παραπέρα απάνθρωπη κακοποίηση αυτών των αταξινόμητων ακόμα ζωντανών. Των Ταλιμπάν!
Μπριζίτ, αν πετύχει η αποστολή μας, πέρα από τη σωτηρία αυτών των πλασμάτων, θα περισώσουμε και την αξιοπρέπεια της ίδιας της Αμερικής και των συμμάχων της. Γιατί, είναι φανερό, η ιστορία θα καταγράψει με τα μελανότερα χρώματα αυτή τη συμπεριφορά. Όσο πιο γρήγορα σταματήσει αυτή η αθλιότητα, τόσο καλύτερα θα είναι για τον ανθρώπινο πολιτισμό.
Η ιστορία, αγαπητή Μπριζίτ, είναι αμείλικτη. Δε θα στιγματίσει μόνο τον Μπους και τους φίλους του, όλους αυτούς τους αφορισμένους σαδιστές. Όλους αυτούς τους κυνηγούς κεφαλών. Όλα αυτά τα σιχαμένα άτομα που ντροπιάζουν τον άνθρωπο και την ανθρώπινη ιστορία. Θα στιγματίσει και όλους εμάς που δεν αποτρέψαμε αυτή τη συμπεριφορά. Όλους εμάς που παρακολουθούμε αδιάφοροι ή, έστω, αμήχανοι!

          Δεκαετίες 1990 & 2000
Στις 16 Αυγούστου 1992, η Μπαρντό παντρεύτηκε για τέταρτη φορά, στη Νορβηγία, τον Μπερνάρ ντ’ Ορμάλ, ένα βιομήχανο, με τον οποίο ζούσε στον Σαιν-Τροπέ. Το 1993 απονέμεται για πρώτη φορά στο Χόλιγουντ το Διεθνές Βραβείο Μπριζίτ Μπαρντό, το οποίο τιμά κάθε χρόνο το καλύτερο ρεπορτάζ που σχετίζεται με ζώα. Η ηθοποιός, αν και συγκινημένη με τη χειρονομία των Αμερικανών, δεν έχει παρευρεθεί ποτέ στην τελετή. Αργότερα, το 1996, κυκλοφορεί ο πρώτος τόμος των απομνημονευμάτων της με τίτλο Initiales BB (Αρχικά Μπεμπέ), το οποίο αφηγείται τα παιδικά της χρόνια και ολόκληρη της περίοδο της ακμής της στον κινηματογράφο. Ο δεύτερος τόμος, Le Carré de Pluton, κυκλοφορεί το 1999, αφηγούμενο τη ζωή της από το 1973 και μετά, αφού σταμάτησε τις ταινίες, μέχρι το 1996, περίοδο κατά την οποία αγωνίστηκε για τα ζώα. Το 2000, την περιμένει μια δυσάρεστη έκπληξη, που δεν είναι άλλη από το θάνατο του Ροζέ Βαντίμ. Ήταν παρούσα στην κηδεία στο Σαιν-Τροπέ, μερικές μέρες μετά, στο πλάι τεσσάρων ακόμη συζύγων του σκηνοθέτη: των Κατρίν Ντενέβ, Τζέιν Φόντα, Ανέτ Στρόιμπεργκ και Κάθριν Σνάιντερ, αλλά και της Μαρί Κριστίν Μπαρό, της τελευταίας του συντρόφου.To 2001, η οργάνωση PETA, απονέμει στη Μπαρντό ένα βραβείο, το «Ανθρωπιστικό Βραβείο PETA», σαν αναγνώριση των αγώνων της υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων, και κυρίως για την προσπάθειά της για την προστασία της φώκιας. Το 2002, και ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, η Μπαρντό καλεί τον κόσμο σε μποϊκοτάρισμα των νοτιοκορεάτικων προϊόντων, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την κατανάλωση του κρέατος σκυλιών και γατιών στη Νότια Κορέα. Η ίδια υποστηρίζει πως την κίνησή της αυτή ακολούθησαν πολλές χιλιάδες απειλητικά γράμματα. Κατόπιν, το 2003, δημιουργεί ένα νέο σκάνδαλο, αλλά αυτή τη φορά πολύ διαφορετικό από τα προηγούμενα. Κυκλοφόρησε το βιβλίο Un cri dans le silence, όπου εκφράζει το σύνολο των προσωπικών της ιδεών για τη ζωή, μερικές από τις οποίες αντιπροσωπεύουν ανοιχτά ακροδεξιές απόψεις. Η ηθοποιός κάνει εκτενή αναφορά στον πόλεμο του Ιράκ και καταδικάζει τη γαλλική ελευθερία η οποία συρρικνώνεται. Καταπιάνεται επίσης με την «σεξουαλική ασυδοσία της κοινωνίας», καταδικάζει ορισμένους εκπαιδευτικούς αποκαλώντας τους «αστέγους της εκπαίδευσης» και καταφέρεται εναντίον ορισμένων ανέργων ονομάζοντάς τους «τεμπέληδες χαραμοφάηδες». Επίσης καταδικάζει τα Gay Pride, καθώς επίσης τη μουσουλμανική εορτή Αΐντ ελ-Κεμπίρ και τους παράνομους μετανάστες. Τον Ιούνιο του 2004 καταδικάζεται για την προώθηση ρατσιστικών αντιλήψεων.

Το 2006, συνεχίζει τη σταυροφορία της ενάντια στο κυνήγι της φώκιας, αναχωρώντας και πάλι για τον Καναδά μετά από 30 χρόνια, παρά το γεγονός ότι ο αριστερός της γοφός έχει προσβληθεί από αρθριτικά και είναι αναγκασμένη να μετακινείται με πατερίτσες. Εκφράζει την επιθυμία να συναντηθεί με τον πρωθυπουργό της χώρας, Στίβεν Χάρπερ, ο οποίος όμως αρνείται. Ωστόσο δεν παρατά την προσπάθεια και οργανώνει συνέντευξη Τύπου στην Οτάβα, έχοντας στο πλάι της νέους συμμάχους, τον Πολ ΜακΚάρτνεϊ και την Πάμελα Άντερσον. Στις 28 Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου, γιορτάζει τα 72^α γενέθλιά της, αλλά και τα 20 χρόνια από την έναρξη της λειτουργίας του Ιδρύματός της. Με αυτή την αφορμή εκδίδει ένα βιβλίο με τον τίτλο Pourquoi? (Γιατί;), αφηγούμενη τα 20 χρόνια λειτουργίας του Ιδρύματος. Το τελευταίο αριθμεί σήμερα πάνω από 57.000 δότες χρημάτων από 20 διαφορετικές χώρες.

Κατά τις γαλλικές προεδρικές εκλογές το 2007, η Μπαρντό, εκνευρισμένη που το όνομά της συνδέθηκε με το κόμμα του Ζαν Μαρί Λε Πεν, υποστηρίζει ότι ποτέ δεν υπήρξε μέλος ούτε του Εθνικού Μετώπου ούτε κανενός άλλου κόμματος, και ανακοινώνει πως δεν θα ψηφίσει, καθώς, σύμφωνα με την ίδια, κανένας από τους 12 υποψηφίους …δεν δείχνει ευαισθησία στα ζητήματα που αφορούν τα ζώα. Το 2008, δικαστήριο στο Παρίσι καταδικάζει την ηθοποιό σε δύο μήνες φυλάκιση με αναστολή και 15.000 ευρώ πρόστιμο με την κατηγορία ότι προέβη σε δηλώσεις που υποκινούν το ρατσιστικό μίσος, εξαιτίας ενός γράμματος που είχε στείλει στο Νικολά Σαρκοζί όταν εκείνος διένυε τη θητεία του ως Υπουργός Εσωτερικών, στο οποίο και καταδίκαζε μια μουσουλμανική τελετή στην οποία σφάζονται ζώα. Επίσης εξέφρασε την άποψη ότι οι μουσουλμάνοι εξαπλώνονται ταχύτατα στη Γαλλία και επιθυμούν να επιβάλλουν τον τρόπο ζωής και τις αντιλήψεις τους στο γενικότερο πληθυσμό. Η δίκη έληξε το 2008, με την δικαστική αρχή να δηλώνει πως βαρέθηκε να καταδικάζει τη Μπαρντό για το ίδιο ζήτημα ξανά και ξανά. Εμφανίστηκε ξανά στην επικαιρότητα το 2012, μετά από τις δηλώσεις της ότι στηρίζει την ακροδεξιά Μαρίν Λε Πεν, υποστηρίζοντας ότι είναι φιλόζωη, ενώ ανάλογη κίνηση πραγματοποίησε και το 2017

Ήταν 91 ετών και, αφού γύρισε την τελευταία της ταινία, αφιερώθηκε στα δικαιώματα των ζώων και, από την ηλικία των 90 ετών, στην καταπολέμηση του εξισλαμισμού της Γαλλίας. Με αυτή την ευκαιρία, επανεξετάζουμε, με μικρή προσαρμογή, ένα δημοσίευμα που δημοσιεύτηκε στο ReL το 2018, σχετικά με την αφοσίωσή της στην Παναγία. Το 2018, το βιβλίο της Larmes de combat (Δάκρυα Μάχης), κυκλοφόρησε στα γαλλικά βιβλιοπωλεία. «Μια μέρα αποφάσισα ότι τα ζώα με χρειάζονταν περισσότερο από την κινηματογραφική βιομηχανία και ποτέ δεν μετάνιωσα που αποσύρθηκα για χάρη τους», δήλωσε.Από τη δεκαετία του 1990, η αντίθεσή της στον εξισλαμισμό της Γαλλίας πυροδότησε επίσης διαμάχες, οδηγώντας στην καταδίκη της για φερόμενη υποκίνηση μίσους.

       Μπριζίτ Μπαρντό, “Δάκρυα Μάχης”
       το πιο προσωπικό της βιβλίο.
Το “Δάκρυα Μάχης”, ωστόσο, παρουσιάζεται ως ένα είδος προσωπικής μαρτυρίας από την BB, βασισμένο σε συνομιλίες που είχε στο σπίτι της στο Σεν Τροπέ, στη Γαλλική Ριβιέρα, με τη δημοσιογράφο Αν-Σεσίλ Ιπρέλ. Το αστέρι των ταινιών Και ο Θεός Έπλασε τη Γυναίκα (1956) και Ζήτω η Μαρία! (1965) σκιαγραφεί το πορτρέτο της ως μαχήτριας, τονίζοντας την ιστορία της ζωής της με σκέψεις για την ανθρωπότητα και τη θέση της στη Γη, και μεταφέροντας ένα μήνυμα επανάστασης και επιθυμίας να αλλάξει τα πράγματα. Παράλληλα με όλα αυτά, υπάρχει επίσης χώρος για κάποια σχόλια σχετικά με την αφοσίωσή της στην Παναγία που μπορεί να εκπλήξουν πολλούς, αλλά δεν είναι ασυνήθιστα για τη γενιά της: Ο Alain Delon ομολόγησε επίσης αυτή την ιδιαίτερη σχέση με τη Μητέρα του Θεού. "Ποτέ δεν ένιωσα άνετα με την ιδέα της θρησκείας. Προτιμώ μια ελεύθερη πνευματικότητα, μια άμεση σχέση με τον Ουρανό", εκφράζει στο βιβλίο, όπως αναφέρει η Caroline Becker. Και σε αυτή την άμεση σχέση, η Παναγία παίζει καθοριστικό ρόλο, στην οποία στρέφεται καθημερινά για να μοιραστεί τις λύπες και τις χαρές της σαν να ήταν φίλη ή μητέρα - μια μητέρα από την οποία λαμβάνει μια στοργή που, σύμφωνα με τους βιογράφους της, η δική της γήινη μητέρα δεν παρείχε σε αυτήν ή στην αδελφή της Marie-Jeanne, τέσσερα χρόνια μικρότερή της κλπ. κλπ. Πριν από χρόνια, ανέθεσε την κατασκευή ενός παρεκκλησίου στο αρχοντικό της στη La Madrague, σε έναν λόφο όπου το άρωμα του πεύκου και του θυμαριού απαλύνει την προσπάθεια που χρειάζεται τώρα για να περπατήσει το μονοπάτι προς τα εκεί. "Μου αρέσει να πηγαίνω και να μιλάω ειλικρινά στην Παναγία", ομολογεί: "Η Παναγία με έχει στηρίξει για πολύ καιρό. Είναι μια οικεία και καλοπροαίρετη παρουσία. Βασίζομαι σε αυτή την ιδέα της γλυκύτητας, της αγνότητας και του φωτός που μου εμπνέει, της άνευ όρων γενναιοδωρίας αλλά και της μητρικής προστασίας. Κι αυτή έχει υποφέρει σε αυτόν τον κόσμο. Ο μόνος αληθινός πόνος γι' αυτήν ήταν η απώλεια και η σταύρωση του γιου της. είναι κάτι τρομερό, κάτι που με συγκινεί βαθιά. Έχει γνωρίσει πόνο στη σάρκα της, οπότε δεν μπορεί παρά να είναι ευαίσθητη στον πόνο των άλλων".

Το "έλεος" της Παναγίας: Το 1960, όταν ήταν ήδη σταρ, η Μπαρντό επιχείρησε να αυτοκτονήσει κόβοντας τους καρπούς της σε ένα απομονωμένο χωράφι, όπου βρέθηκε τυχαία από ένα παιδί. Νοσηλεύτηκε για δύο ημέρες πριν ανακτήσει τις αισθήσεις της. Ήταν το χαμηλότερο σημείο της, αλλά ακόμη και στα τελευταία της χρόνια απομόνωσης και σχετικής απομόνωσης, μια επίμονη πικρία παραμένει: "Δεν μου αρέσει ο κόσμος σήμερα. αν ήταν διαφορετικός, ίσως να ζούσα λιγότερο απομονωμένη". Όλα αυτά φαίνεται να αναφέρονται όταν αναλύει τους λόγους για την εμπιστοσύνη της στην Παναγία: "Με προστατεύει, ξέρω ότι με προστατεύει... Αν το έλεός της δεν ήταν μαζί μου την κατάλληλη στιγμή, θα είχα πεθάνει προ πολλού. Είμαι πεπεισμένη γι' αυτό ".

Συνέντευξη με την Εύα Φάμπα

Βρεθήκαμε Κυριακή πρωί 7-Δεκέμβρη στο σπίτι της στη Δάφνη. Ένα σπίτι σε μια παλιά πολυκατοικία χωρίς “φρου-φρου κι αρώματα” αλλά πραγματικό μουσείο (μουσικής) τέχνης. Κανονισμένο μέρες πριν, περίμενα το ΟΚ λόγω φόρτου εργασίας της Εύας η οποία _πέρα από ανειλημμένες καλλιτεχνικές υποχρεώσεις κάνει και μαθήματα κιθάρας για να εξασφαλίζει τα προς το ζην.  Μόλις με είδε με κάμερα και φωτογραφική “χλώμιασε”: “δεν μου τα είπες αυτά να σενιαριστώ”!! (γέλια), αααα “τι να σε τρατάρω;”
__Άστο για το τέλος της είπα, κάθισε, πήρε την κιθάρα της και ξεκίνησε να “ζωγραφίζει”, όπως διαπιστώνετε από την αρχή του βίντεο

__Θα με ρωτάς; Πως θα το πάμε, ενώ εξακολουθούσε να παίζει.
__Κοίτα Εύα, έτσι χωρίς πρόγραμμα, όπως το συμφωνήσαμε… στο Ατέχνως “τέχνη είναι η αγάπη του λαού” …άντε να σε ρωτήσω κάτι:
__Θυμάσαι τα “αγροτικά ” του Μπακαλάκου. Τότε πρέπει να ήσουν πέντε χρονών εσύ.
__Δεν τα θυμάμαι, αλλά βέβαια τα ξέρω.

__Για πες μας κάτι για τους αγρότες, τι σκέφτεσαι. Να ξεκινήσουμε από αυτό και μετά θα πάμε στα μουσικά.
(Εύα)
Και για τη δικιά τους τη ζωή και για τη δικιά μας ζωή. Και ποιότητα ζωής και ποιότητα διατροφής. Τι να πω, μαζί τους είμαστε και... θα βγούμε και όλοι στους δρόμους στο τέλος για μια καλύτερη ζωή.  Αυτό.

__Τώρα ξεκινάμε για την Εύα. Αν θες ξεκίνα από τον πατέρα. Πες δύο λόγια αν και είναι πάρα πολύ γνωστός …και εσύ είσαι πάρα πολύ βέβαια… πες μας

Ωραία! Ήμουν πολύ τυχερή που γεννήθηκα σε ένα μουσικό περιβάλλον. Πολύ τυχερή που είχα έναν πατέρα που λάτρευε τη κιθάρα και τη μουσική και μια μητέρα που τον στήριζε απεριόριστα. Πολύ τυχερή που κάθε μέρα ήταν η μουσική στη ζωή μου. Σπουδαίος άνθρωπος ο Δημήτρης Φάμπας. Βέβαια τον νιώθω ή τον θυμάμαι σαν πατέρα, αλλά πιο πολύ σαν έναν σπουδαίο άνθρωπο που λάτρευε τη δουλειά του, λάτρευε τη μουσική, λάτρευε τη δημιουργία. Και εμένα με λάτρευε όταν διάβαζα. Όταν σαν παιδί μπορεί να έκανα και εγώ τρελίτσες, δεν ήταν και πολύ “φιλικός”, ήταν λίγο αυστηρός. Τι άλλο να πω... Να πω ότι δεν είναι και τόσο εύκολο όσο δείχνει να έχει κανείς έναν διάσημο πατέρα. Αλλά από ένα σημείο και μετά ήμουν τόσο αποφασισμένη ότι και εγώ θέλω τη μουσική στη ζωή μου, που δεν με ενδιέφερε τίποτ΄ άλλο.

Ο κορυφαίος δάσκαλος, κιθαρίστας και συνθέτης Δημήτρης Φάμπας δίδαξε κιθάρα και ήθος

Δεν ήταν τυχαίο… δούλεψα και εγώ πάρα πολύ για να πετύχω ό,τι έχω καταφέρει στη ζωή μου. Και βέβαια η προσωπικότητα του πατέρα μου πάντα είναι εκεί για να μου δίνει το παράδειγμα, παράδειγμα αντοχής, παράδειγμα πάθους για τη ζωή, για τη δημιουργία. Υπήρξε ένας πρωτοπόρος για τη μουσική δημιουργία στον τόπο μας, γι' αυτό και αναγνωριστεί και είναι παράδειγμα και για μένα. Πέρα την οποιαδήποτε αγάπη, επειδή ήταν και πατέρα μου. Να πω όμως ότι επίσης στη δικιά μου τη ζωή μεγάλο ρόλο έπαιξε η μητέρα μου, η οποία μπορεί να μην ήταν μουσικός, ήταν όμως φιλόμουσος, ήξερε την κοινωνία, ήταν πολύ μεγάλη αγωνίστρια στην καθημερινότητα αν και όχι τόσο πολιτικοποιημένο άτομο, οπότε αυτόματα όλη μας η ζωή με όλα αυτά ήταν τοποθετημένη και σε έναν αγώνα μόνιμα για μια καλύτερη ζωή με πολιτισμό, παιδεία, μόρφωση κτλ. Τι άλλο να πω;

 

Εύα Φάμπα: Πάρε με παιδί μου όταν φτάσεις…

Οκτ-2023 κυκλοφόρησε από την Ομοσπονδία Γονέων και κηδεμόνων Αττικής… σε μουσική Εύας Φάμπα
Τους στίχους έγραψε ένας γονιός ο Σπύρος Μπαρμπαρούσης, ερμηνεύουν Αμέρισσα Φτούλη, Γιώργος Τσαγκαράκης __ενώ πολύ σημαντική είναι η παρουσία του Γιώργου Θεοφάνους με την ηλεκτρική του ενορχήστρωση
Διαβάστε την εισαγωγή της Ομοσπονδίας στο κανάλι της, εγώ ευχαριστώ πολύ όλους τους συντελεστές γιατί και με αυτό το τραγούδι αισθάνομαι άνθρωπος … Αυτό το έγκλημα δεν θα ξεχαστεί!!
__(υπογραφή) Εύα Φάμπα

• Μουσική: Εύα Φάμπα
• Στίχοι: Σπύρος Μπαρμπαρούσης
• Ερμηνεία: Αμέρισσα Φτούλη, Γιώργος Τσαγκαράκης
• Έκδοση: Ομοσπονδία Γονέων και Κηδεμόνων Αττικής Το τραγούδι ηχογραφήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2023 στο στούντιο: 133 studio productions.
• Παραγωγή-ενορχήστρωση-προγραμματισμός-ηλεκτρικές κιθάρες: Γιώργος Θεοφάνους
• Κλασική Κιθάρα: Εύα Φάμπα,
• Μίξη: Μιχάλης Σκαράκης, 
• Mastering: ΝάσοςΝομικός (vu productions mastering studio)
•  Εξώφυλλο: Εύα Μελά

Πάρε με παιδί μου όταν φτάσεις…

Πολυειπωμένη φράση για μια μητέρα, έναν πατέρα όταν…
Το παιδί σου έφτασε σε ηλικία για να πετάξει με τα δικά του φτερά στον κόσμο…
Αφού εσύ έκανες ότι περνούσε από το χέρι σου για να τα κάνεις όσο πιο δυνατά γίνονται….
Αφού εσύ ξενύχτησες εκατοντάδες βραδιά στο πλάι του όταν αδιαθετούσε, γέλασες εκατομμύρια φορές μαζί του όταν ήταν χαρούμενο και του κράτησες το χέρι άλλες τόσες φορές όταν ήταν λυπημένο…

Πάρε με παιδί μου όταν φτάσεις
Μη με ξεχάσεις… Η αλήθεια είναι ότι λίγο σε νοιάζει αν σε ξεχάσει
Σου αρκεί να γνωρίζεις ότι είναι καλά
Όσο μακριά και αν είναι…

Ότι έχει να φάει, ότι έχει μια δουλειά που δεν του φέρονται σα να ναι σκλάβος, ότι έχει σπίτι να κοιμάται.
Σου αρκεί να γνωρίζεις ότι θα ζήσει σε ένα κόσμο που η υγεία, η παιδεία, ο πολιτισμός δεν είναι εμπορεύματα για όσους έχουν…
Σου αρκεί να γνωρίζεις ότι είναι ασφαλής, ότι δεν κινδυνεύει να πνιγεί στη βροχή, να καεί στη φωτιά, … να μπει στο τρένο που δε θα φτάσει ποτέ….
28 Φλεβάρη 2023 Για κάποιους γονείς ο χρόνος σταμάτησε: Το πολυπόθητο μήνυμα “μαμά έφτασα” δεν θα τους πάει ποτέ. Χάθηκε. Χάθηκε στη διαδρομή Αθήνα Θεσσαλονίκη Χάθηκε εκεί που οι φωτεινοί σηματοδότες δεν ανάβουν, εκεί που η ανθρώπινη ζωή μετριέται σε ευρώ, εκεί που οι ράγες γράφουν χιλιόμετρα στα κοντέρ της κερδοφορίας των ισχυρών…
Σε εμάς τους υπόλοιπους ήρθε ένα άλλο μήνυμα. Χρέος μας να μην το ξεχάσουμε Να μην επιτρέψουμε να συγκαλυφθεί το προδιαγεγραμμένο έγκλημα των Τεμπών Να μη συμβεί ξανά! Και θα αγωνιστούμε για αυτό
Πάρε με παιδί μου όταν φτάσεις Ένα ποίημα που έγραψε ένας γονιός μετά το έγκλημα στα Τέμπη
Η Ομοσπονδία Γονέων πήρε την πρωτοβουλία να το μελοποιήσει και να το κυκλοφορήσει διαδικτυακά _Το ΔΣ της Ομοσπονδίας ευχαριστεί όλους τους συντελεστές.

Για να μη ξεχαστεί
Για να πληρώσουν οι ένοχοι
Για να ακούγεται πάντα το μήνυμα
“Μαμά, μπαμπά όλα καλά.
Έφτασα”

 

   __Τώρα για την Εύα
__Για την Εύα... ναι.  Η Εύα ήταν ένα παιδί που δεν το παίρνανε χαμπάρι, ήμουν πολύ ήσυχη, πάρα πάρα πολύ ήσυχη, έκανα τα δικά μου πράγματα πάντοτε, όταν ξεκίνησα την κιθάρα πρέπει να ήμουν καλή, ήμουν μικρούλα, αλλά παρόλα αυτά δεν ήταν η στιγμή μου, γιατί ήθελα να παίζω κι εγώ σαν μικρό κορίτσι, να πω την αλήθεια, δλδ να πηγαίνω στην πλατεία με τα άλλα παιδιά και να κυνηγιόμαστε, αλλά ήρθε η στιγμή μου, δεν ήμουν μεγάλη, μικρή ήμουν ακόμα, και θυμάμαι ότι στο Δημοτικό κατάφερνα και διάβαζα και πάνω από μία ώρα μουσική… βλέπω τώρα τους μαθητές μου που είναι μικρά παιδιά, δεν μπορούν να ούτε ένα τέταρτο να κάτσουν να παίξουνε κιθάρα. Εγώ καθόμουν και παραπάνω από μία ώρα για να διαβάσω.
Και είχα πολύ γρήγορη εξέλιξη, ήμουν πολύ αποφασισμένη όταν πήρα κανονικά την κιθάρα στα χέρια μου, τόσο που και αργότερα ήρθα και σε κόντρα με τον πατέρα μου, γιατί ήθελα να πάω και σε διαγωνισμούς που εκείνος δεν ήθελε, γιατί σκεφτόταν ότι θα είναι δύσκολο για εκείνον, δεν ήθελε να συγκρουστεί αν κάτι δεν πάει καλά με τους συναδέλφους του, ή φοβόταν ότι, ποιος ξέρει, οι συναδελφοί του θα ντρεπόντουσαν επειδή πάει η κόρη του. Παρ' όλα αυτά, νομίζω ότι δεν μου χαρίστηκε κάτι, και εγώ πείστηκα ότι αξίζω, γιατί όταν ζεις σε έναν χώρο που χρειάζονται τίτλοι, έπρεπε να έχω κι εγώ. Το απλό, “η κόρη του τάδε” δεν λέει κάτι, έπρεπε να ξέρω κι εγώ ότι το αξίζω. Και αυτό με θέργεψε πολύ. Μπορεί να ήμουν αντάρτης και στην οικογένειά μου, αλλά εγώ στηρίχτηκα καλά. Τα πόδια μου πατήσανε πολύ γερά στη γη και το μυαλό μου εξακολουθούσε να είναι στους αιθέρες. Εντάξει, έχω δουλέψει πάρα πολύ από πολύ μικρή.

      Πότε ξεκίνησες να “γρατζουνίζεις”;

Να γρατζουνίζω, τρίτη δημοτικού, δευτέρα δημοτικού, πολύ μικρή. Να γρατζουνίζω! να παίζω, όμως από πέμπτη δημοτικού, στην έκτη, έδωσα την πρώτη μου συναυλία σε ένα πολύ μεγάλο θέατρο, στο Gloria. __Πέμπτη δημοτικού, έκτη δημοτικού, μπράβο. Ναι, νομίζω ήμουν αρκετά καλή για να με βγάλει ο πατέρας μου, που ήταν τόσο αυστηρός μαζί με τους υπόλοιπους μαθητές του.

Εντάξει, μου ήρθανε κάπως παραμυθένια κάποια πράγματα, όχι χωρίς αγώνα, αλλά, παράδειγμα, βρέθηκα σε ένα φεστιβάλ, στο εξωτερικό, με άκουσαν κάποιες φίλες που είχαν έρθει από άλλες χώρες, μίλησαν στους δασκάλους τους, οι δασκαλοί τους ενθουσιαστήκανε, με προσκαλέσανε στα δικά τους φεστιβάλ στις χώρες τους, δηλαδή άνοιξε ένας δρόμος …το ένα έφερνε το άλλο. Επίσης έβαζα στόχους, πολεμούσα να τους κατακτήσω, δηλαδή είχα ενθουσιαστεί, που για άλλους θα φαινόταν περίεργο, αλλά εγώ είχα ενθουσιαστεί. Το γεγονός πχ. ότι είχα βρει μια επαφή με το μουσικό σύλλογο του Νέου Δελχί, για να πάω στην Ινδία.
Για άλλους τους φαινόταν “κάπως” __μα δεν πας στο Παρίσι; Ε, τι να κάνω στο Παρίσι, όλοι στο Παρίσι πηγαίνανε. Δηλαδή το Παρίσι κάνεις ένα τσακ και το βλέπεις. Ενώ να πας στην Ινδία, ήταν φοβερό και τρομερό. Και δεν πήγα μόνο μια φορά, πήγα πάρα πολλές φορές. Και μάλιστα με γύρισαν και σ' όλη τη χώρα, δίνοντας συναυλίες τώρα. Και δεν είναι μόνο η Ινδία, λέω ότι ήταν ένα πρώτο μεγάλο άνοιγμα. Μετά, έχω ζήσει πολύ ωραία πράγματα. Κάποτε ήθελα να μιλήσω Ισπανικά, γράφτηκα σε ένα περιοδικό Ισπανικό. Μετά από χρόνια, που το λάβαινα και διάβαζα, μου έστειλε ένα γράμμα ο διευθυντής και μου λέει, ξέρεις, έχω δει ότι στην Ελλάδα μόνο εσύ το παίρνεις και εμείς δεν έχουμε ακούσει Έλληνα κιθαρίστα. Θα έρθεις να παίξεις στο φεστιβάλ μας. Και με κάλεσε στο φεστιβάλ και φαίνεται ότι άρεσα πάρα πολύ και μου διοργάνωσε πολύ μεγάλα τουρνέ στη Λατινική Αμερική… σε πάρα πολλές χώρες. Γι' αυτό λέω ότι μερικές φορές δεν ξέρεις πώς θα έρθουν τα πράγματα. Αλλά το πάλευα, ήθελα, έβρισκα τρόπους.

        Εντάξει, δεν ξέρεις, αλλά έβαλες και το χεράκι σου.

 

Πολύ. Εν τω μεταξύ, να σκεφτεί κανείς ότι όλα αυτά ενώ είχαν πεθάνει οι γονείς μου. Έχουν πεθάνει 30+ χρόνια, όταν εγώ ήμουνα πολύ νέα. Η μάνα έφυγε μετά, τον πατέρα _δύο χρόνια αργότερα ακριβώς. Αλλά ήταν δύσκολα χρόνια γιατί είχαμε γυρίσει νοσοκομεία και νοσοκομεία, τέλος πάντων. Για μένα πολύ δύσκολα στην αρχή της καλλιτεχνικής μου ζωής όλα αυτά. Αλλά παρ' όλα αυτά είχα πεισμώσει τόσο πολύ που παρότι είχα μείνει μόνη μου δεν το έβαζα κάτω, δεν με ενδιέφεραν ξέρω εγώ, ακαδημαϊκές διαδρομές ή τέτοια.

Αυτό που με ενδιάφερε ήταν και είναι να μοιραστώ την τέχνη μου και να γνωρίσω και άλλους ανθρώπους καλλιτέχνες να παίζω τα έργα τους, να γνωρίζουν το έργο του πατέρα μου να γνωρίσω άλλους πολιτισμούς, να μπορώ να επικοινωνώ με πάρα πολλούς ανθρώπους. Νομίζω τα πήγα πολύ καλά και συνεχίζω σε αυτό. Τότε με τον κορονοϊό μπήκε κι ένας άλλος τομέας στη ζωή μου αυτός του να δημιουργώ τραγούδια για να επικοινωνώ με το κοινό. Δηλαδή μου βγήκε κάτι που το ήξερα ότι το έχω από τις σπουδές μου ακόμα. Ήξερα δηλαδή ότι μπορώ να γράψω μουσική αλλά δεν είχα ποτέ χρόνο να κάτσω να το κάνω. Με το κορονοϊό μου δόθηκε η δυνατότητα και τώρα με ενδιαφέρει πάρα πολύ και η μελοποίηση. Γράφω και τραγούδια κοινωνικοπολιτικά αλλά μου αρέσουν κι αυτά που αφορούν τα παιδιά …για τα παιδιά. Δεν ξέρω τι άλλο θα προκύψει στο δρόμο μου αλλά ό,τι είναι δημιουργικό και μπορεί να αποτελεί και μια πρόκληση για μένα να βγάλω κάτι καλό από μέσα μου θα το κάνω. Είτε μπορεί να πληρωθώ γι' αυτό είτε όχι.

Είπες να πληρωθώ. Βιοποριστικά πώς τα πας και πώς τα πάνε οι καλλιτέχνες γενικά. Και τώρα όταν λέμε οι καλλιτέχνες δεν εννοούμε τους λεγόμενους μεγάλους _σε εισαγωγικά του θεάματος εννοούμε οι καλλιτέχνες του λαού της διπλανής πόρτας.

Οι καλλιτέχνες ας πούμε και περισσότερο οι κλασσικοί καλλιτέχνες. Όλοι έχουν μια δύσκολη ζωή στην Ελλάδα δυστυχώς δεν μας ενισχύει και καθόλου η χώρα μας. Εγώ προσωπικά αυτή την εποχή διδάσκω πάρα πολλές ώρες. Αυτό με κουράζει αρκετά και δεν μου μένει χρόνος να διαβάζω τόσο πολύ. Αποφέρει όμως κάτι οικονομικά... τι αποφέρει; να πληρώνω τους λογαριασμούς. Δεν μου αποφέρει να μπορώ να έχω μια ζωή άνετη. Κάθε άλλο. Να σκεφτεί κανείς ότι οι καθηγητές που είναι σε δημοτικά ωδεία όπως είμαι εγώ πληρώνεται με 6 ευρώ την ώρα. Τι να βγάλεις με 6€; Τι να πρωτοπληρώσεις;
Η κατάσταση δεν είναι καθόλου καλή. Όμως είναι δημιουργική. Δλδ εγώ έχω βρει ένα τρόπο να μην με αφήνω… δεν θέλω να αφήνω τον εαυτό μου να πέφτει. Θέλω να βρίσκω κάτι πολύ όμορφο σε όλες τις συνθήκες. Δηλαδή στους μαθητές μου, στους ανθρώπους, στα μικρά δικά τους βήματα ή στα τεράστια δικά τους. Να είμαι και εκεί βοηθός, να είμαι μέσα. Τώρα δεν μπορώ να πω ότι βιοπορίζομαι από τα τραγούδια. Ό,τι έχω γράψει στους μικρούς ραδιοφωνικούς σταθμούς που έχουν παιχτεί ή και σε κάποιους μεγαλύτερους δεν αποφέρουν κάτι. Εγώ έχω πληρώσει για να βγουν. Δλδ είναι η δικιά μου η χρηματική, η συναισθηματική επένδυση συνολικά. Αλλά είναι ένας τρόπος επικοινωνίας και αυτός και νομίζω ότι άξιζε τον κόπο. Βέβαια δεν μπορώ να το κάνω συνεχώς, δεν είμαι εταιρεία, οπότε δεν ξέρω πότε θα ξαναβγάλω δίσκο. Για να είμαι ειλικρινής, τραγούδια μπορώ να γράφω. Δίσκο δεν ξέρω πότε θα βγάλω.

Για πες μου τρία αγαπημένα σου.
Δύο-τρία αγαπημένα σου ποια είναι… Απ' τα δικά μου.
Απ' τα δικά σου. Έχεις κάποιο με ένα κόκκινο ρόδι ή με κάποιο ρόδι.
Ρόδο μου κόκκινο είναι ο τίτλος του cd. Και έχει 11 τραγούδια μέσα. Τα αγαπάω όλα. Αλλά αγαπάω και όλα τα άλλα που έχω γράψει. Ένα με επηρέασε πάρα πολύ: έχει ένα παιδικό τραγούδι που είναι “το παιδί και η Ειρήνη”. Μπορεί να το βρει κανείς στο διαδίκτυο.
Το παιδί και η Ειρήνη ένα που έχει σχέση με το Ρίτσο;
Όχι, όχι. Είναι σε στίχους της Βέρας Βασιλείου-Πέτσα. Και έχει ανέβει στο διαδίκτυο με τη χορωδία και το μουσικό σύνολο από κιθάρες της Καισαριανής. Είναι πάρα πολύ ωραία δουλειά. Τα παιδιά είναι καταπληκτικά στο τραγούδι. Αλλά και πολύ αξιοπρεπής και η μουσική συνοδεία. Παίζω και εγώ μέσα. Είναι πάρα πολύ ωραία.

Για πότε μιλάμε; Από το Δήμαρχο Καισαριανής που λες δλδ επί Σταμέλου;
ΝΑΙ. Βγήκε πέρσι με αφορμή τη Διεθνή Μέρα της Μουσικής. Αλλά είναι αφιερωμένο στην Ειρήνη και γραμμένο για την Παλαιστική. Φέτος τον Ιούνιο κυκλοφόρησε. Όπως και το άλλο που έγραψα για τους 55 δολοφονημένους στα Τέμπη. Για τα παιδιά αυτά και για όλη την κοινωνία που πόνεσε φοβερά. Που το κυκλοφόρησε η Ένωση Γονέων και Κηδεμόνων Συλλόγων Αττικής. Και αυτό πολύ δυνατό το βρίσκει κανείς στο διαδίκτυο. Είναι σε στίχους του Σπύρου Μπαρμπαρούση. Τι να πω και απ' το ρόδο μου κόκκινο όλα μου αρέσουν. Και αυτό για τον Τσε και το ρόδο μου κόκκινο και όλα … αλλιώς δεν θα μου επέτρεπα να κυκλοφορήσει. Τώρα έχω ξετρελαθεί με ένα που είναι για τις αποκριές. Για το καρναβάλι, για τα παιδάκια. Και εντάξει τι να κάνουμε μέσα μας όλοι έχουμε ένα παιδί. Και με ξετρελαίνει και εμένα μόνο που το ακούω χαίρομαι. Και ελπίζω να το γράψουμε και αυτό με έναν τρόπο χωρίς πολλά έξοδα βέβαια.

Για να παίξαμε κάτι. Επειδή είπαμε για τους αγρότες. Να μας παίξεις κάτι να το έχουμε σε πρώτη εκτέλεση. Εντάξει άσε τα δικά μου δεν... Τι να σας παίξω, να σας παίξω... Να παίξω ένα όμορφο κομμάτι σπανιόλικο της αρχής του 20ού αιώνα. Δεν ξέρω τι θα θέλατε άλλο.
Βέβαια δεν έχω πει τίποτα από πράγματα που έχω κάνει. Θα ήθελα να πω και να μοιραστώ με όσους μπορεί να παρακολουθήσουν αυτό το βιντεάκι. Ότι ένιωσα και εγώ την ανάγκη να προσφέρω πράγματα. Καταρχήν όταν πέθανε ο πατέρας μου ένιωσα ότι πραγματικά πρέπει ο κόσμος να μάθει το σύνολο του έργου του. Και όχι μόνο τα πιο γνωστά κομμάτια από αυτά που είχαν κυκλοφορήσει. Οπότε έχω κάνει πάρα πολλές προσπάθειες να φτιάξω όλα του τα βιβλία, να εκδοθούν όλα τα κομμάτια που είχε γράψει για τους μαθητές του. Εκπαιδευτικά και καλλιτεχνικά θεωρώ ότι είναι πάρα, πάρα πολύ όμορφα. Οπότε θεωρώ και η δικιά μου προσφορά είναι αξιόλογη. Με το να επιμένω να βρίσκω δρόμους επικοινωνίας με τους κιθαρίστες. Αυτό μου άνοιξε έναν άλλο δρόμο, να έρθω σε επαφή με εκδοτικούς οίκους. Οπότε βρήκα την ευκαιρία και έφτιαξα και μια σειρά δικών μου εκδόσεων. Όχι ότι τα έκδωσα εγώ, αλλά εγώ πρότεινα κομμάτια φίλων κλπ., ώστε να εκδοθούν παγκόσμια. Επίσης έφτιασα και τα δικά μου βιβλία. Έχω τώρα και ένα βιβλίο με μινιατούρες για νέους κιθαρίστες που το έχουν εκδώσει στη Βουλγαρία. Έχω φτιάξει και μια μέθοδο κιθάρας για παιδιά, που θεωρώ ότι είναι όμορφη και προσεγμένη. Δεν ξέρω αν σκοπεύω να φτιάξω άλλα βιβλία, αλλά οπωσδήποτε θα προσπαθήσω να εκδοθούν και τα δικά μου τραγούδια, κάπως έτσι. Επίσης υπάρχει και ένα σύλλογος, τον οποίο έχει 25 χρόνια ζωής και δράσης. Τον φτιάξαμε προς τιμήν του πατέρα μου. Πάρα πολύ και συνάδελφοι και προσωπικοί μου φίλοι, φίλοι των γονιών μου και μαθητές μας και συνάδελφοι καλλιτέχνες. Φτιάξαμε αυτό το σύλλογο, κάνουμε εκδηλώσεις κάθε χρόνο, έχουμε κάνει μεγάλα φεστιβάλ, ανοιχτές προσκλήσεις για συγγραφή νέων έργων, έχουν γραφτεί και κονσέρτα στη μνήμη του Δημήτρη Φάμπα, τα οποία έχουμε παρουσιάσει κιόλας. Έχουμε συνεργαστεί με πάρα πολλούς φορείς, κάνουμε μεγάλες προσπάθειες, να φαίνεται εκεί η δουλειά των νέων καλλιτεχνών, των νέων παιδιών ειδικά, αλλά και οι δικές μας, και σαν καθηγητές και σαν σολίστες. Όσο μπορούμε να προσφέρουμε και στην κοινωνία, και στους μαθητές μας, και στη μουσική δημιουργία του τόπου μας, προσπαθούμε να παρεμβαίνουμε. Αλλά βέβαια ούτε κι εκεί είναι πολύ εύκολο, δεν υπάρχουν πόροι, είναι προσωπική εργασία τα περισσότερα, αλλά η αίσθηση ότι δεν αφήνεις να κυλήσει έτσι η ζωή, χωρίς να προσφέρεις το μέγιστο που μπορείς, είναι, πώς να το πω, πολύ ενισχυτική για τη σκέψη μας και τη χαρά της ζωής. Πώς να το θέσω, δεν ξέρω.

Βοηθάς και στην ΟΓΕ!

Αυτό είναι ένα ευαίσθητο θέμα, γιατί για μένα δεν ήταν εύκολο να είμαι στους ίδιους φορείς που ήταν οι γονείς μου. Δηλαδή ο πατέρας μου ήταν και γραμματέας στον Πανελλήνιο Μουσικό Σύλλογο, έκανε και πρόεδρος, ήταν και γραμματέας στην τότε ΠΟΘΑ, ήταν σε πολλούς φορείς.
Ήταν περίπου τον καιρό του Λοΐζου;
Τι να σου πω, δεν ξέρω, ήμουν μικρή, δεν έδινα σημασία. Γιατί ο Λοΐζος ήταν, μιλάμε το 1965 ας πούμε. Μπορεί και τότε και μετά.

Η μητέρα μου ήταν πολύ, πώς να πω, ήταν “μέσα σε όλα”. Δραστήρια. Ήταν για χρόνια δραστήρια, ναι. Πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών ΟΓΕ στη Δάφνη. Ήταν μόνιμα στο Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων των σχολείων όπου ήμουνα εγώ. Οπότε στήριζε πάρα πολύ εμάς ως μαθητές. Δηλαδή σε όλα, πάντα και παντού. Και μετά ήταν και στο προεδρείο της ΟΓΕ για πάρα πολλά χρόνια. Οπότε για μένα συναισθηματικά δεν ήταν πολύ εύκολο να βρίσκομαι στους ίδιους χώρους. Δλδ όταν πρωτοπήγα στην ΟΓΕ ήταν γιατί υπήρχαν και νεότεροι άνθρωποι που είχαμε βρεθεί μαζί, να αγωνιζόμαστε για κοινούς στόχους. Και όταν βγήκε το CD μου η προσέγγιση ήταν για να παρουσιαστεί, να παρουσιαστούν αυτά τα τραγούδια. Έτσι έγινε μια ακόμη επαφή με την ΟΓΕ και βέβαια όταν βρίσκεσαι σε έναν χώρο που όλοι λέγανε “τι σπουδαία που ήταν η μητέρα σου” και “πόσο θυμόμαστε τη μητέρα σου”_αυτά με συγκινούνε πάρα πολύ.

Αλλά, ναι, δεν έμεινα ποτέ αμέτοχη. Είμαι στο ΔΣ της ΟΓΕ. Αλλά έχω κάνει και τρεις-τέσσερις θητείες μέλος του ΔΣ του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου. Σε έναν χώρο με έντονους αγώνες και προσπάθειες από πλευράς καθηγητών και μουσικών για συλλογικές συμβάσεις, για καλύτερες συνθήκες εργασίας, για να μην χάσουμε τη δουλειά μας. Είναι ένας δυναμικός σύλλογος.

Ο Πανελλήνιος Μουσικού Σύλλογος είναι παρών σε όλους τους αγώνες, στα συλλαλητήρια.
Ε, βέβαια. Είναι παρών_ καταρχήν και στη ίδια ζωή των μουσικών, δλδ, για να πω ένα παράδειγμα και εγώ σαν καθηγήτρια, σε Δημοτικό Ωδείο, ήταν πάρα πολλές φορές που χρειάστηκε να παρέμβει και ο Σύλλογος για να μπορούμε να υπογράψουμε συμβάσεις, να παίρνουμε ένσημα, για να δουλέψουμε φυσιολογικά. Δεν είναι τίποτα που να ήρθε από μόνο του “φυσιολογικό” και καλό. Όλα θέλανε αγώνα, παντού. Και πολύ παρεμβατικό, προς τη σωστή και αγωνιστική κατεύθυνση. Και το ξαναλέω, μπορεί να, εντάξει, χάνεις χρόνο όταν τρέχεις, αλλά γεμίζει ψυχή σου. Έχεις άλλου είδους ενέργεια και δυνάμεις. Απ' τη μια, , τόσες θητείες και εγώ κάθε βδομάδα συνεδριάσεις και συνελεύσεις και τρέχα εδώ, τρέχα εκεί. Είναι χάσιμο χρόνο απ' την προσωπική εργασία και απ' τις προσωπικές φιλοδοξίες. Αλλά απ' την άλλη... Είναι κέρδος ζωής. Είναι κέρδος ζωής, ναι.
Και απ' την άλλη, πώς να έχεις, ας πούμε, προσωπικές φιλοδοξίες όταν πας σε ένα χώρο και δεν σου βάζουν ένσημα. Δεν μπορεί να μην αγωνιστείς να τα πάρεις. Δεν μπορείς να σκέφτεσαι, όχι, εγώ θα έχω χειροκρότημα σε πέντε μήνες που θα δώσω ένα ρεσιτάλ, όταν θα φτάσεις σε μια ηλικία και δεν θα μπορείς να παίρνεις σύνταξη. Όλα αλληλένδετα. Και θεωρώ ότι ναι, η καλλιτέχνες πρέπει πραγματικά να είναι ενεργοί και αγωνιστές στη ζωή τους, αλλιώς κανένας μας δεν θα επιβιώσει.
Να κλείσουμε με μουσική.
ΟΚ _να κλείσουμε με μουσική. Τι να σας παίξω τώρα. Να σας παίξω ένα έργο του πατέρα μου. Βέβαια το έχω παίξει πολλές φορές, αλλά δεν πειράζει, γιατί μ΄αρέσει πάρα πολύ.

McLaughlin …Μακ Λάφιν σε κλασική έκδοση.
Να πω βέβαια ότι ήταν μια έκπληξη για μένα, δεν περίμενα ότι θα υπάρχει κάμερα και βέβαια είναι πρωί, δεν έχω καν κάνει ασκήσεις, έτσι, δεν είναι εύκολο να παίζεις τη σούστα του Φάμπα.
Εγώ, γι' αυτό σου είπα από την αρχή, “έτσι χωρίς πρόγραμμα”.  Πάντως, τι να πω, θυμήθηκα και πολλά άλλα πράγματα. Τα ανεπιτήδευτα είναι τα καλύτερα από όλα στη ζωή μας. Εντάξει. Είδα ότι τραβάς φωτογραφίες, έχω και ένα άλλο συνήθειο, το σταμάτησα βέβαια, αλλά έχω και μπλοκ με προγράμματα με συναυλίες του πατέρα μου που έχω πάει σε όλες... Μεγάλο άλμπουμ. Στην επόμενη φορά, χάρηκα που τα είπαμε. Και εγώ χάρηκα πολύ.
Βέβαια δεν έχω πάει μόνο στην Ινδία και την Ισπανία και ... __Αυτά θα τα πούμε την επόμενη φορά. Να είσαι καλά.