Τίνα Μοντότι _ Modotti ✨ επαναστάτρια φωτογράφος _από την τέχνη στον αγώνα για την κοινωνική ανατροπή

Γεννήθηκε στο Udine της βόρειας Ιταλίας το 1896 και αναγνωρίστηκε σαν μια θρυλική μορφή της τέχνης και του αγώνα …

Το 1913 η Modotti βρέθηκε με την οικογένειά της στην Αμερική για ένα “καλύτερο μέλλον”, όπου ασχολήθηκε με διάφορα χειρωνακτικά επαγγέλματα, μετά -γοητευμένη από τον κόσμο του θεάματος, άρχισε να ασχολείται με την υποκριτική και εμφανίστηκε σε αρκετά θεατρικά έργα και ταινίες του βωβού κινηματογράφου αλλά στη συνέχεια την τράβηξε η φωτογραφία. Τις δεκαετίες 1920 και 1930 ταξίδεψε πολύ, από τη Μόσχα μέχρι την Ισπανία ως ενεργό μέλος της Κομμουνιστικής Διεθνούς όπου και πολέμησε στον εμφύλιο πόλεμο του 1936 με τις διεθνείς αντιφασιστικές ταξιαρχίες (Brigate Garibaldi) Το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής το έζησε στο επαναστατημένο Μεξικό (μέλος του ΚΚ από το 1927), όπου συναναστράφηκε με μεγάλους καλλιτέχνες, όπως τον Diego Rivera και τη Frida Kahlo, τον Ernest Hemingway και τον Sergei Eisenstein. Το 1928 συναντιέται με το μεγάλο κουβανό επαναστάτη Julio Antonio Mella (Χούλιο Αντόνιο Μέγια, που δολοφονήθηκε ένα χρόνο αργότερα, στα 26 του χρόνια) φτιάχνοντας οι δύο τους "ένα ποίημα αγάπης και αγώνα " που κράτησε λίγους μήνες.

Ίσως το πιο πολύτιμο πράγμα για την ύπαρξή του είναι πως
το επαναστατικό δεν έρχεται προδιαγεγραμμένο
ή με σχεδιασμένα καλούπια.
Ο ιδρυτής της Federación Estudiantil Universitaria
__Πανεπιστημιακής Ομοσπονδίας Φοιτητών, γνώριζε ότι
άλλο πανεπιστήμιο ήταν απαραίτητο.
Για τον ίδιο, η μόνη λύση στη μετριότητα που επικρατούσε εκεί
ήταν να ξεπεραστεί η μετριότητα της αστικής Δημοκρατίας.

Η Consuelo Almaguer
εκφωνήτρια του Radio Mambí στο Santiago de Cuba
μένει τώρα Ρώμη …
από Πινάρ ντελ Ρίο, Islamorada,
Tlalpan Mexico Vedado, Ciudad De La Habana

Γι' αυτό έσωσε τον αντιιμπεριαλιστή Apóstol (σσ. προσωνύμιο του Κουβανός ποιητή και συγγραφέα José Marti _1853-1895, εθνικού ήρωα και σύμβολου του αγώνα για την ανεξαρτησία) από τα άδεια αφιερώματα πίσω από τα οποία ήταν κρυμμένος. Από επαναστάτης μέχρι κομμουνιστής, από δάσκαλος εργατών μαθητής τους, από ιδρυτής πανεπιστημίων ιδρυτής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κούβας. Και μετά, δολοφονήθηκε.

Δέσποζε στον καταυλισμό Julio_Antonio_Mella
¡No existen fronteras entro los pueblos
sino solo entre los de arriba y los de abajo!
Δεν υπάρχουν σύνορα μεταξύ των λαών,
υπάρχουν μόνο μεταξύ των "πάνω" και των "κάτω"!
Che Guevara

Πριν 25+ χρόνια: Μία από τις 11 φορές brigadίστας __ στο νησί της επανάστασης κατά την 1η Período especial (ειδική περίοδο) αμέσως μετά τις ανατροπές και την παλινόρθωση του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ

Εδώ με τον Cao
επικεφαλής τότε του Ινστιτούτου Φιλίας με τους Λαούς
(Instituto Cubano de Amistad con los Pueblos_ ICAP),
φορέας που δημιουργήθηκε από τον Comandante en Jefe
Φιντέλ Κάστρο για την ενίσχυση
της διεθνούς αλληλεγγύης και της λαϊκής διπλωματίας
του νησιού της επανάστασης

Μεταφορά της τέφρας του Mella
από το πανεπιστήμιο της Αβάνας
στο Museo de la Revolución _Μουσείο της επανάστασης
"παρέλαβε"
ο Comandante en Jefe Fidel Castro

Κυνηγημένος ο Mella, χωρίς ούτε στιγμή να εγκαταλείψει τον πόλεμό του ενάντια στην αστική τάξη, αλλά γεμάτος πάθος, γράφει: …Αγαπημένη “Tinissima”,
Μπορεί να παραξενευτείς με το τηλεγράφημα, αλλά το ότι αγαπιόμαστε είναι ότι πιο απλό, φυσικό και απαραίτητο για μας. Η φιγούρα σου δε φεύγει ούτε στιγμή από μπροστά μου … Οι πληγές του χωρισμού είναι ό,τι το πιο οδυνηρό στη ζωή μου, με τα μαύρα σου μαλλιά, χαλαρά να κυματίζουν σαν σημαία, … Δεν μπορώ να σε δω, Τίνα, συγχώρεσε με …
Salud, camarada -γεια σου συντρόφισσα Λίγες μέρες μετά στη πόλη του Μεξικού, αφήνει την τελευταία του πνοή … στο πλάι της: “Πεθαίνω για την Επανάσταση” και η Κούβα χάνει τον πιο εξαιρετικό της ήρωα που αναδείχτηκε μετά τον Χοσέ Μαρτί. Οι δολοφόνοι του θα προσπαθήσουν να αποδείξουν ότι ήταν ένα έγκλημα πάθους (!!), κατηγορώντας τη “Mata Hari της Comitern”… Η μεξικανική κοινωνία την είχε ήδη «στη μπούκα» γιατί ήταν σε όλα πρωτοποριακή γυναίκα με τον τρόπο ζωής της, το ντύσιμό της, τα γυμνά της έργα, με το να απολαμβάνει τον έρωτα αδιαφορώντας για τα στερεότυπο του φύλου της και για την καθεστηκυία τάξη, παράλληλα όμως με τη σκληρή και επικίνδυνη καθημερινή στράτευση, γεμάτη από αιματοβαμμένα σώματα αγωνιστών ή απεργών δολοφονημένων από τον μεξικανικό στρατό ή από πιστολέρος πληρωμένους από γαιοκτήμονες και εργοδότες. Στην πολυτάραχη ζωή της η Tina Modotti επέλεξε να φωτογραφήσει κυρίως τους φτωχούς αγρότες του Μεξικού αλλά και τους αγώνες τους για μια καλύτερη κοινωνία, γέννημα και θρέμμα του λαού η ίδια, που τον υπηρέτησε σεμνά και ασυμβίβαστα μέχρι το τέλος

Πέθανε το 1942 στην Πόλη του Μεξικού. Ο τάφος της βρίσκεται στην Panteón de Dolores της πόλης και στην πλάκα υπάρχουν χαραγμένοι οι στίχοι του Pablo Neruda:

"Αγνό το γλυκό όνομά σου
στην αγνή και εύθραυστη ζωή σου:
γύρη μελισσών,
φωτιά χιόνι και σιωπή… "
____________________________________________________

Tina Modotti
…
Y tu suave silencio se llena de raíces.
No dormirás en vano, hermana.
Puro es tu dulce nombre, pura es tu frágil vida,
de abeja, sombra, fuego, nieve, silencio, espuma,
de acero, línea, polen, se construyó tu férrea,
tu delgada estructura
…
¡porque el Fuego no muere!
(γιατί η φωτιά δεν πεθαίνει)

Υπάρχει & βιβλίο των εκδόσεων ΚΨΜ για την Τίνα Μοντότι
_Σημείωση του εκδότη: Ένα βιογραφικό comic album για μια γυναίκα της τέχνης και της επανάστασης.
Ο φίλος και συνεργάτης του Paco Ignacio Taibo II, δημιουργός και σκιτσογράφος Angel de la Calle, ανακαλύπτει και μας παρουσιάζει μια θρυλική μορφή της τέχνης και του αγώνα, μια μποεμ φιγούρα, την Τίνα Μοντότι. Φωτογράφος, ηθοποιός του βωβού κινηματογράφου, μοντέλο, στέλεχος του κομμουνιστικού κινήματος, ιταλίδα που αγωνίστηκε στο Μεξικό του ’20, στην Ισπανία του ΄36, στη Μόσχα και σε πολλές ακόμα μάχες.
Η Τίνα ήταν παρούσα παντού τις δεκαετίες του 1920 και του 1930. Γνώρισε όλο τον κόσμο, όλους αυτούς που μας απασχολούν σήμερα.
Έζησε όλες αυτές τις ιστορίες που έγιναν η Ιστορία. Συμμετείχε στην πολιτιστική και πολιτική πρωτοπορία. Βρέθηκε σε όλες τις πόλεις που είχαν αξία: Χόλυγουντ, Μεξικό, Παρίσι, Μόσχα, Βερολίνο, Μαδρίτη. Η Τίνα βρέθηκε σε όλες τις μάχες. Με τη βοήθεια της φωτογραφίας διηγήθηκε τη σκληρότητα και την τρυφερότητα. Πρόσωπο περιτριγυρισμένο από σκιές και μυστήρια, προικισμένο από μια ισχυρή ερωτική αύρα, μαχόμενη και τελικά θύμα, είναι ένα πρόσωπο που αξίζει να γνωρίσουμε. Ο πρόλογος της Εύης Παρασκευής Γούσια κλείνει με τα παρακάτω λόγια: "Κάπου είχα διαβάσει πως η τέχνη είναι η εξουσία του αισθήματος και η πολιτική η εξουσία της λογικής. Εάν ρωτούσαμε σήμερα την Τίνα, που δοκιμάστηκε και στα δύο αγκαθωτά μονοπάτια, ίσως και να μας το επιβεβαίωνε. Το σίγουρο είναι ότι οι δρόμοι του κόσμου είναι γεμάτοι ποιητές και επαναστάτες, ανώνυμους και ονομαστούς. Που δεν παραδίδονται σε κανέναν πόλεμο, κι ας αλλάζει αυτός μορφή. Τρέχουν σε ανοιχτούς ορίζοντες, περνάνε τα σύνορα με απροσδιόριστη ελπίδα και γίνονται σύμβολο. Όπως λέει και ο Πάμπλο Νερούδα, η ανάμνηση της Τινα Μοντότι είναι εύθραυστη και διάφανη, σαν πάχνη. Επιστρέφει όμως από την αχλή του μύθου, μέσα από φωτογραφίες, γράμματα και μαρτυρίες της περιόδου εκείνης που χρωμάτισε όλο τον προηγούμενο αιώνα-γεννήτοραTina Modotti.

Με τη Φρίντα Κάλο

✔️  H Τίνα ήταν ουσιαστικά αυτοδίδακτη -έχοντας παρακολουθήσει μόνο μερικές τάξεις του δημοτικού (!!) παρ’ όλ’ αυτά, κοριτσάκι ακόμη «ρουφούσε» την τέχνη, τον πολιτισμό και τη φωτογραφία (όπου είχε ήδη -στα 9 της χρόνια «εντρυφήσει» στο στούντιο του θείου της θείο που είχε φωτογραφίας στο Udine).
✔️  Ίδρυσε την επιτροπή Sacco & Vanzetti, στήριξε τη Νικαράγουα του Sandino, έγινε αμέσως μέλος του ΚΚ Μεξικού και του Κόκκινου Μετώπου σε παγκόσμιο επίπεδο σε ένα crescendo δραστηριότητας πρώτα αγωνίστριας της ζωής και μετά καλλιτέχνη φωτογράφου.
✔️  Σε επιστολή της προς τον (άντρα της τότε) Edward Weston εξηγούσε τη στάση της: «Μου είναι αδύνατο να κάνω ό,τι μου έλεγες. Να λύσω τα προβλήματα της ζωής με την αφοσίωσή μου στα προβλήματα της τέχνης. Στην περίπτωσή μου, η ζωή πάντοτε προσπαθεί να επισκιάσει την τέχνη και η τέχνη υποφέρει. Βάζω πάρα πολλή τέχνη στη ζωή μου και επομένως δε μου μένουν και πολλά για να δώσω στην τέχνη». Επειδή έχει χυθεί πολύ μελάνι παραπληροφόρησης (τροτσκιστές κλπ. “πρόθυμοι” – "ήταν η Τίνα Μοντότι συνεργός των δολοφόνων της Γκε Πε Ου") θυμίζω πως τον Αύγουστο του 1925, μέσα σε κλίμα εργατικών αναταραχών και ριζοσπαστικοποίησης, μια ομάδα 13 ανθρώπων γύρω από τον επαναστάτη Mella (φοιτητή τότε) και τον Κάρλος Μπαλίνο, βετεράνο σοσιαλιστή και σύντροφο του Χοσέ Μαρτί, ιδρύεται το Κομμουνιστικό Κόμμα Κούβας.

Julio Antonio Mella: Ο επαναστάτης που είχε κάνει τα περισσότερα για την Κούβα στο συντομότερο χρονικό διάστημα, όπως τον περιέγραψε ο Φιντέλ, ήταν 26 ετών όταν πέθανε στις 10 Ιανουαρίου 1929, δολοφονημένος στο Μεξικό. “El Asno con garras” τον οδήγησε να ακολουθήσει το παράδειγμά του (σσ. “γάιδαρος με νύχια ”φράση που αποδίδεται Gerardo Machado στρατηγό του Κουβανικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας και πρόεδρο της Κούβας από το 1925 έως το 1933).  Η ζωή του, αφιερωμένη στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, μας διδάσκει πολλά, τα οποία, σύμφωνα με τα ιδανικά του Martí, κάθε άνθρωπος πρέπει να πετύχει. Όταν οι κεντρώοι της εποχής του ήθελαν να διακινήσουν λαθραία τη μεταρρύθμιση και όχι την επανάσταση, ο Μέγια, σαν καταιγίδα, τους εξέθεσε ονομαστικά. Ο μόνος αντιιμπεριαλισμός που αξίζει το όνομά του είναι ο αντικαπιταλιστικός. Η μόνη επανάσταση που πρέπει να γράφεται με κεφαλαίο γράμμα είναι ενάντια στην αστική τάξη. Το μόνο μέλλον που αξίζει όλες τις θυσίες είναι αυτό που οδηγεί σε μια αταξική κοινωνία. Ο μόνος αγώνας, αυτός που κατακτά την πραγματική δικαιοσύνη.

Έχουν δει το φως της δημοσιότητας και οι διάφορες ιστορικά αβάσιμες "ερμηνείες" για τον περίφημο πίνακα "En el Arsenal" του γνωστού Τροτσκιστή καλλιτέχνη Diego Rivera (βλ Φρίντα Κάλο κλπ) που "φωτογραφίζει" σαν δολοφόνο του Mella τον Ιταλό Κομμουνιστή Vittorio Vidale (Comandante Carlos) που …στάλθηκε λέει από την Κομιντέρν στο Μεξικό (!!) για να πειθαρχήσει το Κομμουνιστικό Κόμμα του Μεξικού

Η Tina Modotti ίσως να είχε βυθιστεί στη λησμονιά (τουλάχιστον σαν φωτογράφος) αν τα περίφημα «Τριαντάφυλλά» της (που καλλιτεχνικά -με δεδομένα φόρμα και περιεχόμενο της τέχνης της, είναι από τα υποδεέστερα) δεν είχαν πουληθεί σε δημοπρασία στο οίκο «Σόθμπυ» το 1991 έναντι 165.000$, η ψηλότερη τιμή φωτογραφίας στην αγορά !! Αυτό το τυχαίο περιστατικό την ξανάφερε στο φως και έγινε αφορμή για εκθέσεις εκδόσεις κλπ και έκτοτε συμπόσια και μελέτες αφιερώνονται στο έργο της, ενώ οι γκαλερί αναζητούν αγωνιωδώς να εκθέσουν μερικές από τις μόλις διακόσιες πενήντα φωτογραφίες της που διασώζονται… περισσότερα -|>βασική πηγή<|- Δείτε επίσης

• Χρήστος Ξανθάκης : Τα πολλά πρόσωπα της Tina Modotti – Περιοδικό Madame Figaro
• Tina Modotti, Η ζωή μιας φωτογραφίας φωτογραφία μιας ζωής – Καθημερινή
• Tina Modotti : Masters of Photography – Aperture
• Angel de la Calle : Tina Modotti, Από την Τέχνη στην Επανάσταση – Εκδόσεις ΚΨΜ, 2013
• Εξαιρετική δουλειά (όπως πάντα) του Χρήστου Κοψαχείλη  – Christos Kopsahilis
• pandoxeio.com
  

David Alfaro Siqueiros _Diego Rivera πρωτοπόρες πινελιές της μάχιμης τέχνης

Ένα κίνημα γεννιέται: El Muralismo (τοιχογραφία)

Η τριάδα José Clemente Orozco, Diego Rivera και David Alfaro Siqueiros καλούνται να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα: Μέσω της τοιχογραφίας θα μεταδώσουν τα ιδανικά μιας επανάστασης στην τέχνη με ένα διακριτό δίκτυο τοιχογραφιών.

Assunta Adelaide Luigia Modotti Mondini _Τίνα Μοντότι.
Ράφτρα, ηθοποιός, μοντέλο, φωτογράφος, μεταφράστρια, επαναστάτρια, κομμουνίστρια. Η μορφή της απεικονίστηκε στο φιλμ του βωβού κινηματογράφου, στα πορτρέτα του Γουέστον, στις τοιχογραφίες του Ριβέρα. Ήταν μια από τις πρώτες και σπουδαιότερες φωτογράφους των αρχών του 20ού αιώνα. Χρησιμοποίησε τη φωτογραφική της μηχανή σαν όπλο. Σαν όπλο για να καταγράψει, να αφυπνίσει, να ευαισθητοποιήσει. Δεν έκανε ποτέ παιδιά, μα είχε παιδιά της τα παιδιά όλου του κόσμου. Φρόντιζε γυρνώντας τον κόσμο να μην πεινάσουν, να μην κρυώσουν, να μη δειλιάσουν, να είναι περήφανα για τον εαυτό τους και τους αγώνες τους...

Καλύτερη φωτογράφος και καλύτερος άνθρωπος

Η Τίνα Μοντότι γεννήθηκε _όπως προαναφέραμε στο Ούντινε της Ιταλίας. Λόγω οικονομικών δυσκολιών αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο και να δουλέψει σε εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας για να βοηθήσει την οικογένειά της. Το 1913 μεταναστεύει στις ΗΠΑ. Τα πρώτα χρόνια δουλεύει σε ραφτάδικα και πιλοποιεία, ενώ συμμετέχει και στη Θεατρική Εταιρεία Ιταλών Μεταναστών, όπου και ξεχωρίζει. Το 1918 μετακομίζει στο Λος Αντζελες και συμμετέχει σε κάποιες από τις πρώτες βωβές ταινίες, ενώ παράλληλα δουλεύει και ως μοντέλο σε φωτογράφους. Η γνωριμία της με τον διάσημο φωτογράφο της εποχής Εντουαρντ Γουέστον επιδρά καθοριστικά στη μετέπειτα ζωή της. Το 1923 μετακομίζει στο Μεξικό. Από την αρχή η σχέση της με αυτήν τη χώρα, όπως έλεγε, ήταν ηλεκτρισμένη και την ωθούσε να γίνει καλύτερη φωτογράφος, καλύτερη αγωνίστρια, καλύτερος άνθρωπος. Εκεί γνωρίζει και τους Ντιέγκο Ριβέρα, Φρίντα Κάλο, Κλεμέντε Ορόζκο και Νταβίντ Αλφάρο Σικέιρος. Γίνεται ενεργό μέλος του κινήματος των μουραλιστών, οι οποίοι της ζητούν να φωτογραφίσει τα έργα τους και να συνεισφέρει στην εφημερίδα «El Machete», που εκδίδεται από την Ενωση Επαναστατών Εργατών, Τεχνικών, Ζωγράφων, Γλυπτών και Χαρακτών του Μεξικού και αργότερα γίνεται η επίσημη εφημερίδα του Κομμουνιστικού Κόμματος Μεξικού. Η εγγύτητά της με τους τοιχογράφους δεν ήταν μόνο συναισθηματική, αλλά προπαντός είχε να κάνει με την κοινή τους στάση απέναντι στην Τέχνη και τη ζωή. Θεωρούν ότι η Τέχνη μπορεί και πρέπει να βρεθεί παντού, σε σχολεία, γειτονιές, χωριά και εργοστάσια. Σκοπός της είναι να εμπνεύσει, να αποκαλύψει, να δώσει δύναμη και γνώση. Η Τέχνη για εμάς, έλεγε ο Σικέιρος, είναι "δημόσια περιουσία".

Εξυψώνοντας τον απλό άνθρωπο

Με την κάμερά της η Μοντότι απαθανατίζει τη ζωή και τους ανθρώπους του Μεξικού. Επικεντρώνεται στους εργάτες και στους αγρότες, καταφέρνοντας να δώσει μια πρωτοποριακή αισθητική και θεματολογία στο φωτογραφικό της έργο. Η λαϊκή τέχνη, τα τοπία του Μεξικού λειτουργούν και ως η αφετηρία για τις πιο αφηρημένες εικόνες της. Η πολιτική της στράτευση, ως μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Μεξικού, είναι παρούσα στις φωτογραφίες της. Η δεκαετία του '20 είναι και η πιο γόνιμη καλλιτεχνικά περίοδος για την Μοντότι. Θα φωτογραφήσει ολόκληρο το Μεξικό και ιδιαίτερα τις φτωχές περιοχές του Νότου. Οι φωτογραφίες της διαπερνούν πολλά καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής, μα κυρίως ο φακός της ανυψώνει τη γυναίκα, τον εργάτη, τον αγρότη, αιχμαλωτίζει τη φύση και την παράδοση του Μεξικού, τη δύσκολη ζωή και τη φτώχεια, τους εργατικούς αγώνες. Η Τίνα Μοντότι καταφέρνει, απαθανατίζοντας μόνο τα χέρια των ανθρώπων, να περιγράψει όλη τη ζωή τους. Τα χέρια ενός αγρότη, ενός κουκλοπαίχτη, ενός μωρού που θηλάζει γραπώνοντας το στήθος της μάνας του, αφηγούνται μια ολόκληρη ιστορία. Το 1930, η Μοντότι, μαζί με άλλους επαναστάτες που είχαν βρει καταφύγιο στο Μεξικό, απελαύνεται από τη χώρα.

Η δράση της στην Κόκκινη Βοήθεια

Στην Ευρώπη η Mοντότι βρίσκει αρχικά καταφύγιο στο Βερολίνο και στη συνέχεια στην ΕΣΣΔ. Συμβάλλει αποφασιστικά στη Διεθνή Κόκκινη Βοήθεια (οργάνωση της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Ιδρύθηκε το 1922 με σκοπό να συμβάλει υλικά και ηθικά στους πολιτικούς κρατούμενους και τις οικογένειές τους).
"Τίποτα δεν είναι τόσο πειστικό και εύγλωττο όσο αυτό που μπορείς να δεις με τα μάτια σου. Ανεξάρτητα από το πόσο καλά περιγράφεις μια ένοπλη αστυνομική επίθεση σε μια διαδήλωση εργαζομένων, ένα σώμα εργάτη που ποδοπατήθηκε από την έφιππη αστυνομία ή έναν νέγρο που λιντσάρεται από τους βάναυσους, αιμοδιψείς μπράβους, μια τέτοια εικόνα ζωγραφισμένη σε προφορική ή γραπτή μορφή δεν θα είναι ποτέ τόσο πειστική όσο η φωτογραφική του αναπαράσταση. Ο φωτογράφος είναι ο πιο αντικειμενικός από όλους τους γραφίστες. Καταγράφει μόνο ό,τι παρουσιάζεται τη στιγμή της λήψης του φακού του και μια φωτογραφική εικόνα γίνεται κατανοητή σε όλες τις χώρες και από όλα τα έθνη". Τα παραπάνω σημειώνει στο άρθρο της με τίτλο "Η φωτογραφία ως όπλο αναταραχής", στο οποίο περιλαμβάνεται μεταξύ άλλων και κάλεσμα με συγκεκριμένες οδηγίες σε κομμουνιστές και πρωτοπόρους εργάτες, για να φωτογραφίζουν πλευρές της σκληρής καθημερινότητάς τους και να συμβάλλουν και μέσω αυτής της Τέχνης, στήνοντας εκθέσεις, διαλέξεις, εφημερίδες τοίχου, στην αποκάλυψη της πραγματικότητας. “La cámara es un arma que me permite mirar el mundo y cambiarlo a mi manera.” _no como una cuestión de normas, sino de mirar, sentir y contar. Su obra une arte y compromiso social, transforma lo cotidiano en símbolo y utiliza la luz y la sombra para crear imágenes que aún hoy nos interpelan y nos inspiran__ "Η φωτογραφική μηχανή είναι ένα όπλο που μου επιτρέπει να βλέπω τον κόσμο και να τον αλλάζω με τον δικό μου τρόπο". — όχι ως θέμα κανόνων, αλλά θέασης _οπτικής, αίσθησης και αφήγησης. Το έργο της ενώνει την τέχνη και την κοινωνική δέσμευση, μεταμορφώνοντας την καθημερινότητα σε συμβολισμό και χρησιμοποιώντας το φως και τη σκιά για να δημιουργήσει εικόνες που εξακολουθούν να μας προκαλούν και να μας εμπνέουν σήμερα.

Για τα παιδιά

Μεγάλο είναι το ενδιαφέρον της και για τα παιδιά. Σε πολλά κείμενά της καταπιάνεται με τις δυσκολίες της καθημερινότητάς τους, ενώ σε άλλα φωτίζει πλευρές για το πώς πρέπει να σταθεί η Κόκκινη Βοήθεια απέναντι στα παιδιά και κύρια σε αυτά που βιώνουν τις διώξεις και τις φυλακίσεις των κομμουνιστών γονιών τους. "Τα παιδιά των οποίων οι πατέρες είναι στη φυλακή ή απελαύνονται, επομένως, όχι μόνο χάνουν τον τροφοδότη τους, αλλά και την ίδια την τροφή τους. Επίσης είναι εκτεθειμένα στην πιο επαίσχυντη παρενόχληση. Μια ατμόσφαιρα περιφρόνησης σχηματίζεται από τους δασκάλους στα σχολεία και από τους γείτονες γύρω τους... Και εδώ όλες οι οργανώσεις της Κόκκινης Βοήθειας έχουν πλέον το άμεσο καθήκον να κινητοποιήσουν αυτά τα παιδιά. Δεν είναι μόνο καθήκον μας να στηρίξουμε υλικά αυτά τα παιδιά, πρέπει να είμαστε και υπεύθυνοι για την ηθική τους διαπαιδαγώγηση. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στα ορφανά των θυμάτων της ταξικής πάλης να πέσουν στα χέρια της αστικής τάξης".

 Ο τάφος της στην Panteón de Dolores
και στην πλάκα υπάρχουν χαραγμένοι οι στίχοι του Pablo Neruda:
"Αγνό το γλυκό όνομά σου
στην αγνή και εύθραυστη ζωή σου:
γύρη μελισσών,
φωτιά χιόνι και σιωπή… "
Tina Modotti
Y tu suave silencio se llena de raíces.
No dormirás en vano, hermana.
Puro es tu dulce nombre, pura es tu frágil vida,
de abeja, sombra, fuego, nieve, silencio, espuma,
de acero, línea, polen, se construyó tu férrea,
tu delgada estructura

Ειλικρινείς φωτογραφίες

Στα χρόνια του Ισπανικού Εμφυλίου δίνει τη μάχη για τα "παιδιά του πολέμου", αλλά συμβάλλει και στην προπαγάνδα. Μετά την ήττα των δημοκρατικών δυνάμεων διασχίζει τα Πυρηναία με χιλιάδες άλλους εξόριστους. Ζητά πολιτικό άσυλο στις ΗΠΑ, όμως η κυβέρνηση αρνείται να της το παραχωρήσει. Το 1940 εγκαθίσταται στο Μεξικό. "Φεύγει" από τη ζωή το 1942, στα 46 της χρόνια. " Προσπαθώ να παράγω όχι Τέχνη αλλά ειλικρινείς φωτογραφίες, χωρίς στρεβλώσεις ή χειρισμούς. Η φωτογραφία, ακριβώς επειδή παράγεται στο παρόν και επειδή είναι βασισμένη σε αυτό που υπάρχει αντικειμενικά μπροστά απ' τη φωτογραφική μηχανή, αποτελεί το πιο ικανοποιητικό μέσο για την καταγραφή της αντικειμενικής ζωής σε όλες τις πτυχές της, και από αυτό προέρχεται η τεκμηριωτική της αξία. Αν σε αυτό προστεθούν η ευαισθησία, η κατανόηση και πάνω απ' όλα ο ξεκάθαρος προσανατολισμός ως προς τη θέση που πρέπει να έχει στο πεδίο της ιστορικής εξέλιξης, πιστεύω ότι το αποτέλεσμα είναι αντάξιο μιας θέσης στην κοινωνική παραγωγή, στην οποία θα έπρεπε όλοι να συνεισφέρουμε".

Εγγράφηκε ως Nicanor Mac Partland με το επώνυμο της μητέρας του, της νεαρής Ιρλανδέζας Cecilia Magdalena, επειδή ήταν γιος εξωσυζυγικής ένωσης, παρά τις επιθυμίες του πατέρα του. Ο Δομινικανός ράφτης Nicanor Mella, προσπάθησε να αντιμετωπίσει το αστικό δίκαιο της εποχής και να τον αναγνωρίσει νομικά. Έκανε την πρώτη του διδασκαλία σε καθολικά σχολεία στην Αβάνα. Το 1915 ο Χούλιο ταξίδεψε στη Νέα Ορλεάνη των Ηνωμένων Πολιτειών, μαζί με τον μικρότερο αδερφό του Σεσίλιο και τη μητέρα του, καταταγμένος στον στρατό, προσποιούμενος ότι ήταν μεγαλύτερος από 14χρονος. Ένας φίλος του πατέρα του τον γύρισε πίσω στην Κούβα, όπου μπήκε στην Ακαδημία Newton και ως μαθητής του Μεξικανού ποιητή Salvador Díaz Mirón, ανακάλυψε την ιδεολογία του José Martí ιδρυτή του Partido Revolucionario Cubano (Κουβανικού Επαναστατικού Κόμματος).

Το όνειρό του να είναι στρατιώτης και να πολεμήσει για την αμερικανική πατρίδα γίνεται μια ισχυρή απόφαση. Η επιθυμία να εγγραφεί στο Colegio Militar de San Jacinto τον οδήγησε να αναλάβει, το 1920, ένα ταξίδι στο Μεξικό. Από εκείνη τη χώρα, εν μέσω της επανάστασης, κατάλαβε το ιμπεριαλιστικό νόημα που είχε διακηρύξει ο «παναμερικανισμός» και η «δημοκρατία», ενώ διατηρούσε τα στρατεύματά του κατοχής στη Νικαράγουα, την Αϊτή και τη Δομινικανή Δημοκρατία.
«Οι αδελφοπόλεις που ανακάλυψε ένας επίμονος τρελός, τα μικρά ενός γερασμένου λιονταριού, είναι σήμερα η λεία ενός έναστρου αετού. Για ποιό λόγο; Γιατί δικαιοσύνη; Με κανένα τρόπο [...]. Δείτε τις δημοκρατίες της Λατινικής Αμερικής ενωμένες για να τις δείτε δυνατές, κυρίαρχες και υπηρέτες της Ελευθερίας. Θεά… “Εδώ είναι το ιδανικό μου”, διακήρυξε δυνατά και καθαρά ο νεαρός _17χρονος Μέγια.

Σε εκείνη την πρώιμη επίσκεψη στην πατρίδα του Χουάρες, προσδιορίζει οριστικά ποιος είναι ο κύριος εχθρός και θα μπει στο μικροσκόπιο ο δρόμος της ενότητας της Λατινικής Αμερικής για να τον νικήσει. Επέστρεψε στην Κούβα και απέκτησε πτυχίο από το Ινστιτούτο Μέσης Εκπαίδευσης Pinar del Río το 1921. Την ίδια χρονιά μπήκε στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας, όπου γράφτηκε στη Νομική, τη Φιλοσοφία και τα Γράμματα.

“Το υψηλότερο κέντρο πολιτισμού δεν πρέπει και δεν μπορεί να είναι ένα απλό εργοστάσιο τίτλων. Ένα λατινικό πανεπιστήμιο δεν είναι μια σχολή επιχειρήσεων όπου πηγαίνει κανείς για να αναζητήσει μόνο τα μέσα για να κερδίσει τα προς το ζην: το σύγχρονο πανεπιστήμιο πρέπει να επηρεάζει άμεσα την κοινωνική ζωή, πρέπει να επισημαίνει τις διαδρομές της προόδου, πρέπει να προκαλεί μέσω της δράσης την πρόοδο μεταξύ των ατόμων , μέσω των καθηγητών του, εξάγει τα μυστήρια της επιστήμης και τα εκθέτει στη γνώση των ανθρώπων”, διακήρυξε ο Mella για την κοινωνική λειτουργία του Πανεπιστημίου της Αβάνας.

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς θα μπορούσε να κάνει τόσα πολλά και να οργανώσει τόσους δημοφιλείς τομείς της Κούβας και της Λατινικής Αμερικής στη σύντομη ζωή του. Υπήρξε διαχειριστής και δημοσιογράφος στο πανεπιστημιακό περιοδικό Alma Mater από το 1922 έως το 1923. Τον Ιανουάριο του 1923, σε ηλικία 20 ετών, ήταν ήδη ο ηγέτης του φοιτητικού αγώνα για την πανεπιστημιακή μεταρρύθμιση και ίδρυσε την Πανεπιστημιακή Φοιτητική Ομοσπονδία (Federación Estudiantil Universitaria FEU). Τον Οκτώβριο του 1923 οργάνωσε και διηύθυνε το Πρώτο Εθνικό Συνέδριο Φοιτητών και τον Νοέμβριο εγκαινίασε το Λαϊκό Πανεπιστήμιο José Martí, με σκοπό να “παρέχει πολιτική και ακαδημαϊκή διδασκαλία στους εργάτες και να συνδέσει το Πανεπιστήμιο με τις ανάγκες των καταπιεσμένων”.

brigadίστας __ στο νησί της επανάστασης
κατά την 1η Período especial (ειδική περίοδο)
αμέσως μετά τις ανατροπές
και την παλινόρθωση του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ

Το 1924 δημοσίευσε ένα φυλλάδιο με τίτλο “Κούβα, ένας λαός που δεν υπήρξε ποτέ ελεύθερος”, χωρισμένο σε διάφορα μέρη: “Ο ιμπεριαλισμός των Γιάνκι ήταν πάντα εχθρός της ανεξαρτησίας της Κούβας”, “Η κυριαρχία της Κούβας πριν από το πολιτικό δίκαιο”, “τροποποίηση Platt”, και “Άλλες μορφές και εκδηλώσεις της κυριαρχίας των Γιάνκηδων στην Κούβα”.

Στις 16 Ιουνίου 1925, σε ηλικία 22 ετών, ίδρυσε, μαζί με τον Carlos Baliño –πρόδρομο της κουβανικής μαρξιστικής σκέψης και δημιουργό, με τον José Martí, του Κουβανικού Επαναστατικού Κόμματος–, το Κομμουνιστικό Κόμμα Κούβας, ως πρώτος οργανωτικός γραμματέας του. Το 1926 εκδιώχθηκε από το Πανεπιστήμιο της Αβάνας για τις επαναστατικές του ενέργειες ενάντια στη δικτατορία του Gerardo Machado και συνελήφθη από τις δυνάμεις καταστολής. Στη φυλακή κηρύσσει απεργία πείνας επ’ αόριστον. Η επιτροπή για την απελευθέρωση του Mella ξεκινά εκστρατεία, η εθνική και διεθνής πίεση γίνεται αισθητή και απελευθερώνεται στις 23 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.

Στη συνέχεια ξεκίνησε για την Ονδούρα και πήγε εξόριστος στο Μεξικό, όπου εντάχθηκε στο ηπειρωτικό και διεθνές επαναστατικό κίνημα του οποίου διορίστηκε Γενικός Γραμματέας, ηγετική θέση από την οποία καθιέρωσε επαφή με επαναστάτες και δημοκράτες σε ολόκληρη την περιοχή και προώθησε προπαρασκευαστικές δραστηριότητες για μια διεθνή εκδήλωση. Τον Φεβρουάριο του 1927 παρακολούθησε το Παγκόσμιο Συνέδριο κατά της αποικιοκρατικής καταπίεσης και του ιμπεριαλισμού, που πραγματοποιήθηκε στις Βρυξέλλες, όπου ήρθε σε επαφή με επαναστάτες και αντι-αποικιακούς μαχητές από 37 χώρες και 137 προοδευτικές οργανώσεις στον κόσμο.

Το 1928 στο Μεξικό συναντήθηκε με την  επαναστάτρια μαχήτρια, Tina Modotti, με τον οποίο είχε μια έντονη ερωτική σχέση, η οποία διήρκεσε μόνο τέσσερις μήνες όταν δολοφονήθηκε πισώπλατα από τους μπράβους του Machado, σαν σήμερα 10-Ιαν-1929. Η τελευταία του φράση και κληρονομιά ήταν: "Πεθαίνω για την επανάσταση".