Κούβα: Μνημείο José Martí _φόρος τιμής

Το Μνημείο εγκαινιάστηκε από τον Φιντέλ Κάστρο στις 27-Ιαν-1996, στη βάση του οβελίσκου που βρίσκεται στην Πλατεία της Επανάστασης στην Αβάνα. Αναμφίβολα το μεγαλύτερο μνημείο αφιερωμένο σε Εθνικό Ήρωα στον κόσμο. Ήταν ο Comandante en Jefe Fidel Castro Ruz που προώθησε την ιδέα της δημιουργίας ενός μόνιμου κέντρου αναφοράς στον πνευματικό δημιουργό της επίθεσης στους στρατώνες Μονκάδα. Το 1995, με την ευκαιρία της εκατονταετηρίδας από τον θάνατο στη μάχη του Χοσέ Μαρτί, η πρόταση άρχισε να παίρνει μορφή. Στο τέλος της εναρκτήριας ξενάγησης, ο Φιντέλ ανέφερε: "Νιώθει κανείς ικανοποίηση που ένας άνθρωπος σαν αυτόν έλαβε έναν τόσο όμορφο, αισθητικά ευχάριστο φόρο τιμής, επειδή ο συνδυασμός όλων εδώ είναι πραγματικά το κάτι άλλο. Ο σχεδιασμός ήταν εξαιρετικός. Τώρα έχουμε πραγματικά ένα Μνημείο, το οποίο νομίζαμε ότι είχαμε ήδη, επειδή υπήρχε ένα μαζί και το αστέρι. Νομίζω ότι πολλοί θα έρθουν να το δουν. Δεν θα υπάρξει ούτε ένας πολίτης που να μην περάσει από αυτό το μέρος". Γι' αυτό το Μνημείο, ο οβελίσκος και η πλατεία αποτελούν μαζί έναν από τους πιο σημαντικούς χώρους αφιερωμένους στην τιμή του Apóstol (σσ. Αποστόλου προσωνύμιο του José Martí στην Κούβα και τη Λατινική Αμερική ), όχι μόνο για το μεγαλοπρεπές του ύψος αλλά και για την ιστορική του σημασία.

Η διατήρηση και η διάδοση διαφόρων πολύτιμων εγγράφων και φωτογραφιών, που απεικονίζουν τις διαφορετικές περιόδους της ζωής του Maestro, καθώς και τη συνέχεια του τεράστιου έργου του στην Κουβανική Επανάσταση, είναι ο κύριος σκοπός του Μουσείου Μνήμης Χοσέ Μαρτί. Τριάντα χρόνια μετά την ίδρυσή του, παραμένει ένας εμβληματικός χώρος του κουβανικού έθνους.

Η Φλόγα που Παραμένει
100χρονα και Αντιιμπεριαλιστική Πορεία με Λαμπαδηφορία

Χιλιάδες δάδες έλαμψαν για άλλη μια φορά. Άναψαν επειδή υπάρχει Πατρίδα, επειδή υπάρχει ελευθερία, επειδή δεν θα μας κλέψουν το μέλλον. Όλη η Κούβα για τον Μαρτί, για τον Φιντέλ, για τις αποφάσεις μας, για τα όνειρά μας. Έναν ενωμένο λαό που αγαπά και χτίζει, με χέρια και καρδιά. "Είθε αυτό το επαναστατικό, για τον Μαρτί και τον Φιντέλ φως να συνεχίσει να οδηγεί την ακλόνητη πεποίθηση ότι το να πεθάνεις για την πατρίδα είναι να ζεις" Λόγια του της Προέδρου FEU ^^ Litza Elena González Desdín στην Πορεία με Λαμπαδηφορία του 2026

Αγαπητέ Miguel Díaz-Canel Bermúdez, Πρώτε Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚ Κούβας και Πρόεδρε της Δημοκρατίας· μέλη του ΠΓ της ΚΕ του Κόμματος, σύντροφοι από την Προεδρία και προσκεκλημένοι παρόντες· Νεολαίοι, αξιοπρεπή και αδούλωτε λαέ της Κούβας, συμπατριώτες! Για άλλη μια φορά, συγκεντρωνόμαστε σε αυτά τα ιστορικά σκαλιά του Πανεπιστημίου της Αβάνας, ενωμένοι σε μια δεμένη ομάδα, μια ομάδα που συνδέεται με την κυριαρχία και την αξιοπρέπειά μας. Όπως ακριβώς το 1953, ο Δάσκαλος δεν αφέθηκε να πεθάνει στην εκατονταετηρίδα του, σήμερα η νεολαία και ο λαός της Κούβας δεν θα αφήσουν τις ιδέες και την κληρονομιά του αήττητου Comandante en Jefe Fidel Castro Ruz να πεθάνουν. Δεν ερχόμαστε μόνο για να θυμόμαστε· ερχόμαστε για να συνεχίσουμε το έργο και να επιβεβαιώσουμε ότι ο Μαρτί δεν είναι ένα ακίνητο άγαλμα ούτε ένα όνομα σε βιβλία. Ερχόμαστε για να διακηρύξουμε δυναμικά ότι ο Μαρτί ζει, ότι ο Μαρτί μάχεται, ότι ο Μαρτί μας καθοδηγεί. Η φωνή του συνεχίζει να ηχεί δυναμικά ενάντια στην αυτοκρατορία, ενάντια στην καταπίεση, ενάντια στην αδικία. Ο Μαρτί δεν πέθανε: πολλαπλασιάστηκε στους εργάτες, τους αγρότες, τους φοιτητές, τους στρατιώτες, τους καλλιτέχνες, τους αθλητές, τους επιστήμονες - σε έναν ολόκληρο λαό που εμπνέεται από την κληρονομιά του.

Ο Μαρτί ζει μέσα στην αντίσταση εκείνων που δεν τα παρατάνε ποτέ μπροστά στις αντιξοότητες, σε εκείνους που δεν γονατίζουν ποτέ μπροστά στον καταπιεστή, σε εκείνους που υπερασπίζονται τη δύναμη των ιδεών ως ανυπέρβλητη δύναμη. Και ζει μέσα μας, στους νέους που γνωρίζουμε ότι ο αντιιμπεριαλισμός είναι μια βαθιά αγάπη για την ελευθερία. Ο Μαρτί είναι φλόγα, πυξίδα, δέσμευση. Ο Μαρτί είναι σημαία, τουφέκι πεποίθησης. Ως νέα, υψώνω τη φωνή μου για να πω ότι δεν δεχόμαστε ούτε νέες ούτε παλιές αλυσίδες. Ότι η γενιά μας, όπως αυτή που πριν από 73 χρόνια ηγήθηκε της πρώτης λαμπαδηδρομίας, με επικεφαλής τον Φιντέλ από το Πανεπιστήμιο όπου ξεκίνησε ως επαναστάτης, δεν θα παραδοθεί ούτε θα ξεπουληθεί. Αυτή δεν είναι πράξη νοσταλγίας είναι έκκληση για δράση. Εναπόκειται σε εμάς να υπερασπιστούμε την κυριαρχία, να οικοδομήσουμε μεγαλύτερη κοινωνική δικαιοσύνη και να υψώσουμε τη σημαία της ενότητας της Λατινικής Αμερικής και του αντιιμπεριαλισμού που μάθαμε από τον Μαρτί και τον Φιντέλ.

Η γενιά μας παραλαμβάνει την κληρονομιά του Δασκάλου και του καλύτερου μαθητή του, Fidel Castro Ruz, με τη δέσμευση να ανταποκριθεί στις προκλήσεις της εποχής μας, σε μια στιγμή που, αντιμέτωποι με τις απειλές των εχθρών του κουβανικού έθνους, η ιδεολογική σταθερότητα και το ιερότερο καθήκον των επαναστατών - η υπεράσπιση της πατρίδας - είναι ύψιστης σημασίας. Και αυτή είναι η δέσμευσή μας: να αφοσιωθούμε πλήρως στην Κούβα σε κάθε απαραίτητο έργο, να μην αφήσουμε ποτέ το αγωνιστικό πνεύμα και την υπεράσπιση κάθε σκοπού μας να πεθάνουν. Σήμερα επιστρέφουμε σε αυτό το σύνθημα που γεννήθηκε από τον πόνο της γνώσης.

Η φυσική εξαφάνιση του αιώνιου Caguairán _ Yo soy Fidel _Είμαι ο Φιντέλ, μεταφράζεται σε συγκεκριμένες πράξεις και επιτεύγματα (σσ. προσωνύμιο για τον Fidel: το Caguairán είναι ένα σπάνιο, εξαιρετικά σκληρό και ανθεκτικό δέντρο, ενδημικό της Κούβας. Το πολύτιμο, πορφυρό-κόκκινο ξύλο του είναι γνωστό για την εξαιρετική του αντοχή, γι' αυτό και αποκαλείται "quiebra hacha" _σπάει το τσεκούρι) Από αυτό το συμβολικό μέρος, ανακοινώνουμε και υποστηρίζουμε την έκκληση του Κέντρου Fidel Castro Ruz για το πρώτο Διεθνές Συνέδριο: "Φιντέλ: Κληρονομιά και Μέλλον", που θα πραγματοποιηθεί στην Αβάνα 10-13 Αυγούστου, για την εκατονταετηρίδα από τη γέννηση του ιστορικού μας ηγέτη.

Καλούμε τους νέους που υποστηρίζουν δίκαιους σκοπούς σε όλο τον κόσμο, κοινωνικά κινήματα, πολιτικές προσωπικότητες, πολιτιστικές προσωπικότητες, επιστήμονες και άλλους επαγγελματίες, μελετητές της ζωής και του έργου του Αρχιστράτηγου Comandante en Jefe και φίλους της Κουβανικής Επανάστασης σε όλο τον κόσμο, να συμμετάσχουν σε αυτό το εξαιρετικό γεγονός.

Συμπατριώτες:
Ζούμε σε πολύ ταραγμένες εποχές, όπου η αυτοκρατορία και ο επικεφαλής της, Ντόναλντ Τραμπ, θέλουν να επιβάλουν μια τάξη βομβών, απαγωγών, διώξεων, καταστροφών και θανάτου, θέλουν να μας επιστρέψουν στον καταστροφικό φασισμό. Συνεπώς, από αυτή την πορεία, συνεχίζουμε να καταδικάζουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την δειλή στρατιωτική επιθετικότητα των Ηνωμένων Πολιτειών κατά της Βενεζουέλας και καταγγέλλουμε την απαγωγή του προέδρου, Νικολάς Μαδούρο Μόρος, και της συζύγου του, Σίλια Φλόρες.

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ ότι στις 3 Ιανουαρίου, την πιο σκοτεινή ώρα των πρώτων πρωινών, εμείς οι Κουβανοί χάσαμε 32 από τους πιο γενναίους γιους μας, πολλοί από τους οποίους νέοι, που έπεσαν εν ώρα καθήκοντος. Αποτελούν διαρκή έμπνευση για τη γενιά μας. Είναι παραδείγματα της ιστορίας του αγώνα για μια ενωμένη Αμερική, για μια ολοένα και πιο κυρίαρχη πατρίδα. Σε αυτούς, τιμή και δόξα για πάντα. Με την ίδια ενότητα και σφοδρότητα που επέδειξαν, σήμερα ορκιζόμαστε ότι δεν θα υπάρξει σιωπή ή αδιαφορία. Ορκιζόμαστε να ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους, να είμαστε φύλακες αξιοπρέπειας, να μην επιτρέψουμε να προδοθεί η θυσία των Martí, Mella, José Antonio, Raúl, Fidel και των συντρόφων τους της Γενιάς των 100χρονων, που μας έφεραν εδώ. Μας έδειξαν τον δρόμο και επιβεβαιώνουμε τη δέσμευσή τους στη συνέχισή του. Είμαστε μια αντιιμπεριαλιστική γενιά που δεν γονατίζει, δεν ξεπουλιέται και δεν μένει σιωπηλή.

Ας ανάψουμε τους πυρσούς μας και ας βαδίσουμε με την υπερηφάνεια ότι γνωρίζουμε ότι είμαστε κληρονόμοι των πιο γνήσιων παραδόσεων αγώνα. Είθε αυτό το επαναστατικό, εμπνευσμένο από τον Μαρτί, εμπνευσμένο από τον Φιντέλ, εκατονταετές και αντιιμπεριαλιστικό φως να συνεχίσει να καθοδηγεί την ακλόνητη πεποίθηση ότι το να πεθαίνεις για την Πατρίδα ισοδυναμεί με ζωή.

Ζήτω ο Μαρτί και ο Φιντέλ!
Ζήτω η ελεύθερη Κούβα!
Ζήτω η Αμερική μας, ανεξάρτητη και κυρίαρχη!

^^σσ. Η Federación Estudiantil Universitaria (FEU) de Cuba, που ιδρύθηκε το 1922 από τον δολοφονημένο κομμουνιστή Julio Antonio Mella _δείτε Χούλιο Αντόνιο Μέγια: πέθανε σαν επαναστάτης κομμουνιστής και θα ζει για πάντα, είναι η ιστορική οργάνωση που εκπροσωπεί τους φοιτητές στην Κούβα. Με έδρα την Αβάνα, είναι μία από τις παλαιότερες φοιτητικές οργανώσεις στη Λατινική Αμερική, συνδεδεμένη με την OCLAE και την επαναστατική παράδοση: Ιδρύθηκε αρχικά για τους φοιτητές του Πανεπιστημίου της Αβάνας και τους εκπροσωπεί διατηρώντας δεσμούς με φοιτητικές οργανώσεις στη Λατινική Αμερική και τον κόσμο. Ξεκίνησε κατά τη διάρκεια των πανεπιστημιακών μεταρρυθμίσεων, αντιτασσόμενη στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Έδρα Calle 23 No-502 e/ G y H, Vedado, Plaza de la Revolución, La Habana, Cuba +53 7 8316758,  eudecuba1922@gmail.com.

Απόψε, για τον José Martí και τον Φιντέλ,
μια μεγαλειώδης πορεία

Γεννήθηκε  28 Γενάρη 1853, ήρθε από τον ήλιο και προς αυτόν συνεχίζει, αφιερωμένος σαν σε πράξη αγάπης, να μας ωθεί να αγαπάμε και να γινόμαστε καλύτεροι γράφει η Granma, σε ένα σύντομο αφιέρωμα

Τι να γράψω _λέει, για τον Martí; Η αμφιβολία δαγκώνει και ανεβάζει το χτυποκάρδι, αιωρείται και επιτίθεται στις πιο απροσδόκητες στιγμές. Και όχι γιατί έχουν ειπωθεί όλα, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Ο Martí είναι μια ανεξιχνίαστη απεραντοσύνη, που μέσα στο μυστήριο του μας συντροφεύει αλλά και μας προκαλεί.

Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την ηθική του και την αρετή του, που καλείται να επιστρέψει από το καλό, σαν από ένα λουτρό φωτός. Αντιμέτωποι με το παράδειγμα της ζωής του Martí, και τις γραφές του τον καθημερινό ύψιστο αγώνα, τη συγκίνηση που νιώθουμε να γεννιέται από την κοινωνία, με την ποίηση στην πιο αγνή της μορφή. Το να σκέφτεσαι τι να γράψεις οδηγεί στο διάβασμα: λέει ο μελετητής του Apóstol (σσ. “Αποστόλου” κουβανέζικο προσωνύμιο του José Martí), Λουίς Τολέδο Σάντε, ότι στο έργο του η παρουσία “μιας στοργικής κατανόησης του κόσμου είναι ένα διαρκές χαρακτηριστικό, που δεν υπονοούσε σε καμιά περίπτωση προσαρμοστική προσκόλληση στις υπάρχουσες πραγματικότητες, αλλά μια ελκυστική υπόθεση της επιθυμίας να μεταμορφωθούν και να γίνουν αληθινές πηγές για να ανθρωπέψει ο άνθρωπος”.

Ίσως πιο σημαντικό από το να εκφράσουμε με λόγια τις εντυπώσεις μας για αυτόν τον σπουδαίο άνθρωπο που ενσαρκώνει μέσα του το καλύτερο και καθαρότερο του νησιού της επανάστασης, είναι πρώτα να κατανοήσουμε από αυτόν, τον τρόπο να βλέπεις μέσα από την κατανόηση και να γίνουμε το σωστό πράγμα εφοδιασμένοι με εκείνη την πνευματικότητα _ που χωρίς αυτή θα είμαστε ξερά όντα, αδρανή κλαδιά.

Στον ανθρώπινο αγώνα: η τεράστια / Μάχη ανάμεσα σε κράνη και κρίνους, το κήρυγμα του Martí μας καλεί να ξεπεράσουμε το θηρίο _τα άγρια θηρία και να τοποθετηθούμε στο πλευρό των κρίνων.
Και να πω: η αμηχανία / του Ανθρώπου είναι η αμηχανία μου _τα μάγουλά μου / υποφέρω από το κακό του Σύμπαντος.

Όταν γεννήθηκε ο José Julián, πριν από 171 χρόνια, σε ένα μικρό σπίτι και σε μια Αβάνα ασφυκτική από τις ανισότητες της αποικιοκρατίας, κανείς –ακόμη και η μητέρα του, η οποία κατακλύζεται από τον πόνο– δεν μπορούσε να υποθέσει ότι αυτό το πλάσμα αναδύθηκε από το μήτρα ανθρώπινης γυναίκας Θα ερχόταν να διδάξει στους συγχρόνους του, και σε κάθε καλό άνθρωπο στο μέλλον, ότι μόνο η αγάπη για τον ΑΝΘΡΩΠΟ γεννά μελωδίες.

Το είπε τόσο ειλικρινά και τόσο ξεκάθαρα που, ακόμα κι όταν διαβάζουμε για πράγματα που μας πληγώνουν, η ομορφιά παρασύρεται και με τον υπαινιγμό ενός δακρύου έρχεται η ευγνωμοσύνη. Αυτός που ήταν σαν το βατόμουρο φροντίζει καλύτερα τα μαργαριτάρια του.
Ήρθε από τον ήλιο και στον ήλιο πήγε... συνεχίζει να πηγαίνει, αφιερωμένος σαν σε πράξη αγάπης, να μας ωθεί να αγαπάμε και να είμαστε … σωστοί (σσ. “με τη σωστή πλευρά της ιστορίας”). Μας ξυπνάει και μας ανεβάζει: Να δουλέψουμε! Να ανάψουμε! Αξίνα / Και πυλώνας, αστέρι και φλόγα, και οβελίσκος / Της φωτιάς και οδηγός στον Ήλιο, ο στίχος _στόχος να είναι!

Καλύτερα από το να γράψω στον Martí, για να τον κάνουμε χείμαρρο μας, ένα αληθινό επιχείρημα Όταν, σαν τα φίδια, τα πάθη / Του ανθρώπου τυλίγονται πεισματικά γύρω από τα γόνατά μου! Και μετά, ναι, γράψτε το, και διαβάστε το ξανά, και κοινωνήστε με την απλότητά του από σάρκα και οστά, και πάντα αμφισβητήστε το, βέβαιοι ότι η ιερότητα του ονόματός του βρίσκεται στη ζωτική εγγύτητα με τα όνειρα και τα σώψυχά μας.

José Martí — La Rosa Blanca

Το να πεθάνεις
για τη χώρα και το λαό
είναι να ζεις

Ο Martí ταιριάζει ακριβώς σε κάθε σήμερα, σαν μια πένα, που δεν σταμάτησε ποτέ να γράφει, ο Martí είναι ένα από εκείνα τα όντα των οποίων ο πρόωρος θάνατος μας εμποδίζει να τον θυμίζουμε χωρίς την ερώτηση "πόσα περισσότερα θα μπορούσε να είχε κάνει;" Ωστόσο, επιλέγουμε να τον θυμόμαστε χωρίς απαισιοδοξία και θρήνους, γιατί έζησε τόσο έντονα, τόσο ευγενικά και τόσο δίκαια, που του αρκούσε ώστε να είναι αιώνιος.

Η πατριωτική, επαναστατική πολιτική, και ανθρώπινη ωριμότητα του Apóstol ήρθε, για καλή μας τύχη, πολύ νωρίς. Αυτό του επέτρεψε να οικοδομήσει μια ουσιαστική κληρονομιά σε 42 χρόνια, όχι μόνο για να κατανοήσει την ιστορική εξέλιξη της σκέψης για την ανεξαρτησία της Κούβας, αλλά και για τον ορισμό και την κατανόηση των αρχών που χρειάζεται μια κοινωνία για να είναι δίκαιη και των αξιών που δεν μπορούν να είναι σε ανεπάρκεια αυτών που σκοπεύουν _και παλεύουν να την χτίσουν.

Αυτό είναι ένα αδιαμφισβήτητο πλεονέκτημα της ζωής και του έργου του, που αναπτύχθηκε με απόλυτη συνοχή, για να φτάσει στον υψηλότερο βαθμό αυτού που σοφά προσδιορίζουμε ως παράδειγμα. Επιστρέφουμε στα παραδείγματα ξανά και ξανά αναζητώντας απαντήσεις, ασφαλείς διαδρομές για ταξίδια, αλήθειες που δεν βρίσκονται εύκολα αλλού.
Ο Martí περπατούσε πάντα μαζί μας, επίκαιρος και ακριβής, οδήγησε, μέσα από την άυλη επιβίωσή του, την ανάπτυξη της Επανάστασης, με τον ίδιο τρόπο που έκανε κάποτε με τον Αναγκαίο του Πόλεμο. Γνωρίζουμε την απάντηση: παρά τον χρόνο, τις διαφορές στους χρόνους και τα πλαίσια, τις παραλλαγές στην αντικειμενική πραγματικότητα, όλα συμφωνούν στο γεγονός _πάνε χέρι-χέρι, με το ότι η πλήρης κοινωνική δικαιοσύνη επιτυγχάνεται μόνο όταν φτάνουν τα οφέλη του κατασκευασμένου και όλοι _τότε αγκαλιάζουν κάθε γιο και κόρη της πατρίδας και της επανάστασης .

Επομένως, όπως είπε ο Φιντέλ “όταν αναρωτιόμαστε τι θα έλεγε ο Martí, πώς θα είχε ενεργήσει σε μια δεδομένη κατάσταση, ποια ερμηνεία θα είχε δώσει για την πραγματικότητά μας, δεν το κάνουμε λόγω αδυναμίας διάκρισης ή λήψης αποφάσεων, ούτε λόγω νοσταλγίας για μια ευκαιρία που δεν είχαμε, ακούστε τον, δείτε τον, μοιραστείτε μαζί του την εποχή που έζησε… αλλά επειδή τον αναγνωρίζουμε ως διαχρονικό, οραματιστή και διορατικό, με τον ίδιο τρόπο που θεωρούμαστε οι πιο πιστοί των μαθητών του”.

Ο Martí είναι το “τυχερό” μας, ένα φυλαχτό, μια φωνή που αψηφά το πέρασμα των χρόνων, μια κληρονομιά που αρνείται την αδράνεια, τη στατικότητα του παρελθόντος, γιατί προσαρμόζεται ακριβώς σε κάθε παρόν, λες και η πένα του δεν σταμάτησε ποτέ να κινείται_ το θαυμαστό μυαλό του δεν έπαψε ποτέ να γεννά ευγενείς και εξαιρετικές ιδέες, πάντα σε εγρήγορση όταν χρειαστεί να κυοφορεί θυσίες.

Σε αυτές τις αλήθειες βρίσκεται η οριστική απάντηση στο ερώτημα “όσα περισσότερα θα είχα κάνει;” αν δεν είχε “συμβεί” αυτή η 19^η Μαΐου (σσ. πέθανε 19  Μαΐου 1895). Έκανε πολλά, ακόμα περισσότερα από όσα ονειρευόταν ποτέ να έχει κάνει, πολύ περισσότερα από όσα είχε σκοπό να κάνει, από όσα έθεσε ως στόχο για την ύπαρξή του, πέρα και πάνω από τα όνειρά του. Και το έκανε για έναν αδιαμφισβήτητο λόγο, έναν λόγο που τον εκφράζουμε περήφανα και τον ενστερνιζόμαστε με βεβαιότητα: το να πεθάνεις για τη χώρα σου και το λαό της σημαίνει να ζεις.

Μάχη ανάμεσα σε κράνη και κρίνους _
τριανταφυλλόδασος ___Εκεί σιγά σιγά

Ω! το αίμα της ψυχής, το έχεις δει;
Έχει χέρια και φωνή, και σε αυτόν που το χύνει
Αιώνια ανάμεσα στις σκιές που κατηγορεί.
Υπάρχουν κρυφά εγκλήματα και υπάρχουν πτώματα
Των ψυχών, και υπάρχουν και δολοφόνοι απαίσιοι!
Στο δάσος έρχονται: από την πιο ψηλή βελανιδιά
Ας δουλέψουμε έναν πυλώνα, και στον πυλώνα
Πόσοι απατούν γυναίκες!

Αυτός είναι ο ανθρώπινος αγώνας: ο τεράστιος
Μάχη των κρανών και των κρίνων!
Λοιπόν, οι περήφανοι άντρες δεν είναι θηρία;
Κτήνη και άγρια ​​θηρία! Κοίτα, εδώ σου φέρνω
Το θηρίο μου νεκρό και η οργή μου εξημερώθηκε.
Έλα, να σωπάσεις, να μουρμουρίσεις, στο θόρυβο
Φύλλα Απρίλη και φωλιές πουλιών.

Άσε, ω αγαπημένη μου, τους βουβούς τοίχους
Από αυτό το κούφιο σπίτι και έλα μαζί μου
Όχι στη θάλασσα που χτυπάει και βρυχάται αλλά στο δάσος
Τριαντάφυλλα βρίσκονται στον πάτο της ζούγκλας.
Η ζωή είναι ωραία εκεί, γιατί είναι δωρεάν,
Και η αρετή σου, ελεύθερη, θα είναι αληθινή,
Αφιλόκερδα, τον αξιότιμο σεβασμό.
Ούτε η αγάπη, αν δεν είναι χωρίς αντάλλαγμα, δεν δίνει ευτυχία.

Ω, κακοί άνθρωποι, αυτοί που απολαμβάνουν ήρεμα
κλεμμένους έρωτες! Αν είναι ξένη
Η στοργή, η ευχαρίστηση του σεβασμού
Είναι χίλιες φορές μεγαλύτερη από αυτή της απόλαυσής του.
Από την καλή δουλειά ότι η περηφάνια μένει στο στήθος

Και σαν γλυκά δάκρυα ξεχειλίζει,
Και με περίεργα λόγια, που φαίνονται
Φτερουγίσματα, όχι φωνές! Και τι κρίμα
Αυτό για την προσποίηση αγάπης! Λοιπόν υπάρχει μαρτύριο
Όπως εκείνος, που _χωρίς να αγαπά, μιλάει για αγάπη!

Έλα, θα πάω εκεί λυπημένος, γιατί βλέπω τον εαυτό μου!
Έλα, η μοναξιά θα είναι η ασπίδα σου!

Alexa εννιά χρονών

–Δώσε μου λίγη υπομονή, Θεέ μου!–, ικέτευσε εκείνη η γυναίκα σαν με μανία. “Πες του πως να γίνω καλύτερος”, απάντησε μια δακρυσμένη φωνή κοριτσιού. “Ουφ, φαίνεται ότι ο μικρός είναι de ampanga”, (σσ. ιδιωματισμός κουβανέζικος “στο κλαρί”) σκέφτηκα. Η κάοντρα από το εσωτερικό του σπιτιού. Στο πεζοδρόμιο, μπροστά στην πόρτα, αναποφάσιστος για το αν θα χτυπήσει ή όχι, επαναλήφθηκε η απειλή της γυναίκας: -Κοίτα, θα το μάθουν όλοι …
–Θα ήθελες να κάνει κάποιος άλλος το ίδιο, αν ήταν η γιαγιά ή η μητέρα μας, και ήμασταν στεναχωρημένοι;– ανταπάντησε το κοριτσάκι, του οποίου το όνομα και την ηλικία μου είπαν αργότερα: Αλέξα!

Τελικά από το πίσω μέρος του σπιτιού ξεπρόβαλε μια άλλη γυναίκα, αποφασισμένη να αφαιρέσει τα ντεσιμπέλ από τον καυγά. Μόλις παρατήρησε την παρουσία μου, με κάλεσε κατακόκκινη, τσατισμένη μέσα.
– Alexa, γιατί παρακούς έτσι την αδερφή σου;
“Δεν παρακούω, μαμά”, απάντησε το αθώο παιδί με ζωντανά δάκρυα. –Ξέρεις ότι η Ρέινα πέθανε, η καημένη. Κοίτα το σπίτι της εκεί, κοίτα… (ανέφερε παιδιά της νεκρής). Είναι λυπημένοι, είδα τον Robertico να κλαίει. Το είπα στην αδερφή μου, αλλά συνεχίζει να παίζει τη μουσική δυνατά.

Το βλέμμα του κοριτσιού αναζήτησε τον Martí που ζωντάνεψε στο δωμάτιο, μέσα από έναν πίνακα τοποθετημένου πάνω από την τηλεόραση. “Συγχωρέστε την”, είπε και πρόσθεσε: “Την αγαπώ και λες ότι για να είσαι καλή πρέπει να είσαι σαν αυτόν, αλλά η αδερφή μου δεν είναι έτσι, είναι κακή”.
-"Οχι. Οι καλοί άνθρωποι μερικές φορές κάνουν και λάθη" _“Μην κλαις, μικρή μου πριγκίπισσα, αυτό δεν θα ξαναγίνει”, απάντησε η μητέρα.

Εκείνη τη μέρα, για μια στιγμή, μου φάνηκε ότι ο Apóstol είχε κάνει τη σιωπή του να εκραγεί μέσα σε αυτούς τους τέσσερις τοίχους, ότι από τον πίνακα στην τηλεόραση έσπαγε την ψυχραιμία του, απρόθυμος να συνεχίσει απαθής, όταν οι επείγουσες ανάγκες της χώρας του απαιτούσαν αυτόν.

Φαινόταν ότι, με σώμα, σάρκα και οστά, εκείνος από τη Χρυσή Εποχή είχε φτάσει στο χώρο, ταραγμένος, δυσαρεστημένος, αντιστεκόμενος σε μια αδιάκριτη χειρονομία, μετενσαρκώθηκε στην υπέροχη εξέγερση μιας εννιάχρονης ψυχής, θυμωμένη με τη στάση του σώματος, ενός μέλους της οικογένειας αδιαφορώντας για τον πόνο όσων θρήνησαν την αποχώρηση ενός αγαπημένου προσώπου.

Ήσυχα, χαιρέτησα κι εγώ μια άλλη αθώα ανυπακοή.

Το ψηλαφίσιμο μπαστούνι ενός ηλικιωμένου άνδρα κατήγγειλε την ευθραυστότητα των βημάτων του. Στην αντίθετη κατεύθυνση περπατούσαν δύο πιτσιρίκια, με στολές, σακίδια και κασκόλ. “Στάσου λίγο, παππού, μην περάσεις”, είπε το κορίτσι. “Έρχεται ποδήλατο”, είπε εκείνος που έμοιαζε να είναι αδερφός του.
Τον πήραν ο καθένας από το μπράτσο. “Έλα, πρόσεχε. Πας μακριά”;
“Μα θα αργήσουμεν!” προειδοποίησε ένας άλλος συμμαθητής. “Δεν πειράζει, θα γυρίσουμε σύντομα. _Πες το στην κυρία”…

Με την αναπόφευκτη ανάμνηση της 28^ης Γενάρη, ο μήνας επιστρέφει αυτά τα επεισόδια ανακουφιστικά, επιβεβαιώσεις ότι ορισμένοι θάνατοι είναι θάνατοι τυπικά, ότι ορισμένες μετενσαρκώσεις είναι πραγματικές, και, στην προκειμένη περίπτωση, πολλαπλές, ανεξάντλητες και ενάρετες, επειδή το άτομο έσπειρε με τη δική του ζωή, που ήταν μια πράξη καλοσύνης. Η Κούβα χρειάζεται αυτή τη γλυκύτητα του Martí, που συνδυάζεται με την αυστηρότητα της καθημερινής δουλειάς, με γεγονότα που αποφεύγουν την επίμονη επανάληψη –ενίοτε κούφια και απλοϊκή– φράσεων που μερικές φορές, ελάχιστα ή καθόλου, ταιριάζουν.

“Ο καλύτερος τρόπος να πεις είναι να κάνεις”, μας υπενθυμίζει ο Δάσκαλος. Τα λόγια του πρέπει να συνεχίσουν να δρουν, με πράξεις περισσότερο παρά με λόγια, ασφαλή από ταπεινωτικά συνθήματα και “ενσωματωμένα στον αγώνα μας”, όπως συνέστησε ο Τσε.

Η αντιμετώπιση των τωρινών και των μελλοντικών περιορισμών απαιτεί, διαυγή, ευγενή, γενναιόδωρο, ειλικρινή, Ήρωα του Dos Ríos να χτυπά me την αισιοδοξία του σε κάθε κουβανέζικο μυαλό και καρδιά. Περισσότερο από κανονισμούς και καθεστηκυία τάξη, πολύ περισσότερο από επίσημες υποχρεώσεις, θα είναι οι ανθρώπινες αρετές που θα μας φέρουν στο φως και, ευτυχώς, έχουμε μια πηγή και φάρο: τον José Martí.
Ούτε οι άπιαστες φιγούρες ούτε οι μιμητικές συμπεριφορές θα βρουν χώρο εκεί, όπου η ηθική του Martí φλέγεται προληπτικά, ζυμώνοντας και αποκαθιστώντας το ευαίσθητο και το ανθρώπινο, χωρίς να δίνει σημασία σε στάτους, ηλικίες, συνθήκες, θέσεις ή θέσεις εργασίας. Ένα άλλο δεν είναι ο θρεπτικός χυμός που προσδιόρισε ο Φιντέλ για να “χειραφετήσουμε τον εαυτό μας μόνοι μας και με τις δικές μας προσπάθειες”.

Για μια χώρα σε ακούραστη επαγρύπνηση ενάντια σε απειλές από το εξωτερικό και το εσωτερικό, κάθε επίθεση ενάντια σε αναίσθητες συμπεριφορές χαμαιλέοντα είναι πρέπεουσα. Αλλά αν εμφανιστούν σημάδια από αυτά τα μικρόβια, θα υπάρχει πάντα μια εξέγερση, στυλ Alexa _ εννιά χρονών.

"Όπως κάναμε πριν από 73 χρόνια, θα ανάψουμε πυρσούς την παραμονή της γέννησης του Χοσέ Μαρτί, Αποστόλου της κουβανικής ανεξαρτησίας και του αντιιμπεριαλισμού". Αυτό δήλωσε στον λογαριασμό του στο Twitter ο Πρώτος Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚ Κούβας και Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κούβας, Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ Μπερμούντεζ. Όσον αφορά την ημερομηνία, πρόσθεσε: "Απόψε, ένα άλλο κίνητρο μας ενώνει: πορευόμαστε για την εκατονταετηρίδα του Φιντέλ, από το Πανεπιστήμιο όπου ξεκίνησε ως επαναστάτης".

Στις 27 Ιανουαρίου 2026, την παραμονή της 173^ης  επετείου από τη γέννηση του Εθνικού μας Ήρωα Χοσέ Μαρτί, οι δάδες θα λάμψουν δύο φορές πιο έντονα, τιμώντας την εκατονταετηρίδα από τη γέννηση του Αρχιστράτηγου Φιντέλ Κάστρο, του ίδιου ανθρώπου που ξεκίνησε αυτή την παράδοση μαζί με μια ομάδα 500 νέων για να αποτίσουν φόρο τιμής στον άνθρωπο που έδωσε τη ζωή του για την ελευθερία της Κούβας. Σήμερα, οι δρόμοι θα φωτιστούν για άλλη μια φορά από νεανικό ζήλο. Εκεί, οι μαθητές θα συγκεντρωθούν πάλι σε στενό σχηματισμό για να παρελάσουν μαζί προς το Fragua Martina (δείτε Μουσείο Fragua Martiana). Αυτή είναι μια πράξη που φωτίζει και επιβεβαιώνει τη δέσμευση των νέων να διατηρήσουν ζωντανά τα καλύτερα από τα επαναστατικά ιδανικά του Χοσέ Μαρτί.

Η Πορεία με τους Λαμπαδηδρόμους, στη μνήμη του Εθνικού Ήρωα, πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά τα μεσάνυχτα της 27^ης Ιανουαρίου 1953, εν αναμονή της εκατονταετηρίδας από τη γέννησή του. Έχει γίνει μια παράδοση που διαρκεί με την ίδια δύναμη όπως την πρώτη φορά, 73 χρόνια αργότερα. Μια συμφωνία φωτός ετοιμάζεται να ρέει για άλλη μια φορά στους δρόμους. Η ιστορία την αποκαλεί Πορεία με τους Λαμπαδηδρόμους, και _όπως πάντα για άλλη μια φορά, δεν θα είναι κάτι αφηρημένο, αλλά η υλοποίηση πολλών μικρών τελετών, που θα μετατραπούν σε ποτάμια εκδηλώσεων.

Κάθε δάδα που θα προχωρά θα έχει ανάψει, πρώτα, στη φαντασία, και στη συνέχεια θα έχει υφανθεί βιαστικά στην ανησυχία μιας αυλής, σε ένα τραπέζι εργαστηρίου, στο έδαφος... Και αυτή η αρχική σπίθα θα είναι ο πυρήνας αυτού που θα εκδηλωθεί αργότερα: η θέληση θα μεταμορφωθεί σε φως, το προσωπικό θα συγχωνευθεί με το συλλογικό για να δημιουργήσει μια γεωγραφία ζεστασιάς και σκοπού.
Το σκοτάδι πάντα υποχωρεί μπροστά στην παλίρροια των φλογών, και καθώς η ύφανση προχωρά, σαν φωτιά που αναζητά το καμίνι της, η νύχτα δέχεται την τελετουργία. Η πορεία είναι μια διακήρυξη ιδεών, αρχών. Η σημασία, λοιπόν, δεν έγκειται στο να κουβαλάς έναν πυρσό, αλλά στο να είσαι μέρος του πυκνά γεμάτου ταμπλό που παρελαύνει.
Από κάτω, νιώστε την ακτινοβόλα, ολοκληρωτική ζεστασιά του.
Αντιμέτωποι με τον παλιό εχθρό που απειλεί την Πατρίδα, υπάρχουν πολλά να δώσουμε, ένας αγώνας που χρειάζεται φωτιά -τόσο αυτή που φωτίζει όσο και αυτή που καίει- και τα ιδανικά, τις αρχές, το θάρρος και τον αντιιμπεριαλισμό των προγόνων που τιμούμε.

Η πορεία είναι ένας χώρος αγνής παρουσίας, όπου η ομορφιά κατοικεί, ξεδιπλώνεται και παραμένει στη μνήμη της πόλης. Στο τέλος, η αίσθηση ότι υπήρξες μέρος κάτι υπερβατικού θα παραμείνει. Ωστόσο, ίσως η πιο διαρκής πτυχή δεν είναι η υπέροχη εικόνα του φωτισμένου πλήθους, αλλά η διαδοχή του να ανάβουν ο ένας πυρσός μετά τον άλλον, του να ανάβει ένας φίλος ο άλλος, του να προσέχει ο ένας τον άλλον για να διασφαλίσει ότι τίποτα δεν θα σβήσει. Η μαρτυρία της νύχτας θα είναι η βεβαιότητα μιας γενιάς: η φωτιά, όπως και η ελπίδα, διαρκεί.

   Δαδες κληρονομιάς και βεβαιοτήτων

Σε όλη την ιστορία, σε κάθε παρέλαση, η πατριωτική αγάπη, η κληρονομιά του Αποστόλου, του Φιντέλ και οι βεβαιότητες που μας ενώνουν και μας κάνουν δυνατούς έχουν λάμψει έντονα. Σήμερα, σηκώνοντας για άλλη μια φορά τα λάβαρα του αντιιμπεριαλισμού, οι δάδες θα ανάψουν ξανά.
Δείτε εδώ σχετικό υλικό που δημοσιεύτηκε από την Granma

70 χρόνια από την πρώτη Πορεία (+Φωτο)

Είκοσι χιλιάδες +μία δάδες για τον Martí

Μια ματιά στην ιστορική Πορεία

Η πρώτη Πορεία (+Φωτο)