Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Mirafiori. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Mirafiori. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

03 Ιουλίου 2022

3 Ιούλη 1969 –η εξέγερση στο Corso Traiano

Περισσότεροι από μισό εκατομμύριο εργάτες της βιομηχανικής περιοχής του Τορίνο κατεβαίνουν σε απεργία, που συνοδεύεται από μεγάλης έντασης συγκρούσεις με την αστυνομία.
Ήταν η έναρξη των “autunno caldo” - «καυτών φθινοπώρων»

Στις 3 Ιουλίου 1969, στο Corso Traiano του Mirafiori, μια νέα εποχή κοινωνικών αγώνων ξημέρωσε. Μια εποχή που για είκοσι χρόνια θα είναι στενά συνδεδεμένη με την ιστορία του ταξικού κινήματος στην Ιταλία, που θα προσπαθήσει –ανεπιτυχώς, να αλλάξει την πεπατημένη....

σσ. στην περιοχή Mirafiori (Sud –νότιο τμήμα σε αντίθεση με το αστικό βόρειο) χτύπαγε η καρδιά των μεταλλουργών του Τορίνο και της αυτοκινητοβιομηχανίας Fiat -εργοστασιακό συγκρότημα μαμούθ, σήμερα περιλαμβάνει βασικά, βίλες και πολυκατοικίες διακοσμημένες με τοιχογραφίες, ενώ η πολυσύχναστη Corso Unione Sovietica (λεωφόρος ΕΣΣΔ) είναι γεμάτη καφετέριες, καταστήματα και φαστφουντάδικα και ο επισκέπτης οδηγείται στις εκκλησίες -Chiesa della Visitazione, San Barnaba του 17ου αιώνα παράδειγμα ρουστίκ μπαρόκ αρχιτεκτονικής κλπ., στο νεοκλασικό Mausoleo della Bela Rosin αντίγραφο του Πάνθεον της Ρώμης και στο καταπράσινο Parco Colonnetti με σιντριβάνια και παιδικές χαρές.

Αλλά εμείς που υπήρξαμε πάντα ταξιδιώτες παντός καιρού θα μιλήσουμε για το ιστορικό Corso Traiano –και όχι για το σημερινό κακέκτυπό του, όπου στις 3 Ιούλη 1969 και για περισσότερες από 50 ημέρες άρχισε να αναδύεται ένας ταξικός αγώνας, έξω από τα συμβιβασμένα συνδικάτα και το τότε PCI KKΙταλίας του “Compromesso storico” – «ιστορικού συμβιβασμού» που ψάχνει εναγωνίως δρόμους αναβάθμισης  του ρόλου του στην αστική διαχείριση.
Όλα αυτά είχαν να κάνουν με το
κορυφαίο στρατηγικό ζήτημα της διαφορετικής στάσης των κομμουνιστικών κομμάτων πάνω στο δίλημμα επανάσταση ή μεταρρύθμιση, δηλαδή ανατροπή ή διαχείριση του συστήματος

Δολοφονία εργατών από την αστυνομία της Battipaglia
Η 3η Ιούλη έρχεται μετά την primavera di Mirafiori -η άνοιξη του Mirafiori, που ξεκινά στις 11-Απρ-1969 με την πρώτη εσωτερική απεργία μετά από 20 χρόνια -διαμαρτυρίας για τη δολοφονία εργατών από την αστυνομία της Battipaglia.

Στις 13 Μαΐου, οι εργαζόμενοι παρέτειναν  από μόνοι τους την απεργία που είχε προκηρύξει το σωματείο και διεύρυναν την πλατφόρμα διεκδικήσεων. Τους επόμενους μήνες ο αγώνας εμπλέκει όλο το Mirafiori και αρχίζει να επεκτείνεται και στα άλλα εργοστάσια. Οι δομές μέσα από απεργιακές επιτροπές και γενικές συνελεύσεις  και οι αυτόνομες –από τα συμβιβασμένα  «επίσημα» συνδικάτα οργανωτικές μέθοδοι αρχίζουν να ριζώνουν όλο και περισσότερο.

Σε αυτό το απίστευτο ταξικό –με τα όποια προβλήματα –(δείτε «La classe operaia va in paradiso» η Εργατική Τάξη Πάει του Elio Petri με Gian Maria Volontè, Mariangela Melato, Gino Pernice στα νιάτα τους), εργαστήρι αρχίζουν να ριζώνουν τα στοιχεία που θα οδηγήσουν στην ημέρα της 3ης Ιουλίου.
Το συνδικάτο κατέληξε σε γενική απεργία προβάλλοντας και το στεγαστικό και ανακτώντας –σε κάποιο βαθμό την ηγεμονία του στους αγώνες που βρίσκονταν σε εξέλιξη. Δεδομένης αυτής της αφορμής, η συνέλευση εργατών-φοιτητών (ένας οργανισμός που γεννήθηκε ακριβώς από την αυτοοργάνωση) αποφασίζει μια πορεία από τα κάτω κάτω και ξεκινά συνάντηση μπροστά από την πύλη 2 του Mirafiori και συρρέουν προσυγκεντρώσεις (από Lingotto και Nichelino).

Η οπλισμένη αστυνομία -με δυσανάλογη δύναμη, επιτίθεται στην πορεία πριν καν ξεκινήσει. Εργάτες συγκεντρώνονται μερικές εκατοντάδες μέτρα παραδίπλα στο Corso Traiano και αρχίζουν να χτίζουν τα οδοφράγματα πάνω στα οποία θα εμφανιστεί για πρώτη φορά το σύνθημα "Cosa vogliamo? Vogliamo tutto" Τι θέλουμε; Τα θέλουμε όλα».

Εν τω μεταξύ, η λαϊκή οικογένεια, ο κόσμος της γειτονιάς αρχίζει να συρρέει για να δώσει το χέρι στους διαδηλωτές και αρχίζουν οι αψιμαχίες με την αστυνομία να απαντά με πυκνή ρίψη δακρυγόνων και χημικών. Οι συγκρούσεις τώρα επεκτείνονται σε όλη τη συνοικία Mirafiori και στις πέντε το απόγευμα «το Corso Traiano και όλη η περιοχή είναι  στα χέρια των διαδηλωτών, αρχίζει να νυχτώνει και ο ήχος από το ρυθμικό σφυροκόπημα των διαδηλωτών στους μεταλλικούς στύλους φωτισμού σκεπάζει την πόλη του Τορίνο» (από το Il giorno più lungo -La rivolta di corso Traiano \ η μακρύτερη μέρα -εξέγερση του Corso Traiano του D. Giachetti).

Η αστυνομία πολλαπλασιάζει τις δυνάμεις της και κάνει γενική επίθεση -ανακαταλαμβάνοντας την περιοχή αργά το βράδυ με πρωτοφανή βία αδιάκριτα εναντίον παιδιών και μεγάλων. Η μάχη συνεχίζεται μέχρι τα ξημερώματα προχωρώντας προς το Nichelino όπου οι εργάτες συνεχίζουν σκληρά να υψώνουν οδοφράγματα.
Ο απολογισμός της ημέρας θα είναι 200 προσαχθέντες, 29 συλλήψεις και εκατοντάδες τραυματίες (τα αστικά ΜΜΕ της εποχής αναφέρουν –ως συνήθως «αστυνομικοί».

Mariano Rumor Ι-ΙΙ-ΙΙΙ-ΙV-V …

Να θυμίσουμε –προς αποφυγή των όποιων σκέψεων σε λάθος κατεύθυνση πως επικεφαλής της κυβέρνησης δεν ήταν κάποιος «φασίστας» αλλά ο μέγας «δημοκράτης»- χριστιανοδημοκράτης (DC), ο πολύς Mariano Rumor (1915 -1990) που ηγείτο κυβέρνησης συνασπισμού (με τους «σοσιαλιστές» και τους «ρεπουμπλικάνους»).
Το 1968 έγινε πρωθυπουργός για πρώτη φορά, οδηγώντας τρεις διαφορετικές κεντροαριστερές κυβερνήσεις  και συνασπισμούς μέχρι το 1970 και αργότερα, σε επόμενο κύκλο. Με εύσημα της «Εθνικής Αντίστασης - Resistenza vicentina», αναπόσπαστο μέρος του ιταλικού κινήματος (Ιουν-1943 \ Ιουλ-1945), με τη συγκρότηση της λεγόμενης «διακομματικής αντιφασιστικής επιτροπής», όπου έπαιρναν μέρος επίσης μέλη του «κεντροαριστερού» Partito d'Azione (Κόμματος Δράσης), του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και του Σοσιαλιστικού Κόμματος…
Στον αντίποδα της «κεντροδεξιάς» μονοκομματικής –με στήριξη του φασιστικού MSI, κυβέρνησης Tambroni –αρχές 10ετίας 1960.
Το αστικό κράτος και τότε «στο ύψος του» απαγορεύονται οι διαδηλώσεις και οι συγκεντρώσεις στη Σικελία, η αστυνομία σκοτώνει ένα νέο παιδί, οι καραμπινιέροι στη Ρώμη χτυπάνε στο ψαχνό  και μετά στο Reggio Emilia, έδωσε εντολή  να ανοίξουν πυρ σε «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» νέοι διαδηλωτές νεκροί από σφαίρες της αστυνομίας (έντεκα οι νεκροί και εκατοντάδες οι τραυματίες). 182 ριπές πολυβόλων, 14 με τουφέκι και 39 με πιστόλι θερίζουν 5 ακίνητα σώματα, 5 κομμουνιστές εργάτες παραμένουν στο έδαφος μετά το πρώτο κύμα. Είναι οι «νεκροί του Reggio»: Lauro Farioli (εργάτης), Ovidio Franchi (εργάτης), Emilio Reverberi (εργάτης, παρτιζάνος στην 144η Ταξιαρχία Garibaldi, πολιτικός επίτροπος), Marino Serri (βοσκός, παρτιζάνος της κομμουνιστικής 76ης ταξιαρχίας) και Afro Tondelli (εργάτης, παρτιζάνος της 76ης).

40 χρόνια μετά (2009) σε ένα φυλλάδιο της
–ζωντανής ακόμη !!, εργατικής-φοιτητικής συνέλευσης αναφέρεται:
Ο αγώνας συνεχίζεται!

Ήταν απεργία χθες εδώ στο Τορίνο -συμβολική με προφανείς τις προθέσεις των συνδικάτων …συλλογή υπογραφών και τέλος. Αλλά για τους εργάτες ήταν μια μέρα αληθινού αγώνα, μια ευκαιρία να τον μεταφέρουν έξω από το εργοστάσιο, να συνδυάσουν την εμπειρία των πενήντα ημερών αγώνα –τότε στο Μιραφιόρι με αυτή των άλλων εργατών, των  γειτονιών, των φοιτητών, της συνοικίας.
Αυτόν τον αγώνα, την ικανότητά του να συνεχίσει και να δυναμώσει τον εαυτό του, φοβούνται οι Ανιέλι και οι κυβερνήσεις τους τους.

Στις τρεις το μεσημέρι χιλιάδες εργαζόμενοι και φοιτητές συγκεντρώνονται μπροστά στο Μιραφιόρι για να την πορεία. Αστυνομικοί και καραμπινιέροι -παρατεταγμένοι κατά χιλιάδες από τις πέντε το πρωί- εξαπολύονται εναντίον τους, χωρίς προειδοποίηση και χωρίς λόγο. Γκλόμπς,  κοντάκια, βόμβες δακρυγόνων, συλλήψεις: τίποτα δεν λείπει. Οι εργαζόμενοι αντιδρούν. Η πορεία σχηματίζεται ξανά και ξεκινά. Στο Corso Traiano νέοι αστυνομικοί, ακόμα πιο βίαιοι. Φυλοκοπούν στα τυφλά, απεργούς και παιδιά. Αλλά η κτηνώδης βία των αφεντικών δεν περνάει! η απάντηση έρχεται πό την ιερή βία των εκμεταλλευόμενων –το «ιερό πεζοδρόμιο». Η απάντηση στα τουφέκια, ρόπαλα, δακρυγόνα και χτυπήματα με κοντάκια απαντιούνται  με οδοφράγματα, από εργαζόμενους, νέους και τα παιδιά της γειτονιάς, τις γυναίκες και φοιτητές. Από εκείνους που ξέρουν ότι είναι καιρός να στείλουν τα αφεντικά και αυτούς που τους υπερασπίζονται στον διάβολο και ξέρουν ότι έχουν τη δύναμη. Αστυνομικοί και καραμπινιέροι, αυτοί οι ήρωες που είναι ικανοί να νικήσουν το μοναχικό αγόρι -όπως έγινε χθες- τρέχουν να φύγουν… μελανιασμένοι από φόβο.

Δειλά συλλαμβάνουν ξεμοναχισμένους  για το αστυνομικό τμήμα, οι περισσότεροι από αυτούς νεαροί | άβγαλτοι ακόμη εργάτες.
Εγώ-εσύ-αυτός-εμείς \ εσείς δουλεύουμε
Αυτοί μας εκμεταλλεύονται
...

Ένα ένα τα εργαλεία με τα οποία μας ελέγχουν τα αφεντικά γκρεμίζεται. Στο εργοστάσιο ο κύκλος των εκβιασμών από τα αφεντικά και η απάτης των συμβιβασμένων συνδικάτων, η εποχή του φόβου της αστυνομίας, ή των ψεμάτων εφημερίδων (από τη «Stampa» μέχρι τη «L'Unità»), TV και ραδιοφώνου έχει τελειώσει. Ο αγώνας μας ενισχύεται, οργανώνεται, διευρύνεται, στο Τορίνο όπως και σε όλη την Ιταλία. Αυτό είναι που βάζει την κυβέρνηση των αφεντικών σε κρίση και την αναγκάζει να είναι σκληρή. Πίσω από αυτό το σκληρό χαμόγελο υπάρχει ένας μορφασμός φόβου, όπως στα πρόσωπα των χθεσινών μπάτσων. Μάθαμε ένα σημαντικό πράγμα: ότι η δύναμη είναι με το μέρος μας και ότι μπορούμε να νικήσουμε. Όχι βέβαια από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά με μακροχρόνιο και συνεχή αγώνα. Η χθεσινή ημέρα ήταν ορόσημο -τώρα πάμε παρακάτω…

Στις 12 Δεκέμβρη του 1969 με τη λεγόμενη "Στρατηγική της έντασης" - το αστικό κράτος δείχνει τα δολοφονικά δόντια του στην piazza Fontana, με βομβιστική επίθεση -προβοκάτσια - Η σφαγή στην Piazza Fontana ήταν μόνο η αρχή...


Η αντίστροφη μέτρηση του PCI ολοκληρώνεται με το θάνατο του Enrico Berlinguer
στις 11-Ιουν-1984 … Το κόμμα τυπικά διαλύθηκε το 1991, κατά τη διάρκεια του 20ού Συνέδριου, (με την «ιστορική» "svolta della Bolognina ") και μετά …PDS κ.λπ. [click |>εδώ] –βλ.

Θέλουμε την κόκκινη σημαία; Ναι! | Επειδή το σύμβολο είναι της εξέγερσης! | Θέλουμε κόκκινη σημαία; Ναι!
Επειδή το σύμβολο είναι της εξέγερσης! | της επανάστασης! Θέλουμε την κόκκινη σημαία; Ναι!

"Στρατηγική της έντασης" - "Strage di Stato" | Όταν το αστικό κράτος δείχνει τα δολοφονικά δόντια του