Αλ. Τσίπρας στη ΔΕΘ: Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος

Δεν περιμέναμε κάτι διαφορετικό –έξαλλου δεν μας είπε και τίποτε καινούργιο, από όσα αναμασάει το τελευταίο διάστημα, μετά Προγραμματική Συνδιάσκεψη του Ιούλη και το «νέο κοινωνικό συμβόλαιο που θα επαναφέρει τη δικαιοσύνη παντού»…

Αιχμή της ομιλίας του «προς τους παραγωγικούς φορείς» –όπως συνέχεια τελευταία, αποτέλεσε ο διαγκωνισμός με τη ΝΔ στη «στήριξη της μεσαίας τάξης», με έμφαση στον αλα Συριζα (+«Προοδευτική Συμμαχία») εκσυγχρονισμό του αστικού κράτους, υποσχόμενος -ανέξοδα … «τα πάντα

Θα σας κάνουμε γεφύρια –μα δεν έχουμε ποτάμια
(…και στο βάθος κήπος)

Απολογητικός ο Αλέξης –με συγγνώμες προς τον ελληνικό λαό (σνιφ-σνιφ…), όλα όσα δεν έκανε ως κυβέρνηση και αντιπολίτευση θα τα διορθώσει κάποια μάλιστα από την πρώτη μέρα (!! –τουλάχιστον ο Αντρέας Παπανδρέου είχε ζητήσει πίστωση 100 ημερών… ) μεταξύ αυτών:
(«την πρώτη μέρα της νέας προοδευτικής διακυβέρνησης θεσμοθετούμε»)
Γενναία αύξηση του κατώτατου μισθού στα 800€ | Εφαρμόζουμε το 35ώρο (σσ. όχι ακριβώς αλλά «πιλοτικά και με αντισταθμιστικά μείωσης του μη μισθολογικού κόστους για όσες επιχειρήσεις το επιλέξουν») | Εγκαθιδρύουμε ισχυρό σύστημα συλλογικών διαπραγματεύσεων (αποκαθιστώντας – διευρύνοντας τις Συλλογικές Συμβάσεις | ΟΧΙ στις απολύσεις (σσ. για την ακρίβεια «επαναφέρουμε τον βάσιμο λόγο απόλυσης») | Χτυπάμε την τηλεργασία (σσ. όχι ακριβώς «ρυθμίζουμε» λέει) | Μετατρέπουμε σε αορίστου χρόνου τις συμβάσεις όσων εργάζονται με μπλοκάκια και διαρκώς ανανεούμενες συμβάσεις ορισμένου χρόνου | Μειώνουμε το όριο των υπερωριών καταργώντας το θεσμό της υπερεργασίας | Αποκαθιστούμε - κατοχυρώνουμε θεσμικά το δικαίωμα στην απεργία …και καμιά 20αριά ΘΑ ακόμη (μεταξύ αυτών ειδικό πρόγραμμα braingain, προγράμματα κοινωφελούς εργασίας κλπ) καθώς και διαγραφή χρεών των μικρομεσαίων (σσ. για την ακρίβεια –διευκρίνισε «μέρους του χρέους»)

…Αποκομματικοποίηση του κράτους

«Η προοδευτική κυβέρνηση που θα προκύψει από τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές, δεν θα είναι ενός κόμματος», με «όραμα» την «τοποθέτηση εκπροσώπων των κοινωνικών ομάδων που κρατούν όρθια την οικονομία και τη χώρα -μεσαίας τάξης, εργαζομένων, νέων» (…) που «έχει καταξιώσει η κοινωνική συμμετοχή και δράση, η συμβολή τους στην επιστήμη, την τέχνη, την οικονομική σκέψη και πράξη» αποφασισμένοι να κόψουμε «τον ομφάλιο λώρο ανάμεσα στο κόμμα και στο κράτος», με «θεσμούς διαφάνειας και αξιοκρατίας» (σσ. ακολουθούν 17 πρακτικά μέτρα «διαφάνειας, κοινωνικής λογοδοσίας και αξιοκρατίας, με θεσμούς που θα έχουν συνέχεια, ανεξαρτήτως της αλλαγής των κυβερνήσεων», μεταξύ αυτών η «κατάργηση του επιτελικού κράτους Μητσοτάκη» (…χαλίφη στη θέση του χαλίφη) με άξονα την κατάργηση «των στρατιών μετακλητών στον δημόσιο τομέα» και τις «υπέρογκες και σκανδαλώδεις αμοιβές των λεγόμενων goldenboys σε δημόσιους οργανισμούς»

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα 'πες με το πρώτο σου το γάλα.
Μα τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι
εσύ κοιτάς τα αρχαία σου τα κάλλη
και στις αρένες του κόσμου μάνα μου Ελλάς
το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς.

Και μετά λίγο απ’ όλα: Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (που λειτουργεί σε πολλές προηγμένες δημοκρατίες), «βαθύ και ουσιαστικό εκδημοκρατισμό των Σωμάτων Ασφαλείας», αξιοκρατική επιλογή διοικήσεων vοσοκομείων «μέσω ανοιχτών και αντικειμενικών διαδικασιών -τελειώνουμε με το “έθιμο” της επιλογής αποτυχημένων πολιτευτών για τη διοίκηση νοσοκομείων» (λες και το πρόβλημα της Υγείας ΑΕ, είναι θέμα «επιτυχημένων προσώπων» …μέχρι και «νέο θεσμικό πλαίσιο διαφάνειας και ελέγχου της εγκυρότητας των μετρήσεων κοινής γνώμης -με την υποχρέωση ανάρτησης στη διαύγεια (κλπ)» υποσχέθηκε.

Όλα «νέα» (σχέδια για) «Νέα Οικονομία», «νέο ΕΣΥ» - «Νέα Αρχή στην Παιδεία», …

(ρεσιτάλ –με χορό δις + χιλιάδες προσλήψεις)
«Έτοιμοι και αποφασισμένοι να αναλάβουμε και πάλι το βάρος της ευθύνης»: δύο δις€ από τον κρατικό Προϋπολογισμό + επιπλέον ένα δις€ από τους πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης, άμεση πρόσληψη 5.500 μόνιμων υγειονομικών +10.000 (σε βάθος τριετίας) και κλου …μισθό 2.000 ευρώ για τον πρωτοδιόριστο γιατρό με αναπροσαρμογή στις υπόλοιπες βαθμίδες και μονιμοποίηση στο ΕΣΥ του συνόλου του υγειονομικού προσωπικού
(σσ.)
Θυμίζουμε –σε όσους έχουν ασθενή επιλεκτική μνήμα, πως το Τσιπρέικο εφάρμοσε για πρώτη φορά -«πιλοτικά» πάλι, το 2018, την αλλαγή του τρόπου χρηματοδότησης, με βάση την ικανότητα προσέλκυσης πελατών και την επίτευξη οικονομικής αποδοτικότητας, ανέθεσε στο Κέντρο Τεκμηρίωσης και Κοστολόγησης Νοσοκομειακών Υπηρεσιών ΑΕ να αναπτύξει το ελληνικό σύστημα DRG (Κοστολόγηση Ομοιογενών Διαγνωστικών Κατηγοριών), δηλαδή τη βασική απαίτηση των ασφαλιστικών εταιρειών, για να διαμορφωθούν παρόμοιοι όροι λειτουργίας μεταξύ δημόσιων νοσοκομείων και ιδιωτικών κλινικών, εγκαινίασε τη δημιουργία του πρώτου νοσοκομείου ΝΠΙΔ (Σαντορίνη) κά
Οικονομία: «Ευημερούν οι αριθμοί, δυστυχούν οι άνθρωποι» -για το νέο κύμα ακρίβειας «που ήδη σαρώνει επιχειρήσεις» … «προχωράμε σε ριζική μείωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο πετρέλαιο και νοικοκυριά», στη «ρύθμιση της αγοράς ενέργειας από τη Ρυθμιστική Αρχή και την Επιτροπή Ανταγωνισμού, ώστε να σταματήσει η κερδοσκοπία των καρτέλ και να μειωθούν τα τιμολόγια», «επαναφέρουμε το κοινωνικό τιμολόγιο, μειώνουμε δραστικά τους λογαριασμούς της ΔΕΗ για τα λαϊκά νοικοκυριά» και κάπου ανάμεσα η …«αναδιάταξη του τραπεζικού τομέα» (!!)

Una faccia una razza

Όλη την τελευταία δεκαετία, με κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και –νωρίτερα με κάθε συνδυασμό τους, η ψαλίδα κεφαλαίου – λαϊκής οικογένειας διευρύνεται συνεχώς και παντοιοτρόπως (είτε με τη λεγόμενη «περιοριστική», είτε με την ονομαζόμενη «επεκτατική» πολιτική), στην κρίση και στην «ανάκαμψη», ο λαός γίνεται φτωχότερος για να γίνουν οι πλούσιοι πλουσιότεροι.
Ο ελληνικός λαός, αρχικά με τα περιοριστικά μέτρα των μνημονίων (από ΝΔ και Συριζα), πρώτα έζησε το «μεγάλο κούρεμα» 40% και βάλε, με μειώσεις μισθών, συντάξεων, επιδομάτων και αυξήσεις φόρων και τώρα, πληρώνει το νέο «επεκτατικό», με τον πληθωρισμό και τη λεγόμενη ακρίβεια, που θα κουρέψει ένα ακόμα 20 - 30% με σχεδιασμούς του επόμενου διαστήματος να εξυπηρετούν ακριβώς το στόχο της θωράκισης της κερδοφορίας του κεφαλαίου, που δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο σε βάρος των εργαζόμενων, των συνταξιούχων, των νέων, της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού.
Εκείνο που χρειάζεται από την πλευρά μας είναι να αναδεικνύουμε το συνεχή βρώμικο ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας (γενικά και στη χώρα μας), με τον Συριζα σε ρόλο πολιορκητικού κριού και τους υπόλοιπους «πρόθυμους» (το ΚινΑλ επικεφαλής) σε ρόλο κολαούζου

Εκτενέστερη απάντηση εδώ

Στεκόμουν πάνω σ’ ένα λόφο κι είδα το Παλιό να πλησιάζει, μα ερχόταν σα Νέο.
Σέρνονταν πάνω σε καινούργια δεκανίκια που κανένας δεν είχε ξαναδεί  και βρωμούσε  νέες μυρουδιές σαπίλας που κανείς δεν είχε ξαναμυρίσει.
Η πέτρα που πέρασε κατρακυλώντας ήταν η νεότερη εφεύρεση
Και τα ουρλιαχτά από τους γορίλες που βαράγανε τα στήθια τους συνθέτανε την πιο μοντέρνα μουσική.
Παντού μπορούσες να δεις τάφους ανοιχτούς που χάσκανε άδειοι καθώς το Νέο πλησίαζε την πρωτεύουσα.
Ολόγυρα στέκανε όσοι εμπνέονταν από τον τρόμο, κραυγάζοντας:
Φτάνει Το Νέο, το Ολοκαίνουργιο, χαιρετήστε το Νέο, γίνεται και εσείς νέοι σαν και εμάς! Κι αυτοί που ακούγανε, τίποτα άλλο δεν ακούγανε από τις κραυγές τους,
Μα αυτοί που βλέπανε, βλέπανε αυτά που δεν φωνάζονταν.
Έτσι το Παλιό έκανε την εμφάνισή του σε Νέο μασκαρεμένο,
Και έφερε αλυσοδεμένο μαζί του το Νέο να το παρουσιάσει σαν Παλιό. Το νέο βάδιζε αλυσοδεμένο και ντυμένο με κουρέλια.
Αποκαλύπτονταν τα θεσπέσια μέλη του.

Κι η πομπή συνέχιζε να προχωράει μες τη νύχτα, μα αυτό που πήρανε για χάραμα ήταν το φως απ’ τις φωτιές στον ουρανό. Και η κραυγή: Φτάνει Το Νέο, το Ολοκαίνουργιο, χαιρετήστε το Νέο, γίνεται και εσείς νέοι σαν και εμάς!
Πιο εύκολα θα ακουγότανε, αν όλα δεν είχανε πνιγεί μες τις ομοβροντίες των όπλων.

                    Μπέρτολτ Μπρεχτ, 1938

Αργεντινή: από τον περονισμό στη “Νύχτα των Μολυβιών” & στο “Μέτωπο Όλων”

Κάθε 16 Σεπτέμβρη, ο λαός της Αργεντινής θυμάται τους μαθητές γυμνασίου-λυκείου που απήχθησαν, βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν από τον στρατό κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Jorge Videla (Χόρχε Βιντέλα).

Στην 45^η επέτειο, ένα από τα πιο τραγικά και μακάβρια επεισόδια της τελευταίας δικτατορίας στη χώρα αυτή της Νότιας Αμερικής παραμένει στη συλλογική μνήμη και ο κόσμος -με οργή για τους δολοφόνους, θυμάται τους δέκα από την La Plata του Buenos Aíres, που απλά διεκδίκησαν ένα δωρεάν φοιτητικό εισιτήριο, που κάποιων –ακόμη σήμερα οι σοροί αγνοούνται (όπως και 100άδων, ίσως χιλιάδων άλλων αγωνιστών).
Αμούστακα παιδιά και υποστηρικτές -αγωνιστές της Ένωσης Φοιτητών της La Plata (UES de La Plata) και της νεολαίας Guevarista που συμμετείχαν σε ειρηνικές διεκδικητικές κινητοποιήσεις.

Claudio De Acha, María Clara Ciocchini, María Claudia Falcone,
Francisco López Muntaner, Daniel Racero, Horacio Ungaro
μερικοί από τους απαχθέντες τη νύχτα της 16^η Σεπτέμβρη 1976.

Σε μια αιματηρή περίοδο χαρακτηρίστηκε ως "El proceso" (σσ. διαδικασία, προτσές…), όπου χιλιάδες παιδιά του λαού και ακτιβιστές απήχθησαν, βασανίστηκαν και σφαγιάστηκαν ως ύποπτοι αντάρτες ή μαρξιστές αγωνιστές, θύματα κατά τη διάρκεια της δικτατορίας γνωστά ως "Los Desaparecidos" (εξαφανισμένοι, αγνοούμενοι).

Το μολύβια εξακολουθούν να γράφουν…

Οι τέσσερις έφηβοι –μοναδικοί επιζώντες εξιστόρησαν τα βασανιστήρια σε άντρα του είδους Pozo de Arana, Pozo de Banfield, Brigada de Investigaciones de Quilmes, Brigada de Avellaneda, και στα κάτεργα αρχηγείου της αστυνομίας του Μπουένος Άιρες (μεταξύ άλλων).

45 χρόνια, από την νύχτα εκείνη...

Αργεντινή – από χούντα, σε χούντα

(εν συντομία)
Το 1946, μια προοδευτική πολιτική αλλαγή οδήγησε στην προεδρία τον φιλελεύθερο Χουάν Περόν, ο οποίος υποστήριξε τους εργαζόμενους, επέτρεψε το συνδικαλισμό, εφαρμόζοντας θετικά κοινωνικά και εκπαιδευτικά προγράμματα. Περισσότερο γνωστή η σύζυγος του Εύα Περόν (γνωστή ως Εβίτα) που ήταν δημοφιλής στο λαό και είχε αποδεκτή κοινωνική προσφορά, έδωσε ψήφο στις γυναίκες και οργάνωσε …γυναικείο κόμμα περονιστών συναντώντας την αντίδραση της ολιγαρχίας. Μετά το θάνατο της το 1952 στην ηλικία των 33 ετών, η κατάσταση (και η κυβέρνηση) αποσυντονίστηκε μέσα και από εσωαστικές διαμάχες, χωροστατούσης και της εκκλησίας (καθολικοί), με αποτέλεσμα ο Περόν απομακρύνοντας διαφωνούντες συμβούλους να λειτουργήσει απολυταρχικά, μέχρι που το 1955, μετά από το βομβαρδισμό του προεδρικού μεγάρου (Casa Rosada  βλ. Χιλή) που προκάλεσε ανεξακρίβωτο αριθμό θανάτων ακόμη και απλών πολιτών.
Ο Περόν διέφυγε στο εξωτερικό και κατέφυγε στην Ισπανία του Φράνκο.

Ακολούθησε η περίοδος 1958-1962 με επικεφαλής τον ανανεωτή Arturo Frondizi και το στρατό να παρεμβαίνει από τα παρασκήνια, στηρίζοντας το καθεστώς José María Guido (1962-1963), που τον διαδέχτηκε –με εκλογέςο Arturo Umberto Illia (Αρτούρο Ουμπέρτο Ίγια στέλεχος όπως και ο προκάτοχος του της Unión Cívica Radical-ιστορικό συντηρητικό «φιλεύθερο» κόμμα), που –μεταξύ σφύρας και άκμονος …προσπάθησε να συμπεριλάβει περονιστές στην πολιτική σκηνή κατέληξε στην επέμβαση του στρατού για μία ακόμη φορά, με ένα αναίμακτο πραξικόπημα το 1966 κηρύσσοντας την «πολιτική, οικονομική και κοινωνική Revolución Argentina -επανάσταση στην Αργεντινή", με πρόεδρο τον βετεράνο πραξικοπηματία, αντιπερονιστής Juan Carlos Ongania. Το πρωί της 8ης Ιουνίου του 1970, ο στρατός έζωσε για μια ακόμη φορά το προεδρικό μέγαρο και το κεντρικό κτίριο του Οργανισμού Τηλεπικοινωνιών. Μία ακόμη στρατιωτική χούντα κατέλαβε πραξικοπηματικά την εξουσία, καθαιρέθηκε ο στρατηγός Ongania για την «ολοκλήρωση του έργου της επανάστασης, αποκατάσταση της τάξης και τη σταδιακή επιστροφή στον κοινοβουλευτισμό» με αχυράνθρωπο Roberto Marcelo Levingston, που καθαιρέθηκε και το 1971 και την εξουσία ανέλαβε απευθείας η χούντα.
Την περίοδο αυτή αναπτύχτηκε ένα θολής κατεύθυνσης αντάρτικο πόλης … Montoneros - «Μοντονέρος», ERP - «Επαναστατικός Λαϊκός Στρατός», «Ένοπλες Δυνάμεις Περονιστών», FAR- «Ένοπλες Επαναστατικές Δυνάμεις», «Ένοπλες Απελευθερωτικές Δυνάμεις κά., παράλληλα με εργατικές απεργιακές κινητοποιήσεις στα βιομηχανικά κέντρα (στο Ροσάριο και στην Κόρδοβα, όπου η γενική απεργία οδήγησε σε συγκρούσεις με την αστυνομίας και 30 νεκρούς) με φοιτητικές διαδηλώσεις κά.

Η πολιτική βία κλιμακώθηκε και ο Περόν από την εξορία στήριξε τις φοιτητικές και εργατικές διαμαρτυρίες, μέχρι τη διεξαγωγή εκλογών από το καθεστώς το 1973, που κέρδισε ο Περόν επέστρεψε από την εξορία και σχημάτισε βραχύβια κυβέρνηση: πέθανε το 1974, ήρθε η 3^η σύζυγό του, Ισαμπέλ στην εξουσία με σύντομο χρόνο ζωής, καθώς η σύγκρουση οδήγησε σε νέο πραξικόπημα (24-Μαρτ-1976), με επικεφαλής το στρατηγό Βιδέλα (Jorge Rafael Videla –μέχρι το 1981).
Ακολούθησαν οι «μεταβατικοί» Roberto Eduardo Viola (διαδέχτηκε το Βιδέλα το Μάρτη του 1981), Leopoldo Galtieri (1981-1982) και  Reynaldo Bignone (μέχρι τις εκλογές του 1983)

(η συνέχεια …)
Γραμμή ενσωμάτωσης ή γραμμή ανατροπής; η πείρα της αργεντινής (του Τάσου Τραβασάρου ΚΟΜΕΠ (2010) Αργεντινή, «δόλιος φάρος» για το λαϊκό κίνημα (Γρηγόρη Λιονή του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ)
(2013) Ξανά με αφορμή την Αργεντινή
(2012 - Ριζοσπάστης) Η πείρα της Αργεντινής διδάσκει
(2014) Τι διδάσκει η Αργεντινή
(2019) Τα ηνία της αστικής διαχείρισης ξανά στους περονιστές
Μήνυμα του Κομμουνιστικού Κόμματος Αργεντινής στο 21^ο Συνέδριο του ΚΚΕ

ΚΚ Αργεντινής (PCA)

Το Κομμουνιστικό Κόμμα (PCA) ιδρύθηκε 6-Ιαν-1918  αρχικά με το όνομα Partido Socialista Internacional (Διεθνές Σοσιαλιστικό Κόμμα) στα χνάρια την Οκτωβριανής Επανάστασης και της 3^ης Λενινιστικής Διεθνούς.
Έχει την εφημερίδα Nuestra Propuesta (η πρότασή μας) και είναι μέλος της Διεθνούς Συνάντησης Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων.

(σύντομα ιστορικά στοιχεία)
Στα μέσα της 10ετίας του 1930 -VII Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς μέσα από κλυδωνισμούς σημειώθηκε μια πρώτη αλλαγή πορείας (με βάση τη στρατηγική του «λαϊκού μετώπου» -συλλογική απόφαση της πλειοψηφίας των ΚΚ εκείνη την περίοδο)
Στις εκλογές του 1946, γίνεται κομμάτι της Unión Democrática (Δημοκρατικής Ένωσης), αντίπαλο του περονισμού.
Το 1947 αποχώρησε μια ομάδα υπό τον Puiggrós –ηγετικό στέλεχος, ιδρύοντας το Movimiento Obrero Comunista (Εργατικό Κομμουνιστικό Κίνημα) με συνδικαλιστές –μέλη του Κόμματος, που τάχθηκαν υπέρ της συμμαχίας με τον περονισμό.
Το 1951 αρχίζουν οι διώξεις με πρώτο τον αγωνιστή κομμουνιστή φοιτητή Ernesto Mario Bravo, που απήχθη από το σπίτι του βασανίστηκε από την αστυνομία του Περόν και «εξαφανίστηκε».
Αυτό συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια: το 1955, η αστυνομία του Ροζάριο συνέλαβε, βασάνισε και εξαφάνισε τον Juan Ingallinella, γιατρό –στέλεχος του Κόμματος, ο οποίος είχε συμμετάσχει στη δημοσίευση φυλλαδίων υπεράσπισης της κυβέρνησης, καταγγέλλοντας τους ηθικούς αυτουργούς της βομβιστικής επίθεσης της Plaza de Mayo, όπου τα πολυβόλα πήραν φωτιά, δολοφονώντας περισσότερους από 350 +πάνω από 700 οι τραυματίες και μόνιμα ακρωτηριασμένοι.

Μετά την ανατροπή του Περόν, το κόμμα καταδικάζοντας την άρση των δημοκρατικών ελευθεριών και τη θέση σε παρανομία χιλιάδων αγωνιστών, έγινε επίκεντρο της καταστολής από την κυβέρνηση Arambruru.
Το 1956, ο ΥπΕσ Eduardo Busso, κατήγγειλε την Unión de Mujeres Argentinas και τη Liga Argentina por los Derechos del Hombre (Ένωση Γυναικών Αργεντινής και Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου) για δεσμούς με το κόμμα κλείνοντας τα γραφεία τους.
Το 1957 ο διωγμός εντάθηκε με συλλήψεις 360 στελεχών του και κλείσιμο 56κομματικών γραφείων  δεν σταμάτησε.
Το 1958, δημιουργήθηκε η Junta de Defensa de la Democracia (…υπεράσπισης της δημοκρατίας) κρατική-παρακρατική οργάνωση με στόχο την «εξαφάνιση των κομμουνιστών». Επικεφαλής ο καθολικός Luis María Bullrich και άλλα «μπουμπούκια» του αστικού κράτους

Κάπως έτσι συνεχίστηκε το ανηλεές κυνηγητό του ΚΚ Αργεντινής από χούντες και δημοκράτες.

Για να φτάσουμε στη δικτατορία Βιδέλα για την οποία το PCA -κάνοντας απολογισμό της περιόδου με αφορμή την 30ή επέτειο του πραξικοπήματος, εξέδωσε μια δήλωση στην οποία ανέφερε:
«…ήταν δύσκολο για όλους μας να κατανοήσουμε τη νέα φύση της δικτατορίας που επιβλήθηκε από τους Γιάνκηδες και υποστηρίχθηκε από έναν τεράστιο πολιτικό και κοινωνικό χώρο [...] Κάναμε λάθη στην εκτίμηση των εσωτερικών αντιφάσεων των Ενόπλων Δυνάμεων, υπερεκτιμώντας τις και θεωρώντας ότι είναι δυνατό να τις εκμεταλλευτούμε στον αγώνα μας.
Δεν μπορέσαμε να δούμε από την πρώτη στιγμή, τον γενικότερο στρατηγικό χαρακτήρα των ιμπεριαλιστικών δράσεων σε εξέλιξη και του επιπέδου ηγεμόνευσης [...] Δεν είμαστε, αλάνθαστη δύναμη ούτε στα λόγια ούτε στη συμπεριφορά, αλλά είμαστε περήφανοι που ανήκουμε σε ένα κόμμα που αντιστάθηκε σθεναρά και με αξιοπρέπεια στις επιθέσεις της δικτατορίας και που συνέβαλε στον αγώνα αλληλεγγύης από την πρώτη μέρα, μέσα στη χώρα αλλά και παγκόσμια».

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 δεν ακολούθησε –αντίθετα ήταν κάθετα αντίθετο και σωστά, την πολιτική του αντάρτικου πόλης

Το PCA εμφανίστηκε ως ενάγων σε ποινικές υποθέσεις κατά της κρατικής της δικτατορίας (μια γνωστή περίπτωση είναι Floreal Edgardo Avellaneda, γνωστή ως "el Negrito", 15 ετών όταν απήχθη από το σπίτι του με τη μητέρα του, κρατήθηκε παράνομα βασανίστηκε και το σώμα του βρέθηκε αργότερα  στα νερά του Río de la Plata)

Το XVI Συνέδριο

Στο XVI Συνέδριο του 1986, το Κόμμα έκανε έντονη αυτοκριτική, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη στελέχωση με νέο αίμα από την Κομμουνιστική Νεολαία (Federación Juvenil Comunista -FJC).
Αυτή η διαδικασία ήταν γνωστή ως viraje (ρελάνς, βιράζ «ανατροπή») και προκάλεσε αλλαγές στη στρατηγική, τακτική, πολιτική και οργανωτική αντίληψη και τη στάση απέναντι στην επαναστατική διαδικασία.

Επίσης αναγνωρίστηκαν τα λάθη σχετικά με τη στάση απέναντι στη δικτατορία Βιδέλα, η οποία «προκάλεσε μεγάλο πολιτικό και ανθρώπινο κόστος στο κόμμα».
Πολιτικά η στρατηγική του «Εθνικού Μετώπου  Κοινωνικής Απελευθέρωσης» -"Frente de Liberación Nacional y Social" αντικατέστησε το «Εθνικό Δημοκρατικό Μέτωπο» -"Frente Democrático Nacional".
Παράλληλα η φιγούρα του Τσε Γκεβάρα και τα αντάρτικα κινήματα (εκείνη την εποχή με έντονη παρουσία στη Νικαράγουα και το Ελ Σαλβαδόρ) άρχισαν να ξεχωρίζουν, οδηγώντας νεολαίους της FJC να πολεμήσουν με αυτά (στις 16-Σεπ-1987, ο Αργεντινός κομμουνιστής Marcelo Feito έπεσε σε μάχη στο Ελ Σαλβαδόρ.

Κομβική συζήτηση η κρίση της ΕΣΣΔ και του κομμουνιστικού κινήματος και η ανάγκη ύπαρξης Κομμουνιστικού Κόμματος (Αργεντινής), θέση που πέρασε οριακά και χρόνια αργότερα (XVIII Συνέδριο), στελέχη που μάτωσαν υπέρ της διατήρησης του Κόμματος πετάχτηκαν «με τις κλωτσιές» από το Κόμμα μεταξύ χτυπημάτων και κραυγών. Μεταξύ αυτών, ο Jorge Pereyra, ο οποίος αργότερα θα προχωρήσει με λίγα ακόμη στελέχη στο έκτακτο συνέδριο (1996, βλ. και βιβλίο πολιτική σκέψη του Pereyra)

Izquierda Unida - Ενωμένη Αριστερά

Το 1987 το Κόμμα ίδρυσε, μαζί με το Κίνημα για τον Σοσιαλισμό (Movimiento al Socialismo - MAS), την Ενωμένη Αριστερά με «πρόθεση να ενωθεί ολόκληρο το αριστερό πολιτικό μπλοκ», που δε βρήκε κοινωνική ανταπόκριση –ούτε εκλογική (400.000 ψήφους σε εθνικό επίπεδο και διάσπαση το 1991).
Το PCA-αναμενόμενο,  με τις ανατροπές στην ΕΣΣΔ «έχασε τα’ αυγά και τα πασχάλια», στρεφόμενο στην ανοιχτή στήριξη της σοσιαλδημοκρατίας (Evo Morales & Nicolás Maduro)

Ταυτόχρονα αλλάζει τα κομματικά του διακριτικά και το όνομα του εβδομαδιαίου εντύπου του ("Nuestra Propuesta" = «Η πρότασή μας»).
Μεταξύ 1997-2005, και στα πλαίσιο του “viraje”, εντάχθηκε (πολιτικά και εκλογικά) στη συμμαχία της Ενωμένης Αριστεράς, μαζί με το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κίνημα (2 έδρες το 2001 και μία το 2003 με επικεφαλής την περονίστρια βουλευτή Patricia Walsh).

Τα τελευταία χρόνια

Στις προεδρικές εκλογές του 2007, δημιούργησε μια νέα συμμαχία (Frente Amplio hacia la Unidad Latinoamericana -FRAL) με το Ουμανιστικό Κόμμα (Partido Humanista) με τον «ουμανιστή» Luis Alberto Ammann ως υποψήφιο (0,41%).
Το 2008, ο γενικός γραμματέας του, Patricio Echegaray, συμμετείχε στο φόρουμ για την υπεράσπιση μιας «κοινωνίας σε αντίθεση με τις συντηρητικές πολιτικές» του Mauricio Macri, μαζί με ετερόκλητους πολιτικούς από διαφορετικά κόμματα (Aníbal Ibarra , Carlos Heller, η «ουμανίστρια» Lía Méndez, ο περονιστής Diego Kravetz, ο σοσιαλιστής Raúl Puy ο Χριστιανοδημοκράτης Carlos Traboulsi κά), που κατέληξε στη στήριξη για βουλευτή του «παντός καιρού» Carlos Heller, για το Μπουένος Άιρες του Martín Sabbatella -Nuevo Encuentro (σσ. η The Wall Street Journal, τον χαρακτηρίζει ως «έναν από τα πιο τίμιους και αποδοτικούς στη Λατινική Αμερική»..

Στις προεδρικές εκλογές του 2011, ως μέλος της συμμαχίας Frente para la Victoria, υποστηρίζοντας την υποψηφιότητα της Κίρχνερ (Cristina Fernández de Kirchner ) το 2015, ο ΓΓ του Κόμματος εντάχθηκε στις λίστες του Frente para la Victoria (Μετώπου για τη Νίκη) ενώ από το 2019, είναι κομμάτι του Frente de Todos, ενός συνασπισμού που αποβλέπει στη «σύγκλιση των τεσσάρων μεγάλων πολιτικών τάσεων»:
Partido Justicialista (περονιστές), το κόμμα της Kirchner, η ομάδα των περονιστών γερουσιαστών, και το μέτωπο Renovador με επικεφαλής τον Sergio Massa (περονιστής), στο οποίο συμμετέχουν επίσης το Movimiento Evita(περονιστές), τα Proyecto Sur του Pino Solanas, SOMOS, Movimiento Nacional Alfonsinista, Partido de la Concertación FORJA, … Partido Socialista para la victoria de Buenos Aires, Partido Solidario liderado, Nuevo Encuentro Frente Patria Grande …σχεδόν 100 «κόμματα» και κομματάκια

Το 2019 στήριξε το συνασπισμό Frente de Todos (μέτωπο όλων), του Alberto Fernández, που κέρδισε τις προεδρικές εκλογές.

          🔻  Δείτε και

• Επίσημο siteτου PCA -ΚΚ Αργεντινής
• Όταν η τακτική μετατρέπεται σε στρατηγική: η στροφή στο ΚΚ Αργεντινής στα τέλη της 10ετίας 1950
• Όταν έσπασε ο τοίχος - σκέψεις σχετικά με την κρίση στο ΚΚ Αργεντινής τη 10ετία 1980
• (16-Σεπ-2021)Η πραγματική ενότητα είναι ενάντια στο ΔΝΤ και τον νεοφιλελευθερισμό

(copy-paste Στόχοι δράσης) 🔻

• Μείωση των ωρών εργασίας | Όχι στην ευελιξία
• Άμεση αύξηση μισθών και συντάξεων σύμφωνα με το καλάθι της νυκοκυράς
• Όχι στη συμφωνία με το ΔΝΤ | Διερεύνηση και τιμωρία όσων υπέγραψαν
• Εθνικοποίηση του εξωτερικού εμπορίου | Άσκηση κυριαρχίας στις πλωτές οδούς μας
• Μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος | Ανάκτηση ιδιωτικοποιημένων δημόσιων εταιρειών
• Απελευθερώστε την Milagro Sala και όλους τους πολιτικούς κρατούμενους 
• Ενίσχυση και μεγαλύτερη ανάδειξη της λαϊκής οικονομίας.
• Μεγαλύτερη υποστήριξη PYMES (σσ. μικρομεσαίων) και όχι των μεγάλων εταιρειών.

(σσ)
Η Μιλάγρο Σάλα είναι ακτιβίστρια και ηγέτιδα της οργάνωσης Tupac Amaru, φυσιογνωμία του Κινήματος Piquetero. Τον Ιανουάριο 2016, συνελήφθη από τις αρχές, για απάτη, εγκληματική συνομωσία και υπεξαίρεση 30.000.000 πέσος από την αργεντινή κυβέρνηση με στόχο να τα δώσει στους φτωχούς

 

"Fit for 55": νέες "πράσινες" μπίζνες επιχειρηματικών ομίλων

Στις 14 Ιουλίου, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έβγαλε στο αέρα το κυοφορούμενο κολοσσιαίο νομοθετικό πακέτο για το κλίμα (Fit for 55), στα πλαίσια της (ευρωπαϊκής) Πράσινης Συμφωνίας (European Green Deal) που «τρέχει» από καιρό με χρυσοφόρες «πράσινες» (European Green Deal των ομίλων με τα εργατικά – λαϊκά στρώματα να πληρώνουν το μάρμαρο).
Τώρα «στοχεύει στη μείωση του διοξειδίου του άνθρακα τουλάχιστον κατά 55% ως το 2030 σε σύγκριση με τα επίπεδα του 1990 και σε μηδενικούς ρύπους ως το 2050», αποβλέποντας σε «ριζικό μετασχηματισμό της οικονομίας και της κοινωνίας για την κάλυψη των κλιματικών στόχων (φιλοδοξιών)».

Αυτό που παρουσιάζεται ως δήθεν «δίκαιο, πράσινο και ευημερούμενο μέλλον» και, «κοινωνικά δίκαιη μετάβαση» σημαίνει (σσ. copy-paste) –μεταξύ άλλων:

• (πιθανό –sic!) Κοινωνικό αντίκτυπο σε ευάλωτα νοικοκυριά και μικροεπιχειρήσεις.
• Τα κράτη μέλη θα πρέπει να δαπανήσουν το σύνολο των εσόδων τους από την εμπορία εκπομπών σε έργα που σχετίζονται με το κλίμα και την ενέργεια.
• Το φορολογικό σύστημα πρέπει να διασφαλίσει και να βελτιώσει την ενιαία αγορά και να υποστηρίξει την πράσινη μετάβαση θέτοντας τα κατάλληλα κίνητρα (σσ. να δεις τι σου ΄χω για μετά…).
• Ένα νέο Ταμείο Κοινωνικού Κλίματος (σσ. Social Climate Fund) θα παρέχει ειδική χρηματοδότηση για να βοηθήσει τους πολίτες να χρηματοδοτήσουν επενδύσεις, χρησιμοποιώντας πόρους (σσ. ~25%) αποκλειστικά από τα αναμενόμενα έσοδα
• Όλα τα κράτη μέλη είναι υποχρεωμένα να συμβάλουν σε αυτόν τον στόχο βάζοντας συγκεκριμένα πλάνα για τη χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στις μεταφορές, τη θέρμανση και την ψύξη, τα κτίρια και τη βιομηχανία
• Η φορολογία της ενέργειας ευθυγραμμίζεται με τις ενεργειακές και κλιματικές πολιτικές της ΕΕ, αφαιρώντας παρωχημένες εξαιρέσεις και μειωμένους συντελεστές
• Ο προϋπολογισμός της ΕΕ για τα επόμενα επτά χρόνια θα υποστηρίξει κατά προτεραιότητα την πράσινη μετάβαση. Το 30% των προγραμμάτων στο πλαίσιο του πολυετούς δημοσιονομικού πλαισίου ύψους 2 τρισεκατομμυρίων ευρώ και της NextGenerationEU είναι αφιερωμένα εκεί και το  37% (723,8 δις€) θα χρηματοδοτήσει τα εθνικά προγράμματα

«Στοχοπροσήλωση» της Ελλάδας ως πρωταγωνίστρια στην πολιτική που εκτινάσσει τις τιμές του ρεύματος

Στην απαρέγκλιτη εφαρμογή των «πράσινων» στόχων της ΕΕ δεσμεύτηκε για μια ακόμη φορά ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης, με την ευκαιρία τελετής εγκαινίων νέας φωτοβολταϊκής μονάδας στην Κορινθία, δεσμευόμενος ταυτόχρονα προς τους ομίλους του χώρου και ευρύτερα όσων εμπλέκονται στις «πράσινες μπίζνες» ότι η παροχή κάθε είδους εξυπηρέτησης από την κυβέρνησή του προς αυτούς θα συνεχιστεί απρόσκοπτα.
Όπως είπε χαρακτηριστικά, «προσωπική του φιλοδοξία» είναι η Ελλάδα να αναδειχτεί «πρωταγωνίστρια» στην πολιτική πράσινης μετάβασης της ΕΕ, απαγγέλοντας το γνωστό ποιηματάκι περί πρόσβασης «σε πιο φθηνό ρεύμα, σε θέσεις εργασίας και σε αντισταθμιστικά οφέλη» από τις επενδύσεις του είδους.
Αυτά την ώρα που ακριβώς η πολιτική του «πράσινου new deal» που προώθησαν διαδοχικά όλες οι κυβερνήσεις, οδηγεί - όπως επιβεβαιώνεται ξανά τις μέρες αυτές - σε τεράστιες αυξήσεις στο ρεύμα, ενεργειακή φτώχεια, αλλά και χιλιάδες απολύσεις και τσακισμένα εργασιακά δικαιώματα στον κλάδο.
Παράλληλα παίρνοντας πάσα «Fit for 55» αναφέρθηκε ξανά στην ανάγκη «εκσυγχρονισμού» του πλαισίου που διέπει το ειδικό χωροταξικό των ΑΠΕ, αλλά και στο νέο πεδίο κερδοφορίας που θα ανοίξει η κυβέρνηση για τα μονοπώλια του χώρου με τα υπεράκτια αιολικά πάρκα, το θεσμικό πλαίσιο του οποίου αναμένεται σύντομα. Ενώ ξεχωριστό κάλεσμα απηύθυνε και στις τράπεζες να χρηματοδοτήσουν την ενεργειακή μετάβαση.

Δεν παρέλειψε φυσικά να αναφερθεί και στις εφάπαξ «παροχές» της κυβέρνησης προς τα λαϊκά στρώματα για τη δήθεν μείωση των τιμολογίων ηλεκτρισμού, λέγοντας ότι όπως στο ηλεκτρικό ρεύμα έτσι και στο φυσικό αέριο δεν θα υπάρξουν αυξήσεις για τους καταναλωτές εξαιτίας των αυξήσεων των διεθνών τιμών.

Τα παραπάνω αποτελούν πανευρωπαϊκό δεδομένο, αφού εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι της διαγκωνιζόμενης ως «παγκόσμια ατμομηχανή» βρίσκονται μπροστά στις υπέρογκες αυξήσεις στην ηλεκτρική ενέργεια, με γιγάντωση της ενεργειακής φτώχειας, εγκλωβισμένοι για άλλη μια φορά στην παραγωγή της Ενέργειας με σκοπό το κέρδος, στους οικονομικούς και γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς των μονοπωλίων του χώρου και των καπιταλιστικών κρατών, στις συνέπειες της παγκόσμιας «κούρσας» για «πράσινες» επενδύσεις.
Παράλληλα οι τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας που εκτινάχθηκαν στα ύψη τον τελευταίο χρόνο προβλέπεται να εκτιναχτούν παραπέρα με νέες αυξήσεις - φωτιά, εξαιτίας των αυξήσεων των τιμών φυσικού αερίου και πετρελαίου, του κόστους δικτύων και υποδομών μεταφοράς εμπορευμάτων, καθώς και της τιμής στους πλειστηριασμούς των αδειών εκπομπής διοξειδίου του άνθρακα στο παγκόσμιο "εμπόριο ρύπων" (βλ. και εδώ).

Στην Ιταλία "το περασμένο τρίμηνο ο λογαριασμός του ηλεκτρικού αυξήθηκε κατά 20% και το επόμενο τρίμηνο θα αυξηθεί κατά 40%. Είναι πράγματα που πρέπει να λέγονται και τα οποία έχουμε το χρέος να αντιμετωπίσουμε", σημείωσε ο Ιταλός υπουργός αρμόδιος για την οικολογική μετάβαση, Roberto Cingolani, …για τη θεαματική άνοδο των τιμών ευθύνεται η "έκρηξη" του κόστους των πρώτων υλών, ιδίως του φυσικού αερίου», μιλώντας σε συνέδριο που οργάνωσε στη Γένοβα το (μεγαλύτερο) ιταλικό συνδικάτο CGIL (που παρεμπιπτόντως, αντί να κινητοποιεί σε ταξική βάση το λαό, ασχολείται με επιμορφωτικά σεμινάρια).
Μπροστά στον κίνδυνο εκατομμύρια σπίτια στην Ιταλία να μείνουν χωρίς ρεύμα και χωρίς θέρμανση, η κυβέρνηση του Μάριο Ντράγκι προσπάθησε να αντιμετωπίσει με «ασπιρίνες» την αύξηση της τιμής της ηλεκτρικής ενέργειας κατά 9,9% και του φυσικού αερίου κατά 15,3% το τρίτο τρίμηνο, με ένα πακέτο 1,2 δισ. ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό για να σώσει 2,3 εκατ. νοικοκυριά από την «απόλυτη» ενεργειακή φτώχεια. Ετσι, με την κυβερνητική παρέμβαση - με χρήματα του ιταλικού λαού - η ηλεκτρική ενέργεια θα αυξηθεί... μόλις κατά 4,7% και το φυσικό αέριο κατά 9,8%!
Σύμφωνα με την Ιταλική Ενωση Καταναλωτών (Unc), η αύξηση αυτή σημαίνει ότι «κατά μέσο όρο κάθε νοικοκυριό της χώρας θα κληθεί να πληρώσει ετησίως 247 ευρώ περισσότερο απ' ό,τι μέχρι σήμερα».

Με αντίστοιχα μέτρα προσπαθεί και η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση Σοσιαλιστών - «Ποδέμος» στην Ισπανία να αναχαιτίσει τις τεράστιες αυξήσεις, αφού η τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας εκτινάχθηκε κατά 43,7% σε ετήσια βάση τον Αύγουστο, σύμφωνα με τον Σύλλογο «Καταναλωτών σε Δράση». Η κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ θα μειώσει τον ΦΠΑ στην ηλεκτρική ενέργεια στο 10% (από 21%), αλλά μέχρι τον Δεκέμβρη, και σκοπεύει να επιβάλει πλαφόν στην τιμή του φυσικού αερίου.

Τίποτα βέβαια από τα προσωρινά αυτά «γιατροσόφια» - που αντίστοιχά τους ανακοίνωσε και η κυβέρνηση της ΝΔ - δεν μπορεί να δώσει απάντηση στην ενεργειακή φτώχεια που φουντώνει, ως η «άλλη όψη» του «πράσινου new deal» για τους επιχειρηματικούς ομίλους.
Ιδιαίτερα μετά το ξέσπασμα της πανδημίας και τη μείωση της ζήτησης καυσίμων, τα κράτη - πετρελαιοπαραγωγοί (ΟΠΕΚ - Ρωσία, ΗΠΑ, Σαουδική Αραβία κ.ά.) ξεκίνησαν τα παζάρια και τις διαπραγματεύσεις για τη συγκράτηση της παραγωγής πετρελαίου προκειμένου να μην πέσουν οι τιμές. Οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί κατέληξαν σε αύξηση της τιμής του πετρελαίου, με θύματα και τελικούς αποδέκτες τους λαούς.

Η κλιματική αλλαγή αιτία για «το κακό το ριζικό μας»…

Με την πρόσφατη έκθεση του ΟΗΕ (IPCC) για το κλίμα και τις φυσικές καταστροφές, ασχολήθηκαν τις προηγούμενες μέρες ο Frans Timmermans, εκτελεστικός αντιπρόεδρος για Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία και έλληνες ομόλογοί του, περί άλλων τυρβάζοντες –πλην ΚΚΕ.
Ο Timmermans τόνισε ότι «πρέπει να δράσουμε τώρα - άμεσα, γιατί τα παιδιά μας δεν θα μας συγχωρήσουν», δεν πρέπει να παραλύσουμε λόγω του φόβου της αλλαγής και των επιπτώσεων των μέτρων που θα ληφθούν, ενώ υπεραμύνθηκε του νομοθετικού πακέτου που παρουσίασε η Κομισιόν, λέγοντας ότι προβλέπει μια κοινωνικά δίκαιη μετάβαση σε μια πράσινη οικονομία και μέτρα για να μην επηρεαστούν οι πιο ευάλωτοι και το βάρος να διανεμηθεί αναλογικά και ισότιμα σε όλους.
Σχετικά με την αύξηση των τιμών στον τομέα της ενέργειας, είπε ότι …αν είχαμε την «πράσινη συμφωνία» πριν από πέντε χρόνια δεν θα βρισκόμασταν σε αυτήν την κατάσταση, υπεραμυνόμενος του πακέτου «Fit for 55».
Στο ίδιο μοτίβο η Επίτροπος Συνοχής και Μεταρρυθμίσεων της ΕΕ, Ελίζα Φερέιρα …«Η κλιματική αλλαγή φέρνει πιο ακραία καιρικά φαινόμενα, πιο ισχυρά και πιο συχνά και έχουν μεγαλύτερο αντίκτυπο στους ευρωπαίους πολίτες», ανέφερε, ενώ εξέφρασε τα συλλυπητήριά της στους ανθρώπους που έχασαν τους δικούς τους και το βιός τους φέτος το καλοκαίρι από τις πυρκαγιές και τις πλημμύρες σε πολλές περιοχές της Ευρώπης, αναφερόμενη και στην Ελλάδα.

…κι όλοι μαζί μπορούμε!

Ο αντιπρόεδρος του ΕΛΚ και ευρωβουλευτής της Ν.Δ. Βαγγέλης Μεϊμαράκης μίλησε για τις επιπτώσεις των φυσικών καταστροφών που έπληξαν ιδιαίτερα την Ελλάδα το καλοκαίρι, αναφέροντας, ότι «τα ακραία αυτά φαινόμενα, απόρροια της κλιματικής αλλαγής, είναι μπροστά μας και δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν μεμονωμένα, αλλά μόνο από μια ολιστική και ενιαία Ευρωπαϊκή Πολιτική για την πρόληψη και άμεση αντιμετώπισή τους».

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Πέτρος Κόκκαλης περιορίστηκε στο ότι «πρέπει να αυξηθούν και να κινητοποιηθούν οι δομές και ο όγκος του Ταμείου Αλληλεγγύης για την αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών» και αναρωτήθηκε... «Ποια είναι η δίκαιη μετάβαση που εγγυάται ότι κανείς δεν θα μένει πίσω, ότι η ενεργειακή μετάβαση θα καθοδηγείται από την κλιματική δικαιοσύνη» (!!)

Από την πλευρά του, το ΚΙΝΑΛ μέσω Νίκου Ανδρουλάκη τόνισε ότι φέτος τα καμένα στρέμματα στην Ελλάδα ξεπέρασαν το ένα εκατομμύρια, υπογραμμίζοντας ότι χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αποκατάστασης με αναπτυξιακά έργα. «Λόγω της κλιματικής αλλαγής τα επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα θα είναι ισχυρότερα και συχνότερα», είπε. Καταλήγοντας, τόνισε ότι η ΕΕ θα πρέπει να προχωρήσει στη δημιουργία ενός νέου Ταμείου που θα είναι επιφορτισμένο με την αποκατάσταση των φυσικών καταστροφών λόγω της κλιματικής αλλαγής.

Ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ, Λευτέρης Νικολάου-Αλαβάνος άσκησε κριτική στο μηχανισμό RESCEU, λέγοντας ότι φτάνει συνήθως κατόπιν τραγωδίας και ότι τα κρίσιμα εικοσιτετράωρα στο πεδίο της μάχης βρίσκεται ο λαός, που με αυτοθυσία υπερασπίζεται τη ζωή και το βιός του, καθώς οι υποστελεχομένες κρατικές υπηρεσίες αδυνατούν να ανταποκριθούν. Για το Ταμείο Αλληλεγγύης, είπε ότι αποδεδειγμένα δεν αποζημιώνει τα πληγέντα λαϊκά νοικοκυριά. «Ο λαός οργανωμένα να παλέψει για άμεση 100% αποζημίωση στους πληγέντες, κάλυψη των τεράστιων ελλείψεων σε προσωπικό και υποδομές», ανέφερε τέλος.

Ευρωκοινοβουλευτική ομάδα του ΚΚΕ
"Fit for 55"
Να μην πληρώσει ο λαός τις "πράσινες" μπίζνες των ομίλων

Την πολιτική ενίσχυσης των μονοπωλιακών ομίλων μέσω του ευρωενωσιακού πακέτου «Fit for 55», που έχει στόχο τις λεγόμενες «πράσινες» επενδύσεις ώστε να αποκομίσει νέα κέρδη το κεφάλαιο σε βάρος του λαού, ανέδειξε η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ με παρέμβασή της στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου στη συζήτηση σχετικά με την «παρουσίαση της δέσμης προσαρμογής στον στόχο του 55% μετά τη δημοσίευση της έκθεσης της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την κλιματική αλλαγή».

Στην ομιλία του, ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ
Κώστας Παπαδάκης ανέφερε τα εξής:

«Το ευρωενωσιακό πακέτο της ΕΕ "Fit for 55" σημαίνει απευθείας επιβάρυνση των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων εξαιτίας των λεγόμενων "πράσινων" μπίζνες των ομίλων. Από τους "πράσινους" νέους φόρους για εκπομπές άνθρακα στην ηλεκτρενέργεια που καταλήγουν αυτούσιοι στα τιμολόγια, ως το ακριβότερο εισαγόμενο φυσικό αέριο και την πανάκριβη και ασταθή μονοκαλλιέργεια των ΑΠΕ.
Με πρόσχημα την κλιματική αλλαγή, γενικεύονται η απελευθέρωση Ενέργειας, το εμπόριο ρύπων, η απολιγνιτοποίηση που οδηγούν σε ανατιμήσεις στο ρεύμα, σε πράσινα προϊόντα και υπηρεσίες, που έρχονται είτε με το μαστίγιο της υπερφορολόγησης των παλιών καυσίμων είτε με το "καρότο" της επιδότησης για την αγορά π.χ. απλησίαστων ηλεκτροκίνητων αυτοκινήτων.
Τα δήθεν αντισταθμιστικά σαν αυτά της κυβέρνησης της ΝΔ πάλι θα πληρωθούν από τον λαό αποπληρώνοντας βαριά το υπερμνημόνιο του Ταμείου Ανάκαμψης.

Μόνο αν απαλλαγεί ο λαός από τους νόμους της αγοράς και του καπιταλιστικού κέρδους με τα μέσα παραγωγής, τις ενεργειακές πηγές, τα δίκτυα κοινωνική ιδιοκτησία του, τότε ο ενεργειακός σχεδιασμός θα υπηρετεί τα συμφέροντά του».

ℹ️ Με πληροφορίες και από το Ριζοσπάστη