Πρώτο φθινόπωρο…

Πρώτο φθινόπωρο - 1988   

Στίχοι Μουσική: Βαγγέλης Κορακάκης

1.  Γιώργος Τζώρτζης 

2. Βαγγέλης Κορακάκης

3. Ρένα Στάμου                     

4. Γεράσιμος Ανδρεάτος

5. Δημήτρης Μητροπάνος   

6. Κώστας Μακεδόνας                     

7. Μπάμπης Τσέρτος

Στις αρχές του φθινοπώρου λέει ένα τραγούδι του Θάνου Μικρούτσικου …

Στις αρχές του φθινοπώρου
πέσαν κάμποσες βροχές
και σκορπίσανε τα φύλλα
σαν παλιοί συμμαθητές
κι ανοιχτήκαν οι ομπρέλες
και βραχήκαν οι φωτιές
και πεθάναν καλοκαίρια
μόνα στις ακρογιαλιές.

Στις αρχές του φθινοπώρου
κάτι έχω να σου πω
πως το στέμμα ήταν ψέμα
βασιλιάς δεν είμαι εγώ
και του ρολογιού η ώρα
ήταν ψέματα κι αυτή
σου ‘πα είναι εφτά και δέκα
κι ήταν δέκα και μισή.

Στις αρχές του φθινοπώρου
θα κλειδώσω δυο ζωές
τα κλειδιά τους θα πετάξω
στου μεσημεριού το χτες
στις αρχές του φθινοπώρου
μη γυρίσεις να με βρεις
θα ‘χουνε αλλάξει όλα
σαν τα χρώματα της γης.

Δείτε Βαγγέλης Κορακάκης:
Πρέπει να βάλω τη ζωή μου σε τάξη σαν φυσιολογικός άνθρωπος και να ημερέψω το μυαλό μου 

 Σκέφτηκα λοιπόν, με αφορμή λοιπόν την επίσημη έναρξη της εποχής του φθινοπώρου που είναι σήμερα (αφού για τους λιγότερο «τυπικούς» το φθινόπωρο ξεκινά από την πρώτη του Σεπτέμβρη), να κάνω μια συνολική παρουσίαση ενός από τα σημαντικότερα λαϊκά τραγούδια που γράφτηκαν τα τελευταία τριάντα χρόνια και που, από το 1988 μέχρι σήμερα έχει γνωρίσει έντεκα - αν δε μου διαφεύγει κάποια - δισκογραφημένες εκτελέσεις… Αποτελεί μάλιστα σταθερή επιλογή στα παντός είδους λαϊκά προγράμματα σε μουσικές σκηνές, νυχτερινά κέντρα και συναυλίες…

Αναφέρομαι _φυσικά στο “Πρώτο φθινόπωρο” του φίλου και συντοπίτη  Βαγγέλη Κορακάκη… τον γνώρισα, μαζί με ένα φίλο μουσικό εκ Σαλονίκης, πριν 25+ χρόνια, όταν έπαιζε σε ένα μαγαζί, στην Βεΐκου (γωνία με Γαλατσίου) και μου είπε (ο φίλος) “αυτός είναι ρεμπέτης”

“Πρώτο φθινόπωρο”

Μια μουσικολογική ανάλυση: Ο μπουζουξής και καθηγητής μπουζουκιού στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης & Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας Γιώργος Καραμφίλλης, γράφει:
Γενικά, το μπουζούκι πατάει σε δύο παραδόσεις: την ευρωπαϊκή και την ανατολίτικη (κατασκευαστικά προέρχεται από τη μαντόλα: σκάφος και τον ταμπουρά: μανίκι. Με μερικές τροποποιήσεις φτάσαμε στο μπουζούκι όπως το ξέρουμε). Έτσι και οι κλίμακες που χρησιμοποιεί αυτό το όργανο ανήκουν στις δύο παραπάνω παραδόσεις. Από την ευρωπαϊκή μουσική χρησιμοποιεί τις κλίμακες: Μείζονα (σαν λαϊκός δρόμος Ματζόρε ή Καθαρό Ματζόρε) και Ελλάσονα (Αρμονική ελάσσονα ή Αρμονικό μινόρε και Μελωδική ελάσσονα, που αν χρησιμοποιηθούν σαν κλίμακα μόνο οι νότες τις κατιούσας, προκύπτει το Καθαρό μινόρε ή Μινόρε). Από την ανατολίτικη μουσική χρησιμοποιεί τα μακάμ παραλλαγμένα (δηλαδή χωρίς την φυσική τρίτη και χωρίς μεταφερμένα διαστήματα). Έχουμε δηλαδή ανατολίτικα κλίμακες, παιγμένες με ευρωπαϊκό τρόπο (τόνους και ημιτόνια). Έτσι, δεν μπορούμε πια να πούμε ότι το μπουζούκι παίζει μακάμια, αλλά κάποιες κλίμακες παραλλαγές των μακαμιών που ονομάστηκαν και αυτές λαϊκοί δρόμοι. Τέτοιοι δρόμοι είναι π.χ. Ραστ, Ουσάκ, Χιτζαζ, Σεγκιά(χ), Χουζάμ, Μουστεάρ, Νιαβέντ (σαν μακάμ λέγεται Νεβεσέρ), Σαμπά(χ) Χιτζαζκιάρ. Ο Πειραιώτικος θεωρείται ελληνικής επινόησης.

Όσον αφορά το «Πρώτο φθινόπωρο»: Ρυθμός: Παλιό ζεϊμπέκικο
Μελωδική γραμμή εισαγωγής: Κινείται στο αρμονικό μινόρε κατά την ευρωπαϊκή (ή αμερικανική ή κλασική) μουσική παράδοση (Μινόρε με αυξημένη την 7η βαθμιδα). Η κλίμακα αυτή υπάρχει και σαν λαϊκός δρόμος. Οι συγχορδίες που χρησιμοποιούνται στη κλίμακα αυτή είναι οι εξής. Βασικές: I, IV, V Δευτερεύουσες: VI, VII. Το τραγούδι αυτό τις χρησιμοποιεί όλες, εκτός από την VII. Στο τελείωμα της εισαγωγής και του κουπλέ η μελωδική γραμμή αναιρεί την αυξημένη 7η βαθμίδα, δεν μπορούμε να πούμε όμως ότι αλλάζουμε κλίμακα (μινόρε), γιατί κρατάει λίγο... γίνεται για χάρη της μελωδίας (δανείζεται μια νότα από το καθαρό μινόρε, κάτι που συνηθίζεται πολύ στην ελληνική μουσική). Ενώ ο δανεισμός αυτής της νότας από το καθαρό μινόρε μπορεί σε μερικά τραγούδια να οδηγήσει σε αλλαγή της κλίμακας σε καθαρό μινόρε με ταυτόχρονο δανεισμό συγχορδίας (είτε την III είτε την VII), ωστόσο αυτό δεν συμβαίνει στο συγκεκριμένο τραγούδι, γιατί η συγχορδία τη συγκεκριμένη στιγμή ανήκει στο αρμονικό μινόρε (δεν δανείστηκε άλλη από το καθαρό μινόρε).
Στην εισαγωγή επίσης (όταν μπαίνει το ακορντεόν), σε κάποια στιγμή πατάει την δεύτερη βαθμίδα αντί για τόνο ημιτόνιο. Αυτό γίνεται επειδή εκείνη τη στιγμή η συγχορδία είναι η IV και η αλλοίωση αυτής της νότας βοηθάει να σταθεί πιο καλά η μελωδία.

Σε όλα τα άλλα σημεία του τραγουδιού δεν έχουμε κάτι που να χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση.

Όλες οι δισκογραφημένες εκτελέσεις

·           Γιώργος Τζώρτζης.
Από τον πρώτο δίσκο του Βαγγέλη Κορακάκη «Οι άρχοντες» που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1988.

·           Ρένα Στάμου Από το δίσκο «Μπουζουξήδες με πυξίδες» που κυκλοφόρησε το 1992.

·           Γεράσιμος Ανδρεάτος.
Από το δίσκο «Οι βετεράνοι του ρεμπέτικου» που κυκλοφόρησε το 1993 με τη ζωντανή ηχογράφηση της συναυλίας αφιέρωμα στο ρεμπέτικο τραγούδι στο «Μετρό». Συμμετείχαν οι Κώστας Καπλάνης, Τάκης Μπίνης, Άννα Χρυσάφη, Βαγγέλης Κορακάκης, Μπάμπης Τσέρτος, Χρυσούλα Χριστοπούλου, Γεράσιμος Ανδρεάτος.

·           Γεράσιμος Ανδρεάτος
Από το cd single «Μεγάλα λόγια» που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1998.
Κατ’ εξαίρεση, σε αυτή την εκτέλεση σημειώνω τους μουσικούς που είναι οι: Βαγγέλης Κορακάκης (μπουζούκι), Γιώργος Κοντογιάννης (μπουζούκι, μπαγλαμά), Αντώνης Απέργης (κλασική κιθάρα), Αργύρης Σταμούλος (λαϊκή κιθάρα), Βασίλης Δρογκάρης (ακορντεόν), Γιάννης Πλαγιαννάκος (κοντραμπάσο) και η Ευαγγελία Μαργαρώνη (πιάνο)

·           Δημήτρης Μητροπάνος
Από το δίσκο «Του έρωτα και της φυγής» που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβρη του 1998. Ενορχήστρωση: Βασίλης Γκίνος

·           Μπάμπης Τσέρτος
Από το δίσκο «Το μονοπάτι» που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2006. Ενορχήστρωση: Γιώργος Παπαδάκης.

·           Πίτσα Παπαδοπούλου
Από το δίσκο «Όσα αγαπώ» που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2006. Ενορχήστρωση: Δημήτρης Καπηλίδης.

·           Βαγγέλης Κορακάκης
Ηχογράφηση που κυκλοφόρησε σαν «bonus track» στην επανέκδοση του cd «Λαύριο» 2006. Μπουζούκι: Bαγγέλης Κορακάκης, πιάνο: Αλέξης Βάκης.

·           Βαγγέλης Κορακάκης
Από το cd «Ο Βαγγέλης Κορακάκης στη Μαγιοπούλα» Νοέμβρης του 2007, με 17 επανεκτελέσεις και τέσσερα καινούργια τραγούδια του, με ερμηνευτές - συνεργάτες του στο πάλκο και τη δισκογραφία.

·           Κώστας Μακεδόνας
Από το διπλό cd «Κώστας Μακεδόνας - Live» που κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2009, με αποσπάσματα από τις ζωντανές εμφανίσεις των τελευταίων χρόνων του ερμηνευτή.

·           Δημήτρης Μητροπάνος
Από την κασετίνα «Κρυφά» που κυκλοφόρησε το 2014 με 5 cd με ανέκδοτες, ζωντανές ηχογραφήσεις του Δημήτρη Μητροπάνου.

(Συνειρμικά)
«Αν ο χρό­νος ήταν συ­γκε­ντρω­μέ­νος σε ένα ρολόι, τότε το φθι­νό­πω­ρο θα ήταν η πιο μα­γι­κή ώρα» – Victoria Erickson…
«Και ο ήλιος έκανε ένα βήμα πίσω, τα φύλλα έπε­σαν να κοι­μη­θούν και το φθι­νό­πω­ρο ξύ­πνη­σε» – Raquel Franco …
«Ο χει­μώ­νας είναι νε­κρός, η Άνοι­ξη είναι τρελή, το Κα­λο­καί­ρι είναι χα­ρού­με­νο και το φθι­νό­πω­ρο είναι σοφό» – Mehmet Murat ildan

Ballata d’autunno
Η μπα­λά­ντα του Φθι­νό­πω­ρου

Θα δια­λέ­ξου­με σή­με­ρα κάτι –λίγο ασυ­νή­θι­στο που έχει να κάνει και με προ­σω­πι­κές μνή­μες, το «Balada de otoño» του Joan Manuel Serrat του 1969 για το άλ­μπουμ «La Paloma» (Rafael Alberti – Carlos Gustavino) και το αντί­στοι­χο Ballata d’autunno της Mina, της με­γά­λης ιτα­λί­δας τρα­γου­δί­στριας, που εμ­φα­νί­στη­κε το 1958 και ακόμη σή­με­ρα μας εκ­πλήσ­σει, στα 80 της χρό­νια, μετά από 116 album & CD‎

Ο Paolo Limiti με­τα­φρά­ζει πιστά το σαφώς πολύ όμορ­φο και με­λαγ­χο­λι­κό κεί­με­νο, όπως οι ζο­φε­ρές φθι­νο­πω­ρι­νές ημέ­ρες.
Το τρα­γού­δι πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται στο διπλό άλ­μπουμ- strenna «Mina 1+1»

Βρέ­χει, εκεί πίσω από το πα­ρά­θυ­ρο
βρέ­χει, βρέ­χει …
Πάνω από την κόκ­κι­νη και ρα­γι­σμέ­νη οροφή,
πάνω από αυτό το διά­σπαρ­το κομ­μέ­νο άχυρο,
πάνω από αυτά τα χω­ρά­φια βρέ­χει…

Ο ου­ρα­νός γκρί­ζος γι­γα­ντώ­νε­ται
και το έδα­φος ήδη στά­ζει φύλλα.
Μύ­ρι­σε το φθι­νό­πω­ρο.

Ο χρό­νος που λα­γο­κοι­μά­ται
μου μοιά­ζει
παιδί στον άνεμο
όπως σε ένα φθι­νο­πω­ρι­νό τρα­γού­δι.

Μια φθι­νο­πω­ρι­νή μπα­λά­ντα,
ένα λυ­πη­μέ­νο με­λαγ­χο­λι­κό τρα­γού­δι
έρ­χε­ται μετά την μέρα που δύει.

Μια μπα­λά­ντα του φθι­νό­πω­ρου,
Σαν προ­σευ­χή με θα­μπή-σβη­σμέ­νη φωνή,
σαν φύ­ση­μα θρή­νου
που τρα­γου­δά τον άνεμο.

Βρέ­χει πίσω από το πα­ρά­θυ­ρο
βρέ­χει, βρέ­χει …
Πάνω από την κόκ­κι­νη και ρα­γι­σμέ­νη στέγη,
πάνω από αυτό το διά­σπαρ­το κομ­μέ­νο άχυρο,
πάνω από αυ­τούς τους αγρούς βρέ­χει.

θα μπο­ρού­σα να σου δι­η­γη­θώ
πως καίει το τε­λευ­ταίο ξύλο στη φωτιά και τότε
από πως η φτώ­χεια μου
είναι επί­σης ένα χα­μό­γε­λο, γιατί είμαι μόνη τώρα,
αλλά εγώ μόνη μου είμαι τε­λειω­μέ­νη

Και θα σου έλεγα
ότι τα νιάτα είναι νιάτα γιατί ποτέ δεν έμα­θαν
ότι όχι! δεν είν’ η ζωή
εκεί­νο το όμορ­φο πράγ­μα που σκέ­φτο­νται,
Το ξέρω καλά αυτό.

Μα­κά­ρι να μπο­ρού­σαν
το αύριο και το χτες
να πουν αυτό που ονει­ρεύ­τη­κα.

Αλλά ο χρό­νος περνά
και σου τρα­γου­δά αργά,
με μια ολο­έ­να και πιο κου­ρα­σμέ­νη φωνή
μια φθι­νο­πω­ρι­νή μπα­λά­ντα.

Βρέ­χει, εκεί πίσω από το πα­ρά­θυ­ρο
βρέ­χει, βρέ­χει …
Πάνω από την κόκ­κι­νη και ρα­γι­σμέ­νη οροφή,
πάνω από αυτό το κομ­μέ­νο σανό,
πάνω από αυ­τούς τους αγρούς βρέ­χει
(…)

Το τρα­γού­δι «Les Feuilles Mortes» γρά­φτη­κε από τον Jacques Prévert.
Το 1945, ο Prévert έγρα­ψε το σε­νά­ριο ται­νί­ας «Les Portes de la Nuit» (ται­νία του Marcel Carné – 1946), από ένα μπα­λέ­το (το «Le Rendez-Vous» του Roland Petit -1945).
Οι δύο πρώ­τοι στί­χοι ενός τρα­γου­διού δί­νουν τον τίτλο: «Les enfants qui s’aiment s’embrassent debout / contre les Portes de la Nuit».
Ο Jean Gabin και η Marlene Dietrich ξε­κί­νη­σαν να παί­ξουν τους δύο χα­ρα­κτή­ρες, αλλά άλ­λα­ξαν γνώμη όταν απο­φά­σι­σαν να πά­ρουν μέρος σε άλλη ται­νία (Martin Roumagnac).
Τότε ένας νε­α­ρός άση­μος τρα­γου­δι­στής πα­ρου­σιά­στη­κε από τον Edith Piaf: ήταν ο Yves Montand που τρα­γού­δη­σε το θρυλικό πλέον «Les Feuilles Mortes».
Το ποί­η­μα δη­μο­σιεύ­θη­κε, μετά το θά­να­το του Jacques Prévert, στο βι­βλίο «Soleil de Nuit» το 1980.

Ω, ελ­πί­ζω να θυ­μά­σαι
Τις χα­ρού­με­νες μέρες όταν ήμα­σταν φίλοι
Εκεί­νη την εποχή η ζωή ήταν πιο όμορ­φη
Και ο ήλιος είναι πιο ζε­στός από σή­με­ρα.

Τα πε­σμέ­να φύλλα μα­ζεύ­ο­νταν με φτυα­ριές
Βλέ­πεις, δεν το ξε­χνάω
Ανα­μνή­σεις και λύπες ανά­κα­τες.

Και ο βο­ριάς τα πάει μα­κριά,
Στην κρύα νύχτα της λήθης.
Βλέ­πεις, δεν το ξε­χνάω

Το τρα­γού­δι που μου τρα­γού­δη­σες …
Ανα­μνή­σεις και λύπη,
(Ήσουν) η σιω­πη­λή και πιστή μου αγάπη
Πάντα χα­μο­γε­λα­στή και ευ­χα­ρι­στώ τη ζωή γι αυτό.

Σε αγα­πού­σα τόσο πολύ, ήσουν τόσο όμορ­φη,
Πώς θες να σε ξε­χά­σω;
Εκεί­νη την εποχή η ζωή ήταν πιο όμορ­φη
Και ο ήλιος είναι πιο ζε­στός από σή­με­ρα.

Ήσουν η πιο γλυ­κιά μου φι­λε­νά­δα
Αλλά δεν με­τα­νιώ­νω.
Και το τρα­γού­δι που τρα­γου­δή­σα­τε
Πάντα, πάντα θα το ακούω.

Αυτό το τρα­γού­δι μου θυ­μί­ζει, πως
Με αγά­πη­σες και σ’ αγα­πού­σα
Και ζού­σα­με έτσι και οι δύο, αλλά…

Αλλά η ζωή χω­ρί­ζει αυ­τούς που αγα­πιού­νται
Σι­γά-σι­γά, αθό­ρυ­βα
Και η θά­λασ­σα σβή­νει στην άμμο
Τα βή­μα­τα των χα­μέ­νων ερα­στών.

Αυτό το τρα­γού­δι μου θυ­μί­ζει…

Βαγγέλης Κορακάκης

Ο Βαγγέλης _μουσικός, στιχουργός και ερμηνευτής λαϊκών τραγουδιών γεννήθηκε στην Καισαριανή τέτοιες μέρες του 1961 (25-Αυγ).

Η πρώτη του επαφή με το μπουζούκι ήρθε σε ηλικία 9 χρονών, όπου απέναντι από το πατρικό του υπήρχε ένας ξυλουργός που έφτιαχνε και μουσικά όργανα. Το πρώτο του μπουζούκι, τρίχορδο, το απέκτησε σε ηλικία 11 χρονών, στο οποίο πέρασε ο ίδιος χορδές. Πρόκειται για κλασσική περίπτωση αυτοδίδακτου καλλιτέχνη, αφού αφιέρωνε και αφιερώνει πολλές ώρες παίζοντας μπουζούκι. Σε ηλικία 18 χρονών, και ενώ είχε συμμετάσχει σε διάφορα σχολικά συγκροτήματα στην Καισαριανή, εργάζεται για πρώτη φορά επαγγελματικά στην μουσική παράσταση του Χουρμούζη "Ο Λεπρέντης", σε μουσική Δήμου Μούτση. Στη συνέχεια δούλεψε για λίγο στην ταβέρνα του Φίτσουλα και το 1982 άνοιξε, μαζί με τον Γιώργο Κούκιο, το "Μακάμι", το σημερινό του ορμητήριο που είναι γνωστό ως Κρύπτη στην Καισαριανή. 19χρονος παντρεύτηκε τη Μαριάννα, και απέκτησαν 2 παιδιά, την Ελένη και το Βασίλη (ο Βασίλης βαδίζει στα βήματά του αφού έχει μυηθεί στο μπουζούκι, ενώ στην αρχή της επαγγελματική του πορείας συνεργάζεται μαζί του).

Βασίλης Κορακάκης

Η πρώτη δισκογραφική δουλειά για το Βαγγέλη Κορακάκη έρχεται το 1985. Πρόκειται για το αποτέλεσμα της γνωριμίας του με τον στιχουργό Τάσο Σαμαρτζή, ο οποίος πήρε την πρωτοβουλία και πήγανε στον Απόστολο Καλδάρα προκειμένου να πάρουν συστάσεις. Έτσι, με παρότρυνση του στιχουργού κυκλοφόρησε από τη LYRA, ο δίσκος Σε στρατόπεδα και πλοία, στον οποίο ο Κορακάκης έβαλε μουσική σε 3 τραγούδια του Τάσου Σαμαρτζή. Το 1988 εκδίδει, μετά από πρόταση του παραγωγού της LYRA, Άγγελου Σφακιανάκη, τον πρώτο του ουσιαστικά προσωπικό δίσκο με τίτλο, Οι Άρχοντες. Ο δίσκος αυτός περιλαμβάνει την πρώτη του ερμηνευτική απόπειρα, η οποία πλαισιώνεται από την ερμηνευτική συμμετοχή του Γιώργου Τζώρτζη. Τα τραγούδια όπως αναφέρει ο Κορακάκης, γράτηκαν στην πλειοψηφία τους στο «πακέτο του τσιγάρου» και παιζόντουσαν, πριν την κυκλοφορία τους, στις λαϊκές ταβέρνες της Καισαριανής. Το 1992 έρχονται οι Μπουζουξήδες με Πυξίδες, και το 1993 το Λαύριο από την ανεξάρτητη εταιρία ΤΡΟΧΟΣ, αποτέλεσε το πρώτο βήμα για να γίνει ο Κορακάκης "υπολογίσιμη δύναμη", κατά δήλωση των παραγωγών Αλέξη και Δημήτρη Βάκη.

Το 1995 κυκλοφόρησε το δίσκο Πικρό Φιλί από τη δισκογραφική εταιρεία LYRA, με το Γεράσιμο Ανδρεάτο και το 1996 βγήκε ο δίσκος Εκεί που σβήνει ο άνεμος. Το 1998 συνέθεσε τα 7 από τα 15 τραγούδια στο δίσκο του Δημήτρη Μητροπάνου Του έρωτα της φυγής, ενώ στις αρχές του 2002, κυκλοφόρησε από την εταιρεία ΔΙΚΤΥΟ, ένας βιωματικός και αντιεμπορικός, όπως τον χαρακτηρίζει, δίσκος, με το όνομα Κρύπτη. Το Σεπτέμβριο του 2002 κυκλοφόρησε από τη LYRA, το cd-single Μικρός Απρίλης με τέσσερα τραγούδια του, για τη Μαρία Ρουσσέα και το 2004 υπέγραψε τη μουσική και τους στίχους στα τραγούδια του δίσκου Απ’ την αγάπη γυρίζω μόνος με ερμηνευτή το Γεράσιμο Ανδρεάτο. Το Δεκέμβριο του 2004 συνεργάστηκε με τη Γιώτα Νέγκα στην οποία έδωσε 10 τραγούδια, τα οποία περιλαμβάνονται στο δίσκο Το Βέλος. Ένα χρόνο μετά, το Δεκέμβριο του 2005 κυκλοφόρησαν τα Γλυκοχαράματα, στον οποίο ο Γιάννης Ντουνιάς, έπειτα από 15 χρόνια απουσίας από τη δισκογραφία, ερμηνεύει συνθέσεις του Βαγγέλη Κορακάκη. To 2007, η δισκογραφική του επιστροφή γίνεται με το cd "Ο Βαγγέλης Κορακάκης στη Μαγιοπούλα". Στη δουλειά αυτή περιλαμβάνονται 21 τραγούδια, εκ των οποίων τα 4 είναι καινούργια, και τα υπόλοιπα επιλογή από παλαιότερες δουλειές, με νέα ηχογράφηση και διαφορετική ενορχήστρωση, αλλά πάντοτε με την ιδιαίτερη σφραγίδα του Βαγγέλη Κορακάκη και των συνεργατών του. Παράλληλα, ο Κορακάκης έχει επίσης δώσει μεμονωμένα τραγούδια σε δίσκους, με ερμηνευτές τον Αντώνη Καλογιάννη (1993), την Κατερίνα Κούκα (1998), την Αφεντούλα Ραζέλη (2000) και τον Σπύρο Πατρά (2008). Έχει μέχρι σήμερα συνεργαστεί και με άλλους καλλιτέχνες, μεταξύ άλλων, την Ελένη Τσαλιγοπούλου, τον Κώστα Μάντζιο, τον Άλκη Μαύρο, τη Χαρά Πομώνη,  το Γιώργο Ευθυμιάδη, την Αντιγόνη Μπούνα, το Γιώργο Τάμπαρη, , τη Ρένα Στάμου, το Στέλιο Γαλανό, το Μανώλη Πάππο, το Σπύρο Πατρά, τη Σταυρούλα Μανωλοπούλου, τον Αλέκο Δεληγιάννη και το Ζαχαρία Καρούνη. Το 2016 κυκλοφόρησε ο τελευταίος δίσκος του με τίτλo «Θαλασσινά Παλάτια» με τον Γιώργο Νταλάρα.

Από το 2017 εμφανίζεται στην Λαϊκή Σκηνή «Κρύπτη» (πρώην Μαγιοπούλα) στην Καισαριανή.

Παρακάτω αναφέρονται οι δίσκοι στους οποίους περιλαμβάνονται τραγούδια (μουσική και στίχοι) του. Στην κατηγορία δεν περιλαμβάνονται δίσκοι με τη μορφή συλλογής τραγουδιών από προ-υπάρχουσες κυκλοφορίες, καθώς και δίσκοι στους οποίους ο Κορακάκης έχει ερμηνεύσει τραγούδια άλλων συνθετών-στιχουργών.

Προσωπική δισκογραφία

•     1988: Οι Άρχοντες
•     1992: Μπουζουξήδες με πυξίδες
•     1993: Λαύριο
•     1995: Πικρό Φιλί
•     1996: Εκεί που σβήνει ο άνεμος
•     2002: Κρύπτη
•     2002: Μικρός Απρίλης
•     2004: Απ’την αγάπη γυρίζω μόνος
•     2004: ΤοΒέλος
•     2006: Λαύριο (Digital Remastering)
•     2006: Γλυκοχαράματα
•     2007: Ο Βαγγέλης Κορακάκης στη Μαγιοπούλα
•     2009: Λεβέντικες καρδιές
•     2012: Χωματόδρομος
•     2016: Θαλασσινά Παλάτια
•     2023: Η φλόγα κρύβει βάσανο

Συμμετοχές

•     1985: Σε στρατόπεδα και πλοία [3 τραγούδια, μόνο μουσική, σε στίχους Τάσου Σαμαρτζή]
•     1991: Μαθήματα πατριδογνωσίας (συμμετοχή με 1 τραγούδι)
•     1993: Αντίθετη πορεία (συμμετοχή με 2 τραγούδια)
•     1998: Του έρωτα και της φυγής (συμμετοχή με 7 τραγούδια)
•     1998: Φυσάει τρελός βοριάς (συμμετοχή με 6 τραγούδια)
•     2000: Στη φωτιά να ρίχνεις μέλι (συμμετοχή με 1 τραγούδι)
•     2003: 13 Λαϊκά Γλυκοσέρτικα (συμμετοχή με 1 τραγούδι)
•     2003: Λαϊκά με συστάσεις (συμμετοχή με 1 τραγούδι)
•     2005: 12 σολίστες μία φωνή (συμμετοχή με 1 τραγούδι)
•     2007: Δεξιοτέχνες και ερμηνείες 2 - Κώστας Καλαφάτης (συμμετοχή με 3 τραγούδια)
•     2008: Πράγματα απλά (συμμετοχή με το τραγούδι "Στον άδικο το δρόμο μου"
                  ερμηνεύει ο Σπύρος Πατράς)
•     2010: Ο Σεβντάς (συμμετοχή με 1 τραγούδι)
•     2010: Παγίδα η νοσταλγία (συμμετοχή με 1 τραγούδι)

             

Σαν σήμερα, γεννήθηκαν

• ·         η Μαρίκα Παπαγκίκα (1890)
• ·         ο Βαγγέλης Περπινιάδης (1929)

Δείτε στο 8^ο …

·      Χρόνια πολλά Βαγγέλη Κορακάκη!

·      Η «Λαϊκή απογευματινή» του Βαγγέλη Κορακάκη με τη Βερόνικα Δαβάκη

·      Ο Βαγγέλης Κορακάκης από το θρυλικό «Μακάμι» στην «Κρύπτη» της Καισαριανής

·      Οι γνωστές και άγνωστες συμμετοχές του Βαγγέλη Κορακάκη

·      Η δισκογραφία του Βαγγέλη Κορακάκη «Στο Κόκκινο»

·      Ο Κορακάκης φτιάχνει «μπιφτέκι που θερίζει»

 

Σε βαθιά νερά: Το γρασίδι είναι πράσινο ή μπλε;

Χρόνια κυκλοφορεί στα διαδίκτυο (από σχολικά δίκτυα, ΓΕΛ μέχρι tictok και Facebook φυσικά πχ. όπου μπορείτε _ανάμεσα σε αμερικανιές και χαζομάρες να δείτε κάποια αξιόλογα σχόλια) η ιστορία με ένα γάιδαρο που υποστηρίζει πως "Το γρασίδι είναι μπλε" και μια τίγρη που του φωνάζει "καλέ τί μας λες … ΟΧΙ, το γρασίδι είναι πράσινο" και καταλήγουν στον "σοφό δικαστή" το λιοντάρι … (παραθέτουμε την ιστορία στο τέλος).
Εκείνο που είναι κοινό σε όλες τις παραλλαγές είναι το "ηθικό δίδαγμα": όλοι μιλούν για "ανόητους" και "φανατικούς", για "άσχετους» με την ιστορία, την αλήθεια ή την πραγματικότητα, "αλλά μόνο για τη νίκη των πεποιθήσεων και των ψευδαισθήσεων τους".
(συνειρμικά)
Τις προάλλες έκανα μια ενημερωτική ανάρτηση Μεγάλο Συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ, στην Θεσσαλονίκη (Πλατεία ΧΑΝΘ _ Σάββατο, 7-Σεπ 17:30) και ένα από τα σχόλια ανέφερε: τα ίδια τσαμπουνάς κάθε μέρα!! _θυμίζοντας μου Μπρεχτ _Ακούμε: δε θέλεις πια να δουλέψεις μαζί μας. Γονάτισες, δε μπορείς άλλο να τρέχεις. Κουράστηκες, δε μπορείς πια να μαθαίνεις καινούργια. Ξόφλησες: Κανείς δε μπορεί να σου ζητήσει να κάνεις πια τίποτα. Μάθε λοιπόν: εμείς το ζητάμε! (παραθέτω στο τέλος απόσπασμα από το βιβλίο του Μπέρτολτ Μπρεχτ, "Πέντε Δυσκολίες για να Γράψει Κανείς την Αλήθεια")

Για πολλοστή φορά
Ρωσία: Στη φυλακή για το "Κράτος και
Επανάσταση" του Λένιν!

Πριν φτάσουμε στις τελικές  αγορεύσεις  στο Κεντρικό Στρατιωτικό Δικαστήριο της Περιφέρειας του Εκατερίνεμπουργκ στη Ρωσία, η εισαγγελία απαίτησε να επιβληθούν ποινές φυλάκισης 20 έως 24 ετών σε σωφρονιστικό ίδρυμα υψίστης ασφαλείας στα μέλη του μαρξιστικού κύκλου (ομίλου) της πόλης Ουφά, με την κατηγορία της τρομοκρατίας και της συνωμοσίας για την ανατροπή της κυβέρνησης. Η δικαστική υπόθεση διήρκεσε σχεδόν δύο χρόνια και φτάνει προς το τέλος της. Τα 5 μέλη του ομίλου, που κρατούνται από τον Φλεβάρη του 2022, αρνήθηκαν την ενοχή τους και κατήγγειλαν βασανιστήρια, ενώ η πρώτη δίκη τους έγινε τον Δεκέμβρη του 2023.
Ο συγκεκριμένος μαρξιστικός όμιλος λειτουργούσε από το 2016. Κάποια στιγμή σε αυτόν εντάχθηκε ο Σεργκέι Σάποζνικοφ, που είχε πολεμήσει στις ένοπλες ομάδες της λεγόμενης "Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονιέτσκ" και έλαβε στη συνέχεια ρωσική υπηκοότητα. Σύμφωνα με τις αρχές, αυτός κατήγγειλε στις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες (FSB) ότι τα μέλη της ομάδας "περίμεναν μια ασταθή κατάσταση για να καταλάβουν την εξουσία και να σκοτώσουν αστυνομικούς και πολιτικούς".

“Αλήθεια”
& αντικειμενική ΑΛΗΘΕΙΑ

Ο Antonio Gramsci (Αντόνιο Γκράμσι, Ιταλός πολιτικός, φιλόσοφος, πολιτικός επιστήμονας, δημοσιογράφος, συγγραφέας, γλωσσολόγος, κριτικός λογοτεχνίας κά _ιδρυτής και ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας, είναι γνωστός για τη ρήση του  “Odio gli indifferenti” _μισώ τους αδιάφορους και για τις θεωρητικές του επεξεργασίες για την “επαναστατική αλήθεια”.

Στην πραγματικότητα όμως _στο δεύτερο τον πρόλαβε ο Λένιν: Οι φυσικές επιστήμες, ως αντικειμενική μελέτη της συμπεριφοράς της φύσης και των φυσικών νόμων, θεωρούνται συχνά ότι είναι εκτός ιδεολογικών αντιπαραθέσεων. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική.

Η εκάστοτε άρχουσα τάξη στα εκμεταλλευτικά κοινωνικά συστήματα που έχουμε γνωρίσει δεν μπορούσε να επιτρέψει την ανάπτυξη ιδεολογίας αντίθετης προς τη δική της, ιδεολογίας που θα μπορούσε να οδηγήσει σε αμφισβήτηση της εξουσίας της. Οι φυσικές επιστήμες μπόρεσαν να αναπτυχθούν όταν απέδειξαν τη συμβολή τους στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, πράγμα που ανάγκασε την άρχουσα τάξη να προσαρμόσει πλευρές της κοσμοθεωρίας της (βλ. αποδοχή του ηλιοκεντρικού συστήματος) που η επιστήμη αμφισβητούσε άμεσα. Όμως η κυρίαρχη ιδεολογία δε συγχώρησε ποτέ την επιστήμη για δύο κυρίως λόγους: για το ότι η επιστήμη λειτουργεί με βάση τη διαλεκτική μεθοδολογία και για το ότι αποδεικνύει ότι ο κόσμος είναι υλικός και ενιαίος και ότι η γνώση είναι αντανάκλαση της αντικειμενικής πραγματικότητας _άρα αλήθειας. Βάλλεται η διαλεκτική σχέση ανάμεσα στο σχετικό και απόλυτο χαρακτήρα της αλήθειας, απολυτοποιώντας το σχετικό της χαρακτήρα. Ερμηνεύουν την ανάπτυξη της επιστήμης, την αναίρεση παλιών εννοιών ως απόδειξη της υποκειμενικότητας της αλήθειας.

Το ερώτημα αν η αλήθεια ανακαλύπτεται ή κατασκευάζεται είναι τόσο παλιό όσο και το βασικό ερώτημα της φιλοσοφίας, από την εποχή που ο Ένγκελς συγκρουόταν με τις ιδεαλιστικές αντιλήψεις του επισκόπου Berkeley.
Ο Ένγκελς αναφέρει: «Στις φυσικές επιστήμες πρέπει να ξεκινάμε από τα δεδομένα γεγονότα, δηλαδή πρέπει να ξεκινάμε από τις πραγματικές μορφές και τις μορφές κίνησης της ύλης. Στις θεωρητικές φυσικές επιστήμες δεν πρέπει να κατασκευάζουμε συσχετίσεις ανάμεσα στα γεγονότα, αλλά να τις ανακαλύψουμε σε αυτά, και από τη στιγμή που θα τις ανακαλύψουμε, πρέπει να τις επαληθεύσουμε πειραματικά στο μέτρο του δυνατού».

Ο Λένιν, διατύπωσε την εξής θέση: “Η γνώση μπορεί να είναι βιολογικά ωφέλιμη, ωφέλιμη στην πράξη του ανθρώπου, στη διατήρηση της ζωής, στη διατήρηση του είδους, μόνο όταν αντανακλά την αντικειμενική αλήθεια, την ανεξάρτητη από τον άνθρωπο. Για τον υλιστή η "επιτυχία" της ανθρώπινης πράξης αποδεικνύει τη συμφωνία των παραστάσεών μας με την αντικειμενική φύση των πραγμάτων που αντιλαμβανόμαστε. (...) Εάν συμπεριλάβουμε στη βάση της θεωρίας της γνώσης το κριτήριο της πράξης, φτάνουμε αναπόφευκτα στον υλισμό λέει ο μαρξιστής”.

Η αλήθεια έχει σχετικό χαρακτήρα γιατί ιστορικά αλλάζει, ταυτόχρονα έχει απόλυτο γιατί υπάρχει ανεξάρτητα από τη συνείδηση του ανθρώπου.
                      Η αλήθεια είναι αντικειμενική.
Δηλαδή αντανακλάται στη συνείδηση του ανθρώπου, υπάρχει όμως έξω από αυτόν. Είναι άλλο πράγμα να δεις το ρόλο του υποκειμένου στην κατάκτηση της αλήθειας και άλλο να πεις ότι το υποκείμενο καθορίζει τη φύση της αλήθειας.

Η σύγκρουση με τις παγιωμένες αντιλήψεις του αστικού εποικοδομήματος είναι για μας μονόδρομος. Και σε αυτή την υπόθεση σημαντικό ρόλο έχουν να παίξουν _για τα παιδιά οι προοδευτικοί εκπαιδευτικοί. Να διδάξουν ότι η αντικειμενική πραγματικότητα υπάρχει και ο ρόλος των επιστημών είναι να ανακαλύψουν τους νόμους που διέπουν τα φαινόμενα της φύσης και της κοινωνίας. Άλλωστε, αυτή η διαδικασία ήταν μακροχρόνια, σε διαρκή σύγκρουση με καθεστηκυίες απόψεις, αλλά έδωσε στον άνθρωπο τη δυνατότητα να χτυπήσει το άγνωστο που δημιουργεί φόβο, δεισιδαιμονίες, θρησκευτικές προκαταλήψεις. Η διαδικασία της παρατήρησης, της επιστημονικής αφαίρεσης, συνολικά της επιστημονικής μεθόδου, δίνει τη δυνατότητα να αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα, να ξεχωρίζουμε το κύριο, το ουσιαστικό, παρακολουθώντας ένα φαινόμενο, να αναπτύσσουμε την κριτική μας ικανότητα.

Άλλαξε τον κόσμο: το ‘χει ανάγκη.

Με ποιον δε θα καθόταν ο Δίκαιος

αν ήτανε να βοηθήσει έτσι το Δίκιο;

Ποιο γιατρικό θα ‘ταν πολύ πικρό

για τον ετοιμοθάνατο;

Tι βρωμιά δε θα ‘κανες

τη βρωμιά για να τσακίσεις;

Αν επιτέλους μπορούσες τον κόσμο ν’ αλλάξεις, δεν θα

καταδεχόσουν να το κάνεις;

Ποιος είσαι;

Βυθίσου στο βούρκο

αγκάλιασε το φονιά, όμως...

 

👊  άλλαξε τον κόσμο: το ΄χει ανάγκη. 

(…)

Xρειάζονται πολλά, τον κόσμο για ν’ αλλάξεις:

Oργή κι επιμονή. Γνώση κι αγανάχτηση.

Γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά.

Ψυχρή υπομονή, κι ατέλειωτη καρτερία.

Kατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση του συνόλου.

Mονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πώς

την πραγματικότητα ν’ αλλάξουμε.

Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης /
Από το θεατρικό έργο “H απόφαση” του Μπέρτολτ Μπρεχτ–
Die Massnahme, 1930)

Ο Γάιδαρος κι η Τίγρη

Είπε ο γάιδαρος στην τίγρη:

"Το γρασίδι είναι μπλε".

Η τίγρη απάντησε:

"Όχι, το γρασίδι είναι πράσινο".

Η συζήτηση άναψε, και οι δύο αποφάσισαν να τον υποβάλουν σε διαιτησία, και γι' αυτό πήγαν ενώπιον του λιονταριού, του βασιλιά της ζούγκλας.

Ήδη πριν φτάσει στο ξέφωτο του δάσους, όπου το λιοντάρι καθόταν στο θρόνο του, ο γάιδαρος άρχισε να φωνάζει:- "Υψηλότατε, είναι αλήθεια ότι το γρασίδι είναι μπλε;".

Το λιοντάρι απάντησε:
- "Αλήθεια, το γρασίδι είναι μπλε…"

Ο γάιδαρος έσπευσε και συνέχισε:
- "Ο τίγρης διαφωνεί μαζί μου και με αντιφάσκει και με ενοχλεί, παρακαλώ τιμωρήστε τον".

Ο βασιλιάς τότε δήλωσε:
- "Η τίγρη θα τιμωρηθεί με 5 χρόνια σιωπής"

Ο γάιδαρος πήδηξε χαρούμενα και προχώρησε στο δρόμο του, ευχαριστημένος και επαναλαμβάνοντας:
- "Το γρασίδι είναι μπλε"...

Ο τίγρης δέχτηκε την τιμωρία του, αλλά πριν ρωτήσει το λιοντάρι:
- Μεγαλειότατε, γιατί με τιμωρήσατε; , τελικά το γρασίδι είναι πράσινο."

Το λιοντάρι απάντησε:
- "Στην πραγματικότητα, το γρασίδι είναι πράσινο".

Η τίγρη ρώτησε:
- "Γιατί λοιπόν με τιμωρείς;"

Το λιοντάρι απάντησε:
- "Αυτό δεν έχει καμία σχέση με το ερώτημα αν το γρασίδι είναι μπλε ή πράσινο.
Η τιμωρία είναι επειδή δεν είναι δυνατόν ένα γενναίο και έξυπνο πλάσμα σαν εσένα να σπαταλάει χρόνο μαλώνοντας με ένα γάιδαρο, και από πάνω να έρθει και να με ενοχλήσει με αυτή την ερώτηση".

Μπρεχτ,
“Πέντε Δυσκολίες για να Γράψει Κανείς την Αλήθεια” ή __
“Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο, δεν έχουμε ελπίδα”

Ακούμε: δε θέλεις πια να δουλέψεις μαζί μας.
Γονάτισες, δε μπορείς άλλο να τρέχεις.
Κουράστηκες, δε μπορείς πια να μαθαίνεις καινούργια.
Ξόφλησες:
Κανείς δε μπορεί να σου ζητήσει να κάνεις πια τίποτα.
Μάθε λοιπόν: εμείς το ζητάμε.

Σαν κουραστείς κι αποκοιμηθείς, κανείς δε θα σε ξυπνήσει πια να πει:
Σήκω, το φαΐ είναι έτοιμο.
Γιατί να υπάρχει έτοιμο φαΐ; Σαν δεν μπορείς άλλο να τρέχεις, θα μείνεις ξαπλωμένος.

Κανείς δε θα σε ψάξει για να πει: “έγινε επανάσταση, τα εργοστάσια σε περιμένουν”.
Γιατί να ’χει γίνει επανάσταση;
Όταν πεθάνεις, θα σε θάψουν, είτε φταις που πέθανες, είτε όχι.

Λες: πολύν καιρό αγωνίστηκες, δε μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς.
Άκου λοιπόν: είτε φταις, είτε όχι, σαν δεν μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις.

Λες: πολύν καιρό ήλπιζες, δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις.
Ήλπιζες τι; Πώς ο αγώνας θα ’ν’ εύκολος;
Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες.
Είναι τέτοια που αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο, δεν έχουμε ελπίδα.
Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει, θα χαθούμε.
Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε.

Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του, οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση.
Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Μπέρτολτ Μπρεχτ,
“Πέντε Δυσκολίες για να Γράψει Κανείς την Αλήθεια”
εκδ. Στοχαστής. 

Ιστορίες του κ. Κόυνερ

“Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι”; ρώτησε τον κύριο Κ., η κόρη της σπιτονοικοκυράς του, “θα φερόντουσαν τότε καλύτερα στα μικρά ψαράκια;”.
“Βέβαια”, απάντησε αυτός, “αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έκτιζαν στη θάλασσα γερά κουτιά για τα μικρά ψαράκια. Εκεί μέσα θα έβαζαν όλων των ειδών τις τροφές, φυτά και μικρά ζωάκια. Θα πρόσεχαν ώστε τα κουτιά να έχουν πάντα φρέσκο νερό, και θα έπαιρναν κάθε απαραίτητο μέτρο υγιεινής. Όταν, για παράδειγμα, κανένα ψαράκι θα πληγωνόταν στα πτερύγιά του, θα του τα έδεναν αμέσως, ώστε να μην πεθάνει μέσα στους καρχαρίες προτού να έρθει η ώρα του. Για να μην είναι τα ψαράκια ποτέ λυπημένα, θα γίνονταν μεγάλα πάρτι στο νερό.

Γιατί τα ευτυχισμένα ψαράκια είναι πιο νόστιμα από τα λυπημένα. Και, φυσικά, θα υπήρχαν και σχολεία στα μεγάλα κουτιά. Εκεί τα μικρά ψαράκια θα μάθαιναν πώς να μπαίνουν κολυμπώντας στο στόμα των καρχαριών. Θα χρειάζονταν, για παράδειγμα, γεωγραφία για να μπορούν να βρουν τους καρχαρίες που θα τεμπέλιαζαν κάπου εκεί. Το κύριο μάθημα θα ήταν, φυσικά, η ηθική μόρφωση των μικρών ψαριών. Θα διδάσκονταν πως το σπουδαιότερο και το ωραιότερο πράγμα για ένα μικρό ψαράκι είναι να προσφέρει τον εαυτό του χαρούμενα, και πως όλα πρέπει να πιστεύουν στους καρχαρίες, και πάνω απ’ όλα όταν λένε πως θα φτιάξουν ένα ωραίο μέλλον. Θα τα μάθαιναν ότι το μέλλον τους είναι σίγουρο, μόνο εφόσον μάθουν να υπακούουν. Και πως όλα πρέπει να αποφεύγουν όλες τις ταπεινές, υλιστικές και μαρξιστικές τάσεις και να πληροφορούν αμέσως τους καρχαρίες, αν κάποιο απ’ αυτά θα είχε τέτοιες τάσεις. Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έκαναν φυσικά και πολέμους αναμεταξύ τους, για να κυριέψουν ξένες ψαροκασέλες και ξένα ψαράκια. Τους πολέμους θα έβαζαν να τους κάνουν τα δικά τους ψαράκια. Θα δίδασκαν στα ψαράκια ότι ανάμεσα σ’ αυτά και τα ψαράκια των άλλων καρχαριών υπάρχει τεράστια διαφορά.

Τα ψαράκια, θα διακήρυσσαν, είναι, ως γνωστόν, βουβά, αλλά σωπαίνουν σ’ εντελώς διαφορετικές γλώσσες και γι’ αυτό δε μπορούν να καταλάβουν το ένα το άλλο. Σε κάθε ψαράκι που θα σκότωνε στον πόλεμο μερικά άλλα ψαράκια εχθρικά, που σωπαίνουν σε άλλη γλώσσα, θ’ απένειμαν ένα μικρό παράσημο από θαλασσινά φύκια και τον τίτλο του ήρωα.

Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα υπήρχε, βέβαια, και τέχνη. Θα υπήρχαν ωραίες εικόνες με δόντια καρχαριών, σε υπέροχα χρώματα, με τα στόματά τους και τους λαιμούς τους σαν γνήσια γήπεδα, όπου κανείς μπορεί να κυλιστεί και να παίξει. Τα θέατρα στο βυθό της θάλασσας θα έδειχναν έργα με ηρωικά μικρά ψαράκια να κολυμπούν ενθουσιασμένα μέσα στο λαιμό των καρχαριών, και η μουσική θα ήταν τόσο όμορφη, που θα οδηγούσε τα ψαράκια σαν σε όνειρο, και αυτά κάνοντας τις πιο όμορφες σκέψεις θα κυλούσαν μέσα στο λαιμό των καρχαριών. Και θα υπήρχε, βέβαια, και θρησκεία, που θα δίδασκε ότι η αληθινή ζωή αρχίζει ουσιαστικά μέσα στα στομάχια των καρχαριών. Και αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, τότε τα μικρά ψάρια θα έπαυαν να είναι ίσα μεταξύ τους, όπως τώρα.

Μερικά θα είχαν θέσεις και θα ήταν πιο πάνω από τα άλλα. Και τα μεγαλύτερα ψάρια θα είχαν δικαίωμα να τρώνε τα μικρότερα. Και αυτό θα ήταν υπέροχο για τους καρχαρίες, γιατί τότε θα μπορούσαν να καταβροχθίζουν ακόμα μεγαλύτερες μπουκιές. Και τα πιο σπουδαία από τα μικρά ψάρια, αυτά που θα είχαν θέσεις, θα διέταζαν τα άλλα. Και θα γινόντουσαν δάσκαλοι, αξιωματικοί και μηχανικοί που φτιάχνουν κουτιά. Με λίγα λόγια, θα μπορούσε να υπάρξει πολιτισμός στη θάλασσα, μόνο αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι».

Το κείμενο είναι απόσπασμα από το πεζογράφημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ, Ιστορίες του κ. Κόυνερ, εκδ. Γράμματα

ΥΓ
Το capital.gr αναφέρει: Ο Λένιν, ο ιδεολογικός προπάτορας του ΣΥΡΙΖΑ (!!), υποστήριζε ότι η αλήθεια είναι μια μικροαστική εμμονή. Το ψέμα είναι στο DNA της αριστεράς …Η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη διέπεται από μια ριζικά αντίθετη αρχή: ελεύθερος πολίτης είναι εκείνος που μπορεί να ζει χωρίς να λέει ή να καταναλώνει ψέματα