Hadja Lahbib _ Χάτζα Λάχμπιμπ ✨ κλπ. “πρόθυμοι” _βίος 👀 και πολιτεία

Το Βέλγιο, (Koninkrijk België‎‎, Royaume de Belgique‎‎, Königreich Belgien‎‎ συνταγματική μοναρχία, με αρχηγό κράτους τον βασιλιά) μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (από τα ιδρυτικά της πρώην Ε.Ο.Κ. _από το 1958), συγκεντρώνοντας ως έδρα, πολλές από τις κεντρικές υπηρεσίες της, περιλαμβανομένων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της πλειοψηφίας των συνόδων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ενώ _παρά την “ουδετερότητά του” διατηρεί την έδρα του North Atlantic Council στις Βρυξέλλες. Ιστορικά Νοέμβρη του 1944, η κυβέρνηση του Βελγίου προσπάθησε να αποκαταστήσει την καπιταλιστική εξουσία, αφοπλίζοντας τους κομμουνιστές παρτιζάνους και τσακίζοντας το εργατικό - λαϊκό κίνημα. Τα Νοεμβριανά του Βελγίου παρουσιάζουν ιδιαίτερες ομοιότητες με τον Δεκέμβρη του 1944 στην Ελλάδα, όπως και η ιστορία των Βέλγων παρτιζάνων με την ΕΑΜική Αντίσταση, καθώς και η στάση του βελγικού αστικού πολιτικού κόσμου με τον ελληνικό _βλ Ριζοσπάστης

                Συμμετέχει η Ελλάδα στην άσκηση του NATO
             “Ακλόνητο Μεσημέρι” με πυρηνικό εκσυγχρονισμό της Ευρώπης;
«Η επιστροφή στην κανονικότητα δεν είναι πλέον επιλογή» (Business as usual is no longer an option) αναφέρει η τελευταία διαφήμιση της ΕΕ στα social. Πολλοί χρήστες βρήκαν μπροστά τους αυτή τη διαφήμιση, η οποία αναφέρει επίσης πως «η ΕΕ αντιμετωπίζει αυξανόμενες απειλές για την ασφάλειά της» και ότι «γι’ αυτό το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θέλει τα κράτη – μέλη να συνεργάζονται πιο στενά στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας». Καθώς η ΕΕ επιταχύνει τη στροφή στην πολεμική οικονομία, οι κυβερνήσεις καλούν τους λαούς να «προετοιμαστούν για κάθε ενδεχόμενο»… Τον περασμένο μήνα, η Κομισιόν ανακοίνωσε πως η Ευρώπη θα πρέπει να ενισχύσει την αποθήκευση κρίσιμου εξοπλισμού και να ενθαρρύνει τα νοικοκυριά να διατηρούν επαρκείς προμήθειες για τουλάχιστον 72 ώρες σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Στη νέα «στρατηγική για την ετοιμότητα», η ΕΕ αναφέρει ότι ετοιμάζεται για κινδύνους που περιλαμβάνουν την πιθανότητα ένοπλης επίθεσης εναντίον χωρών της. Σύμφωνα με το σχέδιο δράσης, η Επιτροπή θα «αναπτύξει κατευθυντήριες γραμμές για την επίτευξη αυτονομίας του πληθυσμού για τουλάχιστον 72 ώρες». "Ετοιμοι για όλα - αυτός πρέπει να είναι ο νέος ευρωπαϊκός τρόπος ζωής μας", ανέφερε σε ένα άλλο βίντεο στα social media η Hadja Lahbib _Χατζά Λαμπίμπ, Ευρωπαία επίτροπος αρμόδια για την ετοιμότητα και τη διαχείριση κρίσεων, προσθέτοντας πως «όλοι οι πολίτες πρέπει να καταβάλλουν προσπάθειες και να είναι προετοιμασμένοι για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης». Στο βίντεο, η Λαμπίμπ απαρίθμησε αντικείμενα που είναι σημαντικά για να επιβιώσει κανείς για 72 ώρες, από τρόφιμα και νερό, μέχρι φακό, power bank, ραδιόφωνο, μετρητά, προσωπικά έγγραφα και φάρμακα.

          Εν αρχή ην το σκότος _ο φόβος
Στην Πολωνία, επίσης, ο υπουργός Άμυνας ανακοίνωσε ότι κάθε νοικοκυριό θα λάβει έναν οδηγό επιβίωσης μέχρι το τέλος του χρόνου και ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών επανέλαβε ότι κάθε πολίτης θα πρέπει να είναι προετοιμασμένος να επιβιώσει 72 ώρες χωρίς κρατική βοήθεια. Στη Σουηδία έχει ήδη διανεμηθεί από το 2024 ένα επικαιροποιημένο φυλλάδιο με οδηγίες «σε περίπτωση κρίσης ή πολέμου», στο οποίο εξηγείται μεταξύ άλλων πού να καταφύγει κανείς κατά τη διάρκεια μιας αεροπορικής επιδρομής και πώς να φτιάξει ένα κιτ επιβίωσης. Τον Νοέμβρη του 2024, το υπουργείο Εσωτερικών της Φινλανδίας δημοσίευσε έναν νέο διαδικτυακό οδηγό προετοιμασίας των νοικοκυριών για «περιστατικά και κρίσεις», όπως μια μακρά διακοπή της ηλεκτροδότησης και των τηλεπικοινωνιών, έντονα καιρικά φαινόμενα, πανδημία ή στρατιωτική σύγκρουση. Σύμφωνα με έρευνα που έγινε τον Σεπτέμβρη, το 58% των Φινλανδών έχει προβλέψει για προμήθειες έκτακτης ανάγκης στο σπίτι του.

                 Με όλους και με όλα
Η 55χρονη Χάτζα Λάχμπιμπ, είναι Βελγίδα _με 35χρονη+ καριέρα δημοσιογράφος, τηλεοπτική παρουσιάστρια, σκηνοθέτης και πολιτικός, η οποία υπηρετεί ως Ευρωπαία Επίτροπος Ετοιμότητας και Διαχείρισης Κρίσεων (από 1^η –Δεκ-2024). Πριν, διετέλεσε ΥπΕξ του Βελγίου (2022-2024). Προέρχεται από οικογένεια Αλγερινών Βερβέρων_ Οι γονείς της είναι μουσουλμάνοι, αλλά λέει ότι την ελκύει περισσότερο ο Βουδισμός.

Καριέρα ως δημοσιογράφος

Η Λάχμπιμπ αποφοίτησε από το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών και εργάστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα για τη Βελγική Ραδιοτηλεόραση της Γαλλικής Κοινότητας (RTBF). Συγκεκριμένα, ήταν ειδική ανταποκρίτρια στο Αφγανιστάν και τη Μέση Ανατολή και παρουσίαζε τα τηλεοπτικά νέα για δύο δεκαετίες. Τον Μάιο του 2013, παρουσίασε τον τελικό του Διαγωνισμού Queen Elisabeth Competition (σσ. διεθνής διαγωνισμός στις Βρυξέλλες για μουσικούς που ξεκινούν την καριέρα τους), αλλά αρνήθηκε ρητά να αναφέρει ότι η νικήτρια είχε ισραηλινή υπηκοότητα.

Πολιτική καριέρα

Πριν ξεκινήσει την πολιτική της καριέρα, επισκέφθηκε την πολιτικά αμφισβητούμενη Κριμαία μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας τον Ιούλιο του 2021. Δεν είπε ποτέ πώς ακριβώς έφτασε εκεί και δεν αναγνώρισε την Κριμαία ως έδαφος της Ουκρανίας. Πήγε στο φεστιβάλ "Παγκόσμιες Αξίες", του Ακαδημαϊκού Ρωσικού Δραματικού Θεάτρου της Σεβαστούπολης που πήρε το όνομά του από τον Λουνατσάρσκι και οργανώνεται από την Κατερίνα Τιχόνοβα, κόρη του Βλαντιμίρ Πούτιν και δημοσίευσε αποσπάσματα μιας χορογραφικής παράστασης από το φεστιβάλ στο Instagram. Μετά το ταξίδι, ρωτήθηκε από το RTBF αν επέστρεφε από τη Ρωσία ή την Ουκρανία. Η Lahbib δεν απάντησε ξεκάθαρα, αλλά είπε: «Για να προσγειωθώ στο αεροδρόμιο της Συμφερούπολης, απαιτείται ρωσική βίζα»

Υπουργός Εξωτερικών

Πριν διοριστεί υπΕξ (15-Ιουλ-2022), η Lahbib ήταν πολιτικά ενεργή μόνο με την σοσιαλιστική οργάνωση Solidaris (σσ. μη κερδοσκοπικό σωματείο, το οποίο “με διορατικότητα, βοήθεια και αλληλεγγύη, στοχεύει στην προώθηση της σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευημερίας των μελών του” !!)., και δεν ήταν ακόμη μέλος του φιλελεύθερου Μεταρρυθμιστικού Κινήματος (MR), του οποίου ο ηγέτης Georges-Louis Bouchez την πρότεινε απροσδόκητα για τη θέση της Ομοσπονδιακής Υπουργού Εξωτερικών του Βελγίου, αντικαθιστώντας τη Sophie Wilmès.
σσ. Το Μεταρρυθμιστικό Κίνημα _Mouvement réformateur, _MR είναι “φιλελεύθερο” γαλλόφωνο πολιτικό κόμμα στο Βέλγιο, το οποίο περιλαμβάνει “σοσιαλφιλελεύθερες και συντηρητικές-φιλελεύθερες παρατάξεις” Προερχόμενο από το Βελγικό Φιλελεύθερο Κόμμα που ιδρύθηκε το 1846, το MR είναι ένα από τα παλαιότερα κόμματα στην ευρωπαϊκή ήπειρο.
Στη συνέντευξη Τύπου στην οποία παρουσιάστηκε, δήλωσε για την πολιτική της θέση: «Δεν είμαι αριστερή, ούτε δεξιά, αλλά θεμελιωδώς ελεύθερη». Μετά τη συνέντευξη, ο Georges-Louis Bouchez της ζήτησε να ενταχθεί στο MR, και το έκανε. Έκτοτε, έχει επανειλημμένα δηλώσει “πλήρως φιλελεύθερη”.

• Υπό την ιδιότητά της ως ΥπΕξ, καταδίκασε την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, μάλιστα εξέφρασε την πλήρη υποστήριξή της στην Ουκρανία και χαρακτήρισε την κατοχή της Κριμαίας παράνομη (με επιστολή που απηύθυνε στον Ουκρανό ΥπΕξ στις 28 Ιουλίου 2022). Ο Ντμίτρο Κουλέμπα, ομόλογός της τότε, αναγνώρισε «την ειλικρινή και πιστή δέσμευση του Βελγίου στην εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας».
• Τέλη 2022, η Λάχμπιμπ και δύο ακόμη γυναίκες νομοθέτες έκοψαν τα μαλλιά τους στο κοινοβούλιο σε ένδειξη αλληλεγγύης με τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στο Ιράν που πυροδοτήθηκαν από τον θάνατο της υπό αστυνομική κράτηση 22χρονης Μάχσα Αμίνι και λίγες μέρες μετά, η Λάχμπιμπ και ο πρωθυπουργός AlexanderDeCrooεπισκέφθηκαν την Ουκρανία.
• Σεπτέμβρη του 2023, ζήτησε από το Υπουργείο Άμυνας να επανεξετάσει την απόφαση μη παράδοσης F-16 στην Ουκρανία _εξήγησε: «Ο καλύτερος τρόπος για να προστατεύσουμε το Βέλγιο είναι η αποστολή F-16 στην Ουκρανία» και αμέσως μετά βγήκε λαύρα κατά του λαού της Παλαιστίνης και υπέρ του Ισραήλ καταδικάζοντας “τις τρομοκρατικές επιθέσεις που πραγματοποίησαν η Χαμάς και η Παλαιστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ εναντίον του Ισραήλ”. Τον Μάιο του 2024, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Ζελένσκι στο Βέλγιο, η ΥπΕξ ανακοίνωσε ότι “30 μαχητικά αεροσκάφη F-16 θα παραδοθούν στην Ουκρανία έως το 2028”.
• Κατά τη διάρκεια της βελγικής προεδρίας της Ευρώπης (πρώτο εξάμηνο 2024), προέτρεψε να “στερηθεί η Ουγγαρία — η οποία ανέλαβε την προεδρία τον Ιούλιο — το δικαίωμα ψήφου” στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
• Τον Ιούλιο του 2024 …επέκρινε την κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ, λέγοντας ότι “το Βέλγιο θα υπερασπίζεται πάντα τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου” και τον Αύγουστο του 2024, καταδίκασε “έντονα” την επίθεση του Ισραήλ στο σχολείο Al-Tabaeen στη Γάζα.
• Νωρίτερα (Ιούνιο του 2023), η Lahbib κέρδισε ψήφο εμπιστοσύνης στο κοινοβούλιο, αφού χορήγησε βίζες σε αντιπροσωπείες από ιρανικές και ρωσικές πόλεις, συμπεριλαμβανομένου του δημάρχου της Τεχεράνης (γνωστού ως “χασάπη της Τεχεράνης”), για να παραστούν σε συνέδριο δημάρχων στις Βρυξέλλες νωρίτερα εκείνο τον μήνα. Το κόμμα της, MR, είχε απειλήσει να αποχωρήσει από την κυβέρνηση, κάτι που θα την οδηγούσε σε κατάρρευση.
• Τον Νοέμβριο του 2022, συναντήθηκε με τον υπουργό Εργασίας του Κατάρ, Ali bin Samikh Al Marri, ο οποίος κατηγορείται για διαφθορά, για να συζητήσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα δικαιώματα των γυναικών και τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων στο Κατάρ.
• Ο πρόεδρος του κόμματος MR, Georges-Louis Bouchez, πρότεινε την Lahbib ως Βέλγα υποψήφια για να αντικαταστήσει τον Didier Reynders εκπληρώνοντας συγκεκριμένο αίτημα της Προέδρου von der Leyen, η οποία είχε τονίσει τη σημασία της πρότασης γυναικών υποψηφίων από τις κυβερνήσεις των κρατών μελών.
• 17-Σεπ-2024, η Ursula von der Leyen πρότεινε την Hadja Lahbib ως Ευρωπαία Επίτροπο για την Ανθρωπιστική Βοήθεια, την Ετοιμότητα και Διαχείριση Κρίσεων, την Πολιτική Προστασία και την Ισότητα. Ανέλαβε τα καθήκοντά της ως Ευρωπαία Επίτροπος 1^η-Δεκ-2024.
• Τον Ιανουάριο του 2025, συναντήθηκε με τον Σύρο Πρόεδρο Ahmed al-Sharaa, τον ηγέτη της σουνιτικής ισλαμιστικής ομάδας Hay'at Tahrir al-Sham.
• Γενικώς pas de problème _No problem _Ningún problema _Nessun problema _ Без проблем... 
  

                           
                                 Κινηματογράφος

• Αφγανιστάν, η επιλογή των γυναικών, 2007, 55λ  Ένα πορτρέτο δύο κορυφαίων γυναικείων μορφών από το αφγανικό τοπίο. Ένα συγκριτικό πορτρέτο δύο αφγανικών προσωπικοτήτων, ιδωμένο μέσα από τα μάτια και την καθημερινή ζωή δύο εξαιρετικών: της Habiba Sorabi και της Aïcha Habibiκαι. Η πρώτη προσωποποιεί την αναδυόμενη “δημοκρατική” εξουσία, η δεύτερη, την αυταρχική των πολέμαρχων σε απομακρυσμένες επαρχίες. Μαζί _κατά την ταινία, “αντιπροσωπεύουν το τρέχον ρήγμα στο Αφγανιστάν, εκτός από το ότι δεν έχει καμία σχέση με γενειοφόρους άνδρες με τουρμπάνια, αλλά μάλλον με δύο γυναίκες εξουσίας σε έναν κόσμο ανδρών. Πώς επιβλήθηκαν; Πώς ασκούν την εξουσία τους; Είναι ο τρόπος διακυβέρνησής τους διαφορετικός από αυτόν των ανδρών; Πώς τις αντιλαμβάνεται ο λαός τους; Κινούνται για την απελευθέρωση των γυναικών ή απλώς διαιωνίζουν τις παλαιές ανισότητες; Η μία φέρει τον τίτλο του "wali" (κυβερνήτη) και η άλλη του "διοικητή". Η μία λογοδοτεί στις αρχές στην Καμπούλ. Η άλλη είναι πιστή στους Μουτζαχαντίν που πολέμησαν τους Ρώσους κατά τη διάρκεια του πολέμου και στη συνέχεια τους Ταλιμπάν. Ωστόσο, και οι δύο είναι σεβαστές ως "Οι Μητέρες Όλων"”. Υποψήφια για το βραβείο Albert Londres.
• Le cou et la tête, 2008, 26λ. Ντοκιμαντέρ για το γυναικείο χωριό Umoja στη βόρεια Κένυα _εν λευκώ προς ... Hadja Lahbib _Ήταν πριν από μερικά χρόνια στο Αγαδίρ, κατά τη διάρκεια φεστιβάλ αφιερωμένου στη μετανάστευση. Ένα θέμα που έχει χρησιμοποιηθεί υπερβολικά και έχει καλυφθεί χιλιάδες φορές σε ντοκιμαντέρ, μυθιστορήματα, νουβέλες και άλλα δοκίμια... Το είχα δει και το είχα διαβάσει πολύ, αλλά συχνά έφευγα με κάποια κούραση, με την εντύπωση ότι δεν είχα μάθει πολλά για αυτή την πραγματικότητα, η οποία ωστόσο είναι κραυγαλέα και ορατή παντού σε έναν ολοένα και πιο παγκοσμιοποιημένο κόσμου. Κράτησε μόνο όσο οι τίτλοι έναρξης! _μετά αυτός ο παραδοσιακός γάμος σε ένα απομακρυσμένο μαροκινό χωριό, με τη νύφη να έχει ως κύριο μέλημα αυτή τη μεγάλη μέρα να μπορέσει επιτέλους να κάνει τα απαραίτητα, μέσα από τις παραδόσεις, τα τραγούδια και τις πεποιθήσεις, ακόμη και την τοπική μαγεία που χρησιμοποιείται, η οποία, ενώ παράλληλα μεταφέρει το σενάριο, μας οδηγεί στην ανακάλυψη ενός λαού ιδωμένου από μέσα, χωρίς να ξεχνάμε τη νεωτερικότητα ενός κόσμου που τους ξεφεύγει (σίγουρα θα απολαύσετε, όπως κι εγώ, τη σκηνή της κάμερας ως μέσο επικοινωνίας)... Όλη η μαγεία και η δύναμη της ταινίας βρίσκεται σε αυτές τις λεπτομέρειες, στο βλέμμα που ρίχνει ο σκηνοθέτης με άπειρη ευαισθησία, επιλέγοντας να μας προσφέρει την πλευρά του ντεκόρ... Η Γιασμίν Κασσάρι θα μπορούσε να ακολουθήσει αυτούς τους άντρες που φεύγουν από το χωριό τους για να δοκιμάσουν την τύχη τους στο Ευρωπαϊκό Ελντοράντο, αλλά επέλεξε να μείνει με αυτούς που παραμένουν, που περιμένουν, που ξεχνιούνται. Αυτές οι γιαγιάδες που πεθαίνουν από θλίψη, αυτές οι απογοητευμένες γυναίκες, που τις στοιχειώνει ένας απών άντρας, αυτά τα παιδιά που δεν ξέρουν αν θα ξαναδούν ποτέ τον πατέρα τους. Αν μετρήσουμε μια ταινία από το συναίσθημα που αναδύεται, από τα ίχνη που αφήνει πάνω σου τις ώρες και τις μέρες που ακολουθούν… Hadja Lahbib
  
  
  
• Υπομονή, υπομονή, t'iras au paradis, 2014, 85λ_Patience, patience, t’iras au paradis!_ _ Ντοκιμαντέρ για έξι Μαρκινές μετανάστριες στο Βέλγιο. Η ταινία κέρδισε το διάσημο βραβείο Iris Europa 2015.  Κατά τη δεκαετία του εξήντα, χιλιάδες Βορειοαφρικανοί πήγαν στο Βέλγιο για να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον. Μεταξύ αυτών των μεταναστών υπήρχαν γυναίκες που άφησαν τα πάντα για να συνοδεύσουν τους άντρες τους σε μια άγνωστη γη. «Υπομονή, υπομονή – Θα πας στον παράδεισο» είναι το σύνθημα που αυτές οι γυναίκες επανέλαβαν χιλιάδες φορές για να αντέξουν.
  
  

Η Hadja Lahbib έχει πάρει και πληθώρα βραβείων (Τάγμα Orange-Nassau , Τάγμα Αξίας του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου, Αφρικανικό Βραβείο Dunia Bruxelloise de l'année κλπ.) και είναι επίτιμη δημότισσα της Λιέγης (2011)

Κάτι σαν επίλογος

          Τραμπ:
        Έχω την εξουσία να αποσύρω
        τις ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ!!

Κατά την πρώτη του θητεία το 2018 είχε απειλήσει, να αποσύρει τις ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ, παραπονούμενος ότι τα υπόλοιπα μέλη της στρατιωτικής συμμαχίας δεν συνεισέφεραν το μερίδιο που τους αναλογεί στις αμυντικές δαπάνες. Το Κογκρέσο τον πήρε στα σοβαρά… πρόσθεσε μια ειδική διάταξη στον νόμο περί εξουσιοδότησης σε ζητήματα εθνικής άμυνας του 2020, ο οποίος ορίζει τη χρηματοδότηση για τον αμερικανικό στρατό, με την ενότητα 1250A ναδιευκρινίζει ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν μπορεί να αποσύρει μονομερώς την Αμερική από το ΝΑΤΟ χωρίς να υπάρξει νομοσχέδιο του Κογκρέσου_εκτός κι αν συμφωνήσουν τα ²/₃ της Γερουσίας. Με τον Τραμπ να επιστρέφει στον Λευκό Οίκο το ερώτημα, «τι μέλλει γενέσθαι» με το ΝΑΤΟ έχει απαντηθεί. Ήδη, προτού αναλάβει επίσημα την εξουσία, έχει ζητήσει να αυξηθούν οι αμυντικές δαπάνες των μελών του ΝΑΤΟ στο 5% του ΑΕΠ τους…
Οι χώρες του ΝΑΤΟ δεσμεύτηκαν πριν από μια 10ετία, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία, να επενδύσουν τουλάχιστον το 2% του ΑΕΠ τους στις αμυντικές δαπάνες. Τότε, μόνο 6 χώρες πληρούσαν αυτόν τον όρο, ενώ σήμερα οι 23 από τις 32 τηρούν αυτήν τη δέσμευση.
Δείτε Ριζοσπάστης Στρατιωτικές δαπάνες και Ενέργεια στο επίκεντρο των πιέσεων Τραμπ

_Hadja Lahbib
«Δεν είμαι αριστερή, ούτε δεξιά, αλλά θεμελιωδώς (φιλ)ελεύθερη»

Τελικά 25+χρόνια μετά τις ανατροπές και την καπιταλιστική παλινόρθωση οι αστοί βρίσκουν πάντα τους απαραίτητους “πρόθυμους” στους\στις διάφορες “αντισυστημικές” Hadja Lahbib _ Χάτζα Λάχμπιμπ & CIA _ότι καλύτερο για το σύστημα
Γενικώς, όλα καλά _ pas de problème _No problem _Ningún problema _Nessun problema _ Без проблем

Νάκμπα _με την Παλαιστίνη ως τη λευτεριά

Οι Παλαιστίνιοι σε όλο τον κόσμο _και μαζί τους εμείς τιμούμε στις 15 Μάη τη μνήμη απώλειας της πατρίδας τους. Τι είναι η Νάκμπα (النكبة‎), και γιατί εξακολουθεί να είναι επίκαιρη σήμερα;
Η αραβική λέξη Νάκμπα σημαίνει "καταστροφή", "κατακλυσμός"‎ και θυμίζει στους Παλαιστίνιους την εποχή που έχασαν την πατρίδα τους, με την ίδρυση του ισραηλινού κράτους πάνω στο αίμα των Παλαιστινίων. Εκτιμάται ότι περίπου 700.000 Παλαιστίνιοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια του, ενώ πολλοί είναι πρόσφυγες στο εξωτερικό παραμένοντας απάτριδες μέχρι σήμερα.
Η 15^η Μάη 1948 ήταν η αρχή του Αραβοϊσραηλινού Πολέμου και από τότε οι Παλαιστίνιοι βγαίνουν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για τον εκτοπισμό τους. Πολλοί κρατούν παλαιστινιακές σημαίες ή τα κλειδιά των τότε σπιτιών τους δηλώνοντας ότι είναι δικαίωμά τους να επιστρέψουν. Στο παρελθόν, ορισμένες διαδηλώσεις μετατράπηκαν σε αιματηρές συγκρούσεις. Ο όρος “Ημέρα Νάκμπα” καθιερώθηκε το 1998 από τον τότε Παλαιστίνιο ηγέτη Γιάσερ Αραφάτ.

Η Νάκμπα δεν είναι μόνο μία οδυνηρή ανάμνηση ενός μακρινού εγκλήματος. Είναι μία πραγματικότητα που συνεχίζεται και εξελίσσεται εδώ και δεκαετίες με το Ισραήλ να διαπράττει κάθε έγκλημα που βάζει ανθρώπου νους και τους τελευταίους μήνες διαπράττει γενοκτονία.

Nahr al-Bared
στρατόπεδο προσφύγων
Λίβανος 1952

Τα γεγονότα

Μέχρι το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου η Παλαιστίνη ήταν υπό τουρκική κυριαρχία ως τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στη συνέχεια τέθηκε υπό βρετανικό έλεγχο. Μετά, εξαιτίας του αυξανόμενου αντισημιτισμού στην Ευρώπη, ένας μεγάλος αριθμός Εβραίων από όλο τον κόσμο εγκαταστάθηκε στην περιοχή που τη θεωρούσε πατρίδα του. Μετά την εμπειρία του Ολοκαυτώματος από τη ναζιστική Γερμανία, εγκρίθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ένα σχέδιο διχοτόμησης της Παλαιστίνης. Στις 14 Μαΐου 1948 ανακηρύχθηκε το κράτος του Ισραήλ. Ως αντίδραση πέντε αραβικά κράτη κήρυξαν τον πόλεμο, αλλά τελικά ηττήθηκαν από το Ισραήλ το 1949. Περίπου 700.000 Παλαιστίνιοι εγκατέλειψαν τις εστίες τους και πάνω από 400 αραβικά χωριά καταστράφηκαν… Η αρχή των εγκλημάτων του Ισραήλ. Μέχρι το τέλος του πολέμου, το Ισραήλ κατείχε περίπου το 40% της έκτασης που αρχικά προοριζόταν για τους Παλαιστίνιους από το σχέδιο διχοτόμησης του ΟΗΕ του 1947.
Οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι κατέληξαν ως απάτριδες πρόσφυγες στη Λωρίδα της Γάζας, τη Δυτική Όχθη του Ιορδάνη και τις γειτονικές αραβικές χώρες. Πολλοί λιγότεροι μετακινήθηκαν στο εξωτερικό. Περίπου 6,2 εκατομμύρια Παλαιστινίων στη Μέση Ανατολή παραμένουν απάτριδες στην τρίτη ή τέταρτη γενιά. Εξακολουθούν να ζουν σε προσφυγικούς καταυλισμούς που με την πάροδο του χρόνου μετατράπηκαν σε προσφυγικές πόλεις. Βρίσκονται κυρίως στη Λωρίδα της Γάζας, στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, τον Λίβανο, τη Συρία, την Ιορδανία και την ανατολική Ιερουσαλήμ.

Σύμφωνα με το ψήφισμα 194 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών το 1948, καθώς και το ψήφισμα 3236 του ΟΗΕ το 1974 και τη Σύμβαση του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, οι Παλαιστίνιοι που θεωρούνται πρόσφυγες έχουν το «δικαίωμα επιστροφής». Κάτι που αρνείται το Ισραήλ το οποίο έχει εφαρμόσει μια τακτική εποικιστικής κατοχής: Την αρπαγή παλαιστινιακής γης και του πλούτου της, ενώ απωθούνται ή εγκλωβίζονται όσο το δυνατόν περισσότεροι Παλαιστίνιοι στο του στόχου του για ένα ένα “μεγαλύτερου Ισραήλ” Τα τελευταία χρόνια κλιμάκωσε την τακτική προσάρτησης παλαιστινιακών εδαφών ενώ μετέτρεψε τη Λωρίδα της Γάζας αρχικά σε ένα  τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης και τώρα πλέον σε ένα απέραντο νεκροταφείο.  Τους τελευταίους 7 μήνες ισοπέδωσε τη Γάζα, δολοφόνησε χιλιάδες παιδιά κι γυναίκες και εκτόπισε εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστινίους και να μακελεύει τον Παλαιστινιακό λαό αδιαφορώντας για τις εκκλήσεις διεθνών Οργανισμών για κατάπαυση του πυρός…

KKE
Νίκη στον αγώνα του ηρωικού Παλαιστινιακού λαού –
Λευτεριά στην Παλαιστίνη

Σε ανακοίνωσή του για την 77^η επέτειο της Νάκμπα, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ αναφέρει τα εξής:
Η 77^η επέτειος της Νάκμπα σημαδεύεται από τη συνεχιζόμενη βάρβαρη πολεμική επιχείρηση γενοκτονίας, που διεξάγει το κατοχικό κράτος του Ισραήλ για πάνω από 1,5 χρόνο σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού. Οι “μάσκες έπεσαν” γύρω από το κατασκευασμένο άλλοθι της “αυτοάμυνας” που επικαλούνται το Ισραήλ και οι ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ και το οποίο χρησιμοποιούν και στη χώρα μας η κυβέρνηση της ΝΔ και τα κόμματα του ευρωατλαντικού τόξου, για να δικαιολογήσουν το συνεχιζόμενο έγκλημα. Οι υποκριτικές δηλώσεις Τραμπ και σαουδαραβικής ηγεσίας για “ειρήνευση και ασφάλεια” συνοδεύονται με δολοφονίες δεκάδες Παλαιστινίων από τον ισραηλινό στρατό κατοχής.
Τα έως τώρα καταγεγραμμένα αποτελέσματα της βαρβαρότητας του κατοχικού κράτους του Ισραήλ στα παλαιστινιακά εδάφη είναι: 53.835 νεκροί, εκ των οποίων 18.197 παιδιά, 12.400 γυναίκες, χιλιάδες ηλικιωμένοι, 1.411 γιατροί και νοσηλευτές, 800 εκπαιδευτικοί, 214 δημοσιογράφοι, ενώ υπάρχουν συνολικά 11.200 αγνοούμενοι στη Λωρίδα της Γάζας. Επίσης, έχουν πραγματοποιηθεί χιλιάδες απάνθρωπες και αυθαίρετες συλλήψεις Παλαιστινίων από τις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας.

Η μόνη εγγύηση για τη δικαίωση του αγώνα του Παλαιστινιακού λαού και για τη μη παραγραφή των εγκλημάτων του Ισραήλ είναι η πολύμορφη συνέχιση της έμπρακτης αλληλεγγύης του λαού μας και των άλλων λαών και όχι τα παχιά λόγια του Τραμπ, των συμμάχων του σε ΕΕ και ΝΑΤΟ και στην “ευρύτερη Μέση Ανατολή”.

Το ΚΚΕ εκφράζει διαχρονικά την αμέριστη αλληλεγγύη του στον Παλαιστινιακό λαό και τη στήριξή του στον πολύχρονο, μαρτυρικό και ηρωικό του αγώνα, επιμείνει όλα αυτά τα χρόνια για την εφαρμογή της ομόφωνης απόφασης της Ελληνικής Βουλής του Δεκέμβρη του 2015, επαναφέρει το αίτημα και καλεί την ελληνική κυβέρνηση άμεσα, με επείγουσες διαδικασίες να αναγνωρίσει το παλαιστινιακό κράτος.
Με την αποφασιστική πάλη των λαών μπορεί ο δίκαιος αγώνας του Παλαιστινιακού λαού να βρει δικαίωση, ενάντια στους κάθε είδους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.
Απαιτούμε:
🇵🇸 Την άμεση απόσυρση των Ισραηλινών εγκληματιών εισβολέων από τη Λωρίδα της Γάζας και τα υπόλοιπα παλαιστινιακά εδάφη.
🇵🇸 Τον τερματισμό της ισραηλινής κατοχής και των συνεπειών της.
🇵🇸 Τη δημιουργία ενιαίου ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ στα σύνορα πριν τον Ιούνη του 1967, με τον λαό νοικοκύρη στον τόπο του.
🇵🇸 Το δικαίωμα επιστροφής όλων των Παλαιστίνιων προσφύγων στις εστίες τους, με βάση τις σχετικές αποφάσεις του ΟΗΕ.
🇵🇸 Την άμεση απελευθέρωση όλων των Παλαιστίνιων και άλλων πολιτικών κρατουμένων που κρατούνται στις ισραηλινές φυλακές.

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ _μια ζωή Ιντιφάντα 🇵🇸
όλοι πλην ΚΚΕ “Κοινές αξίες και συμφέροντα”
με το κράτος — δολοφόνο…

Σήμερα, η Παλαιστίνη περιλαμβάνει θεωρητικά τη Δυτική Όχθη (ένα έδαφος που βρίσκεται ανάμεσα στο Ισραήλ και την Ιορδανία) και τη Λωρίδα της Γάζας (η οποία συνορεύει με το Ισραήλ και την Αίγυπτο). Ωστόσο, ο έλεγχος αυτής της περιοχής είναι μια περίπλοκη και εξελισσόμενη κατάσταση, ενώ δεν υπάρχει _διεθνής συναίνεση σχετικά με τα σύνορα, και πολλές περιοχές που διεκδικούν οι Παλαιστίνιοι έχουν καταληφθεί από Ισραηλινούς εδώ και χρόνια.
138 ανεξάρτητα κράτη μέλη του ΟΗΕ και 2 μη μέλη (Δυτική Σαχάρα και Βατικανό) αναγνωρίζουν την ανεξαρτησία του Κράτους της Παλαιστίνης: εξαίρεση το Ισραήλ και ορισμένες άλλες χώρες, με επικεφαλής τις ΗΠΑ_ 9 από τις οποίες είναι στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελλάδα ανήκει σε εκείνες με συμβολικά, μη δεσμευτικά ψηφίσματα “αναγνώρισης”

Σύντομο ιστορικό

Η Παλαιστίνη είναι μια μικρή περιοχή γης που έχει διαδραματίσει εξέχοντα ρόλο στην αρχαία και σύγχρονη ιστορία της Μέσης Ανατολής, που έχει σημαδευτεί από συχνές πολιτικές συγκρούσεις και βίαιες κατασχέσεις εδαφών λόγω της γεωστρατηγικής της σημασίας όντας σε ένα πολύτιμο σταυροδρόμι μεταξύ Αφρικής και Ασίας. Ουσιαστικά χωρίς πατρίδα πάνω από 70 χρόνια ο λαός της Παλαιστίνης παλεύει _όπως το μπορεί για ένα ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος, σε έναν αγώνα, που δυσκόλεψε _φτάνοντας συχνά σε αδιέξοδο μετά τις ανατροπές στην ΕΣΣΔ κλπ. σοσιαλιστικές χώρες. Ευθύς εξαρχής να πούμε, πως όπως σε κάθε κοινωνία, υπάρχουν φτωχοί και πλούσιοι _μιά χούφτα ισχυρά παράσιτα, με αντιτιθέμενα τα ταξικά τους συμφέροντα.

Προέρχεται από την Φιλιστία (ελληνική ρίζα), της οποίας το βόρειο σύνορο βρισκόταν κάπου κοντά στην Ιόππη, το δε νότιο στη Γάζα, εκτεινόταν σε μια απόσταση ~80 χλμ. κατά μήκος της Μεσογείου, η οποία χρονολογείται από τις περιγραφές των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων για την περιοχή τον 12ο αιώνα π.Χ. Από την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο έως το 1918, η Παλαιστίνη αναφερόταν συνήθως στη γεωγραφική περιοχή που βρίσκεται μεταξύ της Μεσογείου Θάλασσας και του ποταμού Ιορδάνη. Οι Άραβες (και χριστιανοί) Παλαιστίνιοι γίνονται εθνοτική οντότητα στις αρχές του 20ού αιώνα. Μεγάλο μέρος αυτής της γης είναι πλέον το σημερινό Ισραήλ.

Δείτε και
Οι παγκόσμιοι γκάγκστερ, με την αβάντα αμερικάνων ιμπεριαλιστών κλπ “πρόθυμων”

Οι πρώιμες ρίζες της

Σε όλη την ιστορία, η Παλαιστίνη κυβερνήθηκε από πολυάριθμες εθνοτικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένων των Ασσυρίων, των Βαβυλώνιων, των Περσών, των Ελλήνων, των Ρωμαίων, των Αράβων, των Φατιμιδών, των Σελτζούκων Τούρκων, των Σταυροφόρων, των Αιγυπτίων των Μαμελούκων κλπ

Από το 1517 έως το ~1917, η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε κατακτήσει την ευρύτερη περιοχή.
Όταν τελείωσε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος το 1918, πήραν τον έλεγχο της οι Βρετανοί και η Κοινωνία των Εθνών (τότε ΟΗΕ) εξέδωσε μια βρετανική εντολή για την Παλαιστίνη - ένα έγγραφο που έδινε στη Βρετανία διοικητικό έλεγχο στην περιοχή και περιλάμβανε διατάξεις για την ίδρυση μιας εβραϊκής εθνικής πατρίδας στην Παλαιστίνη - η οποία τέθηκε σε ισχύ το 1923.

Η διχοτόμηση

Το 1947, μετά από περισσότερες από δύο δεκαετίες βρετανικής κυριαρχίας, τα Ηνωμένα Έθνη πρότειναν ένα σχέδιο για τη διαίρεση της Παλαιστίνης σε δύο τμήματα: ένα ανεξάρτητο εβραϊκό κράτος και ένα ανεξάρτητο αραβικό κράτος. Η πόλη της Ιερουσαλήμ, την οποία διεκδικούσαν ως πρωτεύουσα τόσο οι Εβραίοι όσο και οι Παλαιστίνιοι Άραβες, επρόκειτο να είναι ένα διεθνές έδαφος με ειδικό καθεστώς.

Οι Εβραίοι ηγέτες αποδέχθηκαν _στα χαρτιά, το σχέδιο, ενώ πολλοί Παλαιστίνιοι Άραβες -μερικοί από τους οποίους πολεμούσαν ενεργά τα βρετανικά και εβραϊκά οικονομικοπολιτικά συμφέροντα στην περιοχή από τη δεκαετία του 1920- αντιτάχθηκαν σθεναρά, ενώ άρχισαν να σχηματίζονται “εθελοντικοί” στρατοί στην περιοχή.

Το Ισραήλ γίνεται κράτος

Τον Μάιο του 1948, λιγότερο από ένα χρόνο μετά την το Σχεδίου Διχοτόμησης, η Βρετανία αποχώρησε από την Παλαιστίνη και το Ισραήλ ανακήρυξε τον εαυτό του ανεξάρτητο κράτος, υπονοώντας την προθυμία να εφαρμόσει το Σχέδιο, ενώ σχεδόν αμέσως, γειτονικοί αραβικοί στρατοί κινήθηκαν για να αποτρέψουν την ίδρυση του ισραηλινού κράτους. Ο Αραβο-Ισραηλινός πόλεμος του 1948 που ακολούθησε αφορούσε το Ισραήλ και πέντε αραβικά έθνη—Ιορδανία, Ιράκ, Συρία, Αίγυπτο και Λίβανο. Μέχρι το τέλος του πολέμου τον Ιούλιο του 1949, το Ισραήλ (με τη βοήθεια Βρετανίας και ΗΠΑ) έλεγχε περισσότερο από τα δύο τρίτα της πρώην Βρετανικής επικράτειας, ενώ η Ιορδανία πήρε τον έλεγχο της Δυτικής Όχθης και η Αίγυπτος της Λωρίδας της Γάζας.

Η σύγκρουση του 1948 άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στον πόλεμο, ο οποίος έγινε πλέον περιφερειακός που περιελάμβανε έθνη-κράτη και ένα κουβάρι διπλωματικών, πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων.

Γεννιέται η PLO

Το 1964, ιδρύθηκε η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) με σκοπό την ίδρυση ενός παλαιστινιακού κράτους στη γη που διοικείτο προηγουμένως υπό τη βρετανική εντολή, και την οποία η PLO θεωρούσε ότι ήταν παράνομα κατεχόμενη από το Κράτος του Ισραήλ.

Αν και η PLO αρχικά υποστήριζε την καταστροφή του Κράτους του Ισραήλ ως μέσο για την επίτευξη του στόχου της (για την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους), στις Συμφωνίες του Όσλο του 1993, η αποδέχτηκε το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ με αντάλλαγμα την επίσημη αναγνώριση της από το Ισραήλ _καίριο σημείο στις ισραηλινοπαλαιστινιακές σχέσεις.

Το 1969, ο Παλαιστίνιος ηγέτης Γιασέρ Αραφάτ έγινε Πρόεδρος της PLO και κράτησε αυτόν τον τίτλο μέχρι που πέθανε το 2004.

Ο πόλεμος των έξι ημερών

Ξεκίνησε κατά τη διάρκεια μιας ασταθούς περιόδου διπλωματικών τριβών και αψιμαχιών μεταξύ του Ισραήλ και των γειτόνων του. Τον Απρίλιο του 1967, οι συγκρούσεις επιδεινώθηκαν όταν γενικεύτηκαν εκατέρωθεν βομβαρδισμοί και καταστράφηκαν έξι συριακά μαχητικά αεροσκάφη.

Στον απόηχο της αεροπορικής μάχης του Απριλίου, η –ακόμη ισχυρή, Σοβιετική Ένωση παρείχε στην Αίγυπτο πληροφορίες ότι το Ισραήλ μετακινούσε στρατεύματα στα βόρεια σύνορά του με τη Συρία προετοιμάζοντας μια ευρείας κλίμακας εισβολή. Οι πληροφορίες ήταν ακριβείς αναγκάζοντας τον Αιγύπτιο πρόεδρο Nasser να προωθήσει δυνάμεις στη χερσόνησο του Σινά, ενώ οι ΗΠΑ φρόντισαν για μια “ειρηνευτική” δύναμη των Ηνωμένων Εθνών που ουσιαστικά περιφρουρούσε τα σύνορα με το Ισραήλ για πάνω από μια δεκαετία.

Οι εξοπλισμένες μέχρι τα δόντια δυνάμεις του Ισραήλ εξαπέλυσαν στη συνέχεια μια προληπτική εναέρια επίθεση κατά της Αιγύπτου στις 5 Ιουνίου 1967, ισχυριζόμενες αυτοάμυνα: στη σύγκρουση που ακολούθησε, η οποία έληξε στις 10 Ιουνίου Ιορδανία και Συρία, τάχθηκαν στο πλευρό της Αιγύπτου. Ο Πόλεμος των Έξι Ημερών, όπως ονομάστηκε, είχε ως αποτέλεσμα προσάρτηση και νέων εδαφών για το Ισραήλ.

Μέχρι το τέλος του πολέμου, το Ισραήλ είχε πάρει τον έλεγχο της Λωρίδας της Γάζας, της Δυτικής Όχθης, της χερσονήσου του Σινά (μια έρημη, αλλά στρατηγικά σημαντική περιοχή που βρίσκεται ανάμεσα στη Μεσόγειο και την Ερυθρά Θάλασσα) και τα Υψίπεδα του Γκολάν (ένα βραχώδες οροπέδιο που βρίσκεται ανάμεσα στη Συρία και το Ισραήλ). Η έκβαση του Αραβο-Ισραηλινού πολέμου του 1967 θα οδηγήσει σε συνεχιζόμενη ένταση και ένοπλη σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και των γειτόνων του τις επόμενες δεκαετίες.

Η Πρώτη Ιντιφάντα και οι Συμφωνίες του Όσλο

Το 1987, ξέσπασε η Πρώτη Ιντιφάντα, ο θυμός των Παλαιστινίων για τη συνεχιζόμενη ισραηλινή κατοχή της Γάζας και της Δυτικής Όχθης. Ομάδες Παλαιστινιακής πολιτοφυλακής εξεγέρθηκαν και εκατοντάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν.

σσ. Ιντιφάντα στα αραβικά (انتفاضة ) σημαίνει “ταρακούνημα”, ονομάστηκε και “πετροπόλεμος”, επειδή οι νεαροί Παλαιστίνιοι χρησιμοποιούσαν κυρίως πέτρες και άλλα αυτοσχέδια όπλα για να αντιμετωπίσουν τον προηγμένο τεχνολογικά ισραηλινό στρατό. είναι μια αραβική λέξη που σημαίνει κυριολεκτικά “τίναγμα”, αν και ευρέως έχει μεταφραστεί στα αγγλικά ως “εξέγερση”- “αντίσταση”. Εκτός από την περιχή της Παλαιστίνης υπάρχουν η March Intifada _εξέγερση εναντίον της βρετανικής αποικιοκρατίας στο Μπαχρέιν το Μάρτη του 1965, η Zemla Intifada κατά της ισπανικής αποικιοκρατίας στη Σαχάρα, τον Ιούνιο του 1970,η Intifada της ανεξαρτησίας στο Λίβανο μετά τη δολοφονία του Rafiq Hariri το 2005 _την ίδια χρονιά η γαλλική Intifada μεταναστών (από αραβικές χώρες) δεύτερης γενιάς στα προάστια του Παρισιού και άλλων γαλλικών πόλεων.

Μια επακόλουθη “ειρηνευτική” διαδικασία, γνωστή ως Συμφωνία του Όσλο, ξεκίνησε στις αρχές της 10ετίας του 1990 σε μια πολυμερή προσπάθεια να τερματιστεί η συνεχιζόμενη βία.
Η πρώτη (Όσλο Ι) δημιούργησε ένα χρονοδιάγραμμα για μια ειρηνευτική διαδικασία στη Μέση Ανατολή και ένα σχέδιο για μια προσωρινή παλαιστινιακή κυβέρνηση σε τμήματα της Γάζας και της Δυτικής Όχθης. Η συμφωνία υπογράφηκε το 1993 από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Γιτζάκ Ράμπιν και τον Παλαιστίνιο ηγέτη Γιάσερ Αραφάτ.

Ο Αραφάτ επέστρεψε στη Γάζα το 1994 μετά από 27 χρόνια εξορίας. Ήταν επικεφαλής της νεοσύστατης Παλαιστινιακής Αρχής.

Το 1995, η Όσλο ΙΙ έθεσε τις βάσεις για την πλήρη αποχώρηση των ισραηλινών στρατευμάτων από τμήματα της Δυτικής Όχθης και άλλες περιοχές. Καθόρισε επίσης ένα χρονοδιάγραμμα για τις εκλογές του Παλαιστινιακού Νομοθετικού Συμβουλίου.

Όπως ήταν φυσικό οι Συμφωνίες του Όσλο απέτυχαν στον –υποτιθέμενο, στόχο τους να φέρουν το Ισραήλ και τους Παλαιστίνιους να συμφωνήσουν για ένα ολοκληρωμένο ειρηνευτικό σχέδιο _θυμίζουμε πως στο μεταξύ είχε αλλάξει και άρδην υπέρ του ιμπεριαλισμού ο συσχετισμός στην παγκόσμια κονίστρα, μετά τις ανατροπές και την καπιταλιστική παλινόρθωση στην ΕΣΣΔ.

                     2η Ιντιφάντα _η βία συνεχίζεται

Τον Σεπτέμβριο του 2000 ξεκίνησε η 2^η  Παλαιστινιακή Ιντιφάντα. Μια από τις αφορμές ήταν όταν ο Αριέλ Σαρόν, που αργότερα θα γινόταν πρωθυπουργός του Ισραήλ, μπήκε με τσαμπουκά τον ιερό χώρο των μουσουλμάνων στο τέμενος al-Aqsa στην Ιερουσαλήμ και πολλοί Παλαιστίνιοι θεώρησαν ότι αυτή ήταν μια προσβλητική κίνηση και διαμαρτυρήθηκαν (ειρηνικά με πορείες κλπ).

Στη συνέχεια ξέσπασαν ταραχές, με βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας, θέτοντας τέλος στην άλλοτε πολλά υποσχόμενη ειρηνευτική διαδικασία.
Αυτή η περίοδος βίας μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών διήρκεσε σχεδόν πέντε χρόνια. Ο Γιασέρ Αραφάτ πέθανε τον Νοέμβριο του 2004 και μέχρι τον Αύγουστο του 2005, ο ισραηλινός στρατός αποσύρθηκε από τη Γάζα.

Παλαιστινιακός Λαός
Αγώνας απέναντι σε 10ετίες κατοχής, ξεριζωμού, καταπίεσης και δολοφονικών επεμβάσεων

        Η Χαμάς

Το 2006, η Χαμάς, μια σουνιτική ισλαμιστική μαχητική ομάδα, κέρδισε τις παλαιστινιακές βουλευτικές εκλογές και την ίδια χρονιά, ακολούθησαν μάχες μεταξύ Φατάχ (πολιτική πτέρυγα  της PLO) και Χαμάς. Το 2007, η Χαμάς πήρε το πάνω χέρι από τη Φατάχ σε μάχη για τη Γάζα (δείτε _Ριζοσπάστης Ενωμένοι όλοι εναντίον της "Χαμάς" -Η παλαιστινιακή και η ισραηλινή ηγεσία ενωμένες στη μάχη κατά των "τρομοκρατών" της "Χαμάς" - Έσπευσαν να βοηθήσουν και οι ΗΠΑ.... & Οξύνεται η ένοπλη αντιπαράθεση -

Διάλυση της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, ανακοίνωσε ο πρόεδρος Αμπάς, απομάκρυνε τον πρωθυπουργό, ενώ η Γάζα κατέχεται από τη “Χαμάς” και η Δυτική Οχθη από τη “Φατάχ”)

Πολλές χώρες θεωρούν τη Χαμάς τρομοκρατική οργάνωση, μια και έχει πραγματοποιήσει βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας και επανειλημμένα έχει ζητήσει την καταστροφή του Ισραήλ, αποτελώντας σήμερα οπλισμένο χέρι της Παλαιστίνης (βλ. Επιχείρηση “Cast Lead” _ Μόλυβδος Δεκ-2008, “Pillar of Defense” _Πυλώνας Άμυνας Νοέ-2012, “Protective Edge” _ Προστατευτική άκρη Ιούλ-2014 κά.

Τον Απρίλιο του 2014, η Χαμάς και η Φατάχ συμφώνησαν σε μια συμφωνία για μια ενιαία εθνική παλαιστινιακή κυβέρνηση.

Τρέχον “κράτος” της Παλαιστίνης

Οι Παλαιστίνιοι εξακολουθούν να αγωνίζονται για ένα κράτος που αναγνωρίζεται επίσημα από όλες τις χώρες.
Αν και οι Παλαιστίνιοι ζουν –διαχρονικά σε συγκεκριμένες περιοχές, συμπεριλαμβανομένης σήμερα της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας, οι Ισραηλινοί, με την ευλογία της κυβέρνησής τους και τις πλάτες της “διεθνούς κοινότητας” (βλ ΗΠΑ ΕΕ κλπ. “πρόθυμοι”), συνεχίζουν να εγκαθίστανται σε περιοχές που βρίσκονται υπό τον παλαιστινιακό έλεγχο. Πολλές διεθνείς οργανώσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων κά θεωρούν τέτοιους οικισμούς παράνομους, ενώ τα σύνορα δεν είναι σαφώς καθορισμένα και οι συγκρούσεις συνεχίζουν να είναι ο κανόνας. Ένα σημαντικό ποσοστό Ισραηλινών αντιτίθενται στους εποικισμούς και ζητούν να βρεθούν ειρηνικοί τρόποι  για να επιλυθούν οι διαφορές τους με τους Παλαιστίνιους.

Τον Μάιο του 2017, οι ηγέτες της Χαμάς παρουσίασαν έγγραφο που πρότεινε τον σχηματισμό ενός παλαιστινιακού κράτους χρησιμοποιώντας τα καθορισμένα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ. Ωστόσο, η “διεθνής κοινότητα” και η ισραηλινή κυβέρνηση απέρριψαν αμέσως το σχέδιο.

Τον Μάιο του 2018, ξέσπασαν νέες ταραχές όταν η πρεσβεία των ΗΠΑ μετεγκαταστάθηκε από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ. Κατανοώντας το ως ένα ακόμη σήμα της αμερικανικής υποστήριξης στο Ισραήλ, οι Παλαιστίνιοι απάντησαν με διαδηλώσεις στα σύνορα Γάζας-Ισραήλ, οι οποίες αντιμετωπίστηκαν με πραγματικά πυρά με αποτέλεσμα δεκάδες διαδηλωτές να χάσουν τη ζωή τους.

Για να φτάσουμε στο φετινό Οκτώβρη, όταν οι μαχητές της Χαμάς εξαπέλυσαν συντονισμένη επίθεση στο Ισραήλ, σκοτώνοντας εκατοντάδες Ισραηλινούς και με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου να κηρύξει πως «είμαστε σε πόλεμο», ξεκινώντας αεροπορικές επιδρομές στη Γάζα, με αποτέλεσμα νέες εκατόμβες αμάχων Παλαιστίνιων.

Αναφαίρετο δικαίωμα
η δημιουργία
ανεξάρτητου κράτους