Eurostat: ένας στους δύο Έλληνες αδυνατεί να τα βγάλει πέρα

Μπροστά στις επερχόμενες εκλογές τα καθρεφτάκια για ιθαγενείς έκαναν πάλι εμφάνιση __έκτακτο έξοδο 500€ ανήγγελλε ο Μητσο+Τακης  φέρνει εκτροχιασμό, αφού δεν μπορεί να καλυφθεί με ίδιους πόρους. Τα infographics της Eurostat οπτικοποιούν σε πίνακες όσα ζούμε.  Καθημερινά η Εurostat αναρτά στους λογαριασμούς της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επιλεγμένα infographics (πληροφοριακά γραφήματα) από τις πανευρωπαϊκές έρευνες. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η Ελλάδα φιγουράρει στις πρώτες θέσεις στις αναρτήσεις με αρνητικό περιεχόμενο: υψηλότερο στεγαστικό κόστος, υπερβολική στεγαστική επιβάρυνση, φτώχεια και κοινωνικός αποκλεισμός, υποκειμενική φτώχεια, ανεκπλήρωτες ανάγκες υγείας.
Όπως αναφέρει το αγγλόφωνο **GreekReporter** Περισσότερα από τα μισά ελληνικά νοικοκυριά αντιμετωπίζουν άμεση οικονομική καταστροφή εάν αναγκαστούν να καλύψουν κάποιο απρόβλεπτο έξοδο αδυνατούν να ανταπεξέλθουν σε ξαφνικές, αναγκαίες οικονομικές δαπάνες, λόγω σοβαρής υλικής στέρησης κατατάσσοντας την Ελλάδα στην κορυφή του δείκτη οικονομικής ευαλωτότητας στην Ευρώπη. Το ποσοστό αυτό __50,5% αντιπροσωπεύει μια δραματική αύξηση άνω των έξι ποσοστιαίων μονάδων σε σύγκριση με το 43,9% του προηγούμενου έτους. Για τη μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού, μια απλή επισκευή αυτοκινήτου ή μια βλάβη στη θέρμανση του σπιτιού μπορεί να οδηγήσει άμεσα σε πλήρη οικονομική εκτροχίαση.

Η Κούβα είναι 2η στον κόσμο με τον χαμηλότερο πολυδιάστατο δείκτη φτώχειας, μεταξύ 105 χωρών

Έκθεση του ΟΗΕ 🤔 ο κόσμος απέτυχε 🤑 στην αντιμετώπιση της φτώχειας και την πείνας

Μετάβαση σε βαθιά κρίση διαθέσιμου εισοδήματος
Τα πιο πρόσφατα ευρωπαϊκά στοιχεία επιβεβαιώνουν μια τεράστια απόκλιση μεταξύ της Ελλάδας και των άλλων χωρών της Ευρωζώνης όσον αφορά βασικούς δείκτες ποιότητας ζωής.  Στο σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά μέσο όρο το 29,2% των πολιτών δηλώνει αδυναμία κάλυψης απρόβλεπτων εξόδων. Ενώ ο ευρωπαϊκός μέσος όρος μειώθηκε φέτος κατά σχεδόν μία ποσοστιαία μονάδα, το αντίστοιχο ποσοστό στην Ελλάδα σημείωσε απότομη άνοδο.
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ (Ελληνική Στατιστική Αρχή), το κατώφλι για ένα «απρόβλεπτο έξοδο» ορίζεται περίπου στα 500€. Για έναν εργαζόμενο που αμείβεται με τον κατώτατο εθνικό μισθό, η κάλυψη μιας ξαφνικής δαπάνης ύψους 500 ευρώ είναι πρακτικά αδύνατη χωρίς τη δημιουργία προσωπικού χρέους. Ακόμη και για άτομα που κερδίζουν τον μέσο ονομαστικό μισθό στη χώρα, ένας και μόνο απρόσμενος λογαριασμός απορροφά το μισό του μηνιαίου καθαρού εισοδήματός τους.
Η κρίση βαθαίνει, καθώς η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών δεν διαθέτει καθόλου χρηματικά αποθέματα. Τα εθνικά οικονομικά στοιχεία αποκαλύπτουν ότι τα ελληνικά νοικοκυριά παρουσιάζουν σήμερα αρνητικά ποσοστά αποταμίευσης, πράγμα που σημαίνει ότι οι κάτοικοι ξοδεύουν συστηματικά περισσότερα από όσα κερδίζουν.

• Μια εκτενής μελέτη του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ) επιβεβαιώνει αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα. Τα στοιχεία δείχνουν ότι μόνο το 20% των ελληνικών νοικοκυριών καταφέρνει να αποταμιεύσει έστω και ένα μικρό ποσό κάθε μήνα.
• Παράλληλα, περίπου το 65% του πληθυσμού ζει «από μήνα σε μήνα». Επιπλέον, το 70% του συνόλου των ενεργών τραπεζικών λογαριασμών στην Ελλάδα έχει υπόλοιπο μικρότερο από 1.000. Αυτή η έλλειψη ρευστών διαθεσίμων αφήνει τις οικογένειες εκτεθειμένες σε δαπανηρά ιατρικά έξοδα, τα οποία μπορούν να οδηγήσουν τα ευάλωτα νοικοκυριά κάτω από το επίσημο όριο της φτώχειας.

Τα αδιάψευστα στοιχεία πίσω από τη μείωση των μισθών
Αν και η Ελλάδα έχει σημειώσει πρόοδο στη μείωση της ανεργίας, η συνολική ποιότητα των θέσεων εργασίας παραμένει χαμηλή. Η χώρα καταγράφει συστηματικά τις χειρότερες επιδόσεις στην Ευρώπη, σύμφωνα με τα γραφήματα της Eurostat που αφορούν την αγοραστική δύναμη και την απασχόληση των αποφοίτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Οι Έλληνες εργαζόμενοι έχουν επίσης τον μεγαλύτερο εβδομαδιαίο χρόνο εργασίας, έρχονται αντιμέτωποι με εκτεταμένη εργασία τα Σαββατοκύριακα πραγματοποιούν τις περισσότερες ώρες υπερωριακής απασχόλησης στην Ευρώπη και πολλοί κάνουν 2-3 δουλειές για να τα βγάλουν πέρα.Παρά τις επίσημες αυξήσεις στον κατώτατο μισθό, μια πρόσφατη έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ποιότητα της εργασίας αποκαλύπτει μια πικρή αλήθεια: ο πραγματικός μέσος μισθός στην Ελλάδα είναι σήμερα χαμηλότερος από ό,τι το 2019, καθώς ο επίμονος πληθωρισμός εξανεμίζει πλήρως τις ονομαστικές αυξήσεις των αποδοχών.

Κλιμακούμενη κόπωση της κοινής γνώμης και μεταβαλλόμενες πολιτικές απαιτήσεις
Αυτή η συνεχής ροή οικονομικών δυσχερειών έχει προκαλέσει ένα μαζικό κύμα «κόπωσης από τις ειδήσεις» στο εγχώριο μιντιακό τοπίο. Μια παγκόσμια έρευνα του Ινστιτούτου Reuters αποκαλύπτει ότι η Ελλάδα κατέχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά αποφυγής ενημέρωσης παγκοσμίως. Το 60% των Ελλήνων πολιτών αποφεύγει συστηματικά να παρακολουθεί ειδήσεις, προκειμένου να αποφύγει την κατάθλιψη, ενώ μόλις το 18% εμπιστεύεται τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης. Αντί να παρακολουθούν τις εξελίξεις στην περίπλοκη οικονομική πολιτική, οι κάτοικοι —βιώνοντας έντονο στρες— καταφεύγουν όλο και περισσότερο στην παρακολούθηση βίντεο στα ΜΚΔ. Μια πρόσφατη εκτενής δημοσκόπηση της Metron Analysis δείχνει ότι το 82% των πολιτών δυσκολεύεται να καλύψει τις βασικές του ανάγκες. Ωστόσο, το 74% των ερωτηθέντων εναποθέτει έντονα τις ελπίδες του για μια καλύτερη ζωή σε μια επερχόμενη πολιτική και κυβερνητική αλλαγή. Ένα ισχυρό ποσοστό 76% πιστεύει ακράδαντα ότι η στοχευμένη πολιτική δράση μπορεί να αλλάξει ουσιαστικά την καθημερινότητά τους.

• Πρωτιές καταγράφουμε στους δείκτες υλικής στέρησης: οικονομική αδυναμία για επτά ημέρες διακοπών, για να κρατήσουμε το σπίτι ζεστό το χειμώνα και δροσερό το καλοκαίρι (ενεργειακή φτώχεια), δυσκολία έγκαιρης πληρωμής λογαριασμών, ενοικίου, δόσεων στεγαστικού δανείου κ.λπ.
• Επίσης είμαστε πρώτοι στις εβδομαδιαίες ώρες εργασίας, στη δουλειά τα Σαββατοκύριακα, στην υπερεργασία και τις υπερωρίες, δηλαδή το ποσοστό των εργαζομένων που δουλεύουν από 49 ώρες και πάνω την εβδομάδα.

Πρόσφατα η Eurostat ανάρτησε ένα νέο infographic για το ποσοστό των Ευρωπαίων που δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν οικονομικά σε τακτικά έκτακτα αλλά αναγκαία έξοδα. Η Ελλάδα είναι κι εδώ πρώτη με διαφορά. Το 2025 σχεδόν ο ένας στους τρεις πολίτες της ΕΕ (29.2%), δήλωνε αδυναμία να καλύψει απροσδόκητες δαπάνες. Το ποσοστό είναι μειωμένο κατά 0,8 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2024. Στην Ελλάδα το αντίστοιχο ποσοστό είναι 50,5%, έχοντας κάνει ένα άλμα πάνω από έξι μονάδες σε σύγκριση με το 2024 (43,9%). Για περισσότερα από τα μισά νοικοκυριά ακόμα και μια μικρή αναποδιά – μια ζημιά στο αυτοκίνητο, ένας χαλασμένος καυστήρας, ένα ζωάκι που αρρώστησε- μπορεί να οδηγήσει σε οικονομικό εκτροχιασμό.
Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για κάτι πιο σοβαρό, όπως ένα ατύχημα ή μια ασθένεια στην οικογένεια. Σε ορισμένες περιπτώσεις τα έκτακτα αλλά αναγκαία έξοδα μπορεί να οδηγήσουν σε υπερχρέωση και οικογενειακή χρεοκοπία. Για τα ιατρικά θέματα υπάρχει ειδικός όρος: αποκαλούνται «καταστροφικές δαπάνες υγείας» και είναι εκείνες που μπορούν να οδηγήσουν ένα νοικοκυριό που μέχρι στιγμής τα έβγαζε πέρα ίσα ίσα, κάτω από το κατώφλι της φτώχειας. Ή να βυθίσουν τους ήδη φτωχούς ακόμα βαθύτερα στη φτωχοποίηση.
Η Ελλάδα βρίσκεται δεύτερη μετά τη Βουλγαρία στον κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, με 27,5% – πηγή Eurostat
                    Δείκτης υλικής στέρησης
Η αδυναμία για κάλυψη έκτακτων αλλά αναγκαίων οικονομικών εξόδων είναι ένας από τους δείκτες υλικής και κοινωνικής στέρησης που μετράνε η ΕΛΣΤΑΤ και η Eurostat στις ετήσιες έρευνες για τις συνθήκες διαβίωσης. Ο πήχης που θέτει η ΕΛΣΤΑΤ για το αναπάντεχο έξοδο είναι ~500€ και αναπροσαρμόζεται ανάλογα με το διάμεσο εισόδημα και το κατώφλι της φτώχειας.  Για κάποιον που πληρώνεται με τον κατώτατο μισθό ένα έκτακτο έξοδο των 500 ευρώ δεν είναι απλώς καταστροφικό. Είναι ανθρωπίνως αδύνατο να καλυφθεί από ίδιους πόρους, χωρίς το άτομο να χρειαστεί να καταφύγει σε δανεισμό. Ακόμα και για κάποιον που πληρώνεται με τον διάμεσο μισθό (περίπου 1.000-1.100 ευρώ μικτά), ένα έξοδο των 500 ευρώ αντιπροσωπεύει το 50% του μηνιαίου εισοδήματος.  Η πλειοψηφία του πληθυσμού δεν μπορεί να καταφύγει στις αποταμιεύσεις, γιατί απλά δεν υπάρχουν. Τα ελληνικά νοικοκυριά έχουν αρνητική αποταμίευση, δηλαδή ξοδεύουν περισσότερα από όσα κερδίζουν.
Όσοι  μπορούν να βάλουν έστω ένα μικρό ποσό στην άκρη κάθε μήνα είναι μόλις οι δύο στους δέκα ή ακόμα λιγότεροι, ανάλογα με το ποιος πραγματοποιεί την έρευνα. Στις έρευνες του ΙΟΒΕ  το ποσοστό των Ελλήνων που αποταμιεύουν λίγο ή περισσότερο είναι περί το 20%. Ένα 60%-65% μόλις τα βγάζει πέρα (ποσοστό που έχει διακυμάνσεις από μήνα σε μήνα), ένα 12-13% αντλεί από τις αποταμιεύσεις του και ένα 7% είναι χρεωμένο. Από όσους διαθέτουν τραπεζικό λογαριασμό, οι επτά στους δέκα έχουν καταθέσεις κάτω από 1.000 ευρώ. Βρισκόμαστε στην προτελευταία θέση της ΕΕ σε μέσο προσαρμοσμένο μισθό πλήρους απασχόλησης, με 18.000 ετησίως (2024, τελευταία συγκεντρωτικά στοιχεία Eurostat)
Πρώτοι και έσχατοι στα infographics της Eurostat
Ενώ στα infographics της Eurostat με τα αρνητικά κατορθώματα είμαστε στις πρώτες θέσεις, σε πίνακες που καταγράφουν την αγοραστική δύναμη, τους μισθούς, συλλογικές συμβάσεις, απασχόληση νέων πτυχιούχων, βαθμό ικανοποίησης  από τη ζωή, βρισκόμαστε στις τελευταίες θέσεις, μαζί με χώρες όπως η Βουλγαρία και η Ρουμανία. Αν και υπάρχουν τομείς που η Ελλάδα έχει καταγράψει πρόοδο, ακόμα κι εκεί ωστόσο παραμένουμε στις χειρότερες θέσεις, σε μεγάλη απόσταση από τον μέσο όρο. Επίσης έχουμε __κατά την Eurostat καταγράψει πρόοδο στην αύξηση του κατώτατου μισθού και τη σύγκλισή του με τον μέσο μισθό της ΕΕ αλλά με "συνωστισμό" του εργατικού μας δυναμικού στα κατώτερα μισθολογικά κλιμάκια. Ο κατώτατος μισθός ανεβαίνει, αλλά ο μέσος μισθός μένει στάσιμος ή και μειώνεται, καθώς οι ονομαστικές αυξήσεις εξανεμίζονται από τον πληθωρισμό. Όπως έδειξε και η νέα έκθεση της Κομισιόν για την ποιότητα της εργασίας, ο πραγματικός μέσος μισθός στην Ελλάδα είναι χαμηλότερος από ό,τι ήταν το 2019.
Η Ελλάδα βρίσκεται στην προτελευταία θέση σε ετήσιο προσαρμοσμένο μισθό πλήρους απασχόλησης, με 18.000 ευρώ (πηγή: Εurostat -τελευταία στοιχεία 2024)
                             Τα κακά νέα κουράζουν
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η συζήτηση για τα social media (μέσα κοινωνικής δικτύωσης) είναι στο επίκεντρο με διάφορες αφορμές και τρόπους. Από τα υπαρκτά προβλήματα που εντοπίζονται σε νεότερες – και όχι μόνο – ηλικίες, δηλαδή «την κοινωνική αποστασιοποίηση, τον ανεπαρκή ύπνο, τον κατακερματισμό της προσοχής και τον εθισμό», όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν, μέχρι τις απαγορεύσεις του TikTok, τον ανταγωνισμό για τον έλεγχο της «πληροφορίας» από τα μεγάλα τεχνολογικά μονοπώλια των ΗΠΑ, που προσωποποιούνται στον Elon Musk, στον Mark Zuckerberg κ.ά.

Ο υποφαινόμενος ποστάρει 35+ χρόνια. Από τότε που στα σπάργανα των τεχνολογικών δυνατοτήτων στήσαμε «μια μικρή παρέα» τον διαδικτυακό Ριζοσπάστη. Από τότε κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι, θέριεψαν τα ΜΚΔ και απειλούν να μας φάνε. Στο «τρυπάκι» φίλες και φίλοι ανεβάζουν καθημερινά χιλιάδες αναρτήσεις και αυτάρεσκα μετράνε τα likes, κάποιες\οι έχουν αποκτήσει και τον τίτλο «ψηφιακή\ός δημιουργός» __ακολουθούν κάποιες σκέψεις σχετικά (βασισμένες _φυσικά, στην οπτική _και «ξύλινη γλώσσα» του ΚΚΕ) Οι παραπάνω διαπιστώσεις μας είναι γνώριμες  γι’ αυτό συχνά περνούν αδιάφορες. Οι ειδησεογραφικοί τίτλοι που περιλαμβάνουν τις λέξεις *Ελλάδα* και *ουραγός* ή *θλιβερή πρωτιά* έχουν καταντήσει κάτι σαν το "σκύλος δαγκώνει άνθρωπο" αναφέρει το **GreekReporter**. Μια είδηση τόσο αναμενόμενη δλδ που παύει να είναι είδηση. To φαινόμενο της "ειδησεογραφικής κόπωσης" (news fatigue), δηλαδή να έχεις μπουχτίσει τόσο πολύ από στενάχωρες ειδήσεις που πλέον τις αποφεύγεις συνειδητά,  γίνεται όλο και πιο διαδεδομένο. Προτιμάμε να σκρολάρουμε reels για γατάκια, αρκουδάκια ή για influencers και ημι-επώνυμους, παρά να διαβάσουμε άλλο ένα άρθρο για το πόσο δύσκολα βγαίνει ο μήνας.

                   Φρούδες ελπίδας
Πολλά ειδησεογραφικά αναφέρονται στην δημοσκόπηση της Metron Analysis για την οποία αναφέραμε εισαγωγικά, που εμφανίζει το 82% των πολιτών να τα βγάζει πέρα ίσα ίσα ή καθόλου (τα χρήματα τελειώνουν πριν τελειώσει ο μήνας), αποτυπώνει  στατιστικά όσα ζει στην καθημερινότητά της η κοινωνική πλειοψηφία. Αν σε κάτι διαφέρει από την πεπατημένη, είναι στην ισχυρή εναπόθεση προσδοκιών σε μια επερχόμενη πολιτική-κυβερνητική αλλαγή. Το 74% αναμένει βελτίωση από την κυβέρνηση που θα αναδείξουν οι επόμενες κάλπες και το 76% πιστεύει ότι η πολιτική μπορεί να βοηθήσει στην καλυτέρευση της ζωής των πολιτών. Το 86% όσων πιστεύουν στη μετασχηματιστική δύναμη της πολιτικής αναφέρονται σε ενδεχόμενα θετικά κυβερνητικά μέτρα. Ένα 72% περιμένει βελτίωση μέσω των διεκδικήσεων της αντιπολίτευσης και ένα 65% μέσω των διεκδικήσεων των συνδικάτων. Πιθανόν οι παραπάνω απαντήσεις επηρεάζονται από το περιρρέον προεκλογικό κλίμα. Σε άλλες δημοσκοπήσεις τόσο η αντιπολίτευση και τα συνδικάτα, όσο και τα πολιτικά κόμματα και οι πολιτειακοί θεσμοί στο σύνολό τους, βαθμολογούνται με κάτω από τη βάση.

               Kόπωση, παραίτηση ή καζάνι που βράζει;
Πιο ενδιαφέροντα από τις στατιστικές καθαυτές κατά το **GreekReporter**, είναι τα σχόλια των αναγνωστών στα social media, κάτω από τις αναρτήσεις της Εurostat. Τα περισσότερα κινούνται στην κατηγορία του μαύρου χιούμορ, το γνωστό "γελάμε με τα χάλια μας". Στην τελευταία σχετική ανάρτηση, που αφορά τη δυσκολία των νοικοκυριών να αντιμετωπίζουν έκτακτα έξοδα, διαβάζουμε σχόλια όπως "Να που κάπου η Ελλάδα είναι πρώτη", ή "Ευχαριστούμε Κυριάκο  Μητσοτάκη". Πολλοί ταγκάρουν ειρωνικά τον πρωθυπουργό ή τον Άδωνι Γεωργιάδη . Ένα σχόλιο δείγμα γραφής: "Κερδάμε αδέρφια στην Ελλάδα ζάχαρη των αρίστων. Μόνο μην κοπεί κανένα πολυκαιρισμένο λάστιχο στο 15 ετών αυτοκίνητο ή μην πάθει κάτι ξαφνικά το δόντι του παιδιού" ...

Με μπαράζ κινητοποιήσεων
η αγωνιστική σκυτάλη περνάει στους εργαζόμενους
και τη νεολαία της Ελλάδας!
Ταυτόχρονα με τις μαζικές κινητοποιήσεις λαού και νεολαίας σε όλη την Ευρώπη, οι οποίες στέλνουν αισιόδοξα μηνύματα και προκαλούν το μένος του αστικού κράτους και των μηχανισμών του, ο αγωνιστικός αναβρασμός των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας μεγαλώνει και στην Ελλάδα. Με ένα μπαράζ κινητοποιήσεων, με πρωτοβουλίες και αποφάσεις συντονισμού, ενώνουν τις φωνές τους και τη δράση τους ενάντια στην πολιτική που τσακίζει τις ζωές τους για τους πολέμους και τα κέρδη των καπιταλιστών.
Απέναντι στις συκοφαντίες και τις προβοκάτσιες, στη γνωστή προπαγάνδα περί «υποκίνησης», στις απειλές και την προετοιμασία εδάφους για ένταση της κρατικής καταστολής, αλλά και απέναντι στις επιχειρήσεις ενσωμάτωσης και χειραγώγησης της λαϊκής δυσαρέσκειας, οι εργαζόμενοι, ο λαός και η νεολαία προχωρούν μπροστά, δυναμώνουν τον αγώνα τους για να ακουστεί δυνατά το σύνθημα «Καμιά θυσία για τους πολέμους και τα κέρδη τους!».

Η εξοικείωση με την υποταγή…

Η βιωμένη πραγματικότητα είναι αυτή που δοκιμάζει τον άνθρωπο και τις περισσότερες φορές φαίνεται να τον καθοδηγεί στις καθημερινές του αποφάσεις και πράξεις. Αυτή μπορεί να είναι ισόβια ή να μεταλλάσσεται στη ζωή του ανθρώπου, για παράδειγμα από φτωχός να γίνεται πλούσιος, από  ευτυχισμένος να γίνεις δυστυχισμένος και τα αντίθετα.
Ακούμε πολλές φορές τη φράση «Δεν ξεχνάω από πού προέρχομαι» υπονοώντας τη μνήμη μιας προηγούμενης βιωμένης πραγματικότητας που πλέον έχει εκλείψει. Είναι όμως αυτό αληθές ή είναι μια φράση κλισέ, ιδιαίτερα όταν την επικαλούνται πολιτικοί, αν και πολλοί πολιτικοί δεν έχουν βιώσει άλλη πραγματικότητα από αυτή τη γυάλινη και προφυλαγμένη που βρίσκονται;

Το λέω αυτό επειδή σκέφτομαι αυτό που έλεγαν στην Αρχαία Ελλάδα. Ότι δηλαδή για να αξιώσεις τα ανώτερα αξιώματα ίσως θα πρέπει να μπεις στα παπούτσια του καθημερινού ανθρώπου. Να ζήσεις την καθημερινότητα, την ταλαιπωρία, τα άγχη και τα βάσανα ενός απλού πολίτη. Φανταστείτε λοιπόν κάποιους πολιτικούς που βλέπετε καθημερινά να φλυαρούν ασύστολα στα ΜΜΕ να τους υποχρέωναν να ζήσουν όπως ο κάθε εργάτης, χειρώνακτας ή πτυχιούχος, ο κάθε φοιτητής, ο κάθε συνταξιούχος, ο κάθε άνεργος, ο κάθε αγρότης, ο κάθε ελεύθερος επαγγελματίας, ο κάθε ιδιοκτήτης μικρής επιχείρησης, ο κάθε μετανάστης. Τι θα απογίνουν όλοι αυτοί σε περίπτωση μιας εκτεταμένης εξέγερσης, μιας επανάστασης, μιας νίκης του προλεταριάτου; Να ζήσουν με άλλα λόγια σε μια διαφορετική πραγματικότητα;

Να επιλέγουν, δηλαδή, ποιες από τις βασικές ανάγκες τους θα ικανοποιήσουν: τη ζεστασιά στο σπίτι, το φαγητό, τα έξοδα για την «δωρεάν παιδεία», τον καφέ και τα τσιγάρα, τις διορθώσεις που έχει ανάγκη το σπίτι; Να τρέμουν στη θέα του λογαριασμού της ΔΕΗ και να παρατείνουν την πληρωμή του με κίνδυνο να βυθιστούν στο σκοτάδι; Να τους μιλούν για ιδιωτικά Πανεπιστήμια, για ιδιωτικά νοσοκομεία – ξενοδοχεία, για Αττικές Ριβιέρες, για μαγευτικές παραλίες, για διάφορα καλάθια της ξεφτίλας και μην μπορούν να πλησιάσουν σε αυτά; Να κινδυνεύουν να τους αρπάξουν τα σπίτια για πενταροδεκάρες και να τους βγάζουν στο δρόμο; Να βιώνουν καθημερινά την αθλιότητα της δημόσιας υγείας στημένοι σε ατελείωτες ουρές, πληρώνοντας απογευματινά Ιατρεία, απογευματινά χειρουργεία, φακελάκια, ενώ χρόνια και χρόνια πληρώνουν το ασφαλιστικό σύστημα για αυτές τις περιπτώσεις ανάγκης;

Να είναι έωλη η αξιοπρέπεια τους, να ανέχονται τις προσβολές στην δουλειά, να κάνουν αρμοδιότητες που μισούν, να θυσιάζουν αργίες και γιορτές κι όλα αυτά απλώς για να βγει το μεροκάματο, να μην απολυθούν; Να ζήσουν στη θέση των συνταξιούχων  που μετράνε τις μέρες μετά τις 20 του μήνα για να την πληρωμή τους; Να σχοινοβατούν καθημερινά ανάμεσα στη Σκύλα της ανεργίας και τη Χάρυβδη της ανέχειας;

Τι λέτε; υπερβολές; Για ποιους υπερβολές; Ίσως.

Αλλοίμονο τους όμως αν κάποια μέρα ο λαός σηκώσει
το τεράστιο ανάστημα του και σπάσει τις αλυσίδες του.

Για θυμηθείτε λίγο τον αλυσοδεμένο ελέφαντα στο τσίρκο του Χόρχε Μπουκάι:
δεν είναι ο πάσσαλος που τον κρατά δεμένο, ούτε καν το χοντρό σκοινί ή η αλυσίδα.
Τα πραγματικά του δεσμά βρίσκονται στην εξοικείωσή του
με την εμπειρία της υποταγής, στην οποία εκπαιδεύτηκε από μικρός.

Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας

Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ ο μαγικός κόσμος του τσίρκου. Ενθουσιαζόμουν όταν έβλεπα από κοντά όλα αυτά τα ζώα που ταξίδευαν μέσα στα τροχόσπιτα από την μια πόλη στην άλλη. Στην παράσταση όλα μου φαίνονταν μαγικά και λαμπερά, αλλά τη στιγμή που εμφανιζόταν ο ελέφαντας ήταν η αγαπημένη μου.
Το γιγάντιο ζώο ήταν τρομερά επιδέξιο, τρομερά μεγάλο και τρομερά δυνατό. Σίγουρα ένα ζώο σαν κι αυτό θα μπορούσε να ξεριζώσει ένα ολόκληρο δέντρο μ’ ένα μικρό τράβηγμα, το δίχως άλλο…
Μου έκανε εντύπωση, όμως, που μετά από κάθε επίδειξη το προσωπικό του τσίρκου αλυσόδενε τον ελέφαντα σ’ ένα μικροσκοπικό ξυλαράκι, ελάχιστα βυθισμένο στην άμμο.

Αυτό ήταν για μένα μεγάλο μυστήριο. Ακόμα και αν η αλυσίδα ήταν χοντρή και γερή, ένα ζώο που μπορούσε να γκρεμίσει ολόκληρο τοίχο μ’ ένα του τράβηγμα, εύκολα θα μπορούσε να απελευθερωθεί από το ξυλαράκι και να το βάλει στα πόδια.

Τι συγκρατούσε τον ελέφαντα; Γιατί δεν το έσκαγε;

Όταν ήμουν πέντε ή έξι χρονών, πίστευα ακόμα ότι οι μεγάλοι τα ήξεραν όλα. Έτσι πήγα και ρώτησα τους δασκάλους μου, το θείο και την μητέρα μου για το μυστήριο του ελέφαντα. Εκείνοι μου εξήγησαν ότι ο ελέφαντας δεν το έσκαγε επειδή τον είχαν δαμάσει. Τότε, όπως ήταν λογικό, τους ρώτησα: «Αν είναι δαμασμένος και γι’ αυτό δεν το σκάει, γιατί τον δένουν;»

Κανείς δεν ήξερε να μου απαντήσει σ’ αυτήν την ερώτηση.

Πολύ καιρό μετά, μια νύχτα, γνώρισα κάποιον πολύ σοφό που είχε ταξιδέψει στην Ινδία και αυτός με βοήθησε να βρω την απάντηση. Ο ελέφαντας του τσίρκου είχε μείνει δεμένος σ’ ένα ξυλαράκι από τότε που ήταν μικρός.

Θυμάμαι που έκλεισα τα μάτια και σκέφτηκα το μικρό, το νεογέννητο ελεφαντάκι να κάθεται δεμένο στο ξύλο. Το φαντάστηκα να σπρώχνει και να τραβάει την αλυσίδα κάθε μέρα νύχτα, όλη μέρα και να προσπαθεί να λυθεί. Σχεδόν μπορούσα να το δω να κοιμάται κάθε νύχτα εξαντλημένο από την κούραση με τη σκέψη πως το επόμενο πρωί θα ξαναπροσπαθούσε. Όλα ήταν μάταια: το ξυλαράκι ήταν πολύ γερό για ένα νεογέννητο ζωάκι, ακόμα και αν μιλάμε για ελέφαντα.

Ώσπου, μια μέρα, την πιο θλιβερή μέρα της μικρής ζωής του, το ελεφαντάκι δέχτηκε ότι δεν μπορούσε να ελευθερωθεί και παραδόθηκε στη μοίρα του. Κατάλαβα τότε γιατί ο πανίσχυρος και τεράστιος ελέφαντας που έβλεπα στο τσίρκο έμενε αλυσοδεμένος. Ήταν πια σίγουρος πως ποτέ δε θα μπορούσε να ελευθερωθεί από το ξυλάκι του. Το κακόμοιρο ζώο είχε πια την αποτυχία χαραγμένη στην ελεφαντινή μνήμη του και ποτέ, ποτέ πια δεν θα ξαναδοκίμαζε τη δύναμή του…

Κάποιες νύχτες ονειρεύομαι ότι πλησιάζω τον αλυσοδεμένο ελέφαντα και του λέω στο αφτί: «ξέρεις κάτι; Εμείς οι δύο μοιάζουμε. Νομίζεις ότι και εσύ δεν μπορείς να κάνεις κάποια πράγματα επειδή, μια φορά, προσπάθησες και δεν τα κατάφερες. Πρέπει να καταλάβεις ότι ο καιρός πέρασε και σήμερα είσαι πια πιο μεγάλος και πιο δυνατός από παλιά. Αν ήθελες στα αλήθεια να απελευθερωθείς, είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσες να το πετύχεις. Γιατί δεν το δοκιμάζεις;»

Μερικές φορές ξυπνάω με τη σκέψη ο ελέφαντάς μου, τελικά, κάποια μέρα το επιχείρησε και κατάφερε να ξεριζώσει το ξύλο. Τότε χαμογελάω και φαντάζομαι ότι το τεράστιο ζώο συνεχίζει να ταξιδεύει με το τσίρκο επειδή χαίρεται να βλέπει τα παιδιά να διασκεδάζουν, αλλά χωρίς αλυσίδα.

Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας \ Χόρχε Μπουκάι, εκδόσεις Opera.

Τελευταία νέα

Η ιδέα
από μια ανάρτηση
του σ.φου Σπύρου Τζόκα
στο FaceBook

 

 

Έκθεση του ΟΗΕ 🤔 ο κόσμος απέτυχε 🤑 στην αντιμετώπιση της φτώχειας και την πείνας

Η γλαύκα _επί το λαϊκότερο  κουκουβάγια … ως παροιμιακή φράση βρίσκεται καταρχήν στον Αριστοφάνη: “-Χαὐτηί γε γλαῦξ. -Τί φῄς; τίς γλαῦκ᾽ Ἀθήναζ᾽ ἤγαγεν;” (σε ελεύθερη μετάφραση “Τούτο, κουκουβάγια. -Γλαύκα δηλαδή· παράξενο· άκουσες ποτέ να φέρνουν γλαύκες στην Αθήνα εδώ;”) και λέγεται όταν κάποιος μιλάει για κάτι πασίγνωστο και κοινό, θέλοντας να το παρουσιάσει ως  νέο και αξιόλογο· η γλαύκα, δηλ. η κουκουβάγια, ήταν μάλλον συνηθισμένο πουλί στην Αττική και εικονιζόταν παντού, ως ιερό σύμβολο της θεάς Αθηνάς· θεωρείτο πένθιμο και άγγελος κακός οιωνών· κατά συνεκδοχή, γλαύξ ονομαζόταν “νόμισμα αττικόν, φέρον επί της μίας όψεως εικόναν γλαυκός.”  Στον Αριστοφάνη πάλι, στους “Όρνιθες”, βρίσκουμε και τη φράση: «Γλαύκες υμάς ούποτ’ ελλείψουσιν Λαυριωτικαί».[1] Στο “Μέγα Λεξικό όλης της Ελληνικής Γλώσσης”, ο Δημητράκος, σημειώνει επίσης τις παροιμίες “Γλαύκ’ Αθήναζε” και “Γλαύκα ες Αθήνας”, “Την γλαύκα τωβάζουσι”, με την ίδια σημασία: επί των λεγόντων ως νέον γνωστότατον τι και κοινότατον. Ο Ησύχιος καταγράφει και την παροιμία “γλαύξ εν πόλει”· Η θαλαττία γλαύξ ήταν είδος άγνωστου πτηνού…
μετά την παραπάνω εισαγωγή _για όσους δεν τα πάνε καλά με την ιστορία, πάμε στο θέμα μας (ποιο θέμα μας; Που έλεγε ο Χάρρυ Κλυν;) γιατί οι (ετήσιες κλπ.) εκθέσεις του διεθνούς οργανισμού, έρμαιο πολυεθνικών και ιμπεριαλιστικής παντοκρατορίας, πέρα από κάποια _χρήσιμα, νούμερα (αν και αποκρύπτεται η ουσία) δεν κάνουν τίποτε άλλο, από το να κομίζουν γλαύκα…

Πχ _βλ και pdf, 

•      Προώθηση πλήρους και παραγωγικής απασχόλησης και αξιοπρεπούς εργασίας για όλους ως μέσο για να ξεπεραστούν οι ανισότητες, να επιταχυνθεί η ανάκαμψη από την πανδημία COVID-19 και επίτευξη της ατζέντας 2030 (σσ. δείτε ΟΗΕ ατζέντα 2030 _ Αντόνιο Γκουτέρες, ΓΓ ΟΗΕ Είμαι αποφασισμένος να διασφαλίσω πως ένας αποτελεσματικός και μεταρρυθμισμένος ΟΗΕ θα καταφέρει να επιτρέψει στους ανθρώπους παντού, του σήμερα και του αύριο, να ανταποκριθούν στις ανάγκες τους και να υλοποιήσουν τις προσδοκίες τους. + 10 Πράγματα που πρέπει να γνωρίζετε για τους 17 Στόχους για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη)

•      Αναδείχτηκε η γήρανση του πληθυσμού ως καθοριστική τάση της εποχής μας, καθώς και οι δυνατότητες να επιταχυνθεί η αειφόρος ανάπτυξη.

•      Κριτική προσοχή στη σημασία της ενασχόλησης με ΑΜΕΑ και νέους για τη διασφάλιση ουσιαστικής πολιτικής

•      Διάλογος και στην υλοποίηση της Ατζέντας 2030.

•      Κανένας μόνος ως επιχειρησιακή αρχή για να καθοδηγηθεί σωστά η μετατόπιση του ψηφιακού μετασχηματισμού από «ψηφιακό από προεπιλογή» σε «συμπερίληψη βάσει σχεδίου».

•      Εξατομικευμένη ανάλυση πολιτικής και ανάπτυξη ικανοτήτων υποστήριξης για χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος, καθώς και για ευάλωτες ομάδες σε αυτές τις χώρες

o   κλπ

Ο κόσμος έχει μείνει πίσω _αναφέρεται, στην επίτευξη των περισσότερων στόχων του για βιώσιμη ανάπτυξη, στους οποίους είχε συμφωνήσει το 2015, όπως η αντιμετώπιση της φτώχειας και της πείνας, σύμφωνα με το συμπέρασμα της ετήσιας έκθεσης του ΟΗΕ για την βιώσιμη ανάπτυξη. Η έκθεση βαθμολογεί τις επιδόσεις των 193 χωρών μελών του οργανισμού σε ό,τι αφορά την εφαρμογή των 17 «στόχων βιώσιμης ανάπτυξης» (SDG), στους οποίους περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων η πρόσβαση στην παιδεία και την υγειονομική περίθαλψη, η καθαρή ενέργεια και η βιοποικιλότητα και συμπέρασμα είναι ότι κανένας από αυτούς δεν θα έχει επιτευχθεί ως το 2030, ενώ στους περισσότερους τομείς παρατηρήθηκε «περιορισμένη ή αντιστροφή της προόδου».

«Αυτό που δείχνει η έκθεση είναι ότι, ακόμη και πριν ενσκήψει η πανδημία, οι πρόοδοι ήταν ήδη αργές», σχολίασε ο Γκιγιόμ Λαφορτίν, αντιπρόεδρος του Δικτύου Λύσεων για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη του ΟΗΕ (SDSN) και βασικός συντάκτης της έκθεσης _ «Αφού ενέσκηψε η πανδημία και άλλες κρίσεις - περιλαμβανομένων στρατιωτικών συγκρούσεων - τότε μιλάμε για τέλμα», πρόσθεσε.

Σύμφωνα με το SDSN, οι μεγαλύτερες αδυναμίες παρατηρούνται στην αντιμετώπιση της πείνας, στη δημιουργία βιώσιμων πόλεων και στην προστασία της βιοποικιλότητας. Εξάλλου «αντίστροφη πρόοδος» παρατηρείται και σε πολιτικούς στόχους, όπως η ελευθερία του Τύπου. Με βάση την κατάταξη της έκθεσης, η Σουηδία και η Δανία βρίσκονται στην κορυφή του καταλόγου, ενώ η Κίνα σημείωσε προόδους μεγαλύτερες από τον μέσο όρο. Ωστόσο στις πιο φτωχές χώρες παγκοσμίως η πορεία ήταν αντίστροφη. Ο Λαφορτίν εκτίμησε ότι οι αναπτυσσόμενες χώρες έχουν ανάγκη μεγαλύτερη πρόσβαση στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, ενώ πρόσθεσε ότι θεσμοί, όπως οι οίκοι αξιολόγησης, θα πρέπει να ενθαρρυνθούν να λαμβάνουν υπόψη τους και τη μακροπρόθεσμη περιβαλλοντική και οικονομική ευημερία των χωρών και όχι μόνο τη βραχυπρόθεσμη ρευστότητά της.

Η έκθεση αποτιμά επίσης τη βούληση των χωρών να συνεργαστούν σε παγκόσμιο επίπεδο μέσω των θεσμών του ΟΗΕ, με τις ΗΠΑ να βρίσκονται στην τελευταία θέση. «Η μεγάλη πλειονότητα των χωρών στηρίζουν τη συνεργασία, (…) αλλά υπάρχει ένας αριθμός μεγάλων δυνάμεων που δεν παίζουν με τους κανόνες του παιχνιδιού», σχολίασε ο Λαφορτίν.

                           2015

Πάνω από 820 εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν από πείνα _η έκθεση του ΟΗΕ αποκαλύπτει πεισματικές πραγματικότητες μιας «τεράστιας» παγκόσμιας πρόκλησης

Μετά από σχεδόν μια δεκαετία μικρής προόδου, ο αριθμός των ανθρώπων που υποφέρουν από πείνα έχει αυξηθεί σιγά σιγά τα τελευταία τρία χρόνια, με περίπου έναν στους εννέα ανθρώπους παγκοσμίως να υποφέρει από πείνα σήμερα, ανέφεραν τα Ηνωμένα Έθνη σε έκθεση (2015) που δόθηκε στη δημοσιότητα.
Αυτό το γεγονός υπογραμμίζει «την τεράστια πρόκληση» για την επίτευξη του στόχου Μηδενικής Πείνας των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης (SDGs) έως το 2030, σύμφωνα με την Κατάσταση Επισιτιστικής Ασφάλειας και Διατροφής στον Κόσμο 2019. Η έκθεση, που ξεκίνησε στο περιθώριο του Πολιτικού Φόρουμ Υψηλού Επιπέδου (HLPF) – της κύριας παρακολούθησης της πλατφόρμας του ΟΗΕ για τις ενέργειες των κρατών για τους ΣΒΑ – που βρίσκεται σε εξέλιξη αυτή τη στιγμή στη Νέα Υόρκη, αναλύει στατιστικά στοιχεία ανά περιοχή και δείχνει ότι Η πείνα έχει αυξηθεί σχεδόν κατά 20 τοις εκατό στις υποπεριοχές της Αφρικής, περιοχές που έχουν επίσης τον μεγαλύτερο επιπολασμό υποσιτισμού.

Αν και η διάχυση της πείνας στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική εξακολουθεί να είναι κάτω από το 7%, αυξάνεται σιγά σιγά. Και στην Ασία, ο υποσιτισμός επηρεάζει το 11 τοις εκατό του πληθυσμού. Αν και η νότια Ασία σημείωσε μεγάλη πρόοδο τα τελευταία πέντε χρόνια, σχεδόν στο 15%, εξακολουθεί να είναι η υποπεριοχή με τον υψηλότερο επιπολασμό υποσιτισμού. «Οι ενέργειές μας για την αντιμετώπιση αυτών των ανησυχητικών τάσεων θα πρέπει να είναι πιο τολμηρές, όχι μόνο σε κλίμακα αλλά και σε επίπεδο πολυτομεακής συνεργασίας», οι επικεφαλής του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ (FAO), του Διεθνούς Ταμείου Αγροτικής Ανάπτυξης (IFAD). το Ταμείο του ΟΗΕ για τα παιδιά (UNICEF), το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Τροφίμων (WFP) και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) προέτρεπαν στον κοινό πρόλογό τους στην έκθεση.

Η πείνα αυξάνεται σε πολλές χώρες όπου η οικονομική ανάπτυξη καθυστερεί, ιδιαίτερα σε χώρες μεσαίου εισοδήματος και σε εκείνες που εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από το διεθνές εμπόριο πρωτογενών εμπορευμάτων. Η ετήσια έκθεση του ΟΗΕ διαπίστωσε επίσης ότι η εισοδηματική ανισότητα αυξάνεται σε πολλές από τις χώρες όπου η πείνα αυξάνεται, καθιστώντας ακόμη πιο δύσκολο για τους φτωχούς, ευάλωτους ή περιθωριοποιημένους να αντιμετωπίσουν την οικονομική επιβράδυνση και την ύφεση. «Πρέπει να προωθήσουμε τον δομικό μετασχηματισμό υπέρ των φτωχών και χωρίς αποκλεισμούς, εστιάζοντας στους ανθρώπους και θέτοντας τις κοινότητες στο επίκεντρο για να μειώσουμε τις οικονομικές ευπάθειες και να βάλουμε τους εαυτούς μας σε τροχιά τερματισμού της πείνας, της επισιτιστικής ανασφάλειας και κάθε μορφής υποσιτισμού», δήλωσαν οι ηγέτες του ΟΗΕ.

Διατροφική ανασφάλεια _2019

Η φετινή έκδοση της έκθεσης ρίχνει μια ευρύτερη ματιά στον αντίκτυπο της επισιτιστικής ανασφάλειας – πέρα από την πείνα. Εισάγει, για πρώτη φορά, έναν δεύτερο δείκτη για την παρακολούθηση του στόχου 2.1 των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης (SDGs) σχετικά με τον επιπολασμό της μέτριας ή σοβαρής επισιτιστικής ανασφάλειας που δείχνει ότι το 17,2 τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού, ή 1,3 δισεκατομμύρια άνθρωποι, δεν είχαν τακτική πρόσβαση σε “Θρεπτικό και επαρκές φαγητό”. «Ακόμα κι αν δεν υπέφεραν απαραίτητα από πείνα, διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο από διάφορες μορφές υποσιτισμού και κακής υγείας», σύμφωνα με την έκθεση. Ο συνδυασμός μέτριων και σοβαρών επιπέδων επισιτιστικής ανασφάλειας φέρνει την εκτίμηση σε περίπου δύο δισεκατομμύρια ανθρώπους, όπου σε κάθε ήπειρο, οι γυναίκες είναι ελαφρώς πιο επισιτιστική ανασφάλεια από τους άνδρες.

Όσον αφορά τα παιδιά, η έκθεση αποκάλυψε ότι από το 2012, δεν έχει σημειωθεί καμία πρόοδος στη μείωση του χαμηλού βάρους γέννησης. Επιπλέον, ενώ ο αριθμός των παιδιών κάτω των πέντε ετών που πλήττονται από την καθυστέρηση μειώθηκε τα τελευταία έξι χρόνια κατά 10 τοις εκατό παγκοσμίως, ο ρυθμός της προόδου είναι πολύ αργός για να επιτευχθεί ο στόχος του 2030 για μείωση κατά το ήμισυ του αριθμού των παιδιών με καθυστέρηση. Το υπέρβαρο και η παχυσαρκία συνεχίζουν να αυξάνονται σε όλες τις περιοχές, ιδιαίτερα μεταξύ των παιδιών σχολικής ηλικίας και των ενηλίκων __Το χαμηλό βάρος γέννησης εξακολουθεί να αποτελεί σημαντική πρόκληση

Για τη διασφάλιση της επισιτιστικής ασφάλειας και της διατροφής, η έκθεση του 2019 τονίζει τη σημασία των οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών για την εξουδετέρωση των επιπτώσεων των δυσμενών οικονομικών κύκλων κατά την άφιξή τους, αποφεύγοντας παράλληλα τις περικοπές σε βασικές υπηρεσίες.

Υποστηρίζει ότι ο άνισος ρυθμός οικονομικής ανάκαμψης «υπονομεύει τις προσπάθειες για τον τερματισμό της πείνας και του υποσιτισμού, με την πείνα να αυξάνεται σε πολλές χώρες όπου η οικονομία έχει επιβραδυνθεί ή συρρικνωθεί», κυρίως σε χώρες μεσαίου εισοδήματος. Επιπλέον, η οικονομική επιβράδυνση ή η ύφεση υπονομεύουν δυσανάλογα την επισιτιστική ασφάλεια και τη διατροφή όπου οι ανισότητες είναι μεγαλύτερες.
«Η εισοδηματική ανισότητα αυξάνει την πιθανότητα σοβαρής επισιτιστικής ανασφάλειας και αυτό το αποτέλεσμα είναι 20 τοις εκατό υψηλότερο για τις χώρες χαμηλού εισοδήματος σε σύγκριση με τις χώρες μεσαίου εισοδήματος», διευκρινίζει η έκθεση. Η έκθεση ολοκληρώνεται με καθοδήγηση σχετικά με το ποιες βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες πολιτικές πρέπει να αναληφθούν για τη διασφάλιση της επισιτιστικής ασφάλειας και της διατροφής κατά τη διάρκεια επεισοδίων οικονομικής αναταραχής ή για την προετοιμασία τους, όπως η ενσωμάτωση των ανησυχιών για την επισιτιστική ασφάλεια και τη διατροφή στις προσπάθειες μείωσης της φτώχειας με χρήση υπέρ των φτωχών και δομικούς μετασχηματισμούς χωρίς αποκλεισμούς (μπλα …μπλα).

Πηγή: UN News

Δείτε _Ριζοσπάστης
Ακόμα περισσότεροι οι πεινασμένοι στον πλανήτη

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα

Οι εκθέσεις του ΟΗΕ για τη φτώχεια, τη δυστυχία, την ανασφάλεια που μαστίζουν τον πλανήτη, είναι απλά εύγλωττος καθρέφτης των "δώρων" που προσφέρει στην ανθρωπότητα ο "παγκοσμιοποιημένος" καπιταλισμός του 21^ου αιώνα. Όπως και τα στοιχεία της Forbes: Μόλις 150-200 Κροίσοι του σύγχρονου κόσμου, εκπρόσωποι των πολυεθνικών και του χρηματιστικού κεφαλαίου, κατέχουν περιουσία η οποία ισούται με το εισόδημα που έχει η μισή ανθρωπότητα και βάλε! Μια χούφτα προυχόντων, δυο εκατοντάδες πολυεθνικές, κατέχουν όσα κατέχει το 50% των κατοίκων του πλανήτη!

Το μέγεθος του εγκλήματος που συντελείται κατά της ανθρωπότητας είναι ακόμα μεγαλύτερο, αν σκεφτεί κανείς ότι κάθε πέρσι, παραπάνω Κροίσοι, ενώ οι ενταγμένοι στα γκέτο της ανέχειας, του περιθωρίου, της φτώχειας, της ανεργίας πολλαπλασιάζονται _οι "κολασμένοι της Γης", είναι που μέσα από το αίμα και τον ιδρώτα τους ταϊζουν τα "σαρκοφάγα" της πλουτοκρατίας.

Ο ρυθμός αύξησης των πεταγμένων στον Καιάδα της κεφαλαιοκρατικής ασυδοσίας είναι ευθέως ανάλογος με το ρυθμό αύξησης των θησαυροφυλακίων της ολιγαρχίας. Όσο μεγαλώνει η φτώχεια, αντίστοιχα θεριεύει ο πλούτος που βρίσκεται στα χέρια όλο και πιο λίγων. Στον κόσμο του κεφαλαίου, κάθε επιπλέον απόκληρος, σε όποια γωνιά του πλανήτη κι αν βρίσκεται, αντανακλά τα επιπλέον δολάρια που καρπώνονται οι αμερικάνικες πολυεθνικές, τα επιπλέον μάρκα που προσπορίζονται οι γερμανικές πολυεθνικές κ. ο. κ. Ετσι μετράνε τις ανθρώπινες ζωές οι παλιοί και νέοι Ωνάσηδες, Ροκφέλερ, Κρουπ, Ανιέλι και καραβοκυραίοι Μαρινάκηδες _Μαρία Αγγελικούση και CIA.Το συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα: Από χρόνο σε χρόνο η συγκέντρωση κεφαλαίου στα χέρια όλο και πιο λίγων πολυεθνικών πραγματοποιείται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Από χρόνο σε χρόνο ο πλούτος τρέφεται από τη φτώχεια με όλο και μεγαλύτερη λαιμαργία. Από χρόνο σε χρόνο οι φτωχοί γίνονται τόσο περισσότερο φτωχοί, όσο οι πλούσιοι γίνονται περισσότερο πλούσιοι. Αν μη τι άλλο, αυτός είναι σίγουρα ο καπιταλισμός. Αν μη τι άλλο αυτός είναι σίγουρα ο ιμπεριαλισμός. Αν μη τι άλλο, αυτά είναι τα αποτελέσματα ενός συστήματος που η μόνη "προσφορά" του προς την ανθρωπότητα δεν μπορεί να είναι παρά η ανατροπή του, η συντριβή του.

Η ανάγνωση των στοιχείων της έκθεσης του ΟΗΕ μπορεί να γίνει με διάφορους τρόπους. Η πλειοψηφία όσων ενασχολούνται με το θέμα επιδίδονται κάθε φορά σε ηθικολογικού τύπου αναφορές για την... "κακιά μοίρα" που ταλαιπωρεί την πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού στοιχιζόμενοι πίσω από ευχολόγια, ενδεχομένως ορισμένοι να πικραίνονται κιόλας. Όμως, η ανέχεια, η σχετική και απόλυτη εξαθλίωση που βιώνουν δισεκατομμύρια άνθρωποι, δεν είναι ένα "μοιραίο" γεγονός. Δε συνιστά "αντικειμενικό" νόμο στην πορεία της ανθρωπότητας. Είναι προϊόν και σύμπτωμα ενός οικονομικού, κοινωνικο-πολιτικού συστήματος, του καπιταλισμού, που πάνω στα θεμέλιά του οικοδομείται ένα πλανητικό κοινωνικό απαρτχάιντ. Και στο θεμέλιο λίθο αυτού του απάνθρωπου συστήματος "βασιλεύει" η επιγραφή με τη ρήση "ζήτω η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο".

Το να ζουν 1 δισ. άνθρωποι χωρίς τα απολύτως αναγκαία για την επιβίωσή τους, το να ζουν οι μισοί κάτοικοι της Γης χωρίς τα στοιχειώδη, που ξεκινούν από την πρόσβαση σε πόσιμο νερό μέχρι τα άκρως απαραίτητα για υγειονομική περίθαλψη και μόρφωση, είναι εξέλιξη τόσο "μοιραία", όσο... "μοιραίος", τάχα, και "αιώνιος" είναι ο καπιταλισμός. Μόνο που για να αποδειχτεί αυτό, απαιτείται η εκπλήρωση μιας προϋπόθεσης: Να πάρουν οι "κολασμένοι" τη θέση που τους αξίζει στην ιστορία, να ορθώσουν το ανάστημά τους και, τότε, θα ξαναλάμψει η μεγάλη αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι το μόνο "μοιραίο" στον πλανήτη Γη είναι ότι οι άνθρωποι του μόχθου και της δουλειάς έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τη μοίρα τους.

“Η πανδημία δεν έχει ταξικά χαρακτηριστικά… ” 🤑 μας δουλεύουν κανονικά 🤓

🤓  «Η κρίση του κορονοϊού μάς αφορά όλους και όλοι μαζί θα την αντιμετωπίσουμε ενωμένοι»… 💰💱

Ατάκες σαν κι αυτή «φοριόντουσαν» πολύ από κυβερνητικά στελέχη και αστικά επιτελεία εντός και εκτός Ελλάδας πριν από δύο χρόνια, όταν ξέσπασε η πανδημία, επιχειρώντας να επιβάλουν σιγή νεκροταφείου και να διαμορφώσουν κλίμα «συναίνεσης» για την ολομέτωπη επίθεση που κλιμακώθηκε από την πρώτη στιγμή, για να φορτωθούν αποκλειστικά στις πλάτες των λαών τα βάρη της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης του 2020.

Στη χώρα μας, το σχετικό προπαγανδιστικό μπαράζ «απογείωσε» ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλος, ο οποίος δήλωνε προκλητικά τον Μάρτη του 2020 ότι η πανδημία «δεν έχει ταξικά χαρακτηριστικά» και ότι πρέπει εργαζόμενοι, εργοδότες, κράτος «να αναλάβουμε όλοι το κόστος της αντιμετώπισης».
Από κοντά, το ίδιο αντιλαϊκό παζλ που καλούσε τον λαό να «βάλει πλάτη», συμπλήρωνε το περιβόητο πια «θα λογαριαστούμε μετά» του ΣΥΡΙΖΑ…

Δύο χρόνια μετά, οι εργαζόμενοι και οι λαοί σε όλο τον κόσμο κάνουν «λογαριασμό» και γνωρίζουν από την ίδια τους την πείρα ότι η διαχείριση της πανδημίας ήταν και είναι πέρα για πέρα ταξική: Το βιώνουν στην «απογείωση» των απολύσεων και στη μεγάλη ανεργία που παραμένει, στην εντατικοποίηση της δουλειάς, στο πολύπλευρο βάθεμα της υποαπασχόλησης και της «ευελιξίας». Το βλέπουν στο ακόμα πιο τσακισμένο εισόδημά τους, με τις μειώσεις μισθών και την ακρίβεια, στα τσακισμένα δημόσια συστήματα Υγείας…

Τα στοιχεία που περιλαμβάνει η προχτεσινή έκθεση της οργάνωσης Oxfam, βασισμένα σε επεξεργασία δεδομένων του Forbes, της Credit Suisse και της Παγκόσμιας Τράπεζας, έρχονται να επιβεβαιώσουν με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο αυτήν ακριβώς την πικρή πείρα των λαών: Τη συσσώρευση τεράστιου πλούτου σε μια χούφτα εκμεταλλευτές, την ίδια ώρα που τσακίζεται το εισόδημα της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργατικών – λαϊκών νοικοκυριών.

Μεταξύ άλλων καταγράφονται τα εξής αποκαλυπτικά:

• Οι δισεκατομμυριούχοι όλου του κόσμου αύξησαν τον πλούτο τους κατά 5 τρισ. δολάρια μέσα στην πανδημία, από 8,6 τρισ. τον Μάρτη του 2020 σε 13,8 τρισ. τον Νοέμβρη του 2021.
• Οι 10 πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου (μεταξύ των οποίων οι Ιλον Μασκ, Τζεφ Μπέζος, Μπιλ Γκέιτς, Μαρκ Ζούκερμπεργκ, Ουόρεν Μπάφετ) υπερδιπλασίασαν στο ίδιο διάστημα τον πλούτο τους, από 700 δισ. δολάρια σε 1,5 τρισ., με ρυθμό αύξησης 1,3 δισ. δολάρια τη μέρα.
• Οι 10 αυτοί μεγιστάνες έχουν 6 φορές μεγαλύτερο πλούτο από το φτωχότερο 40% του πλανήτη (3,1 δισ. άνθρωποι).
• Πάνω από 160 εκατ. άνθρωποι έπεσαν την ίδια περίοδο κάτω από το όριο της επίσημης φτώχειας.
• 21.000 άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά από αιτίες που σχετίζονται άμεσα με παράγοντες οικονομικής ανισότητας, όπως η έλλειψη πρόσβασης σε υγειονομική περίθαλψη, η πείνα κ.ά.

Τα παραπάνω συγκεντρωτικά «βγάζουν μάτι» για το πού πήγανε και πάνε τα τεράστια πακέτα διάσωσης των καπιταλιστικών οικονομιών, τα μέτρα που εφαρμόστηκαν από τις αστικές κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων, αλλά διαφημίστηκαν ιδιαίτερα από τη σοσιαλδημοκρατία ως «επιστροφή του ισχυρού κράτους», ως «απόρριψη του νεοφιλελευθερισμού» και «δίχτυ στήριξης της κοινωνίας»…

Επιβεβαιώνουν ότι και με την… «εγκατάλειψη της λιτότητας» και με τα επεκτατικά μέτρα διαχείρισης, οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.

Οι τεράστιες ανισότητες και η συνεχής διεύρυνση της ψαλίδας ανάμεσα στους παραγωγούς του πλούτου και σε μια χούφτα εκμεταλλευτές που τον καρπώνονται, δεν είναι βέβαια κάποιο «φυσικό φαινόμενο» ούτε κάτι που ξεκίνησε με την πανδημία.

Είναι στοιχεία στο ίδιο το DNA του καπιταλισμού, τα οποία μέσα στην πανδημία και με την εκδήλωση της διεθνούς οικονομικής κρίσης του 2020, όπως και σε όλες τις προηγούμενες κρίσεις, ήρθαν με ακόμα μεγαλύτερη σφοδρότητα στην επιφάνεια.

Όλη αυτή η αθλιότητα δεν παίρνει καμία γιατρειά με τις χρεοκοπημένες συνταγές περί «ανθρώπινου καπιταλισμού», όπως αυτές που ξανασερβίρει η ίδια η έκθεση της Oxfam και αναπαράγουν αστικά επιτελεία, με παραμύθια για «δικαιότερη κατανομή του πλούτου», «δικαιότερη φορολογία» και «υπερφορολόγηση των δισεκατομμυριούχων», που εκτός όλων των άλλων έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι με ένα τεράστιο πλέγμα φοροαπαλλαγών, φορολογικών «κινήτρων», μειωμένων φορολογικών συντελεστών και άλλων εργαλείων που τους έχουν διασφαλίσει όλες οι αστικές κυβερνήσεις.

ℹ️ -από την έκθεση

252 άνθρωποι έχουν περισσότερη περιουσία από το 1 δισεκατομμύριο γυναίκες και κορίτσια στην Αφρική τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική μαζί.

Με ή χωρίς πανδημία, σε ανάπτυξη και κρίση, ο καπιταλιστικός δρόμος είναι ο δρόμος της εκμετάλλευσης, της διεύρυνσης των ανισοτήτων και της φτώχειας για τους εργαζόμενους και τον λαό, την ώρα που τεράστια μονοπώλια αυγατίζουν τα κέρδη τους

Η κοινωνική ανισότητα προκαλεί 21.300 θανάτους τη μέρα ...ένας άνθρωπος πεθαίνει από τη φτώχεια κάθε 4 δευτερόλεπτα

• Κατ' εκτίμηση 5,6 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο λόγω έλλειψης πρόσβασης στην υγειονομική περίθαλψη σε φτωχές χώρες.
• Τουλάχιστον, 67.000 γυναίκες πεθαίνουν κάθε χρόνο λόγω ακρωτηριασμού στα γυναικεία γεννητικά όργανα
• Η Πείνα σκοτώνει πάνω 2,1 εκατομμύριο κάθε χρόνο
• Μέχρι το 2030, η κλιματική κρίση θα σκοτώνει 231.000 άτομα κάθε χρόνο στις φτωχές χώρες.

 

1. Ο πλούτος των 10 πλουσιότερων έχει διπλασιαστεί, ενώ τα εισοδήματα του 99% της ανθρωπότητας μειώθηκαν εν μέσω του COVID-19.
2. Οι 10 πλουσιότεροι στον κόσμο μασάνε περισσότερα από 3,1 δισεκατομμύρια κολασμένων
3. Αν οι 10 πλουσιότεροι ξόδευαν ένα εκατομμύριο δολάρια ο καθένας την ημέρα, θα τους χρειάζονταν 414 χρόνια για να ξοδέψουν τον πλούτο τους.
4. Αν οι 10 πλουσιότεροι δισεκατομμυριούχοι κάθονταν στην κορυφή του συσσωρευμένου τους πλούτου σε χαρτονομίσματα $ ΗΠΑ, θα έφταναν σχεδόν στα μισά του φεγγαριού.
5. Υποθετικός φόρος στα κέρδη επί COVID-19 των 10 πλουσιότερων θα έφτανε για να κάνουν εμβόλια το σύνολο
στον κόσμο, καθολική υγεία και κοινωνική προστασία, αντιμετώπιση της έμφυλης βίας σε περισσότερες από 80 χώρες, κλπ
                             ____________________

• Ένας νέος δισεκατομμυριούχος δημιουργείται κάθε 26 ώρες από τότε που ξεκίνησε η πανδημία.
• Οι 10 πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου διπλασίασαν τις περιουσίες τους, ενώ πάνω από 160 εκατομμύρια έχουν ωθηθεί στη φτώχεια.
• Εν τω μεταξύ, εκτιμάται πως 17 εκατομμύρια έχουν πεθάνει από το COVID-19 - μια κλίμακα απώλειας που δεν έχει εμφανιστεί από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο

Ακολουθείστε μας –δείτε σχετική ανάρτηση στο FaceBook

Αθεράπευτος ιός είναι ο καπιταλισμός

Η μόνη φιλολαϊκή διέξοδος από αυτήν την αθλιότητα βρίσκεται στην πάλη για τη ριζική ανατροπή της, για να γίνουν οι εργαζόμενοι ιδιοκτήτες του τεράστιου πλούτου που παράγουν, για να απαλλαγούν από τα παράσιτα που τον εκμεταλλεύονται, για να αξιοποιηθεί η τεράστια πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας για την κεντρικά σχεδιασμένη παραγωγή με κριτήριο την ικανοποίηση των εργατικών – λαϊκών αναγκών

Δείτε αναλυτικά την έκθεση εδώ