19ο Συνέδριο της “Εθνικής Συσπείρωσης” _Το φασισμό βαθιά καταλαβέ τον

Πάνε 54+χρόνια από τότε που οι νεοφασίστες με το Front National _Εθνικό Μέτωπο, μπήκαν δυναμικά στο αστικό πολιτικό παιχνίδι στη Γαλλία: ήταν 29-Απρ-1973, όταν έκαναν  το 1^ο Συνέδριο στο Παρίσι εκλέγοντας επικεφαλής τον στρατιωτικό Jean-Marie Le Pen‎‎, που επανεκλέχτηκε, το 1974, 75 …μέχρι το 2011 στο 14^ο που βγήκε στο προσκήνιο  Marine (Le Pen __Λεπέν πάντα). Το 2018 μετονομάστηκε σε Rassemblement National _Εθνική Συσπείρωση υπό την ηγεσία της. Από τότε έγιναν ακόμη 8 συνέδρια με πιο πρόσφατο το 19^ο (24-25 Οκτ 2026 | Orléans) στο οποίο ήδη αναφερθήκαμε με την ευκαιρία των κινητοποιήσεων αυτών των ημερών
     *Εθνική Συσπείρωση*: 19^ο Συνέδριο
Σκοπός του η ανανέωση των ηγετικών οργάνων του κόμματος, ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2027. Η ηλεκτρονική ψηφοφορία ξεκίνησε 21-Σεπ και έληξε 22-Οκτ-2026. Σύμφωνα με τον Prefect (Νομάρχη) του νομού Loiret (Λουαρέ), Hugues Moutouh, συγκεντρώθηκαν 20-30.000 άτομα για να διαμαρτυρηθούν κατά του συνεδρίου, κατόπιν καλέσματος περίπου πενήντα οργανώσεων, συνδικάτων και πολιτικών κινημάτων —Για λόγους ασφαλείας, απαγόρευσε όλες τις δημόσιες συγκεντρώσεις.
Παραλειπόμενα: το προσωπικό ασφαλείας διενήργησε σωματικούς ελέγχους σε γυναίκες, εξετάζοντας αν φορούν σουτιέν · η απουσία του θεωρείται πιθανή ένδειξη ότι το άτομο συνδέεται με τη γνωστή οργάνωση Femen. Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό: ακτιβίστριες που δεν φορούσαν το συγκεκριμένο εσώρουχο κλήθηκαν προηγουμένως να γδυθούν —προκειμένου να αποδείξουν ότι δεν έφεραν τατουάζ— προτού τους επιτραπεί η είσοδος στην ομιλία της Μαρίν Λεπέν στο Hénin-Beaumont στις 13-Σεπ-2026, με την οποία εγκαινιάστηκε η πολιτική σεζόν.

• Εκλογές: Για να είναι έγκυρη μια υποψηφιότητα, πρέπει να υποστηρίζεται από τουλάχιστον το 20% των μελών του διευρυμένου εθνικού συμβουλίου (εκλεγμένα και διορισμένα μέλη, καθώς και μέλη που συμμετέχουν ex officio).
• Υποψήφιος: Ο Jordan Bardella, πρόεδρος της «Εθνικής Συσπείρωσης» από το 2021 και ευρωβουλευτής (από το 2019), μοναδικός υποψήφιος για την προεδρία. Εκλέγεται με ποσοστό 98,98% των ψήφων.
  Εκλογή του Εθνικού Συμβουλίου: Εκατό μέλη εκλέγονται από τα μέλη του κόμματος μέσω μονοεδρικού εκλογικού συστήματος, ενώ είκοσι διορίζονται από τον εκλεγμένο πρόεδρο.
• Στην Ορλεάνη, ο έπαινος της ομορφιάς από τη Μαρίν Λεπέν έρχεται σε έντονη αντίθεση με τις συγκρούσεις στις κερκίδες και την αποβολή δημοσιογράφων \\ publicsenat.fr

Σε μια πυκνή και καλά δομημένη ομιλία, η Μαρίν Λεπέν προσπάθησε να ξεπεράσει τον καβγά και να προβάλει το Rassemblement National σε μια «αισιόδοξη» καμπάνια. Στο επίκεντρο της ομιλίας της: ομορφιά, αρμονία, ελπίδα… Μια αισθητική φιλοδοξία για ομόνοια που συγκρούεται με την τεταμένη ατμόσφαιρα στις κερκίδες, η οποία οδήγησε κυρίως στην αποχώρηση των παρευρισκομένων δημοσιογράφων του Mediapart κά, οι οποίοι ένιωθαν ότι η ασφάλειά τους δεν ήταν πλέον εγγυημένη.

Ξεκινώντας την καμπάνια της με το σύνθημά της «Αναγέννηση για τη Γαλλία», η Μαρίν Λεπέν σκοπεύει να ωθήσει το Κόμμα σε μια νέα φάση. «Εμείς, οι Πατριώτες, αρνούμασταν πάντα να μη δεχόμαστε τα γεγονότα και αντιμετωπίζαμε την πραγματικότητα κατάματα. Αυτό το θάρρος μας επέτρεψε να κερδίσουμε la bataille du diagnostic __τη μάχη της διάγνωσης σσ. εννοεί ότι οι παρατηρήσεις που έκανε εδώ και χρόνια σχετικά με την κατάσταση της Γαλλίας (ασφάλεια, μετανάστευση, παρακμή του Κράτους) θα γίνονταν πλέον αποδεκτές από ολόκληρη την πολιτική τάξη και τους πολίτες, καθώς η «μάχη των παρατηρήσεων» θα είχε τελειώσει.

Όλοι στη Γαλλία συμφωνούν μαζί μας: η μάχη των γεγονότων έχει κερδηθεί. Γι’ αυτό θα μιλήσω λίγο γι’ αυτό», δήλωσε στην ομιλία της την Κυριακή. «Βιώσαμε την εποχή της ευτυχισμένης παγκοσμιοποίησης, όταν όλοι θα γινόμασταν πλούσιοι. Η μετανάστευση είναι μια ευκαιρία για τη Γαλλία, το έχουμε δει κι αυτό. Το γεγονός του Μότσαρτ των οικονομικών έχει τελειώσει σσ. εννοεί τον Εμανουέλ Μακρόν και Τον αποκαλούσαν έτσι από την εποχή που εργαζόταν ως τραπεζίτης επενδύσεων στην επενδυτική τράπεζα Rothschild & Cie, λόγω των προσοδοφόρων συμφωνιών (deals) που είχε κλείσει. Ο καιρός για την απλή αναγνώριση της κατάστασης έχει τελειώσει. Τώρα πρέπει να αγωνιστούμε για τις λύσεις μας, και αυτό μας επιτρέπει να είμαστε λίγο πιο αισιόδοξοι από ό,τι στο παρελθόν», εξήγησε ένα στέλεχος της προεκλογικής εκστρατείας το Σάββατο στο περιθώριο του συνεδρίου.

«Ζούμε μια περίοδο μετάβασης, ιστορικού μετασχηματισμού», πιστεύει η υποψήφια του Εθνικού Συναγερμού, έχοντας θέσει ως κεντρικό θέμα της ομιλίας της την ιστορική μεταφορά της Αναγέννησης: «Είμαι ακράδαντα πεπεισμένη ότι ζούμε μια περίοδο συγκρίσιμη με την περίοδο που προηγήθηκε της Αναγέννησης: πόλεμοι και επιδημίες, μια σκληρωτική κοινωνία, μια οικονομική κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη, σκοταδισμός και απόλυτη πίστη σε δόγματα που απαγορευόταν να αμφισβητηθούν… Και μετά ήρθε η τυπογραφία… Σήμερα, το αντίστοιχο της τυπογραφίας είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης». Κατέστησαν δυνατή την παράκαμψη της έτοιμης σκέψης της αριστεράς, της εξάλειψης των άβολων πραγματικοτήτων, της συνθηματικής σκέψης των φιλοευρωπαίων και των απαγορεύσεων ενός συστήματος που είναι άνετα κρυμμένο στις βεβαιότητες και τις αδυναμίες του. Η «ομορφιά» και η «ευγένεια» είναι συνυφασμένες με θέματα ασφάλειας και ταυτότητας.

Στη στοχευμένη της ομιλία, η Marine Le Pen προσπάθησε να ξεδιπλώσει αυτή τη νέα φάση «αισιοδοξίας» που ονομάζεται «Αναγέννηση», την οποία η συνοδεία της είχε περάσει το Σαββατοκύριακο πειράζοντας δημοσιογράφους. Στο επίκεντρο του επιχειρήματός της: η ομορφιά. «Η ανύψωση της κοινωνίας, καθώς και των ατόμων που την αποτελούν, απαιτεί επίσης την προώθηση μιας έννοιας που έχει ξεχαστεί ή ακόμα και απορριφθεί σκόπιμα, και η οποία είναι ωστόσο απαραίτητη επειδή μιλάει στην καρδιά και ακόμη και στην ψυχή: είναι η ομορφιά». «Οι σύγχρονες κοινωνίες μας έχουν πολύ συχνά υποβιβάσει την ομορφιά, την κομψότητα και τη διάκριση στη σφαίρα του περιττού, σαν να ήταν προνόμιο ευημερουσών εποχών ή ανθρώπων», εξήγησε η υποψήφια του Εθνικού Συναγερμού.

Δεν έχει σημασία εδώ τόσο η ιστορική σημασία του παραλληλισμού, όσο το γεγονός ότι επέτρεψε στη Μαρίν Λεπέν να διατυπώσει πολιτικά τα αγαπημένα της θέματα σε αυτή τη νέα, «αισιόδοξη» φάση της προεδρικής εκστρατείας. «Θέλω αύριο, θέλω οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο να μπορούν να πουν, όπως έκαναν στο παρελθόν: “Είναι όμορφο, είναι γαλλικό!”», δήλωσε, υπό ενθουσιώδη χειροκροτήματα από το κοινό. Ομοίως, για το ζήτημα της αγένειας: «Η ευγένεια, όπως καταλαβαίνετε, είναι το αντίθετο της αγριότητας… Το να λες γεια, να σέβεσαι μια ουρά, να διατηρείς τη σιωπή, να φροντίζεις τους δημόσιους χώρους, να παραχωρείς τη θέση σου, να προστατεύεις τους πιο ευάλωτους: αυτές οι φαινομενικά ασήμαντες χειρονομίες ενσαρκώνουν ένα ολόκληρο όραμα της κοινωνίας». Σημαίνουν ότι ο δημόσιος χώρος δεν ανήκει σε κανέναν συγκεκριμένα, επειδή ανήκει σε όλους (…) Επαναλαμβάνω αυτήν την αρχή, την οποία θα επιβάλω: Στη Γαλλία, ζούμε σαν Γάλλοι! Μια λιγότερο αρμονική ατμόσφαιρα στις κερκίδες

Ενώ η Marine Le Pen εξυμνούσε την ομορφιά, την ειρήνη και την ελπίδα από το βήμα, η σκηνή στις κερκίδες θύμιζε κάπως λιγότερο την Ιταλική Αναγέννηση. Ενώ η υποψήφια του Εθνικού Συναγερμού ήθελε να «ενσταλάξει μια γεύση για την ομορφιά», ένα μέλος του κοινού φώναζε: «Α, αυτό δεν είναι για όλους». Όταν η Marine Le Pen μίλησε για την Ιωάννα της Λωραίνης, φωνές «Βοήθεια, Marine!» ακούστηκαν να αντηχούν από τις κερκίδες, μιμούμενη την περίφημη ατάκα του Jean-Marie Le Pen στις συγκεντρώσεις του Εθνικού Μετώπου για την Πρωτομαγιά __σσ. Από το 1988, το Εθνικό Μέτωπο καθιέρωσε την 1η Μαΐου ως ημέρα τιμής στην εθνική ηρωίδα της Γαλλίας, Ζαν ντ’ Αρκ Νωρίτερα, φοιτητές της Ένωσης Εβραίων Φοιτητών Γαλλίας (UEJF) διέκοψαν την ομιλία του Jordan Bardella και άνοιξαν ένα πανό στις κερκίδες για να «τονίσουν τον αντισημιτισμό και τον ρατσισμό αυτού του κόμματος», δήλωσε η φοιτητική οργάνωση. Ο Bardella φάνηκε για λίγο συγκλονισμένος από τη συμπλοκή, προτρέποντας τους «φίλους» του να παραμείνουν ήρεμοι. «Δέχθηκαν επίθεση και απομακρύνθηκαν βίαια από την ομάδα ασφαλείας και ακτιβιστές του Εθνικού Συναγερμού», δήλωσε η UEJF (Ένωση Εβραίων Φοιτητών Γαλλίας). Σύμφωνα με τον Nicolas Massol της Libération, , «ένας δημοσιογράφος του Politis που κινηματογραφούσε επί τόπου έχασε το κινητό του και ένας του Mediapart σπρώχτηκε κάτω από μια σκάλα από την ασφάλεια και δέχτηκε ρατσιστική προσβολή από μια γυναίκα ακτιβίστρια». Αρκετοί δημοσιογράφοι που ήταν παρόντες επιβεβαίωσαν ότι άκουσαν έναν ακτιβιστή να φωνάζει σε έναν δημοσιογράφο του Mediapart: «Γύρνα πίσω στο χωριό σου».

Την προηγούμενη μέρα, η ομάδα βίντεο του Mediapart είχε ήδη γίνει στόχος στους διαδρόμους της αρένας Zénith. «Έξω το Mediapart!» φώναζαν οι χιλιάδες παρόντες ακτιβιστές, ενώ η ομάδα βίντεο του μέσου ενημέρωσης έπαιρνε συνεντεύξεις από μέλη. Η ομάδα ασφαλείας του Εθνικού Συναγερμού στη συνέχεια απομάκρυνε τους δημοσιογράφους, αλλά τελικά τους επετράπη να επιστρέψουν στον χώρο, με συγγνώμη από το γραφείο τύπου, το οποίο ισχυρίστηκε ότι δεν επρόκειτο για εντολή. Μετά από αυτό το τελευταίο περιστατικό, οι παρόντες τελικά εγκατέλειψαν το σημείο, «πιστεύοντας ότι η ασφάλειά τους δεν ήταν πλέον εγγυημένη»,. Ένα τοπικό στέλεχος του Εθνικού Συναγερμού, που βρίσκεται κοντά στη συμπλοκή, ισχυρίζεται ότι μέλη του UEJF «επιτέθηκαν σε ακτιβιστές και προσωπικό ασφαλείας». Ένας ακτιβιστής στις κερκίδες λίγο πιο μακριά συμμετείχε στους αποδοκιμαστικούς σχολιασμούς, φωνάζοντας «Έξω!». Στη συνέχεια, άπλωσε για λίγο το δεξί του χέρι σε σήμα φασιστικού χαιρετισμού, το οποίο άρπαξε γρήγορα ο γείτονάς του. Ευτυχώς για τη Marine Le Pen, «η ενστάλαξη μιας γεύσης για την ομορφιά έχει να κάνει με την έμπνευση ψυχών, την αναζήτηση κοινωνικής αρμονίας».

         Η ομιλία της Marine Le Pen
Απομαγνητοφώνηση | μετάφραση \\ Ευρύ απόσπασμα  ___οι υπογραμμίσεις (bold) δικές μου
Έχουμε ραντεβού με την ιστορία. Μετά από ένα μακρύ ταξίδι, αφού ξεπεράσαμε τόσες πολλές δοκιμασίες, φτάσαμε στην πολυαναμενόμενη στιγμή. Τη στιγμή που θα κριθεί η ώρα των πατριωτών. Αυτοί που ελπίζουν για τη χώρα τους, που αφιερώνονται στον λαό τους, που χτίζουν για τα παιδιά τους. Γνωρίζουμε ότι η ιστορία δεν γράφεται στην παράδοση, αλλά στο θάρρος. Διαμορφώνεται από τη θέληση και την επιμονή. Ο αγώνας που όλοι δίνουμε για την πατρίδα μας, Γάλλοι πολίτες από την ηπειρωτική Γαλλία, τα υπερπόντια εδάφη και τον κόσμο, Γάλλοι πολίτες από πόλεις, προάστια και την ύπαιθρο. Αυτός ο ουσιαστικός αγώνας μας υπενθυμίζει ότι η υπηρέτηση της πατρίδας μας είναι μια φυσική αποστολή, μια τεράστια ευθύνη, ένα ιερό καθήκον. Εδώ στην Ορλεάνη, την πόλη της εθνικής μας ηρωίδας, μια πόλη που συμβολίζει την άρνηση της παραίτησης και της μοιρολατρίας, ξεκινά η μεγάλη μάχη για τη Γαλλία. Αυτή που θα οδηγήσει τη χώρα μας στην αυγή μιας νέας ημέρας. Για την όμορφη χώρα μας, αυτή είναι η επιστροφή της ελπίδας και της δύναμης, της υπερηφάνειας και του μεγαλείου. Για τον κόσμο, θα είναι η επιστροφή της Γαλλίας.

Αυτή η στιγμή που πρόκειται να βιώσουμε, αυτή η ιστορική στιγμή που πρόκειται να ζωντανέψουμε σε όλη τη χώρα, έχει ένα όνομα. Ονομάζεται Αναγέννηση. Αναγέννηση για να ζήσει η Γαλλία.
Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί φίλοι, υπάρχουν πόλεις, ξέρετε, που φέρουν μέσα τους το σύμβολο της ιστορίας. Η Ορλεάνη, όπου βρισκόμαστε, είναι μία από αυτές. Σε αυτήν την πόλη, φίλοι μου, που γνώρισε κακουχίες, φόβο και πολιορκία, η ιστορία μας διδάσκει ένα μάθημα που ξεπερνά τους αιώνες. Καμία ήττα δεν είναι οριστική όσο ένας λαός αρνείται να την αποδεχτεί. Και γι’ αυτό, πέντε αιώνες μετά την Ορλεάνη, η πιο ισχυρή παραβολή εξακολουθεί να ψιθυρίζει στη συνείδηση ​​των Γάλλων και στα αυτιά μας σήμερα: η παραβολή του θάρρους, της θέλησης, αλλά πάνω απ’ όλα, της ελπίδας. Αλλά πριν απελευθερώσει την πόλη από την ξένη απειλή, η Ιωάννα, η εθνική μας ηρωίδα, έπρεπε να πετύχει μια πρώτη κατάκτηση. Απελευθερώνοντας τα μυαλά από την παραλυτική ιδέα αδυναμίας της νίκης. Μόνο οι αδύναμοι, οι δειλοί ή οι λιποτάκτες θα ήθελαν οι άλλοι να είναι σαν αυτούς. Αυτοί που διδάσκουν να μην αντιστέκονται, να μην πολεμούν. Υπάρχουν επίσης εκείνοι που, από ανησυχία για τη διατήρηση της θέσης και των προνομίων τους – δεν θα αναφέρω ονόματα, αλλά νομίζω ότι θα τους αναγνωρίσετε – σας προτρέπουν να μην κάνετε τίποτα, να μην κινηθείτε , να μην αλλάξετε τίποτα. Για όσους __που όπως εμείς  έχουν θέληση να δράσουν  δεν υπάρχει αναπόφευκτο, δεν υπάρχει αδύνατο. υπάρχει ένα μεγάλο, ενωτικό και φιλόδοξο έργο. υπάρχει μια όμορφη ανθρώπινη και πολιτική περιπέτεια να μοιραστούμε. Υπάρχει μια ιστορία να γράψουμε, ένα πεπρωμένο να εκπληρώσουμε. Έτσι, θα ζήσουμε αυτό το μεγάλο έπος με πάθος, τροφοδοτούμενο από την τεράστια αγάπη που έχουμε για τη χώρα μας και τον λαό μας.
Γι’ αυτό, για εμάς, σας λέω, η μόνη μας πυξίδα είναι η Γαλλία, η ανάκαμψή της και η ευτυχία του γαλλικού λαού. Ένα έθνος ζει με αυτά που παράγει, με αυτά που χτίζει, αλλά και με αυτά που ελπίζει, με αυτά που φιλοδοξεί να μεταδώσει, με το ζωντανό μέλλον που εμπνέει τα παιδιά του. Σίγουρα, οι καιροί που βιώνουμε δεν μπορούν παρά να μας ανησυχούν. Όλοι σε αυτή την αίθουσα, και όσοι μας ακούν, τους οποίους χαιρετώ, ξέρουν τι να σκεφτούν γι’ αυτές. Και είναι αλήθεια, κάποιες εικόνες του κόσμου και της ανθρωπότητας που κατακλύζουν τις οθόνες μας, που σοκάρουν τις συνειδήσεις μας, που διαταράσσουν την καθημερινότητά μας ήταν ανησυχητικές χθες και σήμερα, πρέπει να πούμε, συχνά τρομακτικές. Η βία, μέρα με τη μέρα, εντείνεται, γίνεται όλο και πιο σοβαρή, όλο και πιο ακατανόητη. Η δύναμή μας, εμείς οι πατριώτες, έγκειται στην ακλόνητη άρνησή μας να αρνηθούμε την κατάσταση. Πάντα τολμούσαμε να κοιτάξουμε και να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα κατά μέτωπο. Τολμήσαμε να δώσουμε λόγια σε αυτήν την πραγματικότητα, χωρίς ταμπού, χωρίς απαγορεύσεις, αλλά όχι, όπως γνωρίζετε, χωρίς διαύγεια και θάρρος.
        Μπροστά στο χάος __είμαστε η διέξοδος
Αυτό το θάρρος μας επέτρεψε να κερδίσουμε τη μάχη, όταν όλοι ήθελαν να αρνηθούν την πραγματικότητα και τις απειλές, να δημιουργήσουν αντιπερισπασμό ή να ενθαρρύνουν την αποστράτευση. Όλοι στη Γαλλία συμφωνούν τώρα μαζί μας.

Η μάχη έχει κερδηθεί. Και επειδή αυτή η μάχη της αναγνώρισης του διαφορετικού και πρωτοπόρου έχει κερδηθεί, θα μιλήσω λίγο γι’ αυτήν, επειδή κάποιοι δεν πιστεύουν ότι είμαστε πιο δυνατοί σήμερα από χθες, ούτε ότι μετά από δέκα χρόνια Εμανουέλ Μακρόν, περπατάμε σε ένα κρεβάτι από ροδοπέταλα. Ακόμα κι αν σήμερα οι λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι ερείπια, παρακμή, διαγραφή, ταραχές, ακόμη και χάος, σήψη και εξαφάνιση, φίλοι μου, πιστεύουμε στην ανθρωπότητα, πιστεύουμε στον λαό μας, πιστεύουμε στη Γαλλία και επομένως πιστεύουμε στο μέλλον.
Ο στόχος είναι να προσφέρουμε στη χώρα μια μεγάλη αλλαγή, μια αληθινή αλλαγή, η οποία δεν είναι  επαναστατική πράξη, αλλά μια φυσιολογική, δημοκρατική αναπνοή, μια υγιής αντίδραση στην επικρατούσα αδράνεια, όχι μια καταστροφική πράξη, αλλά μια θεμελιώδης. Πείτε στους εαυτούς σας, φίλοι μου, ότι η Γαλλία δεν βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση εξαιτίας του λαού της, αλλά εξαιτίας των ηγετών της. Όχι λόγω τύχης, αλλά εξαιτίας παράλογων πολιτικών αποφάσεων, όχι εξαιτίας απρόβλεπτων κρίσεων. Η πορεία του κόσμου δεν χαρακτηρίζεται κυρίως από κρίσεις, αλλά από την αδυναμία να τις προβλέψουμε, να τις διαχειριστούμε, να τις ξεπεράσουμε. Η ιστορία διδάσκει, εμάς τους Γάλλους, που είμαστε, άλλωστε, παιδιά της γης που κάποτε ονομαζόταν το μεγάλο έθνος, κάθε μέρα, ότι πρέπει να ξαναβρούμε την εμπιστοσύνη μας στον εαυτό μας, στην ικανότητά μας να αντιμετωπίσουμε και να τιθασεύσουμε τον χείμαρρο των γεγονότων που μας σαρώνουν.  Σε χίλια χρόνια ιστορίας, η Γαλλία τα έχει δει όλα, τα έχει γνωρίσει όλα και τα έχει ξεπεράσει όλα. Η Γαλλία πάντα αναδύεται επειδή πάντα υπήρχαν Γάλλοι που σήκωναν τη σημαία που βρισκόταν στο έδαφος και τολμούσαν να την υψώσουν. Επειδή πάντα υπήρχαν Γάλλοι που αναζωπύρωναν στις καρδιές τους την πιο όμορφη φλόγα, που ονομάζεται ελπίδα, και στο μυαλό τους την πιο ισχυρή, που ονομάζεται θέληση.

Έτσι, υπήρχαν πάντα Γάλλοι που οδηγούσαν το έθνος μας προς το καλύτερο, το πιο όμορφο και το σπουδαιότερο. Φίλοι που είστε εδώ ή που μας ακούτε, που είστε ανάμεσά τους. Κατά τη διάρκεια αυτής της εκστρατείας στη Γαλλία, θα μεταφέρετε και εσείς τη δάδα της Γαλλίας στις πόλεις και τα χωριά μας; Ας πούμε στους συμπολίτες μας στη μητροπολιτική Γαλλία, στο εξωτερικό και σε όλο τον κόσμο ότι η Γαλλία έχει ένα λαμπρό μέλλον μπροστά της και ότι η ανάκαμψή της ξεκινά εδώ, στην Ορλεάνη, μια πόλη που συμβολίζει τον αγώνα ενάντια στην ηττοπάθεια, ενάντια στην εγκατάλειψη, ενάντια στην παραίτηση. Δεν παρακολουθούμε το τέλος μιας ιστορίας, πόσο μάλλον το τέλος της ιστορίας. Ζούμε για άλλη μια φορά, όπως τόσες πολλές φορές ανά τους αιώνες, μέσα από μια περίοδο μετάβασης, μια περίοδο ιστορικού και τεχνολογικού μετασχηματισμού. Είμαι ακράδαντα πεπεισμένη ότι ζούμε μια περίοδο συγκρίσιμη με αυτήν που προηγήθηκε της Αναγέννησης: πόλεμοι και επιδημίες, μια κοινωνία της εποχής του Διαφωτισμού, μια οικονομική κρίση που κάλυπτε τον σκοταδισμό και μια απόλυτη πίστη σε δόγματα που απαγορευόταν να αμφισβητηθούν. Και μετά ήρθε η τυπογραφία, η οποία απελευθέρωσε τον λόγο, τη γνώση, την τόλμη να σκεφτόμαστε, να ονομάζουμε, να δημιουργούμε, να ανακαλύπτουμε – να ανακαλύπτουμε τον νέο κόσμο, τις εθνικές γλώσσες, νέους τρόπους κατασκευής μιας νέας αντίληψης για την εξουσία. Σήμερα, το αντίστοιχο της τυπογραφίας είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μας επέτρεψαν να παρακάμψουμε την έτοιμη σκέψη της αριστεράς, τη διαγραφή των άβολων πραγματικοτήτων, τις συνθηματικές δηλώσεις των Ευρωφίλων και τις απαγορεύσεις ενός συστήματος που είναι άνετα κρυμμένο στις βεβαιότητες και τις αδυναμίες του. Η ελευθερία διάδοσης ιδεών έχει οδηγήσει σε έναν νέο τρόπο σκέψης για τον κόσμο, τη ζωή, ακόμη και την ανθρωπότητα. Δεν θα αφήσουμε αυτό το ανερχόμενο κύμα ανανέωσης να μας προσπεράσει.

Στη Γαλλία, αυτό το κύμα θα είναι μπλε.
Το μονοπάτι, φίλοι μου, που προτείνω να χαράξουμε είναι αυτό της Αναγέννησης.
Η Αναγέννηση για τη Γαλλία.

Έτσι, η Αναγέννηση είναι πρώτα και κύρια μια μέθοδος. Δεν είναι μια ξαφνική ρήξη, και ακόμη λιγότερο μια καταστροφική επανάσταση. Είναι η σταδιακή ανύψωση μιας ολόκληρης χώρας προς την ομορφιά, την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, προς την ασφάλεια, την ευημερία και τη δημιουργικότητα. Η Αναγέννηση είναι η γνώση του πώς να αντλεί κανείς από το παρελθόν, αλλά χωρίς τη νοσταλγία που μας έχει αναισθητοποιήσει, μας έχει παραλύσει ή μας έχει παρακινήσει να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω. Δεν μιλάμε για το «τα πράγματα ήταν καλύτερα πριν». Λέμε «τα πράγματα ήταν καλά πριν, τα πράγματα θα είναι καλύτερα αύριο». Η Αναγέννηση δεν αφορά την αντιγραφή του παρελθόντος, όπως καταλαβαίνετε. Δεν προτείνω να αναδημιουργήσω τη Γαλλία του παρελθόντος. Προτείνω να συλλάβω και να χτίσω τη Γαλλία του αύριο. Θα είναι ένα έργο που θα μοιράζονται όλοι οι Γάλλοι, και επομένως ένα ενωτικό. Ένα ενιαίο όραμα που θα μοιράζεται ένα ολόκληρο έθνος. Η Αναγέννηση είναι η θέληση να αντλήσουμε από την ιστορία μας τα υλικά, τις αξίες, τις αρχές που θα μας επιτρέψουν να εφεύρουμε το μέλλον, το μέλλον μας. Είναι η φιλοδοξία να κάνουμε τους ερχόμενους καιρούς μια νέα εποχή πολιτικής, οικονομικής, καλλιτεχνικής, αρχιτεκτονικής και λογοτεχνικής δημιουργίας.

Όπως και στην Αναγέννηση, αυτό που προσφέρουμε στη χώρα μας δεν είναι μια επιστροφή στο παρελθόν, αλλά η αυγή μιας νέας εποχής, μιας εποχής ελευθερίας, μιας εποχής δημιουργικής ζωντάνιας για την πλήρη ενσωμάτωση της Γαλλίας στην τρίτη χιλιετία, για την αποκατάσταση της ισχύος, του μεγαλείου και της επιρροής της. Όπως συνέβαινε, εξάλλου, στο τέλος του Μεσαίωνα, θα γυρίσουμε την πλάτη μας σε νέες μορφές σκοταδισμού. Τον σεχταριστικό σκοταδισμό της ισλαμιστικής ιδεολογίας, τον αυταρχικό σκοταδισμό των κινημάτων που προωθούν το χάος, τη μισαλλοδοξία και τη βία, όπως το El-Effi και η ένοπλη πτέρυγά του, __σσ. αναφορά στην ένοπλη πτέρυγα της Χαμάς (τις Ταξιαρχίες Ιζ αλ-Ντιν αλ-Κασάμ) κατά  Έφι Ντεφρίν, εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού (IDF), οι εξεγερμένοι Antifa, τον τεχνοφοβικό σκοταδισμό – ξέρετε… αυτή η δυσπιστία στην πρόοδο που εκφράζεται μέσω του τιμωρητικού περιβαλλοντισμού ή αυτός ο πολιτικός μηδενισμός με τα αποκαλυπτικά του οράματα που ανακοινώνουν το τέλος του κόσμου κάθε εβδομάδα, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να προτείνουν την εγκατάλειψη της τεκνοποίησης – τον σκοταδισμό των κοινωνιών που κυριαρχούνται από δεισιδαιμονίες και θεοκρατικές απαγορεύσεις.

Εμείς, οι Γάλλοι πατριώτες, ζητάμε, όπως και στην Αναγέννηση, μια πνευματική μετατόπιση. Καλούμε τους Γάλλους να θυμηθούν ότι είμαστε η χώρα του πολιτισμού και του διαφωτισμού. Πιστεύουμε στις αρετές της ελεύθερης και σεβαστής συζήτησης. Πιστεύουμε στην απόλυτη αναγκαιότητα της καταπολέμησης όλων των μορφών βίας. Πιστεύουμε στην έννοια των ορίων επειδή το βασίλειο των ορίων είναι εγγενώς ολοκληρωτικό, και οι εικόνες των τελευταίων ημερών το καταδεικνύουν ξεκάθαρα. Πιστεύουμε στις αρετές της διάκρισης και της μετριοπάθειας. Πιστεύουμε στην επιστήμη και επομένως στην πρόοδο στην υπηρεσία της ανθρωπότητας. Απορρίπτουμε την υποδούλωση των ανθρώπων, και ιδιαίτερα τον στιγματισμό των γυναικών στο όνομα ενός ξεπερασμένου δόγματος. Εκφράζουμε την αποστροφή μας για τον πόλεμο και όσους τον υποστηρίζουν επειδή ταυτιζόμαστε με την ορθή σκέψη του Έρασμου και της Αναγέννησης. Και μετά υπάρχει η ίδια η ανθρωπότητα. Γιατί η Αναγέννηση είναι συνώνυμη με τον ανθρωπισμό, την επιδίωξη της γνώσης και τη μετάδοσή της. Είναι, φυσικά, το σχολείο που εκπαιδεύει, που μεταδίδει γνώση, πολιτισμό -συμπεριλαμβανομένης της κλασικής κουλτούρας- και κριτική σκέψη. Η Αναγέννηση θα είναι πρωτίστως μια αναγέννηση της εκπαίδευσης, ένα σχολείο γνώσης, ιδιαίτερα με έμφαση στην ανάγνωση, αλλά και ένα σχολείο αξιοκρατίας, με την επιστροφή της δημοκρατικής προώθησης. Η Αναγέννηση σημαίνει στροφή προς την τέχνη και τη δημιουργία που εκφράζουν την ομορφιά του κόσμου, την ψυχή του λαού μας. Μια τέχνη που χειραφετεί και ανυψώνει, μια τέχνη που εμπλουτίζει τα μυαλά και κάνει τη Γαλλία να λάμπει. Η Αναγέννηση είναι το άτομο που αρχίζει να υπάρχει ανεξάρτητα και που αγωνίζεται, σε κάθε περίσταση, να δώσει τον καλύτερό του εαυτό. Ανακαλύπτει ξανά τη χαρά του να κάνεις καλά πράγματα, τη χαρά του να κάνεις το καλό, την ικανοποίηση μιας καλής δουλειάς, που είναι το σήμα κατατεθέν του Γάλλου εργάτη και τεχνίτη.

Όπως μπορείτε να δείτε, η προσέγγισή μας ενσαρκώνει ένα πολύ υψηλό ιδανικό της ανθρωπότητας. Πράγματι, δεν υπάρχει μεγάλο πολιτικό έργο που να μην βασίζεται πρωτίστως σε ένα μεγάλο ιδανικό της ανθρωπότητας. Ποιος μπορεί να πιστέψει ότι η πολιτική μπορεί να περιοριστεί σε ένα καθαρά λογιστικό όραμα, χωρίς ψυχή, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τους άνδρες και τις γυναίκες πίσω από τις αποφάσεις και που μερικές φορές θα επωμιστούν τις βαριές συνέπειες; Ακόμα κι αν τους δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή, φυσικά, μια κοινωνία δεν ευδοκιμεί αποκλειστικά με βάση τους προϋπολογισμούς, τα πρότυπα ή τους δείκτες. Ευδοκιμεί επίσης με την εικόνα του εαυτού της. Δεν ευδοκιμεί με τον φόβο του μέλλοντος, αλλά με την επιθυμία να το αντιμετωπίσει, να πάρει τη θέση του σε αυτό. Ευδοκιμεί με την υπερηφάνεια της οικοδόμησης μιας χώρας άξιας θαυμασμού, άξιας αγάπης, άξιας σεβασμού. Θέλουμε μια Γαλλία που στέκεται όρθια! Η πολιτική ίσως ξεκινά ακριβώς εκεί που μια κοινωνία αποφασίζει ότι το μέλλον δεν θα είναι απλώς βιώσιμο, αλλά θα συλλαμβάνεται και θα διαμορφώνεται με στόχο την ευτυχία του λαού της. Έτσι, η οικονομία έχει νόημα μόνο αν υπηρετεί τους ανθρώπους και το έθνος, αν παρακινεί και ενώνει, αν συμβάλλει στην ατομική ολοκλήρωση και τη συλλογική ευημερία. Για εμάς, η ανθρωπότητα είναι πρώτα και κύρια ένα ον στοργής, ένα ον προσκολλημένο σε μια οικογένεια, μια πόλη ή χωριό, μια περιοχή, μια χώρα, έναν πολιτισμό, μια γλώσσα, έναν τρόπο ζωής.

Αλλά χρειάζεται να το πω αυτό στους Bretons, Alsaciens, Picards Corses __Βρετόνους \ από την περιοχή της Βρετάνης, τους Αλσατούς, τους Πικαρντούς \ λαό των Πικάρ, μια εθνοτική ομάδα ρωμανόφωνων από την  ιστορική περιοχή της Πικαρδίας στη βόρεια Γαλλία και τη Βαλλονία στο Βέλγιο, ή τους Κορσικανούς, που είναι τόσο νόμιμα προσκολλημένοι στην περιφερειακή τους ταυτότητα; Βλέπετε, αυτό είναι το αντίθετο του ξεριζωμένου , στριμωγμένου σε παγκόσμιες μητροπόλεις, όπως επιδιώκουν οι παγκοσμιοποιητές όπως ο Εμανουέλ Μακρόν ή η Ευρωπαϊκή Ένωση. Και επειδή η ανθρωπότητα είναι ένας κρίκος σε μια μακρά αλυσίδα που μας συνδέει με την αυγή του χρόνου και με τις γενιές που θα ακολουθήσουν, είμαστε από τη φύση μας όντα μετάδοσης. Γι’ αυτό θα αποκαταστήσουμε την ικανότητα μετάδοσης της άυλης κληρονομιάς μας, των αξιών μας, του γαλλικού πολιτισμού μας, του γαλλικού τρόπου ζωής μας, των εθνικών και περιφερειακών μας παραδόσεων και της όμορφης γλώσσας μας. Θα διασφαλίσουμε όμως και την προστασία της μετάδοσης της υλικής μας κληρονομιάς, τόσο ζωτικής σημασίας για τη συνέχεια του έθνους και των οικογενειών μας. Αυτό θα ισχύει τόσο για τη διατήρηση της εθνικής μας κληρονομιάς όσο και για την ικανότητα των ατόμων να κληροδοτούν την περιουσία τους στα παιδιά τους χωρίς να τους αφαιρείται από ένα αρπακτικό κράτος. Για εμάς, η ανθρωπότητα είναι επίσης, και πάνω απ’ όλα, μια φωτισμένη και ελεύθερη συνείδηση. Γι’ αυτό θα σεβαστούμε τη βούληση των πολιτών και, ιδίως, μέσω δημοψηφισμάτων, θα αποκαταστήσουμε το δικαίωμά τους στην πολιτική έκφραση. Πρόσφατα είδατε τους εκπροσώπους της ολιγαρχίας να βγαίνουν στα ραδιοφωνικά κύματα για να ανακοινώσουν ότι θα το ματαιώσουν αυτό. Οι μικροπρεπείς τύραννοι του καθεστώτος Μακρόν δεν μπορούν να αγνοήσουν το Σύνταγμα όπως αυτό συνέλαβε και εφάρμοσε ο Στρατηγός Ντε Γκωλ.

Θα πρέπει να εξηγήσουν γιατί θέλουν να κυβερνήσουν τη χώρα χωρίς να ενεργούν ενάντια στη βούληση του λαού. Χρειάζεται να σας υπενθυμίσω ότι το Άρθρο 2 του Συντάγματος καθιερώνει ως θεμελιώδη αρχή της Δημοκρατίας τη διακυβέρνηση του λαού, από τον λαό και για τον λαό; Και το λέω ξανά: δεν θα ξαναζήσουμε ποτέ το 2005, όταν η συντριβή της λαϊκής βούλησης είδε τον θρίαμβο της αλαζονείας αυτής της ολιγαρχίας έναντι της οφειλόμενης στους πολίτες αντιπαροχής, μια νίκη των αυθαίρετων πολιτικών έναντι των αναφαίρετων δικαιωμάτων του λαού, έναν υφέρποντα ολοκληρωτισμό εντελώς αντίθετο με την ίδια την ιδέα της δημοκρατίας. Μια πραγματικά ανθρώπινη πολιτική δεν μπορεί να δεχτεί να γίνονται αόρατοι οι άνθρωποι, να ξεχνιούνται τα εδάφη, να παραμελούνται οι δυνατότητες ή να πνίγονται οι ιδέες. Μαζί μας, όλοι, ανεξάρτητα από το υπόβαθρό τους, θα βρουν τη θέση που τους αξίζει στο έθνος, μια κοινότητα κοινού πεπρωμένου, συμμετέχοντας πλήρως. Γι’ αυτό θα θεσπίσουμε ένα αναλογικό σύστημα εκπροσώπησης με πλειοψηφικό μπόνους για να διασφαλίσουμε τον σχηματισμό πλειοψηφιών που εγγυώνται δίκαιη εκπροσώπηση για όλες τις πολιτικές απόψεις. Αν θέλουμε εξουσία, φίλοι μου, δεν είναι για εμάς, αλλά για να την επιστρέψουμε στον λαό. Η αναγέννηση που οραματιζόμαστε θα συμφιλιώσει τους πολίτες με την πολιτική.

Η πολιτική πρέπει να απελευθερωθεί από την στενόμυαλη φύση των συνεχών αντιπαραθέσεων, της ενορχηστρωμένης χειραγώγησης των μέσων ενημέρωσης, των δόλιων στάσεων και των δημοσίων σχέσεων των ταχυδακτυλουργών, από το ασφυκτικό βάρος της τεχνοκρατίας. Η πολιτική πρέπει να ανακαλύψει ξανά τα υψηλά ιδανικά της: την αίσθηση του κοινού καλού, τη σοφία της ακρόασης, τον σεβασμό του λόγου, την αρετή του θάρρους, την ευγένεια της ανιδιοτέλειας. Η ανύψωση της κοινωνίας, καθώς και των ατόμων που την αποτελούν, απαιτεί επίσης την προώθηση μιας έννοιας που έχει ξεχαστεί ή ακόμα και σκόπιμα απορριφθεί, αλλά είναι απαραίτητη επειδή μιλάει στην καρδιά και ακόμη και στην ψυχή: την ομορφιά. Οι σύγχρονες κοινωνίες μας έχουν πολύ συχνά υποβιβάσει την ομορφιά, την κομψότητα και τη διάκριση στη σφαίρα του περιττού, σαν να ήταν προνόμιο ευημερουσών εποχών ή ανθρώπων. Μερικές φορές, ακόμη και καθοδηγούμενες από ένα πνεύμα ισοπέδωσης, μια ανόητη επιθυμία για ρήξη ή μια προτίμηση για εύκολη πρόκληση, κάποιοι θεώρησαν έξυπνο να προωθήσουν την ασχήμια, σαν η πνευματική ή αισθητική παρακμή να μπορούσε να είναι ένα σχέδιο για τη ζωή ή την κοινωνία. Ωστόσο, οι άνδρες της Αναγέννησης καταλάβαιναν ότι η ομορφιά ήταν ένα σημάδι σεβασμού προς τον εαυτό και τους άλλους, αλλά και ένας φόρος τιμής που αποτίεται στον κόσμο. Ναι, το πιστεύω: το ζήτημα της ομορφιάς είναι βαθιά πολιτικό. Ένα κτίριο, μια πλατεία, ένα λύκειο, μια γειτονιά, μια πόλη, ένας πίνακας, η τέχνη του ντυσίματος – όλα αυτά διαμορφώνουν την κατανόησή μας για την ανθρωπότητα και την εκτίμηση που έχει μια κοινωνία γι’ αυτήν. Μια υψηλή κοσμοθεωρία, που ενσταλάζει μια προτίμηση για την ομορφιά, εμπνέει τις ψυχές και οδηγεί στην ευημερία και την καλοσύνη. Πρέπει να ομολογήσω ότι τρέφω ένα κρυφό όνειρο που είμαι σίγουρη ότι θα μοιραστείτε. Θέλω ο κόσμος να μπορεί να πει αύριο, όπως ήταν κάποτε, «Είναι όμορφο, είναι γαλλικό». Εν τω μεταξύ, ας χαρούμε που αυτή η αξιοσημείωτη ικανότητα για θαυμασμό, για όνειρα, για δημιουργία και για πίστη, εξακολουθεί να ευδοκιμεί στη χώρα μας, ότι ο κόσμος αξίζει να ομορφύνει. Αυτές είναι τόσο δύσκολες και θλιβερές εποχές για τόσους πολλούς, και χρειάζονται τόσο απεγνωσμένα αυτή την ανανεωμένη αίσθηση θαυμασμού.

Όχι, η ομορφιά δεν πρέπει να προορίζεται για λίγους εκλεκτούς. Ναι, η ομορφιά είναι δικαίωμα. Ο σεβασμός που απαιτούμε νόμιμα από τους πολίτες ξεκινά με μια δημόσια αρχή που σέβεται τους πολίτες, ιδιαίτερα μέσω του περιβάλλοντος διαβίωσης που παρέχουν. Μια αρμονική γειτονιά, ένας καλοδιατηρημένος δημόσιος χώρος, καλεί όλους να δείξουν σεβασμό και ευγένεια. Ευγένεια. Αυτό επιδιώκουμε. Αυτό προτείνουμε. Είναι επίσης μια φιλοδοξία της Αναγέννησης. Όπως μας υπενθυμίζει ο καθηγητής Rouvillois , η πολιτική και η ευγένεια είναι άρρηκτα συνδεδεμένες. Η ευγένεια, η ποιότητα της γλώσσας, αυτές οι χειρονομίες ευγένειας που εμπλουτίζουν τη ζωή είναι το φυσικό σημάδι του αλτρουισμού και του σεβασμού προς τους άλλους. Αυτοί οι κώδικες, τόσο απαραίτητοι για τη ζωή στην κοινωνία και που φαίνεται να έχουν απορριφθεί εντελώς από ορισμένους, αντανακλούν την πεποίθηση ότι υπάρχουν και άλλοι, ότι κατέχουν έναν χώρο, ακεραιότητα και αξιοπρέπεια που πρέπει να γίνονται σεβαστές. Η ευγένεια, όπως έχετε καταλάβει, είναι το αντίθετο της βαρβαρότητας.

Είναι μια καθημερινή ζωή στην οποία όλοι αισθάνονται ότι τους εκτιμούν και όπου αυτή η σκέψη, με τη σειρά της, γίνεται μια πρόσκληση να σκεφτούν τους άλλους. Είναι το αντίθετο από το να πρέπει να ανεχτούμε την πλήρη έλλειψη ευγένειας, τα γκράφιτι και τους βανδαλισμούς, τη δυνατή μουσική από το αυτοκίνητο ή, για τις γυναίκες, την παρενόχληση στο δρόμο ή το να πρέπει να πατάμε πάνω από ανθρώπους που ξαπλώνουν στις σκάλες του κτιρίου μας. Ναι, το να λέμε , να σεβόμαστε μια ουρά, να διατηρούμε τη σιωπή, να φροντίζουμε τους κοινόχρηστους χώρους, να παραχωρούμε τη θέση μας, να προστατεύουμε τους πιο ευάλωτους – αυτές οι φαινομενικά ασήμαντες χειρονομίες ενσαρκώνουν μια ολόκληρη αντίληψη της κοινωνίας. Σημαίνει ότι ο δημόσιος χώρος δεν ανήκει σε κανέναν συγκεκριμένο άνθρωπο, επειδή ανήκει σε όλους. Κανείς δεν μπορεί να τον οικειοποιηθεί ή να αποκλείσει άλλους μέσω βίας ή απειλών. Η ευγένεια συνίσταται στην κατανόηση ότι η ελευθερία κάποιου δεν επιτυγχάνεται μέσω της αδιαφορίας για τις κοινωνικές αρχές, τους γαλλικούς τρόπους ζωής ή μέσω της αδιαφορίας για τους άλλους, αλλά μάλλον μέσω της ικανότητας να ζει κανείς δίπλα τους χωρίς να προσβάλλει. Επαναλαμβάνω αυτήν την αρχή, την οποία θα επιβάλω. Στη Γαλλία, ζούμε σαν Γάλλοι. Και γι’ αυτό θα προστατεύσουμε τους δημόσιους χώρους, ώστε να παραμείνουν χώροι ζωής, ηρεμίας, αμοιβαίου σεβασμού και σωματικής ασφάλειας για όλους. Οι βάναυσες εποχές μας πρέπει να ανακαλύψουν ξανά αυτή τη φιλοδοξία.
(…) __κλπ κλπ

Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον
καινούριο τάχα κάτι να μας φέρει.
Τι κρύβει μέσ’ στα δόντια του το ξέρω,
καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.
Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν
και χάνονται βαθιά στα περασμένα.
                         Οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν,
                         μα όχι και το μίσος του για μένα.
Το φασισμό βαθιά καταλαβέ τον.
Δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον.
Ο φασισμός δεν έρχεται από μέρος
που λούζεται στον ήλιο και στ’ αγέρι,
το κουρασμένο βήμα του το ξέρω
και την περίσσεια νιότη μας την ξέρει.
Μα πάλι θέ ν’ απλώσει σα χολέρα
πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου,
και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα
αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.

Στίχοι: Φώντας Λάδης | Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη

Είναι πάντα εδώ, μαζί μας. Όχι ως φυσική παρουσία, αλλά ως ηθική, στιβαρή δύναμη μνήμης. Η Μαρία Δημητριάδη , η φωνή που μας “ταξίδεψε” σε αμέτρητες “θάλασσες” ποίησης και μουσικής, άλλοτε “φουρτουνιασμένες” και άλλοτε “γαλήνιες”, πάντα όμως υπέροχες, παρούσα σε πολλά Φεστιβάλ της ΚΝΕ, “αγκαλιάζεται”, πάντα με το λαό, τη νεολαία και τη “σωστή πλευρά της ιστορίας” Φωνή δυναμική και συνάμα τρυφερή, με μεγάλο ερμηνευτικό εύρος, υπήρξε μια από τις σημαντικότερες και πιο εκφραστικές Ελληνίδες τραγουδίστριες.

 Μαρία Δημητριάδη: έκανε την ταξική πάλη ✨ τραγούδι 🎶

Όταν τρέμεις μπροστά στη σωστή πλευρά της ιστορίας…

Το γκρέμισμα μνημείων, που έχουν να κάνουν με την ΕΣΣΔ και τον απελευθερωτή Κόκκινο Στρατό δεν αποτελεί πλέον είδηση
Αφορά 10άδες …100άδες προσπάθειες εις _μάτην να γυρίσει πίσω ο τροχός της ιστορίας, έτσι και το πιο πρόσφατο: κατεδάφιση των στηλών στην είσοδο του μνημειακού συγκροτήματος “Λόφος της Δόξας” στο Львов Λβοβ, που χτίστηκε προς τιμήν των πεσόντων Σοβιετικών μαχητών για την απελευθέρωση της πόλης το 1944 από τους Γερμανούς ναζί εισβολείς, προχώρησαν οι τοπικές αρχές, σύμφωνα με τα ουκρανικά ΜΜΕ, τα οποία δημοσιοποίησαν και σχετικό οπτικό υλικό, αναφέροντας πως _ παράλληλα, συνεχίζεται η εκταφή των οστών των Σοβιετικών στρατιωτών που είναι θαμμένοι εκατέρωθεν του κεντρικού τμήματος του μνημείου (συνολικά, υπάρχουν εκεί 255 μεμονωμένες ταφές).

Οι στήλες ήταν διακοσμημένες με χάλκινες απεικονίσεις παρασήμων του Πατριωτικού Πολέμου και την επιγραφή στα ρωσικά και τα ουκρανικά: “Αιώνια δόξα στους ήρωες που έπεσαν στις μάχες για την τιμή και τη νίκη της πατρίδας μας”. Νωρίτερα, οι αρχές του Λβοβ ξήλωσαν τα μνημεία και τους φράχτες των τάφων των στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού που βρίσκονται στον χώρο. Τον περασμένο Ιανουάριο, το Δημοτικό Συμβούλιο του Λβοβ ενέκρινε τη μετακίνηση του μνημειακού συγκροτήματος του “Λόφου της Δόξας” και την εκταφή των λειψάνων των Σοβιετικών στρατιωτών.

Η απελευθέρωση του Λβοβ τον Ιούλιο του 1944, από το 1^ο Ουκρανικό Μέτωπο του Κόκκινου Στρατού, υπό τη διοίκηση του στρατάρχη Κόνιεφ, οδήγησε στην εξόντωση της ναζιστικής Ομάδας Στρατού “Βόρεια Ουκρανία” και την επιστροφή των δυτικών σοβιετικών ουκρανικών εδαφών στην ΕΣΣΔ. Τα σοβιετικά στρατεύματα μπόρεσαν να κινηθούν γρήγορα προς τον ποταμό Βιστούλα και να προελάσουν στα Καρπάθια, ενώ οι επανεκτημένες θέσεις λειτούργησαν αργότερα ως προγεφύρωμα για την απελευθέρωση της Πολωνίας. Την απελευθέρωση του Λβοβ πότισαν με το αίμα τους 65.000 νεκροί και 225.000 τραυματίες του Κόκκινου Στρατού. Όμως, στην προκειμένη περίπτωση, δεν έχουμε μόνο μία ακόμη έκφραση αντικομομμουνιστικού - αντισοβιετικού μένους του καθεστώτος του Κιέβου.

Η Μεγάλη 🎈 Χώρα 💥 που χάσαμε...

 

Υπάρχουν και δύο ακόμη, πιο συγκεκριμένοι, όσο και εμβληματικοί λόγοι:
1. Στον “Λόφο της Δόξας” είχε ταφεί και ο θρυλικός ανιχνευτής, κατάσκοπος και παρτιζάνος, Νικολάι Κουζνετσόφ, Σοβιετικός αξιωματικός της κρατικής ασφάλειας, που έδρασε στα μετόπισθεν της ναζιστικής κατοχής της Σοβιετικής Ουκρανίας και εξόντωσε 11 στρατηγούς και υψηλόβαθμους αξιωματούχους της ναζιστικής κατοχικής διοίκησης. Τα παραπάνω θα ήταν αρκετά για να διεγείρουν το μίσος των ορφανών του μπαντερικού ναζισμού που διοικούν την χώρα σήμερα. Αλλά, σαν να μην έφταναν αυτά, ο Κουζνετσόφ σκοτώθηκε τον Μάρτιο του 1944, σε μάχη με δωσίλογους Ουκρανούς ναζί της UPA και τα γερμανικά αφεντικά τους (σσ. η OUN και η UPA είναι, αντίστοιχα, ο πολιτικός και ο ένοπλος βραχίονας της διασημότερης και φονικότερης, μη γερμανικής, ναζιστικής δωσιλογικής συμμορίας του Β' Παγκοσμίου πολέμου, η μεγαλύτερη ουκρανική αντικομμουνιστική - αντισοβιετική εγκληματική οργάνωση, με ηγέτη τον «πατριάρχη» του ουκρανικού ναζιστικού εθνικισμού, Στεπάν Μπαντέρα, θεσμοθετημένου “ήρωα”, πλέον, του σημερινού καθεστώτος του Κιέβου.
2. Κατά την απελευθέρωση του Λβοβ, ο Κόκκινος Στρατός τσάκισε και την Ουκρανική 14^η Μεραρχία Γρεναδιέρων των Τεθωρακισμένων Δυνάμεων SS “Γαλικία”, πιο γνωστό ως “Μεραρχία SS "Γαλικία"”. Ήταν ένας τακτικός σχηματισμός των SS της ναζιστικής Γερμανίας, που συγκροτήθηκε από Ουκρανούς εθελοντές συνεργάτες των κατακτητών και έλαβε μέρος στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο _“Μαγιά” για την συγκρότησή της, ήταν η OUN - UPA. Συμμετείχε στις μαζικές σφαγές του κατεχόμενου ουκρανικού και πολωνικού λαού και πολέμησε με λύσσα τα παρτιζάνικο τμήματα και τον Κόκκινο Στρατό. Γι' αυτό και τα σημερινά ορφανά του μπαντερικού ναζισμού, τρέμουν ακόμη και τα κόκκαλα του Κουζνετσόφ και των συντρόφων του: Επειδή εξακολουθούν να θυμίζουν το “ποιος είναι ποιος” και το “ποιος με ποιον”.

Συνειρμικά_ 2015
Στις 9 Απριλίου, η Verkhovna Rada _η ουκρανική βουλή δηλαδή, ψήφισε ένα “πακέτο” νόμων με τους οποίους απαγόρευσε τα κομμουνιστικά και σοβιετικά σύμβολα και αναγνώρισε – νομιμοποίησε τη δράση των εθνικιστικών, φασιστικών και δοσιλογικών ουκρανικών οργανώσεων που έδρασαν στο πλευρό των ναζιστικών στρατευμάτων κατοχής εναντίον της ΕΣΣΔ, κατά τη διάρκεια αυτού που η σοβιετική ιστορία κατέγραψε ως Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο. Είναι προφανές ότι, μετά από όλα αυτά, η πρόβλεψη του νόμου για απαγόρευση και της ναζιστικής προπαγάνδας αδυνατεί να λειτουργήσει έστω ως άλλοθι. Αφενός διότι στην Ουκρανία δεν υπάρχουν ναζιστικά μνημεία για να γκρεμιστούν. Αντίθετα, εδώ και ένα χρόνο έχει ξεκινήσει πραγματικό πογκρόμ εναντίον των αγαλμάτων του Λένιν και άλλων συμβόλων του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, καθώς και άλλων σοβιετικών και κομμουνιστικών μνημείων. Αφετέρου, διότι συνεργάτες του καθεστώτος του Κιέβου είναι οι ναζιστικές, ένοπλες συμμορίες του “Δεξιού Τομέα” και άλλων ανάλογων οργανώσεων που «βαπτίσθηκαν» στην Εθνοφρουρά ώστε να δρουν υπό την κάλυψη του υπουργείου Εσωτερικών. Βέβαια, η χυδαία και ανιστόρητη ταύτιση του κομμουνισμού με το φασισμό αποτελεί επίσημη ιδεολογία της Ευρωπαϊκής Ένωσης η οποία έχει θεσμοθετηθεί σε διάφορες, πρώην σοσιαλιστικές χώρες με πολλούς τρόπους. Έτσι, το κυνήγι εναντίον του ουκρανικού Κομμουνιστικού Κόμματος σήμερα δεν διαφέρει από το κυνήγι των Κομμουνιστικών Κομμάτων και Νεολαιών πριν λίγα χρόνια (Τσεχίας κλπ).

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ουκρανία
και οι νομοθεσίες περί κομμουνισμού και φασισμού

Είναι χαρακτηριστικό, ότι ο νόμος 2558 για την “Καταδίκη των κομμουνιστικών και εθνικοσοσιαλιστικών (ναζιστικών) ολοκληρωτικών καθεστώτων στην Ουκρανία και απαγόρευση της προπαγάνδας και των συμβόλων τους” λαμβάνει υπόψη τα συμπεράσματα του ψηφίσματος 1096 (1996) της 27^ης Ιουνίου 1996  της Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης “για τη διάλυση της κληρονομιάς των πρώην κομμουνιστικών ολοκληρωτικών καθεστώτων”, № 1481 (2006 ) της 26^ης Ιανουαρίου 2006, σχετικά “με την ανάγκη διεθνούς καταδίκης των εγκλημάτων των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων”, № 1495 (2006) της 12^ης  Απριλίου 2006 σχετικά “με την καταπολέμηση της αναζωπύρωσης της ναζιστικής ιδεολογίας”, № 1652 (2009) της 29^ης Ιανουαρίου 2009 αναφορικά “με τα μνημεία που είναι ευάλωτα αντιφατικών ιστορικών ερμηνειών στα κράτη – μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης”, το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του ΟΑΣΕ (09), 29 Ιουν - 3 Ιουλ 2009 σχετικά “με το απαράδεκτο της εξύμνησης των ολοκληρωτικών καθεστώτων, το άνοιγμα των ιστορικών και πολιτικών αρχείων, τη μελέτη της ολοκληρωτικής κληρονομιάς και την ευαισθητοποίηση του κοινού”, τη δήλωση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 23^ης Σεπτεμβρίου 2008, σχετικά “με την ανακήρυξη της 23^ης  Αυγούστου ως ημέρας μνήμης των θυμάτων του σταλινισμού και του ναζισμού”, το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 23^ης Οκτωβρίου 2008 στη μνήμη του “Τεχνητού λιμού στην Ουκρανία” το διάστημα 1932-1933, το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 2^ας Απριλίου 2009 σχετικά “με την ευρωπαϊκή συνείδηση για τον ολοκληρωτισμό” κλπ. κλπ., “η οποία εγκρίθηκε κατά την 58^η σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών”, εν ολίγοις στην ανιστόρητη ταύτιση φασισμού|ναζισμού με τον κομμουνισμό.

Φυσικά, βασίζεται και στο μετασοβιετικό, βαθιά αντιδραστικό νομοθετικό πλαίσιο με το οποίο συνοδεύθηκε η καπιταλιστική παλινόρθωση στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, όπως ο ουκρανικός νόμος του 1991 “για την αποκατάσταση των θυμάτων της πολιτικής καταπίεσης στην Ουκρανία” η οποία “πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του 1917-1991 από το κομμουνιστικό ολοκληρωτικό καθεστώς της Ουκρανίας”. Αλλά και το άρθρο 11 του ουκρανικού συντάγματος, το οποίο υποχρεώνει το κράτος “να προωθεί την εδραίωση και ανάπτυξη του ουκρανικού έθνους, την ιστορική συνείδησή του, προκειμένου να αποφευχθεί η επανάληψη των εγκλημάτων του κομμουνιστικού ολοκληρωτικού καθεστώτος”…

Η αποκαθήλωση του παρελθόντος
ή πώς ξαναγράφεται η Ιστορία

Η παράθεση των παραπάνω νόμων, αν και ίσως κουραστική, ωστόσο είναι άκρως αποκαλυπτική για το χαρακτήρα της αντικομμουνιστικής “νύχτας των κρυστάλλων” που έχει εξαπολυθεί στην Ευρώπη από τη διάλυση της ΕΣΣΔ και μετά, ως θεσμικού “εκτελεστικού βραχίονα” του καπιταλισμού στη χειραγώγηση της συνείδησης της εργατικής τάξης των ευρωπαϊκών κρατών, ώστε να εφαρμόσει την εργασιακή κόλαση ανεμπόδιστα. Επιπλέον, ειδικά για τον ουκρανικό εμφύλιο πόλεμο, αποτελεί και μια ακόμη απόδειξη του πώς αντιλαμβάνεται το καθεστώς του Κιέβου τον πραγματικό εχθρό του και πώς προσπαθεί να ισχυροποιήσει το νομικό κατασταλτικό πλαίσιο, όχι μόνο για την Ανατολική Ουκρανία, αλλά και για το τμήμα της χώρας που ελέγχει. Διότι οι αστοί γνωρίζουν πολύ καλά, ότι ο πραγματικός εχθρός δεν είναι το κομμάτι της ουκρανικής και ρωσικής αστικής τάξης που έχει οικονομικό και γεωπολιτικό συμφέρον από ένα Ντονμπάς – προτεκτοράτο με όποιο αφεντικό κερδίσει, αλλά ο λαός που εμπνέεται και συσπειρώνεται στα αιτήματα για ένα Ντονμπάς, μια Ουκρανία και μια Ρωσία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Με το άρθρο 2, το “κομμουνιστικό ολοκληρωτικό καθεστώς 1917-1991 στην Ουκρανία αναγνωρίζεται ως έγκλημα”, άρα απαγορεύεται (άρθρο 3) η προπαγάνδισή του, καθώς και τα σύμβολά του με κάθε τρόπο, συμπεριλαμβανομένου των εντύπων και των ΜΜΕ. Στο ίδιο άρθρο προβλέπεται ότι “σε περίπτωση μη συμμόρφωσης των νομικών προσώπων, των πολιτικών κόμματων και άλλων ενώσεων πολιτών”, θα υποβάλλεται καταγγελία στο δικαστήριο “μετά από αίτηση του κεντρικού εκτελεστικού οργάνου που εφαρμόζει την κρατική πολιτική”. Δηλαδή στην πράξη απαγορεύεται η ύπαρξη και δράση Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο νόμος παραθέτει αναλυτικά τί απαγορεύεται να προπαγανδίζεται στην Ουκρανία, εκτός αν πρόκειται για επιστημονική – ερευνητική χρήση. Αλλά είναι προφανές, ότι με το “πνεύμα» του νόμου, η εξουσία μπορεί να ερμηνεύσει μια επιστημονική έρευνα που δεν θα ταυτίζεται με τις ιδέες της ως «προπαγανδιστική” και φυσικά να απαγορευθεί.
Έτσι, απαγορεύεται η “προπαγανδιστική” χρήση όρων όπως Κομμουνιστικό Κόμμα – Ρωσικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (μπολσεβίκοι) και όλες οι ονομασίες του μέχρι φυσικά και την τελική ως ΚΚΣΕ,  Κομμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας (CPU), τα κομμουνιστικά κόμματα από τις δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης, τα κρατικά όργανα ασφάλειας του Σοβιετικού κράτους, η σημαία και τα σύμβολα της ΕΣΣΔ και των Δημοκρατιών της, οι σοσιαλιστικές ονομασίες που είχαν άλλα κράτη (ΓΛΔ, ΛΔ Βουλγαρίας, Ουγγαρίας κλπ!!!), οι ύμνοι, τα εθνόσημα και οποιοσδήποτε συνδυασμός σφυριού με δρεπάνι, το πεντάκτινο κόκκινο αστέρι και το άροτρο! Με το άρθρο 5 το κράτος “πρέπει να διερευνήσει τα εγκλήματα της γενοκτονίας, των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξαν στην Ουκρανία οι εκπρόσωποι των Κομμουνιστικών και / ή του εθνικοσοσιαλιστικού (ναζιστικού) ολοκληρωτικών καθεστώτων (…)”. Επίσης, το κράτος αναλαμβάνει “την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης σχετικά με τα εγκλήματα που διαπράττονται από το κομμουνιστικό ή/και το εθνικοσοσιαλιστικό (ναζιστικό) ολοκληρωτικά καθεστώτα” και “ενθαρρύνει και υποστηρίζει τις δραστηριότητες των μη κυβερνητικών οργανώσεων και οργανισμών” στη “διεξαγωγή ερευνητικών και εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων σε σχέση με τα εγκλήματα που διαπράχτηκαν από το κομμουνιστικό ή / και το εθνικοσοσιαλιστικό (ναζιστικό) ολοκληρωτικά καθεστώτα”. Φυσικά, ο νόμος επιβάλλει την αλλαγή της ονομασίας σε τοπωνύμια, δρόμους, γεωγραφικές περιοχές κ.λπ. που ακόμη παραπέμπει στο σοσιαλιστικό παρελθόν, καθώς και πλήρη απαγόρευση με θετικό τρόπο αυτού του παρελθόντος από τα ΜΜΕ και την εκπαίδευση.
Επίσης, αν κόμματα και οργανώσεις δεν προβούν σε αλλαγή της απαγορευμένης ονομασίας και συμβολισμού τους εντός μηνός από την έναρξη ισχύος του νόμου, τότε απαγορεύονται. Εδώ πρόκειται και για την τυπική απαγόρευση του ουκρανικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Το ίδιο θα συμβεί και σε όσα ΜΜΕ δεν “συμμορφωθούν”. Για όσους ακόμη τρέφουν ψευδαισθήσεις ότι η απαγόρευση της ναζιστικής και φασιστικής ιδεολογίας που ενυπάρχει στον παραπάνω νόμο είναι ειλικρινής και δεν αποτελεί ένα κακοφτιαγμένο άλλοθι για την επιχείρηση ολοκλήρωσης της αποσοβιετοποίησης – αποκομμουνιστικοποίησης της Ουκρανίας, η Rada “φρόντισε” να το “υπογραμμίσει” και δια νόμου και μάλιστα την ίδια μέρα που ψηφίστηκε και ο παραπάνω. Ο νόμος για το “Νομικό καθεστώς και την απόδοση τιμής στη μνήμη των μαχητών για την ανεξαρτησία της Ουκρανίας τον 20^ό αιώνα” δεν έχει μόνο υπερφίαλο τίτλο, αλλά και άκρως επικίνδυνο περιεχόμενο.
Με το νόμο αναγνωρίζονται ως “μαχητές της ανεξαρτησίας” όλα τα άτομα, οι οργανώσεις, οι ενώσεις, πολιτικές και ένοπλες, εντός και εκτός χώρας που έδρασαν από το 1917 μέχρι και το 1991, δηλαδή από την Επανάσταση του Οκτώβρη μέχρι και τη διάλυση της ΕΣΣΔ, ενάντια στην Επανάσταση και τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, ακόμη και σε συνεργασία με τους ναζί κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Πρόκειται για φιλοτσαρικές, εθνικιστικές και φασιστικές οργανώσεις όπως η “Ουκρανική στρατιωτική οργάνωση” (UVO), η “Οργάνωση των Ουκρανών Εθνικιστών” (OUN), η γνωστή για τη θηριωδία της UPA (Ουκρανικός επαναστατικός στρατός), το “Αντιμπολσεβικικό μπλοκ των λαών” (ABN) και πλήθος άλλων που αναφέρονται αναλυτικά στο κείμενο του νόμου.

UPA: Οι “Μπαντερικοί” συνεργάτες των ναζί”

Με πληροφορίες από το toperiodiko.gr
Για να γίνει περισσότερο κατανοητό τί ακριβώς αναγνωρίζει ο νόμος ως “μαχητή” της ουκρανικής “ανεξαρτησίας” ας δούμε την περίπτωση της UPA, του γνωστού Ουκρανού ναζί Στεπάν Μπαντέρα οργάνωση η οποία αποτελούσε τον ένοπλο βραχίονα της OUN _σσ. Степан Андрійович Бандера‎‎, 1909 – 1959) ήταν Ουκρανός φασίστας ιδεολόγος και θεωρητικός, ο οποίος είναι γνωστός για την συνεργασία του ιδίου και της οργάνωσής του με τους Γερμανούς κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, υπεύθυνου για πολλές χιλιάδες θανάτους κομμουνιστών, Εβραίων και Πολωνών. Η επιχείρηση αποκατάστασής του μεθοδευόταν για χρόνια μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, πήρε όμως δυναμική ώθηση επί “πορτοκαλί επανάστασης” κι ακόμα περισσότερα από το Ευρωμεϊντάν ως σήμερα. Γι’ αυτό και σήμερα οι αντιφασίστες μαχητές του Ντονμπάς χαρακτηρίζουν τα φασιστικά τάγματα και την ουκρανική Εθνοφυλακή ως “μπαντερικούς”. Η οργάνωση ξεκίνησε την ένοπλη δράση της το 1943 στην κατεχόμενη Σοβιετική δημοκρατία της Ουκρανίας, στο πλευρό των ναζί και εναντίον των Ουκρανών παρτιζάνων που μάχονταν τους κατακτητές και εναντίον των καταδρομέων του Κόκκινου Στρατού. Τουλάχιστον το 46% της ηγεσίας της οργάνωσης υπηρετούσε σε διάφορους σχηματισμούς των SS και της Γκεστάπο.
Από τα μέσα του 1946 η οργάνωση προσπάθησε να έρθει σε επαφή με τις γαλλικές, βρετανικές και αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες και από το 1948 υποστηριζόταν από την CIA στο πλαίσιο της επιχείρησης «Αεροντινάμικ», μία από τις πολλές μυστικές επιχειρήσεις εναντίον της ΕΣΣΔ που ξεκίνησε το 1948 με την κωδική ονομασία CARTEL και στρατολογούσε ντόπιους πρώην συνεργάτες των ναζί. Αν και τυπικά η οργάνωση σταμάτησε τη δράση της το 1949, ωστόσο, μικρές ομάδες δρούσαν ακόμη και μέχρι το 1956. Το 1944 υπολογίζεται ότι είχε μέχρι και 20.000 ένοπλους.
Ατέλειωτος είναι ο κατάλογος των θυμάτων μεταξύ του άοπλου πληθυσμού, τόσο στην κατεχόμενη Ουκρανία, όσο και την κατεχόμενη Πολωνία. Πλήθος τα καμένα χωριά, τα καμένα σχολειά και πολιτιστικά κέντρα, οι κτηνώδεις βασανισμοί. Πρωταγωνιστικός ήταν ο ρόλο της στην “εκκαθάριση” των Ουκρανών και Πολωνών Εβραίων. Αυτά τα ανθρωπόμορφα ναζιστικά κτήνη, ο νόμος τα αναγνωρίζει ως αγωνιστές της “ανεξαρτησίας” της Ουκρανίας, προβλέπει σειρά παροχών και κρατικών εγγυήσεων, βραβεύσεις και τιμές, τόσο στους ίδιους όσο και στις οικογένειές τους. Επιπλέον, με το άρθρο 5, το κράτος “παρέχει μια ολοκληρωμένη μελέτη της ιστορίας της πάλης  των μαχητών για την ανεξαρτησία της Ουκρανίας στον ΧΧ αιώνα” και αναλαμβάνει “σειρά μέτρων που αποσκοπούν στην αύξηση της ευαισθητοποίησης του κοινού στην ιστορία του αγώνα των αγωνιστών για την ανεξαρτησία της Ουκρανίας στον ΧΧ αιώνα, την ανάπτυξη και τη βελτίωση των προγραμμάτων σπουδών, τα σχολικά εγχειρίδια, προγράμματα και δραστηριότητες, προκειμένου να μελετήσει την ιστορία της πάλης των μαχητών για την ανεξαρτησία της Ουκρανίας ΧΧ αιώνα, να διαδώσει αντικειμενικές πληροφορίες στην Ουκρανία και τον κόσμο για τον αγώνα και τους αγωνιστές για την ανεξαρτησία της Ουκρανίας στον ΧΧ αιώνα”.
Επίσης, με το άρθρο 6 προβλέπεται ότι οι πολίτες της Ουκρανίας και οι αλλοδαποί που δημόσια περιφρονούν τα πρόσωπα που αναφέρονται στο άρθρο 1 του νόμου ή εμποδίζουν την υλοποίηση των δικαιωμάτων των “αγωνιστών για την ανεξαρτησία της Ουκρανίας στον ΧΧ αιώνα”, “φέρουν ευθύνη σύμφωνα με το νόμο”. Η δημόσια άρνηση της “νομιμότητας του αγώνα για την ανεξαρτησία της Ουκρανίας στον ΧΧ αιώνα”, η “βεβήλωση της μνήμης των αγωνιστών για την ανεξαρτησία της Ουκρανίας στον ΧΧ αιώνα” είναι παράνομη. Για την ιστορία να σημειωθεί ότι και οι δύο νόμοι υπογράφτηκαν από τον Ποροσένκο.

Πριν την αντεπανάσταση του Μαϊντάν το 2013, ο ουκρανικός πληθυσμός είχε μειωθεί κατά δέκα εκατομμύρια, περίπου το 20% του συνόλου του 1991. Σήμερα (σσ. πριν τη Ρωσική εισβολή), το ΑΕΠ της Ουκρανίας ακόμα δεν έχει φτάσει τα επίπεδα του 1990. Οι άνθρωποι έχουν καθαρή επίγνωση ότι οι διεθνείς οικονομικοί θεσμοί, όπως το ΔΝΤ, επιβάλλουν σκληρά και μη δημοφιλή μέτρα λιτότητας. Επομένως, η στάση του λαού απέναντι στα εθνικά διακοσμητικά σύμβολα και τις γιορτές είναι πολύ επιφυλακτική. Η επίσημη παρέλαση ακολουθεί από μία άλλη, που αποτελείται από μία γραμμή εθελοντών ακροδεξιών παραστρατιωτικών και μη κυβερνητικών οργανώσεων, οι οποίοι ασχολούνται με την τροφοδοσία του στρατιωτικού εξοπλισμού. Παρελαύνουν ενώ φωνάζουν “Ζήτω η Ουκρανία”. Στο μεταξύ, σκορπίζει το πλήθος που κουνούσε τις σημαίες. Μία γυναίκα που πουλάει πατριωτικά σύμβολα ζητάει από τους ανθρώπους να αγοράσουν μία μικρή σημαία ή τουλάχιστον μία κορδέλα με τα εθνικά χρώματα, ενώ δεν πούλησε σχεδόν τίποτα κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων. Ένας ηλικιωμένος αστειεύεται ενώ ζητάει χρήματα από τους περαστικούς. “Ημέρα της Ανεξαρτησίας; Ανεξαρτησία από το λαό · τίποτα δεν εξαρτάται από εμάς πλέον. Μήπως έχετε μερικά ψιλά;”…
                                                                 Πηγή: counterpunch.org

Όλα τα σφυριά του ιμπεριαλισμού
συντονισμένα
Λίγα ακόμη για την Μεραρχία SS "Γαλικία"

15 Νοεμβρίου 2024  · Οι ουκρανικές SS μέρες και νύχτες της Οττάβα
Οι υπηρεσίες της καναδικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης συνέστησαν να μην δημοσιοποιηθούν τα ονόματα 900 Ουκρανών ναζί εγκληματιών πολέμου, φοβούμενοι ότι θα μπορούσε να τροφοδοτήσει τη ρωσική προπαγάνδα και να βλάψει την Ουκρανία, ενώ θα συνιστούσε απειλή για την ασφάλεια των επιζώντων μελών των SS που εγκαταστάθηκαν στον Καναδά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Και κάπως έτσι, ο ελεύθερος δυτικός κόσμος, αυτός ο διαχρονικός θεματοφύλαξ της κάθε φορά σωστής πλευράς της Ιστορίας, εκείνης που βαφτίζει τα σφαγιασμένα πιτσιρίκια στην Παλαιστίνη ως μοιραία συνέπεια του δικαιώματος των σιωνιστών στην αυτοάμυνα, αλλά τους εξεγερμένους ανθρακωρύχους του Ντονμπάς που πήραν τα όπλα για να αμυνθούν στην ρελάνς των σφαγέων του Μπάμπι Γιαρ, ως ρωσόφωνους αυτονομιστές τρομοκράτες, αποφάσισε να εξακολουθεί να προστατεύει τους γνήσιους μπαντερικούς ναζί, για να μην πληγώσει τα αισθήματα των σημερινών ορφανών του μπαντερικού ναζισμού, στο Κίεβο. Αυτήν την νέα ομορφιά της Οττάβα, αποκάλυψε η καναδική εφημερίδα The Globe and Mail αναδεικνύοντας τις πολυπλόκαμες, διαχρονικές εκλεκτικές συμπάθειες και σχέσεις των απογόνων των θανατηφόρων “εκπολιτιστών” του αυτόχθονα πληθυσμού, με τον ουκρανικό ναζιστικό εσμό και τους φίλους του. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, νωρίτερα αυτό το μήνα, η Library and Archives Canada (LAC) - Βιβλιοθήκη και Αρχεία του Καναδά - αρνήθηκε να δημοσιοποιήσει μια μυστική έκθεση που περιείχε τα ονόματα των ναζί εγκληματιών πολέμου που εγκαταστάθηκαν στην χώρα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ως απάντηση στα αιτήματα Πρόσβασης σε Πληροφορίες από την The Globe and Mail και την εβραϊκή οργάνωση B' nai Brith. Η απόφαση να κρατηθεί μυστικό το Μέρος 2 της έκθεσης της Επιτροπής Deschênes του 1986 έχει τεκμηριωθεί και αποκαλυφθεί από εβραϊκές οργανώσεις και ιστορικούς σε όλο τον κόσμο.
Η κυβέρνηση αντιμετώπισε εκκλήσεις εδώ και δεκαετίες να την αποχαρακτηρίσει.Αρκετές κυβερνητικές υπηρεσίες κάθισαν και σκαρφίστηκαν αφορμές για να μην δημοσιοποιηθεί η έκθεση βάσει του νόμου περί ελεύθερης πρόσβασης. Μεταξύ των “ανησυχιών” που εκφράστηκαν ήταν ο κίνδυνος κατάχρησης της έκθεσης από την ρωσική προπαγανδιστική μηχανή, για να υπονομεύσει την Ουκρανία. Δηλαδή, το πρόβλημα δεν είναι ότι ο Καναδάς φυγάδευσε και πρόσφερε κάθε άνεση σε εκατοντάδες Ουκρανούς SS, ούτε ότι στη σημερινή Ουκρανία, από το 2015, ισχύει νομοθετικό πλαίσιο που μετέτρεψε τους συνεργάτες των ναζί και σφαγείς του ουκρανικού και πολωνικού λαού σε “ήρωες” του “αγώνα” ενάντια στον σοβιετικό “ζυγό”. Το πρόβλημα είναι “να μην το μάθει” ο Πούτιν.
Στο μεταξύ, μερικούς μήνες πριν, ο πρώην πρόεδρος της καναδικής Βουλής των Κοινοτήτων Anthony Rota προσκάλεσε έναν βετεράνο της ουκρανικής μεραρχίας SS σε επίσκεψη του Ουκρανού προέδρου Ζελένσκι. Ο γηραλέος ναζί Γιαροσλάβ Χούνκα δέχτηκε χειροκροτήματα και ο Ρότα, ο οποίος αργότερα παραιτήθηκε από πρόεδρος εξαιτίας αυτού του φιάσκου, τον επαίνεσε ως “ήρωα”. Αλλά προφανώς αυτά δεν υπονομεύουν την Ουκρανία. Εκατοντάδες μέλη της Ουκρανικής Μεραρχίας SS Galicia - η Γαλικία είναι ιστορική και γεωγραφική περιοχή της ανατολικής Ευρώπης βόρεια των Καρπαθίων και σήμερα μοιράζεται μεταξύ Πολωνίας και Ουκρανίας. - που εγκαταστάθηκαν στον Καναδά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είναι μεταξύ των ονομάτων στην αδημοσίευτη έκθεση του 1986.
Ο Richard Provencher, εκπρόσωπος της LAC, είπε ότι η απόφαση για απόκρυψη της έκθεσης “βασίστηκε σε ανησυχίες σχετικά με τον κίνδυνο βλάβης στις διεθνείς σχέσεις” του Καναδά. Είπε ότι η αρμοδιότητα για την αποκάλυψη της έκθεσης ανήκει στην Pascal St-Onge, Υπουργό Καναδικής Κληρονομιάς, ο οποίος έχει την επίβλεψη της LAC. Ο Charles Thibault-Béland, εκπρόσωπος της κυρίας St-Onge είπε ότι “αν και εκτιμούμε την αρχή της διαφάνειας, είναι επιτακτική ανάγκη να δημοσιοποιούνται έγγραφα με υπεύθυνο τρόπο που προστατεύει και διαφυλάσσει την ατομική, εθνική και διεθνή ασφάλεια” __ “Η απόφαση για απόκρυψη της Έκθεσης του Μέρους ΙΙ της Επιτροπής Deschênes λήφθηκε σε συνεργασία μεταξύ της κυβέρνησης και της Βιβλιοθήκης και Αρχείων του Καναδά, μετά από συμβουλές από αξιωματούχους από μια σειρά υπηρεσιών και σύμφωνα με τον νόμο περί πρόσβασης στις πληροφορίες και τον νόμο περί ιδιωτικότητας”, είπε.
Πρόσθεσε ότι το Τμήμα Πολιτιστικής Κληρονομιάς βασίστηκε “στις συμβουλές των αξιωματούχων δημόσιας ασφάλειας που έχουν εμπειρία σε αυτά τα θέματα, λαμβάνοντας υπόψη το γεωπολιτικό πλαίσιο αυτή τη στιγμή”. Ο κ. Thibault-Béland είπε “θα επανεξετάσουμε την απόφαση να δημοσιοποιήσουμε αυτά τα έγγραφα αργότερα”. Ωστόσο, ο Ντέιβιντ Μάτας, νομικός σύμβουλος του B'nai Brith, είπε ότι ¨¨με το που ήρθαν στον Καναδά, τα μέλη της ουκρανικής Μεραρχίας SS “Γαλικίας”, μπόρεσαν να βρουν ασυλία για τα εγκλήματα τους, επειδή η Επιτροπή Deschênes δεν χρησιμοποίησε τον ορισμό του Δικαστηρίου της Νυρεμβέργης για τους εγκληματίες πολέμου, αλλά μάλλον έναν περιοριστικό ορισμό του Καναδά¨¨. Πρόσθεσε ότι “η ιδέα ότι η δημοσιοποίηση των ονομάτων των μελών της μεραρχίας θα βοηθούσε κατά κάποιο τρόπο τους Ρώσους στην εισβολή τους στην Ουκρανία είναι στρεβλή”__ “Η σιωπή, αντί να βοηθήσει την Ουκρανία και να βλάψει τη Ρωσία, θα είχε το αντίθετο αποτέλεσμα”, είπε. Το Κέντρο Φίλων του Σάιμον Βίζενταλ ανέφερε ότι η δημοσιοποίηση της αναφοράς θα βοηθούσε στην αποκάλυψη της αλήθειας, επίσης ότι οι ανησυχίες για τη δημόσια ασφάλεια είναι υπερβολικές, καθώς οι περισσότεροι από τους φερόμενους εγκληματίες πολέμου είναι νεκροί. “Πρέπει πραγματικά να ανησυχούμε για την ασφάλεια των Ναζί που δεν ζουν πια;” αναρωτήθηκε η Jaime Kirzner-Roberts, ανώτερο στέλεχος του Κέντρου Βίζενταλ. “Η δημοσιοποίηση των εγγράφων θα δώσει τελικά στους Καναδούς την ευκαιρία να δουν μόνοι τους τα στοιχεία και να διαχωρίσουν την κατηγορία από την πραγματικότητα”. Η Δρ Κάθριν Τσάτερλι, ιδρυτική διευθύντρια του Καναδικού Ινστιτούτου για τη Μελέτη του Αντισημιτισμού, είπε ότι “πρέπει να υπάρχουν μερικές πραγματικά μεγάλες βόμβες στην έκθεση, δεδομένης αυτής της απόφασης για να συνεχίσει να καταστέλλει την αλήθεια” _αυτά τα ολίγα από τον δημοκρατικό Καναδά…
Ποιοι είναι όμως αυτοί οι Ουκρανοί ναζί που προστατεύονται ακόμη και νεκροί από την Οττάβα; Η Ουκρανική 14^η Μεραρχία Γρεναδιέρων των Τεθωρακισμένων Δυνάμεων SS “Γαλικία”, πιο γνωστό ως "Μεραρχία SS Γαλικία" ήταν ένας τακτικός σχηματισμός των SS της ναζιστικής Γερμανίας, που συγκροτήθηκε από Ουκρανούς συνεργάτες των κατακτητών και έλαβε μέρος στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Συμμετείχε στις μαζικές σφαγές του κατεχόμενου ουκρανικού και πολωνικού λαού και πολέμησε με λύσσα τα παρτιζάνικο τμήματα και τον Κόκκινο Στρατό. “Μαγιά” της ήταν οι ουκρανικές αντικομμουνιστικές - αντισοβιετικές συμμορίες OUN και UPA του «πατριάρχη» του ουκρανικού ναζιστικού εθνικισμού, Στεπάν Μπαντέρα, “ήρωα” πλέον του σημερινού καθεστώτος του Κιέβου. Από το φθινόπωρο του 1943, μονάδες της μεραρχίας χρησιμοποιήθηκαν σε επιχειρήσεις κατά των ανταρτών στην Ευρώπη. Στα μέσα Ιουλίου του 1944, το τμήμα της πρώτης στρατολόγησης ηττήθηκε από τον Κόκκινο Στρατό στις μάχες κοντά στο Μπρόντι. Στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1944, τα μάχιμα συντάγματα της μεραρχίας αναπτύχθηκαν για την καταστολή της Σλοβακικής Εξέγερσης και μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου 1944 η μεραρχία αναπτύχθηκε στη Σλοβακία με πλήρη ισχύ.  Στις αρχές του 1945, η μεραρχία μεταφέρθηκε στα Βαλκάνια, όπου συμμετείχε σε επιχειρήσεις κατά των Γιουγκοσλάβων παρτιζάνων. Αλλά μάλλον ούτε αυτά πρέπει να τα λέμε δημόσια για να μην τα μάθει ο Πούτιν και συκοφαντήσει τα έμπλεα αγνό πατριωτισμό παλικάρια του “Αζόφ” και του “Δεξιού Τομέα”.
Εξάλλου η Ουκρανία δεν έχει ναζί. Ούτε πόλεμο Έτσι δεν είναι;

Ένα άδειο πάθος
Εντυπώσεις από την “Ημέρα Ανεξαρτησίας” στο Κίεβο

2016_Κίεβο, Ουκρανία.
Μία ξαφνική βροχή διώχνει τους λίγους τουρίστες από τους δρόμους. Το Κίεβο φαίνεται εγκαταλειμμένο, με εξαίρεση την κεντρική πλατεία όπου αρκετές εκατοντάδες άνθρωποι περιμένουν τη στρατιωτική παρέλαση. Κατά μήκος του κεντρικού δρόμου, Khreschatyk, υπάρχουν λίγες γραμμές θεατών, οι οποίες αποτελούνται κυρίως από παραστρατιωτικούς εθνικιστές, χαμηλόβαθμους στρατιωτικούς και πολιτικούς αξιωματούχους, που κινητοποιήθηκαν για την εκδήλωση και τους συγγενείς των συμμετεχόντων στην παρέλαση. Πέρα από αυτούς, υπάρχουν ομάδες ανθρώπων με άσπρες μπλούζες, οι οποίοι προσλήφθηκαν για να κουνάνε εθνικές σημαίες μέχρι το βράδυ. Πολλά γραφεία εργασίας προσέφεραν αυτή τη «δουλειά» για τις 23 και 24 Αυγούστου.
Λίγο πριν την Ημέρα Ανεξαρτησίας στις 24 Αυγούστου, οι ουκρανικές αρχές ανακοίνωσαν ότι θα πραγματοποιηθεί μία στρατιωτική παρέλαση προκειμένου “να δείξουμε στον Πούτιν πόσο αποφασισμένοι είμαστε”. Έτσι, ολόκληρη η παράσταση, όπως αποδείχθηκε, προορίζονταν για έναν και μόνο θεατή. Φαίνεται κάπως σουρεαλιστική μία νήσος θριαμβευτικού εθνικισμού στη μισό – εγκαταλειμμένη πόλη. Ομάδες παραστρατιωτικών με στολές παραλλαγής ελπίζουν ότι όλα τα στρατιωτικά οχήματα θα κατευθυνθούν σύντομα ανατολικά προς το Ντονμπάς για να «σκοτώσουν όλους τους αυτονομιστές και τους sovoks» (υποτιμητικός όρος για τους Ουκρανούς που είναι υπέρ των σοβιέτ) εκεί πέρα. Υπάρχουν δεκάδες Humvee, που έχουν δοθεί από τις ΗΠΑ, σε δημόσια θέα, μαζί με τα ίδια τα τανκ και τα πυραυλικά συστήματα, τα οποία σημαδεύουν σχεδόν καθημερινά τα χωριά και τις πόλεις του Ντονμπάς στην ανατολική Ουκρανία, τιμωρώντας τους πολίτες και τις τοπικές πολιτοφυλακές για τη «λάθος επιλογή» τους να απορρίψουν την υπέρ-εθνικιστική Ουκρανία, που γεννήθηκε από την «Επανάσταση της Αξιοπρέπειας» στην πλατεία Μαϊντάν πριν από δυόμιση χρόνια.
Επίσης, παρελαύνουν αρκετές μονάδες του διαβόητου πυραυλικού συστήματος BUK. Αυτό σόκαρε κάποιους διεθνείς παρατηρητές, επειδή τα ανώτερα στρατιωτικά κλιμάκια της Ουκρανίας προσπάθησαν να πείσουν τα παγκόσμια ΜΜΕ πριν από δύο χρόνια, μετά την πρόσκρουση της πτήσης 17 των Μαλαισιανών Αερογραμμών στις 17 Ιουλίου του 2013 ότι η Ουκρανία δεν είχε BUK. Έλεγαν ότι το σύστημα BUK της Ουκρανίας είχε πουληθεί στη Γεωργία.

Η μιλιταριστική ρητορική και οι υποσχέσεις ότι “θα τιμωρηθούν οι τρομοκράτες και οι αυτονομιστές” κυριάρχησαν στις ομιλίες των επισήμων, τροφοδοτώντας το επόμενο κύμα εμφύλιας διαμάχης στη χώρα. Παρόλα αυτά, εν αντιθέσει με τους παραστρατιωτικούς και τους επίσημους, αυτοί που μισθώθηκαν για να κουνάνε τις σημαίες φαίνονται να βαριούνται και να μισοκοιμούνται μετά από πολλές ώρες υπό την προσεκτική επίβλεψη των οργανωτών της παρέλασης. Αποφεύγουν κάθε σχόλιο και αποστρέφουν ντροπαλά το πρόσωπό τους από τις κάμερες. Οι αξιοθρήνητες ομιλίες για τα «ξεπερασμένα σοσιαλιστικά στερεότυπα» και για τους «ύπουλους εχθρούς», τους «τρομοκράτες» του Ντονμπάς και τους Ρώσους «εισβολείς» έγιναν δεκτές μέσα σε σιωπή. Κατά κανόνα, όσο πιο εξαρτημένη γίνεται μία χώρα, τόσο πιο υστερική είναι η πατριωτική προπαγάνδα της κυβέρνησης. Η «ανεξαρτησία» των περισσότερων μισό-αποικιών, οι οποίες καταπιέζονται οικονομικά από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, είναι κατ’ όνομα. Στην καλύτερη περιορίζεται σε μία εθνική σημαία, έναν ύμνο και άλλα εμβλήματα. Αυτό βλέπουμε στη σημερινή Ουκρανία: Τα πατριωτικά συνθήματα όπως «η Ουκρανία υπεράνω όλων» και χαιρετισμοί στους ήρωες (της εκστρατείας εναντίον της Ρωσίας) είναι πανταχού παρόντα μαζί με άλλα εθνικά σύμβολα. Στο μεταξύ, όλες οι σημαντικές πλευρές της ζωής της χώρας έχουν αποφασιστεί και συνεχίζουν να αποφασίζονται εξωτερικά. Η μόνο εναπομείνασα πλευρά της «κυριαρχίας» είναι τα σύμβολα. Επομένως τονίζονται διαρκώς από όλα τα ΜΜΕ.
Κατά τη διάρκεια των 25 χρόνων της μετά-σοβιετικής «ανεξαρτησίας», η Ουκρανία χάνει σταθερά την κυριαρχία της. Οι περισσότεροι Ουκρανοί, ακόμα και κάποιοι υπέρ-εθνικιστές, το συνειδητοποιούν πολύ καλά. Γι’ αυτό το λόγο, οι εθνικές γιορτές όπως η Ημέρα της Ανεξαρτησίας ή η Ημέρα του Συντάγματος (28 Ιουνίου) ποτέ δεν υπήρξαν πολύ δημοφιλείς, σε σύγκριση με τις γιορτές της σοβιετικής περιόδου ή τις τοπικές γιορτές. Οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ότι ζουν σε μία χώρα που δεν κυβερνάται από τους ίδιους αλλά από τις αρχές που διορίστηκαν ή εγκρίθηκαν από τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Μνημείο Δόξας στο Λβιβ: μια ακόμη κατεδάφιση;

Τώρα είναι η σειρά του Μνημείου Δόξας στο Λβιβ - ενός μνημείου που ανεγέρθηκε το 1970 στη μνήμη των νικητών επί του Ναζισμού στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο. Εδώ και πολλά χρόνια, εκπρόσωποι εθνικιστικών οργανώσεων το κοιτούν με μίσος και δυσπιστία - το μνημείο δεν ταιριάζει στο όραμά τους για την Ουκρανία. Μνημείο Δόξας στο Λβιβ: συχνά βανδαλισμένο, τούτη τη φορά η επιγραφή "Στους νικητές επί του φασισμού" αφαιρέθηκε, αντί αυτής έγραψαν "Μνημείο στους κατακτητές" με λευκή μπογιά (Φωτο Δνση Εθνικής Λβιβ).

Οι δημιουργοί έλαβαν το Κρατικό Βραβείο Σεφτσένκο

Σίγουρα, οι ήρωες είναι διαφορετικοί τώρα, - αναστενάζει η κάτοικος του Λβιβ, Ρίμα Αρκάντιεβνα, της οποίας ο σύζυγος και ο αδελφός πέρασαν ολόκληρο τον πόλεμο. – Είμαι από το Ζιτόμιρ, αλλά μετά τον πόλεμο μετακομίσαμε στο Λβιβ. Αποδεικνύεται ότι οι πιο κοντινοί και αγαπημένοι μου, που συμμετείχαν στον αγώνα κατά του Ναζισμού, είναι Ουκρανοί – επίσης κατακτητές; Η Ρίμα διατηρεί τη συνήθεια να φέρνει λουλούδια στο Μνημείο, στον Λόφο της Δόξας και στο Πεδίο του Άρη κάθε χρόνο την Ημέρα της Νίκης _και όχι μόνο. Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια το κάνει προσεκτικά, χαράματα την αυγή, όταν τα πρώτα μίνι λεωφορεία μόλις αρχίζουν να κυκλοφορούν στην πόλη – υπάρχουν πάρα πολλές φασιστικές προβοκάτσιες σε χώρους μνημείων.

Αυτό το μνημείο είναι στην πραγματικότητα το μόνο αξιοσημείωτο μέρος που τραβάει την προσοχή ανάμεσα στα γκρίζα κτίρια σε αυτήν την περιοχή. Εδώ οι εθνικιστές ισχυρίζονται ότι δεν έχει καλλιτεχνική ή ιστορική αξία, - σημειώνουν ορισμένοι - Αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Οι σχεδιαστές, οι κατασκευαστές, οι γλύπτες, οι αρχιτέκτονες έλαβαν το Κρατικό Βραβείο Τάρας Σεφτσένκο το 1972. Δεν ήταν τυχαίο, άλλωστε. Το μνημείο - "Μνημείο της Στρατιωτικής Δόξας των Σοβιετικών Ενόπλων Δυνάμεων" - είναι ένα σύνολο πολλών στοιχείων. Η κεντρική χάλκινη ομάδα είναι η Πατρίδα, η οποία δέχεται τον όρκο πίστης από έναν Σοβιετικό Στρατιώτη και φιλάει το σπαθί του. Και στις δύο πλευρές της τεράστιας γρανιτένιας στήλης υπάρχουν ψηλά ανάγλυφα από σφυρήλατο χαλκό, που αφηγούνται τη γέννηση και τα κατορθώματα του Κόκκινου Στρατού. Και η σύνθεση στεφανώνεται από έναν πυλώνα 30 μέτρων, διακοσμημένο με ψηλά ανάγλυφα που απεικονίζουν στρατεύματα – πεζικό, βασικό μέχρι έναν ναύτη. Ο πυλώνας είναι αυτός που θα κατεδαφιστεί πρώτος __Αυτή η απόφαση ελήφθη στο ΔΣ του Λβιβ, “χρειάζεται αποκομμουνιστικοποίηση”, Οι διαμάχες γύρω από το μνημείο προέκυψαν πολύ καιρό πριν, ακόμη και πριν από την “Επανάσταση της Αξιοπρέπειας”_σσ.2014 Українська революція‎‎, _Ukrayinsʹka revolyutsiya, Ουκρανία Φεβ-2014, με διαδηλώσεις κατά της διαφθοράς, του αυταρχισμού, του εγκληματικού κράτους και λόγω της άρνησης του προέδρου να παραιτηθεί... αλλά μετά από αυτήν, το ενδιαφέρον για την κατεδάφιση του μνημείου εντάθηκε. Μπήκε αρχικά σαν ζήτημα μερικής αποσυναρμολόγησής του (το 2014, πάντα) όταν αποφασίστηκε ότι δεν θα κατεδαφιζόταν ολοκληρωτικά και “οι εικασίες πρέπει να σταματήσουν”. Δύο χρόνια αργότερα, το θυμήθηκan ξανά – αντιβαίνει λένε κάθε τόσο στον νόμο (σσ. περί αποκομμουνιστικοποίησης). Περιοδικά, του έριχναν μπογιές, κατέστρεφαν το σφυροδρέπανο, σχεδίαζαν σβάστικες, έσπαγαν τις γρανιτένιες πλάκες και έγραφαν διάφορα, μετά κόπαζε... Αλλά όχι αυτή τη φορά.

Το "Στους νικητές επί του φασισμού" αφαιρέθηκε,
αντί αυτής έγραψαν "Μνημείο στους κατακτητές" με λευκή μπογιά
(Φωτο Δνση Αστυνομίας Λβιβ)

Εκπρόσωποι εθνικιστικών οργανώσεων πήραν την κατάσταση στα χέρια τους, “επειδή το απαιτεί ο νόμος” - έσπασαν τις πλάκες, το βανδάλισαν με εξαφανισμένη την αστυνομία, μετά, στο σκοτάδι, εκπρόσωποι της αστικής οργάνωσης Εθελοντικό Κίνημα OUN προσπαθούσαν να σβήσουν την επιγραφή "μνημείο στους κατακτητές" και έβγαζαν τη λύσσα τους με διάφορους τρόπους και άναρθρες κραυγές, χαιρετώντας φασιστικά __ Το Τάγμα OUN (Батальйон “ОУН”), επίσης γνωστό ως Κοινό Τάγμα Εδαφικής Άμυνας Νίζιν (Зведий батальйон треторіалійної оброні міста Ніжна) είναι ένας εθελοντικός ένοπλος σχηματισμός me νέους εθελοντές. Mε κατασχεμένα όπλα, to 2014, η μονάδα απηύθυνε έκκληση στον Ουκρανό Πρόεδρο Ποροσένκο να χορηγήσει στο απόσπασμα επίσημο καθεστώς και να παράσχει νόμιμα όπλα - Δεν τους πείραξαν οι αστυνομικοί, “παιδιά είναι οι vatniks” …παραδέχτηκαν το λάθος τους, ζήτησαν συγγνώμη, αλλά φώναζαν “Κατεβάστε το σφυροδρέπανο, φύγετε από το μνημείο” Οι κάτοικοι του Λβιβ έχουν ανάμεικτα συναισθήματα για το γεγονός. Κάποιοι λίγοι το υποστηρίζουν, ο πολύς κόσμος όχι. - Αυτό το μνημείο δεν έχει ενοχλήσει ποτέ τους κατοίκους του Λβιβ …ας το γκρεμίσουν αν έχουν το θάρρος, γράφουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. - Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε προς τιμή ποιανού είναι εκεί.
Το αστέρι στο μνημείο να φύγει; η Ουκρανία (Ουκρανική ΣΣΔ) έδωσε 2,5 εκατομμύρια ανθρώπους της (5,5 εκατομ. νεκρούς αιχμαλώτους πολέμου και πολίτες) __Οι επίδοξοι πατριώτες που λεηλάτησαν τη χώρα για 26 χρόνια τώρα ασχολούνται με βανδαλισμούς, τώρα επιστράτευσαν ειδικούς του Πολυτεχνείου, οι οποίοι αξιολόγησαν την τεχνική του κατάσταση… κηρύχθηκε μη ασφαλές και αποφασίστηκε η αποσυναρμολόγηση του υψηλότερου τμήματός του, του πυλώνα των 30μ, ο οποίος αποτελεί σαφή απειλή για τους πεζούς. Η απόφαση ελήφθη και προτάθηκε να μεταφερθεί στο Μουσείο Επικράτειας του Τρόμου - ένα μουσείο μνήμης ολοκληρωτικών καθεστώτων στο χώρο πρώην φυλακής __Μιλάμε μόνο για τον πυλώνα, δεν θα αγγίξουμε την Πατρίδα, τον στρατιώτη, την γρανιτένια στήλη με ανάγλυφα, - σημείωσε το δημοτικό συμβούλιο. - Προς το παρόν. Οι επόμενες αποφάσεις για το μνημείο θα ληφθούν σύντομα _ήδη ανέλαβε ο ανάδοχος.