Κωνσταντίνος και Ελένη _κατ΄ευφημισμό ™® ωραία _μύθοι και πραγματικότητα

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε Κωνσταντίνους και Κωνσταντίνες,
Κωνσταντίες, Κωνστάντζες, Κωνσταντινιές και Κωνσταντούλες,
Κωστούλες, Κωστίες και Κωνστάντω.

Η “χριστιανή” Ελένη _Helen _Elena _Hélène _Helena _Хелен, όπως και να το κάνουμε είναι φίρμα _μεγάλη φίρμα (κυριολεκτικά και μεταφορικά).  Δείτε όμως πρώτα τα άκρως ενδιαφέροντα εδώ σχετικά με τον μύθο της πρώτης διδάξασας ™® της “ωραίας” Ελένης …Καταγωγή \  Αρπαγές/εθελοντικές φυγές, γάμοι \ Αρπαγή από τον Θησέα \ Μενέλαο \ Αρπαγή από τον Πάρη \ Γάμος με τον Δηίφοβο … με τον Αχιλλέα \ Τα παιδιά της \  H Ελένη στην Τροία \ Το ταξίδι της επιστροφής \ Η Ελένη στην Αίγυπτο … στη Σπάρτη \ “Θάνατος” _σε εισαγωγικά

Ο Μάνος μας πρότεινε τη δική του Είκοσι χρόνια με ρωτάς \ ποιος πήρε την Ελένη... μα εκείνη μόνη στο σχολειό  τον Πάρη περιμένει... \ Είκοσι χρόνια με ρωτάς ποιόν αγαπά η Ελένη... είναι στη Σπάρτη, στα νησιά στην Τροία παντρεμένη... Με ρωτούν για την Ελένη αχ Ελένη κλπ.
Ο τραγουδιστής και μουσικός Χρόνης Αηδονίδης γνωστός με το προσωνύμιο "Το αηδόνι της Θράκης", στο ΑΧ Αμάν Ελένη την είδε αλλιώς - Δεν ημπορώ τα μάτια μου Ελένη, ψηλά να τα σηκώσω, χαϊδεμένη \ αμάν αμάν αμάν Ελένη _μικρή και ζηλεμένη \ Και την καημένη μου καρδιά Ελένη \ παρηγοριά να δώσω, χαϊδεμένη … αμάν αμάν αμάν Ελένη \ με τρέλανες καημένη \ Εσύ ήσουνα που μου ΄λεγες Ελένη \ σαν δε σε διω πεθαίνω, χαϊδεμένη … αμάν αμάν αμάν Ελένη, μικρή μικρή και ζηλεμένη \ Και τώρα περπατείς και λες Ελένη \ πού σ’ είδια που σε ξέρω, χαϊδεμένη _ αμάν αμάν αμάν Ελένη

Κάθε 21^η Μάη η Ορθόδοξη Εκκλησία “τιμά δύο από τις σημαντικότερες μορφές του Χριστιανισμού: τον Κωνσταντίνο τον Μέγα και την Αγία Ελένη”, που φέρουν τον ξεχωριστό τίτλο των Ισαποστόλων (χαρακτηρισμός που δίνεται μόνο σε ελάχιστους Αγίους και σημαίνει «ισότιμοι με τους Αποστόλους» στην προσφορά τους στη διάδοση και στερέωση του Χριστιανισμού)… η τιμή δεν είναι απλώς συμβολική. Αμέτρητοι ναοί αφιερωμένοι σε αυτούς, χιλιάδες φέρουν τα ονόματά τους και η μνήμη τους ζει τόσο στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας όσο και στη συλλογική συνείδηση του λαού. Ο συνδυασμός της βασιλικής εξουσίας με τη χριστιανική πίστη τους κατέστησε οικουμενικά πρότυπα ηγεσίας, αφοσίωσης και αποστολικού έργου κλπ μπλα_μπλα_μπλα, για τα οποία βρίθει το διαδίκτυο περί πίστης τους στην αλήθεια και την αγάπη του Θεού …Ἀπολυτίκιον (Ήχος πλ. δ’) Τοῦ Σταυροῦ σου τὸν τύπον ἐν οὐρανῷ θεασάμενος, καὶ ὡς ὁ Παῦλος τὴν κλῆσιν οὐκ ἐξ ἀνθρώπων δεξάμενος, ὁ ἐν βασιλεῦσιν, Ἀπόστολός σου Κύριε, Βασιλεύουσαν πόλιν τῇ χειρὶ σου παρέθετο· ἣν περίσωζε διὰ παντὸς ἐν εἰρήνη, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, μόνε Φιλάνθρωπε. __ Έτερον Ἀπολυτίκιον (Ήχος γ’. Θείας πίστεως) Πρῶτος πέφηνας, ἐν Βασιλεῦσι, θεῖον ἕδρασμα, τῆς εὐσεβείας, ἀπ’ οὐρανοῦ δεδεγμένος τὸ χάρισμα· ὅθεν Χριστοῦ τὸν Σταυρὸν ἐφανέρωσας κλπ. κλπ είναι πολύ μεγάλο αυτό...

(συνειρμικά)
"Υπάρχουνε δύο ειδών πόρνες, έλεγε η πουτάνα η Ελένη. Οι πόρνες στο σώμα και οι πόρνες στην ψυχή. Το δεύτερο είδος είναι το χειρότερο. Γιατί αυτές είναι που μπορούνε να σου κάνουν το μεγαλύτερο κακό. Το σώμα μου το βρώμισα. Την ψυχή μου ποτέ. Κυλίστηκα στην πιο βαθιά κόλαση της σάρκας, αλλά η ψυχή μου ήτανε έξω και πέρα απ' αυτήν τη βρωμιά και την κατρακύλα. Πέρασαν πολλοί άντρες από το κορμί μου. Έβγαζαν απάνω του όλα τους τ' απωθημένα. Πολλές φορές νόμιζα πως θα το ξέσκιζαν. Με τόση βία και πάθος μ' έπαιρναν. Και γινόμουν παιχνιδάκι στα χέρια τους που με πασάρανε σαν μπάλα ο ένας στον άλλο χωρίς συμπόνια, οίκτο, έλεος.
Περνούσα χιλιάδες φορές από τη Σκύλα και τη Χάρυβδη που με ρούφαγε και με ξέρναγε σε χέρια χυδαία κι ανελέητα. Και κάθε φορά που ένας άντρας σηκωνόταν από πάνω μου, ένιωθα κι ένα μέρος της ψυχής μου να νεκρώνεται. Τόσο, που έφτασα στο σημείο ν' αναρωτιέμαι: Μου έχει μείνει άραγε καθόλου ψυχή ή έχει πεθάνει; Θεέ μου, που είναι η ψυχή μου; ούρλιαζα μες την ερημιά και την απόγνωσή μου. Που είναι η ψυχή μου; Θέλω πίσω την ψυχή μου. Δεν είναι κανείς για να μ' ακούσει;" _για την απίστευτα συγκλονιστική ιστορία της ιερόδουλης Ελένης Ευαγγέλου έτσι όπως την αφηγήθηκε, βγαλμένη μέσα από τα μυστικά που κρύβονται στο βούρκο της πορνείας και τους οίκους ανοχής εκδότης ιδιωτική (εξαντλημένη, που έχω στο χάος της βιβλιοθήκης) _ISBN13 #9789963936700

Η “αγία” Ελένη μήτε το σταυρό βρήκε
μήτε το μύθο της ωραίας Ελένης εκθεμελίωσε

Για να μπορέσει να εδραιωθεί ο Χριστιανισμός έπρεπε με κάθε τρόπο να σβήσει τα «ίχνη» του παλαιού ειδωλολατρικού κόσμου γι’ αυτό και η νέα θρησκεία έχτισε χριστιανικούς ναούς στα ερείπια των ειδωλολατρικών, και εκχριστιάνισε τις γιορτές. Όμως η αίγλη του παλαιού κόσμου μεταφερόταν με τα ονόματα. Γι’ αυτό ο χριστιανισμός, προκειμένου να εξουδετερώσει τον ειδωλολατρικό πολιτισμό και να διευκολυνθεί στην εξάπλωσή του, ενσωμάτωσε στο τελετουργικό του τα περισσότερα αρχαιοελληνικά ονόματα.

Στην αρχή της εξάπλωσης του δεν υπήρχαν ακόμη αμιγώς χριστιανικά ονόματα. Η Εκκλησία είτε αποδεχόταν τα εθνικά ονόματα όσων εθνικών βαφτίζονταν Χριστιανοί και δεν έφερνε αντίρρηση είτε η εκλογή γίνεται κατά προτίμηση από ονόματα της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, ονόματα εορτών, αγίων και μαρτύρων της εκκλησίας και κυρίως της Παναγίας. Σιγά σιγά «συσσωρεύτηκε» ικανός αριθμός «αμιγώς» χριστιανικών ονομάτων (έστω κι αν αυτά είχαν προέλευση ειδωλολατρική), όπως Νικόλαος, Δημήτριος, Βασίλειος κλπ που έγιναν χριστιανικά αφού τα έφεραν άνθρωπο που μαρτύρησαν για την πίστη τους. πλήθος είναι οι άγιοι, όσιοι, μάρτυρες που φέρουν αρχαιοελληνικά ονόματα. Ακόμη και ονόματα αρχαίων θεών, π.χ. Ερμής, Απόλλων, Βάκχος. Δημιουργήθηκαν και κάποια νέα όπως Κωνσταντίνος. Οπότε υπήρχαν πλέον υπήρχε μια πλούσια δεξαμενή με χριστιανικά ονόματα, από τα οποία μπορούσε να διαλέξει κανείς. Δεν χρειαζόταν πλέον η προσφυγή σε μη χριστιανικά ονόματα. Γι’ αυτό οι Ιεράρχες προέτρεπαν τους (Χριστιανούς, άλλωστε) πιστούς να εκλέγουν ονόματα χριστιανικά, δηλαδή ονόματα αγίων, κι όχι ονόματα που δεν συνδέονταν με αγίους. Αν αυτά τα χριστιανικά ονόματα ήταν ελληνικής ή άλλης προέλευσης, αυτό ήταν δευτερεύον. Η Εκκλησία δηλαδή δεν είχε πρόβλημα με την ελληνική καταγωγή καθεαυτή ενός ονόματος. Αν το ελληνικό όνομα ήταν και όνομα αγίου, δεν υπήρχε πρόβλημα.

• Βέβαια, οι διωγμοί κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες συνέβαλαν στη διατήρηση ειδωλολατρικών ονομάτων, ελληνικών και λατινικών όπως π.χ. Ηρακλής, Επαμεινώνδας κλπ. Επίσης κάποιες μυθολογικές και ιστορικές παραδόσεις ήταν ισχυρές, και έτσι ονόματα όπως π.χ Ορέστης ή Αλέξανδρος ήταν διαδεδομένα. Αντίστοιχα και το όνομα Ελένη που χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα στον ελληνικό χώρο, είναι όνομα ντυμένο με την αίγλη του μύθου, και έχει ισχυρή παρουσία στους μ.Χ αιώνες. Στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες το όνομα συνδέθηκε και με μητέρα του «Μέγα» Κωνσταντίνου που περιγράφεται ως φιλόδοξη και ραδιούργα προκειμένου να ανέβει ο γιος της στο θρόνο (κατ’ άλλους αγία με πλούσιο φιλανθρωπικό έργο).
• Ο Κωνστάντιος Χλωρός, ερωτεύτηκε μια σερβιτόρα σε ένα καπηλειό στο Δρέπανο Βιθυνίας με το όνομα Ελένη _«Stabularia» την αποκαλεί ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων, δηλαδή κορίτσι που εργάζεται σε πανδοχείο. Το 270 παντρεύτηκε τον Ρωμαίο αξιωματικό Κωνστάντιο Χλωρό (250-306) και δύο χρόνια αργότερα γέννησε τον Κωνσταντίνο. Κατ’ άλλη εκδοχή, η Ελένη ήταν παλλακίδα του Κωνστάντιου, την οποία αυτός “κανόνιζε πολλάκις ημερησίως” και ουδέποτε νυμφεύτηκε.
• Μετά το γάμο τους _αν έγινε, η Ελένη ακολούθησε το σύζυγό της στις εκστρατείες και το 274, στη σημερινή πόλη Νις της Σερβίας, η Ελένη γέννησε το γιο τους, Κωνσταντίνο. Την ίδια χρονιά που ο Χλωρός έγινε Καίσαρας στο δυτικό τμήμα, και λίγο αργότερα, το 293 μ.Χ., χώρισε την Ελένη (με τη συναίνεσή της), μιας και ο γάμος αυτός δεν ταίριαζε σε έναν Καίσαρα. Με την παρότρυνση του Διοκλητιανού παντρεύτηκε την Θεοδώρα, αδερφή του Αυγούστου της δυτικής Αυτοκρατορίας, Μαξιμιανού. Από αυτή την περίοδο αρχίζουν οι ραδιουργίες της προκειμένου να αναδειχτεί ο γιος της Κωνσταντίνος αυτοκράτορας. Ο Κωνσταντίνος τής απένειμε τον τίτλο της Αυγούστας, εξέδωσε νομίσματα με τη μορφή της και μετονόμασε τη γενέτειρά της σε Ελενόπολη.
• Όταν ο Κωνσταντίνος έγινε αυτοκράτορας, η Ελένη αποφάσισε να κάνει έρευνες για την ανεύρεση του τάφου και του σταυρού του Χριστού. Έτσι η πρώην παλλακίδα και νυν Αυγούστα Ελένη ταξίδεψε στα Ιεροσόλυμα για να εκθεμελιώσει το ναό της Αφροδίτης και να βρει τον τίμιο Σταυρό και έτσι με το θάνατό της (σε ηλικία περίπου 80 ετών)  έγινε ισαπόστολος (Τι σύμπτωση! Στην Αφροδίτη, που του έταξε την ομορφότερη γυναίκα του κόσμου, έδωσε ο Πάρης το «μήλο της Εριδος» και έτσι ξεκίνησαν όλα).

Όμως η «αγία» Ελένη μήτε το Σταυρό βρήκε μήτε το μύθο της ωραίας Ελένης εκθεμελίωσε. Σύμφωνα με τους νόμους των Ιουδαίων, όλοι ανεξαιρέτως οι σταυροί των εκτελεσμένων ρίχνονταν στην πυρά. Πιθανά για χάρη της μετέπειτα αγίας, και με το αζημίωτο, οι Εβραίοι ραβίνοι να ανακάλυψαν, άθικτο(!), και θα της πρόσφεραν τον Τίμιο Σταυρό…

Πώς ο “μικρούλης και πεισματάρης”
Κωνσταντίνος έγινε Μέγας και άγιος

Ο Κωνσταντίνος δεν ήταν ούτε μεγάλος στρατηγός. Αν και νίκησε τους αντιπάλους του δεν έδειξε ιδιαίτερα στρατιωτικά προσόντα. Οι πιο πολλές νίκες του οφείλονται στο φανατισμό των στρατιωτών του, στην επιδεξιότητα των αρχηγών τους και στην καλύτερη τεχνική οργάνωσή τους

"Η μεταστροφή του Κωνσταντίνου" του Ρούμπενς

• Ούτε και άγιος. Οχι μόνο δεν έγινε ποτέ χριστιανός, αλλά ότι έκανε το έκανε για το θεαθήναι και για δημοκοπία. Ήταν ιδιαίτερα αιμοβόρος και σκληρός. Δεν το είχε σε τίποτα να σκοτώσει και να κρεμάσει τον κάθε αντίπαλό του ακόμη και για ασήμαντο λόγο. Σκότωσε με βάρβαρο τρόπο τη γυναίκα του Φαύστα και το γιο του Κρίσπο, από φόβο μην τυχόν τον καούν ποτέ αυτοκράτορα οι Ρωμαίοι Ήταν καιροσκόπος και κολάκευε τους χριστιανούς για να αποφύγει τη διάλυση της αυτοκρατορίας. Το θεόπεμπτο όραμα δεν υπήρξε ποτέ. Το ΧΡ με τη λατινική του γραφή χρησιμοποιούνταν από τους Εθνικούς στις ευχές που λέγονταν στους αυτοκράτορες. Το σύμπλεγμα αυτό σήμαινε να ζήσει πολλά χρόνια ο αυτοκράτορας, ενώ οι χριστιανοί πίστευαν πως ήταν τα αρχικά γράμματα του Χριστού (Το όραμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Λεπτομέρεια από τοιχογραφία του Ραφαήλ στο Βατικανό)
• Επί μονοκρατορίας του το εκκλησιαστικό ιερατείο, εξαγορασμένο από τη γενναιοδωρία του, νομιμοποιεί τη βία και γίνεται σύμμαχος και εταίρος στη νομή της εξουσίας. Εκμεταλλεύεται την επιρροή των χριστιανών στις μάζες. Με τη βοήθεια και τη φιλανθρωπία, που ασκούσαν οι χριστιανοί, μπορούσαν να επηρεάσουν το λαό. Η διδασκαλία για τη μεταθανάτια ζωή, την ανάσταση και την εγκαθίδρυση της βασιλείας των χριστιανών ήταν ελκυστική και τραβούσε μάζες στην Εκκλησία. Επιπλέον, ζητούσε από τους πιστούς πλήρη υποταγή και αναγνώριση του δόγματος. Στους «αντιπροσώπους» του θεού πλέον κυριαρχεί ο χρυσός και το ιερατείο συναγωνίζεται σε μεγαλοπρέπεια και χλιδή το παλάτι. Ο Κωνσταντίνος είναι αυτός που αποφασίζει πλέον για κάθε δραστηριότητα των χριστιανών, ενώ ταυτόχρονα καταφεύγει στα μαντεία, μεταφέρει και οικοδομεί στη νέα πρωτεύουσα ναούς και μνημεία της αρχαίας λατρείας και παραμένει αρχιερέας της. Ετσι και οι δύο θρησκείες γίνονται τα στηρίγματα της απολυταρχικής εξουσίας του. Οταν πέθανε ο Κωνσταντίνος , οι Εθνικοί του έστησαν ανδριάντα με τη μορφή του Απόλλωνα – Ήλιου, η ρωμαϊκή Σύγκλητος τον θεοποίησε και η χριστιανική Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο και ισαπόστολο γιατί σταμάτησε τους διωγμούς και προστάτευσε το χριστιανισμό.

Ριζοσπάστης _Ηρακλής Κακαβάνης
Καθ' οδόν: Με τον Κώστα...

Ο Κωνσταντίνος δεν ήταν ούτε μεγάλος στρατηγός. Αν και νίκησε τους αντιπάλους του δεν έδειξε ιδιαίτερα στρατιωτικά προσόντα. Οι πιο πολλές νίκες του οφείλονται στο φανατισμό των στρατιωτών του, στην επιδεξιότητα των αρχηγών τους και στην καλύτερη τεχνική οργάνωσή τους Ο Κωνσταντίνος (Constantinus < επίθ. constans) είναι ο σταθερός, επίμονος, πεισματάρης, ταυτόχρονα δε και διαρκής - όχι εφήμερος. Το χαρακτηρισμό «Κονστάνς» τον έδιναν στους αυτοκράτορες, κατά τους χρόνους που ο αυτοκρατορικός θρόνος της Ρώμης ήταν εξαιρετικά ασταθής, αφού οι πραιτοριανοί έφταναν μέχρι του σημείου να πουλούν το θρόνο σε δημοπρασία, όπως ακριβώς συνέβη με τον Δίδιο Ιουλιανό.

Πρώτος ο Ευτρόπιος έδωσε στο παιδί του, μελλοντικό αυτοκράτορα, το όνομα Κωνστάντιους (επίρρημα ανάλογο με το «διαρκώς - συνεχώς»). Εμεινε γνωστός ως Κωνστάντιος Χλωρός χάρη στους βυζαντινούς ιστορικούς που εξελλήνισαν το όνομα και έδωσαν και το προσωνύμιο «Χλωρός», δηλαδή «Ο Χλωμός», λόγω του χλομού του προσώπου. Ο Κωνστάντιος Χλωρός, το παιδί του (από την παλλακίδα Ελένη) το ονόμασε Κωνσταντίνον (δηλαδή μικρούλη, πεισματάρη). Αργότερα, ο «μικρούλης» Κωνσταντίνος αναδείχθηκε Μέγας και συνέχισε την πατρική παράδοση, δίνοντας στα παιδιά του τα ονόματα: «Κωνσταντίνος - Κωνστάντιος και Κώνστανς, που εκφράζουν όλα μαζί τη διάρκεια, τη σταθερότητα και την πίστη. Εκτοτε αυτό το όνομα έφεραν 13 αυτοκράτορες του Βυζαντίου.

Πώς ο «μικρούλης, πεισματάρης»
έγινε Μέγας

Στο ενεργητικό των στρατιωτικών του ανδραγαθιών ο Κωνσταντίνος έχει νικηφόρους πολέμους και λεηλασίες. Για την κατάκτηση της μονοκρατορίας προκαλεί πολύνεκρους εμφύλιους πολέμους και εξοντώνει τους νόμιμους κληρονόμους του στέμματος. Ο φόβος της κοινωνικής αναταραχής εξαιτίας της παιδοκτονίας και της συζυγοκτονίας τον ανάγκασε να καταφύγει στα θρησκευτικά ιερατεία για άφεση αμαρτιών. Ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Σώπατρος, στον οποίο ο Κωνσταντίνος κατέφυγε ζητώντας συμβουλές, του απάντησε: κανένας καθαρμός δεν είναι αρκετός για τέτοια ανομήματα. Το ίδιο του απάντησαν και οι ειδωλολάτρες ιερείς: Δεν υπάρχει τρόπος καθαρμού για τέτοια δυσσεβήματα. Εξοργισμένος ο Κωνσταντίνος διέταξε την εκτέλεση του Σώπατρου με την κατηγορία ότι με τις μαγικές του παρεμβάσεις σταμάτησε τους νοτιάδες και εμπόδισε τα αιγυπτιακά σιτοκάραβα να φτάσουν στην πρωτεύουσα. Οι χριστιανοί ιερείς προθυμοποιήθηκαν να δώσουν άφεση αμαρτιών αν βαπτιστεί: «... και βαπτίσματι υπέσχοντο πάσης αυτόν αμαρτίας καθαίρειν».

Η μεταστροφή του...

Ήταν καιροσκόπος και κολάκευε τους χριστιανούς για να αποφύγει τη διάλυση της αυτοκρατορίας. Το θεόπεμπτο όραμα δεν υπήρξε ποτέ. Το ΧΡ με τη λατινική του γραφή χρησιμοποιούνταν από τους Εθνικούς στις ευχές που λέγονταν στους αυτοκράτορες. Το σύμπλεγμα αυτό σήμαινε να ζήσει πολλά χρόνια ο αυτοκράτορας, ενώ οι χριστιανοί πίστευαν πως ήταν τα αρχικά γράμματα του Χριστού (Το όραμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Λεπτομέρεια από τοιχογραφία του Ραφαήλ στο Βατικανό)

• Η χριστιανική παράδοση παρουσιάζει τον Κωνσταντίνο ως κρυπτοχριστιανό και λέει ότι παραμονή της μάχης έξω από τη Ρώμη έγινε η μεταστροφή του, με αφορμή ένα (υποτιθέμενο) θεόπεμπτο όραμα (διαδεδομένο τέχνασμα για τη διάδοση των θρησκειών): Παραμονή μάχης είδε ένα σταυρό σχηματιζόμενο από τα γράμματα Χ και Ρ που πλαισιωνόταν από την επιγραφή «(Εν) τούτω νίκα». Η απάντηση των ιστορικών είναι ότι η μεταστροφή του είναι ψέμα. Για πολιτικούς λόγους έδειχνε συμπάθεια στους χριστιανούς.  Οι χριστιανοί είναι μειοψηφία μέσα στην αυτοκρατορία. Ειδικά στην ύπαιθρο ήταν πάρα πολύ λίγοι και μόνο στις πόλεις η νέα θρησκεία είχε οπαδούς. Είχαν όμως γερή οργάνωση και πίστευαν στην ιδεολογία τους με φανατισμό που τους έκανε να μη λογαριάζουν τα βασανιστήρια, τα άγρια θηρία, τη φωτιά, την κρεμάλα και τον αποκεφαλισμό. Το θάρρος, ο φανατισμός και η πίστη τους προκάλεσαν το θαυμασμό ακόμα και των αντιπάλων τους. Οσοι ήταν δειλοί και λιποψύχησαν βγήκαν από την οργάνωση. Είναι λίγοι, οργανωμένοι, ξέρουν τι θέλουν και πιστεύουν στις ιδέες τους. Ο ένας από αυτούς άξιζε για εκατό άλλους ανοργάνωτους. Ο Κωνσταντίνος κατάλαβε ότι είχαν δυνατότητα που δεν μπορούσε να μη τη λογαριάσει. Οσα σχετικά αναφέρονται από την Εκκλησία για το όραμα του Κωνσταντίνου και τη διαταγή στους στρατιώτες του να χαράξουν στις ασπίδες τους το Χ(χριστό) Ι(ησούς) δεν στέκουν. Ο Κωνσταντίνος μέχρι το τέλος της ζωής του λάτρευε τον Ηλιο. Ούτε ήταν δυνατό να χαράξει στις ασπίδες των λεγεώνων του το μονόγραμμα του Χριστού, γιατί δεν ήταν όλοι οι στρατιώτες του χριστιανοί. Αν έδινε τέτοια εντολή οι μη χριστιανοί θα στασίαζαν. Επειτα, θα έπρεπε πρώτα ο ίδιος να δώσει το παράδειγμα και να δηλώσει πως είναι χριστιανός και πως ο Ηλιος και οι άλλοι θεοί δεν είναι αληθινοί.
• Ούτε και άγιος. Όχι μόνο δεν έγινε ποτέ χριστιανός, αλλά ότι έκανε το έκανε για το θεαθήναι και για δημοκοπία. Ήταν ιδιαίτερα αιμοβόρος και σκληρός. Δεν το είχε σε τίποτα να σκοτώσει και να κρεμάσει τον κάθε αντίπαλό του ακόμη και για ασήμαντο λόγο. Σκότωσε με βάρβαρο τρόπο τη γυναίκα του Φαύστα και το γιο του Κρίσπο, από φόβο μην τυχόν τον καούν ποτέ αυτοκράτορα οι Ρωμαίοι
• Δεν είδε κανένα όραμα ούτε ήταν ανόητος ώστε την παραμονή της μάχης που κρινόταν η τύχη του να διακινδύνευε τη διάλυση του στρατού του (το μονόγραμμα αυτό ήταν αρχικά διαδεδομένο και στους χριστιανούς και στους παγανιστές). Μιλώντας γενικά και αόριστα για το θεό αντλούσε πολιτικά οφέλη από τους οπαδούς και των δύο θρησκειών. Είναι ο πρώτος αυτοκράτορας που εκμεταλλεύεται το χριστιανισμό και τη διάδοσή του προκειμένου να κερδίσει τις κατώτερες τάξεις που του πρόσφεραν και τους στρατιώτες. Τους πρώτους αιώνες οι χριστιανοί είχαν ταχτεί κατά των πολέμων και της στράτευσης και απέκρουαν τις αυτοκρατορικές αξιώσεις για στράτευση. Ο ρωμαϊκός στρατός ήταν μισθοφορικός και απαρτιζόταν από φτωχούς και τους κοινωνικά απόκληρους. Κατατάσσονταν στις λεγεώνες για να εξασφαλίσουν πόρους ζωής και όχι γιατί ήθελαν να γίνουν στρατιώτες. Μετά το 235 (περίοδος εμφυλίων, στρατιωτικής αναρχίας και σιτοδείας) οι φτωχοί χριστιανοί κατατάσσονται μαζικά στο στρατό. Οι αρχιερείς των χριστιανών που πριν απαγόρευαν την κατάταξη, τώρα προπαγανδίζουν την ιδέα οι χριστιανοί να γίνουν στρατιώτες. Ήθελαν να πάρουν τα κλειδιά της αυτοκρατορίας και για να το πετύχουν αυτό έπρεπε να καταταγούν στο στρατό.

Όταν ο Κωνσταντίνος έγινε κυρίαρχος της Δύσης έβαλε στόχο την επικράτηση στην Ανατολή όπου οι χριστιανοί ήταν και πολλοί και μαχητικοί. Επρεπε να τους πάρει μαζί του. Δε βγήκε ποτέ να διακηρύξει ότι είναι χριστιανός. Πρώτον, γιατί δεν ήταν και, δεύτερον, θα προκαλούσε στάσεις και επαναστάσεις, γιατί και πολλοί από τις λεγεώνες του ήταν Εθνικοί και η πλειοψηφία της αριστοκρατίας και της πλουτοκρατίας λάτρευαν άλλους θεούς.

Το Όραμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Λεπτομέρεια από τοιχογραφία του Ραφαήλ στο Βατικανό

                 Ο μονοκράτορας

Επί μονοκρατορίας του το εκκλησιαστικό ιερατείο, εξαγορασμένο από τη γενναιοδωρία του, νομιμοποιεί τη βία και γίνεται σύμμαχος και εταίρος στη νομή της εξουσίας. Εκμεταλλεύεται την επιρροή των χριστιανών στις μάζες. Με τη βοήθεια και τη φιλανθρωπία, που ασκούσαν οι χριστιανοί, μπορούσαν να επηρεάσουν το λαό. Η διδασκαλία για τη μεταθανάτια ζωή, την ανάσταση και την εγκαθίδρυση της βασιλείας των χριστιανών ήταν ελκυστική και τραβούσε μάζες στην Εκκλησία. Επιπλέον, ζητούσε από τους πιστούς πλήρη υποταγή και αναγνώριση του δόγματος. Στους «αντιπροσώπους» του θεού πλέον κυριαρχεί ο χρυσός και το ιερατείο συναγωνίζεται σε μεγαλοπρέπεια και χλιδή το παλάτι. Ο Κωνσταντίνος είναι αυτός που αποφασίζει πλέον για κάθε δραστηριότητα των χριστιανών, ενώ ταυτόχρονα καταφεύγει στα μαντεία, μεταφέρει και οικοδομεί στη νέα πρωτεύουσα ναούς και μνημεία της αρχαίας λατρείας και παραμένει αρχιερέας της. Ετσι και οι δύο θρησκείες γίνονται τα στηρίγματα της απολυταρχικής εξουσίας του. Οταν πέθανε ο Κωνσταντίνος, οι Εθνικοί του έστησαν ανδριάντα με τη μορφή του Απόλλωνα - Ηλιου, η ρωμαϊκή Σύγκλητος τον θεοποίησε και η χριστιανική Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο και ισαπόστολο γιατί σταμάτησε τους διωγμούς και προστάτευσε το χριστιανισμό.

Το χτίσιμο της Πόλης

Το 324 ήταν μονοκράτορας. Το 326 είδε ένα όνειρο και κάποια φωνή του έλεγε να χτίσει μια πόλη και να την αφιερώσει στη Θεοτόκο. Μη γνωρίζοντας πού να χτίσει αυτή την πόλη κατέφυγε στη Θεσσαλονίκη. Όμως τα υλικά που είχε συγκεντρώσει για να χτίσει εκεί την πόλη του ...ονείρου του, τα άρπαξαν αετοί και τα πήγαν στο Βυζάντιο. Κατάλαβε τότε ότι επρόκειτο για θαύμα και μήνυμα και άρχισε να χτίζει τη νέα πόλη στο Βυζάντιο. Η πόλη αυτή ονομάστηκε Νέα Ρώμη ή Κωνσταντινούπολη (εγκαινιάστηκε ως νέα πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας στις 11 Μάη του 330). Η πόλη και τα κτίρια μιμούνται σε μεγάλο βαθμό την παλιά πρωτεύουσα Ρώμη. Για να χτιστεί χρειάστηκαν είκοσι χρόνια. Από τότε οι δύο αετοί έγιναν το λάβαρο όσων ονειρεύονταν την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Οι μεγάλες δαπάνες εξαγοράς και επίδειξης μεγαλείου και οικοδόμησης της νέας πρωτεύουσας καλύπτονται με τη φορολόγηση του λαού. Ο «Χρυσάργυρος», ο εξοντωτικός φόρος σε χρυσό και ασήμι, φέρνει σε απόγνωση τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Η αδυναμία καταβολής αντιμετωπιζόταν με βασανιστήρια και φυσική εξόντωση. Οι γονείς αναγκάζονται να πωλούν τα παιδιά τους και να εκπορνεύουν τις κόρες τους. Οι αγρότες πλήρωναν φόρο για τα βόδια τους, τα μουλάρια, τους σκύλους... επιβλήθηκε φόρος οικοδομής, ο αερικός και ο καπνικός, κεφαλικός φόρος. Ακόμη και τα αφοδεύματα και τα ούρα φορολογήθηκαν.

Η διάδοση του ονόματος

Το όνομα Κωνσταντίνος είναι καθαρά χριστιανικό, δεν έχει ειδωλολατρικές καταβολές και το έφεραν 13 αυτοκράτορες του Βυζαντίου. Το γεγονός αυτό, συνδυασμένο με τον εντέχνως καλλιεργούμενο μύθο για το «μαρμαρωμένο βασιλιά» Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, συντέλεσε ώστε το όνομα να γίνει ένα από τα πλέον δημοφιλή. Τρίτο σε συχνότητα εμφάνισης (πίσω από τον Γιώργο και τον Γιάννη) με 3.286 εμφανίσεις σε δείγμα 42.945 ανδρικών ονομάτων (7,65%). Από το Κωνσταντίνος προέκυψαν και τα γυναικεία ονόματα Κωνσταντίνα (341 εμφανίσεις σε δείγμα 24.415 γυναικείων ονομάτων - ποσοστό 1,40%), Κωνσταντία (46 εμφανίσεις), Κωνστάντζα (1), Κωνσταντινιά (5), Κωνσταντούλα (5), Κωστούλα (5), Κωστία (1) και το Κωνστάντω.

 

 

 

Άρματα Γεδεών _επιχείρηση του κράτους δολοφόνου💥 Προετοιμασία_μετακίνηση_ελιγμός_κατάκτηση 🇮🇱Το ισραηλινό σχέδιο για τη Γάζα –

 

Ισραηλινά τανκ εισβάλουν στη Γάζα _AP Photo/Ariel Schalit

Σε εξέλιξη βρίσκεται από το απόγευμα της Κυριακής (18/5) το σχέδιο κατάκτησης της Γάζας με την κωδική ονομασία «Άρματα του Γεδεών» από τον ισραηλινό στρατό, η οποία έχει ήδη στοιχίσει τη ζωή σε εκατοντάδες ανθρώπους. Οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) ανακοίνωσαν την έναρξη ευρείας χερσαίες στρατιωτικής επιχείρησης, με επιθέσεις που εξαπολύονται τόσο στη βόρεια όσο και στη νότια Γάζα και σύμφωνα με ανακοίνωση, οι επίγειες δυνάμεις υποστηρίζονται από την ισραηλινή αεροπορία.

Ισραηλινά τανκ εισβάλουν στη Γάζα

Μόνο σήμερα, οι επιθέσεις του Ισραήλ στη Γάζα έχουν σκοτώσει πάνω από 140 ανθρώπους, όπως μεταδίδει το Al Jazeera. Σύμφωνα με νεότερο απολογισμό που δημοσίευσε το παλαιστινιακό υπουργείο Υγείας ότι ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν σκοτωθεί από ισραηλινά πυρά από την αρχή του πολέμου στον θύλακα έχει φτάσει τους 53.339, ενώ άλλοι 121.034 έχουν τραυματιστεί.
Τις τελευταίες 24 ώρες, τα νοσοκομεία έχουν δεχτεί 361 τραυματίες καθώς οι ισραηλινές επιθέσεις συνεχίζονται.

            Από που προέρχεται η ονομασία

Τι περιλαμβάνει, όμως, το σχέδιο «Άρματα του Γεδεών»; Το σχέδιο αυτό εγκρίθηκε από το υπουργικό Συμβούλιο Ασφαλείας του Ισραήλ ομόφωνα στις 4 Μαΐου και περιλαμβάνει την μεταφορά του παλαιστινιακού πληθυσμού σε μια περιοχή _στρατόπεδο στο νότο και την παροχή τροφής και νερού, ούτως ώστε _υποτίθεται να αποφευχθεί ο λιμός.

Η ονομασία της ευρείας κλίμακας χερσαίας στρατιωτικής επιχείρησης των αρμάτων μάχης των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων (IDF), πήρε, σύμφωνα με την ισραηλινή ιστοσελίδα Ynet, το όνομά της από τον Γεδεών, έναν βιβλικό πολεμιστή που οδήγησε μερικές εκατοντάδες μαχητές στην εξόντωση των Μαδιανιτών, μιας αρχαίας αραβικής νομαδικής φυλής.

Σε τρία στάδια η εφαρμογή του πλάνου

Όπως εξηγεί το Middle East Eye, το σχέδιο αυτό θα υλοποιηθεί σε τρία στάδια. Το στάδιο της «προετοιμασίας», της «κινητοποίησης πληθυσμού» και του «ελιγμού εδάφους». Υπενθυμίζεται ότι, ο σφαγέας των λαών στην Παλαιστίνη Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου επιβεβαίωσε το σχέδιο σε βίντεο που δημοσίευσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετά τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου. «Ο πληθυσμός της Γάζας θα μετακινηθεί» δήλωσε ο Νετανιάχου. «Ένα πράγμα θα είναι σαφές: Δεν θα υπάρχει είσοδος και έξοδος. Θα καλέσουμε εφέδρους να έρθουν, να “κρατήσουν” την περιοχή – δεν πρόκειται να εισέλθουμε και μετά να βγούμε από την περιοχή, μόνο και μόνο για να πραγματοποιήσουμε επιδρομές μετά».

Σύμφωνα με πολλαπλές αναφορές των ισραηλινών μέσων ενημέρωσης, οι ισραηλινές δυνάμεις θα καταλάβουν ολόκληρη τη Λωρίδα της Γάζας και θα εκδιώξουν τον παλαιστινιακό πληθυσμό σε μια νέα περιοχή που θα δημιουργηθεί στα νοτιοδυτικά, μια περιοχή μεταξύ του άξονα Μόραγκ και του διαδρόμου της Φιλαδέλφειας.

Παιδιά και οικογένειες Παλαιστινίων
εκτοπίζονται από τη Γάζα _AP Photo/Jehad Alshrafi

Η νέα περιοχή θα αποκοπεί από την ακτή και θα συνορεύει ανατολικά με μια επεκτεινόμενη ζώνη ασφαλείας που έχει δημιουργήσει το Ισραήλ κατά μήκος της Γάζας και του Ισραήλ, σύμφωνα με τον χάρτη που δημοσιεύτηκε από το ισραηλινό κανάλι Kan 11.

Σύμφωνα με το Ynet, το στάδιο των «προετοιμασιών» ξεκίνησε πριν από λίγες εβδομάδες, όταν ο ισραηλινός στρατός άρχισε να στοχοποιεί κρίσιμες υποδομές στη νότια περιοχή της Ράφα. Στο πλαίσιο αυτής της φάσης ο ισραηλινός στρατός θα ολοκληρώσει «τις προετοιμασίες στην περιοχή της Ράφα για τη μακρά παραμονή σχεδόν δύο εκατομμυρίων κατοίκων της Γάζας που θα φτάσουν εκεί κατά τη διάρκεια της δεύτερης φάσης».

Στόχος είναι η Ράφα να μετατραπεί σε μια περιοχή όπου οι Παλαιστίνιοι θα επιτρέπεται να εισέρχονται μόνο αφού ελεγχθούν από τις δυνάμεις ασφαλείας του Ισραήλ.

«Ο Ισραηλινός στρατός, σε συνεργασία με την την υπηρεσία εσωτερικής ασφάλειας του Ισραήλ, θα δημιουργήσει σημεία ελέγχου στους κύριους δρόμους που θα οδηγούν στις περιοχές όπου θα στεγάζονται οι άμαχοι της Γάζας στην περιοχή της Ράφα» αναφέρεται. Στη νέα περιοχή, την οποία το Ισραήλ έχει ονομάσει «ανθρωπιστική ζώνη», θα δημιουργηθούν ορισμένα σημεία διανομής βοήθειας, όπου ιδιωτικοί Αμερικανοί θα αναλάβουν επίσης τη διανομή της βοήθειας. Σύμφωνα με αναφορές του NPR, Ισραηλινοί στρατιώτες θα φρουρούν την περιοχή και μόνο 60 φορτηγά με τρόφιμα θα επιτρέπονται στη λωρίδα την ημέρα – μόλις το ¹/₁₀ της ποσότητας που επιτρεπόταν κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας.

Η κινητοποίηση του πληθυσμού
Εντολές εκκένωσης

Σύμφωνα με το δεύτερο στάδιο της «κινητοποίησης του πληθυσμού», που βρίσκεται τώρα σε εξέλιξη, ο ισραηλινός στρατός θα χρησιμοποιήσει «πυρά» σε όλο τον θύλακα και θα απαιτήσει από όλους τους Παλαιστίνιους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να πάνε στη νέα τοποθεσία στη Ράφα.

Ο στόχος είναι διττός: «Να ασκήσει πίεση στη Χαμάς για να σταματήσει τις μάχες και να φέρει πολλούς κατοίκους της Γάζας πιο κοντά στα συνοριακά περάσματα κοντά στην Αίγυπτο και το Ισραήλ» με στόχο να να «φύγουν οικειοθελώς» από τη Λωρίδα της Γάζας «και έτσι να εκπληρώσουν το σχέδιο Τραμπ».

Παλαιστίνιοι εκτοπίζονται από τον ισραηλινό στρατό AP Photo/Jehad Alshrafi

• Σύμφωνα με το Ynet, το Ισραήλ ήδη διαπραγματεύεται με αρκετές χώρες για την υποδοχή Παλαιστινίων, οι οποίοι στη συνέχεια θα απελαθούν στο πλαίσιο του σχεδίου.
• Σύμφωνα με το ισραηλινό πρακτορείο ειδήσεων, η παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας θα ξαναρχίσει σε αυτό το στάδιο, αλλά θα διανεμηθεί μόνο στη νέα περιοχή που θα δημιουργηθεί στο νότο.
  Ο πληθυσμός που θα φτάσει στο ανθρωπιστικό κέντρο «θα λάβει όλες τις βασικές ανάγκες» πρόσθεσε.

Απώτερος στόχος
η κατάκτηση της Λωρίδας της Γάζας

Σύμφωνα με το Ynet, καθώς όσοι χρήζουν ιατρικής φροντίδας και οι τραυματίες Παλαιστίνιοι απομακρύνονται από τον θύλακα, ο ισραηλινός στρατός θα ξεκινήσει την τρίτη φάση, η οποία, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του στρατού, μπορεί να διαρκέσει αρκετούς μήνες, κατά την οποία αναμένονται «ελιγμοί μεγάλης κλίμακας».

Στόχος αυτής της φάσης είναι η κατάκτηση της Λωρίδας της Γάζας και η παραμονή στα κατεχόμενα μέρη για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Καπνός σηκώνεται πάνω από τη Γάζα
μετά από ισραηλινό βομβαρδισμό AP Photo/Maya Alleruzzo

Στο πλαίσιο αυτής της φάσης, ο ισραηλινός στρατός «θα δράσει συστηματικά, για να ισοπεδώσει τις δομές που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν ως πολεμική κάλυψη για τη Χαμάς, και θα εργαστεί για να καταστρέψει τις σήραγγες που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε έναν αιφνιδιαστικό ανταρτοπόλεμο εναντίον των δυνάμεων επί του εδάφους».

Πάντως, ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας Ισραέλ Κατζ, ο οποίος έχει επίσης υποστηρίξει το σχέδιο, δήλωσε ότι «το Ισραήλ θα προσπαθήσει να διατηρήσει περιοχές που έχουν εκκαθαριστεί και προσαρτηθεί στη ζώνη ασφαλείας πέρα ​​από τα όρια του Μαρτίου».

Γράφουν οι Ισραηλινοί ιμπεριαλιστές μακελλάρηδες__
Η Επιχείρηση “Άρματα του Γεδεών” έχει βιβλικές ρίζες, επικαλούμενη τον πολεμιστή Γεδεών (σσ. αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη _Διακρίθηκε σε αγώνες κατά “ειδωλολατρών” γκρεμίζοντας τους βωμούς του Τύριου θεού Βάαλ). Ξεκίνησε ως Επιχείρηση “Σιδερένια Σπαθιά” και τώρα, ενάμιση χρόνο μετά την εισβολή της Χαμάς στο Ισραήλ και τη σφαγή 1.200 ανθρώπων στις 7-Οκτ _2023, η επιχείρηση που ξεκίνησε εκ νέου στη Γάζα ονομάζεται Άρματα του Γεδεών. Είναι ένα ισχυρό όνομα…Ένα συμβολικό όνομα, όπως πολλά από τα παρατσούκλια που έχουν δοθεί στις ισραηλινές επιχειρήσεις όλα αυτά τα χρόνια. Ένα όνομα που επιλέχθηκε για την ιστορική του αναφορά. Ένα όνομα που προορίζεται να εμπνεύσει τους στρατιώτες και τους εφέδρους που καλούνται να υπηρετήσουν στην υπεράσπιση της εβραϊκής πατρίδας. Η ισραηλινή ηγεσία τείνει να ονομάζει τις στρατιωτικές της επιχειρήσεις χρησιμοποιώντας βαθυστόχαστους όρους, λογοτεχνικά σύμβολα και συχνά βιβλικές εικόνες. Το πώς ακριβώς επιλέγονται αυτά τα επιχειρησιακά ονόματα είναι λίγο μυστήριο.

Η επιλογή των ονομάτων των επιχειρήσεων

·         Η Mossad, μας λένε, είναι υπεύθυνη για την ονομασία των δικών της επιχειρήσεων. Η συμβατική σοφία λέει ότι τα ονόματα των επιχειρήσεων των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων IDF επιλέγονται από επιτροπή. Τον τελευταίο καιρό, ακούω, ένας υπολογιστής δίνει επιλογές ονομασίας.
·  Η Επιχείρηση Οργή του Θεού δόθηκε σε μια επιχείρηση που διεξήχθη από τη Μοσάντ μεταξύ 1972 και 1979. Κατά τη διάρκεια αυτής, πράκτορες επιφορτίστηκαν με την εύρεση και στη συνέχεια τη δολοφονία των τρομοκρατών, εχθρών του Ισραήλ, που ήταν υπεύθυνοι για τη σφαγή Ισραηλινών αθλητών στο Μόναχο κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 1972. Το όνομα τα λέει όλα. Τρεις λέξεις που συγκινούν τα συναισθήματα όλων των Ισραηλινών _που συμβόλιζε την ενότητα.
· Η Επιχείρηση Shevet Achim (κυριολεκτικά, Αδελφοί Ζουν Μαζί σε Ενότητα), μεταφράστηκε επίσημα από το Ισραήλ ως Επιχείρηση Φύλακας των Αδελφών. Η επιχείρηση ξεκίνησε ως Yad Le’achim (Δώστε στον Αδελφό σας ένα Χέρι). Η επιχείρηση, η οποία περιελάμβανε την αποσυναρμολόγηση της εβραϊκής Γάζας, παραδίδοντάς την στην παλαιστινιακή κυριαρχία, παρατάθηκε έως τις 12-Σεπ-2005. Αυτή ήταν η ισραηλινή αποχώρηση από τη Λωρίδα της Γάζας, μια στρατιωτική επιχείρηση που διεξήχθη από τις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις.
· Επιχείρηση Swords of Iron _Σιδερένια Σπαθιά. Μόνο το όνομα θυμίζει δύναμη. Οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις λατρεύουν την εικόνα του σπαθιού. Αυτό εξηγεί γιατί πολλά από τα σύμβολα των μονάδων του IDF χρησιμοποιούν το σπαθί, ένα αρχαίο σύμβολο δύναμης. Τώρα, πολλούς μήνες αργότερα, η επιχείρηση έχει ανταλλάξει το σπαθί με άρμα και χρησιμοποιεί ένα διαφορετικό μεταφορικό μήνυμα.

Με πληροφορίες από

·         aljazeera

·         abcnews.go.com

·         The Jerusalem Post

ΠΑΜΕ: Όλοι την Πέμπτη στις 7μ.μ. στην Ισραηλινή Πρεσβεία – Να σταματήσει τώρα η σφαγή του Παλαιστινιακού λαού

Το ΠΑΜΕ καλεί τα συνδικάτα, τους εργαζόμενους σε όλη την χώρα να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στον παλαιστινιακό λαό  την στιγμή που το κράτος - δολοφόνος Ισραήλ με την βάρβαρη επιχείρηση του "Άρματα του Γεδεών", αποθρασυμένο από τους συμμάχους του επιχειρεί την εξόντωση των Παλαιστινίων με κάθε απάνθρωπο τρόπο. Ο ΟΗΕ, πριν λίγο ενημέρωσε πως στην Γάζα τις επόμενες 48 ώρες κινδυνεύουν με θάνατο 14.000 μωρά λόγο υποσιτισμού και έλλειψης φαρμάκων!

Στην Αθήνα η κινητοποίηση που οργανώνει το ΠΑΜΕ είναι την Πέμπτη 22 Μάη, στις 7 μ.μ. στην πρεσβεία του Ισραήλ.

__                Αναλυτικά στην ανακοίνωση του ΠΑΜΕ αναφέρεται:

"Καταγγέλλουμε το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ που έπειτα από 588 ημέρες σφοδρών και πολύνεκρων βομβαρδισμών και πολεμικών επιχειρήσεων και αφού έχει σφαγιάσει πάνω από 61.000 νεκρούς και 119.000 τραυματίες, στην συντριπτική πλειοψηφία άμαχο πληθυσμό, κλιμακώνει την επίθεση στην Λωρίδα της Γάζας με νέα επιχείρηση με το όνομα «Άρματα του Γεδεών». Με ξεδιάντροπο τρόπο και αποθρασυμένοι από τους συμμάχους τους, την ΕΕ και τις ΗΠΑ, ισραηλινοί αξιωματούχοι, κάνουν λόγο ξεκάθαρα για κατοχή του συνόλου της περιοχής. Μάλιστα με την άρνηση να επιτρέψουν οποιαδήποτε ανθρωπιστική βοήθεια, προκαλούν λιμό και προσπαθούν να διώξουν  τους παλαιστίνιους από τα σπίτια τους.

Εδώ και καιρό έχουν πέσει οι μάσκες για την ελληνική κυβέρνηση και όλα τα κόμματα που έκαναν λόγο για δικαίωμα στην αυτοάμυνα του Ισραήλ. Η σωστή πλευρά της ιστορίας είναι εδώ, στον αγώνα για το δικαίωμα όλων των λαών να ζουν ειρηνικά στον τόπο τους και όχι με τα σφαγεία για τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών όλου του κόσμου.

Καλούμε τα συνδικάτα, τους εργαζόμενους σε όλη την χώρα να εκφράσουν την αλληλεγγύη με τον παλαιστινιακό λαό.

·       Στην Αθήνα την Πέμπτη 22/5 στις 7 μ.μ στην Ισραηλινή πρεσβεία και να απαιτήσουμε:

·       Λευτεριά στην Παλαιστίνη

·       Καμία στήριξη στο κράτος δολοφόνο του Ισραήλ

·       Να σταματήσει τώρα η απαράδεκτη επιχείρηση που στόχο έχει την κατοχή της Λωρίδας της Γάζας

·       Αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτος στα σύνορα του 1967 με βάση τις αποφάσεις του ΟΗΕ.

Κάλεσμα μαζικής συμμετοχής στην κινητοποίηση απευθύνουν η ΕΕΔΥΕ και η Ομοσπονδία Φαρμάκου.

 

Αφιέρωμα "Γενοκτονία Ποντίων": πραγματικοί υπαίτιοι της οι ιμπεριαλιστικοί τυχοδιωκτικοί σχεδιασμοί

Γενοκτονία …πόσες φορές δεν ακούσαμε τον όρο τα τελευταία χρόνια _ειδικά μετά τις ανατροπές και την καπιταλιστική παλινόρθωση στην ΕΣΣΔ: το _ κατ΄ ευφημισμό “Δικαστήριο” της Χάγης, φέτος αρχές του χρόνου αποφάνθηκε πως “δεν έχει, ακόμη, διαπιστώσει εάν το Ισραήλ έχει διαπράξει γενοκτονία στη Γάζα”, αυτό τη στιγμή που σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία (Υπουργείο Υγείας) τουλάχιστον 53.339 Παλαιστίνιοι είναι νεκροί και 121.034 τραυματίες. Το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ βομβαρδίζει συνεχώς και αδιάκριτα ότι έχει απομείνει _επικεντρώνοντας και στα νοσοκομεία. Το Γραφείο Τύπου της Κυβέρνησης της Παλαιστίνης ενημέρωσε τον αριθμό των νεκρών σε περισσότερους από 61.700, λέγοντας ότι _επιπλέον χιλιάδες άνθρωποι αγνοούνται κάτω από τα ερείπια και θεωρούνται νεκροί. Στο μεταξύ ο ηγέτης της πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβίας Μιλόσεβιτς δικάστηκε για γενοκτονία, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου και ο Σερβοβόσνιος Ράντοβαν Κάρατζιτς για πολλά περισσότερα  _δείτε Υπήρχε κάποτε μια χώρα _τη λέγανε Γιουγκοσλαβία _ Lepa sela lepo gore - Τα όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται

Η λέξη (γένος + κτείνω =φονεύω) αποτελεί όρο του διεθνούς “δικαίου” που καθιερώθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αναφέρεται στη συστηματική δίωξη ενός έθνους ή φυλής με απώτερο σκοπό την εξαφάνισή τους.

Πόντιοι _μύθοι και πραγματικότητα

Η ελληνική αστική τάξη, με τους ιμπεριαλιστικούς τυχοδιωκτισμούς της, χρησιμοποίησε τους ελληνικούς πληθυσμούς του Πόντου ως στρατηγικό αντιπερισπασμό ή διαπραγματευτικό χαρτί, προκειμένου να πετύχει μεγαλύτερο κομμάτι στην αναδιανομή της πίτας και αυτή η επιλογή οδήγησε τελικά στη γενοκτονία. Στον αντίποδα το ΚΚΕ επέμενε και επιμένει ότι τα ιστορικά γεγονότα είχαν και έχουν ταξικό περιεχόμενο, ταξικές είναι οι αιτίες γέννησής τους. Με την έννοια αυτή δεν αρκεί να αναφερόμαστε μόνο και αποκλειστικά στους φυσικούς αυτουργούς, πρέπει να φωτογραφίζουμε και τους ηθικούς αυτουργούς που κρύβονται πίσω από τέτοια κτηνώδη εγκλήματα. Τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων έλαβαν προτεραιότητα πάνω από κάθε ανθρώπινο δικαίωμα, κάθε ανθρώπινο πόνο.

Ο καπιταλισμός λοιπόν είναι η μήτρα που γεννάει τους πολέμους που, προκειμένου να αυξήσει τα κέρδη του, στέλνει ολόκληρους λαούς στο θάνατο, στη φτώχεια, στην τραγωδία. Έτσι όπως έκανε στον Α' και στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και σήμερα που ο παγκόσμιος καπιταλισμός μέσα από το ΝΑΤΟ, μέσα από την ΕΕ με ένα σωρό ψευδεπίγραφες προφάσεις καταδυναστεύει την εθνική ελευθερία καθώς και τον υλικό πλούτο πολλών λαών.

      Οι πραγματικοί υπαίτιοι της γενοκτονίας των Ποντίων

Η 19^η Μαΐου, Ημέρα Μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, μας θυμίζει ένα από τα πλέον κτηνώδη μαζικά εγκλήματα του περασμένου αιώνα. Σήμερα, οι ηθικοί αυτουργοί του εγκλήματος αυτού συνεχίζουν την προσπάθεια συγκάλυψης των πραγματικών αιτιών που οδήγησαν στη σφαγή 353.000 ανθρώπων. Μέσω της συστηματικής καλλιέργειας εθνικιστικών παθών, επιχειρούν να θολώσουν την ιστορική πραγματικότητα, να αποποιηθούν των ευθυνών τους, βάζοντας τους λαούς στο φαύλο κύκλο μιας ατέρμονης τεχνητής αντιπαλότητας. Πρόκειται για τις αστικές τάξεις της Ελλάδας και της Τουρκίας, στο βωμό του ανταγωνισμού των οποίων θυσιάστηκε (και) ο ποντιακός ελληνισμός. Η αστική ιστοριογραφία έχει φροντίσει εντέχνως να αποσιωπήσει- ή στην καλύτερη των περιπτώσεων να υποβαθμίσει- τους ενδοαστικούς και ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς της περιόδου 1914-1923, αποδίδοντας την εξολόθρευση και τον ξεριζωμό  του ποντιακού ελληνισμού σε «φυλετικά» κριτήρια.

Ωστόσο, αν κάποιος θέλει να θέσει το ζήτημα στην πραγματική του βάση οφείλει να απομακρυνθεί από τις κρατούσες «αναλύσεις» και να προσεγγίσει τις ταξικές παραμέτρους των γεγονότων του Πόντου. Έτσι γίνονται αντιληπτοί και οι βαθύτεροι λόγοι που οδήγησαν στη γενοκτονία του ελληνικού πληθυσμού και, ταυτόχρονα, αποκαλύπτεται ο αληθινός ένοχος: η αστική τάξη σε Τουρκία και Ελλάδα. Η μεν αστική τάξη της Τουρκίας, ευρισκόμενη σε διαδικασία σύστασης του δικού της έθνους-κράτους, έβλεπε ανταγωνιστικά το ελληνικό κεφάλαιο που δραστηριοποιούνταν στον «ζωτικό χώρο» της. Στο πλαίσιο αυτό καλλιεργήθηκε σε τμήματα του τουρκικού λαού μια βαθιά σοβινιστική ρητορική εναντίον των Ελλήνων του Πόντου. Πρόκειται για μια μέθοδο που η αστική τάξη ακολούθησε πολλές φορές στο διάβα της ιστορίας προκειμένου να συστοιχίσει πλατιές μάζες πίσω από «ομόφυλες» και «ομόθρησκες»- αλλά με ταξικά αντίθετα προς τον εργαζόμενο λαό συμφέροντα- ηγεσίες, ούτως ώστε να ικανοποιήσει τις εκάστοτε επιδιώξεις της. Από τη δική της πλευρά, η ελληνική αστική τάξη, βυθισμένη στους ιμπεριαλιστικούς τυχοδιωκτισμούς της, φέρει κι’ αυτή πολύ μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την τραγωδία που υπέστησαν οι Έλληνες του Πόντου. Στο βωμό αυτών των τυχοδιωκτισμών- και προκειμένου να εξασφαλίσει μεγαλύτερο κομμάτι στην αναδιανομή της πίτας- η αστική τάξη της Ελλάδας χρησιμοποίησε τον ποντιακό πληθυσμό, άλλοτε ως «διαπραγματευτικό χαρτί» και άλλοτε ως στρατηγικό αντιπερισπασμό, στο πλαίσιο των επιδιώξεων της στη Μικρά Ασία.

Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου αποτελεί άλλη μια ιστορική περίπτωση που αναδεικνύει, με τον πλέον ξεκάθαρο και κατηγορηματικό τρόπο, το γεγονός ότι τα συμφέροντα των λαών είναι εκ διαμέτρου αντίθετα με τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Μας υπενθυμίζει επίσης τη διαχρονική αλήθεια ότι, στο εκμεταλλευτικό σύστημα που ζούμε, τα συμφέροντα και οι επιδιώξεις των μεγάλων δυνάμεων, των ιμπεριαλιστών, έχουν προτεραιότητα πάνω από κάθε ανθρώπινο δικαίωμα, κάθε ανθρώπινο πόνο και δράμα. Την σφαγή στον Πόντο δεν την υπέστησαν οι Έλληνες πλουτοκράτες της εποχής, ούτε οι πολιτικοί και στρατιωτικοί της εκπρόσωποι. Την υπέστησαν, με τον πλέον βάρβαρο τρόπο, οι εργάτες, οι χωρικοί, οι μικροί έμποροι, τα λαϊκά στρώματα των Ελλήνων του Πόντου που σφαγιάστηκαν και ξεριζώθηκαν.

Είναι, επομένως, πολύ σημαντική η διατήρηση της ιστορικής μνήμης. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο που, όπως και τότε, στις αρχές του 20ου αιώνα, έτσι και σήμερα, η άρχουσα τάξη και το πολιτικό της προσωπικό επικαλείται το «εθνικό» συμφέρον και συναίσθημα. Η γενοκτονία των Ποντίων- όπως και μια σειρά σημαντικά γεγονότα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας- μπορούν να αποτελέσουν πηγή συμπερασμάτων για την σημερινή εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Έτσι ώστε εξοπλισμένοι με τα ταξικά «φίλτρα» ερμηνείας της πραγματικότητας, να μπορούν να βλέπουν πίσω και πέρα από την εθνικιστική-εθνοκεντρική ρητορική των εκάστοτε αστικών επιτελείων, προκειμένου να είναι σε θέση να μην επιτρέψουν μια «επανάληψη της Ιστορίας».

Για την ιστορία τον όρο Genocide (τζένοσαϊντ) διετύπωσε πρώτος ο Πολωνός δικηγόρος Raphael Lemkin (Λέμκιν) Νοε-1944 στο βιβλίο του "Axis Rule in Occupied Europe" (ο ρόλος _ κυριαρχία του Άξονα στην κατεχόμενη Ευρώπη), αναφερόμενος στα εγκλήματα που γίνονταν από τη Γερμανία και τους συμμάχους της στην τότε Ευρώπη

106+ χρόνια από την τραγική επέτειο της Γενοκτονίας του Πόντου, «από το κεμαλικό κίνημα και των Νεότουρκων» την περίοδο 1914-1923, ενός από τα πλέον ειδεχθή μαζικά εγκλήματα του περασμένου αιώνα και στο γνώριμο τους ρόλο, δημαγωγούντες και καπηλευόμενοι την εύλογη ευαισθησία του ποντιακού ελληνισμού, οι πολιτικοί εκπρόσωποι της αστικής τάξης βγάζουν «δεκάρικους» περί «ιστορικής δικαίωσης των θυμάτων» και υποσχόμενοι να συνδράμουν για τη «διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας», μακριά από το ιστορικό της περιεχόμενο.

ΚΚΕ_Δημήτρης Κουτσούμπας “106 χρόνια μετά τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου με τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και τους πάνω από 1 εκατομμύριο ξεριζωμένους, θύματα της άρχουσας τάξης της Τουρκίας, στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και αντιθέσεων, στηρίζουμε τη δίκαιη διεκδίκηση για τη “Διεθνή Αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων Ποντίων”, μπαίνουμε μπροστά στον αγώνα ενάντια στο βάρβαρο σύστημα που προκαλεί τις σύγχρονες γενοκτονίες, για να μη ζήσει ποτέ κανείς άλλος λαός τον πόλεμο, την εξόντωση, την προσφυγιά”.

Σήμερα, 106+ χρόνια μετά την σφαγή 353.000 ανθρώπων και τον ξεριζωμό εκατομμυρίων ελλήνων του Πόντου, τα επιτελεία της εγχώριας αστικής τάξης συνεχίζουν να συγκαλύπτουν τα πραγματικά αίτια που οδήγησαν στην τραγωδία. Αν κάποιος θέλει να θέσει το ζήτημα στην πραγματική του βάση οφείλει να απομακρυνθεί από τις κρατούσες «αναλύσεις» και να προσεγγίσει τις ταξικές παραμέτρους των γεγονότων του Πόντου. Έτσι γίνονται αντιληπτοί και οι βαθύτεροι λόγοι που οδήγησαν στη γενοκτονία του ελληνικού πληθυσμού και, ταυτόχρονα, αποκαλύπτεται ο αληθινός ένοχος: η αστική τάξη σε Τουρκία και Ελλάδα. Στο βωμό του ανταγωνισμού των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας θυσιάστηκε ο ποντιακός ελληνισμός, πληρώνοντας πολύ ακριβά τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς στην περιοχή. Ήταν τότε που ο μεγαλοϊδεατισμός της ελληνικής αστικής τάξης και η τυχοδιωκτική μικρασιατική εκστρατεία (με τις «ευλογίες» των αγγλογάλλων συμμάχων) συγκρούστηκε με την άνοδο του τουρκικού αστικού εθνικισμού και την προσπάθεια της τουρκικής αστικής τάξης να συγκροτηθεί σε έθνος-κράτος πάνω στα συντρίμμια της καταρρέουσας Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Η μεν αστική τάξη της Τουρκίας, ευρισκόμενη σε διαδικασία σύστασης του δικού της έθνους-κράτους, έβλεπε ανταγωνιστικά το ελληνικό κεφάλαιο που δραστηριοποιούνταν στον «ζωτικό χώρο» της. Στο πλαίσιο αυτό καλλιεργήθηκε σε τμήματα του τουρκικού λαού μια βαθιά σοβινιστική ρητορική εναντίον των Ελλήνων του Πόντου. Πρόκειται για μια μέθοδο που η αστική τάξη ακολούθησε πολλές φορές στο διάβα της ιστορίας προκειμένου να συστοιχίσει πλατιές μάζες πίσω από «ομόφυλες» και «ομόθρησκες»- αλλά με ταξικά αντίθετα προς τον εργαζόμενο λαό συμφέροντα- ηγεσίες, ούτως ώστε να ικανοποιήσει τις εκάστοτε επιδιώξεις της. Από τη δική της πλευρά, η ελληνική αστική τάξη, βυθισμένη στους ιμπεριαλιστικούς τυχοδιωκτισμούς της, φέρει κι’ αυτή πολύ μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την τραγωδία που υπέστησαν οι Έλληνες του Πόντου. Στο βωμό αυτών των τυχοδιωκτισμών- και προκειμένου να εξασφαλίσει μεγαλύτερο κομμάτι στην αναδιανομή της πίτας- η αστική τάξη της Ελλάδας χρησιμοποίησε τον ποντιακό πληθυσμό, άλλοτε ως «διαπραγματευτικό χαρτί» και άλλοτε ως στρατηγικό αντιπερισπασμό, στο πλαίσιο των επιδιώξεων της στη Μικρά Ασία.

Αυτήν την ιστορική πραγματικότητα προσπαθεί να αποσιωπήσει η αστική τάξη, τα επιτελεία και τα κόμματα της, έτσι ώστε να συσκοτιστούν τα πραγματικά γεγονότα της εποχής και να αποπροσανατολιστεί ο δημόσιος διάλογος. Αντίθετα, έχουμε δει πολλές φορές να επιστρατεύονται μια σειρά αντεπιστημονικά ιδεολογήματα, βγαλμένα από το χρονοντούλαπο της πιο μαύρης αντικομμουνιστικής προπαγάνδας. Τέτοιο είναι, για παράδειγμα, το περίφημο ιδεολόγημα του «κεμαλομπολσεβικισμού» που, ούτε λίγο ούτε πολύ, επιχειρεί να «φορτώσει» την καταστροφή του ποντιακού ελληνισμού στην υποτιθέμενη συμμαχία της νεαρής τότε σοβιετικής εξουσίας με το κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ! Το εν λόγω αντικομμουνιστικό επιχείρημα εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του '20, προπαγανδίστηκε από τις φασιστικές δικτατορίες του Πάγκαλου και του Μεταξά, ενσωματώθηκε στην μετεμφυλιακή αστική ιστοριογραφία, επανεμφανίστηκε δυναμικά κατά την επταετία της Χούντας και επιστρατεύεται μέχρι και σήμερα με στόχο να συκοφαντήσει την ΕΣΣΔ και να μετατοπίσει στους κομμουνιστές τις ευθύνες για την τραγωδία του ελληνισμού της Ανατολής. 

Οι «άθεοι μπολσεβίκοι»
και η χείρα βοηθείας στον δοκιμαζόμενο ελληνισμό του Πόντου

Η ίδια η εξέλιξη της ιστορικής έρευνας έχει καταρρίψει το άθλιο αντικομμουνιστικό κατασκεύασμα του «κεμαλομπολσεβικισμού». Σήμερα, 106+ χρόνια μετά την Ποντιακή Γενοκτονία, αξίζει να θυμηθούμε ορισμένες πτυχές των γεγονότων εκείνης της περιόδου, που η αστική ιστοριογραφία είτε υποβαθμίζει είτε- πολύ περισσότερο- αποσιωπά.

         Να θυμηθούμε:

• Την τυχοδιωκτική στάση της κυβέρνησης του Ελευθέριου Βενιζέλου που το Γενάρη του 1919 συμμετείχε με ελληνικά στρατεύματα (23.351 στρατιώτες) στην ιμπεριαλιστική εκστρατεία των δυνάμεων της Αντάντ ενάντια στη νεοσύστατη τότε Σοβιετική Ρωσία [1]. Παρά την ξεκάθαρα τυχοδιωκτική, εχθρική στάση της αστοτσιφλικάδικης Ελλάδας απέναντι στην επαναστατημένη Ρωσία, οι μπολσεβίκοι ουδέποτε στράφηκαν ενάντια στον ελληνισμό της Ανατολής. Αντίθετα, στάθηκαν αρωγοί των ελληνικών πληθυσμών της περιοχής του Πόντου σε εξαιρετικά δύσκολες στιγμές _Να θυμηθούμε επίσης:
• Την στάση της Σοβιετικής Ρωσίας κατά τις τραγικές στιγμές, των διώξεων και σφαγών, που βίωνε ο ελληνισμός στην Κοτύωρα του Πόντου. Σύμφωνα με τον αυστριακό πρόξενο στην Τραπεζούντα Ernst von Kwiatkowski, τον Φλεβάρη του 1918 περίπου 30.000 έλληνες εγκατέλειψαν με ασφάλεια την περιοχή της Τραπεζούντας επιβιβαζόμενοι σε σοβιετικά πλοία. 

Να τι αναφέρει χαρακτηριστικά ο μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος (μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών): «Οι "άθεοι" Μπολσεβίκοι, εν αντιθέσει προς ό,τι δεν έπραξαν αι "χριστιανικαί" Δυνάμεις της Δύσεως διά του κολοσσιαίου αυτών στόλου κατά την εν μηνί Αυγούστω 1922 πυρπόλησιν και σφαγήν της Σμύρνης (...) περισυνέλεξαν όλον τον χριστιανικόν εκείνον κόσμον και τον μετέφεραν με ασφάλεια στην Τραπεζούντα» ^[2]. 

Για την στάση των μπολσεβίκων κατά την διάρκεια των τραγικών γεγονότων στον Πόντο διαβάζουμε επίσης: «Εις πολλάς περιστάσεις οι Τούρκοι συνέλαβον ολόκληρους πληθυσμούς, με σκοπόν να τους εκτοπίσουν και οι Μπολσεβίκοι εξηγόραζον από τους Τούρκους τους πληθυσμούς αυτούς. Εκτός αυτού έθετον εις την διάθεσιν των Ελλήνων και πλοία ίνα μεταφέρουν αυτούς από Τραπεζούντος εις τα έναντι ρωσικά παράλια»^[3].

Αρκετά χρόνια μετά τα τραγικά γεγονότα στον Πόντο, έλληνες πόντιοι που βρέθηκαν στην ΕΣΣΔ πήραν ενεργά μέρος στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού (βλ βιβλίο Αναστάση Γκίκα, «Οι Έλληνες στη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή»)

Να θυμηθούμε ότι:
Την ίδια στιγμή που οι επαναστάτες μπολσεβίκοι έσωζαν ζωές κατατρεγμένων ελλήνων στον Πόντο, οι ευρωπαίοι (αγγλογάλλοι) ιμπεριαλιστές και οι ΗΠΑ κράτησαν την ίδια στάση που έμελλε να κρατήσουν λίγα χρόνια αργότερα κατά την διάρκεια της καταστροφής της Σμύρνης: Παρέμειναν άπραγοι, ψυχροί θεατές της σφαγής και του ολοκαυτώματος που συντελούνταν μπροστά στα μάτια τους ^[4]. Τα παραπάνω «δεν συμφέρει» να συζητιούνται, διότι όχι μόνο διαλύουν τους αντικομμουνιστικούς μύθους αλλά και γιατί ξεσκεπάζουν τις ευθύνες της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών συμμάχων της στην τραγωδία του ελληνισμού της Ανατολής. Ο λαός όμως μπορεί και πρέπει να βγάζει συμπεράσματα από την Ιστορία. Μπορεί και πρέπει να βγουν συμπεράσματα από την Γενοκτονία των Ποντίων. Εκατό χρόνια μετά, η καλύτερη τιμή στα θύματα της Γενοκτονίας του Πόντου, στα εκατομμύρια προσφύγων που ξεριζώθηκαν βίαια από τις εστίες τους, είναι η ενδυνάμωση της πάλης ενάντια στο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα που συνεχίζει να γεννά και να αναπαράγει πολέμους, φτώχεια, δυστυχία και προσφυγιά.

Μόλις έμαθα ποιοι είναι οι μπολσεβίκοι αποφάσισα να περάσω μαζί τους__ Όταν Έλληνες Στρατιώτες αρνήθηκαν να πολεμήσουν ενάντια στην Σοβιετική Ρωσία

105+ χρόνια συμπληρώνονται από τότε που 14 χώρες πήραν μέρος στην ιμπεριαλιστική επέμβαση ενάντια στη νεοσύστατη τότε σοβιετική Ρωσία, με σκοπό να καταπνίξουν την σοσιαλιστική Επανάσταση και να ανατρέψουν την εξουσία των μπολσεβίκων. Ανάμεσα στις 14 αυτές χώρες, ήταν και η αστοτσιφλικάδικη Ελλάδα του Ελευθέριου Βενιζέλου (του επονομαζόμενου «εθνάρχη»), που απέστειλε συνολικά 23.351 στρατιώτες, υπό τη διοίκηση του στρατηγού Κων. Νίδερ. Το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα αποτελούνταν τόσο από αυστηρά επιλεγμένους στρατιώτες και αξιωματικούς, όσο και από εθελοντές όλων των μονάδων του Στρατού. Σύμφωνα με το Γ. Κορδάτο, επιλέχθηκαν αξιωματικοί που ήταν πολιτικά αφοσιωμένοι στο βενιζελικό στρατόπεδο. Διόλου τυχαία, από τους πρώτους που εντάχθηκαν στο εκστρατευτικό σώμα ήταν, μεταξύ άλλων, οι Ν. Πλαστήρας και Γ. Κονδύλης. Όπως αναφέρει ο Κ. Αυγητίδης, στο πλαίσιο της αντισοβιετικής εκστρατείας είχε γίνει και ανάλογη ιδεολογική «κατήχηση» ενάντια τους Μπολσεβίκους, ενώ η κυβέρνηση είχε συνδέσει την εκστρατεία με την επίτευξη «εθνικών στόχων» και του καταστροφικού για το λαό μεγαλοϊδεατισμού, με το χαρακτηριστικό «Ο δρόμος για την Μικρά Ασία, περνά απ’ τη Ρωσία» _βλ Η Ρωσία και ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας του ελληνικού λαού, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.

Στις σελίδες του «Ριζοσπάστη» και της «ΚΟΜΕΠ», μπορεί κανείς να βρει πλούσιο υλικό για την περίοδο εκείνη: Για την αλληλεγγύη του νεοσύστατου ΣΕΚΕ στην Σοβιετική Ρωσία και τη δράση του ενάντια στην συμμετοχή της Ελλάδας στην ιμπεριαλιστική επέμβαση, για τον σημαντικό ρόλο της Ελληνικής Κομμουνιστικής Ομάδας Οδησσού, για την ιδεολογική ζύμωση μέσα στο ελληνικό στράτευμα που οδήγησε αρκετούς φαντάρους να αρνηθούν να πολεμήσουν ενάντια στα ταξικά τους αδέρφια. Είναι πολλές οι καταγεγραμμένες περιπτώσεις ελλήνων στρατιωτών που όχι μονάχα αρνήθηκαν να στρέψουν τα όπλα τους ενάντια στους ρώσους επαναστάτες, αλλά επιπλέον εντάχθηκαν στον Κόκκινο Στρατό. «Θέλω να γίνω μπολσεβίκος. Μόλις έμαθα ποιοι είναι οι μπολσεβίκοι αποφάσισα να περάσω μαζί τους» ήταν τα λόγια έλληνα στρατιώτη που αποφάσισε να αλλάξει πλευρά, τασσόμενος με το δίκαιο αγώνα των κομμουνιστών __ παρουσιάζουμε χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τις αναμνήσεις του έλληνα στρατιώτη Α.Α. όπως δημοσιεύθηκαν στο «Ριζοσπάστη» σε τέσσερις συνέχειες τον Ιούλη του 1929: Η ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ, «Ριζοσπάστης», 16/7/1929.

«Σήμερα που ξαναμπαίνει πάλι μπροστά μας άμεσα ο κίνδυνος της έκρηξης καινούργιου πολέμου, η σκέψη μου τραβά πίσω στο παρελθόν και μου θυμίζει το περασμένο μακελειό που συρθήκαμε, όλα εμείς τα παιδιά του φτωχού λαού, για να σφαγούμε χάρις στα συμφέροντα των ντόπιων και των ξένων εκμεταλλευτών μας. Τα βάσανα και οι τυραννίες του προηγούμενου πολέμου ξαναζωντανεύουν και πάλι στη μνήμη μας μέσα και τώρα καταλαβαίνω πως δε μπορούν να ξεχαστούν όσο κι’ αν παληώσουν. Μα προ πάντων θα θυμούμαστε πάντα, όσοι τύχαμε στην εκστρατεία κείνη της Ουκρανίας, που ‘ταν ολοφάνερος πιά ο τυχοδιωκτικός σκοπός της ελληνικής μπουρζουαζίας.
Παιδιά μεις του φτωχού εργαζόμενου λαού, συρθήκαμε τότε στις απέραντες κείνες πεδιάδες, να χτυπήσουμε τ’ αδέρφια μας, τους Ρώσσους εργάτες και αγρότες, και δε μπορώ ακόμα να χωνέψω πως μας ξεγελάσανε τότες οι Δήμιοι μας να μας στείλουν στα μακελειά κείνα. Ξημέρωνε, θυμούμαι, η πρωτοχρονιά του 1919. Η μπουρζουαζία της χώρας μας κάνοντας μας τον πρωτοχρονιάτικο της μποναμά, για το “καλό” του καινούργιου χρόνου, μας επιβίβαζε, την ίδια κείνη μέρα σαν σφάγια, από τη θέση “Σταυρός” της Μακεδονίας, πάνω στο Γαλλικό φορτηγό “Νορμάντ” για να μας στείλει στη Ρωσσία, “προς απελευθέρωση του Ρωσσικού λαού από τους ληστάς Μπολσεβίκους”. Είμασταν το 2^ο τάγμα του 34^ου Συντάγματος που το διοικούσε ο Ταγματάρχης Π.Μακρής.Στη μνήμη μου ζωηρεύει το ταξείδι αυτό. Είμασταν όλοι σκεπτικοί γιατι δεν ξέραμε αν θα αντικρύζαμε ξανά τα βουνά και τη θάλασσα που γνωρίσαμε, τα αδέρφια, τις μαννάδες και τις γυναίκες που εγκαταλείψαμε στα χωριά μας απροστάτευτες… Δεν γίνονταν όμως το ίδιο και για τους αξιωματικούς μας. Όχι! Αυτοί ήσανε χαρούμενοι και γελαστοί, θες από τις “δόξες” και τις δάφνες που θα στεφανωνότανε όταν ξαναγυρίζαμε “νικητές”, θες από το έκτακτο χιλιάρικο, κείνης της εποχής, που τους είχανε φιλοδωρήσει…
__
Έτσι στις 4 του Γενάρη φτάσαμε στην Οδησσό και πλευρίσαμε στο μουράγιο. Ένα κρύο φοβερό μάστιζε τον τόπο. Ξεμπαρκάραμε σε μια πλατεία. Τα δόντια μας χτύπαγαν από το φοβερό κρύο σε σημείο που πολλοί λιγοθύμαγαν. Κάτω από τέτοιες συνθήκες δώθηκε το σύνθημα της εκκίνησης. Κάναμε παρέλαση. Πολλοί νομίζανε πως θα μας ράνουν με άνθια, ίσως μάλισταμας πέταγαν και τσιγάρο… Τίποτα όμως, ούτε μισό χειροκρότημα δεν ακούγονταν από πουθενά, ούτε μια επιδοκιμασία. Οι Ρούσοι μας κύταγαν περίλυποι που στο βλέμμα τους διάβαζες τούτες τις λέξεις: Αδέρφια! Γιατί δεχτήκατε να σας σύρουν ενάντια στη προλεταριακή πατρίδα σας να χτυπήστε το Κράτος των αδελφών σας; Μα ποιός το νοιωθε τότε και ποιός καταλάβαινε τι φοβερό πλήγμα κατηφέρναμε στην τάξη μας πάνω;… Ξαφνικά δυνατά γέλια ακούστηκαν απ’ αυτούς που βάδιζαν πρώτοι. Στρέφοντας όλοι τα κεφάλια μας βρεθήκαμε μπροστά στο ποιό γελοίο και το ποιό αξιοθρήνητο θέαμα που συνάντησα στη ζωή μου. Ένας αντεπαναστάτης Συνταγματάρχης φυλάγοντας σε μια γωνιά σκοπός μας χειροκροτούσε φωνάζοντας… Ο Μιλιταρισμός στο πρόσωπο του Συνταγματάρχη μας υποδέχονταν χαρούμενος, μια που βέπε καινούργιες ζωντανές σάρκες που θα δίνονταν βορρά στο μακελειό του Τσάρου και των καπιταλιστών.
Καταυλιστήκαμε σ’ ένα οίκημα που οι σφαίρες τόχανε κάνει κόσκινο […] Το απόγευμα μας γένηκε η δεύτερη υποδοχή. Ήρθε όλο το σκυλολόι των ρωμηών μπουρζουάδων της Οδησσού να μας επισκεφτεί και να μας “καλοσωρίσει”. Η ψυχή τους ήταν βγαλμένη τόσο καιρό. Για μια στιγμή και μόνο χάνανε όλα τους τα πλούτη… ό,τι είχανε κερδίσει από τις απάτες και την εκμετάλλευση των Ρώσσων εργατών. Πως να μην έρθουν λοιπόν να μας δούνε μια που στο πρόσωπο μας βλέπανε τους “σωτήρες” τους, τα θύματα τους, που θα χρησιμοποιούνταν για δήμιοι των Ρώσσων εργαζομένων;

__
Είμασταν το πρώτο τάγμα πουχε φτάσει στην Οδησσό. Σε λίγες μέρες έφτασαν και τα υπόλοιπα δυό του Συντάγματος μας. Το έργο όμως του Δήμιου που σταλθήκαμε να παίξουμε σε βάρος των Μπολσεβίκων, δεν θα παίζονταν μέσα στη Οδησσό. Δεν είχαμε σταλθεί για να γλεντήσουμε και να χορέψουμε μέσα στις πόλεις. Σταλθήκαμε για να σώσουμε τους Ρώσσους βιομήχανους και τσιφλικάδες, σταλθήκαμε για να σκοτώσουμε τους ηρωϊκούς Μπολσεβίκους και να σκοτωθούμε.
__Όμως εμείς αρχίζαμε να νοιώθουμε πια καθαρά γιατί είμασταν σταλμένοι και ποιούς πολεμούσαμε. Από τη μιά ο άφθαστος ηρωϊσμός των Μπολσεβίκων, από την άλλη το ενδιαφέρον των Ρώσσων αγροτών για μας, μας δείχνανε ποιός ήτανε ο δρόμος μας. Αυτό όμως άρχισαν να το νιώθουν και οι αξιωματικοί μας. Γιά τούτο και μας τσαμπουνούσανε κάθε τόσο το “προς την πατρίδα, προς τους Συμμάχους και προς το συμφέρον μας και καθήκον μας”. Προ πάντων στη Βασιλίνοβα κάθε Κυριακή στην εκκλησία, δεν κάνανε τίποτα άλλο παρά να μας κουράζουν προσπαθώντας να μας γεμίσουν το κεφάλι με τα πράμματα αυτά που για μας δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ιδέες σκουριασμένες από την πολυκαιρία και καταδικασμένες πιά να ριχτούνε στον τάφο. Σ’ αυτό δε συνέτεινε και λίγο το ενδιαφέρον των χωρικών που λέγοντας μας τον πόνο τους μας καλούσαν ενωθούμε μαζί τους και πλαϊ τους να αγωνιστούμε για τα κοινά συμφέροντα: γιά το ψωμί και για τη λευτεριά μας. Ναι! Αυτούς θα αγκαλιάζαμε! Γιατί αυτών τα λόγια μόνο βρίσκανε απήχηση μέσα στην τυραννισμένη ψυχή μας, που ο ίδιος ο πόνος, το ίδιο συμφέρον και ο ίδιος σκοπός μας ένωναν. Τα λόγια των γαλονάδων καμμιά συγκίνηση δεν μας άφηναν πιά…».

Έλληνες στρατιώτες στην Οδησσό, 1919.
Στάλθηκαν από την κυβέρνηση Βενιζέλου να πολεμήσουν
για τα συμφέροντα της αστικής τάξης
και των ιμπεριαλιστών συμμάχων της

Δεν άργησε η στιγμή που Έλληνες στρατιώτες, αντιλαμβανόμενοι το ταξικό τους συμφέρον και αναγνωρίζοντας το δίκαιο και ηρωϊκό αγώνα των μπολσεβίκων, πέρασαν στις γραμμές του Κόκκινου Στρατού. Σε δημοσίευμα της τον Φλεβάρη του 1919, η εφημερίδα «Ισβέστια» του Χάρκοβο ανέφερε πως 70 Έλληνες στρατιώτες και ένας υπαξιωματικός πέρασαν στο μπολσεβίκικο στρατόπεδο. Στασιασμοί παρουσιάζονται την ίδια περίοδο και σε τμήμα των γαλλικών στρατευμάτων, ενώ η μάχη της Μπερζόφσκα, το Μάρτη, οξύνει τις τάσεις ανταρσίας των Ελλήνων στρατιωτών απέναντι στους αξιωματικούς.

Ο στρατιώτης Α.Α. θυμάται:
«Η αγανάκτηση που έβραζε μέσα στα στήθεια όλων μας, όλων των προλετάριων φαντάρων που σταλθήκαμε να χτυπηθούμε με τ’ αδέρφια μας της Ρωσσίας, δε μπορούσε παρά να ξεσπάσει. Έτσι οι σύντροφοί μας Γάλλοι στρατώτες αρνούνταν να υπακούσουν στην εγκληματική διαταγή των Μιλιταριστών και στασιάζουν. __ Έτσι φαντάροι και υπαξιωματικοί καταλαμβάνοντας όλα τα γύρω υψώματα στρέφουν τα όπλα ενάντια στους δήμιους τους αξιωματικούς. Οι Μιλιταριστές κιτρινίζουν, τα χάνουν και δεν τολμούν να πάρουν μια τελειωτική απόφαση. Οι φαντάροι παιδιά του φτωχού εργαζόμενου λαού, δεν δέχονται να χτυπηθούν μεταξύ τους.» __«Ριζοσπάστης», 17/7/2019, σελ. 1. Οι προσπάθειες των αξιωματικών του ελληνικού στρατεύματος, με την συνδρομή εντεταλμένων ιερέων, να αντιστρέψουν το κλίμα έπεσαν στο κενό. Οι πατριδοκάπηλες κραυγές τους δεν έβρισκαν ανταπόκριση στους στρατιώτες που ήταν αποφασισμένοι να μην πολεμήσουν. «Οι Μπολσεβίκοι πολεμούν ηρωϊκά υπερασπίζοντας τις καταχτήσεις και την πατρίδα των εργαζομένων, όμως εμείς γιατί πολεμάμε;» αναρωτιούνται πολλοί. Δεν αργεί η αργή και βασανιστική επιστροφή προς την Οδησσό…

Ο Έλληνας στρατιώτης αναφέρει:
«Βρισκόμασταν όλοι σε αξιολύπητη κατάσταση. Μια νύχτα τρόμου, φρίκης και θανάτου ήρκεσε να μας μεταβάλει σε κινούμενους σκελετούς. Κι’ όλα τούτα, όλη αυτή η καταστροφή και το αίμα μόνο για τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών των Ρώσσων εργαζομένων και των ιμπεριαλιστών, για το μεγαλείο του Τσάρου. Οι Μποσελβίκοι όμως νίκησαν! Η νίκη τους αυτή είτανε και δική μας, είτανε νίκη του Παγκόσμιου Προλεταριάτου. Αυτή ήταν η μόνη χαρά που μας απόμενε από την καταστροφή μας”. __
Οι τσακισμένοι φαντάροι που μένουν μέσα στη Κρεμιδόφσκα δεν βαστούν πιά. Τα πόδια τους πληγιασμένα από την πορεία δεν μπορούν να τα σύρουν. Κι όμως τα τραίνα δεν περνούν για να τους πάρουν. Οι σακαράκες (σ.σ: αξιωματικοί) παίζουν το τελευταίο τους ατού. Θέλουν να τους σταματήσουν στην Κρεμιδόσφκα ως που να τους περάσει η πρώτη εντύπωση της φρίκης και να τους ξανασύρουν ακόμα μια φορά ενάντια στους μπολσεβίκους. Μάταια όμως. Οι φαντάροι έχουν νοιώσει τις σκέψεις των σακαράκηδων κι’ αποφασίζουν όλοι μαζί – με την οργανωμένη δύναμη τους – να γυρίσουνε πίσω. Κατά τις 2 με τα όπλα στο χέρι τραβάν όξω από τη σκηνή του Ταγματάρχη Μακρή και του φωνάζουν: Στην Οδησσό! Όλοι στηγ Οδησσό κι απο κεί στα χωριά μας! Κιτρινισμένος ο Ταγματάρχης αναγκάζεται να υποσχεθεί και να υποκύψει.» __«Ριζοσπάστης», 18/7/1929, σελ.2 & 19/7/1929, σελ.1,2. Στην Οδησσό, όταν ο ηρωικός Κόκκινος Στρατός έμπαινε στην πόλη, οι Έλληνες στρατιώτες για άλλη μια φορά αρνήθηκαν να πολεμήσουν. Συγκλονιστική η αφήγηση-ντοκουμέντο του στρατιώτη που έζησε από κοντά την φρίκη του πολέμου αλλά και το μεγαλείο της προλεταριακής αλληλεγγύης που επέδειξαν έλληνες φαντάροι: «Κατά τις 9 το βράδυ σ’ όλη την πόλη ακούστηκαν ισχυροί κρότοι όπλων και χειροβομδίδων. Οι αξιωματικοί ξελαρυγγιάζονται να φωνάζυν: “στα όπλα!… Όμως κανείς μας δεν κινείται. Αν δε μπορούμε να ενωθούμε με τον Κόκκινο Στρατό όμως δεν θα τον χτυπήσουμε. Θα βοηθήσουμε με την παθητικότητα μας, με το σαμποτάζ, να νικήσει ο Κόκκινος Στρατός του Προλεταριάτου. Και το κάναμε αυτό! Όξω στους δρόμους γινότανε μάχες. Κανείς μας δεν κινήθηκε να χτυπήσει τους Μπολσεβίκους. Οι περισσότεροι φαντάροι των Συμμαχικών στρατευμάτων κάνανε το ίδιο κι’ αυτοί. ___

Σοβιετική αφίσα για τον ηρωϊσμό των μαχητών του Κόκκινου Στρατού.

Έχουν περάσει 10 χρόνια από τότες. Σήμερα όμως πάλι αρχίζουν να μιλούν για μια κανούργια τέτοια εκστρατεία. Αν το παράδειγμα μας εκείνο δεν τους άρκεσε, το σημερινό θα τους αρκέσει. Θα πάμε πάλι όταν μας στείλουν στην Ουκρανία. Όμως ετούτη τη φορά δεν θ’ αρκεστούμε μόνο στην παθητική μας στάση για τη νίκη των Μπολσεβίκων. Τώρα θα προχωρήσουμε πιο πολύ: Θα ενωθούμε με τον Κόκκινο στρατό για την απελευθέρωσή μας».

^[1] Γιάννης Κορδάτος, Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας, τ. ΧΙΙΙ, 20ός Αιώνας, Αθήνα, 1959.
^[2] Κώστας Αυγητίδης, Η στρατιωτική επέμβαση των καπιταλιστικών χωρών ενάντια στη Σοβιετική Ρωσία και η Ελλάδα (1918-1920), «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα, 1999.
^[3] Αχιλλέας Μπλάνας, «Η φιλία ανάμεσα στο Σοβιετικό και Ελληνικό λαό» στην Κομμουνιστική Επιθεώρηση, τ. 11/1977.
__ ⁽²⁾ Διδώ Σωτηρίου, «Η Μικρασιατική Καταστροφή και η στρατηγική του ιμπεριαλισμού στην Ανατολική Μεσόγειο», εκδ. «Κέδρος», Αθήνα, 1975).
__ ⁽³⁾ Παρατίθεται στο Κ. Φωτιάδης, «Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου», έκδ. Ιδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, Αθήνα, 2004. Αναπαραγωγή από το βιβλίο του Αναστάση Γκίκα, «Οι Έλληνες στη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ» εκδ. «Σύγχρονη Εποχή».
__ ⁽⁴⁾ Να τι στάση κράτησαν τα πληρώματα των τουλάχιστον 21 αγγλικών, γαλλικών και αμερικανικών πολεμικών πλοίων που ήταν αγκυροβολημένα στο λιμάνι της Σμύρνης: «Μέσα στα πολεμικά οι μπάντες παίζανε εμβατήρια (...) για να μην φτάνουν ίσαμε τ' αυτιά των πληρωμάτων οι κραυγές της οδύνης και οι επικλήσεις του κόσμου (...) Τα πληρώματα των εν Σμύρνη ναυλοχούντων πολεμικών των απέκοπτον τας χείρας και έθραυον τας κεφαλάς των δυστυχών εκείνων Ελλήνων, που ενόμιζαν ότι ημπορούσαν, αποφεύγοντες την τουρκικήν μάχαιραν, να εύρουν άσυλον και προσωρινήν φιλοξενίαν εις τα πολεμικά σκάφη". Βλ. Διδώ Σωτηρίου «Η Μικρασιατική Καταστροφή και η στρατηγική του ιμπεριαλισμού στην Ανατολική Μεσόγειο» και Γιάνης Κορδάτος, «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας», τόμ. ΧΙΙΙ, εκδ. «20ός αιώνας», Αθήνα, 1959.