Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά ημερομηνία για το ερώτημα Vilma Espín. Ταξινόμηση κατά συνάφεια Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά ημερομηνία για το ερώτημα Vilma Espín. Ταξινόμηση κατά συνάφεια Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

18 Ιουνίου 2023

Μνήμες από ένα ταξίδι στην Κούβα 🇨🇺 Vilma Espín Guillois

Αν με ρωτήσουν τι θέλω να ξαναζήσω στη ζωή μου, ανάμεσα σε άλλα, είναι να ακούσω άλλη μια φορά τον Φιντέλ Κάστρο να μιλάει σε χιλιάδες Κουβανούς, στη μεγάλη πλατεία της Αβάνας, καθισμένη δίπλα στην Εσπίν Βίλμα Κάστρο και τον άντρα της, Ραούλ, αδερφό του Φιντέλ. Όπως τότε, το 1989, στο ταξίδι μας στην Κούβα, μαζί με τον αρχιτέκτονα - φωτογράφο, Γιώργο Πασχάλη, που ζήσαμε επί είκοσι περίπου μέρες μια εμπειρία συγκλονιστική. Ετοιμάζω βιβλίο με αυτό το θέμα και πληθώρα φωτογραφιών απ' όλη την Κούβα. Αυτό μου το όνειρο θα μείνει ευσεβής πόθος διότι σαν σήμερα αποχαιρετούσαν εκατομμύρια γυναίκες την Πρόεδρο της Ομοσπονδίας τους, Εσπίν Βίλμα.

Ανασυνθέτοντας τη μνήμη, θυμήθηκα τη γνωριμία μας, τις συναντήσεις μας και τις συνεντεύξεις που μου έδωσε. Είναι κι αυτό μια μορφή επικοινωνίας. Την Εσπίν Βίλμα συνάντησα για πρώτη φορά το 1980, στην Παγκόσμια Συνάντηση Γυναικών, στην Κοπεγχάγη, σ' ένα διεθνές συνέδριο όπου απ' όλες τις χώρες του κόσμου, σημαντικές γυναίκες μίλησαν για τη θέση της γυναίκας. Τότε, μου έδωσε μία συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στο Κυριακάτικο Βήμα, στις 7/9/1980. Όμως, στη δεύτερη συνάντησή μας, στο γραφείο της στην Κούβα, μιλήσαμε πιο άνετα.

Γράφει η \\ Εύα Νικολαϊδου,
υποψήφια βουλευτής του ΚΚΕ στην Α' Θεσσαλονίκης

Σ' έναν τοίχο του γραφείου της, κορνιζαρισμένος ο εθνικός ύμνος της Κούβας. «Μη φοβάσαι τον ένδοξο θάνατο, γιατί το να πεθαίνεις για την πατρίδα σου, σημαίνει να ζεις. Το να ζεις με αλυσίδες, είναι ζωή βουτηγμένη στη ντροπή και την ατιμία. Ακούστε το κάλεσμα της σάλπιγγας! Στ' άρματα παλικάρια!».

Μ' ένα γλυκό χαμόγελο και με ζεστή υποδοχή,
απάντησε στις ερωτήσεις μου:

«Μακάρι όλες οι γυναίκες του κόσμου να φτάσουν κάποτε στον ίδιο βαθμό ανάπτυξης και ισότητας που έχουν οι γυναίκες της πατρίδας μου». Αυτή τη φράση τονίζει η Εσπίν Βίλμα Κάστρο, μιλώντας για την αξιοζήλευτη θέση των Κουβανέζων, στη χώρα των 9.000.000 κατοίκων που από τις 16 Φεβρουαρίου 1959 κυβερνάει ο κουνιάδος της Φιντέλ Κάστρο.

Παλιά αγωνίστρια και τώρα μητέρα τεσσάρων παιδιών και πρόεδρος της Ομοσπονδίας Κουβανέζων γυναικών, μιλάει για τη θέση της γυναίκας στην Κούβα:

«Από την επανάσταση κι ύστερα, η ζωή των γυναικών έχει αλλάξει τελείως. Πολλές αλλαγές έγιναν, άλλωστε, σε όλες τις βαθμίδες της κοινωνικής ζωής. Εργαστήκαμε εμείς οι γυναίκες σκληρά για να βοηθήσουμε την ανάπτυξη της οικονομίας και της παιδείας. Οι Κουβανέζες είναι μέρος του λαού και εργάστηκαν όπως όλοι για την πρόοδο της Κούβας. Άλλωστε, από την αρχή της επανάστασης ο Φιντέλ πίστεψε πως η γυναικεία παρουσία είναι απαραίτητη για την οργάνωση και την ανοικοδόμηση της χώρας. Πίστευε πάντα ότι η γυναικεία απελευθέρωση συνδέεται με τα ιδανικά του εργαζόμενου λαού. Έδωσε λοιπόν ιδιαίτερη προσοχή στη θέση των εργαζόμενων γυναικών και κυρίως της αγρότισσας. Βλέπει τις εργαζόμενες σαν κινητήρια δύναμη για την πρόοδο. Έτσι, απ' την αρχή της επανάστασης συγκροτήθηκαν διάφορες γυναικείες οργανώσεις που δούλεψαν στην επαρχία, στα βουνά, στις πόλεις - παντού. Οργανώσαμε και την Ομοσπονδία Γυναικών στην οποία ανήκουν όλες οι γυναικείες οργανώσεις».

Προσιτή η εκπαίδευση

Πώς είναι οργανωμένη
η παιδεία στην Κούβα και
ποια είναι η σχέση
γυναίκας - εκπαίδευσης;

«Έχουμε φτάσει σ' ένα πολύ υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης. Το σύστημά μας είναι ελεύθερο και προσφέρεται δωρεάν στον καθένα. Λειτουργούν σχολεία για όλες τις βαθμίδες, για όλες τις ηλικίες και σε κάθε περιοχή της Κούβας. Στην πατρίδα μου ο κάθε άνθρωπος σπουδάζει κάτι. Δεν έχουμε αναλφάβητους. Όσο για τα γυναικεία σωματεία, συνεργάστηκαν απ' την αρχή της Επανάστασης με τις δασκάλες των σχολείων και δημιούργησαν μια μορφωτική εκστρατεία ειδική για τις γυναίκες. Έτσι όλες οι γυναίκες ενημερώθηκαν και μπόρεσαν να διαλέξουν τους τομείς στους οποίους ήθελαν να εκπαιδευτούν».

Ποιος είναι ο ρόλος
της γυναίκας στην οικογένεια;

«Φτιάξαμε μια κοινωνία ισότητας των φύλων. Άντρες και γυναίκες έχουν τις ίδιες ευθύνες. Λειτουργεί σήμερα στην Κούβα ένα κυβερνητικό γραφείο που ασχολείται αποκλειστικά με τα οικογενειακά θέματα. Δημιουργήθηκε πριν από πολλά χρόνια, για να υποστηρίξει τα δικαιώματα και των δύο συζύγων και φροντίζει να εκτελούν τις υποχρεώσεις τους. Εκτός από αυτό, προστατεύει τα δικαιώματα του παιδιού και βοηθάει τους γονείς να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους προς τα παιδιά τους και να κάνουν ό,τι είναι δυνατό για την ανάπτυξη και τη μόρφωσή τους.

Η πολιτική μας αυτή σχετικά με την οικογένεια θεωρήθηκε πολύ ενδιαφέρουσα και μελετήθηκε για εφαρμογή και σε άλλες χώρες».

Οι Κουβανέζες στην πολιτική

Ποια είναι η θέση της Κουβανέζας
στην πολιτική ζωή;

«Έχουμε πάρα πολλές γυναίκες στα υπουργεία, στη διοίκηση, στη δημόσια ζωή. Εκτός από το υπουργείο Οικογένειας έχουμε άλλο, ειδικό υπουργείο για το Παιδί. Και σ' αυτό εργάζονται πολλές γυναίκες που φροντίζουν για τον προσανατολισμό, την ανάπτυξη και την εξέλιξη των μικρών Κουβανέζων».

Πιστεύετε ότι το πολιτικό κι εκπαιδευτικό σύστημα μιας χώρας
επηρεάζει τη θέση της γυναίκας στο κοινωνικό σύνολο;

«Πιστεύω πως είναι οι δύο κύριοι παράγοντες και οι πιο καθοριστικοί για τη θέση της γυναίκας. Από τα παιδικά του χρόνια ακόμα, ο άνθρωπος πρέπει να ξεκαθαρίσει τον ρόλο του και το νόημα της ζωής του και να μάθει να βλέπει τον άλλο σαν μια ανθρώπινη ύπαρξη ίση με τις άλλες. Οι δάσκαλοι πρέπει να είναι ειδικά εκπαιδευμένοι για να μπορούν να μάθουν στα παιδιά ότι πρέπει να μεγαλώνουν χωρίς διακρίσεις κι ότι είναι ικανοί -είτε άντρες είτε γυναίκες- να παλέψουν στη ζωή. Η μόρφωση και η εκπαίδευση που δίνει μια χώρα παίζει αποφασιστικό ρόλο για τη θέση της γυναίκας. Το άλλο και σημαντικό είναι η πολιτική. Από το πολιτικό σύστημα προέρχονται οι ανισότητες και οι διακρίσεις. Όταν μια χώρα βλέπει τη γυναίκα σαν παραγωγική δύναμη και βοηθάει ώστε να διαμορφώσει αυτή μια ολόπλευρη προσωπικότητα, τότε η χώρα αυτή έχει πετύχει την ισότητα».

Τι χρειάζονται
οι γυναικείες οργανώσεις στην Κούβα
αφού υπάρχει ισοτιμία;

«Δουλεύουμε στις γυναικείες οργανώσεις για την κοινωνική πρόοδο και για τη διατήρηση του συστήματος. Οι γυναίκες δουλεύουν για την οργάνωση διάφορων εκδηλώσεων και, γενικά, αναπτύσσουν μια δράση που δεν βοηθάει μόνο τις ίδιες αλλά ολόκληρο το σύστημα, την Επανάσταση».

Σαν ηγέτιδα του επαναστατικού κινήματος της επαρχίας Οριέντε,
πώς θα κρίνατε το γυναικείο απελευθερωτικό κίνημα;

«Το γυναικείο απελευθερωτικό κίνημα τράφηκε από δύο πηγές. Την οικονομική φτώχεια των γυναικών, όπως είναι οι γυναίκες της Αφρικής και τον πνευματικό και συναισθηματικό τους εξευτελισμό. Γυναίκες που στερούνται τα κοινωνικά και οικονομικά πλεονεκτήματα θα επαναστατήσουν πιο γρήγορα. Ιδίως, αυτές που βλέπουν τον εαυτό τους απομονωμένο και καταπιεσμένο μέσα στο ιμπεριαλιστικό καθεστώς. Εμείς πετύχαμε καλύτερη και πιο δίκαιη θέση της γυναίκας γιατί άλλαξε η κοινωνικοοικονομική κατάσταση του παρελθόντος. Η φεμινιστική συνείδηση μπορεί ν' αναπτυχθεί μόνο από μια σοσιαλιστική ιδεολογία. Όπως η γυναίκα αποτελεί μέρος του επαναστατικού αγώνα για την απελευθέρωση της κοινωνίας έτσι είναι απαραίτητο να αγωνιστεί για να ξεφύγει από τα δεσμά της καταπίεσης που τη θέλουν απομονωμένη και περιφρονημένη».

Όταν της είπα το πόσο συγκλονιστική ήταν η ομιλία του Φιντέλ Κάστρο, λίγες μέρες πριν και όλη αυτή η αφήγησή του για το πώς έγινε κομμουνιστής, μου απάντησε ότι την έχει ακούσει πολλές φορές σε οικογενειακές συγκεντρώσεις και την έχει μάθει σχεδόν απ' έξω:

«Ήμουν γιος ενός γαιοκτήμονα -αυτό ήταν ένας λόγος για να είμαι αντιδραστικός. Μορφώθηκα σε θρησκευτικά σχολεία όπου πήγαιναν τα παιδιά των πλουσίων -ένας ακόμη λόγος για να είμαι αντιδραστικός. Ζούσα στην Κούβα, όπου όλες οι ταινίες, οι εκδόσεις και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ήταν «Made in USA» (αμερικανικής κατασκευής) -ένας τρίτος λόγος για να είμαι αντιδραστικός. Σπούδασα σ' ένα πανεπιστήμιο όπου από 15.000 φοιτητές, μόνο τριάντα ήταν αντιιμπεριαλιστές κι εγώ ήμουν ένας από εκείνους τους τριάντα στο τέλος. Όταν μπήκα στο πανεπιστήμιο, μπήκα ως γιος γαιοκτήμονα -και για να κάνουμε τα πράγματα χειρότερα, ήμουν πολιτικά αγράμματος.

Και κάτι άλλο. Κανένα κομματικό μέλος, κανένας κομμουνιστής, κανένας σοσιαλιστής ή εξτρεμιστής δεν με πήρε με το μέρος του να με κατηχήσει. Όχι. Μου έδωσαν ένα μεγάλο, βαρύ, διαβολεμένο, πληκτικό και ανυπόφορο διδακτικό βιβλίο που προσπαθούσε να εξηγήσει την πολιτική οικονομία από αστική άποψη -αυτό το πράγμα το έλεγαν πολιτική οικονομία!

Κι αυτό το ανυπόφορο βιβλίο παρουσίαζε τις κρίσεις της υπερπαραγωγής και άλλα τέτοια προβλήματα σαν τα πιο φυσικά πράγματα στον κόσμο. Εξηγούσε πως στη Βρετανία, όταν υπήρχε αφθονία κάρβουνου, υπήρχαν εργάτες που δεν είχαν καθόλου, γιατί σύμφωνα με τους αδυσώπητους φυσικούς και αμετάβλητους νόμους της ιστορίας, της κοινωνίας και της φύσης, παρουσιάζονται αναπόφευκτα κρίσεις υπερπαραγωγής και όταν παρουσιάζονται φέρνουν ανεργία και πείνα. Δηλαδή, όταν υπάρχει πολύ κάρβουνο, οι εργάτες κρυώνουν και πεινούν!

Έτσι εκείνος ο γιος του γαιοκτήμονα, που είχε μορφωθεί σε αστικά σχολεία και σύμφωνα με την αμερικανική προπαγάνδα, άρχισε να σκέφτεται πως κάτι έφταιγε σε αυτό το σύστημα, κάτι δεν έβγαζε νόημα...


Λοιπόν, μια μέρα έπεσε στα χέρια μου ένα αντίγραφο του Κομμουνιστικού Μανιφέστου -του ξακουστού Κομμουνιστικού Μανιφέστου- και διάβασα μερικά πράγματα που δεν ξέχασα ποτέ.. Τι φράσεις, τι αλήθειες! Και βλέπαμε εκείνα τα πράγματα κάθε μέρα!

Ένιωθα σαν μικρό ζώο που γεννήθηκε σ' ένα δάσος, το οποίο δεν καταλάβαινε. Τότε, εντελώς ξαφνικά, βρίσκει έναν χάρτη εκείνου του δάσους -μια περιγραφή, μια γεωγραφία εκείνου του δάσους και όλων μέσα σ' αυτό. Τότε ήταν που βρήκα τον προσανατολισμό μου...»

Η Εσπίν Βίλμα Κάστρο, ενώ είχε μελετήσει χορό και τραγούδι, αργότερα σπούδασε Χημικός Μηχανικός κι ήταν από τις πρώτες γυναίκες στην Κούβα που ασχολήθηκαν με αυτό το αντικείμενο. Βοήθησε στην Επανάσταση της Κούβας ενώ η ικανότητά της να μιλάει Ισπανικά αλλά και Αγγλικά της έδωσε τη δυνατότητα να εκπροσωπεί το επαναστατικό κίνημα σε διεθνές επίπεδο. Διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κουβανικού Κομμουνιστικού Κόμματος από το 1965 έως το 1989.

Πηγή 902.gr

Η Εύα Νικολαΐδου (γεν. Θεσσαλονίκη το 1954) είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Εργάστηκε στην ΕΡΤ (ραδιόφωνο και τηλεόραση) επί 35 χρόνια, στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο. Έχει γράψει 10 βιβλία.
Μέλος της ΕΣΗΕΑ και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Σπούδασε στο College of Journalism (Σχολή Δημοσιογραφίας) του Λονδίνου και Κοινωνιολογία στο Mary Ward Center (Tutorial University).
Συνέχισε τις σπουδές της στο Παρίσι, όπου τελείωσε το τμήμα Πολιτισμού στη Σορβόννη. Το 1984, με υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης τελείωσε στο Centre de Formation des Journalistes, το τμήμα τηλεόρασης. Παρακολούθησε τρία χρόνια ρωσικά στον Ελληνοσοβιετικό Σύνδεσμο και Κέντρο Σπουδών Νοτιοανατολικής Ευρώπης, ενώ ήταν τρία χρόνια ακροάτρια τη Δραματική Σχολή Αθηνών.
Από το 1979 εργάστηκε στην ΕΡΤ, από όπου συνταξιοδοτήθηκε μετά από 40 χρόνια καριέρας. Ξεκίνησε από το ραδιόφωνο με δική της εκπομπή, συνέχισε στα "Χρονικά της ημέρας" (Διεύθυνση Ειδήσεων Ραδιοφώνου) και λίγο αργότερα στις Ειδήσεις Τηλεόρασης.
Από το 1990 έως το 2013 εργαζόταν στη Διεύθυνση διεθνών τηλεοπτικών εκπομπών. Επί 20 χρόνια ήταν αρχισυντάκτρια της πολιτιστικής εκπομπής "9+1 Μούσες", η οποία πρόβαλλε τα σημαντικότερα πολιτιστικά γεγονότα της χώρας μας.

🇨🇺  Vilma Espín Guillois: ο τυφώνας, που μας άφησε τη σιγουριά εκπλήρωσης κάθε ανθρώπινης και επαναστατικής αποστολής
🇨🇺 Η Κούβα αποτίει φόρο τιμής στη Vilma Espín

 

08 Μαρτίου 2022

8η Μάρτη - Διεθνής Μέρα της Γυναίκας: Δεν υπάρχει μέλλον χωρίς “το άλλο μισό του ουρανού”

 

Το άλλο μισό τ' ουρανού
Μάνα-κόρη-αδερφή-συντρόφισσα στη ζωή και στον αγώνα

Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας η 8η του Μάρτη.
Μέρα αγώνα για την κατάκτηση της ισοτιμίας και χειραφέτησης των εργατριών, των γυναικών από τ' άλλα λαϊκά στρώματα, έτσι όπως καθιερώθηκε από τη Β` Διεθνή Συνδιάσκεψη των σοσιαλιστριών γυναικών, στην Κοπεγχάγη το 1910.
Και καθιερώθηκε στη μνήμη των εργατριών από τα υφαντουργεία και στα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης, που ο αγώνας τους, για μείωση των ωρών εργασίας και εξίσωση των μισθών ανδρών και γυναικών, στις
8 του Μάρτη 1857, πνίγηκε στο αίμα.


Στα 165 χρόνια από τότε, το εργατικό και γενικότερα το λαϊκό κίνημα μπορεί να είχε κατακτήσεις, μα οι αιτίες των προβλημάτων των απλών ανθρώπων του μόχθου, αλλά και της ανισοτιμίας των γυναικών, συνεχίζουν να υπάρχουν, να αναπαράγονται, στις συνθήκες της εντεινόμενης καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.
Έτσι σήμερα –με την πανδημία να “δίνει χέρι”, οι γυναίκες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων στη χώρα μας και όχι μόνο, που παράγουν μαζί με τους άνδρες τον κοινωνικό πλούτο, βρίσκονται σε χειρότερη θέση, στην ίδια ώρα που η ολιγαρχία συγκεντρώνει ολοένα και περισσότερα πλούτη, κλέβοντας το μόχθο των εργαζομένων.
Οι γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων της χώρας μας είναι τα μεγαλύτερα θύματα της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, των επιπτώσεων των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων και, γενικά, γίνονται πρώτες το δοκιμαστήριο της εφαρμογής κάθε αντιλαϊκής επιλογής.

Η φετινή 8η Μάρτη –αναφέρει το ΚΚΕ στο σχετικό μήνυμα της ΚΕ, “βρίσκει για ακόμα μια χρονιά τις εργάτριες και υπαλλήλους, τις επιστήμονες, τις επαγγελματίες αυτοαπασχολούμενες, τις αγρότισσες, τις άνεργες και συνταξιούχους, τις νέες μητέρες, τις μαθήτριες - φοιτήτριες, τις πρόσφυγες - μετανάστριες, ανήσυχες και ανασφαλείς από το ξέσπασμα ενός νέου ιμπεριαλιστικού πολέμου.
Δεν αφορά μόνο τις γυναίκες στην Ουκρανία, στις οποίες εκφράζουμε την αναμφισβήτητη αλληλεγγύη μας.
Αφορά και τις γυναίκες, τον λαό στη χώρα μας, γιατί το αστικό κράτος ως μέλος του ΝΑΤΟ, με τις αμερικάνικες βάσεις και άλλες ΝΑΤΟικές υποδομές, με τις άμεσες στρατιωτικές αποστολές του εμπλέκεται στο κουβάρι των οικονομικών και γεωπολιτικών ανταγωνισμών.

(…)”

Γυναικείο Ζήτημα

Η θέση της γυναίκας σε κάθε κοινωνία, αλλά και η σχέση της με την κοινωνικοπολιτική πάλη, έγινε αντικείμενο μελέτης των κλασικών του Μαρξισμού.
Το ενδιαφέρον τους για το «Γυναικείο Ζήτημα» πήγαζε από την επιδίωξη τους να μελετούν κάθε κοινωνικό ζήτημα, αναπτύσσοντας την κοσμοθεωρία και καθοδηγώντας την επαναστατική δράση της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών. Είναι χαρακτηριστικό το κλασικό έργο του Ενγκελς «Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους», στο ολόπλευρο φώτισμα όλων των πτυχών των σχέσεων και των αντιθέσεων ανάμεσα στα δύο φύλα, της ταξικής τους καταβολής και της προοπτικής οριστικής λύσης τους στον κομμουνισμό, στο κοινωνικοοικονομικό σύστημα που θα απελευθερώσει πραγματικά τη γυναίκα.

Μόνο με το πέρασμα από το μικρό σπιτικό στο συλλογικό νοικοκυριό μπορεί να πάψει πλέον να αποτελεί σκλάβα του σπιτιού και να αναλώνει τις δυνάμεις της σε πράγματα που την περιορίζουν, στενεύουν τους ορίζοντές της και την οδηγούν στην καθυστέρηση.

«Πρώτος αυτός», γράφει ο Φ. Ενγκελς στο βιβλίο του «Αντι-Ντίρινγκ», αναφερόμενος στον Φουριέ, «διατύπωσε τη σκέψη ότι ο βαθμός χειραφέτησης της γυναίκας στην κάθε δοσμένη κοινωνία αποτελεί το φυσικό μέτρο της γενικότερης χειραφέτησης» (1).

Δημοσιεύουμε στη συνέχεια ορισμένα χαρακτηριστικά και επίκαιρα αποσπάσματα από έργα του Λένιν για το «Γυναικείο Ζήτημα».

Μακρύς ο δρόμος...

Ο Λένιν στο άρθρο του «Η μεγάλη πρωτοβουλία» αναφέρει:
«Πάρτε τη θέση της γυναίκας. Κανένα δημοκρατικό κόμμα στον κόσμο σε καμία από τις προχωρημένες αστικές δημοκρατίες δεν έκανε από αυτή την άποψη μέσα σε ολόκληρες δεκαετίες ούτε το ένα εκατοστό από όσα κάναμε εμείς στον πρώτο κιόλας χρόνο της εξουσίας μας. Δεν αφήσαμε, με την πραγματική σημασία της λέξης, πέτρα πάνω στην πέτρα από τους αισχρούς εκείνους νόμους για την ανισοτιμία της γυναίκας, για τους περιορισμούς στα διαζύγια, για τις απαίσιες διατυπώσεις που περιβάλλανε το διαζύγιο, για τη μη αναγνώριση των εξώγαμων παιδιών, για την αναζήτηση των πατεράδων τους κτλ., νόμους που τα υπολείμματά τους είναι πάρα πολλά σε όλες τις πολιτισμένες χώρες, προς αίσχος της αστικής τάξης του καπιταλισμού. Εχουμε χιλιάδες φορές το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για όσα κάναμε σ' αυτό τον τομέα. Οσο πιο παστρικά όμως καθαρίζουμε το έδαφος από τη σαβούρα των παλιών αστικών νόμων και θεσμών, τόσο πιο ξεκάθαρο γίνεται για μας ότι πρόκειται μονάχα για το ξεκαθάρισμα του εδάφους πριν από την ανοικοδόμηση, όχι όμως ακόμη και για την ίδια την ανοικοδόμηση.
Η γυναίκα εξακολουθεί να είναι σκλάβα του σπιτιού, παρ' όλους τους απελευθερωτικούς νόμους, γιατί την πιέζει, την πνίγει, την αποβλακώνει, την ταπεινώνει το μικρό σπιτικό νοικοκυριό, που την καρφώνει στην κουζίνα και στα παιδιά και σπαταλά την εργατική της δύναμη σε μια δουλιά μέχρι εξωφρενισμού μη παραγωγική, τιποτένια, εκνευριστική, αποβλακωτική, βασανιστική. Η πραγματική απελευθέρωση της γυναίκας, ο πραγματικός κομμουνισμός θα αρχίσει μόνο εκεί και τότε, όπου και όταν αρχίσει η μαζική πάλη (καθοδηγούμενη από το προλεταριάτο που κατέχει την κρατική εξουσία) ενάντια σ' αυτό το μικρό σπιτικό νοικοκυριό, ή πιο σωστά η μαζική ανασυγκρότησή του σε μεγάλο σοσιαλιστικό νοικοκυριό.
(...) Οι κοινές εστίες φαγητού, οι βρεφικοί σταθμοί, οι παιδικοί κήποι - να τα δείγματα αυτών των φιντανιών, να τα απλά, τα καθημερινά μέσα που δεν έχουν τίποτε το πομπώδες, το μεγαλόστομο, το πανηγυρικό και που στην πράξη είναι ικανά να ελαττώσουν, να εξαλείψουν την ανισοτιμία της με τον άντρα, σ' ό,τι αφορά το ρόλο της στην κοινωνική παραγωγή και στην κοινωνική ζωή. Τα μέσα αυτά δεν είναι καινούρια, έχουν δημιουργηθεί (όπως όλες γενικά οι υλικές προϋποθέσεις του σοσιαλισμού) από το μεγάλο καπιταλισμό, όμως μέσα στο καπιταλιστικό καθεστώς κατάντησαν πρώτο, κάτι το σπάνιο, δεύτερο - πράγμα ιδιαίτερα σπουδαίο - έγιναν μικρεμπορικές επιχειρήσεις, με όλες τις χειρότερες πλευρές της κερδοσκοπίας, του κέρδους, της απάτης, της νοθείας, είτε κατάντησαν "ακροβατισμοί της αστικής φιλανθρωπίας", που οι καλύτεροι εργάτες με το δίκιο τους τη μισούσαν και την περιφρονούσαν» (2).

Σε άλλο σημείο σημειώνει: «Ελάχιστοι άντρες, ακόμα και προλετάριοι, σκέπτονται πόσο μπορούν να αλαφρώσουν απ' τα βάρη και τις φροντίδες τις γυναίκες ή και να τις απαλλάξουν ολότελα, αν έστεργαν να συνδράμουν στη "γυναικεία δουλιά". Αλλά όχι, γιατί αυτό αντίκειται, βλέπετε, "στα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια του άντρα". Ο άντρας θέλει να έχει την ανάπαυση και την άνεσή του. Σπιτική ζωή της γυναίκας είναι να θυσιάζει τον εαυτό της για χιλιάδες τιποτένια μικροπράγματα. Το παλιό δικαίωμα της κυριαρχίας του άντρα εξακολουθεί να ζει με συγκαλυμμένη μορφή. Αντικειμενικά η δούλα του τον εκδικείται γι' αυτό, επίσης με συγκαλυμμένη μορφή: η καθυστέρηση της γυναίκας, η μη κατανόηση των επαναστατικών ιδανικών του άντρα, μειώνει τη ζωτικότητα και την αποφασιστικότητά του για αγώνα» (3) .

“Χειραφέτηση των γυναικών” και ταξική πάλη

Ο Λένιν σε συζήτησή του με την Κλάρα Τσέτκιν, μπροστά στην προετοιμασία για το 3ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, αναφέρει: «Στις θέσεις θα πρέπει να τονίζεται έντονα ότι η πραγματική απελευθέρωση των γυναικών είναι δυνατή μόνο στον κομμουνισμό. Πρέπει να ξεκαθαριστεί σε βάθος το ζήτημα της αδιάρρηκτης σχέσης ανάμεσα στη θέση της γυναίκας, σαν ανθρώπου και μέλους της κοινωνίας, και στην ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Ετσι θα ξεχωρίσουμε καλά από το αστικό κίνημα για τη "χειραφέτηση της γυναίκας". Αυτό θέτει επίσης τις βάσεις για την εξέταση του γυναικείου ζητήματος σαν μέρος του κοινωνικού, εργατικού ζητήματος, πράγμα που μας επιτρέπει να το συνδέουμε σταθερά με την προλεταριακή ταξική πάλη και επανάσταση... Σ' αυτό συνίσταται η σημασία του γυναικείου κινήματος για την ταξική πάλη του προλεταριάτου και το ιστορικό δημιουργικό του καθήκον: την οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας».

Παρακάτω υπογραμμίζει την αναγκαιότητα της ειδικά σχεδιασμένης δουλιάς για τις γυναίκες: «Η άρνηση της αναγκαιότητας ειδικών οργάνων για τη δουλιά μας ανάμεσα στις πλατιές μάζες γυναικών είναι μια απ' τις εκδηλώσεις της αρκετά ριζωμένης και πολύ ριζοσπαστικής θέσης των "ακριβών μας φίλων" από το Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα.(...) Πώς τα βγάζουν πέρα κάτι τέτοιοι τηρητές των "καθαρών αρχών" με τις αναγκαιότητες που μας επιβάλλονται ιστορικά στην επαναστατική μας πολιτική; Ολοι οι συλλογισμοί αυτοί γίνονται σκόνη μπροστά στην αδυσώπητη αναγκαιότητα: δεν μπορούμε να πραγματοποιήσουμε τη δικτατορία του προλεταριάτου χωρίς τα εκατομμύρια των γυναικών, δεν μπορούμε χωρίς αυτές να επιτελέσουμε το έργο της κομμουνιστικής ανοικοδόμησης. (...) Γι' αυτό είναι ολότελα σωστό που προωθούμε αιτήματα προς όφελος των γυναικών. Δεν είναι αυτό μίνιμουμ πρόγραμμα, δεν είναι πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων με σοσιαλδημοκρατικό πνεύμα, με το πνεύμα της 2ης Διεθνούς. (...) Τα δικαιώματα και τα κοινωνικά μέτρα που διεκδικούμε για τη γυναίκα από την αστική κοινωνία είναι απόδειξη ότι καταλαβαίνουμε τη θέση και τα συμφέροντα των γυναικών και ότι θα τα λάβουμε υπόψη στη δικτατορία του προλεταριάτου. Φυσικά όχι με καταπραϋντικά μέτρα κηδεμονίας. Οχι, φυσικά, όχι έτσι, αλλά σαν επαναστάτες που καλούν τις γυναίκες σαν ισότιμες να δουλέψουν οι ίδιες για την αναδιοργάνωση της οικονομίας και του ιδεολογικού εποικοδομήματος» (4)


Στον ταξικό αγώνα
με τ' άλλο φύλο

Σήμερα ο καπιταλισμός προβάλλει ως «σύγχρονο» επίτευγμά του την εξασφάλιση δήθεν της ισότητας ανδρών-γυναικών. Τα «πρότυπα» γυναικών, που στα πλαίσιά του κατακτούν την «ισότητα» τους και «διαφημίζουν» την «ανεξαρτησία» τους είναι αυτό της «γυναίκας - επιχειρηματία», δηλαδή της γυναίκας που «χειραφετήθηκε» γιατί εκμεταλλεύεται εργαζόμενους, ή της γυναίκας που η κοινωνικοοικονομική ή και πολιτική της δραστηριότητά συμβάλλει στην αναπαραγωγή και διαιώνιση των σχέσεων εκμετάλλευσης. Προβάλλει ως «αξία» την ικανότητα της γυναίκας να χρησιμοποιεί τα ιδιαίτερα φυλετικά χαρακτηριστικά της τα οποία υποτίθεται τη «χειραφετούν» από το «ανταγωνιστικό» ανδρικό φύλο αφού της παρέχουν οικονομική ανεξαρτησία, ή της γυναίκας του καπιταλιστή που στα πλαίσια της «οικογένειας» διαφημίζει το «φιλάνθρωπο» πρόσωπο της απάνθρωπης κοινωνίας. Το πρότυπο του «θηλυκού επιχειρηματία», της εκμετάλλευσης των φυλετικών χαρακτηριστικών, ή της φιλάνθρωπης αστής, είναι οι χειρότερες μορφές υποδούλωσης στη σαπίλα της αντίδρασης των επιχειρηματιών και της εξουσίας τους για τη συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών.

Τα προβλήματα της ανεργίας, της κατώτερης αμοιβής, της σύνταξης, της καταπίεσης από την ενασχόληση με το άχαρο νοικοκυριό, της επιβολής του ρόλου της αποκλειστικής ενασχόλησης με ό,τι η καπιταλιστική κοινωνία απεχθάνεται να αντιμετωπίσει, όπως π.χ η παροχή προνοιακών υπηρεσιών, θα αρχίσουν να αντιμετωπίζονται μόνο μέσα από την κοινή πάλη γυναικών και ανδρών των λαϊκών στρωμάτων, στο δικό τους κοινωνικοπολιτικό μέτωπο πάλης, κόντρα στις επιδιώξεις, στην πολιτική και την εξουσία της πλουτοκρατίας. Μόνο έτσι θα ανατρέψουν την πραγματικότητα της σκλαβιάς και της διπλής καταπίεσης, για να κάνουν μαζί την «έφοδο στον ουρανό», κατακτώντας το δικό τους μέλλον, με το πέρασμα από «το βασίλειο της αναγκαιότητας στο βασίλειο της ελευθερίας».

1. Κ. Μαρξ και Φ. Ενγκελς, Απαντα, ρ εκδ., τ. 20, σελ. 270-271
2. Β. Ι. Λένιν, Απαντα, τ. 39, σελ. 23-25
3. Αναμνήσεις για τον Β. Ι. Λένιν, ρ. εκδ., τ. 5, 1970, σελ. 37-39
4. Αναμνήσεις για τον Β. Ι. Λένιν, ό.π.


🇨🇺  Vilma Espín Guillois: ο τυφώνας, που μας άφησε τη σιγουριά εκπλήρωσης κάθε ανθρώπινης και επαναστατικής αποστολής
🇨🇺 Η Κούβα αποτίει φόρο τιμής στη Vilma Espín

ΟΓΕ: η 8η Μάρτη, η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας
είναι μέρα αφιερωμένη σε σένα,
γιατί είναι αφιερωμένη σε όλες τις αγωνίστριες της ζωής

Μπροστά στην Παγκόσμια μέρα της Γυναίκας

Εργαζόμενη, αυτοαπασχολούμενη, μισθωτή - αυτοαπασχολούμενη επιστήμονα, αγρότισσα, φοιτήτρια, νέα μητέρα, συνταξιούχε, μετανάστρια και πρόσφυγα, αναφέρει η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας η 8η Μάρτη, είναι μέρα αφιερωμένη σε σένα, γιατί είναι μέρα αφιερωμένη σε όλες τις αγωνίστριες της ζωής.

  • Βιώνουμε, όπως κι εσύ, την ανασφάλεια για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας.
  • Ατομικά δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τα αδιέξοδα που καθημερινά αντιμετωπίζουμε.
  • Πραγματική ασπίδα προστασίας είναι η πάλη για την κάλυψη των αναγκών μας στην εργασία, την υγεία, τη μόρφωση των παιδιών μας, την προστασία της μητρότητας.
  • Με τη συλλογική μας οργάνωση μπορούμε να αντιπαλέψουμε την πολιτική που λογαριάζει τις ζωές μας με τη λογική του «κόστους» για το κράτος και με κριτήριο το κέρδος των επιχειρηματικών ομίλων.
  • Αυτό ανέδειξαν οι αγώνες των εργατών και των γυναικών τους στη ΛΑΡΚΟ, την CΟSCΟ, στα μπλόκα του αγώνα των αγροτών, σε κάθε αγωνιστική εστία σε χώρους δουλειάς και γειτονιές.
  • Απ’ αυτούς τους αγώνες αντλούμε δύναμη και κουράγιο, για να πυκνώσουμε το ποτάμι της συλλογικής αγωνιστικής διεκδίκησης, να απαλλαγούμε από την εκμετάλλευση, τους εκβιασμούς, τη βία, ιδιαίτερα την εργοδοτική, κρατική.


Σήμερα
, τον 21ο αιώνα, υπάρχει η δυνατότητα να έχουμε όλες και όλοι μόνιμη και σταθερή δουλειά, με δικαιώματα, με σταθερό ωράριο εργασίας, με μείωση των ωρών εργασίας, με μέτρα προστασίας της μητρότητας, με μισθούς και συντάξεις που θα καλύπτουν τις ανάγκες μας.

Αντιπαλεύουμε την πολιτική Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κυβερνήσεων, που στο όνομα της «συμφιλίωσης οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής» και των «ίσων ευκαιριών» μας καταδικάζουν σε ωράρια και ζωή λάστιχο, για να κερδίζουν οι επιχειρηματικοί κολοσσοί από την ακόμα μεγαλύτερη εκμετάλλευσή μας.

  • Διεκδικούμε την κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων που προωθούν τις «ελαστικές» εργασιακές σχέσεις και την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας!
  • Δεν συμβιβαζόμαστε με τα εξαντλητικά, ακανόνιστα ωράρια, με τη μονιμοποίηση της τηλεργασίας, που εξαφανίζουν τον ελεύθερο χρόνο μας.
  • Δεν ανεχόμαστε να μένουμε οι αυτοαπασχολούμενες για μέρες χωρίς εισόδημα, όταν αναγκαζόμαστε να κλείνουμε το κατάστημα ή την ατομική μας επιχείρηση, αν τύχει να αρρωστήσουμε εμείς ή τα παιδιά μας.
  • Δεν συμβιβαζόμαστε να ξεκληριζόμαστε οι αγρότισσες κι οι οικογένειες μας. Δεν αντέχουμε το κόστος παραγωγής, για το πετρέλαιο, το ΦΠΑ σε μέσα και εφόδια. Ενώ οι καλλιέργειές μας είναι απροστάτευτες από | τις φυσικές καταστροφές, λόγω έλλειψης των απαραίτητων έργων υποδομής (αρδευτικά, αντιπλημμυρικά, | αντιπυρικά κ.ά), την ίδια στιγμή οι κυβερνήσεις διαχρονικά χαρίζουν αφορολόγητο πετρέλαιο και άλλα προνόμια στους εφοπλιστές, τους επιχειρηματικούς ομίλους στον αγροτικό τομέα, στο εμπόριο και αλλού.


Σήμερα
, τον 21ο αιώνα, με το επίπεδο ανάπτυξης της επιστήμης και της τεχνολογίας, υπάρχει η δυνατότητα να έχουμε ένα αποκλειστικά δημόσιο, δωρεάν σύστημα Υγείας και Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, που θα καλύπτει τις ανάγκες τις δικές μας και των οικογενειών μας: από τις διαγνωστικές, γυναικολογικές εξετάσεις, τον προγεννητικό έλεγχο, την Ιατρικώς ΥποΒοηθούμενη Αναπαραγωγή, μέχρι την περίθαλψη ασθενών με covid ή με άλλες παθήσεις.

Δεν συμβιβαζόμαστε να αγωνιούμε για μια θέση νοσηλείας στα γονατισμένα από την πανδημία νοσοκομεία, να χρυσοπληρώνουμε γιατρούς και εξετάσεις στα ιδιωτικά μεγαθήρια της Υγείας, με το άγχος αν θα μπορέσουμε να πάρουμε άδεια από τη δουλειά για να σταθούμε δίπλα στα παιδιά μας που νοσούν.
Δεν είναι μονόδρομος να θρηνούμε δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, να έχουμε υποστελεχωμένα και με λειψό εξοπλισμό νοσοκομεία και μονάδες ΠΦΥ, να μη φτάνουν οι ΜΕΘ για τους ασθενείς που τις έχουν ανάγκη.

Δεν συμφιλιωνόμαστε με την πολιτική που λογαριάζει την υγεία, τις ζωές μας με τη λογική του “κόστους-οφέλους”, με κριτήριο το κέρδος των μονοπωλίων, που τσακίζει από δέκα μεριές το εισόδημά μας με τους άμεσους κι έμμεσους φόρους στα είδη λαϊκής κατανάλωσης, με τους φουσκωμένους και απλησίαστους λογαριασμούς ενέργειας, που είναι προϋπόθεση για τις πράσινες επενδύσεις των ενεργειακών κολοσσών.

Δεν ανεχόμαστε η κυβέρνηση της ΝΔ με τη στήριξη των κομμάτων που κυβέρνησαν (ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ | ΚΙΝΑΛ) να χαρίζει 11 δισ. ευρώ για επιδοτήσεις και προνόμια στους επιχειρηματικούς κολοσσούς, να δίνουν 7 δισ. για τα Rafale και τις φρεγάτες, για να εξυπηρετηθούν οι ΝΑΤΟϊκοί ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί, ενώ την ίδια στιγμή καταδικάζει το λαό στην ακρίβεια και τη φτώχεια.

Αντιπαλεύουμε τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που μας αφήνουν ευάλωτες στην ανασφάλεια και την πολύμορφη βία. Όσο οι όροι της ζωής και της δουλειάς μας επιδεινώνονται, τόσο περισσότερο οι γυναίκες δυσκολεύονται να απεγκλωβιστούν από βίαιες, παθογόνες οικογενειακές και διαπροσωπικές σχέσεις. Γιατί η εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών συνδέεται με όλες τις οικονομικές και κοινωνικές προϋποθέσεις για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας, ώστε κάθε γυναίκα να είναι χειραφετημένη οικονομικά, ψυχικά, συναισθηματικά.

  • Την κοινή αγωνιστική μας δράση προσπαθούν να βομβαρδίσουν οι φεμινιστικές «φωνές» που παρουσιάζουν την «κυριαρχία των αντρών» ως κύρια αιτία για τις διακρίσεις που βιώνουν οι γυναίκες.
  • Έτσι, αθωώνουν την εξουσία των εκμεταλλευτών, ανδρών και γυναικών, την κοινωνία που έχει στο DNA της την καταπίεση, την ανισοτιμία, παράγει και αναπαράγει τις αντιδραστικές αντιλήψεις για τις σχέσεις των δύο φύλων, αλλά και τις ανορθολογικές θεωρίες περί «κοινωνικής κατασκευής του φύλου»


ΟΓΕ - Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας

 

Μαζικές - μαχητικές κινητοποιήσεις ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που μαίνεται στην Ουκρανία και στην εμπλοκή της Ελλάδας σε αυτόν θα αποτελέσουν οι συγκεντρώσεις που οργανώνονται από την Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας, σωματεία και φορείς, την Τρίτη 8η Μάρτη, Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας.
Στην Αττική, η συγκέντρωση θα γίνει στις 6.30 μ.μ. στο Σύνταγμα,  με προσυγκεντρώσεις στις 6 μ.μ. Στη Θεσσαλονίκη στις 7 μ.μ. στην πλ. Αγίας Σοφίας, ενώ κινητοποιήσεις οργανώνονται και σε άλλες πόλεις.
Στην κινητοποίηση στο Σύνταγμα θα παραβρεθεί ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπας.

Στην κινητοποίηση της Αθήνας
καλούν δεκάδες Ομοσπονδίες, Συνδικάτα και άλλοι φορείς

Κάλεσμα μαζικής συμμετοχής στη συγκέντρωση στο Σύνταγμα απευθύνουν: Φοιτητικοί Σύλλογοι της Αθήνας, η Επιτροπή Αγώνα ενάντια στην Ελληνοαμερικανική Συμφωνία για τις βάσεις,  η Ελληνική Επιτροπή Διεθνούς Δημοκρατικής Αλληλεγγύης (ΕΕΔΔΑ), το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών (ΜΑΣ), η ΠΕΚΑΜ και η ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ. Κάλεσμα συμμετοχής απευθύνει και η Ομοσπονδία Βιοτεχνικών Σωματείων Αττικής (ΟΒΣΑ).

Το Συνδικάτο καθαριστριών νομού Αττικής και περιχώρων αποφάσισε να κηρύξει στάση εργασίας την Τρίτη από τις 12μ. ως τις 2 μ.μ. για να τιμήσει τους αγώνες της γυναίκας.

Εργατικά σωματεία και μαζικοί φορείς του Θριασίου, δρομολογούν λεωφορεία τα οποία θα αναχωρήσουν στις 17.00 από το δημοτικό πάρκινγκ στην Ελευσίνα και στις 17.15 από την παραλία Ασπροπύργου.

Κινητοποιήσεις σε πολλές πόλεις

  • Πάτρα, στις 7 μ.μ., έξω από το Εργατικό Κέντρο, μετά από κάλεσμα του Συλλόγου Δημοκρατικών Γυναικών Πάτρας και του Εργατικού Κέντρου.
  • Αλεξανδρούπολη, στις 6.30 μ.μ., στο δημαρχείο.
  • Αγρίνιο, στις 6.30 μ.μ., στην κεντρική πλατεία, μετά από κάλεσμα της Ομάδας Γυναικών Αγρινίου, μέλος της ΟΓΕ και του Εργατικού Κέντρου Αγρινίου.
  • Γιάννενα, στις 6.30 μ.μ., στο Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων. Καλεί και το Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων.
  • Ζάκυνθος, στις 7 μ.μ., έξω από την π. Νομαρχία, μετά από κάλεσμα του Εργατικού Κέντρου. Καλεί και η ΕΛΜΕ Ζακύνθου.
  • Ηράκλειο, συγκέντρωση - συναυλία στις 6.30 μ.μ., στην πλατεία Ελευθερίας, από τις Ομάδες Γυναικών της ΟΓΕ και την συμμετοχή σωματείων και φορέων.
  • Χανιά, συγκέντρωση - συναυλία στις 7.30 μ.μ στην Πλατεία Νέων Καταστημάτων. Καλεί ο Σύλλογος Γυναικών Ν. Χανίων (μέλος της ΟΓΕ), καθώς και σωματεία και φορείς.
  • Ικαρία, στις 13.00, στην πλατεία Ευδήλου. Καλεί η Ένωση Δημοκρατικών Γυναικών Ικαρίας (μέλος της ΟΓΕ). Καλούν επίσης, το Σωματείο Ξενοδοχοϋπαλλήλων και Συναφών Επαγγελμάτων Ικαρίας - Φούρνων, το Σωματείο Συνταξιούχων Μισθωτών Ικαρίας-Φούρνων, ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ικαρίας - Φούρνων.
  • Καλαμάτα, στις 7 μ.μ., στο παλιό δημαρχείο, μετά από κάλεσμα του Συλλόγου Γυναικών Καλαμάτας (μέλος της ΟΓΕ). Καλούν το Συνδικάτο Οικοδόμων Μεσσηνίας και το Σωματείο Εργαζομένων ΔΕΥΑ Μεσσηνίας, το Σωματείο Υπαλλήλων Ιδιωτικού Τομέα, το Συνδικάτο Τροφίμων - Ποτών - Γάλακτος και το Συνδικάτο Επισιτισμού - Τουρισμού.
  • Κέρκυρα, στις 11 π.μ. στο Εργατικό Κέντρο. Καλούν ομάδες γυναικών, το Εργατικό Κέντρο και η Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων Κέρκυρας
  • Κεφαλονιά (Αργοστόλι), στις 7 μ.μ., στο Εργατικό Κέντρο.
  • Κοζάνη, στις 6.30 μ.μ. στην κεντρική πλατεία
  • Κομοτηνή, στις 5.30 μ.μ., στην κεντρική πλατεία. Καλούν ο Σύλλογος Γυναικών Ροδόπης (μέλος της ΟΓΕ) και η Ένωση Ιδιωτικών Υπαλλήλων Κομοτηνής. (Διαβάστε εδώ).
  • Κόρινθος, στις 6 μ.μ., μπροστά από την Εθνική Τράπεζα. Καλούν ο Σύλλογος Γυναικών Κορίνθου και ο Σύλλογος Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ν. Κορινθίας.
  • Λαμία, στις 6.30 μ.μ, στην πλ. Ελευθερίας.
  • Λιβαδειά, στις 7 μ.μ., στην πλατεία Εθνικής Αντίστασης, μετά από κάλεσμα της Ομάδας Γυναικών Λιβαδειάς (μέλος της ΟΓΕ) και του Σωματείου Ιδιωτικών Υπαλλήλων.
  • Μυτιλήνη, στις 6.30 μ.μ., στην πλατεία Σαπφούς, μετά από κάλεσμα του Συλλόγου Προοδευτικών Γυναικών Μυτιλήνης. Καλεί και το Παλλεσβιακό Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο (ΠΕΚ).
  • Νάουσα, στις 18.00, πικετοφορία στους δρόμους της πόλης που θα ξεκινήσει από το Εργατικό Κέντρο, μετά από κάλεσμα της Ομάδας Γυναικών Νάουσας (μέλος ΟΓΕ).
  • Πτολεμαΐδα, στις 6 μ.μ., στην κεντρική πλατεία
  • Πύργος, στις 6.30 μ.μ., στην κεντρική πλατεία.
  • Ρόδος, στις 6 μ.μ., στην πλατεία Κύπρου, μετά από κάλεσμα της Ομάδας Γυναικών Ρόδου (μέλος ΟΓΕ). Καλεί και το Σωματείο Εργαζομένων στα ξενοδοχεία Amilia Mare και Paradise Village.
  • Φλώρινα, στις 6 μ.μ., στην κεντρική πλατεία
  • Χαλκίδα, στις 7 μ.μ., στην πλατεία Ταχυδρομείου.
  • Χανιά, στις 7.30 μ.μ., συγκέντρωση - συναυλία, στην πλατεία Νέων Καταστημάτων. Καλούν ο Σύλλογος Γυναικών Χανίων (μέλος ΟΓΕ), μαζί με την Επιτροπή Ειρήνης και εργατικά σωματεία του νομού.
  • Στη Θεσσαλία θα πραγματοποιηθούν συσκέψεις, εκδηλώσεις και εξορμήσεις.

Εκδηλώσεις - συσκέψεις από Σωματεία

  • Το Σάββατο 5 Μάρτη, ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας καλεί σε σύσκεψη στις 6.30 μ.μ. στα γραφεία του, Αγ. Φιλοθέης 5β, πίσω από τη Μητρόπολη. Παράλληλα προχωρά σε εξορμήσεις σε χώρους δουλειάς.
  • Το Σάββατο 5 Μάρτη, η Ομάδα Γυναικών Αλίμου θα πραγματοποιήσει εκδήλωση στις 6 μ.μ. στο  Β΄ΚΑΠΗ Αλίμου (Ελ. Βενιζέλου 17, Άνω Καλαμάκι)
  • Την Τρίτη 8 Μάρτη, τα ναυτεργατικά σωματεία ΠΕΜΕΝ, ΣΤΕΓΕΝΣΩΝ, ΠΕΕΜΑΓΕΝ, πραγματοποιούν ανοιχτή σύσκεψη στις 11 το πρωί, στα γραφεία της ΠΕΜΕΝ (Μπουμπουλίνας 21), με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, με θέμα «Η πάλη για χειραφέτηση και γυναικεία ισοτιμία, τα ιδιαίτερα προβλήματα των ναυτεργατριών στο ναυτικό επάγγελμα».
  • Την Τρίτη 8 Μάρτη, ο Σύλλογος εργαζομένων Δήμου Χαϊδαρίου πραγματοποιεί στις 12μ.  στην αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου εκδήλωση - συζήτηση με ομιλήτρια την Ελένη Ξηρογιάννη, μέλος του ΔΣ της Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδος.
  • Την Τρίτη 8 Μάρτη, το ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων ΠαΓΝΗ, στο πλαίσιο 3ωρης στάσης εργασίας από τις 12μ., έως τις 15.00, θα πραγματοποιήσει εκδήλωση στις 12 το μεσημέρι στο αμφιθέατρο του νοσοκομείου με αναφορά στην επέτειο της 8ης Μάρτη, τα δικαιώματα και τις διεκδικήσεις των γυναικών.
  • Την Τρίτη 8 Μάρτη, το Εργατικό Κέντρο Θεσπρωτίας καλεί στη σύσκεψη που διοργανώνει με αφορμή την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας στις 7.30 μ.μ., στο Εργατικό Κέντρο.
  • Την Τρίτη 8 Μάρτη, στη Λήμνο, στις 8 μ.μ. στο κινηματοθέατρο «Μαρούλα» θα γίνει εκδήλωση για την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, που θα περιλαμβάνει ομιλία και προβολή αντιπολεμικής ταινίας. Καλούν ο ΣΕΠΕ Λήμνου, η ΕΛΜΕ Λήμνου - Αγ. Ευστρατίου, ο Μορφωτικός Εκπολιτιστικός Αθλητικός Σύλλογος (ΜΕΑΣ) Λήμνος και η Κινηματογραφική Λέσχη Λήμνου.
  • Την Τετάρτη 9 Μάρτη, ο Δημοκρατικός Σύλλογος Γυναικών, ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων και  ιδιωτικών Υπαλλήλων και το Σωματείο Καθαριστριών Ν. Μαγνησίας διοργανώνουν σύσκεψη στις 6.30 μ.μ., στο Εργατικό Κέντρο Βόλου.
  • Το Σάββατο 12 Μάρτη, ο Σύλλογος Γυναικών Αμαρουσίου διοργανώνει εκδήλωση με θέμα: «Ισότητα στα λόγια ή ισοτιμία στην πράξη;» Η 8η Μάρτη μας δείχνει τον δρόμο της πάλης ως ασπίδα προστασίας για τη χειραφέτηση και τη γυναικεία ισοτιμία», στις 18:00, στην Αίθουσα Κεραμιστών «Το ΤΟΛ», Λ.Κηφισίας 207, Μαρούσι.
  • Το Σάββατο 12 Μάρτη, ο Σύλλογος Εργαζομένων στην Ιδιωτική Εκπαίδευση Ν. Αττικής «Ο Βύρων», καλεί σε εκδήλωση – συζήτηση με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Εργαζόμενης Γυναίκας. Θα γίνει στις 7 μ.μ., στο Εργατικό  Κέντρο Αθήνας (3ης Σεπτεμβρίου 48Α, 2ος όροφος).
  • Την Κυριακή 13 Μάρτη, ο Σύλλογος Γυναικών Καβάλας διοργανώνει εκδήλωση στις 6 μ.μ., στο καφέ «Μετά τις δέκα».
  • Επίσης με αφορμή την 8η Μάρτη, η ΟΓΕ δίνει συνέχεια στην προσπάθεια να συντονίσει τον αγωνιστικό βηματισμό της με σωματεία. Στην κατεύθυνση αυτή, την Δευτέρα 14 Μάρτη έχει καλέσει σε σύσκεψη το Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου Μισθωτών Δικηγόρων (7.30 μ.μ., στα γραφεία της), ενώ την Παρασκευή 18 Μάρτη οργανώνει συζήτηση με υγειονομικούς και Σωματεία Εργαζομένων σε νοσοκομεία της Αττικής (6 μ.μ., Βερανζέρου 1, πλατεία Κάνιγγος, 4ος όροφος).