.PNG)
.PNG)
Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη με τη μητέρα και τη γιαγιά της και αρχικά ήθελε να γίνει συγγραφέας. Ενδιαφέρθηκε για τον κινηματογράφο σε ηλικία 14 ετών, αφού είδε την ταινία του Gus Van Sant Elephant (2003)
.PNG)
__ σσ.
δραματική ταινία που λαμβάνει χώρα στο φανταστικό Watt High School, στα
προάστια του Πόρτλαντ, Όρεγκον, και εξιστορεί τα γεγονότα που περιβάλλουν μια σφαγή
σε ένα σχολείο, βασισμένη εν μέρει στη σφαγή στο λύκειο Κολουμπάιν το 1999, με
δράστες μαθητές που σκότωσαν 12 μαθητές και έναν δάσκαλο, ενώ τραυματίστηκαν
και 21 άνθρωποι ακόμη __οι δυο μακελάρηδες αυτοκτόνησαν. Η Λέντζου φοίτησε στο
Αμερικανικό Κολλέγιο (Ελλάδα) και στη Σχολή Κινηματογράφου του Λονδίνου (London Film School). Ενώ ήταν φοιτήτρια
διέκοψε τις σπουδές της για 18 μήνες για να φροντίσει τον πατέρα της, ο οποίος
έπασχε από σκλήρυνση κατά πλάκας, πίσω στην Ελλάδα.
abstract
Fred Film Radio, είμαι η Cristiana Palmieri από τo 83o του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, και είμαι εδώ με την Jacqueline Lenzu, σκηνοθέτη του " A Day in the Life of Jo: Chapter Phaedra", που περιλαμβάνεται στο Orizzonti. Καλώς ήρθες. Χαίρομαι που είσαι εδώ.
🔸 Σε ευχαριστώ για τον χρόνο σου. Θα παρουσιάσω σύντομα την ταινία, η οποία ακολουθεί την 15χρονη Joe σε μια φαινομενικά συνηθισμένη μέρα στα προάστια της Αθήνας. Είναι λίγο οι οικογενειακές εντάσεις, πηγαίνοντας στο σχολείο, μουσική, έλξη για ένα αγόρι. Αλλά σταδιακά, η ιστορία μετατρέπεται σε κάτι πολύ μεγαλύτερο και πιο υπαρξιακό.
Η ερώτησή μου λοιπόν είναι, πώς προσεγγίσατε αυτή τη μετάβαση από το συνηθισμένο στο κοσμικό; Δεν έχω απάντηση. Έτσι ζω.
🔸 Σε αυτή την ενδιάμεση κατάσταση να βρίσκομαι εδώ και μετά να βρίσκομαι κάπου αλλού, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσω ότι είναι πραγματικά αλληλένδετα. Δεν είναι στην πραγματικότητα τόσο σαφώς καθορισμένα ή διαχωρισμένα, αυτό που αποκαλείτε κοσμικό και μη κοσμικό, ας πούμε. Αυτό είναι κοσμικό τώρα, επειδή είμαστε μέρος του κόσμου κατά κάποιο τρόπο. Δεν φαίνεται λοιπόν τόσο μαγικό, αλλά είναι όσο τα αστέρια κατά κάποιο τρόπο. Νομίζω λοιπόν ότι προέρχεται φυσικά από αυτό που είμαι. Ναι, αυτό είναι ενδιαφέρον, επειδή ένα πολύ σημαντικό μέρος της ταινίας, της αφήγησης, είναι αυτή η ονειρική διάσταση, όταν η Τζο εξαφανίζεται και γίνεται μέρος της.
🔸Οπότε αναρωτιόμουν, ποια ήταν η έμπνευση για αυτόν τον τρόπο αφήγησης της ιστορίας;
Νομίζω πολύς διαλογισμός, πολύς... Καθώς μεγάλωνα, συνειδητοποίησα ότι υπάρχει τόσος πλούτος και αλήθεια σε αυτό που έχουμε μέσα στον εσωτερικό κόσμο, που είναι μέρος του ονειρικού μας επιπέδου. Έτσι, νιώθω ότι η έμπνευση ήταν στην πραγματικότητα κάποιες διαλογιστικές εμπειρίες, όπου ένιωσα ότι αυτό που ονομάζουμε oneric dream είναι πιο πραγματικό από το πραγματικό. Η ζωή, μερικές φορές. Αυτό που φαίνεται πραγματικό, ναι. Μερικές φορές η ζωή είναι τόσο σουρεαλιστική, και μετά το όνειρο είναι τόσο πραγματικό. Οπότε σκέφτεσαι, τι συμβαίνει; Ίσως αυτό να είναι επίσης ένα όνειρο, ξέρεις; Ναι, αυτό βγάζει νόημα. Δεν ξέρουμε. Δεν έχουμε ιδέα. Νομίζουμε ότι ξέρουμε, αλλά δεν ξέρουμε τίποτα. Οπότε νομίζω ότι είναι κάτι αστείο να εξερευνήσουμε στην ταινία. Σίγουρα.
🔸 Και έτσι έχετε εξηγήσει σε μια προηγούμενη συνέντευξη ότι η ταινία ήταν εν μέρει εμπνευσμένη από τη δολοφονία ενός 15χρονου στην Αθήνα το 2008 __σσ. προφανώς εννοεί τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου __ Γιατί λοιπόν αυτό το γεγονός σας ενέπνευσε να πείτε αυτήν την ιστορία ως μυθοπλασία, αντί να κάνετε κάτι πιο ιστορικό ή ντοκιμαντέρ;
Επειδή η ιδέα μου δεν ήταν να επικεντρωθώ καθόλου στο πραγματικό αγόρι ή στην πραγματική εφοδιαστική του εγκλήματος. Δεν με νοιάζει η δικαστική υπόθεση. Δεν με νοιάζει όλη η δυστυχία και η θλίψη που έρχεται μετά από μια τέτοια τραγωδία. Δεν είναι το επίκεντρό μου. Η εστίασή μου ήταν στη ζωή αυτού του αγοριού. Γιατί αυτό που ήταν πραγματικά σοκαριστικό για μένα τότε είναι ότι όλοι ήταν τόσο αφοσιωμένοι στο πώς δολοφονήθηκε, γιατί, και σε πράγματα που δεν είχαν καμία σχέση με το πραγματικό γεγονός ότι ήταν ένα 15χρονο αγόρι που μόλις σωριάστηκε κάτω και έφυγε.
Κανείς δεν εξερεύνησε τη ζωή του αγοριού. Έτσι, όλη μου η ιδέα ήταν ότι θα ήθελα να κάνω μια μέρα για έναν 15χρονο που ζει την τελευταία του μέρα στη Γη. Δεν το γνωρίζουν καθόλου. Έτσι, αυτή ήταν η ιδέα. Δεν ήθελα να κάνω άλλη μια σκοτεινή ταινία με κατηγορίες.
🔸 Έχετε πάρα πολλές από αυτές. Και μου αρέσει πολύ αυτή η ελαφριά πινελιά στην ταινία σας, η οποία αφορά την έμπνευση για ένα σκοτεινό γεγονός, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αφηγείστε την ιστορία είναι πολύ ελαφρύς.
Υπάρχει μια άλλη πτυχή της ταινίας που με ενδιαφέρει. Η συνάντηση του Τζο με τη Φαίδρα δίνει σε αυτή τη μοναδική μέρα ένα πολύ σημαντικό, εξαιρετικό συναισθηματικό νόημα για την Τζο.
🔸 Γιατί θέλατε να επικεντρωθείτε τόσο πολύ στο γεγονός ότι η Τζο γνώρισε αυτό το νέο κορίτσι και ανέπτυξαν μια φιλία;
Με ενδιέφερε πολύ το γεγονός ότι, αν και δεν γνωρίζει ότι θα πεθάνει, ένα μέρος του εαυτού της ξέρει ότι θα πεθάνει. Έτσι, όταν ακούει τη Φαίδρα να τραγουδάει, όλη της η ευαισθησία ανοίγεται. Είναι η πρώτη φορά που νιώθει τόσο ευάλωτη. Δεν καταλαβαίνει καν τι της συνέβη μέσα από το τραγούδι της Φαίδρας. Έτσι σκέφτηκα ότι ήταν σαν η Φαίδρα να μεταμορφώνεται, αν θέλετε, σαν άγγελος του θανάτου κατά κάποιο τρόπο χωρίς να το γνωρίζει επίσης και να την μεταφέρει η μουσική. Και επίσης ως μέσο πλοκής, αν η Τζο δεν είχε γνωρίσει τη Φαίδρα, δεν θα είχε περπατήσει εκείνον τον δρόμο για να πάει να τη συναντήσει και δεν θα βρισκόταν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Νομίζω λοιπόν ότι είναι μια εποχή εξερεύνησης, αν θέλετε, του συγχρονισμού και των συμπτώσεων και όλων αυτών των περίεργων πραγμάτων που συμβαίνουν στη ζωή. Και σκεφτόμαστε, τι, πώς, πώς συνέβη αυτό; Τόσο παράξενο.
🔸 Και όπως το μήνυμα, όλα είναι λίγο αλληλένδετα…
Απολύτως. Ναι, κατά κάποιο τρόπο. Ακριβώς.
🔸 Ήθελα να σας κάνω μια άλλη ερώτηση σε σχέση με τον τίτλο που αποφασίσατε να δώσετε στην ταινία, Κεφάλαιο Φαίδρα. Έτσι, φάνηκε να υποδηλώνει ότι η ζωή της Τζο θα μπορούσε να φανταστεί κανείς μέσα από διαφορετικά κεφάλαια. Αυτό συμβαίνει επειδή σχεδιάζετε ένα ακόμη κεφάλαιο στη ζωή του Τζο;
Όχι, είναι επειδή η ταινία υπονοεί ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα κεφάλαια στην πνευματική ζωή του ανθρώπου. Έχει πολλά πράγματα να εξερευνήσει αν θέλει. Και κατά κάποιο τρόπο είναι η ιδέα ότι πρόκειται για κάτι σαν μετενσάρκωση (γελάει)...
Είναι σαν ένα διαφορετικό κεφάλαιο σε ένα τεράστιο βιβλίο της πνευματικής μας ζωής. Ναι, οπότε δεν περιμένουμε άλλο κεφάλαιο τότε. Η Τζο είναι νεκρή
Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας… για τις στοχευμένες ερωτήσεις σας. Σας ευχαριστώ πολύ.
Δραματική
ταινία ενηλικίωσης 2026, σε σενάριο και σκηνοθεσία της Ζακλίν Λέντζου,
συμπαραγωγή Ελλάδας, Γερμανίας και Γαλλίας, με πρωταγωνίστριες τις Εβίτα
Ανδριοπούλου, Ελένη Βεργέτη και Αναστασία Γουλιάμου.
Χωρίς στιβαρή δραματουργία, μα παιχνιδιάρικη και δροσερή, αφορά το πως η γνωριμία της 15χρονης Τζο με τη συμμαθήτριά της Φαίδρα τής ανοίγει την πόρτα σε μια καινούργια πραγματικότητα. Υπάρχει φρεσκάδα, υπάρχει η χαρισματική παρουσία της πρωτοεμφανιζόμενης Εβίτας Ανδριοπούλου, υπάρχουν και σεναριακές αυθαιρεσίες. Η ταινία, όμως, αυτοτραυματίζεται σοβαρα με μια σειρά απανωτών, σχεδόν σοκαριστικών αφηγηματικών εκπλήξεων, οι οποίες αποδομούν άγαρμπα - και, φευ, μεταμοντέρνα – ένα τρυφερό γυναικείο σινε-πορτραίτο.
.PNG)
Μόνο Μία Γυναίκα
Μεταξύ 20 Ταινιών του Διαγωνιστικού Τμήματος
Εν τω μεταξύ, διαμάχη έχει περιβάλει το πρόγραμμα για το Επίσημο Διαγωνιστικό Τμήμα του 83ου φεστιβάλ. Από τις 20 ταινίες που διαγωνίζονται για τον Χρυσό Λέοντα, μόνο μία έχει σκηνοθετηθεί από γυναίκα - σε έντονη αντίθεση με πέρυσι, όταν έξι γυναίκες σκηνοθέτες διεκδικούσαν το βραβείο. Η μόνη γυναικεία σκηνοθετημένη ταινία φέτος είναι η Kvinde ukendt _η άγνωστη γυναίκα, της Αιγύπτιας-Δανής σκηνοθέτιδας May el-Toukhy.
- Η ταινία αποφοίτησης της Λέντζου από τη Σχολή Κινηματογράφου του Λονδίνου, 13 Μπλε, κέρδισε το Golden Egg στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ρέικιαβικ το 2014. Στη συνέχεια έγραψε και σκηνοθέτησε αρκετές ταινίες μικρού μήκους, συμπεριλαμβανομένης της ταινίας Hector Malot (Έκτορ Μαλό _η Τελευταία Μέρα της Χρονιάς) __η ιστορία διαδραματίζεται την παραμονή της Πρωτοχρονιάς με την πρωταγωνίστρια (Σοφία Κόκκαλη), να βλέπει ένα παράξενο όνειρο στην έρημο όπου μαθαίνει ότι είναι άρρωστη, αλλά προσποιείται ότι δεν την νοιάζει... μήπως έχασε την καρδιά της; __η οποία κέρδισε το βραβείο Leica Cine Discovery στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 2018.
- Η πρώτη της μεγάλου μήκους
ταινία, Moon, 66 Questions, εμπνεύστηκε από την περίοδο που φρόντιζε τον
άρρωστο πατέρα της και κέρδισε το Golden Puffin στο Διεθνές Φεστιβάλ
Κινηματογράφου του Ρέικιαβικ το 2021. Η δεύτερη μεγάλου μήκους, A Day in the Life of Jo: Chapter
Phaedra, Μια μέρα στη ζωή της Τζο __κεφάλαιο Φαίδρα
προβλήθηκε χτες και πάλι σήμερα στο τμήμα Orizzonti του Φεστιβάλ
Κινηματογράφου της Βενετίας.
A Day in the Life of Jo: Chapter Phaedra
 |
| Οι θεατές
της Sala Darsena χειροκροτούν την Ζακλίν Λέντζου _δεξιά με το πράσινο φόρεμα και τους υπόλοιπους συντελεστές του "Μια Μέρα στη Ζωή της Τζο: Κεφάλαιο Φαίδρα" |
Fred Film Radio, είμαι η Cristiana Palmieri από τo 83o του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, και είμαι εδώ με την Jacqueline Lenzu, σκηνοθέτη του " A Day in the Life of Jo: Chapter Phaedra", που περιλαμβάνεται στο Orizzonti. Καλώς ήρθες. Χαίρομαι που είσαι εδώ.
🔸 Σε ευχαριστώ για τον χρόνο σου. Θα παρουσιάσω σύντομα την ταινία, η οποία ακολουθεί την 15χρονη Joe σε μια φαινομενικά συνηθισμένη μέρα στα προάστια της Αθήνας. Είναι λίγο οι οικογενειακές εντάσεις, πηγαίνοντας στο σχολείο, μουσική, έλξη για ένα αγόρι. Αλλά σταδιακά, η ιστορία μετατρέπεται σε κάτι πολύ μεγαλύτερο και πιο υπαρξιακό.
Η ερώτησή μου λοιπόν είναι, πώς προσεγγίσατε αυτή τη μετάβαση από το συνηθισμένο στο κοσμικό; Δεν έχω απάντηση. Έτσι ζω.
🔸 Σε αυτή την ενδιάμεση κατάσταση να βρίσκομαι εδώ και μετά να βρίσκομαι κάπου αλλού, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσω ότι είναι πραγματικά αλληλένδετα. Δεν είναι στην πραγματικότητα τόσο σαφώς καθορισμένα ή διαχωρισμένα, αυτό που αποκαλείτε κοσμικό και μη κοσμικό, ας πούμε. Αυτό είναι κοσμικό τώρα, επειδή είμαστε μέρος του κόσμου κατά κάποιο τρόπο. Δεν φαίνεται λοιπόν τόσο μαγικό, αλλά είναι όσο τα αστέρια κατά κάποιο τρόπο. Νομίζω λοιπόν ότι προέρχεται φυσικά από αυτό που είμαι. Ναι, αυτό είναι ενδιαφέρον, επειδή ένα πολύ σημαντικό μέρος της ταινίας, της αφήγησης, είναι αυτή η ονειρική διάσταση, όταν η Τζο εξαφανίζεται και γίνεται μέρος της.
🔸Οπότε αναρωτιόμουν, ποια ήταν η έμπνευση για αυτόν τον τρόπο αφήγησης της ιστορίας;
Νομίζω πολύς διαλογισμός, πολύς... Καθώς μεγάλωνα, συνειδητοποίησα ότι υπάρχει τόσος πλούτος και αλήθεια σε αυτό που έχουμε μέσα στον εσωτερικό κόσμο, που είναι μέρος του ονειρικού μας επιπέδου. Έτσι, νιώθω ότι η έμπνευση ήταν στην πραγματικότητα κάποιες διαλογιστικές εμπειρίες, όπου ένιωσα ότι αυτό που ονομάζουμε oneric dream είναι πιο πραγματικό από το πραγματικό. Η ζωή, μερικές φορές. Αυτό που φαίνεται πραγματικό, ναι. Μερικές φορές η ζωή είναι τόσο σουρεαλιστική, και μετά το όνειρο είναι τόσο πραγματικό. Οπότε σκέφτεσαι, τι συμβαίνει; Ίσως αυτό να είναι επίσης ένα όνειρο, ξέρεις; Ναι, αυτό βγάζει νόημα. Δεν ξέρουμε. Δεν έχουμε ιδέα. Νομίζουμε ότι ξέρουμε, αλλά δεν ξέρουμε τίποτα. Οπότε νομίζω ότι είναι κάτι αστείο να εξερευνήσουμε στην ταινία. Σίγουρα.
🔸 Και έτσι έχετε εξηγήσει σε μια προηγούμενη συνέντευξη ότι η ταινία ήταν εν μέρει εμπνευσμένη από τη δολοφονία ενός 15χρονου στην Αθήνα το 2008 __σσ. προφανώς εννοεί τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου __ Γιατί λοιπόν αυτό το γεγονός σας ενέπνευσε να πείτε αυτήν την ιστορία ως μυθοπλασία, αντί να κάνετε κάτι πιο ιστορικό ή ντοκιμαντέρ;
Επειδή η ιδέα μου δεν ήταν να επικεντρωθώ καθόλου στο πραγματικό αγόρι ή στην πραγματική εφοδιαστική του εγκλήματος. Δεν με νοιάζει η δικαστική υπόθεση. Δεν με νοιάζει όλη η δυστυχία και η θλίψη που έρχεται μετά από μια τέτοια τραγωδία. Δεν είναι το επίκεντρό μου. Η εστίασή μου ήταν στη ζωή αυτού του αγοριού. Γιατί αυτό που ήταν πραγματικά σοκαριστικό για μένα τότε είναι ότι όλοι ήταν τόσο αφοσιωμένοι στο πώς δολοφονήθηκε, γιατί, και σε πράγματα που δεν είχαν καμία σχέση με το πραγματικό γεγονός ότι ήταν ένα 15χρονο αγόρι που μόλις σωριάστηκε κάτω και έφυγε.
Κανείς δεν εξερεύνησε τη ζωή του αγοριού. Έτσι, όλη μου η ιδέα ήταν ότι θα ήθελα να κάνω μια μέρα για έναν 15χρονο που ζει την τελευταία του μέρα στη Γη. Δεν το γνωρίζουν καθόλου. Έτσι, αυτή ήταν η ιδέα. Δεν ήθελα να κάνω άλλη μια σκοτεινή ταινία με κατηγορίες.
🔸 Έχετε πάρα πολλές από αυτές. Και μου αρέσει πολύ αυτή η ελαφριά πινελιά στην ταινία σας, η οποία αφορά την έμπνευση για ένα σκοτεινό γεγονός, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αφηγείστε την ιστορία είναι πολύ ελαφρύς.
Υπάρχει μια άλλη πτυχή της ταινίας που με ενδιαφέρει. Η συνάντηση του Τζο με τη Φαίδρα δίνει σε αυτή τη μοναδική μέρα ένα πολύ σημαντικό, εξαιρετικό συναισθηματικό νόημα για την Τζο.
🔸 Γιατί θέλατε να επικεντρωθείτε τόσο πολύ στο γεγονός ότι η Τζο γνώρισε αυτό το νέο κορίτσι και ανέπτυξαν μια φιλία;
Με ενδιέφερε πολύ το γεγονός ότι, αν και δεν γνωρίζει ότι θα πεθάνει, ένα μέρος του εαυτού της ξέρει ότι θα πεθάνει. Έτσι, όταν ακούει τη Φαίδρα να τραγουδάει, όλη της η ευαισθησία ανοίγεται. Είναι η πρώτη φορά που νιώθει τόσο ευάλωτη. Δεν καταλαβαίνει καν τι της συνέβη μέσα από το τραγούδι της Φαίδρας. Έτσι σκέφτηκα ότι ήταν σαν η Φαίδρα να μεταμορφώνεται, αν θέλετε, σαν άγγελος του θανάτου κατά κάποιο τρόπο χωρίς να το γνωρίζει επίσης και να την μεταφέρει η μουσική. Και επίσης ως μέσο πλοκής, αν η Τζο δεν είχε γνωρίσει τη Φαίδρα, δεν θα είχε περπατήσει εκείνον τον δρόμο για να πάει να τη συναντήσει και δεν θα βρισκόταν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Νομίζω λοιπόν ότι είναι μια εποχή εξερεύνησης, αν θέλετε, του συγχρονισμού και των συμπτώσεων και όλων αυτών των περίεργων πραγμάτων που συμβαίνουν στη ζωή. Και σκεφτόμαστε, τι, πώς, πώς συνέβη αυτό; Τόσο παράξενο.
🔸 Και όπως το μήνυμα, όλα είναι λίγο αλληλένδετα…
Απολύτως. Ναι, κατά κάποιο τρόπο. Ακριβώς.
🔸 Ήθελα να σας κάνω μια άλλη ερώτηση σε σχέση με τον τίτλο που αποφασίσατε να δώσετε στην ταινία, Κεφάλαιο Φαίδρα. Έτσι, φάνηκε να υποδηλώνει ότι η ζωή της Τζο θα μπορούσε να φανταστεί κανείς μέσα από διαφορετικά κεφάλαια. Αυτό συμβαίνει επειδή σχεδιάζετε ένα ακόμη κεφάλαιο στη ζωή του Τζο;
Όχι, είναι επειδή η ταινία υπονοεί ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα κεφάλαια στην πνευματική ζωή του ανθρώπου. Έχει πολλά πράγματα να εξερευνήσει αν θέλει. Και κατά κάποιο τρόπο είναι η ιδέα ότι πρόκειται για κάτι σαν μετενσάρκωση (γελάει)...
Είναι σαν ένα διαφορετικό κεφάλαιο σε ένα τεράστιο βιβλίο της πνευματικής μας ζωής. Ναι, οπότε δεν περιμένουμε άλλο κεφάλαιο τότε. Η Τζο είναι νεκρή
Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας… για τις στοχευμένες ερωτήσεις σας. Σας ευχαριστώ πολύ.
Χωρίς στιβαρή δραματουργία, μα παιχνιδιάρικη και δροσερή, αφορά το πως η γνωριμία της 15χρονης Τζο με τη συμμαθήτριά της Φαίδρα τής ανοίγει την πόρτα σε μια καινούργια πραγματικότητα. Υπάρχει φρεσκάδα, υπάρχει η χαρισματική παρουσία της πρωτοεμφανιζόμενης Εβίτας Ανδριοπούλου, υπάρχουν και σεναριακές αυθαιρεσίες. Η ταινία, όμως, αυτοτραυματίζεται σοβαρα με μια σειρά απανωτών, σχεδόν σοκαριστικών αφηγηματικών εκπλήξεων, οι οποίες αποδομούν άγαρμπα - και, φευ, μεταμοντέρνα – ένα τρυφερό γυναικείο σινε-πορτραίτο.
Η 15χρονη
Τζο είναι ένα μοναχικό και προβληματικό κορίτσι που συχνά ονειρεύεται τον
θάνατό της. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, παρατηρεί παράξενα σημάδια που
φαίνεται να συνδέονται με τα όνειρά της, αλλά δεν καταλαβαίνει τι σημαίνουν. Η
συνηθισμένη σχολική της ζωή είναι βαρετή. Χάνει το σχολικό λεωφορείο, δεν
λαμβάνει ιδιαίτερη βοήθεια από τη μητέρα της και περνάει την ημέρα ασχολούμενη
με μια αδιάφορη τάξη κι έναν φίλο που εξακολουθεί να είναι αδέξιος στα φιλιά
και ανούσια κουτσομπολιά. Όλα αλλάζουν κατά τη διάρκεια ενός μαθήματος
τραγουδιού όταν η Φαίδρα, μια νέα κοπέλα με μια όμορφη και σχεδόν μαγική φωνή,
συγκινεί βαθιά την Τζο μέχρι δακρύων. Αργότερα, ενώ περιπλανιέται στη
βιβλιοθήκη, η Τζο συναντά απροσδόκητα ξανά τη Φαίδρα. Αφού μοιράζονται ένα
τραγούδι και αποκαλύπτουν προσωπικά μυστικά, τα δύο κορίτσια δημιουργούν αυτό
που μπορεί να είναι η πρώτη γνήσια φιλία της Τζο.
Κανονίζουν δειλά να συναντηθούν εκείνο το βράδυ. Καθώς ο ήλιος δύει με έναν
παράξενα όμορφο και μυστηριώδη τρόπο, η Τζο ανυπομονεί για τη συνάντησή τους.
Αλλά μια απροσδόκητη τροπή της μοίρας αλλάζει τα πάντα και η Τζο δεν έχει ποτέ
την ευκαιρία να κρατήσει το ραντεβού τους…
- Η Ζακλίν Λέντζου ήταν φιναλίστ στην Πρωτοβουλία Rolex Mentor and Protégé Arts Initiative (2022–2024) και έλαβε την Υποτροφία Νέας Υόρκης του Ιδρύματος Ωνάση και την Υποτροφία Nipkow το 2022.
- Τον Απρίλιο του 2023, το έργο επιλέχθηκε στο Cine por Hacer στην έκτη έκδοση του Mercado del Cine Casi Hecho, μιας αγοράς αφιερωμένης σε σχεδόν ολοκληρωμένες ταινίες, η οποία διεξάγεται μαζί με το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Las Palmas de Gran Canaria
- Τον Αύγουστο του 2024, το σενάριο επιλέχθηκε για το FeatureLab 2024 του TorinoFilmLab, όπου κέρδισε το βραβείο ARRI για Κινηματογραφικό Όραμα, πριν συμμετάσχει στο πρόγραμμα Cannes Next Step – Volume II 2024
- Το 2025, επιλέχθηκε επίσης για το τμήμα Work in Progress του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Les Arcs, λαμβάνοντας Ειδική Μνεία στα 22D Music Award, και νωρίτερα φέτος συμμετείχε στο First Cut Lab 2026.
- Η ταινία θα κάνει την πρεμιέρα της στις ΗΠΑ στο τμήμα «Currents» του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2026 στις 26 Σεπτεμβρίου. Επιλέχθηκε επίσης στο τμήμα Flash Forward του 31ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Busan, όπου θα προβληθεί τον Οκτώβριο και ακόμη στο τμήμα «Dare» του Φεστιβάλ Κινηματογράφου BFI του Λονδίνου 2026 (17-Οκτ-2026) ©®™ Lucky Number
.PNG)
Μεταξύ 20 Ταινιών του Διαγωνιστικού Τμήματος
Εν τω μεταξύ, διαμάχη έχει περιβάλει το πρόγραμμα για το Επίσημο Διαγωνιστικό Τμήμα του 83ου φεστιβάλ. Από τις 20 ταινίες που διαγωνίζονται για τον Χρυσό Λέοντα, μόνο μία έχει σκηνοθετηθεί από γυναίκα - σε έντονη αντίθεση με πέρυσι, όταν έξι γυναίκες σκηνοθέτες διεκδικούσαν το βραβείο. Η μόνη γυναικεία σκηνοθετημένη ταινία φέτος είναι η Kvinde ukendt _η άγνωστη γυναίκα, της Αιγύπτιας-Δανής σκηνοθέτιδας May el-Toukhy.
