Μέσα από τα μάτια ✨ ενός παιδιού

Υπάρχουν από το νησί της επανάστασης
φίλοι\ες και ΦΙΛΕΣ με κεφαλαία  
Γράφει μια από αυτές \\ Carmen Maturell Senon
Μέσα από τα μάτια ενός παιδιού
___Μακάρι να ...
μην υπάρχει πια bloqueo embargo,
___Μακάρι να ... είναι ακόμα πιο χαρούμενα απ' ό,τι είναι ήδη και να αντιμετωπίζουν λιγότερα εμπόδια στη ζωή.
Είναι γύρω στις 10:00 το πρωί μιας Δευτέρας. Ακούγονται ψίθυροι να βγαίνουν από μια αίθουσα διδασκαλίας. Διακρίνεται μια δασκάλα να κάθεται στο πάτωμα μαζί με έξι μικρά παιδιά που μόλις έχουν ξεκινήσει το ταξίδι της ζωής τους: κάποια φορούν γυαλιά, άλλα έχουν το ένα μάτι καλυμμένο με γάζα και κάποια περιμένουν από το πουθενά μια λύση για τη θεραπεία που έχουν ανάγκη.  Είναι ένα από εκείνα τα πρωινά που υπάρχει ρεύμα, αλλά όταν αυτό διακόπτεται, το φως της μέρας είναι τόσο αμυδρό για αυτά τα παιδιά, που αναγκάζονται να βγουν στην αυλή για να συνεχίσουν τα μαθήματά τους. 

Ένα αγόρι με μπλε γυαλιά —με ύψος που δεν ξεπερνά το ένα μέτρο— μόλις που διακρίνει τα σχήματα των γραμμάτων και των αριθμών, κι όμως μιλάει για το φεγγάρι και τον ήλιο… Όπως αυτό, έτσι και περισσότερα από 80 παιδιά χρειάζονται γυαλιά που πρέπει να αντικαθίστανται κάθε χρόνο.
Ωστόσο, το σχολείο ειδικής αγωγής *Flor de la Revolución* — Το λουλούδι της επανάστασης — που ιδρύθηκε για παιδιά με προβλήματα όρασης— δεν μπορεί να τα προμηθεύσει, καθώς η Κούβα εμποδίζεται να το πράξει λόγω του αποκλεισμού. Κατά συνέπεια, το βάρος έχει πέσει κυρίως στις οικογένειες, οι οποίες πρέπει να αγοράζουν διορθωτικά γυαλιά σε υψηλές τιμές στην ελεύθερη αγορά.
—σσ. Η ειδική αγωγή στην Κούβα θεσμοθετήθηκε επίσημα στις 4 Ιανουαρίου 1962, με την ίδρυση του Τμήματος Διαφοροποιημένης Εκπαίδευσης από τον comandante en jefe Fidel Castro Ruz.

Η Celia Sánchez το 1975

Το σχολείο πήρε το όνομά του από την ιστορική θρυλική επαναστάτρια μαχήτρια, πολιτικός και ερευνήτρια Celia Sánchez σσ. Celia SánchezManduley ——γεννήθηκε στη Media Luna το 1920 -πέθανε το 1980 στην Αβάνα: μέλος του Κινήματος της 26ης Ιουλίου οργανώτρια του μυστικού δικτύου αγροτών που ήταν ζωτικής σημασίας για την επιβίωση του αντάρτικου με επικεφαλής τον Φιντέλ Κάστρο που αποβιβάστηκε για τα νότια της Οριέντε στις 2-Δεκ-1956 και αργότερα θα γίνει ο θρυλικός Στρατός των Επαναστατών – Ejército Rebelde.Υπάρχει το υπέροχο σημείωμα του Φιντέλ προς τη Celia Sánchez, αφού επαλήθευσε επί τόπου ότι οι βόμβες στη Σιέρα Μαέστρα ήταν το "δώρο" των ΗΠΑ στη δικτατορία Μπατίστα: Ορκίζομαι ότι οι Αμερικανοί θα πληρώσουν ακριβά για αυτό που κάνουν. Όταν τελειώσει αυτός ο πόλεμος, θα ξεκινήσει για μένα ένας πολύ μεγαλύτερος και μεγαλύτερος πόλεμος: ο πόλεμος που θα κάνω εναντίον τους. Συνειδητοποιώ ότι αυτό θα είναι το αληθινό μου πεπρωμένο.

Celia Sánchez...

Η Carmen Maturell Senon

Καθισμένη στην αίθουσα διδασκαλίας, η τετράχρονη Danna, η οποία έχει μέτρια μυωπία, κρατά στα χέρια της ένα κίτρινο βιβλίο. Με τέτοιου είδους βιβλία —φτιαγμένα από χαρτόνι, ύφασμα, κουμπιά και κορδόνια— τα παιδιά εδώ συμμετέχουν σε διορθωτικές και αντισταθμιστικές δραστηριότητες μέσα από το παιχνίδι. Στο σχολείο *Flor de la Revolución* φοιτούν παιδιά από έξι δήμους της πρωτεύουσας. Η αποστολή του ξεπερνά τη γενική εκπαίδευση· αν και το σχολείο ακολουθεί το ίδιο πρόγραμμα σπουδών με κάθε κανονικό δημοτικό σχολείο, αυτό που το διαφοροποιεί είναι ότι όλες οι διδακτικές δραστηριότητες στοχεύουν στη διόρθωση των προβλημάτων όρασης.

Η Greisy Hernández, διευθύντρια του ιδρύματος, επισημαίνει ότι το σχολείο δέχεται παιδιά ηλικίας τριών έως εννέα ετών. Στόχος είναι να εγγραφούν, να λάβουν θεραπεία και —καθώς το πρόβλημα όρασης διορθώνεται— να μεταβούν στο γενικό εκπαιδευτικό σύστημα. «Φέτος ξεκινήσαμε ένα πρόγραμμα δια ζώσης διδασκαλίας από Δευτέρα έως Πέμπτη, ενώ τις Παρασκευές τα παιδιά παρακολουθούν μαθήματα στα δημοτικά σχολεία των κοινοτήτων τους». Με αυτόν τον τρόπο, εξηγεί η διευθύντρια, προσαρμόζονται στο νέο περιβάλλον στο οποίο πρόκειται να ενταχθούν. Οι εκπαιδευτικοί στις αίθουσες διδασκαλίας χρησιμοποιούν εκπαιδευτικό υλικό που έχουν δημιουργήσει οι ίδιοι. «Εφόσον δεν υπάρχει διαθέσιμος ο απαραίτητος εξοπλισμός, καταφέραμε να φτιάξουμε ό,τι χρειαζόμαστε από το πουθενά χρησιμοποιώντας ελάχιστους πόρους».

«Αυτό που παλαιότερα γινόταν στο οφθαλμολογικό ιατρείο του κέντρου, τώρα γίνεται καθημερινά στις αίθουσες διδασκαλίας. Τα παιδιά περνούν χάντρες σε σπάγκο, σκίζουν χαρτί, κόβουν και χρωματίζουν, χρησιμοποιώντας έντονα βασικά χρώματα που βοηθούν στην εστίαση της όρασής τους». Πράγματι, η διαδικασία της θεραπείας έχει μετατραπεί σε έναν αγώνα με εμπόδια. Ο —άφθονος, οφθαλμολογικός εξοπλισμός που χρησιμοποιούνταν κάποτε για τη διάγνωση έχει πλέον καταστεί παρωχημένος. Επιπλέον, ο οικονομικός αποκλεισμός έχει αφήσει το στίγμα του: δεν υπάρχει σταθερή παροχή ηλεκτρικού ρεύματος ούτε αναλώσιμα —"ούτε esparadrapo —σσ. κάτι σαν ειδικός λευκοπλάστης, ούτε γάζες, ούτε σταγόνες για τη διαστολή της κόρης…"—. Κανένα από αυτά τα εφόδια δεν είναι διαθέσιμο για τα περισσότερα από 230 παιδιά που φοιτούν εδώ. Σύμφωνα με τη Yanisel Santana, δασκάλα πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, πριν από την πανδημία COVID-19, "το πολυϊατρείο παρείχε συνήθως τα υλικά. Οι ειδικοί τοποθετούσαν επιθέματα στα μάτια ώστε το παιδί να μπορεί να αποκαταστήσει τη λειτουργία του πάσχοντος οφθαλμού. Και αν έσπαγε κάποιο ζευγάρι γυαλιά, μπορούσαμε να το επισκευάσουμε εδώ".

"__Έκτοτε, λόγω του αποκλεισμού και άλλων περιορισμών, αντιμετωπίζουμε ελλείψεις υλικών. Ακόμη και όταν οι οικογένειες εξασφαλίζουν και δωρίζουν πόρους, παραμένει δύσκολο για το σχολείο να διατηρήσει το εκπαιδευτικό έργο και το πρόγραμμα αποκατάστασης της όρασης". Ωστόσο, η Yanisel προσθέτει: "Στο Flor… έχουμε ξεπεράσει κάθε εμπόδιο. Οι εκπαιδευτικοί καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε τα παιδιά μας να διδάσκονται και να παρακολουθούν καθημερινά τα μαθήματα, να αναπτύσσουν πλήρως τις ψυχολογικές τους δεξιότητες και, όταν μεταβαίνουν στο γενικό σχολείο, να είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τις νέες προκλήσεις".

Έξω στην αυλή, δύο μητέρες περιμένουν στον θόρυβο του λεωφορείου —το οποίο δεν φτάνει πάντα στην ώρα του— που μεταφέρει δωρεάν τα παιδιά και τους συνοδούς τους. Η Yunelis León, μητέρα της Vanessa, λέει: "Αντιμετωπίζουμε τόσες δυσκολίες για να συνεχίσουμε την εκπαίδευσή της. Όμως καταφέραμε να τα βγάλουμε πέρα ​​με περιορισμένους πόρους. Η κόρη μου είναι πολύ χαρούμενη εδώ". Στο μεταξύ, όποτε οι ελλείψεις καυσίμων διακόπτουν πλήρως τη μεταφορά των μαθητών, το σχολείο καταφεύγει στη δημιουργία ομάδων στο WhatsApp. "Ο εκπαιδευτικός αναθέτει συγκεκριμένες εργασίες που πρέπει να ολοκληρώσει η οικογένεια μαζί με το παιδί. Μόλις αποκατασταθεί το δρομολόγιο του λεωφορείου, ο εκπαιδευτικός ελέγχει και αξιολογεί αυτές τις δραστηριότητες", εξηγεί η Greisy.

Ούτε η κουζίνα του σχολείου μένει ανεπηρέαστη από τις ελλείψεις. Όπως και σε πολλά άλλα μέρη της χώρας, το μαγείρεμα εδώ γίνεται σε φωτιά με ξύλα. "Το προσωπικό αξίζει τεράστια αναγνώριση· το μαγείρεμα με ξύλα για πάνω από 230 παιδιά και περισσότερα από 48 μέλη του προσωπικού διαφέρει παρασάγγας από το μαγείρεμα στο σπίτι". Κι όμως, "το πρωινό και το μεσημεριανό είναι πάντα έτοιμα στο τραπέζι". Διότι υπάρχει κάτι που δεν μπορεί ποτέ να εμποδιστεί: η αποφασιστικότητα μιας ομάδας που έχει μάθει να πλάθει το φως με τα χέρια της.

"Ιδανικά, θα είχαμε όλους τους απαραίτητους πόρους, ώστε τα παιδιά μας να μην αντιμετωπίζουν τόσες δυσκολίες στη ζωή. »Θα υπήρχε περισσότερος χρόνος για τη διδασκαλία —για να προετοιμάζονται οι εκπαιδευτικοί και για να είναι οι μαθητές τα δικά μας κορίτσια και αγόρια ακόμα πιο χαρούμενα απ’ ό,τι είναι ήδη. Παρά τις προκλήσεις, τα υποδεχόμαστε πάντα με χαμόγελο. Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο…"