Δημοσθένης Λιγδόπουλος – Ωρίων Αλεξάκης ✨ Έδωσαν τη ζωή τους 💥 στην υπόθεση της επανάστασης

abstract
Ο Ριζοσπάστης του Σ|Κ *21-22-Νοε-2020* στα 102 Χρόνια του ΚΚΕ περιλαμβάνει σε ένθετο ένα εξαιρετικό αφιέρωμα 66 σελίδων, με σπάνια ντοκουμέντα, στον πρωτοπόρο Κομμουνιστή Δημοσθένη Λιγδόπουλο που δολοφονήθηκε τέτοιες μέρες εδώ και 100 χρόνια.Δύο κομμουνιστές ηγέτες που έλαχε να συναντηθούν και να γνωριστούν στο 2^ο Συνέδριο της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς.
✨ Ο πρώτος σαν αντιπρόσωπος της ΚΕ του ΣΕΚΕ (ΚΚΕ).
✨ Ο δεύτερος σαν στέλεχος των μπολσεβίκων και της Διεθνούς με το καθήκον του αντιπροσώπου της στα Βαλκάνια.

Ο Δ. Λιγδόπουλος αφού πρωτοστάτησε στο Εθνικό Συμβούλιο του ΣΕΚΕ και στο 2^ο Συνέδριο του Κόμματος της εργατικής τάξης της Ελλάδας για να αποφασίσει την ένταξή του στην Κομμουνιστική Διεθνή, πήγε στη Μόσχα, έδρα της Διεθνούς, ως αντιπρόσωπος του Κόμματος στο συνέδριό της προκειμένου να συνδεθεί το Κόμμα με τη Διεθνή και να γίνει ένα από τα τμήματά της. Ο Ωρίων Αλεξάκης, δεν είναι γνωστός στο πλατύ κοινό. Ούτε βεβαίως η σημαντική δράση του στο μικρό χρονικό διάστημα που πρόλαβε να ζήσει. Ήταν ένας νέος σε ηλικία μπολσεβίκος, στέλεχος ικανό, με τόλμη και αποφασιστικότητα που ανέλαβε δράση σε δύσκολες αποστολές κατά την περίοδο της Οχτωβριανής Επανάστασης από την ΚΕ του Κόμματός του. Αναδεικνύεται έτσι σε πρωτοπόρο επαναστάτη. Έτσι η ΚΕ του Κόμματος των μπολσεβίκων του ανέθεσε ευθύνη στην Κομμουνιστική Διεθνή από την οποία ανέλαβε το καθήκον του αντιπροσώπου της στα Βαλκάνια μετά το τέλος των εργασιών του 2^ου Συνεδρίου της. Μα εκτός από τη γνωριμία τους, τη συντροφική σχέση που αναπτύχθηκε μεταξύ τους, υπάρχει άλλο ένα κοινό τους σημείο, ένα τραγικό γεγονός που στέρησε από την εργατική τάξη δυο από τους πρωτοπόρους ηγέτες της: η δολοφονία τους κατά τη μετάβασή τους, μετά το Συνέδριο της Διεθνούς, στα Βαλκάνια.
✨ Ο Λιγδόπουλος θα επέστρεφε για να συνεχίσει τη δράση του ως μέλος της ΚΕ του ΣΕΚΕ για την ανάπτυξη της δράσης του Κόμματος και του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα.
✨ Ο Αλεξάκης στα πλαίσια των καθηκόντων του από τη Διεθνή, είχε ως πρώτο σταθμό την Ελλάδα.
👊 Ηταν σε ηλικία μόλις 22 χρονών ο Λιγδόπουλος και 21 ο Αλεξάκης.
Έτσι δέθηκε η «μοίρα» δυο στελεχών του διεθνούς πια κομμουνιστικού κινήματος.

•     💫 Στην έκδοση περιλαμβάνονται τα εξής κείμενα
•     Βιογραφικά σημειώματα των Λιγδόπουλου και Αλεξάκη.
•     Κείμενα για το ταξίδι και τη δολοφονία:
•     Ανακοίνωση του ΣΕΚΕ(Κ) για τον θάνατο του Λιγδόπουλου.
•     Άρθρο του Γραμματέα του Κόμματος Ν. Δημητράτου.
•     Γράμμα του Βούλγαρου κομμουνιστή Βασίλι Κολάροφ.
•     Κείμενα του Δ. Λιγδόπουλου:
•     Ομιλία του «Για την Κοινωνία των Εθνών» στο ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΕΚΕ.
•     Άρθρο του στον «Ριζοσπάστη» με τίτλο «Η κομμουνιστική επανάστασις».
•     Άρθρο του στην εφημερίδα «Εργατικός Αγών»
      με τίτλο «Ο αγώνας των κομμουνιστών».
•     Κείμενα για τον Δ. Λιγδόπουλο, τα οποία υπογράφουν
      ο Δημήτρης Σακαρέλλος (ζωγράφος) και ο λογοτέχνης Κώστας Παρορίτης.
•     Υπάρχει επίσης πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Η έκδοση διατίθεται __
      ως έντυπο και e-book) της «Σύγχρονης Εποχής».

Ο Λιγδόπουλος στη σύντομη ζωή του __«έφυγε» στα 22 του χρόνια, αντιπρόσωπος στο 2ο Συνέδριο της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς στη Μόσχα αφού ενέταξε το ΣΕΚΕ στις γραμμές της. Εκεί δέθηκε «για πάντα» με Ωρίωνα Αλεξάκη, αφού μετά τη λήξη των εργασιών θα φτάσουν μαζί στην Οδησσό -τέλη του Οκτώβρη του 1920- και θα επιβιβαστούν σε πλοίο για να επιστρέψουν στην Ελλάδα, όπου δε θα φτάσουν ποτέ.
Δολοφονήθηκαν άνανδρα και τα πτώματά τους ξεβράστηκαν στις βουλγαρικές ακτές …ο Ωρίωνας ήταν ένα χρόνο μικρότερος –γεννημένος το 1899. Δυο κομμουνιστές ηγέτες λοιπόν που έλαχε να συναντηθούν και να γνωριστούν στο 2ο Συνέδριο της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς. Ο πρώτος σαν αντιπρόσωπος της ΚΕ του ΣΕΚΕ (ΚΚΕ). Ο δεύτερος σαν στέλεχος των μπολσεβίκων και της Διεθνούς με το καθήκον του αντιπροσώπου της στα Βαλκάνια.
 Ο Δ. Λιγδόπουλος αφού πρωτοστάτησε στο Εθνικό Συμβούλιο του ΣΕΚΕ και στο 2ο Συνέδριο του Κόμματος της εργατικής τάξης της Ελλάδας πήγε στη Μόσχα, έδρα της Διεθνούς, ως αντιπρόσωπος του Κόμματος στο συνέδριό της προκειμένου να συνδεθεί το Κόμμα με τη Διεθνή.
                   Ωρίων Αλεξάκης
Ο Ωρίων Αλεξάκης -αντίθετα, δεν είναι γνωστός στο πλατύ κοινό. Ούτε βεβαίως η σημαντική δράση του στο μικρό χρονικό διάστημα που πρόλαβε να ζήσει. Ηταν ένας νέος σε ηλικία μπολσεβίκος, στέλεχος ικανό, με τόλμη και αποφασιστικότητα που ανέλαβε δράση σε δύσκολες αποστολές κατά την περίοδο της Οχτωβριανής Επανάστασης από την ΚΕ του Κόμματός του. Αναδεικνύεται έτσι σε πρωτοπόρο επαναστάτη. Έτσι η ΚΕ του Κόμματος των μπολσεβίκων του ανέθεσε ευθύνη στην Κομμουνιστική Διεθνή από την οποία ανέλαβε το καθήκον του αντιπροσώπου της στα Βαλκάνια μετά το τέλος των εργασιών του 2^ου Συνεδρίου της. Έτσι δέθηκε η «μοίρα» δυο στελεχών του διεθνούς πια κομμουνιστικού κινήματος. Για ελάχιστο χρονικό διάστημα, όσο κράτησαν οι εργασίες του 2^ου Συνεδρίου της Διεθνούς, και το «μοιραίο» ταξίδι τους. Για το Κόμμα μας που ήταν στα πρώτα βήματά του και το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια, ήταν μια τεράστια απώλεια για τη συγκεκριμένη εποχή. Δυο από τους καλύτερους γιους της εργατικής τάξης δολοφονήθηκαν δίνοντας τη ζωή τους για την υπόθεση της επανάστασης. Ο Λιγδόπουλος είναι ο πρώτος νεκρός του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας που έπεσε στο επαναστατικό καθήκον.
Παρουσιάζουμε σύντομη βιογραφία των δύο αυτών πρωτοπόρων του κομμουνιστικού κινήματος, αλλά και τη σύντομη κοινή ζωή τους όπως την έχει καταγράψει ο Σοβιετικός Λεβ Γκούρβιτς, μετά από επισταμένη έρευνα, κυρίως στα αρχεία της Γ΄ Διεθνούς αλλά και σε αρχεία του ΚΚΣΕ, αναζητώντας στοιχεία για τη ζωή του Ωρίωνα Αλεξάκη, ο οποίος συνέγραψε και τη βιογραφία του.
ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΛΙΓΔΟΠΟΥΛΟΣ
Ο πρώτος ήρωας κομμουνιστής της Ελλάδας
Ο Δημοσθένης Λιγδόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1898. Σε ηλικία 18 ετών, στα 1916, γράφεται στο Πανεπιστήμιο, φοιτητής των Μαθηματικών. Την ίδια χρονιά, μαζί με τους συμφοιτητές και ομοϊδεάτες του Σπ. Κομιώτη, Φρ. Τζουλάτη και τους αδελφούς Δούμα, ίδρυσε τη «Σοσιαλιστική Νεολαία» Αθήνας. Οι σοσιαλιστικές ιδέες, το εργατικό κίνημα, από τότε ταυτίστηκαν με τη ζωή του. Η Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, την οποία και υπερασπιζόταν μ’ όλες του τις δυνάμεις, φούντωσε τη φλόγα της επαναστατικής δράσης του Λιγδόπουλου.
Η «Σοσιαλιστική Νεολαία» ανέπτυξε σημαντική δράση ιδιαίτερα αμέσως μετά την Οχτωβριανή Επανάσταση, ενώ συμμετείχε στις διεργασίες για την πραγματοποίηση του πρώτου πανελλαδικού Σοσιαλιστικού Συνεδρίου, με σκοπό τη συνένωση όλων των τότε σοσιαλιστικών οργανώσεων σε ενιαίο κόμμα. Διεργασίες που ευοδώθηκαν με την ίδρυση του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας (ΣΕΚΕ), το μετέπειτα ΚΚΕ.
Στο ιδρυτικό συνέδριο του Κόμματος, στις 4-10 (17-23 με το νέο ημερολόγιο) του Νοέμβρη του 1918, ο Λιγδόπουλος θα προβάλει μαχητικά τις ταξικές διεθνιστικές θέσεις επιμένοντας στο μαρξιστικό-λενινιστικό χαρακτήρα που έπρεπε να έχει το κόμμα της εργατικής τάξης, κόντρα στο «δυτικό σοσιαλισμό», όπως χαρακτήριζε τη Β΄ Διεθνή, παρά το γεγονός ότι η μαρξιστική μόρφωση στην Ελλάδα δεν ήταν στο επίπεδο που θα επέτρεπε να ξεκαθαρίσει κανείς εύκολα τα σχετικά με τις διάφορες τάσεις στο διεθνές εργατικό κίνημα. Παρ’ όλ’ αυτά ο Λιγδόπουλος, επηρεασμένος από τους μπολσεβίκους, έκανε το παν ώστε να επικρατήσουν στο Συνέδριο συνεπείς ταξικές θέσεις και να εκφραστούν στις αποφάσεις του. Και τα κατάφερε μαζί με τους συντρόφους του από τη «Σοσιαλιστική Νεολαία».
Στο Συνέδριο είχαν εμφανιστεί βασικά τρεις ιδεολογικοπολιτικές τάσεις: Η δεξιά με βασικούς εκπροσώπους τον Ν. Γιαννιό και τον Αριστ. Σιδέρη, η κεντρίστικη- συμβιβαστική με επικεφαλής τον Α. Μπεναρόγια και η αριστερή με επικεφαλής τον Δ. Λιγδόπουλο και τους εκπροσώπους της «Σοσιαλιστικής Νεολαίας». Μαζί τους συντάχτηκε και ο Ν. Δημητράτος.

Έλληνες ναύτες Σεβαστούπολη 1919 __
εκστρατεία Αντάντ ενάντια στην Οχτωβριανή επανάσταση

Σημαντική ήταν η ομιλία του Λιγδόπουλου για το χαρακτήρα της Κοινωνίας των Εθνών, που είναι, τηρουμένων των αναλογιών, επίκαιρη αφού ουσιαστικά αναδεικνύει το ρόλο των ιμπεριαλιστικών κρατών και της συνένωσής τους ενάντια στους λαούς.
Ας την παρακολουθήσουμε:
Κοινωνία των εθνών:
Είναι κίνδυνος, όχι εγγύησις
Εδώ και εκατόν κάτω χρόνια τρεις αυτοκράτορες μαζεύτηκαν οι οποίοι με άλλους βασιλείς συνεννοήθηκαν να κυβερνούν στο μέλλον τους λαούς των εν πνεύματι χριστιανικώ και πατρικώ. Τι ωραίος σκοπός για τους αστούς, τουλάχιστον για τους ανθρώπους που ‘θελαν ένα βασιλέα. Μα ο σκοπός αυτός έκρυβε άλλα, ο κατά βάθος σκοπός ήτο να καταπνίξουν κάθε ελευθερωτικό πνεύμα των λαών, που ποτισμένοι από την Γαλλική Επανάσταση είχαν αρχίσει να αισθάνονται τον βαθύ αυταρχικό ζυγό. Και εάν η Ελληνική Επανάσταση δεν έτυχε βοηθείας από τας ευρωπαϊκάς κυβερνήσεις μ’ όλο το φιλελληνισμό που βασίλευε τότε στην Ευρώπη, ένας λόγος ήταν η ιερή αυτή συμμαχία. Στις αρχές του αιώνα μας ιδρύθηκε και ένα μέγαρο στη Χάγη για την ειρήνη από μερικούς αστούς και μερικούς βασιλείς. Δυστυχώς, τα ωραία λόγια και τα καλλιμάρμαρα κτίρια δεν ίσχυσαν για να εμποδίσουν τον τρομερό πόλεμο.
Αυτό έγινε γιατί οι πόλεμοι εξάπαντος δεν κηρύχτηκαν, αλλά δημιουργούνται από οικονομικούς όρους. Μ’ αυτά τα προηγούμενα θα παρακαλέσω τους αντιπροσώπους να σκεφθούν για το ζήτημα της κοινωνίας των εθνών. Για μας ο σημερινός πόλεμος ήτο μια ένταση του βιομηχανικού ανταγωνισμού, μια κρίση, ένας τσακισμός για αποικίες. Η αστική τάξη, τρομαγμένη από τ’ αποτελέσματα, ζητάει να συγκρατηθεί στην αρχήν με κοινωνιολογικά ευαγγέλια. Δε θα ‘χουμε πια νέους πολέμους, θα ‘χουμε κοινωνία των εθνών. Αυτή θα αποφασίζει για όλες τις διαφορές. Α! Τώρα πια έπαψαν να μας λένε ότι οι πόλεμοι είναι κακά αναγκαία, ότι πάντοτε θα γίνονται πόλεμοι, ότι είναι ένα καλό ο πόλεμος. Μα τώρα θα τους πούμε μεις. Ναι, οι πόλεμοι είναι ένα κακό αναγκαίο, ένα κακό επακολούθημα της καπιταλιστικής μορφής της παραγωγής. Δεν θα λείψουν παρά μόνον όταν λείψουν αι αιτίες που είναι η κατασκευή, ο τρόπος της παραγωγής της σημερινής κοινωνίας. Αλλά ποίος θα είναι ο σχηματισμός της κοινωνίας των εθνών; Ποίοι θα λάβουν μέρος σ’ αυτήν; Αστοί μόνον; Αστοί και εργάτες; `Η εργάτες; Αλλά οι αστικές τάξεις των διαφόρων κρατών έχουν εντελώς αντίθετα συμφέροντα. Εάν έγινε πόλεμος έγινε γι’ αυτό και η αντίθεσις αυτή των συμφερόντων δεν θα παύσει. Το να θέλουμε να νομίζουμε ότι μπορεί να πάψει είναι το ίδιο σαν να νομίσουμε ότι μπορούμε να σταματήσουμε την πάλη των τάξεων. Αλλά θα μας ειπούν ότι οι εργάτες, οι αντιπρόσωποι των εργατικών οργανώσεων που θα είναι στην κοινωνία των εθνών, αυτοί θα εμποδίσουν τους μέλλοντας πολέμους. Σύμφωνοι. Αλλά τις η ανάγκη της κοινωνίας των εθνών; Η εργατική τάξη είναι η μόνη που έχει διεθνή συμφέροντα τα ίδια. Είναι συνεπώς η μόνη που μπορεί να έχει συμφέροντα τα ίδια. Και η κοινωνία αυτή των εθνών, η διεθνής εργατική οργάνωσις είναι η μόνη που μπορεί να επιβληθεί. Εάν αυτή δεν μπορέσει να επιβληθεί, κάθε ελπίδα από κάθε άλλη κοινωνία των εθνών είναι ουτοπία.
Δεν πιστεύω να μας ρωτήση κανείς τι μας βλάπτει. Σε κείνον όμως που θα ρωτήση, θα του πω. Φοβούμαι ότι μία διεθνής αστική ένωσις στο μόνο σημείο στο οποίο μπορεί και εξάπαντος να συμφωνήση τελείως είναι το να επιβληθή και να πολεμήση κάθε εκδήλωση επαναστατικών κινημάτων στον κόσμο. Προσέξετε σύντροφοι, η κοινωνία των εθνών που μας υπόσχονται μπορεί να παίξει ρόλο ιεράς συμμαχίας. Άλλωστε, βλέπετε την αρχή της κοινωνίας των εθνών καθαρά πια. Προσπαθεί να διαστρεβλώσει τους πολύ ελαστικούς αλήθεια όρους του Ουίλσωνος, την ελευθερία των θαλασσών, την ελευθερία των εθνοτήτων, προσπαθούν να κάμουν μυστικές τις συνεδριάσεις της ειρήνης. Και φαντασθήτε η πρώτη πράξις της κοινωνίας των εθνών να είναι μια άγρια επέμβαση, όπως άλλως τε άρχισε ή πρόκειται ν’ αρχίση εναντίον της Ρωσσικής επαναστάσεως, εναντίον του ιερού αγώνος των Ρώσσων και Γερμανών εργατών. Θέλει να δημιουργήση Βαλκανική ομοσπονδία σε συντηρητικούς όρους εναντίον της κοινωνικής επαναστάσεως που ολοένα ξαπλώνεται. Αυτή είναι η κοινωνία των εθνών. Συγκεφαλαιώνω, σύντροφοι. Νομίζω ότι η κοινωνία των εθνών που θα ‘χει αστούς που κήρυξαν τον πόλεμο, είναι ένας κίνδυνος, για την παρεμπόδιση της κοινωνικής επαναστάσεως. Νομίζω γι’ αυτό έχουμε καθήκον να πολεμήσουμε αυτή την κοινωνία των εθνών και να τονίσουμε ότι μόνο η εργατική τάξις, που είναι η μόνη που έχει τα ίδια συμφέροντα, μπορεί να είναι η ασφαλής για τον κόσμο κοινωνία των εθνών» __«Το Πρώτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ» – Πρακτικά – Έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ, σελ. 75-77).
Μέλος της ΚΕ του ΣΕΚΕ
Ο Δ. Λιγδόπουλος στο ιδρυτικό Συνέδριο του Κόμματός μας εκλέγεται μέλος της ΚΕ, ενώ το Συνέδριο τού ανέθεσε τη διεύθυνση του κομματικού δημοσιογραφικού οργάνου, που ήταν η βδομαδιάτικη εφημερίδα «Εργατικός Αγών», η οποία εκδιδόταν έως τότε από τη «Σοσιαλιστική Νεολαία».
Το Μάρτη του 1919 ιδρύεται η Κομμουνιστική Διεθνής. Η ίδρυσή της επιδρά στο ΣΕΚΕ, που αποφασίζει στην πρώτη Σύνοδο του Εθνικού Συμβουλίου του, το Μάη του 1919, την αποχώρηση από τη Β΄ Διεθνή και την ένταξή του στην Κομμουνιστική Διεθνή. Η απόφαση ήταν αποτέλεσμα αντιπαράθεσης ανάμεσα σε δύο τάσεις. Οι Δ. Λιγδόπουλος, Ν. Δημητράτος και Μ. Σιδέρης υποστήριξαν την προαναφερόμενη απόφαση σε αντίθεση με τους Α. Μπεναρόγια, Αριστ. Σιδέρη, που υποστήριζαν τη σύνδεση με τη Β΄ Διεθνή. Η συζήτηση για καταδίκη της Β΄ Διεθνούς είχε ανοίξει από το ιδρυτικό Συνέδριο αλλά τότε δεν είχε δημιουργηθεί η Γ΄ Διεθνής. Η σύνδεση δε του ΣΕΚΕ με τη Β΄ Διεθνή έγινε μέσω της Φεντερασιόν (σοσιαλιστική οργάνωση της Μακεδονίας με έδρα τη Θεσσαλονίκη, που συμμετείχε στην ίδρυση του Κόμματος), η οποία συνδεόταν με τη Β΄ Διεθνή, πριν ακόμη την ίδρυση του ΣΕΚΕ, και συμμετείχε στην ίδρυση του Κόμματος.
Το Γενάρη του 1920, ο Δ. Λιγδόπου΄λος θα εκπροσωπήσει το ΣΕΚΕ στη συνδιάσκεψη των Βαλκανικών Κομμουνιστικών και Σοσιαλιστικών Κομμάτων στη Σόφια, όπου θα ιδρυθεί η Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία.Το 2ο Συνέδριο του ΣΕΚΕ, που συνήλθε τον Απρίλη, 5-12 (18-25), του 1920, αποφάσισε την προσχώρησή του στην Τρίτη Κομμουνιστική Διεθνή, αποδεχόμενο την απόφαση του Εθικού Συμβουλίου του Κόμματος. Ετσι, το ΣΕΚΕ αποφασίζει την εκπροσώπησή του στο Β΄ Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς που έγινε στην Πετρούπολη και στη Μόσχα, τον Ιούνη του 1920, από το Δ. Λιγδόπουλο.
Από δω ξεκινά η σύντομη κοινή τους πορεία ως τη δολοφονία τους.
Ζήτω η Γ΄ Διεθνής! Ζήτω η Γ Διεθνής!

ΩΡΙΩΝ ΑΛΕΞΑΚΗΣ
Ένας πρωτοπόρος μπολσεβίκος
«Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν πολλά χρόνια, χρόνια ολόκληρα συσσωρεύουν γνώσεις, πείρα και σοφία και δαπανούν τις δυνάμεις τους, τα αισθήματα και το ταλέντο τους στη διάρκεια πολλών χρόνων. Η ιστορία όμως διατηρεί τη μνήμη και εκείνων που η ζωή τους μοιάζει με τη στιγμιαία βροντή μιας θύελλας. Η καρδιά του Ωρίωνα Αλεξάκη έπαψε να χτυπά τον Οκτώβρη του 1920, όταν δεν είχε ακόμα συμπληρώσει τα 21 χρόνια του. Η σύντομη βιογραφία του περιέχει τόσα γεγονότα, που θα αρκούσαν να γεμίσουν με το παραπάνω κάμποσες ζωές. Η ορμητικότητα και η πληρότητά της προκαλούν κατάπληξη. Δεκαοχτάχρονος ο Αλεξάκης γίνεται μέλος της Κομματικής Επιτροπής του Κιέβου, γίνεται ένας από τους καθοδηγητές της επαναστατικής Σεβαστούπολης, εκλέγεται αντιπρόσωπος του 4ου έκτακτου συνεδρίου των Σοβιέτ, μετέχει στις μάχες κατά των Γερμανών, ορίζεται αντιπρόσωπος της ΚΕ του ΡΚΚ(μπ.) στη Βιάτκα. Και όλα αυτά μέσα σε ένα χρόνο. Ο Ωρίων Αλεξάκης έγινε μπολσεβίκος όταν ήταν δεκαεφτά χρόνων και από τότε είχε ένα και μόνο σκοπό: να τα δώσει όλα για τη νίκη της επανάστασης. Ζούσε με τις χαρές και τις λύπες της, που έβρισκαν απήχηση στην καρδιά του, κι αυτό ήταν τόσο φυσικό, όσο κι η ίδια ή ζωή.
Αλλά για να γίνεις ηγέτης των μαζών, χρειάζεται ακόμα ταλέντο, εκείνο το ιδιαίτερο κράμα των ανθρώπινων αρετών, που χωρίς αυτές δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικός καθοδηγητής. Ηγέτες γίνονταν, αναδείχνονταν και αναπτύσσονταν άνθρωποι που διακρίνονταν για το ταλέντο τους, την αυτοθυσία τους και την ιδεολογική τους πίστη. Ενας από αυτούς ήταν και ο Ωρίων Αλεξάκης.
Δεν αναφέρθηκε τυχαία το όνομά του στο 3ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς μαζί με τα ονόματα του Τζον Ριντ, της Ινέσα Αρμάντ και άλλων επιφανών αγωνιστών της επανάστασης». (Λεβ Γκούρβιτς)
__Ωρίων (…)
«ανήρ εξόχου ρώμης και καλλονής και δεξιώτατος κυνηγός»
ο πιο διάσημος (κυνηγός) στην ελληνική μυθολογία.
Ο Ωρίων Αλεξάκης γεννήθηκε στην Μπαλακλάβα της Σεβαστούπολης το 1899. Μπήκε στην επαναστατική δράση στη μαθητική ηλικία των 14 ετών. Ο ίδιος αναφέρει σε βιογραφικό του ότι: «Από το 1913 έπαιρνα μέρος στους κύκλους των μαθητών, των εργατών και ναυτών», ενώ σ’ αυτή την ηλικία διάβαζε ήδη παράνομη φιλολογία σχετική με την πάλη για την ανατροπή του Τσάρου και μαρξιστικά βιβλία. Είχε οργανώσει μάλιστα κύκλο για τη μελέτη του μαρξισμού στη Σεβαστούπολη και τον καθοδηγούσε, ενώ έπαιρνε μέρος στο κίνημα νεολαίας της συγκεκριμένης περιοχής.
Μάλιστα, στα 1916, το Φλεβάρη, παρακολουθούνταν από χαφιέδες της τσαρικής Ασφάλειας, λόγω ενός γράμματος που έλαβε από την Πετρούπολη για να το μεταβιβάσει σε άλλο πρόσωπο. Το περιεχόμενο του γράμματος έλεγε: «Το σήμερα για μας είναι ο παγκόσμιος πόλεμος. Η επανάσταση θα ‘ρθει και θα ‘ρθει τώρα… τώρα πρέπει να γίνει η ανατροπή στη Ρωσία». Προφανώς επρόκειτο για γράμμα που απευθυνόταν από μπολσεβίκους της Πετρούπολης σε συντρόφους τους στη Σεβαστούπολη.
Η αστικοδημοκρατική επανάσταση του Φλεβάρη του 1917 ανεβάζει τη δραστηριότητα των λαϊκών μαζών και της νεολαίας της Ρωσίας. Η Σεβαστούπολη δεν μπορούσε να μείνει έξω από την επαναστατική δράση. Έτσι οργανώθηκε ένωση μαθητών στην πόλη και ο Αλεξάκης έγινε μέλος της και αμέσως μετά αντιπρόεδρός της.
Με τις θέσεις του Απρίλη του Λένιν, (εκφωνήθηκαν στην Πετρούπολη τον Απρίλη του 1917), που καθόριζαν τη μετεξέλιξη της επανάστασης σε σοσιαλιστική, ο Αλεξάκης τάσσεται με τους μπολσεβίκους και αρχίζει να παίρνει δραστήρια μέρος στην οργανωμένη επαναστατική πάλη από τις γραμμές τους. Η επαναστατική του δράση αναπτύσσεται στις γραμμές της νεολαίας της Σεβαστούπολης ιδιαίτερα στην εργατική νεολαία.
Το Μάη του 1917 πηγαίνει στη Μόσχα στο συνέδριο των μαθητών, ως αντιπρόσωπος της Σεβαστούπολης. Στη Μόσχα αναζητά υλικά των μπολσεβίκων και όταν επιστρέφει στη Σεβαστούπολη στρατολογεί νεολαίους προκειμένου να μετατρέψει την ένωση νεολαίας της Σεβαστούπολης σε οργάνωση προσκείμενη στους μπολσεβίκους. Το πετυχαίνει τον Ιούλη ιδρύοντας σοσιαλιστική οργάνωση νεολαίας, ρίχνοντας το κύριο βάρος στους νέους εργάτες, ενώ συνδέεται με την Κομματική Επιτροπή της Σεβαστούπολης.
             Μετά τον Οκτώβρη
Η Οχτωβριανή Επανάσταση επιταχύνει τις εξελίξεις, αλλά δεν επικρατεί μονομιάς σ’ όλη την επικράτεια της τότε τσαρικής Ρωσίας. Ο Αλεξάκης δρα θυελλώδικα, μαχητικά για να επικρατήσει η επανάσταση στην περιοχή του. Συμμετέχει στην επαναστατική επιτροπή της Σεβαστούπολης ως γραμματέας της το Γενάρη του 1918.
Το Μάρτη του 1918 παίρνει μέρος στη Μόσχα στο 4ο παν-ρωσικό συνέδριο των Σοβιέτ σαν αντιπρόσωπος της Σεβαστούπολης. Στη συνέχεια παίρνει μέρος στις μάχες κατά των Γερμανών στην Κριμαία, ενώ αργότερα στάλθηκε στη Μόσχα, στην έδρα της ΚΕ των μπολσεβίκων, για να αναλάβει κεντρικότερα καθήκοντα. Στη Σεβαστούπολη θα ξαναγυρίσει με την όξυνση του Νότιου μετώπου στον εμφύλιο, με την αντεπανάσταση των λευκοφρουρών, ως αντιπρόσωπος της ΚΕ των μπολσεβίκων. Για λίγο διάστημα γίνεται πολιτικός επίτροπος σε τμήμα του Κόκκινου Στρατού, αλλά σύντομα επανέρχεται στην «ειρηνική» κομματική δουλιά, αναλαμβάνοντας κυρίως δράση στη διαφώτιση και την οργάνωση κομματικών σχολών.
Εκλέγεται στην Κομματική Επιτροπή του κυβερνείου Βλαντιμίρ το Σεπτέμβρη του 1918, συμμετέχει στο 6ο Παν-ρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ ως αντιπρόσωπος του κυβερνείου Βλαντιμίρ, ενώ στα 1919 αναλαμβάνει δράση στο κατεχόμενο από τους αντεπαναστάτες του Ντενίκιν και τους ιμπεριαλιστές εισβολείς της Αντάντ, τμήμα της Ουκρανίας.
Αλλά ήδη ήταν γνωστός και δύσκολο να μείνει για πολύ καιρό παράνομος. Ετσι επιστρέφει στη Μόσχα, όπου δημιουργείται το Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο και ο Αλεξάκης έγινε μέλος του διδακτικού του προσωπικού. Ξαναφεύγει για λίγο στην Κριμαία, αρχές του 1920, όταν συγκροτήθηκε η προσωρινή κομματική επιτροπή και προετοιμαζόταν η επίθεση του Κόκκινου Στρατού για το τσάκισμα του τελευταίου στηρίγματος της αντεπανάστασης. Αλλά λίγο πριν το 2ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς καλείται από την ΚΕ των μπολσεβίκων στη Μόσχα για να αναλάβει καθήκοντα στα πλαίσια της Διεθνούς.
Ετσι συναντιέται με τον Δ. Λιγδόπουλο έχοντας ήδη ενημερωθεί ότι προετοιμάζεται για αντιπρόσωπος της Διεθνούς στα Βαλκάνια.

Λένιν στο βήμα του 3ου Συνεδρίου της Γ Διεθνούς

                Η σύντομη κοινή τους πορεία
Ας παρακολουθήσουμε τη σύντομη κοινή πορεία των Λιγδόπουλου -Αλεξάκη, όπως την περιγράφει ο Λεβ Γκούρβιτς.
«Ο Αλεξάκης κλήθηκε στη Μόσχα. Τον κάλεσαν στην Εκτελεστική Επιτροπή της Κομμουνιστικής Διεθνούς να παρουσιαστεί στον Μ. Β. Κομπέτσκι (σ.σ. στέλεχος των μπολσεβίκων και της Διεθνούς), που διηύθυνε τα οργανωτικά ζητήματα. Μετά τη συνομιλία με τον Ωρίωνα, ο Κομπέτσκι είπε: “Μελετήστε την κατάσταση στα Βαλκάνια, τη σχετική φιλολογία και τα υλικά των κομμάτων. Στη Βουλγαρία υπάρχει ήδη γερό κόμμα, στις άλλες χώρες κάνουν μόνο τα πρώτα βήματα. Τα Βαλκάνια είναι ένας πολύπλοκος εθνικός κόμβος. Στη θέση της αυστροουγγρικής μοναρχίας εμφανίστηκαν νέα κράτη. Εθνικές αντιθέσεις υπάρχουν εκεί περισσότερο από αρκετές…”.
Πλησίαζε το 2ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς και στη Μόσχα έρχονταν αντιπρόσωποι από πολλές χώρες. Ο Ωρίων έγινε φίλος του αντιπροσώπου της Ελλάδας Δημοσθένη Λιγδόπουλου.
Ο Λιγδόπουλος έλεγε στον Αλεξάκη: «Αλλά, στην ουσία, το κόμμα πρέπει να δημιουργηθεί. Η εργατική τάξη στη χώρα μας είναι διασκορπισμένη και μαρξιστική φιλολογία δεν υπάρχει καθόλου» Οι δυο τους συναντιόνταν σχεδόν κάθε μέρα, συχνά έκαναν περίπατο στους δρόμους της Μόσχας.
Σε ένα από τα σπίτια της παρόδου Πουτίνκοβσκι, απέναντι από το μοναστήρι Στράστνι, όπου ζούσαν ακόμα καλόγριες, την προσοχή του Λιγδόπουλου την τράβηξε ένα μικρό ανάγλυφο που παρίστανε έναν γεροδεμένο εργάτη. 

Λένιν Κρεμλίνο 1920
με αντιπροσώπους 3ης Διεθνούς
Ленина 3-й Интернационал

«Ολη μας η ελπίδα στηρίζεται στους ανθρώπους που οι ίδιοι τρέφουν τον εαυτό τους», του μετέφρασε ο Αλεξάκης το κείμενο της επιγραφής του ανάγλυφου. Πόσα μνημεία υπάρχουν στην Ελλάδα, είπε ο Λιγδόπουλος, υπέροχα έργα της ανθρώπινης ιδιοφυίας! Δεν υπάρχει όμως ούτε ένα που να είναι αφιερωμένο στους ανθρώπους της δουλιάς. Αυτό το σπίτι ήταν του τραπεζίτη Ριαμπουσίνσκι, ενός από τους πιο πλούσιους ανθρώπους της παλιάς Ρωσίας, απάντησε ο Ωρίων. Είναι συμβολικό που ένα τέτοιο ανάγλυφο τοποθετήθηκε εδώ ακριβώς. Ο Ωρίων βοήθησε τον Λιγδόπουλο να μελετήσει το βιβλίο του Λένιν «Ο αριστερισμός παιδική αρρώστια του κομμουνισμού», του μιλούσε για την ιστορία της επανάστασης, του εξηγούσε την ουσία του μπολσεβικισμού.
                Στο συνέδριο
Το 2ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς άρχισε τις εργασίες του στην Πετρούπολη, όπου οι αντιπρόσωποι πήγαν με ειδικό τρένο. Στο ίδιο κουπέ με τον Ωρίωνα και το Λιγδόπουλο ήταν και ο Μουσταφά Σουμπχί (σ.σ. αντιπρόσωπος του ΚΚ Τουρκίας). Ο Μουσταφά ήταν χαρούμενος και ενθουσιασμένος. Στην Τουρκία την εξουσία την ανέλαβε νέα κυβέρνηση (η επαναστατική αστικοδημοκρατική κυβέρνηση του Κεμάλ Ατατούρκ), που υποσχέθηκε να χαλαρώσει το καθεστώς των διώξεων και να επιτρέψει την επιστροφή των πολιτικών προσφύγων. Πραγματικά, ύστερα από μερικούς μήνες στον Σουμπχή και μια ομάδα Τούρκων κομμουνιστών επέτρεψαν την επιστροφή τους στην Τουρκία. Αλλά μόλις βγήκαν απ’ το πλοίο και πάτησαν την πατρική γη, τους έπιασαν, τους έβαλαν μέσα σε σακιά και τους πέταξαν στη θάλασσα…

Подвойский Чудов Калинин 1927 Comintern 1927
Πλακάτ του 1927 – Comintern 1927 Λένιν-Διεθνής
Ζήτω η δικτατορία του προλεταριάτου!

Οι εργασίες του συνεδρίου συνεχίστηκαν στη Μόσχα… Οι εισηγήσεις του Λένιν στο συνέδριο, οι ομιλίες του στις επιτροπές βοήθησαν τον Ωρίωνα να καταλάβει τα καθήκοντα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Μελέτησε με προσοχή τους όρους εισδοχής στην Κομμουνιστική Διεθνή που τους είχε επεξεργαστεί ο Λένιν, τις θέσεις για το εθνικό και το αγροτικό ζήτημα.

• Στις 27 του Ιούλη η Μόσχα οργάνωσε γιορτή προς τιμήν του συνεδρίου. Ο Αλεξάκης και ο Λιγδόπουλος πήγαν μαζί στην Κόκκινη Πλατεία…
• Τον γκρίζο όγκο των μεγάλων εμπορικών καταστημάτων τον στόλιζαν σημαίες και συνθήματα σε ξένες γλώσσες. Και απέναντι, σχεδόν μπροστά στους τάφους των αγωνιστών της επανάστασης, είχε ανυψωθεί ένας μεγάλος πράσινος “λοφίσκος”. 
• Τον είχαν φτιάσει σχεδόν σε μια νύχτα οι μαθητές της σχολής στρατιωτικού καμουφλάζ. Στις πλαγιές του, στο “χόρτο” από χρωματισμένο σφουγγάρι, βρίσκονταν κομμάτια από ρόδες κανονιών, από συρματοπλέγματα, ένα σπασμένο τύμπανο, σαν δείγματα της νίκης του Κόκκινου Στρατού στα μέτωπα του εμφυλίου πολέμου. Στο εσωτερικό του “λοφίσκου” είχαν τοποθετήσει έναν ραδιοσταθμό και οι ραδιοτηλεγραφητές, που ήταν υπηρεσία, εξηγούσαν περήφανα: “Μπορούμε να πάρουμε ραδιοτηλεγράφημα ακόμα κι από το εξωτερικό”.
•  Κατά μήκος του τείχους του Κρεμλίνου υπήρχε έκθεση των πολεμικών τροπαίων. Οι αντιπρόσωποι παρατηρούσαν τα αγγλικά και γαλλικά κανόνια διαφόρου διαμετρήματος, τα φλογοβόλα, τα θωρακισμένα οχήματα και τους προβολείς που είχε κυριεύσει ο Κόκκινος Στρατός.
•  Την έναρξη της διαδήλωσης την ανήγγειλε ένας κανονιοβολισμός. Εξι ώρες περνούσαν οι φάλαγγες των Μοσχοβιτών από την Κόκκινη Πλατεία, χαιρετίζοντας τους αντιπροσώπους. Μετά άρχισε ή στρατιωτική παρέλαση. Από τον τόπο των εκτελέσεων της τσαρικής Ρωσίας σηκώθηκε ένα αερόστατο. Οι προκηρύξεις που έριχνε έμοιαζαν με άσπρη βροχή.
•  Το βράδυ σε όλες τις συνοικίες έγιναν συγκεντρώσεις, συναυλίες όπου μιλούσαν αντιπρόσωποι. Γιορταστικά πυροτεχνήματα φώτισαν τη Μόσχα…

         Η αλληλοεκτίμηση
Λίγο μετά το τέλος των εργασιών του συνεδρίου ο Κομπέτσκι είπε στον Ωρίωνα ότι το ζήτημα της αποστολής του στο εξωτερικό λύθηκε. Μέσω Βουλγαρίας θα κατέβαινε στην Ελλάδα. «Να είστε έτοιμος κάθε μέρα και να μη χάνετε τον καιρό σας άσκοπα». Ο Ωρίων ρωτούσε τον Λιγδόπουλο για τη ζωή των εργατών και αγροτών στην Ελλάδα, συγκρατούσε στη μνήμη του τα χαρακτηριστικά των διάφορων κομμάτων και πολιτικών παραγόντων. Οι συζητήσεις με τον Λιγδόπουλο επιβεβαίωσαν το ότι οι Ελληνες κομμουνιστές χρειάζονταν πείρα, την οποία οι μπολσεβίκοι είχαν συγκεντρώσει στη μακρόχρονη παρανομία, μια πείρα των τριών επαναστάσεων (ΣΣ: η επανάσταση του 1905, η αστικοδημοκρατική το Φλεβάρη 1917 και η Οχτωβριανή) και του εμφυλίου πολέμου…»
Η τελευταία συνάντηση του Κομπέτσκι με τον Ωρίωνα στην έδρα Κομμουνιστικής Διεθνούς έγινε για τις τελευταίες οδηγίες.
«Σ’ αυτήν ο Ωρίων άκουσε μια αναπάντεχη ερώτηση:
– Τι είναι “λεβεντιά”;
– Ελληνική λέξη, απάντησε με αμηχανία ο Ωρίων.
– Αυτό το ξέρω πια. Μα τι σημαίνει;
– Είναι μια έννοια που δε μεταφράζεται. Είναι λαϊκό ιδανικό δύναμης και ομορφιάς, του καλού και του δίκαιου. Ταυτόχρονα και αγνή αγάπη, και σεβασμός στη μητέρα, στη σύζυγο, στο φίλο, σεβασμός όλων των ανθρώπων. Και στοργή για τα παιδιά. Ολα αυτά μαζί και ακόμα κάτι περισσότερο.
Με δυο λόγια: η λεβεντιά είναι ιδανικό του πραγματικού ανθρώπου και της πραγματικής ζωής. Υπάρχει ακόμα και η λέξη “λεβέντης”, έτσι λένε οι Ελληνες τους ανθρώπους που θυσιάζουν τον εαυτό τους για τη γενική ευτυχία. Πέστε, μου όμως, γιατί ρωτήσατε γι’ αυτό;

посвящённый 4
Αφίσα 4ο Συνέδριο Κομιντέρν

Ο Λιγδόπουλος βεβαιώνει πως ο Ωρίων είναι λεβεντιά!
– Αυτό πάει πολύ!, είπε ο Αλεξάκης, συγκινημένος και σαστισμένος.
– Ο Λιγδόπουλος βλέπει καλύτερα, χαμογέλασε και πάλι ο Κομπέτσκι.
Και πρόσθεσε: Αύριο θα πάτε στα Βαλκάνια. Σκοπός σας είναι να δώσετε αντικειμενική εικόνα της κατάστασης επί τόπου. Αύριο θα φύγετε για την Οδησσό, από εκεί από τη θάλασσα θα πάτε στη Βουλγαρία. Ο Λιγδόπουλος θα έρθει μαζί σας. Σας εύχομαι επιτυχία.
         Το ταξίδι που δεν τέλειωσε...
Στην Οδησσό όλα ήταν έτοιμα για το ταξίδι. Με ένα μικρό πλεούμενο έπρεπε όχι μόνο να διασχίσουν τη Μαύρη Θάλασσα, που αυτό τον καιρό ήταν τρικυμισμένη, αλλά να μπορέσουν να ξεγλιστρήσουν με τέτοιον τρόπο, που να μη τους δούνε τα πλοία του Βράγγελ, που είχαν αποκλείσει τις σοβιετικές ακτές. Ο Ωρίων ήξερε ότι δυο Βούλγαροι αντιπρόσωποι, ο Κολάροφ και ο Δημητρόφ, δεν μπόρεσαν να πάνε στο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Τους είχε συλλάβει η Ακτοφυλακή της Ρουμανίας και δυο άλλους, τον Καμπακτσίεφ και τον Μαξίμοφ, τους βρήκε μια θύελλα που έριξε τη βάρκα τους πίσω στις ακτές της Βουλγαρίας. Η δεύτερη απόπειρά τους ήταν πιο καλή, κράτησε όμως έξι μερόνυχτα.
Αποτυχημένη ήταν και η πρώτη προσπάθεια του Ωρίωνα και του Λιγδόπουλου να φύγουν από την Οδησσό: μια αναπάντεχη θύελλα ανάγκασε το μικροσκοπικό πλεούμενο να γυρίσει πίσω. Η αναχώρηση αναβλήθηκε για μερικές μέρες. Το πλήρωμα, που πρόφτασαν να το γνωρίσουν, τους φάνηκε ύποπτο, όχι σίγουρο. Ο χρόνος όμως δεν επέτρεπε να αναζητήσει κανείς άλλο δρόμο για τη Βουλγαρία. Μόλις βελτιώθηκε ο καιρός, μπήκαν στο μικροσκοπικό πλοιάριο και έφυγαν.
… Από καιρό τώρα, δεν υπάρχει στη ζωή κανένας από κείνους πού πήραν μέρος στην οργάνωση του ταξιδιού και δεν έχει κανείς ποιον να ρωτήσει για το ταξίδι αυτό. Και δεν υπάρχει ούτε ένα ντοκουμέντο, ούτε ένα στοιχείο. Πάντως, στα αρχεία δεν έγινε δυνατό για την ώρα να βρεθεί τίποτα.
Διατηρήθηκε όμως μια ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Κομμουνιστική Διεθνής”, όργανο της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Η ανακοίνωση, στηριγμένη στον δυτικοευρωπαϊκό κομμουνιστικό Τύπο, έλεγε ότι οι σύντροφοι Λιγδόπουλος και Αλεξάκης επιβαίνοντες σε ένα μικρό πλοίο κατευθύνθηκαν στη Βουλγαρία, όπου έπρεπε να είχαν φτάσει την 1η του Νοέμβρη 1920…
Μόνο τώρα οι αρχές του Κεμάλ – πασά ανακοίνωσαν ότι στο Ζουγκουλντάν συνέλαβαν τον καπετάνιο Αμπντουραχμάν και το πλήρωμα ενός πειρατικού πλοίου, οι οποίοι ομολόγησαν το φόνο των δύο σοσιαλιστών, καθώς και δύο Ρώσων και ενός Βούλγαρου. Οι Ελληνες σοσιαλιστές διαμαρτύρονται έντονα για τον αποκλεισμό από τις δυνάμεις της Αντάντ, που είναι υπεύθυνες για τη δολοφονία των συντρόφων.
Πολλά δεν είναι καθαρά σ’ αυτή την ανακοίνωση. Αυτό τον καιρό μεταξύ Οδησσού και Βάρνας δεν υπήρχε συγκοινωνία με πλοία και η επικοινωνία γινόταν συνήθως με ψαράδικες βάρκες.
Δεν είναι σαφές: επιτέθηκαν οι πειρατές στο “μικρό πλοίο” ή ο Αλεξάκης και οι συνταξιδιώτες του έφυγαν από την Οδησσό με τούρκικο πλοίο; Σαφές είναι ένα: εκτελώντας αποστολή της Κομμουνιστικής Διεθνούς, ο Αλεξάκης και οι σύντροφοι του χάθηκαν στο δρόμο προς τη Βουλγαρία.
3η Διεθνής Ленина 3 й Интернационал
Ленина 3 й Интернационал

Σχετικά βιβλία του Λένιν

• 💫 Δημιουργήθηκαν κάμποσες εκδοχές για το χαμό τους.
• Σύμφωνα με την πιο διαδεδομένη εκδοχή που αναφερόταν στις περισσότερες νεκρολογίες, τους πρόδωσε κάποιος χαφιές, που βρέθηκε ανάμεσα στους ταξιδιώτες. Αλλά σε ποιον τους πρόδωσε; Γιατί πριν από την άφιξη στη Βουλγαρία; Τι θέλει εδώ ο καπετάνιος Αμπντουραχμάν; Τα ερωτήματα αυτά έμειναν χωρίς απάντηση.
•  Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, την πρωτοβουλία της δολοφονίας την είχε ένας λευκοφρουρός που ήταν στο ίδιο πλοίο και τυχαία αναγνώρισε τον Ωρίωνα.
•  Κατά μια τρίτη εκδοχή, ο Ωρίων ταξίδευε σαν έμπορος και είχε μαζί του μήτρες κάποιων εκδόσεων, που τις είχε τυλίξει και τις είχε βάλει σε μικρούς σωλήνες. Ο καπετάνιος του πλοίου υπέθεσε ότι στους σωλήνες είναι κρυμμένα χρυσά νομίσματα. Αποφάσισε να τα πάρει και “έψησε” το πλήρωμα να σκοτώσουν τους ταξιδιώτες που τον εμπιστεύτηκαν. Κι αυτό μπορούσε να συμβεί…
•  Υπάρχουν και άλλες εκδοχές της τραγωδίας που έγινε στη Μαύρη Θάλασσα τον Οχτώβρη του 1920.

        Όλες αυτές είναι υποθέσεις…
Εκείνο που γράφηκε με χρυσά κόκκινα γράμματα είναι πως Λιγδόπουλος και Αλεξάκης έδωσαν και τη ζωή τους στο επαναστατικό τους καθήκον.

Πηγές:
1. «Το Πρώτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ» – Πρακτικά – Έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ Δεκ-1982
2.«Σαράντα χρόνια του ΚΚΕ», 1918-1958, «Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις» (Αθήνα 1984)
3. Ριζοσπάστης
4. Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας (ΣΕΚΕ) – [💯+1]
ΚΚΕ: Η ποιοτική αλλαγή στην πορεία του εργατικού κινήματος
5. Ριζοσπάστης, Η σύντομη κοινή τους πορεία
6. Λεβ Γκούρβιτς: «Ωρίων Αλεξάκης», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», 1979 (εξαντλημένο)
7. «Η σημαία του λαού –έκδοση ΠΛΕ 1956
                               

Δημοσθένης Λιγδόπουλος Χικμέτ στους 15 συντρόφους
Δε χύνουν δάκρυ
τα μάτια που συνήθισαν να βλέπουνε φωτιές.
Δε σκύβουν το κεφάλι οι μαχητές
κρατάν ψηλά τ’ αστέρι
με περηφάνεια.

Δεν έχουμε καιρό να κλαίμε τους συντρόφους.
Το τρομερό σας, όμως, κάλεσμα
μες στην ψυχή μας
κι οι δεκαπέντε σας καρδιές
θενά χτυπάν
μαζί μας.

Το σιγανό σας βόγγημα
σαν προσκλητήρι
χτυπάει στ’ αφτιά μας
σαν τον αντίλαλο βροντής.

Στάχτη θα γίνεις, κόσμε γερασμένε,
σου είναι γραφτός ο δρόμος
της συντριβής.

Και δεν μπορείς να μας λυγίσεις
σκοτώνοντας τ’ αδέρφια μας της μάχης.
Και να το ξέρεις,
θα βγούμε νικητές
κι ας είν’ βαριές μας
οι θυσίες.

Μαύρη εσύ θάλασσα, γαλήνεψε
τα κύματά σου.
Και θα ’ρθει η μέρα η ποθητή
η μέρα της ειρήνης
της λευτεριάς σου.

Ω, ναι, θα ’ρθει
η μέρα που θ’ αρπάξουμε τις λόγχες
που μες στο αίμα το δικό μας
έχουν βαφτεί.
___ΝαζίμΧικμέτ, 1921

19ο Συνέδριο της “Εθνικής Συσπείρωσης” _Το φασισμό βαθιά καταλαβέ τον

Πάνε 54+χρόνια από τότε που οι νεοφασίστες με το Front National _Εθνικό Μέτωπο, μπήκαν δυναμικά στο αστικό πολιτικό παιχνίδι στη Γαλλία: ήταν 29-Απρ-1973, όταν έκαναν  το 1^ο Συνέδριο στο Παρίσι εκλέγοντας επικεφαλής τον στρατιωτικό Jean-Marie Le Pen‎‎, που επανεκλέχτηκε, το 1974, 75 …μέχρι το 2011 στο 14^ο που βγήκε στο προσκήνιο  Marine (Le Pen __Λεπέν πάντα). Το 2018 μετονομάστηκε σε Rassemblement National _Εθνική Συσπείρωση υπό την ηγεσία της. Από τότε έγιναν ακόμη 8 συνέδρια με πιο πρόσφατο το 19^ο (24-25 Οκτ 2026 | Orléans) στο οποίο ήδη αναφερθήκαμε με την ευκαιρία των κινητοποιήσεων αυτών των ημερών
     *Εθνική Συσπείρωση*: 19^ο Συνέδριο
Σκοπός του η ανανέωση των ηγετικών οργάνων του κόμματος, ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2027. Η ηλεκτρονική ψηφοφορία ξεκίνησε 21-Σεπ και έληξε 22-Οκτ-2026. Σύμφωνα με τον Prefect (Νομάρχη) του νομού Loiret (Λουαρέ), Hugues Moutouh, συγκεντρώθηκαν 20-30.000 άτομα για να διαμαρτυρηθούν κατά του συνεδρίου, κατόπιν καλέσματος περίπου πενήντα οργανώσεων, συνδικάτων και πολιτικών κινημάτων —Για λόγους ασφαλείας, απαγόρευσε όλες τις δημόσιες συγκεντρώσεις.
Παραλειπόμενα: το προσωπικό ασφαλείας διενήργησε σωματικούς ελέγχους σε γυναίκες, εξετάζοντας αν φορούν σουτιέν · η απουσία του θεωρείται πιθανή ένδειξη ότι το άτομο συνδέεται με τη γνωστή οργάνωση Femen. Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό: ακτιβίστριες που δεν φορούσαν το συγκεκριμένο εσώρουχο κλήθηκαν προηγουμένως να γδυθούν —προκειμένου να αποδείξουν ότι δεν έφεραν τατουάζ— προτού τους επιτραπεί η είσοδος στην ομιλία της Μαρίν Λεπέν στο Hénin-Beaumont στις 13-Σεπ-2026, με την οποία εγκαινιάστηκε η πολιτική σεζόν.

• Εκλογές: Για να είναι έγκυρη μια υποψηφιότητα, πρέπει να υποστηρίζεται από τουλάχιστον το 20% των μελών του διευρυμένου εθνικού συμβουλίου (εκλεγμένα και διορισμένα μέλη, καθώς και μέλη που συμμετέχουν ex officio).
• Υποψήφιος: Ο Jordan Bardella, πρόεδρος της «Εθνικής Συσπείρωσης» από το 2021 και ευρωβουλευτής (από το 2019), μοναδικός υποψήφιος για την προεδρία. Εκλέγεται με ποσοστό 98,98% των ψήφων.
  Εκλογή του Εθνικού Συμβουλίου: Εκατό μέλη εκλέγονται από τα μέλη του κόμματος μέσω μονοεδρικού εκλογικού συστήματος, ενώ είκοσι διορίζονται από τον εκλεγμένο πρόεδρο.
• Στην Ορλεάνη, ο έπαινος της ομορφιάς από τη Μαρίν Λεπέν έρχεται σε έντονη αντίθεση με τις συγκρούσεις στις κερκίδες και την αποβολή δημοσιογράφων \\ publicsenat.fr

Σε μια πυκνή και καλά δομημένη ομιλία, η Μαρίν Λεπέν προσπάθησε να ξεπεράσει τον καβγά και να προβάλει το Rassemblement National σε μια «αισιόδοξη» καμπάνια. Στο επίκεντρο της ομιλίας της: ομορφιά, αρμονία, ελπίδα… Μια αισθητική φιλοδοξία για ομόνοια που συγκρούεται με την τεταμένη ατμόσφαιρα στις κερκίδες, η οποία οδήγησε κυρίως στην αποχώρηση των παρευρισκομένων δημοσιογράφων του Mediapart κά, οι οποίοι ένιωθαν ότι η ασφάλειά τους δεν ήταν πλέον εγγυημένη.

Ξεκινώντας την καμπάνια της με το σύνθημά της «Αναγέννηση για τη Γαλλία», η Μαρίν Λεπέν σκοπεύει να ωθήσει το Κόμμα σε μια νέα φάση. «Εμείς, οι Πατριώτες, αρνούμασταν πάντα να μη δεχόμαστε τα γεγονότα και αντιμετωπίζαμε την πραγματικότητα κατάματα. Αυτό το θάρρος μας επέτρεψε να κερδίσουμε la bataille du diagnostic __τη μάχη της διάγνωσης σσ. εννοεί ότι οι παρατηρήσεις που έκανε εδώ και χρόνια σχετικά με την κατάσταση της Γαλλίας (ασφάλεια, μετανάστευση, παρακμή του Κράτους) θα γίνονταν πλέον αποδεκτές από ολόκληρη την πολιτική τάξη και τους πολίτες, καθώς η «μάχη των παρατηρήσεων» θα είχε τελειώσει.

Όλοι στη Γαλλία συμφωνούν μαζί μας: η μάχη των γεγονότων έχει κερδηθεί. Γι’ αυτό θα μιλήσω λίγο γι’ αυτό», δήλωσε στην ομιλία της την Κυριακή. «Βιώσαμε την εποχή της ευτυχισμένης παγκοσμιοποίησης, όταν όλοι θα γινόμασταν πλούσιοι. Η μετανάστευση είναι μια ευκαιρία για τη Γαλλία, το έχουμε δει κι αυτό. Το γεγονός του Μότσαρτ των οικονομικών έχει τελειώσει σσ. εννοεί τον Εμανουέλ Μακρόν και Τον αποκαλούσαν έτσι από την εποχή που εργαζόταν ως τραπεζίτης επενδύσεων στην επενδυτική τράπεζα Rothschild & Cie, λόγω των προσοδοφόρων συμφωνιών (deals) που είχε κλείσει. Ο καιρός για την απλή αναγνώριση της κατάστασης έχει τελειώσει. Τώρα πρέπει να αγωνιστούμε για τις λύσεις μας, και αυτό μας επιτρέπει να είμαστε λίγο πιο αισιόδοξοι από ό,τι στο παρελθόν», εξήγησε ένα στέλεχος της προεκλογικής εκστρατείας το Σάββατο στο περιθώριο του συνεδρίου.

«Ζούμε μια περίοδο μετάβασης, ιστορικού μετασχηματισμού», πιστεύει η υποψήφια του Εθνικού Συναγερμού, έχοντας θέσει ως κεντρικό θέμα της ομιλίας της την ιστορική μεταφορά της Αναγέννησης: «Είμαι ακράδαντα πεπεισμένη ότι ζούμε μια περίοδο συγκρίσιμη με την περίοδο που προηγήθηκε της Αναγέννησης: πόλεμοι και επιδημίες, μια σκληρωτική κοινωνία, μια οικονομική κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη, σκοταδισμός και απόλυτη πίστη σε δόγματα που απαγορευόταν να αμφισβητηθούν… Και μετά ήρθε η τυπογραφία… Σήμερα, το αντίστοιχο της τυπογραφίας είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης». Κατέστησαν δυνατή την παράκαμψη της έτοιμης σκέψης της αριστεράς, της εξάλειψης των άβολων πραγματικοτήτων, της συνθηματικής σκέψης των φιλοευρωπαίων και των απαγορεύσεων ενός συστήματος που είναι άνετα κρυμμένο στις βεβαιότητες και τις αδυναμίες του. Η «ομορφιά» και η «ευγένεια» είναι συνυφασμένες με θέματα ασφάλειας και ταυτότητας.

Στη στοχευμένη της ομιλία, η Marine Le Pen προσπάθησε να ξεδιπλώσει αυτή τη νέα φάση «αισιοδοξίας» που ονομάζεται «Αναγέννηση», την οποία η συνοδεία της είχε περάσει το Σαββατοκύριακο πειράζοντας δημοσιογράφους. Στο επίκεντρο του επιχειρήματός της: η ομορφιά. «Η ανύψωση της κοινωνίας, καθώς και των ατόμων που την αποτελούν, απαιτεί επίσης την προώθηση μιας έννοιας που έχει ξεχαστεί ή ακόμα και απορριφθεί σκόπιμα, και η οποία είναι ωστόσο απαραίτητη επειδή μιλάει στην καρδιά και ακόμη και στην ψυχή: είναι η ομορφιά». «Οι σύγχρονες κοινωνίες μας έχουν πολύ συχνά υποβιβάσει την ομορφιά, την κομψότητα και τη διάκριση στη σφαίρα του περιττού, σαν να ήταν προνόμιο ευημερουσών εποχών ή ανθρώπων», εξήγησε η υποψήφια του Εθνικού Συναγερμού.

Δεν έχει σημασία εδώ τόσο η ιστορική σημασία του παραλληλισμού, όσο το γεγονός ότι επέτρεψε στη Μαρίν Λεπέν να διατυπώσει πολιτικά τα αγαπημένα της θέματα σε αυτή τη νέα, «αισιόδοξη» φάση της προεδρικής εκστρατείας. «Θέλω αύριο, θέλω οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο να μπορούν να πουν, όπως έκαναν στο παρελθόν: “Είναι όμορφο, είναι γαλλικό!”», δήλωσε, υπό ενθουσιώδη χειροκροτήματα από το κοινό. Ομοίως, για το ζήτημα της αγένειας: «Η ευγένεια, όπως καταλαβαίνετε, είναι το αντίθετο της αγριότητας… Το να λες γεια, να σέβεσαι μια ουρά, να διατηρείς τη σιωπή, να φροντίζεις τους δημόσιους χώρους, να παραχωρείς τη θέση σου, να προστατεύεις τους πιο ευάλωτους: αυτές οι φαινομενικά ασήμαντες χειρονομίες ενσαρκώνουν ένα ολόκληρο όραμα της κοινωνίας». Σημαίνουν ότι ο δημόσιος χώρος δεν ανήκει σε κανέναν συγκεκριμένα, επειδή ανήκει σε όλους (…) Επαναλαμβάνω αυτήν την αρχή, την οποία θα επιβάλω: Στη Γαλλία, ζούμε σαν Γάλλοι! Μια λιγότερο αρμονική ατμόσφαιρα στις κερκίδες

Ενώ η Marine Le Pen εξυμνούσε την ομορφιά, την ειρήνη και την ελπίδα από το βήμα, η σκηνή στις κερκίδες θύμιζε κάπως λιγότερο την Ιταλική Αναγέννηση. Ενώ η υποψήφια του Εθνικού Συναγερμού ήθελε να «ενσταλάξει μια γεύση για την ομορφιά», ένα μέλος του κοινού φώναζε: «Α, αυτό δεν είναι για όλους». Όταν η Marine Le Pen μίλησε για την Ιωάννα της Λωραίνης, φωνές «Βοήθεια, Marine!» ακούστηκαν να αντηχούν από τις κερκίδες, μιμούμενη την περίφημη ατάκα του Jean-Marie Le Pen στις συγκεντρώσεις του Εθνικού Μετώπου για την Πρωτομαγιά __σσ. Από το 1988, το Εθνικό Μέτωπο καθιέρωσε την 1η Μαΐου ως ημέρα τιμής στην εθνική ηρωίδα της Γαλλίας, Ζαν ντ’ Αρκ Νωρίτερα, φοιτητές της Ένωσης Εβραίων Φοιτητών Γαλλίας (UEJF) διέκοψαν την ομιλία του Jordan Bardella και άνοιξαν ένα πανό στις κερκίδες για να «τονίσουν τον αντισημιτισμό και τον ρατσισμό αυτού του κόμματος», δήλωσε η φοιτητική οργάνωση. Ο Bardella φάνηκε για λίγο συγκλονισμένος από τη συμπλοκή, προτρέποντας τους «φίλους» του να παραμείνουν ήρεμοι. «Δέχθηκαν επίθεση και απομακρύνθηκαν βίαια από την ομάδα ασφαλείας και ακτιβιστές του Εθνικού Συναγερμού», δήλωσε η UEJF (Ένωση Εβραίων Φοιτητών Γαλλίας). Σύμφωνα με τον Nicolas Massol της Libération, , «ένας δημοσιογράφος του Politis που κινηματογραφούσε επί τόπου έχασε το κινητό του και ένας του Mediapart σπρώχτηκε κάτω από μια σκάλα από την ασφάλεια και δέχτηκε ρατσιστική προσβολή από μια γυναίκα ακτιβίστρια». Αρκετοί δημοσιογράφοι που ήταν παρόντες επιβεβαίωσαν ότι άκουσαν έναν ακτιβιστή να φωνάζει σε έναν δημοσιογράφο του Mediapart: «Γύρνα πίσω στο χωριό σου».

Την προηγούμενη μέρα, η ομάδα βίντεο του Mediapart είχε ήδη γίνει στόχος στους διαδρόμους της αρένας Zénith. «Έξω το Mediapart!» φώναζαν οι χιλιάδες παρόντες ακτιβιστές, ενώ η ομάδα βίντεο του μέσου ενημέρωσης έπαιρνε συνεντεύξεις από μέλη. Η ομάδα ασφαλείας του Εθνικού Συναγερμού στη συνέχεια απομάκρυνε τους δημοσιογράφους, αλλά τελικά τους επετράπη να επιστρέψουν στον χώρο, με συγγνώμη από το γραφείο τύπου, το οποίο ισχυρίστηκε ότι δεν επρόκειτο για εντολή. Μετά από αυτό το τελευταίο περιστατικό, οι παρόντες τελικά εγκατέλειψαν το σημείο, «πιστεύοντας ότι η ασφάλειά τους δεν ήταν πλέον εγγυημένη»,. Ένα τοπικό στέλεχος του Εθνικού Συναγερμού, που βρίσκεται κοντά στη συμπλοκή, ισχυρίζεται ότι μέλη του UEJF «επιτέθηκαν σε ακτιβιστές και προσωπικό ασφαλείας». Ένας ακτιβιστής στις κερκίδες λίγο πιο μακριά συμμετείχε στους αποδοκιμαστικούς σχολιασμούς, φωνάζοντας «Έξω!». Στη συνέχεια, άπλωσε για λίγο το δεξί του χέρι σε σήμα φασιστικού χαιρετισμού, το οποίο άρπαξε γρήγορα ο γείτονάς του. Ευτυχώς για τη Marine Le Pen, «η ενστάλαξη μιας γεύσης για την ομορφιά έχει να κάνει με την έμπνευση ψυχών, την αναζήτηση κοινωνικής αρμονίας».

         Η ομιλία της Marine Le Pen
Απομαγνητοφώνηση | μετάφραση \\ Ευρύ απόσπασμα  ___οι υπογραμμίσεις (bold) δικές μου
Έχουμε ραντεβού με την ιστορία. Μετά από ένα μακρύ ταξίδι, αφού ξεπεράσαμε τόσες πολλές δοκιμασίες, φτάσαμε στην πολυαναμενόμενη στιγμή. Τη στιγμή που θα κριθεί η ώρα των πατριωτών. Αυτοί που ελπίζουν για τη χώρα τους, που αφιερώνονται στον λαό τους, που χτίζουν για τα παιδιά τους. Γνωρίζουμε ότι η ιστορία δεν γράφεται στην παράδοση, αλλά στο θάρρος. Διαμορφώνεται από τη θέληση και την επιμονή. Ο αγώνας που όλοι δίνουμε για την πατρίδα μας, Γάλλοι πολίτες από την ηπειρωτική Γαλλία, τα υπερπόντια εδάφη και τον κόσμο, Γάλλοι πολίτες από πόλεις, προάστια και την ύπαιθρο. Αυτός ο ουσιαστικός αγώνας μας υπενθυμίζει ότι η υπηρέτηση της πατρίδας μας είναι μια φυσική αποστολή, μια τεράστια ευθύνη, ένα ιερό καθήκον. Εδώ στην Ορλεάνη, την πόλη της εθνικής μας ηρωίδας, μια πόλη που συμβολίζει την άρνηση της παραίτησης και της μοιρολατρίας, ξεκινά η μεγάλη μάχη για τη Γαλλία. Αυτή που θα οδηγήσει τη χώρα μας στην αυγή μιας νέας ημέρας. Για την όμορφη χώρα μας, αυτή είναι η επιστροφή της ελπίδας και της δύναμης, της υπερηφάνειας και του μεγαλείου. Για τον κόσμο, θα είναι η επιστροφή της Γαλλίας.

Αυτή η στιγμή που πρόκειται να βιώσουμε, αυτή η ιστορική στιγμή που πρόκειται να ζωντανέψουμε σε όλη τη χώρα, έχει ένα όνομα. Ονομάζεται Αναγέννηση. Αναγέννηση για να ζήσει η Γαλλία.
Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί φίλοι, υπάρχουν πόλεις, ξέρετε, που φέρουν μέσα τους το σύμβολο της ιστορίας. Η Ορλεάνη, όπου βρισκόμαστε, είναι μία από αυτές. Σε αυτήν την πόλη, φίλοι μου, που γνώρισε κακουχίες, φόβο και πολιορκία, η ιστορία μας διδάσκει ένα μάθημα που ξεπερνά τους αιώνες. Καμία ήττα δεν είναι οριστική όσο ένας λαός αρνείται να την αποδεχτεί. Και γι’ αυτό, πέντε αιώνες μετά την Ορλεάνη, η πιο ισχυρή παραβολή εξακολουθεί να ψιθυρίζει στη συνείδηση ​​των Γάλλων και στα αυτιά μας σήμερα: η παραβολή του θάρρους, της θέλησης, αλλά πάνω απ’ όλα, της ελπίδας. Αλλά πριν απελευθερώσει την πόλη από την ξένη απειλή, η Ιωάννα, η εθνική μας ηρωίδα, έπρεπε να πετύχει μια πρώτη κατάκτηση. Απελευθερώνοντας τα μυαλά από την παραλυτική ιδέα αδυναμίας της νίκης. Μόνο οι αδύναμοι, οι δειλοί ή οι λιποτάκτες θα ήθελαν οι άλλοι να είναι σαν αυτούς. Αυτοί που διδάσκουν να μην αντιστέκονται, να μην πολεμούν. Υπάρχουν επίσης εκείνοι που, από ανησυχία για τη διατήρηση της θέσης και των προνομίων τους – δεν θα αναφέρω ονόματα, αλλά νομίζω ότι θα τους αναγνωρίσετε – σας προτρέπουν να μην κάνετε τίποτα, να μην κινηθείτε , να μην αλλάξετε τίποτα. Για όσους __που όπως εμείς  έχουν θέληση να δράσουν  δεν υπάρχει αναπόφευκτο, δεν υπάρχει αδύνατο. υπάρχει ένα μεγάλο, ενωτικό και φιλόδοξο έργο. υπάρχει μια όμορφη ανθρώπινη και πολιτική περιπέτεια να μοιραστούμε. Υπάρχει μια ιστορία να γράψουμε, ένα πεπρωμένο να εκπληρώσουμε. Έτσι, θα ζήσουμε αυτό το μεγάλο έπος με πάθος, τροφοδοτούμενο από την τεράστια αγάπη που έχουμε για τη χώρα μας και τον λαό μας.
Γι’ αυτό, για εμάς, σας λέω, η μόνη μας πυξίδα είναι η Γαλλία, η ανάκαμψή της και η ευτυχία του γαλλικού λαού. Ένα έθνος ζει με αυτά που παράγει, με αυτά που χτίζει, αλλά και με αυτά που ελπίζει, με αυτά που φιλοδοξεί να μεταδώσει, με το ζωντανό μέλλον που εμπνέει τα παιδιά του. Σίγουρα, οι καιροί που βιώνουμε δεν μπορούν παρά να μας ανησυχούν. Όλοι σε αυτή την αίθουσα, και όσοι μας ακούν, τους οποίους χαιρετώ, ξέρουν τι να σκεφτούν γι’ αυτές. Και είναι αλήθεια, κάποιες εικόνες του κόσμου και της ανθρωπότητας που κατακλύζουν τις οθόνες μας, που σοκάρουν τις συνειδήσεις μας, που διαταράσσουν την καθημερινότητά μας ήταν ανησυχητικές χθες και σήμερα, πρέπει να πούμε, συχνά τρομακτικές. Η βία, μέρα με τη μέρα, εντείνεται, γίνεται όλο και πιο σοβαρή, όλο και πιο ακατανόητη. Η δύναμή μας, εμείς οι πατριώτες, έγκειται στην ακλόνητη άρνησή μας να αρνηθούμε την κατάσταση. Πάντα τολμούσαμε να κοιτάξουμε και να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα κατά μέτωπο. Τολμήσαμε να δώσουμε λόγια σε αυτήν την πραγματικότητα, χωρίς ταμπού, χωρίς απαγορεύσεις, αλλά όχι, όπως γνωρίζετε, χωρίς διαύγεια και θάρρος.
        Μπροστά στο χάος __είμαστε η διέξοδος
Αυτό το θάρρος μας επέτρεψε να κερδίσουμε τη μάχη, όταν όλοι ήθελαν να αρνηθούν την πραγματικότητα και τις απειλές, να δημιουργήσουν αντιπερισπασμό ή να ενθαρρύνουν την αποστράτευση. Όλοι στη Γαλλία συμφωνούν τώρα μαζί μας.

Η μάχη έχει κερδηθεί. Και επειδή αυτή η μάχη της αναγνώρισης του διαφορετικού και πρωτοπόρου έχει κερδηθεί, θα μιλήσω λίγο γι’ αυτήν, επειδή κάποιοι δεν πιστεύουν ότι είμαστε πιο δυνατοί σήμερα από χθες, ούτε ότι μετά από δέκα χρόνια Εμανουέλ Μακρόν, περπατάμε σε ένα κρεβάτι από ροδοπέταλα. Ακόμα κι αν σήμερα οι λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι ερείπια, παρακμή, διαγραφή, ταραχές, ακόμη και χάος, σήψη και εξαφάνιση, φίλοι μου, πιστεύουμε στην ανθρωπότητα, πιστεύουμε στον λαό μας, πιστεύουμε στη Γαλλία και επομένως πιστεύουμε στο μέλλον.
Ο στόχος είναι να προσφέρουμε στη χώρα μια μεγάλη αλλαγή, μια αληθινή αλλαγή, η οποία δεν είναι  επαναστατική πράξη, αλλά μια φυσιολογική, δημοκρατική αναπνοή, μια υγιής αντίδραση στην επικρατούσα αδράνεια, όχι μια καταστροφική πράξη, αλλά μια θεμελιώδης. Πείτε στους εαυτούς σας, φίλοι μου, ότι η Γαλλία δεν βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση εξαιτίας του λαού της, αλλά εξαιτίας των ηγετών της. Όχι λόγω τύχης, αλλά εξαιτίας παράλογων πολιτικών αποφάσεων, όχι εξαιτίας απρόβλεπτων κρίσεων. Η πορεία του κόσμου δεν χαρακτηρίζεται κυρίως από κρίσεις, αλλά από την αδυναμία να τις προβλέψουμε, να τις διαχειριστούμε, να τις ξεπεράσουμε. Η ιστορία διδάσκει, εμάς τους Γάλλους, που είμαστε, άλλωστε, παιδιά της γης που κάποτε ονομαζόταν το μεγάλο έθνος, κάθε μέρα, ότι πρέπει να ξαναβρούμε την εμπιστοσύνη μας στον εαυτό μας, στην ικανότητά μας να αντιμετωπίσουμε και να τιθασεύσουμε τον χείμαρρο των γεγονότων που μας σαρώνουν.  Σε χίλια χρόνια ιστορίας, η Γαλλία τα έχει δει όλα, τα έχει γνωρίσει όλα και τα έχει ξεπεράσει όλα. Η Γαλλία πάντα αναδύεται επειδή πάντα υπήρχαν Γάλλοι που σήκωναν τη σημαία που βρισκόταν στο έδαφος και τολμούσαν να την υψώσουν. Επειδή πάντα υπήρχαν Γάλλοι που αναζωπύρωναν στις καρδιές τους την πιο όμορφη φλόγα, που ονομάζεται ελπίδα, και στο μυαλό τους την πιο ισχυρή, που ονομάζεται θέληση.

Έτσι, υπήρχαν πάντα Γάλλοι που οδηγούσαν το έθνος μας προς το καλύτερο, το πιο όμορφο και το σπουδαιότερο. Φίλοι που είστε εδώ ή που μας ακούτε, που είστε ανάμεσά τους. Κατά τη διάρκεια αυτής της εκστρατείας στη Γαλλία, θα μεταφέρετε και εσείς τη δάδα της Γαλλίας στις πόλεις και τα χωριά μας; Ας πούμε στους συμπολίτες μας στη μητροπολιτική Γαλλία, στο εξωτερικό και σε όλο τον κόσμο ότι η Γαλλία έχει ένα λαμπρό μέλλον μπροστά της και ότι η ανάκαμψή της ξεκινά εδώ, στην Ορλεάνη, μια πόλη που συμβολίζει τον αγώνα ενάντια στην ηττοπάθεια, ενάντια στην εγκατάλειψη, ενάντια στην παραίτηση. Δεν παρακολουθούμε το τέλος μιας ιστορίας, πόσο μάλλον το τέλος της ιστορίας. Ζούμε για άλλη μια φορά, όπως τόσες πολλές φορές ανά τους αιώνες, μέσα από μια περίοδο μετάβασης, μια περίοδο ιστορικού και τεχνολογικού μετασχηματισμού. Είμαι ακράδαντα πεπεισμένη ότι ζούμε μια περίοδο συγκρίσιμη με αυτήν που προηγήθηκε της Αναγέννησης: πόλεμοι και επιδημίες, μια κοινωνία της εποχής του Διαφωτισμού, μια οικονομική κρίση που κάλυπτε τον σκοταδισμό και μια απόλυτη πίστη σε δόγματα που απαγορευόταν να αμφισβητηθούν. Και μετά ήρθε η τυπογραφία, η οποία απελευθέρωσε τον λόγο, τη γνώση, την τόλμη να σκεφτόμαστε, να ονομάζουμε, να δημιουργούμε, να ανακαλύπτουμε – να ανακαλύπτουμε τον νέο κόσμο, τις εθνικές γλώσσες, νέους τρόπους κατασκευής μιας νέας αντίληψης για την εξουσία. Σήμερα, το αντίστοιχο της τυπογραφίας είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μας επέτρεψαν να παρακάμψουμε την έτοιμη σκέψη της αριστεράς, τη διαγραφή των άβολων πραγματικοτήτων, τις συνθηματικές δηλώσεις των Ευρωφίλων και τις απαγορεύσεις ενός συστήματος που είναι άνετα κρυμμένο στις βεβαιότητες και τις αδυναμίες του. Η ελευθερία διάδοσης ιδεών έχει οδηγήσει σε έναν νέο τρόπο σκέψης για τον κόσμο, τη ζωή, ακόμη και την ανθρωπότητα. Δεν θα αφήσουμε αυτό το ανερχόμενο κύμα ανανέωσης να μας προσπεράσει.

Στη Γαλλία, αυτό το κύμα θα είναι μπλε.
Το μονοπάτι, φίλοι μου, που προτείνω να χαράξουμε είναι αυτό της Αναγέννησης.
Η Αναγέννηση για τη Γαλλία.

Έτσι, η Αναγέννηση είναι πρώτα και κύρια μια μέθοδος. Δεν είναι μια ξαφνική ρήξη, και ακόμη λιγότερο μια καταστροφική επανάσταση. Είναι η σταδιακή ανύψωση μιας ολόκληρης χώρας προς την ομορφιά, την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, προς την ασφάλεια, την ευημερία και τη δημιουργικότητα. Η Αναγέννηση είναι η γνώση του πώς να αντλεί κανείς από το παρελθόν, αλλά χωρίς τη νοσταλγία που μας έχει αναισθητοποιήσει, μας έχει παραλύσει ή μας έχει παρακινήσει να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω. Δεν μιλάμε για το «τα πράγματα ήταν καλύτερα πριν». Λέμε «τα πράγματα ήταν καλά πριν, τα πράγματα θα είναι καλύτερα αύριο». Η Αναγέννηση δεν αφορά την αντιγραφή του παρελθόντος, όπως καταλαβαίνετε. Δεν προτείνω να αναδημιουργήσω τη Γαλλία του παρελθόντος. Προτείνω να συλλάβω και να χτίσω τη Γαλλία του αύριο. Θα είναι ένα έργο που θα μοιράζονται όλοι οι Γάλλοι, και επομένως ένα ενωτικό. Ένα ενιαίο όραμα που θα μοιράζεται ένα ολόκληρο έθνος. Η Αναγέννηση είναι η θέληση να αντλήσουμε από την ιστορία μας τα υλικά, τις αξίες, τις αρχές που θα μας επιτρέψουν να εφεύρουμε το μέλλον, το μέλλον μας. Είναι η φιλοδοξία να κάνουμε τους ερχόμενους καιρούς μια νέα εποχή πολιτικής, οικονομικής, καλλιτεχνικής, αρχιτεκτονικής και λογοτεχνικής δημιουργίας.

Όπως και στην Αναγέννηση, αυτό που προσφέρουμε στη χώρα μας δεν είναι μια επιστροφή στο παρελθόν, αλλά η αυγή μιας νέας εποχής, μιας εποχής ελευθερίας, μιας εποχής δημιουργικής ζωντάνιας για την πλήρη ενσωμάτωση της Γαλλίας στην τρίτη χιλιετία, για την αποκατάσταση της ισχύος, του μεγαλείου και της επιρροής της. Όπως συνέβαινε, εξάλλου, στο τέλος του Μεσαίωνα, θα γυρίσουμε την πλάτη μας σε νέες μορφές σκοταδισμού. Τον σεχταριστικό σκοταδισμό της ισλαμιστικής ιδεολογίας, τον αυταρχικό σκοταδισμό των κινημάτων που προωθούν το χάος, τη μισαλλοδοξία και τη βία, όπως το El-Effi και η ένοπλη πτέρυγά του, __σσ. αναφορά στην ένοπλη πτέρυγα της Χαμάς (τις Ταξιαρχίες Ιζ αλ-Ντιν αλ-Κασάμ) κατά  Έφι Ντεφρίν, εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού (IDF), οι εξεγερμένοι Antifa, τον τεχνοφοβικό σκοταδισμό – ξέρετε… αυτή η δυσπιστία στην πρόοδο που εκφράζεται μέσω του τιμωρητικού περιβαλλοντισμού ή αυτός ο πολιτικός μηδενισμός με τα αποκαλυπτικά του οράματα που ανακοινώνουν το τέλος του κόσμου κάθε εβδομάδα, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να προτείνουν την εγκατάλειψη της τεκνοποίησης – τον σκοταδισμό των κοινωνιών που κυριαρχούνται από δεισιδαιμονίες και θεοκρατικές απαγορεύσεις.

Εμείς, οι Γάλλοι πατριώτες, ζητάμε, όπως και στην Αναγέννηση, μια πνευματική μετατόπιση. Καλούμε τους Γάλλους να θυμηθούν ότι είμαστε η χώρα του πολιτισμού και του διαφωτισμού. Πιστεύουμε στις αρετές της ελεύθερης και σεβαστής συζήτησης. Πιστεύουμε στην απόλυτη αναγκαιότητα της καταπολέμησης όλων των μορφών βίας. Πιστεύουμε στην έννοια των ορίων επειδή το βασίλειο των ορίων είναι εγγενώς ολοκληρωτικό, και οι εικόνες των τελευταίων ημερών το καταδεικνύουν ξεκάθαρα. Πιστεύουμε στις αρετές της διάκρισης και της μετριοπάθειας. Πιστεύουμε στην επιστήμη και επομένως στην πρόοδο στην υπηρεσία της ανθρωπότητας. Απορρίπτουμε την υποδούλωση των ανθρώπων, και ιδιαίτερα τον στιγματισμό των γυναικών στο όνομα ενός ξεπερασμένου δόγματος. Εκφράζουμε την αποστροφή μας για τον πόλεμο και όσους τον υποστηρίζουν επειδή ταυτιζόμαστε με την ορθή σκέψη του Έρασμου και της Αναγέννησης. Και μετά υπάρχει η ίδια η ανθρωπότητα. Γιατί η Αναγέννηση είναι συνώνυμη με τον ανθρωπισμό, την επιδίωξη της γνώσης και τη μετάδοσή της. Είναι, φυσικά, το σχολείο που εκπαιδεύει, που μεταδίδει γνώση, πολιτισμό -συμπεριλαμβανομένης της κλασικής κουλτούρας- και κριτική σκέψη. Η Αναγέννηση θα είναι πρωτίστως μια αναγέννηση της εκπαίδευσης, ένα σχολείο γνώσης, ιδιαίτερα με έμφαση στην ανάγνωση, αλλά και ένα σχολείο αξιοκρατίας, με την επιστροφή της δημοκρατικής προώθησης. Η Αναγέννηση σημαίνει στροφή προς την τέχνη και τη δημιουργία που εκφράζουν την ομορφιά του κόσμου, την ψυχή του λαού μας. Μια τέχνη που χειραφετεί και ανυψώνει, μια τέχνη που εμπλουτίζει τα μυαλά και κάνει τη Γαλλία να λάμπει. Η Αναγέννηση είναι το άτομο που αρχίζει να υπάρχει ανεξάρτητα και που αγωνίζεται, σε κάθε περίσταση, να δώσει τον καλύτερό του εαυτό. Ανακαλύπτει ξανά τη χαρά του να κάνεις καλά πράγματα, τη χαρά του να κάνεις το καλό, την ικανοποίηση μιας καλής δουλειάς, που είναι το σήμα κατατεθέν του Γάλλου εργάτη και τεχνίτη.

Όπως μπορείτε να δείτε, η προσέγγισή μας ενσαρκώνει ένα πολύ υψηλό ιδανικό της ανθρωπότητας. Πράγματι, δεν υπάρχει μεγάλο πολιτικό έργο που να μην βασίζεται πρωτίστως σε ένα μεγάλο ιδανικό της ανθρωπότητας. Ποιος μπορεί να πιστέψει ότι η πολιτική μπορεί να περιοριστεί σε ένα καθαρά λογιστικό όραμα, χωρίς ψυχή, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τους άνδρες και τις γυναίκες πίσω από τις αποφάσεις και που μερικές φορές θα επωμιστούν τις βαριές συνέπειες; Ακόμα κι αν τους δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή, φυσικά, μια κοινωνία δεν ευδοκιμεί αποκλειστικά με βάση τους προϋπολογισμούς, τα πρότυπα ή τους δείκτες. Ευδοκιμεί επίσης με την εικόνα του εαυτού της. Δεν ευδοκιμεί με τον φόβο του μέλλοντος, αλλά με την επιθυμία να το αντιμετωπίσει, να πάρει τη θέση του σε αυτό. Ευδοκιμεί με την υπερηφάνεια της οικοδόμησης μιας χώρας άξιας θαυμασμού, άξιας αγάπης, άξιας σεβασμού. Θέλουμε μια Γαλλία που στέκεται όρθια! Η πολιτική ίσως ξεκινά ακριβώς εκεί που μια κοινωνία αποφασίζει ότι το μέλλον δεν θα είναι απλώς βιώσιμο, αλλά θα συλλαμβάνεται και θα διαμορφώνεται με στόχο την ευτυχία του λαού της. Έτσι, η οικονομία έχει νόημα μόνο αν υπηρετεί τους ανθρώπους και το έθνος, αν παρακινεί και ενώνει, αν συμβάλλει στην ατομική ολοκλήρωση και τη συλλογική ευημερία. Για εμάς, η ανθρωπότητα είναι πρώτα και κύρια ένα ον στοργής, ένα ον προσκολλημένο σε μια οικογένεια, μια πόλη ή χωριό, μια περιοχή, μια χώρα, έναν πολιτισμό, μια γλώσσα, έναν τρόπο ζωής.

Αλλά χρειάζεται να το πω αυτό στους Bretons, Alsaciens, Picards Corses __Βρετόνους \ από την περιοχή της Βρετάνης, τους Αλσατούς, τους Πικαρντούς \ λαό των Πικάρ, μια εθνοτική ομάδα ρωμανόφωνων από την  ιστορική περιοχή της Πικαρδίας στη βόρεια Γαλλία και τη Βαλλονία στο Βέλγιο, ή τους Κορσικανούς, που είναι τόσο νόμιμα προσκολλημένοι στην περιφερειακή τους ταυτότητα; Βλέπετε, αυτό είναι το αντίθετο του ξεριζωμένου , στριμωγμένου σε παγκόσμιες μητροπόλεις, όπως επιδιώκουν οι παγκοσμιοποιητές όπως ο Εμανουέλ Μακρόν ή η Ευρωπαϊκή Ένωση. Και επειδή η ανθρωπότητα είναι ένας κρίκος σε μια μακρά αλυσίδα που μας συνδέει με την αυγή του χρόνου και με τις γενιές που θα ακολουθήσουν, είμαστε από τη φύση μας όντα μετάδοσης. Γι’ αυτό θα αποκαταστήσουμε την ικανότητα μετάδοσης της άυλης κληρονομιάς μας, των αξιών μας, του γαλλικού πολιτισμού μας, του γαλλικού τρόπου ζωής μας, των εθνικών και περιφερειακών μας παραδόσεων και της όμορφης γλώσσας μας. Θα διασφαλίσουμε όμως και την προστασία της μετάδοσης της υλικής μας κληρονομιάς, τόσο ζωτικής σημασίας για τη συνέχεια του έθνους και των οικογενειών μας. Αυτό θα ισχύει τόσο για τη διατήρηση της εθνικής μας κληρονομιάς όσο και για την ικανότητα των ατόμων να κληροδοτούν την περιουσία τους στα παιδιά τους χωρίς να τους αφαιρείται από ένα αρπακτικό κράτος. Για εμάς, η ανθρωπότητα είναι επίσης, και πάνω απ’ όλα, μια φωτισμένη και ελεύθερη συνείδηση. Γι’ αυτό θα σεβαστούμε τη βούληση των πολιτών και, ιδίως, μέσω δημοψηφισμάτων, θα αποκαταστήσουμε το δικαίωμά τους στην πολιτική έκφραση. Πρόσφατα είδατε τους εκπροσώπους της ολιγαρχίας να βγαίνουν στα ραδιοφωνικά κύματα για να ανακοινώσουν ότι θα το ματαιώσουν αυτό. Οι μικροπρεπείς τύραννοι του καθεστώτος Μακρόν δεν μπορούν να αγνοήσουν το Σύνταγμα όπως αυτό συνέλαβε και εφάρμοσε ο Στρατηγός Ντε Γκωλ.

Θα πρέπει να εξηγήσουν γιατί θέλουν να κυβερνήσουν τη χώρα χωρίς να ενεργούν ενάντια στη βούληση του λαού. Χρειάζεται να σας υπενθυμίσω ότι το Άρθρο 2 του Συντάγματος καθιερώνει ως θεμελιώδη αρχή της Δημοκρατίας τη διακυβέρνηση του λαού, από τον λαό και για τον λαό; Και το λέω ξανά: δεν θα ξαναζήσουμε ποτέ το 2005, όταν η συντριβή της λαϊκής βούλησης είδε τον θρίαμβο της αλαζονείας αυτής της ολιγαρχίας έναντι της οφειλόμενης στους πολίτες αντιπαροχής, μια νίκη των αυθαίρετων πολιτικών έναντι των αναφαίρετων δικαιωμάτων του λαού, έναν υφέρποντα ολοκληρωτισμό εντελώς αντίθετο με την ίδια την ιδέα της δημοκρατίας. Μια πραγματικά ανθρώπινη πολιτική δεν μπορεί να δεχτεί να γίνονται αόρατοι οι άνθρωποι, να ξεχνιούνται τα εδάφη, να παραμελούνται οι δυνατότητες ή να πνίγονται οι ιδέες. Μαζί μας, όλοι, ανεξάρτητα από το υπόβαθρό τους, θα βρουν τη θέση που τους αξίζει στο έθνος, μια κοινότητα κοινού πεπρωμένου, συμμετέχοντας πλήρως. Γι’ αυτό θα θεσπίσουμε ένα αναλογικό σύστημα εκπροσώπησης με πλειοψηφικό μπόνους για να διασφαλίσουμε τον σχηματισμό πλειοψηφιών που εγγυώνται δίκαιη εκπροσώπηση για όλες τις πολιτικές απόψεις. Αν θέλουμε εξουσία, φίλοι μου, δεν είναι για εμάς, αλλά για να την επιστρέψουμε στον λαό. Η αναγέννηση που οραματιζόμαστε θα συμφιλιώσει τους πολίτες με την πολιτική.

Η πολιτική πρέπει να απελευθερωθεί από την στενόμυαλη φύση των συνεχών αντιπαραθέσεων, της ενορχηστρωμένης χειραγώγησης των μέσων ενημέρωσης, των δόλιων στάσεων και των δημοσίων σχέσεων των ταχυδακτυλουργών, από το ασφυκτικό βάρος της τεχνοκρατίας. Η πολιτική πρέπει να ανακαλύψει ξανά τα υψηλά ιδανικά της: την αίσθηση του κοινού καλού, τη σοφία της ακρόασης, τον σεβασμό του λόγου, την αρετή του θάρρους, την ευγένεια της ανιδιοτέλειας. Η ανύψωση της κοινωνίας, καθώς και των ατόμων που την αποτελούν, απαιτεί επίσης την προώθηση μιας έννοιας που έχει ξεχαστεί ή ακόμα και σκόπιμα απορριφθεί, αλλά είναι απαραίτητη επειδή μιλάει στην καρδιά και ακόμη και στην ψυχή: την ομορφιά. Οι σύγχρονες κοινωνίες μας έχουν πολύ συχνά υποβιβάσει την ομορφιά, την κομψότητα και τη διάκριση στη σφαίρα του περιττού, σαν να ήταν προνόμιο ευημερουσών εποχών ή ανθρώπων. Μερικές φορές, ακόμη και καθοδηγούμενες από ένα πνεύμα ισοπέδωσης, μια ανόητη επιθυμία για ρήξη ή μια προτίμηση για εύκολη πρόκληση, κάποιοι θεώρησαν έξυπνο να προωθήσουν την ασχήμια, σαν η πνευματική ή αισθητική παρακμή να μπορούσε να είναι ένα σχέδιο για τη ζωή ή την κοινωνία. Ωστόσο, οι άνδρες της Αναγέννησης καταλάβαιναν ότι η ομορφιά ήταν ένα σημάδι σεβασμού προς τον εαυτό και τους άλλους, αλλά και ένας φόρος τιμής που αποτίεται στον κόσμο. Ναι, το πιστεύω: το ζήτημα της ομορφιάς είναι βαθιά πολιτικό. Ένα κτίριο, μια πλατεία, ένα λύκειο, μια γειτονιά, μια πόλη, ένας πίνακας, η τέχνη του ντυσίματος – όλα αυτά διαμορφώνουν την κατανόησή μας για την ανθρωπότητα και την εκτίμηση που έχει μια κοινωνία γι’ αυτήν. Μια υψηλή κοσμοθεωρία, που ενσταλάζει μια προτίμηση για την ομορφιά, εμπνέει τις ψυχές και οδηγεί στην ευημερία και την καλοσύνη. Πρέπει να ομολογήσω ότι τρέφω ένα κρυφό όνειρο που είμαι σίγουρη ότι θα μοιραστείτε. Θέλω ο κόσμος να μπορεί να πει αύριο, όπως ήταν κάποτε, «Είναι όμορφο, είναι γαλλικό». Εν τω μεταξύ, ας χαρούμε που αυτή η αξιοσημείωτη ικανότητα για θαυμασμό, για όνειρα, για δημιουργία και για πίστη, εξακολουθεί να ευδοκιμεί στη χώρα μας, ότι ο κόσμος αξίζει να ομορφύνει. Αυτές είναι τόσο δύσκολες και θλιβερές εποχές για τόσους πολλούς, και χρειάζονται τόσο απεγνωσμένα αυτή την ανανεωμένη αίσθηση θαυμασμού.

Όχι, η ομορφιά δεν πρέπει να προορίζεται για λίγους εκλεκτούς. Ναι, η ομορφιά είναι δικαίωμα. Ο σεβασμός που απαιτούμε νόμιμα από τους πολίτες ξεκινά με μια δημόσια αρχή που σέβεται τους πολίτες, ιδιαίτερα μέσω του περιβάλλοντος διαβίωσης που παρέχουν. Μια αρμονική γειτονιά, ένας καλοδιατηρημένος δημόσιος χώρος, καλεί όλους να δείξουν σεβασμό και ευγένεια. Ευγένεια. Αυτό επιδιώκουμε. Αυτό προτείνουμε. Είναι επίσης μια φιλοδοξία της Αναγέννησης. Όπως μας υπενθυμίζει ο καθηγητής Rouvillois , η πολιτική και η ευγένεια είναι άρρηκτα συνδεδεμένες. Η ευγένεια, η ποιότητα της γλώσσας, αυτές οι χειρονομίες ευγένειας που εμπλουτίζουν τη ζωή είναι το φυσικό σημάδι του αλτρουισμού και του σεβασμού προς τους άλλους. Αυτοί οι κώδικες, τόσο απαραίτητοι για τη ζωή στην κοινωνία και που φαίνεται να έχουν απορριφθεί εντελώς από ορισμένους, αντανακλούν την πεποίθηση ότι υπάρχουν και άλλοι, ότι κατέχουν έναν χώρο, ακεραιότητα και αξιοπρέπεια που πρέπει να γίνονται σεβαστές. Η ευγένεια, όπως έχετε καταλάβει, είναι το αντίθετο της βαρβαρότητας.

Είναι μια καθημερινή ζωή στην οποία όλοι αισθάνονται ότι τους εκτιμούν και όπου αυτή η σκέψη, με τη σειρά της, γίνεται μια πρόσκληση να σκεφτούν τους άλλους. Είναι το αντίθετο από το να πρέπει να ανεχτούμε την πλήρη έλλειψη ευγένειας, τα γκράφιτι και τους βανδαλισμούς, τη δυνατή μουσική από το αυτοκίνητο ή, για τις γυναίκες, την παρενόχληση στο δρόμο ή το να πρέπει να πατάμε πάνω από ανθρώπους που ξαπλώνουν στις σκάλες του κτιρίου μας. Ναι, το να λέμε , να σεβόμαστε μια ουρά, να διατηρούμε τη σιωπή, να φροντίζουμε τους κοινόχρηστους χώρους, να παραχωρούμε τη θέση μας, να προστατεύουμε τους πιο ευάλωτους – αυτές οι φαινομενικά ασήμαντες χειρονομίες ενσαρκώνουν μια ολόκληρη αντίληψη της κοινωνίας. Σημαίνει ότι ο δημόσιος χώρος δεν ανήκει σε κανέναν συγκεκριμένο άνθρωπο, επειδή ανήκει σε όλους. Κανείς δεν μπορεί να τον οικειοποιηθεί ή να αποκλείσει άλλους μέσω βίας ή απειλών. Η ευγένεια συνίσταται στην κατανόηση ότι η ελευθερία κάποιου δεν επιτυγχάνεται μέσω της αδιαφορίας για τις κοινωνικές αρχές, τους γαλλικούς τρόπους ζωής ή μέσω της αδιαφορίας για τους άλλους, αλλά μάλλον μέσω της ικανότητας να ζει κανείς δίπλα τους χωρίς να προσβάλλει. Επαναλαμβάνω αυτήν την αρχή, την οποία θα επιβάλω. Στη Γαλλία, ζούμε σαν Γάλλοι. Και γι’ αυτό θα προστατεύσουμε τους δημόσιους χώρους, ώστε να παραμείνουν χώροι ζωής, ηρεμίας, αμοιβαίου σεβασμού και σωματικής ασφάλειας για όλους. Οι βάναυσες εποχές μας πρέπει να ανακαλύψουν ξανά αυτή τη φιλοδοξία.
(…) __κλπ κλπ

Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον
καινούριο τάχα κάτι να μας φέρει.
Τι κρύβει μέσ’ στα δόντια του το ξέρω,
καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.
Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν
και χάνονται βαθιά στα περασμένα.
                         Οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν,
                         μα όχι και το μίσος του για μένα.
Το φασισμό βαθιά καταλαβέ τον.
Δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον.
Ο φασισμός δεν έρχεται από μέρος
που λούζεται στον ήλιο και στ’ αγέρι,
το κουρασμένο βήμα του το ξέρω
και την περίσσεια νιότη μας την ξέρει.
Μα πάλι θέ ν’ απλώσει σα χολέρα
πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου,
και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα
αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.

Στίχοι: Φώντας Λάδης | Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη

Είναι πάντα εδώ, μαζί μας. Όχι ως φυσική παρουσία, αλλά ως ηθική, στιβαρή δύναμη μνήμης. Η Μαρία Δημητριάδη , η φωνή που μας “ταξίδεψε” σε αμέτρητες “θάλασσες” ποίησης και μουσικής, άλλοτε “φουρτουνιασμένες” και άλλοτε “γαλήνιες”, πάντα όμως υπέροχες, παρούσα σε πολλά Φεστιβάλ της ΚΝΕ, “αγκαλιάζεται”, πάντα με το λαό, τη νεολαία και τη “σωστή πλευρά της ιστορίας” Φωνή δυναμική και συνάμα τρυφερή, με μεγάλο ερμηνευτικό εύρος, υπήρξε μια από τις σημαντικότερες και πιο εκφραστικές Ελληνίδες τραγουδίστριες.

 Μαρία Δημητριάδη: έκανε την ταξική πάλη ✨ τραγούδι 🎶