Vari Caramés Βραβείο Φωτογραφίας 2026

Ο φωτογράφος Evaristo Caramés Medín,γεννημένος στο Ferrol __σσ. Φερόλ πόλη στην Α Κορούνια (Γαλικία, στην ατλαντική ακτή της ΒΔ Ισπανίας), άρχισε να ασχολείται με τη φωτογραφία σε ηλικία δεκαπέντε ετών, όταν ο πατέρας του τού χάρισε μια φωτογραφική μηχανή Voigtländer __σσ. εργοστάσιο με ιστορία από το 1756 στη Βιέννη του Johann Christoph Voigtländer.
Η πρώτη του έκθεση του Caramés πραγματοποιήθηκε στην Α Κορούνια το 1980 —μια πόλη όπου έχει εκθέσει επανειλημμένα κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Το 1986, προσκλήθηκε να συμμετάσχει στο πρόγραμμα *Vigovisión*, στο πλαίσιο της 2ης διοργάνωσης της *Fotobienal* —ενός θεσμού πλέον διεθνούς φήμης—, όπου έξι φωτογράφοι από διάφορες χώρες ανέλαβαν να αποτυπώσουν εικόνες του Βίγο μέσα σε διάστημα μίας εβδομάδας. Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις σε διάφορες πόλεις της Γαλικίας, καθώς και στη Μαδρίτη, το Σανταντέρ, τη Λισαβόνα, την Μπράγκα, την Κόρδοβα και το Κιμπέρ (Γαλλία).

Mikael Siirilä ☀️ Παρουσία 🌥️ απουσία

Φωτογραφίες 💥 που άντεξαν ✨ στο χρόνο

Nelly’s: Η φωτογράφος της κινητικότητας Νέλλη Σουγιουλτζόγλου

Η Φωτογραφία του Πολέμου

Μια εμβληματική φωτογραφία: μύθοι και πραγματικότητα

Tuncel Kurtiz _Τουντζέλ Κουρτίζ: ο κομμουνιστής καλλιτέχνης από την Τουρκία

Vari Caramés
Εθνικό Βραβείο Φωτογραφίας 2026
Το Εθνικό Βραβείο Φωτογραφίας 2026 τιμά την πορεία του Vari Caramés — ενός καλλιτέχνη που, για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, έχει δημιουργήσει ένα αναγνωρίσιμο εικαστικό σύμπαν, το οποίο κινείται στο μεταίχμιο μεταξύ φωτογραφίας και ζωγραφικής. Το έργο του μεταμορφώνει καθημερινές σκηνές σε εικόνες γεμάτες μυστήριο, όπου το φλουτάρισμα οι αντανακλάσεις, οι κηλίδες φωτός και η έλλειψη ακρίβειας παύουν να αποτελούν απλές ατέλειες και μετατρέπονται σε εκφραστικά εργαλεία. __σσ. φλουτάρισμα: όρος | τεχνική \\ φωτογραφικό εφέ, του να μην εμφανίζεται σταθερό περίγραμμα των μορφών ή των γραμμάτων. Το φλουτάρισμα (αγγλικά blur) στην καθημερινή γλώσσα, τη φωτογραφία και την ψηφιακή επεξεργασία είναι το θόλωμα μιας εικόνας ή ενός σημείου της. Όταν μια εικόνα ή ένα φόντο είναι **φλουταρισμένα**, σημαίνει ότι έχουν χάσει την καθαρότητά τους, οι λεπτομέρειες δεν είναι ευκρινείς και τα σχήματα φαίνονται μαλακά ή σβησμένα.
Η διάκριση αυτή αναδεικνύει μια προσέγγιση στη φωτογραφία που απομακρύνεται από την κατά γράμμα περιγραφή, επιδιώκοντας, πάνω απ’ όλα, να προκαλέσει συναισθήματα, να υποβάλει ιδέες και να ενεργοποιήσει τη φαντασία του θεατή.

Η φωτογραφική δουλειά του Caramés πηγάζει από μια διαισθητική επαφή με τον κόσμο. Γεννημένος στο Ferrol και έχοντας ζήσει στην A Coruña από την παιδική του ηλικία, απέκτησε την πρώτη του φωτογραφική μηχανή που προαναφέραμε —μια χειροκίνητη Voigtländer— σε ηλικία δεκαπέντε ετών. Του τη χάρισε ο πατέρας του, λάτρης της τέχνης, προκειμένου να φωτογραφίζει τους πίνακες, τα σχέδια και τα σιδηρουργήματα __ hierro forjado, που δημιουργούσε ο ίδιος. Αυτή η αρχική ενασχόληση έμελλε να τον οδηγήσει σε μια δική του, προσωπική πορεία. Ως επί το πλείστον αυτοδίδακτος, ο Caramés χρησιμοποίησε τη φωτογραφία και κατά τη διάρκεια των σπουδών του στην Τεχνική Αρχιτεκτονική. Οι πρώτες του εκθέσεις στην A Coruña, το 1980, σηματοδότησαν την έναρξη μιας πορείας άρρηκτα συνδεδεμένης με την ανανέωση της γαλικιανής φωτογραφίας. Το 1986, συμμετείχε στο *Vigovisións* —ένα εγχείρημα στο πλαίσιο της Φωτογραφικής Μπιενάλε του Vigo, το οποίο καλούσε φωτογράφους να ερμηνεύσουν την πόλη μέσα από τη δική τους, μοναδική ευαισθησία. Η εμπειρία αυτή συνέβαλε στην ανάδειξη μιας οπτικής που δεν στόχευε στην ουδέτερη καταγραφή του περιβάλλοντος, αλλά στη μεταμόρφωσή του σε αντικείμενο εικαστικής εξερεύνησης. Στις φωτογραφίες του Vari Caramés, ο κόσμος εμφανίζεται συχνά καλυμμένος από ένα πέπλο —σαν να τον παρατηρεί κανείς μέσα από ένα θολό τζάμι, ένα παράθυρο ή την επιφάνεια του νερού. Λιμάνια, δρόμοι, σταθμοί, θαλασσινά τοπία και ανθρώπινες μορφές αναδύονται μέσα από αντανακλάσεις και περιοχές ασαφούς απεικόνισης. Αν και η εικόνα διατηρεί ίχνη της πραγματικότητας, δεν φτάνει σε μια πλήρη περιγραφή.

Ο στόχος δεν είναι να αποκαλυφθούν τα πάντα, αλλά να αφεθεί χώρος ώστε κάτι να παραμείνει κρυμμένο.
Η θολότητα αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά της εικαστικής του γλώσσας. Σε αντίθεση με μια φωτογραφική παράδοση που επί μακρόν εκτιμούσε την ευκρίνεια ως εγγύηση ακρίβειας καιελέγχου, ο Caramés διερευνά τις εκφραστικές δυνατότητες του ασαφούς. Οι εικόνες του μοιάζουν να υπάρχουν σε μια μεταβατική κατάσταση —κάπου ανάμεσα στην εμφάνιση και την εξαφάνιση: οι μορφές απλώς υπονοούνται, τα περιγράμματα διαλύονται και το φως αποκτά μια σχεδόν απτή, υλική υπόσταση. Με αυτόν τον τρόπο, η φωτογραφία του προσεγγίζει το πεδίο της ζωγραφικής —όχι κόβοντας τους δεσμούς της με την πραγματικότητα, αλλά μετασχηματίζοντας αυτή τη σύνδεση σε μια υποκειμενική εμπειρία. Σε αυτό το σύμπαν, το τυχαίο διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο. Ο Caramés δεν επιδιώκει να υποτάξει κάθε στοιχείο σε έναν αυστηρό σχεδιασμό· αντίθετα, παραμένει ανοιχτός και δεκτικός σε ό,τι ξεδιπλώνεται μπροστά στον φακό του. Μια απρόσμενη αντανάκλαση, μια φιγούρα που διασχίζει φευγαλέα το κάδρο ή μια μεταβολή στο φως μπορούν να καταστούν το πραγματικό θέμα μιας εικόνας. Για τον φωτογράφο, αυτές οι απρόβλεπτες συνθήκες προσφέρουν μια ευκαιρία για ανακάλυψη. Η φωτογραφία παύει να είναι απλώς το προϊόν μιας συνειδητής απόφασης και μετατρέπεται σε μια μορφή διαρκούς προσοχής.
Αυτή η προσέγγιση εξηγεί το ενδιαφέρον του για την καθημερινότητα. Αντί να αναζητά εξαιρετικά γεγονότα, ο Caramés στρέφει το βλέμμα του σε τόπους και καταστάσεις που, υπό άλλες συνθήκες, θα φάνταζαν ασήμαντες. Ένας δρόμος, ένα λιμάνι, ένα παράθυρο ή μια μακρινή φιγούρα μπορούν να αποκτήσουν μια απροσδόκητη ένταση όταν ιδωθούν έξω από το πλαίσιο των συνήθων, λειτουργικών τους ρόλων.
Η φωτογραφία του υπερβαίνει το απλώς αφηγηματικό στοιχείο, αποκαλύπτοντας μια συναισθηματική και ποιητική διάσταση που προϋπήρχε, λανθάνουσα, μέσα στη σκηνή. Το νερό, η ομίχλη, το γυαλί και οι σκιές επανέρχονται συχνά στο έργο του, καθώς εισάγουν μια οπτική αβεβαιότητα που αποδεικνύεται εξαιρετικά γόνιμη.
Πρόκειται για επιφάνειες που αντανακλούν, παραμορφώνουν ή κατακερματίζουν την πραγματικότητα, εμποδίζοντας το βλέμμα να την συλλάβει άμεσα. Ο θεατής καλείται να συμπληρώσει όσα η φωτογραφία απλώς υπαινίσσεται —ανασυνθέτοντας μορφές ή αποδεχόμενος ότι δεν είναι απαραίτητο να ταυτοποιηθούν τα πάντα. Η εικόνα μετατρέπεται σε έναν ανοιχτό χώρο, όπου η αντίληψη και η μνήμη διαδραματίζουν ενεργό ρόλο. Αυτή η προσέγγιση τοποθετεί τη Vari Caramés σε μια μοναδική θέση εντός της σύγχρονης φωτογραφίας. Αν και το έργο της διατηρεί μια σύνδεση με τον πραγματικό κόσμο, απομακρύνεται από μια αυστηρά τεκμηριωτική λειτουργία, στρεφόμενο προς μια αισθητική, αισθητηριακή εμπειρία. Οι φωτογραφίες δεν επιδιώκουν να εξηγήσουν αυτό που απεικονίζουν · αντιθέτως, προτείνουν μια ατμόσφαιρα, μια αίσθηση ή μια ενδεχόμενη μνήμη. Σε αυτές, η αμφισημία δεν συνιστά έλλειψη πληροφοριών, αλλά μια εσκεμμένη μορφή ελευθερίας.
Κατά τη διάρκεια της πορείας του, έργα και εκδόσεις όπως τα *Recreo*, *Ritmo Mareiro*, *Lugares* και *Bosque animado*— ...που δημοσιεύτηκαν το 2024, συνεχίζουν μια διαρκή διερεύνηση της υποβλητικής δύναμης της εικόνας. Κάθε ενότητα έργων __λέει ο ίδιος, **αποκαλύπτει ένα συνεκτικό όραμα — ένα όραμα που βρίσκει, μέσα από μια ορισμένη έλλειψη σαφούς καθορισμού, έναν τρόπο να προσεγγίσει την πραγματικότητα χωρίς να την εξαντλεί**. Το έργο του καταδεικνύει ότι μια φωτογραφία μπορεί να είναι ακριβής στην ευαισθησία της, χωρίς να χρειάζεται να είναι περιγραφική στη μορφή της.
Το Βραβείο Φωτογραφίας, επομένως, αναγνωρίζει κάτι περισσότερο από ένα απλό προσωπικό ύφος. Τιμά μια συμβολή στη διεύρυνση των εκφραστικών δυνατοτήτων του μέσου, καθώς και μια πορεία που συνέβαλε στην πολιτισμική ανανέωση της Γαλικίας από τη δεκαετία του 1980. Ο Caramés έχει δείξει ότι η φωτογραφία μπορεί να απομακρυνθεί από την κατά γράμμα τεκμηρίωση, χωρίς να διακόπτει τον δεσμό της με τον κόσμο, και ότι η φωτογραφική μηχανή μπορεί επίσης να λειτουργήσει ως εργαλείο για τη διερεύνηση εκείνου που διαφεύγει από τον σαφή ορισμό.
Σε διάλογο με άλλες σύγχρονες καλλιτεχνικές πρακτικές, το έργο του μας προσκαλεί να επανεξετάσουμε τα όρια μεταξύ φωτογραφίας και ζωγραφικής, μεταξύ τεκμηρίου και υποβολής, καθώς και μεταξύ του ορατού και του φαντασιακού. Η πραγματικότητα παραμένει παρούσα στις εικόνες του, αλλά εμφανίζεται μεταμορφωμένη από το φως, την κίνηση και την εμπειρία του θεατή.
Στόχος: ΟΧΙ πιστή αναπαραγωγή του υπάρχοντος,
αλλά ανακάλυψη του πώς αυτό που υπάρχει μπορεί
να μετουσιωθεί σε μνήμη, συναίσθημα ή πιθανότητα.

Εν τέλει, η φωτογραφία του Vari Caramés μάς υπενθυμίζει ότι το **κοιτάζειν** δεν ταυτίζεται απαραίτητα με το να βλέπει κανείς με μεγαλύτερη ευκρίνεια.
Μερικές φορές, μια θολή εικόνα μάς επιτρέπει να αντιληφθούμε κάτι που η ακρίβεια αποκρύπτει: την ευθραυστότητα μιας φευγαλέας στιγμής, την παρουσία του χρόνου ή το συναίσθημα που παραμένει, ακόμη και όταν οι συγκεκριμένες λεπτομέρειες σβήνουν. Σε αυτόν ακριβώς τον χώρο της αβεβαιότητας —όπου η πραγματικότητα μοιάζει να διαλύεται χωρίς ποτέ να εξαφανίζεται εντελώς— εντοπίζεται η ουσία της εικαστικής του ποιητικής

.