Η Σάλλυ Ρούνεϋ γεννήθηκε το 1991 στο Κάσλμπαρ της Ιρλανδίας και σπούδασε στο Trinity College του Δουβλίνου. Λογοτεχνικά κείμενά της έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά Granta, Dublin Review, The White Review, The Stinging Fly και στην ανθολογία Winter Pages. Το “Συζητήσεις με φίλους” (2017) είναι το πρώτο της μυθιστόρημα. Τιμήθηκε με το βραβείο Νέου Συγγραφέα της Χρονιάς από την εφημερίδα Sunday Times, ενώ επιλέχθηκε ως Βιβλίο της Χρονιάς από τις εφημερίδες Sunday Times, Observer και Telegraph. Το 2018 εκδόθηκε το δεύτερο μυθιστόρημά της “Normal People” το οποίο συμπεριλήφθηκε στη μακρά λίστα για το Μan Booker Prize, ενώ κέρδισε το βραβείο καλύτερου μυθιστορήματος στα Irish Book Awards, καθώς και το Costa Book Award.
Σάλι Ρούνεϊ \\ Guardian
Αξίζει να ειπωθεί πως τα βιβλία της Ρούνεϊ έχουν λάβει εξαιρετικές κριτικές, την ώρα που η ίδια έχει χαρακτηριστεί ως η “φωνή μιας γενιάς”, και έχουν σημειώσει τεράστια εμπορική επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το “Κανονικοί Άνθρωποι” έχει πουλήσει περισσότερα από 1 εκατομμύριο αντίτυπα, ενώ τα “Συζητήσεις με Φίλους” και “_Όμορφε Κόσμε, Πού Είσαι”q έχουν ξεπεράσει τις 500.000 πωλήσεις το καθένα. Τα δύο πρώτα μεταφέρθηκαν στην τηλεόραση από το BBC.
Ο εκδοτικός της οίκος σε Ηνωμένο Βασίλειο και Ιρλανδία, Faber, δήλωσε: “Η ισχύουσα νομοθεσία στο Ηνωμένο Βασίλειο οδήγησε σε συνθήκες όπου ο Faber δεν μπορεί να μεταφέρει τα βρετανικά έσοδα στη Σάλι Ρούνεϊ. Το να πουλάς το έργο ενός συγγραφέα και να μην μπορείς να του αποδώσεις τα κέρδη είναι μια απαράδεκτη κατάσταση για έναν εκδότη. Ως εκ τούτου, και σε πλήρη συμφωνία με τη Σάλι, λάβαμε την απόφαση να μην διαθέτουμε πλέον τα έργα της στο Ηνωμένο Βασίλειο σε οποιαδήποτε μορφή”.
Περισσότερα από 3.700 άτομα πιστεύεται ότι έχουν συλληφθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο για υποστήριξη της Palestine Action από την απαγόρευσή της τον Ιούλιο του περασμένου έτους, τα περισσότερα επειδή κρατούσαν πλακάτ με το σύνθημα: “Εναντιώνομαι στη γενοκτονία, υποστηρίζω την Palestine Action“ ως να είναι κανονικός άνθρωπος, να κρύβει ό,τι από τον εαυτό του τού φαινόταν ντροπιαστικό και μπερδεμένο”.
Έναν χρόνο αργότερα είναι φοιτητές στο Δουβλίνο. Η Μαριάν έχει γίνει κοινωνική, σε αντίθεση με τον Κόννελ που, ντροπαλός τώρα και ανασφαλής, μάλλον δεν απολαμβάνει τη φοιτητική ζωή. Δοκιμάζουν κι οι δυο ερωτικές εμπειρίες, αλλά, αδύναμοι να αντισταθούν, επιστρέφουν διαρκώς ο ένας στον άλλο. Ώσπου θα βρεθούν αντιμέτωποι με το μέχρι πού μπορούν να φτάσουν για να σώσουν τον άλλο.
Κανονικοί άνθρωποι. Μια ιστορία για δύο ανθρώπους -σαγηνευτικούς και περίπλοκους- οι οποίοι προσπαθούν να μείνουν χώρια, αλλά δεν τα καταφέρνουν. Μια ιστορία για το πώς μας διαμορφώνουν τα τραύματά μας και πόσο δύσκολο είναι να αλλάξουμε αυτό που είμαστε. Και που αποκαλύπτει, με σπαρακτική τρυφερότητα, πώς μας εξουσιάζει ο έρωτας και πώς, όσο κι αν πληγώνουμε και πληγωνόμαστε, πάντα επιθυμούμε να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε. __Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου
Βραβείο Μυθιστορήματος Costa Irish
Book Awards / Βραβείο Μυθιστορήματος
Καλύτερο βιβλίο της χρονιάς: The New York Times, The New York Times Book Review, Time, The Washington Post, Vogue, Esquire, Glamour, Elie, Marie Claire, Vox, The Paris Review, 0: The Oprah Magazine, NPR “Ένα από τα 100 καλύτερα βιβλία του 21ου αιώνα”. __Guardian
“Ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα της δεκαετίας” __ntertainment Weekly
“Μυθιστόρημα που διαβάζεται υποχρεωτικά απνευστί” __The Washington Post
Η Ρούνεϋ είναι η πρώτη σπουδαία μυθιστοριογράφος της γενιάς των Millennials χάρη στις ιστορίες αγάπης της στα χρόνια του ύστερου καπιταλισμού” __The New Yorker
“Ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα για τη δύναμη που έχουν οι σχέσεις να μας μεταμορφώνουν” __People
Πέρα από το γεγονός ότι είναι αδέλφια, ο Πίτερ και ο Ίβαν Κούμπεκ ελάχιστα κοινά φαίνεται να έχουν μεταξύ τους.
Ο Πίτερ είναι δικηγόρος στο Δουβλίνο, τριαντάρης, επιτυχημένος, άξιος και φαινομενικά άτρωτος. Όμως, μετά τον θάνατο του πατέρα τους, χρειάζεται υπνωτικά για να κοιμηθεί και πασχίζει να διαχειριστεί τη σχέση του με δύο πολύ διαφορετικές γυναίκες – την παντοτινή πρώτη του αγάπη, τη Σύλβια, και τη Ναόμι, μια φοιτήτρια που αντιμετωπίζει τη ζωή σαν μια μεγάλη φάρσα.
Ο Ίβαν είναι επαγγελματίας σκακιστής, είκοσι δύο ετών. Πάντα θεωρούσε τον εαυτό του κοινωνικά αδέξιο, μοναχικό, το αντίθετο από τον γοητευτικό και δημοφιλή μεγάλο του αδελφό. Διανύοντας τις πρώτες εβδομάδες του πένθους, ο Ίβαν γνωρίζει τη μεγαλύτερή του Μάργκαρετ, που κουβαλά το δικό της ταραχώδες παρελθόν, και συνδέονται ακαριαία και έντονα.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Κωστής Κάρρας:Η λογοτεχνία μπορεί να μιλά για τις πιο βαθιές πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης, για τις σχέσεις, τις αντιφάσεις, την κοινωνική αποξένωση, την ανασφάλεια μιας ολόκληρης γενιάς. Μπορεί, όμως, και να δοκιμάζεται έξω από τις σελίδες των βιβλίων, ειδικά όταν ο συγγραφέας καλείται να αποφασίσει αν όσα γράφει για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια θα έχουν αντίκρισμα και στη δική του στάση απέναντι στην πραγματικότητα.
υπόθεση Σάλι Ρούνεϊ | όταν η λογοκρισία
φτάνει στα ράφια των βιβλιοπωλείων…
Η περίπτωση της Ιρλανδής συγγραφέα Σάλι Ρούνεϊ είναι χαρακτηριστική. Ο βρετανικός εκδοτικός οίκος Faber & Faber ανακοίνωσε, σε συμφωνία με την ίδια, ότι σταματά τη διάθεση νέων αντιτύπων των βιβλίων της στη Βρετανία, εξαιτίας των νομικών κινδύνων που προκύπτουν από τη δημόσια υποστήριξή της στην οργάνωση Palestine Action. Η οργάνωση τέθηκε εκτός νόμου στη Βρετανία το 2025, βάσει της αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας, ενώ η Ρούνεϊ έχει δηλώσει ότι θα συνεχίσει να τη στηρίζει οικονομικά, αξιοποιώντας και τα έσοδα από τα έργα της.
Η εξέλιξη αυτή φέρνει ξανά στο προσκήνιο ένα σοβαρό ζήτημα για το πόσο ελεύθερη είναι τελικά η καλλιτεχνική δημιουργία και πόσο ελεύθερος ο ίδιος ο δημιουργός να εκφράζει τις πολιτικές του πεποιθήσεις, όταν ακόμη και μια δημόσια τοποθέτησή του μπορεί να έχει οικονομικές και ποινικές συνέπειες. Δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη εκδοτική διαφωνία ούτε για μια απλή επιχειρηματική απόφαση. Πρόκειται για μια εξέλιξη που αναδεικνύει πώς οι τρομονόμοι μπορούν να επηρεάζουν την πολιτική έκφραση, την κυκλοφορία λογοτεχνικών έργων, τη δυνατότητα ενός συγγραφέα να υποστηρίζει δημόσια μια υπόθεση που θεωρεί δίκαιη. Η ίδια η Ρούνεϊ δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Έχει δηλώσει ότι έκανε κάθε προσπάθεια να είναι ειλικρινής απέναντι στο αναγνωστικό κοινό για τις πεποιθήσεις και τις προθέσεις της και ότι είναι «απολύτως έτοιμη να αποδεχθεί τις συνέπειες». Από την πλευρά του, ο εκδοτικός οίκος χαρακτήρισε απαράδεκτη την προοπτική να συνεχίσει να πουλά τα βιβλία της χωρίς να της αποδίδει τα έσοδα που δικαιούται.Η στάση της Ρούνεϊ αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον αν τη δει κανείς σε σχέση με το ίδιο της το έργο. Η Σάλι Ρούνεϊ, μία από τις πιο αναγνωρίσιμες σύγχρονες Ιρλανδές πεζογράφους, γράφει για ήρωες που κινούνται μέσα στην κοινωνία, όπως τη διαμορφώνει η σύγχρονη καπιταλιστική πραγματικότητα. Στα βιβλία της, οι προσωπικές σχέσεις, οι ερωτικές απογοητεύσεις, οι φιλίες και οι υπαρξιακές αμφιβολίες διαμορφώνονται μέσα σε έναν κόσμο ταξικών ανισοτήτων, επισφαλούς εργασίας και κοινωνικών αντιφάσεων.Έχει, μάλιστα, ιδιαίτερη σημασία ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε μια συγγραφέα με τεράστια εμπορική επιτυχία, εκατομμύρια πωλήσεις και βιβλία που μεταφέρθηκαν στην τηλεόραση, όπως οι «Κανονικοί άνθρωποι», που έγιναν σειρά του BBC. Αν ακόμη και μια τόσο αναγνωρισμένη και ευπώλητη συγγραφέας βρίσκεται αντιμέτωπη με τέτοιους περιορισμούς εξαιτίας της πολιτικής της στάσης, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς πόσο πιο ευάλωτος μπορεί να είναι ένας λιγότερο γνωστός συγγραφέας, χωρίς την ίδια αναγνωρισιμότητα και οικονομική δυνατότητα. Δεν χρειάζεται, βέβαια, να συμφωνεί κανείς με κάθε επιλογή των ηρώων της ούτε να αντιμετωπίζει τα μυθιστορήματά της ως πολιτικά μανιφέστα για να αναγνωρίσει τη σημασία της σημερινής της στάσης. Υπάρχει, όμως, μια ουσιαστική σύνδεση ανάμεσα στην ευαισθησία που απαιτεί η λογοτεχνία απέναντι στον ανθρώπινο πόνο και στην ευθύνη του δημιουργού να μην προσποιείται ότι δεν βλέπει όσα συμβαίνουν γύρω του. Η λογοτεχνία φυσικά δεν υποχρεώνει τον συγγραφέα να μετατρέψει κάθε βιβλίο σε πολιτική διακήρυξη. Δεν του επιβάλλει, όμως, και τη σιωπή όταν η πραγματικότητα γεννά ζητήματα που δεν χωρούν κάτω από το χαλί της «ουδετερότητας». Ούτε η καλλιτεχνική αξία μετριέται από το πόσο βολικός είναι ο δημιουργός για τους εκδοτικούς οίκους, τις κυβερνήσεις ή τους επιχειρηματικούς ομίλους.
Η Ρούνεϊ έχει αποδείξει ότι η πολιτική της τοποθέτηση είναι συνεπής και σταθερή. Έχει μιλήσει ανοιχτά για την Παλαιστίνη και έχει συνδέσει τις επιλογές της με την αντίθεσή της στην ισραηλινή κατοχή και στα εγκλήματα σε βάρος του παλαιστινιακού λαού. Τώρα, που η στάση της έχει πραγματικό κόστος για την ίδια, δεν επιλέγει να αναδιπλωθεί για να προστατεύσει την εμπορική επιτυχία της.
Η υπόθεση της Ρούνεϊ, λοιπόν, ξεπερνά τα όρια του εκδοτικού χώρου. Αφορά όλους όσοι θεωρούν ότι η αλληλεγγύη στους λαούς που υποφέρουν από πολέμους, κατοχή και καταπίεση δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν είναι οικονομικά συμφέρουσα ή πολιτικά ακίνδυνη. Αφορά, ιδιαίτερα, τους ανθρώπους του πολιτισμού, τους συγγραφείς, τους καλλιτέχνες, τους διανοούμενους, που διαθέτουν δημόσιο βήμα και των οποίων οι τοποθετήσεις μπορούν να συμβάλουν στο να ακουστεί μια φωνή που επιχειρείται να φιμωθεί. Κανείς δεν δικαιούται να απαιτεί από αυτούς να συμφωνούν όλοι στην ίδια πολιτική άποψη. Είναι, όμως, απολύτως θεμιτό να απαιτούμε να μη μετατρέπουν το κύρος τους σε άλλοθι για την αδιαφορία, να μην κρύβονται πίσω από την τέχνη τους όταν διαπράττονται εγκλήματα και να μην αντιμετωπίζουν την καταδίκη της βαρβαρότητας ως κίνδυνο για την καριέρα τους. Όταν παιδιά δολοφονούνται, όταν μεγαλώνουν μέσα στα ερείπια και την πείνα, όταν ένας ολόκληρος λαός στερείται στοιχειώδη δικαιώματα, η επίκληση της «ουδετερότητας» λειτουργεί ως αποδοχή της κατάστασης που ήδη υπάρχει. Και όταν η δημόσια έκφραση αλληλεγγύης αντιμετωπίζεται ως ποινικό ζήτημα, η υπεράσπιση της ελευθερίας της έκφρασης αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Ιδιαίτερα όταν αφορά την καταγγελία των εγκλημάτων του ισραηλινού κράτους, την ώρα που η ισραηλινή κυβέρνηση και οι μηχανισμοί προπαγάνδας της επιχειρούν να διαμορφώσουν στην κοινή γνώμη μια εικόνα που απέχει από την αιματοβαμμένη πραγματικότητα και τον εφιάλτη που βιώνει ο παλαιστινιακός λαός.
Η απόφαση για τα βιβλία της Ρούνεϊ αποτελεί, επομένως, προειδοποίηση για το πόσο στενά μπορεί να γίνουν τα όρια της δημόσιας έκφρασης, όταν η αλληλεγγύη σε έναν λαό που δοκιμάζεται συγκρούεται με τις κρατικές απαγορεύσεις. Και η ίδια η συγγραφέας, με τη δήλωσή της ότι είναι έτοιμη να αποδεχθεί τις συνέπειες, υπενθυμίζει κάτι που συχνά ξεχνιέται σε μια εποχή όπου η επιτυχία μετριέται με πωλήσεις, αναγνωρισιμότητα και επαγγελματικές ευκαιρίες: Ότι υπάρχουν στιγμές που η υπεράσπιση της αξιοπρέπειας έχει μεγαλύτερη αξία από την προστασία του προσωπικού συμφέροντος και του βολέματος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ℹ️ Η αντιγραφή και χρήση (αναδημοσίευση κλπ) αναρτήσεων στο σύνολό τους ή αποσπασματικά είναι ελεύθερη, με απλή αναφορά στην πηγή
ℹ️ Οι περισσότερες εικόνες που αναπαράγονται σε αυτόν τον ιστότοπο είναι πρωτότυπες ή μακέτες δικές μας.
Κάποιες που προέρχονται από το διαδίκτυο, αν δεν αναφέρεται κάτι συγκεκριμένο τις θεωρούμε δημόσιες χωρίς «δικαιώματα» ©®®
Αν υπάρχει πηγή την αναφέρουμε πάντα
Τυχόν «ιδιοκτήτες» φωτογραφιών ή θεμάτων μπορούν ανά πάσα στιγμή να επικοινωνήσουν μαζί μας για διευκρινήσεις με e-mail.
ΚΑΝΟΝΕΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΥ
🔻 Είμαστε ανοιχτοί σε όλα τα σχόλια που προσπαθούν να προσθέσουν κάτι στην πολιτική συζήτηση.
Αν σχολιάζετε σαν «Ανώνυμος» καλό είναι να χρησιμοποιείτε ένα διακριτικό όνομα, ψευδώνυμο, ή αρχικά
🔳 ΘΑ ΔΙΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΣΧΟΛΙΑ:
Α) που δεν σέβονται την ταυτότητα και τον ιδεολογικό προσανατολισμό του blog
Β) με υβριστικό περιεχόμενο ή εμφανώς ερειστική διάθεση
Γ) εκτός θέματος ανάρτησης
Δ) με ασυνόδευτα link (spamming)
Παρακαλούμε τα σχόλια σας στα Ελληνικά - όχι "Greeklings"