Ιταλία: Αυξήσεις φωτιά σε ρεύμα και φυσικό αέριο

 Οι λογαριασμοί στο ρεύμα αυξάνονται –μπαμ και κάτω, κατά ~30% και στο φυσικό αέριο κατά 14,4%

Αύξηση ρεκόρ στα τιμολόγια, παρά την υποτιθέμενη κρατική παρέμβαση που θα «αναλάμβανε» μέρος των «αναμενόμενων» (;;)  αυξήσεων από την 1η Οκτωβρίου.
Για μια τυπική λαϊκή οικογένεια, αυτή είναι αύξηση - χαράτσι ~300-400€ μέχρι το τέλος της χρονιάς, ενώ αναμένονται και νέες στη συνέχεια.
Αυτό ανακοίνωσε η Arera,  Ρυθμιστική Αρχή για την ενέργεια, τα δίκτυα και το περιβάλλον: «Η εξαιρετική δυναμική των τιμών των πρώτων υλών σε ιστορικά υψηλά επίπεδα και οι υψηλές τιμές των αδειών εκπομπής CO₂, θα οδηγούσαν σε αύξηση μεγαλύτερη από 45% ο λογαριασμός ηλεκτρικής ενέργειας και πάνω από το 30% του φυσικού αερίου», (σωω…ω…ω..πα!) εξηγεί, η οποία όμως «κατάφερε  να διορθώσει (!!) την ανοδική τάση των τιμών χάρη στο έκτακτο διάταγμα -έκτακτη παρέμβαση της κυβέρνησης.
(Arera)
Πόσο θα είναι όμως οι υψηλότερες δαπάνες για οικογένειες και μικρές επιχειρήσεις; Ας ξεκινήσουμε με την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας: μέχρι τέλους 2021 (αν δεν υπάρξουν αναδρομικά χαράτσια) η δαπάνη για μια τυπική οικογένεια θα είναι περίπου 631€, με αύξηση 30% (~145€) σε σχέση με το προηγούμενο έτος –όσο για το λογαριασμό φυσικού αερίου ~1.130€, με διακύμανση της τάξης του +15% (155€) σε σύγκριση με το 2020 ενώ «οι τάσεις της αγοράς ενέργειας και πρώτων υλών, δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικές»
Στο μεταξύ η repubblica.it παραδέχεται ότι «ΑΠΕ (ανανεώσιμες πηγές ενέργειας) και ΕΕ, σε συνδυασμό με την κερδοσκοπία βάζουν κι αυτές το χεράκι τους ώστε να αυξάνονται οι λογαριασμοί», δεδομένου ότι «η οικολογική μετάβαση στην Ιταλία -αιολική και ηλιακή ενέργεια δεν βαίνει σύμφωνα με τους στόχους (της ΕΕ) …, όπως εξάλλου σε όλη την Ευρώπη. 

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της contocorrenteonline.it, το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας χονδρικής έχει αυξηθεί από 38 ευρώ το 2020 σε 145 ευρώ το 2021, με την μέση τιμή να έχει τετραπλασιαστεί.
Τα αίτια εντοπίζονται στην κερδοσκοπία στις ευρωπαϊκές αγορές ETS "για τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα".

Και όχι μόνο (θαυμάστε κυνισμό)
Αρχής γενομένης τον Ιανουάριο του 22, οι αρχές, «ελλείψει περαιτέρω έκτακτων παρεμβάσεων, θα πρέπει να ξεκινήσουν μια διαδικασία αναδιάταξης των εσόδων με έκτακτα τέλη και επί πλέον χρεώσεις στο φυσικό αέριο και γενικότερα, εντός της ευελιξίας που επιτρέπει η συνετή –χρηστή διαχείριση» (σσ. δηλ. σφίξτε κι άλλο το ζωνάρι).
Με άλλα λόγια, δεδομένης της τάσης των αγορών ενέργειας για αυξήσεις έως –τουλάχιστον, το πρώτο 3μηνο του 2022 και χωρίς διαρθρωτικά μέτρα - όπως η μετατόπιση των επιβαρύνσεων στη γενική φορολογία με κάποιο τρόπο - ό,τι τυχόν μειώνεται θα πρέπει να ανακτάται άμεσα.
Θυμίζουμε –συνεχίζει η ανακοίνωση, ότι τα νούμερα (αυξήσεις) αφορούν οικογένειες και μικρές επιχειρήσεις που δεν άλλαξαν ποτέ προμηθευτή και παρέμειναν στην αγορά «υψηλότερης προστασίας».
Για τους υπόλοιπους όλα εξαρτώνται από το τι συμβαίνει και θα συμβαίνει στην ελεύθερη αγορά…

Όλα αυτά, παρά το γεγονός ότι την περασμένη εβδομάδα η κυβέρνηση της Ρώμης ανακοίνωσε ότι θα καταργηθούν από τους λογαριασμούς οι φόροι που σχετίζονται με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και ότι θα στηριχθούν οικονομικά 5,5 εκατομμύρια οικογένειες.

Προς το παρόν δε διακρίνεται στη γειτονική χώρα κάποια συστράτευση ενάντια στα νέα γιουρούσια κατά του λαϊκού εισοδήματος, που δεν αφορούν μόνο τις νέες αυξήσεις στο ρεύμα, αλλά  μια επίθεση που έχει να κάνει –όπως και στη χώρα μας με τις βήμα-βήμα πολιτικές απελευθέρωσης της ΕΕ (μεταξύ αυτών και της ενέργειας).
Θυμίζουμε πως από συνδικαλιστικές οργανώσεις βάσεις, έχει οργανωθεί Γενική Απεργία στις 11 Οκτώβρη (στην οποία πιθανά θα πάρουν και τα συμβιβασμένα συνδικάτα και ομοσπονδίες)

 

Η επανάσταση και ο ρεαλισμός του «αδύνατου» στην Λατινική Αμερική

 

Όπως παντού έτσι και στην ήπειρό μας, μόνο η σοσιαλιστική επανάσταση αποτελεί  προϋπόθεση για την ανάπτυξη και τη λύση στα πιεστικά προβλήματα των λαών.

Ήδη από τους αγώνες για ανεξαρτησία στη Λατινική Αμερική, αρκετοί από τους πρωταγωνιστές της κατάλαβαν την ανάγκη ενότητας για την αντιμετώπιση των εξωτερικών εχθρών και τη διαφύλαξη της ελευθερίας και εθνικής κυριαρχίας.
Σε διάφορα μέρη της Νότιας Αμερικής, πολέμησαν, πέθαναν και κατέκτησαν από κοινού, μαχητές από τη Βενεζουέλα, Νέα Γρανάδα, Περουβιανοί, Ρίο ντε λα Πλάτα, Χιλιανοί, Παναμέζοι, όταν ο Simón Bolívar κάλεσε τα νεογέννητα κράτη σε μια ηπειρωτική ενοποίηση –που απέτυχε, το 1826.
Ο Χοσέ Μαρτί -από την πλευρά του, συνειδητοποίησε τη χειραφέτηση της Κούβας ως μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου που (μαζί με το Πουέρτο Ρίκο) θα απέτρεπαν την επεκτατική πολιτική των ΗΠΑ στις Αντίλλες σταματώντας την επίθεσή τους στους λαούς νότια του Río Bravo.

Από το 1959, η Κουβανική Επανάσταση υποστήριζε την επανάσταση της Λατινικής Αμερικής όχι μόνο σαν καθήκον και ηθική επιταγή, αλλά σαν ανάγκη επιβίωσης, με όραμα ένα μέλλον μάχιμης ελευθερίας και κοινωνικών μετασχηματισμών στην περιοχή μας.

Η πλάνη της δυνατότητας ανεπτυγμένων και ανεξάρτητων καπιταλισμών στη Λατινική Αμερική, που μπορούν να ενώνονται παρά τις αντιπαλότητες τους, έχει διαλυθεί από μια μακρά παράδοση κριτικής σκέψης, από τον Julio Antonio Mella και τον José Carlos Mariátegui έως τον Fidel Castro και τον Che Guevara. Η αδυναμία και η όψιμη εμφάνιση μιας λατινοαμερικάνικης αστικής τάξης, όταν ο ιμπεριαλισμός σε πλήρη εξέλιξη χώρισε τον κόσμο και εξασφάλισε τις πρώτες ύλες και τις αγορές που χρειαζόταν στις περιφερειακές χώρες, προέβαλε –σαν φυσική συνέπεια, την υπαγωγή της στα διεθνή κέντρα εξουσίας. (έτσι) Η αναπόφευκτη μοίρα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής στην ήπειρό μας είναι η υποταγή και η υπανάπτυξη.

Αυτό που είναι καθοριστικό για την ενότητα της Λατινικής Αμερικής δεν είναι η ύπαρξη ή η σταθερότητα μιας συγκεκριμένης δομής ολοκλήρωσης, αλλά ο συσχετισμός δυνάμεων των κυρίαρχων τάξεων και συμφερόντων στις χώρες μας.
Ούτε οι άγριες τοπικές ολιγαρχίες ούτε οι εθνικές αστικές τάξεις, δεμένες χειροπόδαρα με χιλιάδες δεσμούς εξάρτησης με τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ, ούτε –πολύ περισσότερο, οι καταδικασμένες να αποτύχουν προσπάθειες,  μεταρρύθμισης του καπιταλισμού για να του προσδώσουν ένα πιο ανθρώπινο και δίκαιο πρόσωπο, δεν θα μπορέσουν να επιτύχουν την ενότητα της Λατινικής Αμερικής.

Για να γίνει η Λατινική Αμερική ζώνη ειρήνης και ολοκλήρωσης, πρέπει να τη μετατρέψουμε σε ζώνη επαναστάσεων

Η σοσιαλιστική επανάσταση είναι η προϋπόθεση στην ήπειρό μας για την ανάπτυξη και τη λύση στα πιεστικά προβλήματα των λαών μας.
Θα είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσουμε να ενωθούμε προς όφελος της λαϊκής πλειοψηφίας και να εκπληρώσουμε το όνειρο του Marti για τη δεύτερη και οριστική ανεξαρτησία. Καμία πρωτοβουλία που δεν σπάει με τον καπιταλισμό δεν θα μπορέσει να την επιτύχει. Όπως γράφηκε στο Amauta (σσ. πρωτοπόρο περουβιανό πολιτιστικό περιοδικό του José Carlos Mariátegui -πρώτο τεύχος Σεπ-1926, συνέχεια της «Vanguardia, με τιράζ ~4.000): «Τα chinchín της διπλωματίας δεν θα ενώσουν αυτούς τους λαούς. Θα τους ενώσει στο μέλλον η ιστορική δυναμική των κατατρεγμένων».

Αν οι λατινικές αμερικανικές αστικές τάξεις ωθούμενες απλά από πιεστικές ανάγκες που θέτουν τα κέρδη τους σε κίνδυνο ή από συγκεκριμένες αντιθέσεις με τον ιμπεριαλισμό, θα συμφωνούσαν και θα έφταναν σε κάποιο είδος ολοκλήρωσης - πάντοτε προς όφελος των δικών τους ταξικών συμφερόντων και όχι των λαών τους, σε καμία περίπτωση δεν θα σήμαινε αποφασιστική διακοπή των σχέσεων εξάρτησης με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η πρόθεσή μας δεν μπορεί να είναι να χτίσουμε κάτι παρόμοιο με την Ευρωπαϊκή Ένωση σε αυτή την πλευρά του Ατλαντικού. Αυτή η ενιαία εμπειρία αποτελεί έγκυρη αναφορά. Από τη μία πλευρά, η ΕΕ απέτυχε να επιλύσει τις βαθιές συγκρούσεις συμφερόντων μεταξύ των καπιταλιστών των διαφορετικών εθνών και τη μεγάλη ανισότητα των κρατών της ενώ από την άλλη, σήμαινε την πλήρη κυριαρχία τραπεζών, μονοπωλίων και καπιταλιστικών ομίλων – κολοσσών στη ζωή των λαών φτάνοντας στην προοδευτική αποδιάρθρωση του κράτους πρόνοιας και των ιστορικών κοινωνικών κατακτήσεων.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι, στην πραγματικότητα, η ίδια ένας καπιταλιστικός πολιτικο-οικονομικός όμιλος με στόχο να ευνοήσει και να προστατεύσει τα κέρδη των μεγάλων ευρωπαϊκών εταιρειών, με συνεχείς επιθέσεις και περικοπές στις συνθήκες ζωής της  εργατικής τάξης –κάθε χώρας ξεχωριστά και συνολικά.
Επομένως σε καμιά περίπτωση δεν έχει στόχο να ικανοποιήσει τις ανάγκες του ανθρώπου.

Είναι εξίσου απατηλό «όνειρο θερινής νύχτας» να περιμένουμε μια αμερόληπτη στάση από την πλευρά του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και να προσποιούμαστε ότι η οικονομική ολοκλήρωση με τις Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να επιτευχθεί χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς πίεση, χωρίς παρέμβαση, όσον αφορά τη λαϊκή κυριαρχία και αυτοδιάθεσή μας.
Δεν γίνεται να αναμένουμε μια αυθόρμητη γενναιοδωρία από αυτούς, λαχταρώντας μια τίγρη να σταματήσει να τρώει κρέας και να γίνει χορτοφάγος.

Η Συμμαχία για την Πρόοδο, που ξεκίνησε ο Κένεντι το 1961 για τη Λατινική Αμερική, δεν ήταν μια αλληλεγγύη και αλτρουιστική χειρονομία, που αφορούσε τα ποσοστά ανισότητας και φτώχειας που μαστίζουν την περιοχή μας, αλλά μια στρατηγική συγκράτησης και αποτροπής κατά της Κουβανικής Επανάστασης και της επέκτασης της σαν όραμα για τις εξεγέρσεις της Λατινικής Αμερικής. Ο κύριος στόχος του ήταν η πρόληψη ενάντια σε μια ενδεχόμενη επαναστατική απειλή, όχι η οικονομική ανάπτυξη αυτού που θεωρούσε (όπως και σήμερα) αυλή του. Οποιαδήποτε επανέκδοση ενός παρόμοιου σχεδίου θα εξαρτιόταν από παρόμοια κίνητρα και, σε κάθε περίπτωση, θα εξυπηρετούσε μόνο τη διαιώνιση των σχέσεων ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας.

Θα μπορούσε να αντιταχθεί ότι οι επαναστάσεις δεν είναι οι καθημερινές στη Λατινική Αμερική, ότι μια τέτοια προοπτική αυτή τη στιγμή είναι εντελώς ουτοπική και ότι πρέπει να προταθεί μια πιο ρεαλιστική και πρακτική πολιτική, σύμφωνα με τις τρέχουσες συνθήκες. Παρόλο που δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι ένας επαναστατικός θρίαμβος βρίσκεται προ των πυλών στην ήπειρό μας, είναι επίσης αλήθεια ότι από την Αλάσκα έως την Tierra del Fuego (Γη του Πυρός), η κοινωνική και πολιτική σταθερότητα είναι σπάνια. Οι λαοί μας, με τεράστιες αγωνιστικές παραδόσεις, απαιτούν αλλαγές παλεύοντας στα εργοστάσια, στους δρόμους, στα πανεπιστήμια, αντιμέτωποι με τους πιο σύγχρονους κατασταλτικούς μηχανισμούς του αστικού κράτους. Σήμερα η ήπειρος είναι πλήρης κοινωνικών εκρήξεων –αν και ανερμάτιστων προς το παρόν, με τη Χιλή και την Κολομβία να αποτελούν μόνο τα πιο ενδεικτικά παραδείγματα και οι οποίες είναι η έκφραση βαθιάς, μακράς συσσώρευσης λαϊκής δυσαρέσκειας.

Τα διακριτικά σημάδια του καπιταλισμού της Λατινικής Αμερικής σήμερα είναι η κρίση και οι λαϊκές εξεγέρσεις. Αν επιζεί ακόμα, είναι, κυρίως, γιατί δεν μπορέσαμε να του αντιταχθούμε με μια αποτελεσματική στρατηγική για να τον ανατρέψουμε και να τον ξεπεράσουμε. Πρέπει να διατυπώσουμε τους αγώνες όλων των καταπιεσμένων με μια επαναστατική ηγεσία που τον προσδιορίζει ως τον κύριο και κοινό εχθρό και να συγκεντρώνει όλα τα πυρά εναντίον του. Πρέπει να κάνουμε την Επανάσταση «μόδα» σε αυτήν την Αμερική μας, να τη δούμε ως τη μόνη αποτελεσματική και βιώσιμη εναλλακτική λύση.
Ο ορίζοντας των επαναστατικών δυνάμεων δεν μπορεί να είναι μια κυβέρνηση που θα διαχειριστεί τον καπιταλισμό με «καλύτερη» ανακατανομή του πλούτου.

Οι επαναστάσεις δεν φαίνονται ποτέ δυνατές μέχρι να συμβούν. Δεν φαίνεται σήμερα να είναι η κατάλληλη στιγμή και ένα ολόκληρο ρεπερτόριο λογικών επιχειρημάτων και «ορθολογικότητα» είναι πάντα διαθέσιμο αποθαρρύνοντας την προσπάθεια. Αλλά το πραγματικά ουτοπικό θα ήταν να πιστεύουμε ότι χωρίς να φύγουμε από τα πλαίσια του καπιταλισμού τα προβλήματά μας μπορούν να λυθούν και να επιτευχθεί ενότητα και οριστική  ανεξαρτησία. Το καθήκον των επαναστατών παραμένει να κάνουν επανάσταση, όχι να περιορίζονται σε καλλυντικές αλλαγές στα καθεστώτα της αυτοκρατορικής εκμετάλλευσης και της υποτέλειας. Ο αγώνας για μεταρρυθμίσεις ισχύει μόνο σαν κομμάτι στρατηγικής λειτουργίας βελτίωσης της καθημερινότητας. Ο προοδευτισμός που δεν έχει ως στόχο να ξεπεράσει τα όρια του καπιταλισμού δεν θα επιτύχει καμία ουσιαστική και διαρκή βελτίωση των συνθηκών ζωής των λαών της Λατινικής Αμερικής. Πολύ λιγότερο στο σημερινό πλαίσιο, που χαρακτηρίζεται από μια βαθιά συστημική κρίση, η οποία αφήνει ελάχιστα περιθώρια δράσης στις ρεφορμιστικές κοινωνικές πολιτικές.

Από την άλλη πλευρά, οι επαναστάσεις δεν θα είναι ποτέ έτοιμες από τη μια μέρα στην άλλη. Μέσω μιας διαδικασίας μερμηγκιού για όξυνση της ταξικής πάλης και με επικεφαλής το επαναστατικό υποκείμενο, οι λαοί θα μάθουν από μόνοι τους την ανάγκη για οργάνωση και βαθύτερους μετασχηματισμούς, για να ανατρέψουν ολόκληρη την προηγούμενη οικονομική, πολιτική και κοινωνική τάξη, και θα εξοπλίζονται με τα πιο αποτελεσματικά μέσα και εργαλεία για να το επιτύχουν.

Είναι πολύ καλό να επισημαίνουμε τα εμπόδια που αντιμετωπίζει η επανάσταση, για να τα αντιμετωπίσουμε καλύτερα και να τα ξεπεράσουμε, αλλά όχι να την καταδικάσουμε εκ των προτέρων σε αποτυχία. Όταν ξεσπάσει η επαναστατική διαδικασία, δεν θα έχει όρια και όλα τα αναχώματα συγκράτησης που στήνουν οι άρχουσες τάξεις για να την αποτρέψουν θα είναι ανεπαρκή. Όποιος περιμένει μια τέλεια επανάσταση, άψογη, σχεδιασμένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, θα περιμένει πολύ για να την δει. Πρέπει να εργαστούμε γι 'αυτό, να ιδρώσουμε με τα υλικά που διαθέτουμε και με τις καταστάσεις που βρίσκονται στο δρόμο μας, βοηθώντας –με την «κρίσιμη μάζα» στην επιτάχυνση της δημιουργίας συνθηκών που θα την κάνουν πραγματικότητα.

Ένα θριαμβευτικό επαναστατικό κύμα στη Λατινική Αμερική, που θα είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας λατινοαμερικανικής ομοσπονδίας σοσιαλιστικών δημοκρατιών, θα είχε ανυπολόγιστες θετικές επιπτώσεις στις εργατικές τάξεις του υπόλοιπου κόσμου.
Η ιδέα της χρήσης των πόρων και του πλούτου της Λατινικής Αμερικής και ολόκληρου του κόσμου συνδυασμένα, προς όφελος όλων των ανθρώπων, είναι μια προοδευτική φιλοδοξία που θα επέτρεπε μια άνευ προηγουμένου ανάπτυξη της οικονομίας, του πολιτισμού και της επιστήμης, σε αρμονική και υπεύθυνη σχέση με τη φύση.

Αυτή η λύση, η μόνη πραγματικά σοβαρή, για την τρέχουσα κρίση της ανθρωπότητας, δεν θα υλοποιηθεί ενώ επικρατεί μια κοινωνική τάξη που βασίζεται στην ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.
Για να το κάνουμε πράξη, θα ήταν καλό να πολεμήσουμε καθοδηγούμενοι από το μυθικό εκείνο «Seamos realistas, pidamos lo imposible»… «Είμαστε ρεαλιστές, ας απαιτήσουμε το αδύνατο».

Frank Josué Solar Cabrales | internet@granma.cu

 

 

 

 

 

Η συμφωνία της Καζέρτας και οι όψιμοι «ιστοριογράφοι»

Αν και η ιστορική έρευνα της πολυτάραχης εκείνης περιόδου, που μέσα από την «πρώτη πράξη της ελληνικής τραγωδίας» (Γιώργης Αθανασιάδης – «Σύγχρονη Εποχή») οδηγεί στο Δεκέμβρη του 44 και στην εποποιία του ΔΣΕ, έχει πλέον τόσα δεδομένα για διεξαγωγή αντικειμενικών συμπερασμάτων κάποιοι –«έγκριτοι» και μη, με την ευκαιρία και των ημερών (26-Σεπ υπογράφηκε στην Καζέρτα η ομώνυμη συμφωνία) επιμένουν να λένε «τα δικά τους».

Η περίοδος αυτή αποτελεί μεγάλη δεξαμενή εμπειριών και προβληματισμού και γι’ αυτό οι αστικές δυνάμεις, από τη δική τους ταξική σκοπιά, αφιέρωσαν και αφιερώνουν χρόνο και χρήμα με σκοπό τη σταθερή επιβολή της δικής τους ταξικής ερμηνείας.
Και βεβαίως όχι μόνο μέσα από την παραχάραξη ιστορικών γεγονότων –που ως κυρίαρχης στην κοινωνική συνείδηση ξαναγράφονται και καθημερινά βιάζονται από την ΕΕ με την εξίσωση φασισμού κομμουνισμού κλπ.

Έτσι «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», βάζοντας με «αφέλεια» το ερώτημα «γιατί το πανίσχυρο τότε ΚΚΕ δεν κατέλαβε αμέσως την εξουσία και αναγκάστηκε να το αποτολμήσει με τη Δεκεμβριανή ανταρσία», αφού δίνει μια πρώτη «απάντηση» λέγοντας «το κυρίαρχο ζήτημα για τον Στάλιν ήταν η διατήρηση της αντιφασιστικής συμμαχίας και η αποφυγή τριβών με τους Αμερικανοβρετανούς... ο εφιάλτης του ήταν μήπως αυτοί συνάψουν ξεχωριστά ειρήνη με τον Χίτλερ, κάτι που θα άλλαζε τους συσχετισμούς δυνάμεων» καταλήγει σε ένα «Κάτω από αυτή τη μεγάλη εικόνα, το ΚΚΕ ήταν υποχρεωμένο να ακολουθήσει μια εθνικοενωτική γραμμή»… «συνεπώς η υπογραφή της συμφωνίας της Καζέρτας ήταν μονόδρομος για την ηγετική τριανδρία του ΚΚΕ (Ιωαννίδης, Σιάντος, Ζέβγος), η οποία όμως τελικά δεν άντεξε τις συνέπειες της εφαρμογής της».

Τα παραπάνω φυσικά δεν είναι κάτι καινούργιο: Ο Βλάσης Αγτζίδης πχ. αν και  μαθηματικός Η|Υ έχει αναλάβει εργολαβικά ως «διδάκτωρ σύγχρονης ιστορίας» (!!)ανάλυση της «σταλινικής παραφροσύνης», σε πρόσφατο άρθρο του με θέμα (γιατί δεν) «επιχείρησε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ -και κατά συνέπεια το ΚΚΕ, να ρίξει την κυβέρνηση και να καταλάβει την εξουσία;» απαντάει ότι «από τη στιγμή που η Ελλάδα “δόθηκε” στους Βρετανούς από τον Στάλιν»… «ο Τσόρτσιλ είχε ξεκάθαρη άποψη για το διεθνές μεταπολεμικό σκηνικό, όταν είχε εκμυστηρευθεί “Η μοιρασιά που συμφωνήσαμε στη Μόσχα τον συμφέρει (τον Στάλιν). Θα εγκαταλείψει τους δικούς του στην Ελλάδα στην τύχη τους για χάρη των γενικότερων σχεδίων του...»

Τα πραγματικά γεγονότα

Κατά τους τελευταίους μήνες της κατοχικής περιόδου (ήδη από το καλοκαίρι του 44) είχαν διαμορφωθεί στη χώρα συνθήκες επαναστατικής κατάστασης, με κορύφωσή στο διάστημα Οκτώβρη - Δεκέμβρη 1944.
Ο ΕΛΑΣ κυριαρχούσε στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας, ενώ ο σμπαραλιασμένος κρατικός μηχανισμός δεν ελεγχόταν από καμία «επίσημη» αστική κυβέρνηση. Η κυβέρνηση Παπανδρέου παρέμενε θεατής από το Κάιρο και, παρά τις συμφωνίες που είχαν προηγηθεί με το ΕΑΜ, δεν είχε ακόμα εξασφαλίσει τις κατάλληλες συνθήκες για την επιστροφή της στην Ελλάδα.

Σε αντίθεση με τις απαξιωμένες στη λαϊκή συνείδηση αστικές δυνάμεις, το κύρος και η επιρροή του ΚΚΕ αυξάνονται σταθερά. Το ΚΚΕ, το οποίο είχε μόλις 350 μέλη εκτός φυλακών το Μάη του 1941, έφτασε τα 12.000 μέλη το Δεκέμβρη του 1942, 70.000 το Νοέμβρη του 1943, 180.000 το Γενάρη του '44 και τέλος περίπου 400.000 την περίοδο της Απελευθέρωσης.
Τις παραμονές της Απελευθέρωσης ο ΕΛΑΣ αριθμούσε 77.535 αξιωματικούς και μαχητές, ενώ 50.000 ήταν οι έφεδροι ΕΛΑΣίτες και 6.000 οι άντρες της Εθνικής Πολιτοφυλακής.
Το ίδιο χρονικό διάστημα, το ΕΑΜ αριθμούσε περίπου 1.500.000 μέλη.

Η αλυσίδα των απαράδεκτων συμφωνιών (Λιβάνου και Καζέρτας, που οδήγησαν μαθηματικά στη Βάρκιζα, 12-Φεβ-45) καμιά σχέση δεν είχε με τον δαιμονοποιημένο Στάλιν αλλά ήταν απόδειξη ότι η καθοδήγηση του ΚΚΕ και του ΕΑΜικού κινήματος δεν ήταν σε θέση, τόσο προγραμματικά όσο και από την άποψη της τρέχουσας πολιτικής ετοιμότητας, να δρομολογήσει τη ρήξη, έστω και την ύστατη στιγμή.

Το ΚΚΕ –αγκιστρωμένο στην «Εθνική Ενότητα» δεν μπορούσε να έχει πολιτικο-στρατηγική ικανότητα να δει πως «η Συμφωνία του Λιβάνου (και της Καζέρτας στη συνέχεια) επιβεβαιώνει ότι ανάμεσα σε αντίπαλες τάξεις δεν μπορεί να υπάρξει "ισορροπία". Γι' αυτό και καμία συμφωνία μεταξύ τους δεν μπορούσε να έχει αμοιβαία επωφελή χαρακτήρα, να χρησιμοποιηθεί για φιλολαϊκές εξελίξεις από το ΚΚΕ, ως πρωτοπορία του εργατικού κινήματος, καθώς και από το ΕΑΜ» (Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, 1939 - 1949).

Όσο για το «μοίρασμα του κόσμου από τον Στάλιν» (διάσκεψη της Γιάλτας), όπως παρουσιάζεται από το σύνολο σχεδόν των κυρίαρχων αστικών και κυρίως οπορτουνιστικών ιστοριογραφικών προσεγγίσεων απλά να θυμίσουμε πως πραγματοποιήθηκε 4|11-Φεβ-1945, δηλ. μήνες μετά τις συμφωνίες Λιβάνου-Καζέρτας.
Η υπαγωγή του ΕΛΑΣ στο αγγλικό στρατηγείο της Μέσης Ανατολής έγινε τον Ιούλη του 1943, η συμφωνία του Λιβάνου το Μάη του 1944 (και της Καζέρτας με συμμετοχή στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας το Σεπτέμβρη).
Απλά η αστική ιστοριογραφία κάνει «γαργάρα» (και αποσιωπά εκ του πονηρού) τις ημερομηνίες, σε ένα επί τούτου αχταρμά «προσέγγισης» που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ιδεολογικής επίθεσης που εξαπέλυσαν οι ιμπεριαλιστές στα πλαίσια της διαμάχης με το σοσιαλισμό, ενάντια στην ΕΣΣΔ και τους κομμουνιστές.
Εξισώνοντας τη Σοβιετική Ένωση με τα ιμπεριαλιστικά κράτη, προσπαθούσαν να πλήξουν το αυξημένο κύρος που κέρδισαν η ίδια και τα Κομμουνιστικά Κόμματα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, να δικαιολογήσουν το δόγμα του «Ψυχρού Πολέμου» και τις μεταπολεμικές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στο σοσιαλιστικό σύστημα.

Με πληροφορίες από
▪️ Η «συμφωνία της Καζέρτας»
▪️ Το πλαίσιο των εξελίξεων που οδήγησε στο Δεκέμβρη...
▪️ Η Διάσκεψη της Γιάλτας
▪️ Η ιστορική αλήθεια και τα ... παραμύθια
▪️ Συμφωνία της Βάρκιζας