29 Απριλίου 2022

Bord de l'eau – Bordello - Μπουρδέλο


Η είδηση από το διαδίκτυο, σε μάλλον σκωπτικό τόνο:
(…)
Κατά τον Γερμανό Υπ. Οικονομικών, Robert Habeck, η ατμομηχανή της Ευρώπης μπορεί να βοηθήσει στην απεξάρτηση από το ρωσικό αέριο συστήνοντας στους πάντα πειθήνιους βόρειους –σε αντίθεση με μας εδώ στα “υπανάπτυκτα” Βαλκάνια, …να πλένονται μόνο σε τέσσερις περιοχές του σώματος και συγκεκριμένα

  • Στην “πίσω όψη” (;;)
  • Στις μασχάλες,
  • Στα πόδια και τη …
  • Βουβωνική χώρα!

Τα παραπάνω σύμφωνα με την εφημερίδα Bild και τα σχόλια στα ΜΚΔ ποικίλα από «μην ξεχάσετε να παπαγαλίζετε τα μπαρμπούτσαλα που λέτε ότι ο Σοσιαλισμός απέτυχε», τα γνωστά Μου αρέσει!... Νοιάζομαι // Χαχα \\ Ουάου! \\ Λυπάμαι... \\ Έλεος!  …αυτοί πάντα ήταν βρωμιαρέδες (!!), διάφορα που δεν γράφονται –μέχρι και (υπόδειξη) να βγει ο Παντελής ο Βαλασόπουλος (σσ. γνωστός από τα «νυν υπερπάντων» στο OPEN) να δώσει αναλυτικές οδηγίες για τους μπιντέδες κι εμείς να προτείνουμε στους Γερμανούς να τους ράψει η αντιδραστική ΥΠΕΞ, Αναλένα Μπέρμποκ, από το Κόμμα των Πρασίνων ωραίες οικολογικές κουβερτούλες με τις ναζιστικές σημαίες των ΑΖΟΦ, σε αντάλλαγμα των βαρέων όπλων που στέλνουν στην Ουκρανία, για να ζεσταθούν το χειμώνα…

Βιομηχανία

Μετά τα γλαφυρά να μπούμε λίγο στην ουσία: Πορνεία, θα πουν πολλοί, υπήρχε πάντα. Ναι, αλλά σήμερα διαφέρει. Γιατί; Γιατί από ατομική επιχείρηση –άντε …βιοτεχνία, που ήταν πριν, έχει πάρει τις διαστάσεις μιας γιγάντιας βιομηχανίας, ιδιαίτερα μετά την ανατροπή των σοσιαλιστικών καθεστώτων, την εξαθλίωση, την ανεργία και τη φτώχεια που εξαπλώνεται σ' όλη την Ευρώπη. Παλιότερα οι περισσότερες αλλοδαπές πόρνες προέρχονταν από τον Τρίτο Κόσμο. Σήμερα πλειοψηφούν όσες προέρχονται από Ανατολική Ευρώπη και Βαλκάνια, είναι πολύ νεαρές και συχνά υψηλού μορφωτικού επιπέδου.
Έρχονται με τουριστικές βίζες ή σαν καλλιτέχνιδες και διοχετεύονται σε μπαρ, "σκυλάδικα", καλλιτεχνικά γραφεία, "ινστιτούτα μασάζ" κά. Τα σύγχρονα μέσα της τεχνολογίας επιστρατεύονται, για να προωθήσουν αυτό που λέγεται (χωρίς να είναι) "το αρχαιότερο επάγγελμα": "Ροζ" τηλέφωνα, αγγελίες στον Τύπο και στην τηλεόραση, Ιντερνετ, Μινιτέλ –και κυρίως
smartphones, είναι σπουδαίοι παράγοντες αύξησης της ζήτησης και της προσφοράς στην παγκοσμιοποιημένη καταναλωτική κοινωνία μας

Η “νομοθεσία” περί πορνείας διαφέρει ευρέως από χώρα σε χώρα και μεταξύ δικαιοδοσιών εντός μιας χώρας. Αλλού, η πορνεία ή η σεξουαλική εργασία είναι νόμιμη, σε ορισμένα μέρη θεωρείται ως κανονικό επάγγελμα , ενώ αλλού, είναι έγκλημα που τιμωρείται με θάνατο.
Γενικά οι αστοί την καθορίζουν ως «εμπορική ανταλλαγή σεξ με χρήματα, αγαθά, υπηρεσίες ή κάποιο άλλο όφελος που συμφωνήθηκε από τα μέρη που συναλλάσσονται» κηρύσσοντας –όχι πάντα παράνομες, τις περιβαλλοντικές δραστηριότητες (προσέλκυση σε δημόσιο χώρο, μαστροπεία κλπ.) και όπου «ποινικοποιείται» (η ανταλλαγή σεξ με χρήματα), μπορεί να είναι η εργάτρια του σεξ (συνήθως), ο πελάτης ή και οι δύο που υπόκεινται σε δίωξη.

Κατά τα’ άλλα έχει καταδικαστεί ως μια ενιαία μορφή παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ως επίθεση στην αξιοπρέπεια και την αξία των ανθρώπων... Άλλες σχολές σκέψης υποστηρίζουν ότι η σεξουαλική εργασία είναι μια νόμιμη απασχόληση, σύμφωνα με την οποία ένα άτομο εμπορεύεται ή ανταλλάσσει σεξουαλικές πράξεις με χρήματα ή|και αγαθά και η όποια παρέμβαση αποτελεί στέρηση ελευθερίας.
Έτσι ο όρος "σεξουαλική εργασία" χρησιμοποιείται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (Π.Ο.Υ.), από το 2001· 2005) και τα Ηνωμένα Έθνη (2006 · UNAIDS 2002)

Το απανταχού παπαδαριό συνήθως την θεωρεί ως «αναγκαίο κακό» και όπου αντιτίθενται, αυτό γίνεται φαρισαϊκά θεωρώντας την ως αντίθετη ή απειλή για τους ηθικούς του κώδικες.
Όσο για ορισμένες φεμινιστικές οργανώσεις αυτές την θεωρούν ως ανδροκρατική μορφή εκμετάλλευσης στην οποία -ως πρακτική | αποτέλεσμα μιας πατριαρχικής κοινωνικής τάξης οι άνδρες έχουν το πάνω χέρι…

Περισσότερες από 700.000 γυναίκες και ~1.000.000 παιδιά διακινούνται παγκοσμίως με σκοπό την πορνεία, ενώ, υπολογίζεται ότι για κάθε θύμα παράνομης διακίνησης ο δράστης κερδίζει περισσότερα από 300.000 αμερικανικά δολάρια.
Τα στοιχεία αυτά αναφέρθηκαν στην 12η Σύνοδο του ΟΗΕ για την πρόληψη της εγκληματικότητας και την ποινική δικαιοσύνη, που πραγματοποιείται στη Βιέννη, σε συνεργασία με το Συμβούλιο Υπουργών Δικαιοσύνης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι αρμόδιοι των κυβερνήσεων της ΕΕ αρκέστηκαν για άλλη μια φορά σε ευχολόγια και θεωρητικές συζητήσεις για τα δικαιώματα των θυμάτων (γυναικών και παιδιών) και... υποσχέθηκαν –παραπάνω από μια φορά να ληφθούν μέτρα για την αποκατάσταση της βλάβης που υπέστησαν, καθώς επίσης να διευρυνθεί η διεθνής συνεργασία, κάτι που θα μετέτρεπε σε φρούριο την Ευρώπη.

Bord de l'eau – Bordello

Η Νοταρά στον Πειραιά με τα «κόκκινα φώτα» έχει πλέον μετατραπεί σε in περιοχή, αλλά η πανάρχαιος όρος Brothel (λατινικά) πορνείο στα αρχαιοελληνικά με εκδιδόμενες πολυτελείας και πόρνες –σσ. προέρχεται από το ρήμα «πέρνημι» που σημαίνει «πουλώ», που ανήκαν στους «πορνοβοσκούς», δηλαδή σε προαγωγούς που κρατούσαν τμήμα των εσόδων τους, «πολίτες» με νόμιμα τα έσοδα από την πορνεία «όπως αυτά από άλλες δραστηριότητες».
Και επειδή οι απανταχού ελληναράδες θεωρούν την αρχαία Ελλάδα «όμορφο κόσμο ηθικό αγγελικά πλασμένο», να θυμίσουμε πως η πορνεία αποτελούσε στοιχείο του βίου της άρχουσας τάξης των αρχαίων Ελλήνων και στα λιμάνια, αποτελούσε σημαντική οικονομική δραστηριότητα απασχολώντας σημαντικό μέρος του πληθυσμού.
Σε καμία περίπτωση δεν θεωρούταν παράνομη: οι πόλεις δεν την απαγορεύουν και η λειτουργία των οίκων ανοχής ήταν φανερή. Στην Αθήνα, ο Σόλωνας «ανυπόμονος να καλμάρει τις ορμές των νεαρών ανδρών, (...) πήρε την πρωτοβουλία να ανοίξει οίκους ανοχής και να εγκαταστήσει εκεί νεαρές γυναίκες αγορασμένες» και αποφάσισε «ίδρυση κρατικών πορνείων με προσιτές τιμές», όπου γυναίκες όλων των ηλικιών καθώς και νεαρά αγόρια εκδίδονταν, για μια πελατεία με βάση το χρήμα (κοινωνική διαστρωμάτωση) -
Κατά την κλασική εποχή, οι πόρνες ήταν δούλες βαρβαρικής καταγωγής, ενώ από την ελληνιστική και μετά εμφανίζονται και νεαρές οι οποίες εκτέθηκαν από τον πολίτη πατέρα τους -ως δούλες μέχρι αποδείξεως του εναντίου.
Η προέλευση των γυναικών ποικίλλει: γυναίκες μέτοικοι που δεν έβρισκαν άλλο επάγγελμα στη νέα τους πατρίδα, φτωχές χήρες, παλαιές πόρνες που εξαγόρασαν την ελευθερία τους, συχνά με πίστωση. Στην Αθήνα ήταν υποχρεωμένες να καταγράφονται σε μητρώα και να καταβάλλουν φόρους. Κατά τον 1ο αιώνα π.Χ. στην Κοπτό της ρωμαϊκής Αιγύπτου, τα διόδια για τις πόρνες ανέρχονταν στις 108 δραχμές, ενώ οι υπόλοιπες γυναίκες κατέβαλλαν μόλις 20…

2000 χρόνια μετά οι Γαλλίδες χρησιμοποιούσαν για λόγους υγιεινής τα άφθονα “Bord de l'eau” –τρεχούμενα και μη νερά, για τα «απόκρυφα» και μη μέρη τους…

Bordell Бордель Burdel Brothel Bordélyház Bordel – η ελληνολατινική ρίζα έχει πλέον παγκοσμιοποιηθεί.

Το De Wallen, RedDistikt η περιοχή με τα κόκκινα φανάρια του Άμστερνταμ, με events νόμιμη πορνεία και σειρά από καφετέριες που πωλούν μαριχουάνα -από τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα. «Η συμβολή του εμπορίου ναρκωτικών και της πορνείας στο ΑΕΠ της Ολλανδίας υπολογίζεται στο 0,4%, σύμφωνα με τη Στατιστική Υπηρεσία της χώρας (2014). Οι σχετικές εκτιμήσεις έγιναν βάσει των νέων ευρωπαϊκών οδηγιών. Αυτές υπαγορεύουν στα κράτη - μέλη της ΕΕ να συνυπολογίσουν στο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν τους και τις εν λόγω δραστηριότητες. Στην Ολλανδία το εμπόριο ναρκωτικών και η πορνεία συνεισφέρουν με 2,5 δισ. ευρώ το χρόνο στο ΑΕΠ. Το μερίδιό τους είναι μεγαλύτερο από το αντίστοιχο της κατανάλωσης τυριού. Στην περίπτωση της Βρετανίας, το μερίδιο των δύο δραστηριοτήτων εκτιμάται στο 1% του ΑΕΠ. Κατά τις επίσημες εκτιμήσεις, οι εν λόγω παράνομες πηγές εσόδων - πορνεία και ναρκωτικά - προσέθεσαν στα δημόσια ταμεία περί τα 10 δισ. στερλίνες το 2009, το οικονομικό έτος που μελετά το Γραφείο Στατιστικής της χώρας (ΟΝS). Τα σχετικά αναφέρονται σε δημοσιεύματα των Financial Times» («Καθημερινή»). Επικερδείς μπίζνες για τους επιχειρηματικούς ομίλους, που η ΕΕ συνυπολογίζει στο ΑΕΠ των κρατών - μελών ενισχύοντας την ανάπτυξή τους. Σπρώχνοντας στο θάνατο τους νέους και στη σάπια ζωή τις γυναίκες. Αδίστακτοι οι καπιταλιστές. Εξαρτημένους ανθρώπους φτιάχνουν, με σάπιες αξίες. Το σύστημα παρασάπισε!...


Ο οίκος ανοχής Pascha στην Κολωνία της Γερμανίας
ο μεγαλύτερος στην Ευρώπη
(Φωτο κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA 2006)

 

27 Απριλίου 2022

Ζόγια Κοσμοντεμιάνσκαγια | μια Σοβιετική Ζαν ντ’ Αρκ

65+ μέρες ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία

Ο Μόσκοβας … ο “ήρεμος” Ντον και τα’ άλλα ποτάμια της καπιταλιστικής Ρωσίας είναι κόκκινα – όχι από ζωή αλλά από αίμα των λαών της ΕΣΣΔ, μυρίζοντας Θάνατο
Μπροστά στην Πρωτομαγιά και στην 9η Μάη –τη μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών με επικεφαλής και αιχμή δόρατος τον κόκκινο στρατό της ΕΣΣΔ -

Η αληθινή ιστορία της Κοσμοντεμιάνσκαγια | Zoya Kosmodemyanskaya, μιας από τις πιο αγαπημένες εθνικές ηρωίδες της Σοβιετικής Ένωσης κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου
Η ιστορία της «Ρωσίδας Ζαν ντ’ Αρκ», της γυναίκας – συμβόλου του αγώνα ενάντια στον ναζισμό, το κορίτσι που ενέπνευσε χιλιάδες γυναίκες μετά τον μαρτυρικό της θάνατο

Η παρτιζάνα «Τάνια», η πρώτη γυναίκα που αναδείχτηκε ποτέ «Εθνικός Ήρωας» στη Σοβιετική Ένωση…
«Δεν φοβάμαι το θάνατο, σύντροφοι! Είναι μεγάλο πράγμα να πεθάνει κάποιος για τους ανθρώπους του, για τους συντρόφους του...»

Η Ζόγια και ο Σούρα…

Μια μάνα γράφει για τα παιδιά της: Πώς ήρθαν στον κόσμο, πώς μεγάλωσαν και πώς τα έχασε μέσα στη φρίκη του πολέμου. Mε την πρώτη ματιά, ίσως, ο αναγνώστης και η αναγνώστρια θεωρήσουν ότι γι' αυτό γράφτηκε το βιβλίο που κρατάνε στα χέρια τους.
Όμως, η Λ. Κοσμοντεμιάνσκαγια μέσα από την αφήγησή της οδηγεί τη σκέψη μας σε διαφορετικά μονοπάτια. Η Ζόγια και ο Σούρα γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη διάρκεια της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στη Σοβιετική Ενωση (1923 και 1925, αντίστοιχα).

Ανδρώθηκαν σε μια κοινωνία που προσπαθούσε να ικανοποιήσει τις βασικές ανάγκες του ανθρώπου, στηριζόμενη στη δύναμη και στην προσφορά της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Πρόκειται για έναν καταλυτικό παράγοντα, που επηρέασε τη διαμόρφωση του χαρακτήρα τους και συντέλεσε στο να μείνουν στο πάνθεο των ηρώων του σοβιετικού λαού.
Καθώς διαβάζουμε για το πώς μεγαλώνουν τα δύο αυτά παιδιά, παρακολουθούμε διάφορα στιγμιότυπα από τις κατακτήσεις της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, οι οποίες αποδεικνύουν ότι επρόκειτο για ένα κοινωνικό σύστημα κατά πολύ ανώτερο του καπιταλιστικού.

 

Επίκαιρο όσο ποτέ

  • Η New Star παρουσιάζει για πρώτη φορά στην πρωτότυπη έκδοση του την αριστουργηματική ταινία “Νέα Φρουρά“ του Sergei Gerasimov  (part 1+2)
  • Κρατικό Βραβείο Σοβιετικής Ένωσης (βραβείο Στάλιν - Stalinskaya Premia) 1949

Ρωτάει ο Γερμανός: “Πού είναι ο Στάλιν;”.
Εκείνη απάντησε: “Ο Στάλιν είναι στο πόστο του!
Και αμέσως μετά γύρισε και είπε: “Δεν πρόκειται να σας πω τίποτε άλλο”».
Την ημέρα της εκτέλεσης «περπατούσε ίσια, με ψηλά το κεφάλι, σιωπηλή, περήφανη
(…)
Τότε φώναξε: “Πολίτες! Μην καθόσαστε και κοιτάτε. Πολεμήστε!
(…)
Σύντροφοι, η νίκη είναι δική μας! Η Σοβιετική Ένωση είναι ανίκητη και δεν πρόκειται να το βάλει κάτω!
Γερμανοί στρατιώτες, πριν να είναι αργά, παραδοθείτε”!

Έτσι περιέγραφαν κάτοικοι του Πετρίσοβο κάποια τα τελευταία λόγια της Ζόγια…

 Μια χούφτα παιδιών, που είχαν γράψει στις σχολικές εκθέσεις τους: "Αν χρειαστεί η πατρίδα, θα δώσω τη ζωή μου γι' αυτή".  
Ίσως το πιο σημαντικό σοβιετικό μνημείο της αντίστασης
Οι αιώνιες αλήθειες δεν μπορούν να παραχαραχτούν
Ένα ανεκτίμητο ντοκουμέντο της σοβιετικής εποχής, πολύτιμα και αναγκαία, ώστε να μην ξεχαστούν οι ηρωικοί αγώνες και οι θυσίες του σοβιετικού λαού. 
Η Νέα Φρουρά, μαζί με το πως δενόταν το ατσάλι, έγινε το εγχειρίδιο της νεολαίας, ένα από τα πιο αγαπημένα έργα της σοβιετικής λογοτεχνίας. 

ΝΕΑ ΦΡΟΥΡΑ (1+2)


Молодая Гвардия - Νέα Φρουρά (1ο μέρος)

Έχει σα θέμα τις πατριωτικές πράξεις  της παράνομης κομσομόλικης οργάνωσης «Νέα φρουρά» του Κρασνοντόν. Το μυθιστόρημα εξυμνεί τον αγώνα  του σοβιετικού λαού κατά των Γερμανοφασιστών κατακτητών.
Αναπτύσσοντας τις καλύτερες παραδόσεις της ρωσικής λογοτεχνίας (Λ. Τολστόι, Μ. Γκόρκι) ο Φαντέγιεφ δημιούργησε έργα που έγιναν κλασικά υποδείγματα της λογοτεχνίας του σοσιαλιστικού ρεαλισμού
.
                         ΕΣΣΔ|1948 

Το 1941, μόλις οι γερμανοφασίστες κατακτητές είχαν καταλάβει την ουκρανική πόλη Κρασνοντόν, νεαροί πατριώτες συγκρότησαν την κομσομόλικη παράνομη οργάνωση "Νέα Φρουρά". 
Ο αγώνας της οργάνωσης αυτής αποτελεί μια από τις πιο ηρωικές και τραγικές σελίδες λαϊκού άθλου στα χρόνια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου. 
Αφού τους κατέδωσαν οι προδότες, 73 νεαροί Κομσομόλοι "Νεοφρουροί", ύστερα από άγρια βασανιστήρια στην Γκεστάπο, εκτελέστηκαν το 1943. 
Ο κλασικός της σοβιετικής λογοτεχνίας, Αλεξάντρ Φαντέγεφ, έγραψε πάνω στα νωπά ίχνη των γεγονότων το μυθιστόρημα "Νέα Φρουρά", ενώ ο γνωστός Σοβιετικός σκηνοθέτης κινηματογράφου, επίσης κλασικός, Σεργκέι Γκεράσιμοφ, γύρισε το 1948 την ομώνυμη ταινία


Молодая Гвардия - Νέα Φρουρά (2ο μέρος)

 Links “ΝΕΑ ΦΡΟΥΡΑ


Shostakovich

Y. Meitus (1903-1997) Overture opera

The Young Guard Suite, Op. 75a (arr. L. Atovmyan)

Death of the Heroes

Правда» 27 января 1942 Очерк_Таня_-_Лидов_и_Струнников
Πράβδα 27 Γενάρη 1942 - Τάνια κι οι σύντροφοί της

🔸 Η Ζόγια γεννήθηκε τη μέρα που πέθανε ο Λένιν. Τα παιδικά της χρόνια συμπίπτουν με την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και τη δημιουργία του σύγχρονου σοβιετικού κράτους. Από μικρή θα δείξει κλίση στο διάβασμα και κυρίως για βιβλία της Ιστορίας και της κλασικής ρωσικής λογοτεχνίας. Ο θάνατος του πατέρα ενός συμμαθητή και φίλου της στον εμφύλιο της Ισπανίας θα της αποκαλύψει μια άλλη πραγματικότητα, τον κίνδυνο του φασισμού, αλλά ταυτόχρονα θα εμπεδώσει μέσα της την έννοια του καθήκοντος και της αγάπης προς την πατρίδα που μπορεί να φτάσει την ύστατη αυτοθυσία.
🔸 Θα γίνει ένα από τα πιο δραστήρια μέλη της Κομμουνιστικής Νεολαίας κι όταν ξεσπάσει ο πόλεμος θα ζητήσει να πάει στα μετόπισθεν μαζί με τους παρτιζάνους, θα συλληφθεί σε μια απόπειρα σαμποτάζ, θα βασανιστεί άγρια και θα απαγχονιστεί.
Τα επόμενα χρόνια, αμέτρητοι δρόμοι, δεκάδες κολχόζ και πρωτοπόρες σοβιετικές οργανώσεις ονομάστηκαν Zoya Kosmodemyanskaya. Επίσης Σοβιετικοί ποιητές, συγγραφείς, καλλιτέχνες και γλύπτες αφιέρωσαν τις εργασίες τους στη Ζόγια, που ήταν γνωστή και με το όνομα Τάνια (ήταν το παρτιζάνικο όνομά της).

🔸Επίσης χτίστηκαν μνημεία προς τιμήν -μεταξύ αυτών όχι μακριά από το χωριό της, στο Petrischevo (το κατασκεύασαν οι γλύπτες Α. Ikonnikov και Β.Α. Feodorov).

Στην Ουκρανία γκρέμισαν άγαλμα της Ζόγια
Στην Ελλάδα την θυμόμαστε και την ΤΙΜΟΥΜΕ 

 


21η Απρίλη 2022 | Chernihiv - Ουκρανία
Γκρέμισμα μνημείου της Zoya Kosmodemyanskaya στην αυλή του σχολείου
Ολοκληρώνουμε την ιστορική μας αποστολή καθαρίζοντας τη χώρα μας από σκουπίδια", είπε ο δράστης, που ανέβασε και το βίντεο

“Η Νέα Φρουρά” 
εξαιρετικό επίτευγμα της τέχνης
του σοσιαλιστικού ρεαλισμού

Η " ΝΕΑ ΦΡΟΥΡΑ "είναι ένας φλογερός ύμνος  προς τιμήν της σοβιετικής νεολαίας, όλου του σοβιετικού λαού, ο  οποίος νίκησε τους εχθρούς του. 
Ένα μυθιστόρημα σχετικά με τον καθοριστικό ρόλο του κόμματος, την ικανότητα του σοβιετικού μας συστήματος,  τον θρίαμβο του σοσιαλισμού.
Η «νεαρή φρουρά» ήταν τόσο πολυεθνική όσο ο πληθυσμός αυτών των νότιων περιοχών της ΕΣΣΔ… Ρώσοι, Ουκρανοί (μεταξύ τους ήταν Κοζάκοι), Αρμένιοι, Λευκορώσοι, Εβραίοι, Αζερμπαϊτζάν και Μολδαβοί, που ήταν έτοιμοι να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον ανά πάσα στιγμή, πολέμησαν εναντίον των Ναζί.
"Αν η ιστορία ενός πολιτισμού και μιας από τις μεγαλύτερες στιγμές της πρέπει να εκφραστεί μόνο από ένα λογοτεχνικό έργο, τότε στη Σοβιετική Ένωση η ΝΕΑ ΦΡΟΥΡΑ του Α. Φαντέγιεφ μπορεί να χρησιμεύσει ως τέτοιο έργο",
«Η Νέα Φρουρά» είναι ένα νέο εξαιρετικό επίτευγμα της τέχνης του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, μια νέα απογείωση του αξιοσημείωτου ταλέντου  του Α.Φαντέγιεφ
«Χρειαζόμαστε τη μεγαλύτερη οργάνωση, την πειθαρχία και την ψυχραιμία, σε συνδυασμό με την λεβεντιά των μπολσεβίκων Δεν αμφιβάλλουμε ότι η νίκη θα είναι δική μας.
Οι συγγραφείς της σοβιετικής χώρας γνωρίζουν το καθήκον τους σε αυτήν την αποφασιστική μάχη».  

Σεργκέι Γκεράσιμοφ

Ο Sergei Gerasimov (Серге́й Апполина́риевич Гера́симов | 1906–1985) ήταν ένας από τους σημαντικότερους σοβιετικούς σκηνοθέτες και σεναριογράφους. Η παλαιότερη σχολή κινηματογράφου στον κόσμο, το VGIK, φέρει το όνομά του. Ο Gerasimov ξεκίνησε την κινηματογραφική του καριέρα ως ηθοποιός το 1924. Αργότερα, του ανατέθηκε να μεταφέρει στην οθόνη λογοτεχνικά κλασικά του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Οι επικές προβολές της νουβέλας “Νέα Φρουρά“ του Α. Φαντέγιεφ  (1948) και του μιχαήλ Σολόχωφ “ο ήρεμος Δον (1957-58)
εκθειάστηκαν ως υποδειγματικές. Κατά τη διάρκεια αρκετών δεκαετιών της διδασκαλίας τους στο VGIK, ο Γκεράσιμοφ και η σύζυγός του Ταμάρα Μακάροβα προετοίμασαν πολλές γενιές Σοβιετικών ηθοποιών. Στην τελευταία του ταινία έπαιξε τον Λέοντα Τολστόι, ενώ η Μακάροβα ήταν η σύζυγος του Έχει πολυάριθμα βραβεία στο ιστορικό του, ενώ υπήρξε για πολλά χρόνια Πρόεδρος και μέλος της Κριτικής Επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας. Το 1967 η ταινία του “ο Δημοσιογράφος” κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο 5ο διεθνές φεστιβάλ
της Μόσχας.

Αλεξάντρ Φαντέγιεφ

Συγγραφέας -γεννήθηκε το 1901, από το 1908 ζούσε στην Άπω Ανατολή. Μεγάλωσε σε οικογένεια επαγγελματιών επαναστατών. Όταν σπούδαζε στην Εμπορική Σχολή του Βλαδιβοστόκ (1912-1918) συνδέθηκε με τους μπολσεβίκους -μέλος του ΠΚΚ (μπ) από το 1918.
Το 1923 έγραψε τη νουβέλα “Ενάντια στο ρεύμα” ενώ έγινε πλατιά γνωστός με το μυθιστόρημα “Συντριβή” για τον παρτιζάνικο πόλεμο στην Άπω Ανατολή. Στον Εμφύλιο Πόλεμο αφιερώνει και το μυθιστόρημα “Ο τελευταίος από τους Ουντέγκε”, ενώ στα χρόνια του Μεγάλου Πατριωτικού Πόλεμου έγραψε άρθρα και χρονογραφήματα για τον ηρωικό αγώνα του σοβιετικού λαού.  Μεταπολεμικά δημοσίευσε τη “Νέα Φρουρά” που του χάρισε μια από τις κορυφαίες θέσεις στη σοβιετική λογοτεχνία. Ο Φαντέγιεφ ξανάγραψε κάποια κομμάτια, έπειτα από κριτική που του ασκήθηκε στην Πράβντα το 1947, και κυκλοφόρησε με τη νέα της μορφή το 1951. Η αναθεώρηση δημοσιευμένων έργων, στην καλύτερη περίπτωση, ήταν μια πρακτική που συνηθίζονταν την εποχή εκείνη…

Διετέλεσε μέλος της ΚΕ του ΚΚΡ(μπ) από το 1939, χρονιά που ανέλαβε για πρώτη φορά Γενικός Γραμματέας της Ένωσης Σοβιετικών Συγγραφέων ως το 1944. Ακόμα, επισκέφθηκε την Ισπανία το 1937 κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, παίρνοντας μέρος στο Δεύτερο Συνέδριο Διεθνιστών Συγγραφέων για την Υπεράσπιση της Κουλτούρας. Επίσης, διετέλεσε αντιπρόεδρος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης, βουλευτής του Ανώτατου Σοβιέτ ενώ τιμήθηκε και με δύο παράσημα Λένιν.

Στις αρχές της δεκαετίας του 50 άρχισε να εκφράζει πιο συχνά της δυσαρέσκειά του σχετικά με την πολιτική του Κόμματος στον καλλιτεχνικό τομέα, τάση που εκδηλώθηκε και από άλλους την εποχή εκείνη. Συμφωνούσε όμως με τη γενική της κατεύθυνση, κρατώντας τη θέση του. Με το θάνατο του Στάλιν, έγραψε εκθέσεις προς την Κεντρική Επιτροπή –που αγνοήθηκαν, ενώ άρχισε να παραγκωνίζεται από την ηγεσία της Ένωσης Συγγραφέων. Έτσι στις 13 Μαΐου 1956, περίπου δύο χρόνια μετά την απομάκρυνσή του από τη θέση του γραμματέα, αλκοολικός και καταθλιπτικός αυτοκτονεί. Στο σημείωμα της αυτοκτονίας του γράφει:

Προς την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ

Μου είναι αδύνατο να ζήσω περαιτέρω αφού η τέχνη στην οποία έχω αφιερώσει τη ζωή μου έχει καταστραφεί από την αυτάρεσκη, αδαή ηγεσία του Κόμματος και δεν μπορεί να διορθωθεί πλέον. Τα καλύτερα στελέχη της λογοτεχνίας- που αριθμούν πολύ περισσότερο από όσο θα μπορούσαν καν να φανταστούν οι τσαρικοί σατράπηδες- έχουν βιολογικά εξοντωθεί ή έχουν πεθάνει εξ’ αιτίας της εγκληματικής συνενοχής αυτών της εξουσίας. Οι καλύτεροι άνθρωποι της λογοτεχνίας πέθαναν σε μια αφύσικα νεαρή ηλικία· όλοι οι υπόλοιποι που ήταν ικανοί-ακόμη και στο μικρότερο βαθμό- να παράγουν αληθινά έργα αξίας πέθαναν πριν φτάσουν τα 40–50 έτη.

Η λογοτεχνία- αυτό το Ιερό- δόθηκε για εξόντωση στους γραφειοκράτες και στα πιο οπισθοδρομικά στοιχεία του λαού, και, από τα υψηλότερα δικαιοδοτικά όργανα- όπως τη Διάσκεψη της Μόσχας και το 20ο Συνέδριο του Κόμματος, ήρθε ένα νέο σύνθημα  ‘’Εμπρός!’’. Η οδός μέσω της οποίας σκοπεύουν να διορθώσουν την κατάσταση προκαλεί αγανάκτηση. Συγκέντρωσαν μια ομάδα από αδαείς, με την εξαίρεση λίγων έντιμων ανθρώπων που βρήκαν τον εαυτό τους ακριβώς στην ίδια κατάσταση διωγμού και επομένως αδυνατούν να πουν την αλήθεια- και τα συμπεράσματά τους είναι βαθιά αντι-Λενινιστικά γιατί προκύπτουν από γραφειοκρατικές συνήθειες, συνοδευμένες από την απειλή του ίδιου ροπάλου.

Με τι αίσθημα ελευθερίας και ανοιχτότητας εισήλθε η γενιά μου στη λογοτεχνία κατά τη διάρκεια της ζωής του Λένιν· τι απεριόριστη δύναμη υπήρχε στην ψυχή μας, και τι όμορφα έργα δημιουργήσαμε και ακόμη θα μπορούσαμε να έχουμε δημιουργήσει!

Μετά το θάνατο του Λένιν μας υποβίβασαν σε επίπεδο παιδιών· μας κατέστρεψαν· μας απείλησαν ιδεολογικά και το αποκάλεσαν  ‘’το πνεύμα του Κόμματος’’. Και τώρα, όταν θα μπορούσαν να διορθωθούν όλα, πρωτογονισμός και αμάθεια- μαζί με μια αισχρή δόση αυτοπεποίθησης- εκδηλώνονται σε αυτούς ακριβώς που υποτίθεται ότι διορθώνουν τα πάντα. Η λογοτεχνία έχει τεθεί υπό τον έλεγχο ατάλαντων, μικροπρεπών, μνησίκακων ανθρώπων. Αυτά τα λίγα άτομα που έχουν διατηρήσει το άγιο φως στις ψυχές τους, βρίσκουν τον εαυτό τους στη θέση των παριών και-λόγω της ηλικίας τους- θα χαθούν σύντομα. Και δεν υπάρχει πλέον κανένα ερέθισμα στην ψυχή για να δημιουργήσουν…

Γεννημένος για σπουδαίο δημιουργικό έργο στο όνομα του Κομμουνισμού, συνδεόμενος με το Κόμμα για σχεδόν 60 χρόνια, με τους εργάτες και τους αγρότες, προικισμένος από τον Θεό με ένα ασυνήθιστο ταλέντο, γέμισα με τις πιο ευγενείς σκέψεις και συναισθήματα, που μπορούν να γεννηθούν μόνο από τη ζωή του λαού, ενωμένου με τις εξαιρετικές ιδέες του Κομμουνισμού.

Αλλά μετατράπηκα σε άλογο που σύρει ένα κατεστραμμένο κάρο. Όλη μου τη ζωή σύρθηκα κάτω από το φορτίο πληκτικών, αδικαιολόγητων, αμέτρητων γραφειοκρατικών καθηκόντων, που ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να έχει φέρει εις πέρας. Και ακόμη και τώρα, όταν συνοψίζεις τη ζωή μου, είναι ανυπόφορο να ανακαλείς το πλήθος από φωνές, επιπλήξεις, κηρύγματα και απλά ιδεολογικά ελαττώματα που έπεφταν βροχή πάνω μου, ένα άτομο στο οποίο οι άνθρωποί μας θα έπρεπε να είναι δικαιολογημένα περήφανοι λόγω της αυθεντικότητας και της πραγματικής σεμνότητας του βαθέως κομμουνιστικού μου ταλέντου. Η λογοτεχνία, ο πολυτιμότερος καρπός της νέας τάξης, έχει εξευτελιστεί, καταδιωχθεί και καταστραφεί. Η αυταρέσκεια των νεόπλουτων στα μεγάλα διδάγματα του Λένιν- ακόμη και όταν ορκίζονται πίστη σε αυτά- έχει οδηγήσει στην πλήρη δυσπιστία μου για αυτούς. Από αυτούς μπορούμε να περιμένουμε χειρότερα από ότι από τον σατράπη Στάλιν. Αυτός τουλάχιστον ήταν μορφωμένος, αυτοί όμως είναι αδαείς.

Η ζωή μου ως συγγραφέα χάνει κάθε νόημα, και αφήνω αύτη τη ζωή με μεγάλη χαρά, βλέποντάς το σαν μια απαλλαγή από αυτή τη θλιβερή ύπαρξη, που μικρότητα, ψέματα και συκοφαντία πέφτουν βροχή πάνω σου. Η τελευταία μου ελπίδα ήταν να πω όλα αυτά στους ανθρώπους που ηγούνται της κυβέρνησης, αλλά στο πέρασμα τριών χρόνων δεν μπόρεσαν να με δεχθούν, παρά τα αιτήματά μου.

Ζητώ να θαφτώ δίπλα στη μητέρα μου.
          Α. Φαντέγιεφ | 13/V.56

Νέα φρουρά/2τομο/ΕΚΔΟΣΕΙΣ <ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ>