 |
Η κυρία Χλόη Ο Captain Σταμάτης της Fata Morgana  |
Ήμουν δεν ήμουν 10 όταν έπεσε στα χέρια μου ένα παλιό το βιβλίο του πατέρα Le Phare du bout du monde με πολύ ωραίες φωτογραφίες, λίγο αργότερα ήρθε σπίτι "Ο Φάρος στην Άκρη του Κόσμου" έκδοση της "Ατλαντίδας" (Πεχλιβανίδη) και μετά το κόκκινο (εκδοτικός οίκος "Αστήρ"). Για την ιστορία πρόκειται για μυθιστόρημα του Γάλλου " πατέρας της επιστημονικής φαντασίας" Ιουλίου Βερν που γράφτηκε το 1901 και εκδόθηκε μετά τον θάνατό του (1905) με φαροφύλακες σε ένα απομονωμένο νησί που πολεμούν εναντίον πειρατών. Τοποθεσία Isla de los Estados (νήσος Εστάδος) _Faro de San Juan de Salvamento (φάρος Αι Γιάννη του Σωτήρος), στομακρινό Αρχιπέλαγος της Tierra del Fuego (Γης του Πυρός __μεγάλο νησιωτικό αρχιπέλαγος στο νοτιότερο άκρο της Νοτίου Αμερικής, γνωστό ως "το τέλος του κόσμου", που χωρίζεται ανάμεσα σε Χιλή και Αργεντινή, διαθέτοντας μοναδική άγρια φύση.
Ο _γνωστός σε όλους μας φάρος είναι (ήταν) ένα ειδικής και τυποποιημένης κατασκευής ορατό από μακριά κτίσμα με το άνω μέρος ειδικό μηχανισμό φωτοβολίας για την ασφαλή ναυσιπλοΐα. Σημαντικοί κοντινοί μας στην αρχαιότητα ο Φάρος της Αλεξάνδρειας και ο Κολοσσός της Ρόδου. Κάποτε ήταν αναγκαστικά επανδρωμένοι με τους θρυλικούς φαροφύλακες, σήμερα είναι πλέον όλα αυτόματα και το οπτικό τύπου Φρενέλ διοπτρικό στοιχείο (με επάλληλους οριζόντιους και κάθετους ομόκεντροι δακτυλίους περιμετρικά) έχει αντικατασταθεί με leds που "κάνουν παιχνίδι", ενώ τελευταία άρχισαν να λειτουργούν και φάροι με ατομική ενέργεια. Πέρα βέβαια από το γεγονός ότι τα σύγχρονα σκάφη __ακόμη και τα μικρά, έχουν πολύ εξελιγμένα συστήματα πλοήγησης (αυτόματο πιλότο κλπ) που κάνουν τους φάρους διακοσμητικούς
Περισσότερα εδώ
Με εξαίρεση Ρώσικα Маяк και Γερμανικά Leuchtturm ο "φάρος" αποτελεί διαχρονικό ελληνικής ρίζας δάνειο (ελληνιστική κοινή φάρος, αρχαία ελληνική Φάρος (νησί) αιγυπτιακά Φάρος ένα νησάκι έξω από την Αλεξάνδρεια (το "μεγάλο σπίτι"). Το όνομα εμφανίζεται ήδη στον Όμηρο, πολλούς αιώνες πριν ιδρυθεί η Αλεξάνδρεια. Στην Οδύσσεια διαβάζουμε: νῆσος ἔπειτά τις ἔστι πολυκλύστῳ ἐνὶ πόντῳ Αἰγύπτου προπάροιθε, Φάρον δέ ἑ κικλήσκουσι, δλδ: "Στη θάλασσα είναι ένα νησί την πολυκυματούσα, μπροστά μπροστά στην Αίγυπτο και Φάρο τ’ ονομάζουν" (μετάφραση του Ζ. Σιδέρη).
Νησίον δὲ τὸ ἀντικρὺ Φάρος ὀνομασίαν | εἶχεν, ὅθεν καὶ πύργον του μὲ κλῆσιν τὴν ἰδίαν | ὠνόμασαν καὶ ἐξ αὐτοῦ ὅλοι οἱ πύργοι φάροι | λέγονται, οἵπερ ἔχουσι τὴν νύκτα φῶς φανάρι, ἵνα οἱ ἀρμενίζοντες βλέπουσι τὸ μπογάζι, ὁπόταν εἶναι ταραχή, φορτούνα τοὺς πειράζει.
Πύργος, κτίριο ή άλλος τύπος φυσικής κατασκευής που έχει σχεδιαστεί για να εκπέμπει φως από ένα σύστημα λαμπτήρων και φακών ως ναυτικό βοήθημα για τους ναυτικούς στη θάλασσα ή σε εσωτερικές πλωτές οδούς. Οι φάροι σηματοδοτούν επικίνδυνες ακτές, επικίνδυνα ύφαλα, βράχους και ασφαλείς εισόδους σε λιμάνια. Βοηθούν επίσης στην αεροπλοΐα. Κάποτε χρησιμοποιούνταν ευρέως, αλλά ο αριθμός των λειτουργικών φάρων έχει μειωθεί λόγω του κόστους συντήρησης και της εμφάνισης πολύ φθηνότερων, πιο εξελιγμένων και πιο αποτελεσματικών ηλεκτρονικών συστημάτων πλοήγησης.
Ιστορία \ Αρχαίοι φάροι
Πριν από την ανάπτυξη σαφώς καθορισμένων λιμανιών, οι ναυτικοί καθοδηγούνταν από φωτιές που ήταν χτισμένες στις κορυφές των λόφων. Δεδομένου ότι η ανύψωση της φωτιάς βελτίωνε την ορατότητα, η τοποθέτηση της σε μια "πλατφόρμα" έγινε μια πρακτική που οδήγησε στην ανάπτυξη του φάρου. Στην αρχαιότητα, λειτουργούσε περισσότερο ως δείκτης εισόδου σε λιμάνια παρά ως προειδοποιητικό σήμα για υφάλους και ακρωτήρια, σε αντίθεση με πολλούς σύγχρονους. Η πιο διάσημη κατασκευή από την αρχαιότητα ήταν ο Φάρος της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο, ο οποίος κατέρρευσε μετά από μια σειρά σεισμών μεταξύ 956 και 1323.
Η σύγχρονη εποχή των φάρων ξεκίνησε στις αρχές του 18ου αιώνα, καθώς ο αριθμός τους αυξήθηκε σημαντικά λόγω των πολύ υψηλότερων επιπέδων διατλαντικού εμπορίου. Οι πρόοδοι στη δομική μηχανική και ο νέος και αποτελεσματικός εξοπλισμός φωτισμού επέτρεψαν τη δημιουργία μεγαλύτερων και πιο ισχυρών φάρων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ήταν εκτεθειμένοι στη θάλασσα. Η λειτουργία των φάρων άλλαξε σταδιακά από την ένδειξη λιμένων στην παροχή ορατής προειδοποίησης για κινδύνους στη ναυτιλία, όπως βράχοι ή ύφαλοι.
Οι Eddystone Rocks (ομάδα βράχων που έχει σαρωθεί από τη θάλασσα και διαβρωθεί 9 μίλια ΝΔ του Rame Head στην Κορνουάλη της Αγγλίας). Για αιώνες, αποτελούν κίνδυνο για τα πλοία στις προσεγγίσεις προς τη Μάγχη και το λιμάνι του Πλύμουθ. Υπήρχαν τέσσερις φάροι στους βράχους Eddystone. Ο πρώτος που κατασκευάστηκε εκεί ήταν μια απλή οκταγωνική ξύλινη κατασκευή, αγκυροβολημένη σε 12 σιδερένιες δοκούς στερεωμένες στο βράχο, και χτίστηκε από τον Henry Winstanley από το 1696 έως το 1698. Ο φάρος του ήταν ο πρώτος πύργος στον κόσμο που ήταν πλήρως εκτεθειμένος στην ανοιχτή θάλασσα.
Ο πολιτικός μηχανικός John Smeaton ανακατασκεύασε τον φάρο από το 1756 έως το 1759. Ο πύργος του σηματοδότησε ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός στο σχεδιασμό των φάρων και παρέμεινε σε χρήση μέχρι το 1877. Μοντελοποίησε το σχήμα του φάρου του σε αυτό της βελανιδιάς, χρησιμοποιώντας γρανιτένια μπλοκ. Ανακάλυψε ξανά και χρησιμοποίησε τον "υδραυλικό ασβέστη", μια μορφή σκυροδέματος που πήζει κάτω από το νερό που χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαίοι, και ανέπτυξε μια τεχνική στερέωσης των γρανιτένιων μπλοκ μεταξύ τους χρησιμοποιώντας αρθρώσεις χελιδονοουράς και μαρμάρινους πείρους _ Ο υδραυλικός ασβέστης (HL) είναι ένας γενικός όρος για μια ποικιλία ασβέστη διαφορετική από το οξείδιο του ασβεστίου (άσβεστος) που πήζει με ενυδάτωση και αποτελείται από πυριτικό και αργιλικό ασβέστιο, ενώσεις που μπορούν να σκληρυνθούν σε επαφή με το νερό. Αντίθεση με το υδροξείδιο του ασβεστίου, (σβησμένος ασβέστης) και χρησιμοποιείται για την παρασκευή ασβεστοκονιάματος, το οποίο πήζει με ενανθράκωση (επαναπορροφώντας διοξείδιο του άνθρακα _CO2 από τον αέρα). Το χαρακτηριστικό της χελιδονοουράς χρησίμευσε για τη βελτίωση της δομικής σταθερότητας, αν και ο Smeaton έπρεπε επίσης να μειώσει το πάχος του πύργου προς την κορυφή, για την οποία καμπύλωσε τον πύργο προς τα μέσα σε μια απαλή κλίση. Αυτό το προφίλ είχε το πρόσθετο πλεονέκτημα ότι επέτρεπε σε μέρος της ενέργειας των κυμάτων να διαχέεται κατά την πρόσκρουση με τα τοιχώματα. Ο φάρος του ήταν το πρωτότυπο για τον σύγχρονο φάρο και επηρέασε όλους τους μεταγενέστερους μηχανικούς. Μια τέτοια επιρροή ήταν ο Robert Stevenson, ο ίδιος μια σημαντική προσωπικότητα στην ανάπτυξη του σχεδιασμού και της κατασκευής φάρων. Το μεγαλύτερο επίτευγμά του ήταν η κατασκευή του Bell Rock Lighthouse το 1810, ένα από τα πιο εντυπωσιακά κατορθώματα της μηχανικής της εποχής. Αυτή η κατασκευή βασίστηκε στο σχέδιο του Smeaton, αλλά με πολλά βελτιωμένα χαρακτηριστικά, όπως η ενσωμάτωση περιστρεφόμενων φώτων, που εναλλάσσονταν μεταξύ κόκκινου και λευκού. Ο Stevenson εργάστηκε για το Northern Lighthouse Board για σχεδόν πενήντα χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων σχεδίασε και επέβλεψε την κατασκευή και αργότερα τη βελτίωση πολυάριθμων φάρων. Καινοτόμησε στην επιλογή των πηγών φωτός, των βάσεων, του σχεδιασμού ανακλαστήρων, της χρήσης φακών Fresnel και στα συστήματα περιστροφής και ολίσθησης, παρέχοντας στους φάρους μεμονωμένες υπογραφές που τους επέτρεπαν να αναγνωρίζονται από τους ναυτικούς. Εφηύρε επίσης το κινητό βραχίονα και τον γερανό ισορροπίας ως απαραίτητο μέρος για την κατασκευή του φάρου.
Ο Αλεξάντερ Μίτσελ σχεδίασε τον πρώτο φάρο με κοχλιωτούς πασσάλους – ο φάρος του χτίστηκε σε πασσάλους που βιδώνονταν στον αμμώδη ή λασπώδη βυθό της θάλασσας. Η κατασκευή του σχεδίου του ξεκίνησε το 1838 στις εκβολές του Τάμεση και ήταν γνωστός ως φάρος Maplin Sands, και άναψε για πρώτη φορά το 1841. Αν και η κατασκευή του ξεκίνησε αργότερα, ο φάρος Wyre στο Φλίτγουντ του Λάνκασαϊρ ήταν ο πρώτος που άναψε (1840).
Μέχρι το 1782 η πηγή φωτισμού ήταν γενικά ξύλινες πυρές ή αναμμένος άνθρακας. Η λάμπα Argand, που εφευρέθηκε το 1782 από τον Ελβετό επιστήμονα Aimé Argand, έφερε επανάσταση στον φωτισμό των φάρων με τη σταθερή άκαπνη φλόγα της. Χρησιμοποιήθηκαν πρώιμα μοντέλα __τριμμένο γυαλί το οποίο μερικές φορές ήταν χρωματισμένο γύρω από το φυτίλι. Τα μεταγενέστερα χρησιμοποιούσαν ένα μανδύα από διοξείδιο του θορίου αιωρούμενο πάνω από τη φλόγα, δημιουργώντας ένα φωτεινό, σταθερό φως. Η λάμπα Argand χρησιμοποιούσε λάδι φάλαινας, κράμβη, ελαιόλαδο ή άλλο φυτικό έλαιο ως καύσιμο, που τροφοδοτούνταν από ένα σύστημα βαρύτητας από μια δεξαμενή τοποθετημένη πάνω από τον καυστήρα. Η λάμπα κατασκευάστηκε για πρώτη φορά από τον Matthew Boulton, σε συνεργασία με τον Ζαν-Ρομπέρ Αργκάν, το 1784, και έγινε το πρότυπο για τους φάρους για πάνω από έναν αιώνα. Ο Φάρος Souter ήταν ο πρώτος φάρος που χρησιμοποίησε με επιτυχία ηλεκτρικό φως το 1875. Οι λάμπες τόξου άνθρακα του φάρου τροφοδοτούνταν από ένα ατμοκίνητο μαγνήτη. Ο John Richardson Wigham ήταν ο πρώτος που ανέπτυξε ένα σύστημα για φωτισμό αερίου των φάρων. Ο βελτιωμένος καυστήρας αερίου 'crocus' που στον Φάρο Baily (Δουβλίνο Ιρλανδίας, κοντά στην πόλη του Δουβλίνου), ήταν 13 φορές πιο ισχυρός από το πιο λαμπρό φως που ήταν γνωστό τότε. Ο καυστήρας ατμοποιημένου πετρελαίου εφευρέθηκε το 1901 από τον Arthur Kitson και βελτιώθηκε από τον David Hood στο Trinity House. Το καύσιμο εξατμιζόταν σε υψηλή πίεση και καίγονταν για να θερμανθεί ο μανδύας, δίνοντας μια απόδοση πάνω από έξι φορές μεγαλύτερη από τη φωτεινότητα των παραδοσιακών λαμπτήρων λαδιού. Η χρήση αερίου ως φωτιστικού έγινε ευρέως διαθέσιμη με την εφεύρεση του φωτός Dalén από τον Σουηδό μηχανικό Gustaf Dalén. Χρησιμοποίησε το Agamassan (Aga), ένα υπόστρωμα, για να απορροφήσει το αέριο, επιτρέποντας την αποθήκευση και, ως εκ τούτου, τη χρήση του αερίου με ασφάλεια. Ο Dalén εφηύρε επίσης την "ηλιακή βαλβίδα", η οποία ρύθμιζε αυτόματα το φως και το έσβηνε κατά τη διάρκεια της ημέρας. Η τεχνολογία ήταν η κυρίαρχη πηγή φωτός στους φάρους από το 1900 έως τη 10ετία του 1960, όταν ο ηλεκτρικός φωτισμός είχε γίνει κυρίαρχος.
Οπτικά συστήματα
Με την ανάπτυξη του σταθερού φωτισμού της λάμπας Argand, η εφαρμογή οπτικών φακών για την αύξηση και την εστίαση της έντασης του φωτός έγινε πρακτική δυνατότητα. Ο William Hutchinson ανέπτυξε το πρώτο πρακτικό οπτικό σύστημα το 1777, γνωστό ως κατοπτρικό. Αυτό το στοιχειώδες σύστημα ουσιαστικά ευθυγράμμισε το εκπεμπόμενο φως σε μια συγκεντρωμένη δέσμη, αυξάνοντας έτσι σημαντικά την ορατότητα του. Η δυνατότητα εστίασης του φωτός οδήγησε στις πρώτες περιστρεφόμενες δέσμες φάρων, όπου το φως θα εμφανιζόταν στους ναυτικούς ως μια σειρά από διαλείπουσες λάμψεις. Έγινε επίσης δυνατή η μετάδοση σύνθετων σημάτων χρησιμοποιώντας τις λάμψεις φωτός.
Ο πρώτος φακός Fresnel χρησιμοποιήθηκε το 1823 στον φάρο Cordouan στο στόμιο του εκβολέα του Gironde. Το φως του μπορούσε να φανεί από απόσταση μεγαλύτερη των 20 μιλίων. Η εφεύρεση του Fresnel αύξησε τη φωτεινότητα του φανού του φάρου κατά τέσσερα και το σύστημά του εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ευρέως.
Σύγχρονοι φάροι
Η εισαγωγή της ηλεκτροδότησης και των αυτόματων αλλαγών φανών άρχισε να καθιστά τους φαροφύλακες παρωχημένους. Για πολλά χρόνια, οι φάροι εξακολουθούσαν να έχουν φαροφύλακες, εν μέρει επειδή οι φαροφύλακες μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως υπηρεσία διάσωσης, εάν ήταν απαραίτητο. Οι βελτιώσεις στη θαλάσσια ναυσιπλοΐα και ασφάλεια, όπως το Παγκόσμιο Σύστημα Εντοπισμού Θέσης (GPS), οδήγησαν στη σταδιακή κατάργηση των μη αυτοματοποιημένων φάρων σε όλο τον κόσμο.
Αν και
αρκετοί έκλεισαν λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια, ο Καναδάς εξακολουθεί να
διατηρεί 51 φάρους με προσωπικό, κατανεμημένους περίπου ομοιόμορφα στις
ανατολικές και δυτικές ακτές, συμπεριλαμβανομένου του νησιού Machias Seal, το
οποίο διαθέτει προσωπικό για να διεκδικήσει την καναδική κυριαρχία. Οι
υπόλοιποι σύγχρονοι φάροι συνήθως φωτίζονται από ένα μόνο σταθερό φως που
αναβοσβήνει και τροφοδοτείται από ηλιακές μπαταρίες και είναι τοποθετημένος σε
έναν χαλύβδινο σκελετό πύργου. Όπου η απαίτηση ισχύος είναι πολύ μεγάλη για την
ηλιακή ενέργεια μόνο, παρέχεται κυκλική φόρτιση της μπαταρίας από μια γεννήτρια
ντίζελ. Η γεννήτρια τίθεται σε χρήση μόνο όταν η μπαταρία χρειάζεται φόρτιση,
εξοικονομώντας καύσιμα και αυξάνοντας τις περιόδους μεταξύ των συντηρήσεων.
Διάσημοι
κατασκευαστές
Ο John Smeaton είναι
αξιοσημείωτος για το σχεδιασμό του τρίτου και πιο διάσημου φάρου Eddystone,
αλλά ορισμένοι κατασκευαστές είναι γνωστοί για το έργο τους στην κατασκευή
πολλαπλών φάρων. Η οικογένεια Stevenson (Robert, Alan, David, Thomas, David
Alan και Charles) έκαναν την κατασκευή φάρων ένα επάγγελμα τριών γενεών στη
Σκωτία. Ο Ρίτσαρντ Χένρι Μπράντον σχεδίασε και κατασκεύασε 26 ιαπωνικούς φάρους
στην Ιαπωνία της εποχής Μεϊτζί, οι οποίοι έγιναν γνωστοί ως τα «παιδιά» του
Μπράντον. Ο τυφλός Ιρλανδός Αλεξάντερ Μίτσελ εφηύρε και κατασκεύασε αρκετούς
φάρους με κοχλιωτούς πασσάλους. Ο Άγγλος Τζέιμς Ντάγκλας χρίστηκε ιππότης για
το έργο του στον τέταρτο Φάρο Έντιστοουν.
Ο Υπολοχαγός Τζορτζ Μιντ του
Σώματος Μηχανικών του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών κατασκεύασε πολυάριθμους
φάρους κατά μήκος των ακτών του Ατλαντικού και του Κόλπου πριν αποκτήσει
ευρύτερη φήμη ως ο νικηφόρος στρατηγός στη Μάχη του Γκέτισμπεργκ. Ο
Συνταγματάρχης Ορλάντο Μ. Πόε, μηχανικός του Στρατηγού Γουίλιαμ Τεκούμσε Σέρμαν
στην πολιορκία της Ατλάντα, σχεδίασε και κατασκεύασε μερικούς από τους πιο
εξωτικούς φάρους στις πιο δύσκολες τοποθεσίες στις Μεγάλες Λίμνες των ΗΠΑ.
Ο Γάλλος αξιωματικός του
εμπορικού ναυτικού Μάριους Μισέλ Πασά κατασκεύασε σχεδόν εκατό φάρους κατά
μήκος των ακτών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε μια περίοδο είκοσι ετών μετά
τον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853–1856).
Σε έναν φάρο, η πηγή φωτός ονομάζεται λάμπα (είτε ηλεκτρική είτε τροφοδοτούμενη με πετρέλαιο) και το φως συγκεντρώνεται, εάν χρειάζεται, από τον φακό ή το οπτικό. Οι πηγές ενέργειας για τους φάρους στον 20ό-21ο αιώνα ποικίλλουν.
Αρχικά φωτιζόμενη από ανοιχτές φωτιές και αργότερα από κεριά, η λάμπα Argand με κοίλο φυτίλι και ο παραβολικός ανακλαστήρας εισήχθησαν στα τέλη του 18ου αιώνα. Το πετρέλαιο φάλαινας χρησιμοποιούνταν επίσης με φυτίλια ως πηγή φωτός. Η κηροζίνη έγινε δημοφιλής τη δεκαετία του 1870 και ο ηλεκτρισμός και το ακετυλένιο που προερχόταν επιτόπου από καρβίδιο του ασβεστίου άρχισαν να αντικαθιστούν την κηροζίνη γύρω στις αρχές του 20ού αιώνα. Το καρβίδιο προωθήθηκε από το φως Dalén, το οποίο άναβε αυτόματα τη λάμπα τη νύχτα και την έσβηνε την αυγή. Στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, πολλοί απομακρυσμένοι φάροι στην πρωτοπόρα __σύμφωνα με την Encyclopædia Britannica, Σοβιετική Ένωση τροφοδοτούνταν από θερμοηλεκτρικές γεννήτριες ραδιοϊσοτόπων (RTG). Αυτές είχαν το πλεονέκτημα ότι παρείχαν ενέργεια ημέρα ή νύχτα και δεν χρειάζονταν ανεφοδιασμό ή συντήρηση. Ωστόσο, μετά τις ανατροπές τη δεκαετία του 1990, τα περισσότερα από τα επίσημα αρχεία για τις τοποθεσίες και την κατάσταση αυτών των φάρων φέρεται να χάθηκαν. Με την πάροδο του χρόνου, η κατάσταση των RTG στην καπιταλιστική Ρωσία υποβαθμίστηκε, με πολλούς από αυτούς να πέφτουν θύματα βανδαλισμού και κλεφτών για παλιοσίδερα, οι οποίοι μπορεί να μην γνώριζαν το επικίνδυνο ραδιενεργό περιεχόμενο. Τα ενεργειακά αποδοτικά φώτα LED μπορούν να τροφοδοτούνται από ηλιακούς συλλέκτες, με μπαταρίες αντί για γεννήτρια ντίζελ για εφεδρική χρήση.
Πηγή φωτός
Πολλές εγκαταστάσεις φακών Fresnel έχουν αντικατασταθεί από περιστρεφόμενους αεροφάρους, οι οποίοι απαιτούν λιγότερη συντήρηση. Στους σύγχρονους αυτοματοποιημένους φάρους, το σύστημα των περιστρεφόμενων φακών συχνά αντικαθίσταται από ένα φως υψηλής έντασης που εκπέμπει σύντομες πανκατευθυντικές λάμψεις, συγκεντρώνοντας το φως στον χρόνο και όχι στην κατεύθυνση. Αυτά τα φώτα είναι παρόμοια με τα φώτα εμποδίων που χρησιμοποιούνται για να προειδοποιούν τα αεροσκάφη για ψηλές κατασκευές. Μεταγενέστερες καινοτομίες ήταν τα φώτα Vega και πειράματα με πάνελ διόδων εκπομπής φωτός (LED). Τα LED, τα οποία χρησιμοποιούν λιγότερη ενέργεια και είναι πιο εύκολα στη συντήρηση, είχαν τεθεί σε ευρεία χρήση από το 2020. Σε Αγγλία και Ιρλανδία, ~ 1/3 των φάρων είχαν μετατραπεί από πηγές φωτός πυρακτώσεως σε LED και η μετατροπή συνεχίστηκε με ~3 ετησίως. Οι πηγές φωτός έχουν σχεδιαστεί για να αναπαράγουν το χρώμα και τον χαρακτήρα του παραδοσιακού φωτός όσο το δυνατόν πιο πιστά. Η αλλαγή συχνά δεν γίνεται αντιληπτή από τους ανθρώπους της περιοχής, αλλά μερικές φορές μια προτεινόμενη αλλαγή οδηγεί σε εκκλήσεις για τη διατήρηση του παραδοσιακού φωτός, συμπεριλαμβανομένης σε ορισμένες περιπτώσεις μιας περιστρεφόμενης δέσμης. Ένα τυπικό σύστημα LED σχεδιασμένο για να ταιριάζει στο παραδοσιακό περίβλημα φακού Fresnel του 19ου αιώνα αναπτύχθηκε από το Trinity House και άλλες αρχές φάρων (κοστίζει ~20.000€, ανάλογα με τη διαμόρφωση) Έχει μεγάλα πτερύγια για την απαγωγή της θερμότητας. Η διάρκεια ζωής της πηγής φωτός LED είναι 50-100.000 ώρες, σε σύγκριση με περίπου 1.000 ώρες για μια πηγή νήματος.
Φως λέιζερ
Πειραματικές εγκαταστάσεις φώτων λέιζερ, είτε σε υψηλή ισχύ για την παροχή μιας γραμμής φωτός στον ουρανό είτε, χρησιμοποιώντας χαμηλή ισχύ, που απευθύνονται σε ναυτικούς, έχουν εντοπίσει προβλήματα αυξημένης πολυπλοκότητας στην εγκατάσταση και τη συντήρηση και υψηλές απαιτήσεις ισχύος. Η πρώτη πρακτική εγκατάσταση, το 1971 στον φάρο Point Danger (Κουίνσλαντ), αντικαταστάθηκε από ένα συμβατικό φως μετά από τέσσερα χρόνια, επειδή η δέσμη ήταν πολύ στενή για να είναι εύκολα ορατή.
Χαρακτηριστικά φωτός: Στα σχέδια, ένας παρατηρητής, αντί να βλέπει ένα συνεχές ασθενές φως, βλέπει ένα φωτεινότερο φως σε σύντομα χρονικά διαστήματα. Αυτές οι στιγμές έντονου φωτός είναι διατεταγμένες για να δημιουργήσουν ένα χαρακτηριστικό ή μοτίβο συγκεκριμένο για το φάρο. Για παράδειγμα, οι λάμψεις του Φάρου Scheveningen διαρκούν εναλλάξ 2,5 και 7,5 δευτερόλεπτα. Ορισμένα φώτα έχουν τομείς συγκεκριμένου χρώματος (συνήθως σχηματίζονται από χρωματιστά τζάμια στο φανάρι) για να διακρίνουν τις ασφαλείς περιοχές νερού από τα επικίνδυνα ρηχά νερά. Οι σύγχρονοι φάροι έχουν συχνά μοναδικούς ανακλαστήρες ή αναμεταδότες RACON επομένως η υπογραφή ραντάρ του φωτός είναι επίσης μοναδική. (σσ. RAdar beaCON: ειδικοί ηλεκτρονικοί πομποί-δέκτες transponders) που όταν ενεργοποιηθούν από το σήμα ενός πλοίου, εκπέμπουν αυτόματα ένα χαρακτηριστικό μορσικό σήμα, που εμφανίζεται στην οθόνη του ραντάρ, βοηθώντας τον καπετάνιο να αναγνωρίσει με ακρίβεια ένα σημείο ή εμπόδιο).
Φακός
Πριν από τα σύγχρονα φώτα strobe (ειδικά φώτα που αναβοσβήνουν με πολύ γρήγορο, επαναλαμβανόμενο και κοφτό ρυθμό και δημιουργούν έντονες και σύντομες λάμψεις φωτός, κάνοντας την κίνηση να φαίνεται σαν να είναι "κολλημένη" σε διαδοχικές στάσεις), οι φακοί χρησιμοποιούνταν για να συγκεντρώνουν το φως από μια συνεχή πηγή. Οι κάθετες ακτίνες φωτός της λάμπας ανακατευθύνονται σε ένα οριζόντιο επίπεδο και οριζόντια το φως εστιάζεται σε Μία ή περισσότερες κατευθύνσεις κάθε φορά, με τη δέσμη φωτός να σαρώνεται γύρω από αυτήν. Ως αποτέλεσμα, εκτός από το να βλέπει την πλευρά της δέσμης φωτός, το φως είναι άμεσα ορατό από μεγαλύτερες αποστάσεις και με ένα αναγνωριστικό χαρακτηριστικό φωτός.
Αυτή η συγκέντρωση φωτός επιτυγχάνεται με ένα περιστρεφόμενο συγκρότημα φακών. Στους πρώτους φάρους, η πηγή φωτός ήταν μια λάμπα κηροζίνης ή, παλαιότερα, μια Argand ζωικού ή φυτικού ελαίου και οι φακοί περιστρέφονταν από ένα συγκρότημα ωρολογιακού μηχανισμού που κινούνταν με βάρος και τυλίγονταν από τους φαροφύλακες, μερικές φορές και κάθε δύο ώρες (λάμπα Argand: τύπος προηγμένης λυχνίας πετρελαίου/λαδιού που εφευρέθηκε το 1780 από τον Ελβετό φυσικό Aimé Argand και έφερε τότε επανάσταση στον φωτισμό, καθώς ήταν 6-10 φορές φωτεινότερη από τις παλαιότερες καίγοντας καθαρά, χωρίς να βγάζει καπνό ή μυρωδιά). Το συγκρότημα φακών μερικές φορές επέπλεε σε υγρό υδράργυρο για να μειωθεί η τριβή. Στους πιο σύγχρονους φάρους, χρησιμοποιούνταν ηλεκτρικά φώτα και κινητήρες, που γενικά τροφοδοτούνταν από ηλεκτρικές γεννήτριες ντίζελ. Αυτά παρείχαν επίσης ηλεκτρική ενέργεια στους φαροφύλακες.
Η αποτελεσματική συγκέντρωση του φωτός από μια μεγάλη πανκατευθυντική πηγή απαιτεί έναν φακό πολύ μεγάλης διαμέτρου. Αυτό θα απαιτούσε έναν πολύ παχύ και βαρύ φακό εάν χρησιμοποιούνταν ένας συμβατικός. Ο φακός Fresnel (freɪˈnɛl) εστίαζε το 85% του φωτός μιας λάμπας σε σύγκριση με το 20% που εστίαζαν οι παραβολικοί ανακλαστήρες της εποχής. Ο σχεδιασμός του επέτρεπε την κατασκευή φακών μεγάλου μεγέθους και μικρού εστιακού μήκους χωρίς το βάρος και τον όγκο του υλικού στα συμβατικά σχέδια φακών.
Οι φακοί φάρων Fresnel κατατάσσονται κατά σειρά, ένα μέτρο της διαθλαστικής ισχύος, με έναν φακό πρώτης τάξης να είναι ο μεγαλύτερος, πιο ισχυρός και ακριβότερος και έναν φακό έκτης τάξης να είναι ο μικρότερος. Η σειρά βασίζεται στην εστιακή απόσταση του φακού. Ένας φακός πρώτης τάξης έχει το μεγαλύτερο εστιακό μήκος, με τον έκτο να είναι ο μικρότερος. Οι παράκτιοι φάροι χρησιμοποιούν γενικά φακούς πρώτης, δεύτερης ή τρίτης τάξης, ενώ τα φώτα λιμανιών και οι φάροι χρησιμοποιούν φακούς τέταρτης, πέμπτης ή έκτης τάξης. Μερικοί φάροι, όπως αυτοί στο Cape Race, Newfoundland, και στο Makapuu Point, Χαβάη, χρησιμοποίησαν έναν πιο ισχυρό υπερακτινοβολικό φακό Fresnel που κατασκευάστηκε από την εταιρεία Chance Brothers.
Κτιριακά στοιχεία
Ενώ τα κτίρια των φάρων διαφέρουν ανάλογα με την τοποθεσία και τον σκοπό, τείνουν να έχουν κοινά στοιχεία. Ο σταθμός περιλαμβάνει τον πύργο του φάρου και όλα τα βοηθητικά κτίρια, όπως τους χώρους διαβίωσης του φύλακα, το καύσιμο, και το κτίριο σηματοδότησης ομίχλης. Ο ίδιος ο Φάρος αποτελείται από μια δομή πύργου που στηρίζει το δωμάτιο των φαναριών όπου λειτουργεί το φως. Το δωμάτιο των φαναριών είναι το γυάλινο περίβλημα στην κορυφή που περιέχει τη λάμπα και τον φακό. Τα γυάλινα τζάμια καταιγίδας υποστηρίζονται από μεταλλικά muntins (ράβδους υαλοπινάκων) που εκτείνονται κάθετα ή διαγώνια. Στην κορυφή του δωματίου των φαναριών υπάρχει ένας ανεμιστήρας προστασίας από καταιγίδες σχεδιασμένος για να απομακρύνει τον καπνό των λαμπτήρων και τη θερμότητα που συσσωρεύεται στο γυάλινο περίβλημα. Ένα αλεξικέραυνο και ένα σύστημα γείωσης που συνδέονται με την μεταλλική στέγη με τρούλο παρέχουν έναν ασφαλή αγωγό για τυχόν κεραυνούς. Ακριβώς κάτω από το δωμάτιο των φαναριών υπάρχει συνήθως ένα Δωμάτιο Φυλάξεων ή Δωμάτιο Υπηρεσίας όπου φυλάσσονταν καύσιμα και άλλα εφόδια και όπου ο φύλακας ετοίμαζε τα φανάρια για τη νύχτα και συχνά στεκόταν σκοπιά. Οι μηχανισμοί ρολογιού (για την περιστροφή των φακών) βρίσκονταν επίσης εκεί. Σε έναν πύργο φάρου, μια ανοιχτή πλατφόρμα που ονομάζεται στοά βρίσκεται συχνά έξω από το δωμάτιο βάρδιας (Κύρια Στοά) ή Δωμάτιο Φαναριών (Στοά Φαναριών). Αυτή χρησιμοποιούνταν κυρίως για τον καθαρισμό του εξωτερικού των παραθύρων του Δωματίου Φαναριών.
Οι φάροι που βρίσκονται κοντά ο ένας στον άλλο και έχουν παρόμοιο σχήμα είναι συχνά βαμμένοι με ένα μοναδικό μοτίβο, ώστε να μπορούν εύκολα να αναγνωριστούν κατά τη διάρκεια της ημέρας, μια σήμανση γνωστή ως ημερήσια ένδειξη. Το ασπρόμαυρο σπειροειδές μοτίβο του φαρικού στύλου του Cape Hatteras είναι ένα παράδειγμα. Το Race Rocks Light στη δυτική Καναδά είναι βαμμένο σε οριζόντιες ασπρόμαυρες λωρίδες για να ξεχωρίζει στον ορίζοντα.
Σχεδιασμός
Για αποτελεσματικότητα, η λάμπα πρέπει να είναι αρκετά υψηλά ώστε να είναι ορατή πριν μπει στον κίνδυνο το πλοίο. Η γεωγραφική εμβέλεια (ή γεωγραφική φωτοβολία) ενός φάρου υπολογίζεται τριγωνομετρικά λόγω της καμπυλότητας της Γης. Η μέγιστη απόσταση ορατότητας __η εμβέλεια του φάρου (d) σε ναυτικά μίλια προκύπτει από το άθροισμα των αποστάσεων του ορίζοντα του φάρου και του παρατηρητή, χρησιμοποιώντας τον τύπο: \ d = 2.08 \ times (\ sqrt (h_f) + \ sqrt (h_p) sqrt = τετραγωνική ρίζα, όπου h είναι το ύψος πάνω από το νερό d η απόσταση από τον φάρο μέχρι τον ορίζοντα σε ναυτικά μίλια
Όπου υπάρχει ψηλός βράχος, μια μικρότερη κατασκευή μπορεί να τοποθετηθεί στην κορυφή, όπως στο Horton Point Light. Μερικές φορές, μια τέτοια τοποθεσία πρέπει να είναι πολύ υψηλή, για παράδειγμα κατά μήκος της δυτικής ακτής των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου τα συχνά χαμηλά σύννεφα μπορούν να κρύψουν το φως. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι φάροι τοποθετούνται κάτω από την κορυφή του βράχου για να διασφαλιστεί ότι μπορούν ακόμα να είναι ορατοί στην επιφάνεια κατά τη διάρκεια περιόδων ομίχλης ή χαμηλών νεφών, όπως στο Point Reyes Lighthouse (ο ιστορικός αυτός φάρος βρίσκεται σε έναν ανεμοδαρμένο, ομιχλώδη βράχο στο δυτικό άκρο της κομητείας Marin στην Καλιφόρνια. Χτισμένος το 1870, διαθέτει ανηφορική διαδρομή 0,75 χιλιομέτρων από το χώρο στάθμευσης και 313 σκαλοπάτια κάτω από τον γκρεμό μέχρι το δωμάτιο με τους φακούς). Ένα άλλο παράδειγμα είναι στο Σαν Ντιέγκο, Καλιφόρνια: Ο φάρος Old Point Loma ήταν πολύ ψηλά και συχνά κρυβόταν από την ομίχλη, γι' αυτό και αντικαταστάθηκε το 1891 με έναν χαμηλότερο, τον φάρο New Point Loma.
Καθώς η τεχνολογία προχωρούσε, οι προκατασκευασμένες σκελετωμένες σιδερένιες ή χαλύβδινες κατασκευές έτειναν να χρησιμοποιούνται για τους φάρους που κατασκευάστηκαν τον 20ό αιώνα. Αυτοί συχνά έχουν έναν στενό κυλινδρικό πυρήνα που περιβάλλεται από μια ανοιχτή δικτυωτή στήριξη, όπως το Finns Point Range Light (κωμόπολη Pennsville της κομητείας Salem του Νιου Τζέρσεϊ. Το φωτιστικό προστέθηκε στο Εθνικό Μητρώο Ιστορικών Τόπων το 1978, για τη σημασία του στη μηχανική και έχει ενσωματωθεί στο Εθνικό Καταφύγιο Άγριας Ζωής Supawna Meadows).
Μερικές φορές ο φάρος πρέπει να κατασκευαστεί μέσα στο ίδιο το νερό. Οι φάροι αυτοί είναι τοιχοποιίες κατασκευασμένες για να αντέχουν στις επιπτώσεις του νερού, όπως ο φάρος Eddystone στη Βρετανία και ο φάρος St. George Reef Light στην Καλιφόρνια. Σε πιο ρηχούς κόλπους, οι σιδηροκατασκευές φάρων με βιδωτούς πασσάλους πακτώνονται στον πυθμένα της θάλασσας και μια χαμηλή ξύλινη κατασκευή τοποθετείται πάνω από το ανοιχτό πλαίσιο, όπως ο φάρος Thomas Point Shoal. Καθώς οι βιδωτοί πασσάλοι μπορούν να διαταραχθούν από τον πάγο, οι χαλύβδινοι φάροι caisson όπως το Orient Point Light χρησιμοποιούνται σε ψυχρά κλίματα (οι φάροι αυτοί είναι ειδικής κατασκευής θαλάσσιοι φάροι των οποίων η βάση εδράζεται σε έναν τεράστιο, κοίλο κύλινδρο ή κιβώτιο _caisson, από χάλυβα ή σκυρόδεμα που κάθεται στον βυθό της θάλασσας. Αφού ποντιστεί στη θέση του, γεμίζεται με τσιμέντο, πέτρες ή άμμο για μέγιστη σταθερότητα). Το Orient Long Beach Bar Light (Bug Light) είναι ένα μείγμα κοχλιωτού πασσάλου που μετατράπηκε σε caisson λόγω της απειλής ζημιάς από πάγο. Σκελετώδεις κοχλιωτοί σιδερένιοι πύργοι με θεμέλια πασσάλου χτίστηκαν στον ύφαλο της Φλόριντα κατά μήκος των Florida Keys, ξεκινώντας με το Carysfort Reef Light το 1852.
Σε νερά πολύ βαθιά ή με πυθμένα πολύ μαλακό για ασφαλή συμβατική κατασκευή, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα πλωτό σκάφος με ένα έντονο φως στην κορυφή αντί για έναν κανονικό φάρο τύπου κτιρίου, όπως ο πρώην φάρος Columbia. Τα περισσότερα από αυτά έχουν πλέον αντικατασταθεί από σταθερές πλατφόρμες φωτισμού (όπως το Ambrose Light) παρόμοιες με αυτές που χρησιμοποιούνται για την υπεράκτια εξερεύνηση πετρελαίου.
Φώτα σκόπευσης: Η ευθυγράμμιση δύο σταθερών σημείων στην ξηρά παρέχει στον πλοηγό μια γραμμή θέσης σκόπευση _γραμμή διέλευσης. Τα σκόπευτρα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ακριβή ευθυγράμμιση ενός σκάφους μέσα σε ένα στενό κανάλι, όπως πχ. ένα ποτάμι. Με τα ορόσημα μιας σκόπευσης να φωτίζονται με ένα σύνολο σταθερών φάρων, η νυχτερινή πλοήγηση είναι δυνατή.
Σε τέτοιους ζευγαρωμένους φάρους το πλησιέστερο φως αναφέρεται ως φάρος ή εμπρόσθια εμβέλεια και το μακρύτερο οπίσθια εμβέλεια. Το οπίσθιο φως εμβέλειας είναι σχεδόν πάντα ψηλότερο από το μπροστινό. Όταν ένα σκάφος βρίσκεται στη σωστή πορεία, τα δύο φώτα ευθυγραμμίζονται κάθετα, αλλά όταν ο παρατηρητής είναι εκτός θέσης, η διαφορά στην ευθυγράμμιση υποδεικνύει την κατεύθυνση ταξιδιού για τη διόρθωση της πορείας.
Τοποθεσία
Οι φάροι μπορεί για διάφορους λόγους να βρίσκονται στην ξηρά ή στην ανοιχτή θάλασσα. Υπεράκτιοι είναι αυτοί που βρίσκονται μακριά από το κράτος κατασκευής χρησιμοποιούνται συνήθως για την προβολή κυριαρχίας ή εδαφικών ισχυρισμών σχετικά με θαλάσσιες αξιώσεις. Παραδείγματα τέτοιων φάρων περιλαμβάνουν τον Φάρο Raffles, ο οποίος διεκδικεί τις νότιες θαλάσσιες αξιώσεις της Σιγκαπούρης, τον φάρο Subi Reef, ο οποίος διεκδικεί την αμφισβητούμενη κινεζική αξίωση για τη Νότια Σινική Θάλασσα, και τον φάρο Machias Seal Island, ο οποίος επιβεβαιώνει την αξίωση του Καναδά στη διαμάχη για τα σύνορά του με τις ΗΠΑ στον Κόλπο του Μέιν και τον Κόλπο του Φάντι. Μπορεί να υπάρχει ένας ύφαλος, ένας ύφαλος ή ένα βυθισμένο νησί αρκετά μίλια από την ξηρά. Ο τρέχων Φάρος Cordouan ολοκληρώθηκε το 1611 \ 4.3μίλια από την ακτή σε μια μικρή νησίδα, αλλά χτίστηκε πάνω σε έναν προηγούμενο που μπορεί να εντοπιστεί και είναι ο παλαιότερος σωζόμενος φάρος στη Γαλλία (Phare de Cordouan, γνωστός και ως "η Ναυαρχίδα των Φάρων". Κατασκευάστηκε μεταξύ 1584 και 1611 στις εκβολές του ποταμού Gironde στον Ατλαντικό, είναι έργο του αρχιτέκτονα Λουί ντε Φουά και από το 2021 αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO). Συνδέεται με την ηπειρωτική χώρα μέσω ενός υπερυψωμένου μονοπατιού. Ο παλαιότερος σωζόμενος ωκεάνιος υπεράκτιος φάρος είναι ο Φάρος Bell Rock στη Βόρεια Θάλασσα, στα ανοικτά των ακτών της Σκωτίας.
Άλλοι φάροι είναι χτισμένοι σε παράκτια γη, όπως κορυφές βράχων (Φάρος Point Vicente στην Καλιφόρνια), ή μπορεί, όπως ο φάρος στο Withernsea στο East Riding του Yorkshire, στην Αγγλία, να κατασκευαστεί στην ενδοχώρα για να αποφευχθεί ο κίνδυνος κατάρρευσης στη θάλασσα: ο τελευταίος βρίσκεται ~1⁄4 μίλι (400μ) από την παραλία.
Συντήρηση _ "Πέτρα-Στέρηση-Εγκαρτέρηση"
Παντού πλέον αποτελεί ένα βάρος, που τα αστικά κράτη, παραδίδουν σε σπόνσορες μέσω Αρχών Ναυτικής Ασφάλειας, Γενικών Διευθύνσεων γραφείων των Υπουργείων Ναυτιλίας κλπ.
Η σοβιετική κυβέρνηση πριν τις ανατροπές και την καπιταλιστική παλινόρθωση κατασκεύασε έναν μεγάλο αριθμό πάνω από 1.000 αυτοματοποιημένων φάρων που τροφοδοτούνταν από θερμοηλεκτρικές γεννήτριες ραδιοϊσοτόπων δλδ με ατομική ενέργεια σε απομακρυσμένες τοποθεσίες στη βόρεια Ρωσία. Λειτουργούσαν για μεγάλα χρονικά διαστήματα χωρίς εξωτερική υποστήριξη με μεγάλη αξιοπιστία. Στην πορεία _ με τις ανατροπές, πολλές εγκαταστάσεις φθείρονταν, κλάπηκαν ή βανδαλίστηκαν, ενώ μερικές δεν μπορούν καν να βρεθούν λόγω καταστροφής των αρχείων που λόγω εποχής δεν ήταν δυνατό να είναι ηλεκτρονικά. Πρόκειται για γεννήτριες (RTG) – συνήθως Beta-M, που τροφοδοτείται κυρίως από στρόντιο-90, παράγοντας αξιόπιστη θερμότητα που μετατρέπεται σε ηλεκτρική ενέργεια χαμηλής ισχύος μέσω θερμοζευγών. Αυτόνομος Σχεδιασμός: Κατασκευασμένες για να λειτουργούν επί δεκαετίες σε ακραίες βόρειες καιρικές συνθήκες χωρίς ανθρώπινη παρουσία ή εξωτερικό καύσιμο, κατά μήκος της Βόρειας Θαλάσσιας Οδού για την καθοδήγηση στρατιωτικής και εμπορικής ναυτιλίας. Η οικονομική κατάρρευση προκάλεσε εκτεταμένη παραμέληση. Κλέφτες αποσυναρμολόγησαν μονάδες για παλιοσίδερα, εκθέτοντας συχνά πυρήνες στροντίου υψηλής ραδιενέργειας και υπέστησαν σοβαρά εγκαύματα από ακτινοβολία ή οξεία ασθένεια
Μετά το 1991, η εγκατάλειψη,
η έλλειψη τεκμηρίωσης και η κλοπή μετάλλων οδήγησαν σε σοβαρούς κινδύνους
διαρροών ακτινοβολίας, προκαλώντας σημαντικές διεθνείς προσπάθειες ανάκαμψης. Η
Ρωσία συνεργάστηκε με ΗΠΑ, Νορβηγία Καναδάς κά μέσω οργανισμών όπως η Rosatom
για τη χαρτογράφηση και την ανάκτηση των μονάδων.
Καθώς οι φάροι έγιναν
λιγότερο απαραίτητοι για τη ναυσιπλοΐα, πολλές από τις ιστορικές τους
κατασκευές αντιμετώπισαν κατεδάφιση ή παραμέληση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες πχ.,
ο Εθνικός Νόμος για τη Διατήρηση των Ιστορικών Φάρων του 2000 προβλέπει τη
μεταβίβαση των κατασκευών σε ιδιωτικές μηΚυΟ
Πολλές ομάδες έχουν
σχηματιστεί για την αποκατάσταση και διάσωση φάρων σε όλο τον κόσμο,
συμπεριλαμβανομένης της Παγκόσμιας Εταιρείας Φάρων που λειτουργεί ως διεθνές
δίκτυο και τόπος συνάντησης για ομάδες και άτομα που θέλουν να προστατεύσουν
τους φάρους και να διδάξουν στο κοινό τη ναυτική ιστορία. Επειδή τη συντήρηση σε
παγκόσμιο επίπεδο των φάρων διαχειρίζονται κυρίως εθνικές ομάδες και όχι ένας
ενιαίος ενεργός κεντρικός παγκόσμιος φορέας, οι λάτρεις συνήθως στρέφονται στο "πουθενά",
Υπάρχουν και οι φίλοι Εταιρείας Φάρων Ερασιτεχνών Ραδιοφώνων, η οποία στέλνει
ερασιτέχνες ραδιοφωνικούς χειριστές για να δημοσιοποιήσουν την ανάγκη διατήρησης
απομακρυσμένων φάρων σε όλο τον κόσμο.
Σχετικά με τη χώρα μας η συντήρηση γίνεται με ευθύνη της Υπηρεσίας Φάρων του
Πολεμικού Ναυτικού, με τη συνδρομή χορηγών. Το έργο περιλαμβάνει τεχνικούς
ελέγχους, αποκατάσταση πετρόκτιστων μνημείων καθώς και τη λειτουργία των
μηχανισμών τους δείτε εδώ
%20__1.PNG)
Εικαστικά, το κιαροσκούρο του Έγκερς προσθέτει συνεχώς ατμόσφαιρα στη μινιμαλιστική πλοκή (υποψηφιότητα για Όσκαρ Φωτογραφίας στον Γιάριν Μπλάσκε), την ίδια στιγμή που ο πεισματάρης, σαδιστής Νταφόου προκαλεί τον νεαρό βοηθό του σε μια εξέλιξη ανοιχτή και ανατρεπτική.
%20__2.PNG)
%20__3.PNG)
