Marwan_Tomorrow’s Freedom ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ για τον παλαιστίνιο ηγέτη Μαρουάν Μπαργκούτι

Των Georgia & Sophia Scott στους κινηματογράφους από τις 22/1 από τη New Star _για τον φυλακισμένο Παλαιστίνιο πολιτικό ηγέτη Marwan Barghouthi _97λ

·       “Η τελευταία μέρα της κατοχής θα είναι η πρώτη μέρα της ειρήνης” Marwan Barghouthi

·       “Οι αλυσίδες μας θα σπάσουν πριν σπάσουμε εμείς, γιατί είναι στη φύση του ανθρώπου να ακούει το κάλεσμα της ελευθερίας, όποιο κι αν είναι το τίμημα” Marwan Barghouthi

·       “Αυτό που συμβαίνει στον Barghouthi είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό που συνέβη σε μένα” - Nelson Mandela, 2002

·       “Το Tomorrow’s Freedom είναι ένας θρίαμβος της ανθρωπιάς” - The Upcoming

·       “Εδώ έχουμε μια ταινία που προσφέρει κάτι σπάνια στα μέσα ενημέρωσης: Μια οραματική ματιά στο μέλλον…” - The Guardian, Peter Bradshaw

·       “Μια συγκινητική και δυνατή απεικόνιση της ενωμένης δύναμης μιας οικογένειας που στηρίζει τον πιο γνωστό πολιτικό κρατούμενο της Παλαιστίνης”- Middle East Eye, Victoria Brittain

·       Grand Prize - Festival des Libertés 2024

·       Marwan - Tomorrow’s Freedom - 2022

Μαρουάν Μπαργκούτι

Δείτε Ριζοσπάστης _από 50+ σχετικά δημοσιέυματα

·       Μαρουάν Μπαργκούτι

·       Συνέντευξη με τον Μουσταφά Μπαργκούτι: Ύψιστη ανάγκη η πολιτική συμπαράσταση στον παλαιστινιακό λαό

·       Εκκλήσεις και ευχολόγια για τις εντεινόμενες εκκαθαρίσεις _
Πεντάκις ισόβια η ποινή που προτείνει Ισραηλινός εισαγγελέας για τον ηγέτη της “Φατάχ” Μαρουάν Μπαργκούτι, ο οποίος διαμηνύει ότι “όσο υπάρχει κατοχή θα υπάρχει Ιντιφάντα”

·       Θυελλώδης η έναρξη της δίκης Μπαργκούτι

Φωτο με τα παιδιά του

Ο Μαρουάν Μπαργκούτι, Παλαιστίνιος πολιτικός ηγέτης που καταδικάστηκε και φυλακίστηκε για το ρόλο του εναντίον του Ισραή γεννήθηκε στο χωριό Κόμπαρ (Δυτική Όχθη) το 1959 και θεωρείται από τους αρχηγούς της Πρώτης και Δεύτερης intifāḍah. Αρχικά υποστήριξε τη διαδικασία ειρήνης, αλλά αργότερα (μετά το 2000) έγινε _σπρωγμένος από τα πράγματα, μέλος και ηγέτης του Τανζίμ (παραστρατιωτικός κλάδος της Φατάχ) Ο Μπαργκούτι γεννήθηκε το 1959. Σε ηλικία 15 ετών, εντάχθηκε στην Φατάχ και συνίδρυσε το Κίνημα Νέων της, όπου και συνελήφθη από το Ισραήλ τρία χρόνια αργότερα. Κατά τη διάρκεια των τεσσάρων χρόνων της πρώτης φυλάκισης του, ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση του και απέκτησε ευχέρεια στην εβραϊκή γλώσσα. Το 1983, γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Μπίρζεϊτ και πήρε το πτυχίο Ιστορίας και Πολιτικών Επιστημών το 1994, αποκτώντας σύντομα και ένα πτυχίο στις Διεθνείς Σχέσεις το 1998. Το 1984, παντρεύτηκε μια συμμαθήτρια του, την Φαδάβα Ιμπραήμ, μια εξέχουσα υποστηρίκτρια των Παλαιστινιακών κρατουμένων, η οποία αργότερα μπήκε επικεφαλής για την απελευθέρωση του συζύγου της.Συνελήφθη από τις Ισραηλινές Δυνάμεις το 2002 στη Ραμάλα, δικάστηκε και καταδικάστηκε για φόνο σε πέντε φορές ισόβια, με την κατηγορία του τρομοκράτη, κατηγορώντας τον ότι κατευθύνει πολλές επιθέσεις, συμπεριλαμβανομένων βομβιστικών επιθέσεων αυτοκτονίας, εναντίον αμάχων και στρατιωτικών στόχων.. Ο Μπαργκούτι αρνήθηκε να έχει υπεράσπιση στις κατηγορίες που του είχαν υποβληθεί, υποστηρίζοντας ότι η δίκη ήταν παράνομη και εξακολουθεί να ασκεί επιρροή στη Φατάχ μέσα από τη φυλακή. Στις διαπραγματεύσεις για την ανταλλαγή Παλαιστίνιων κρατουμένων με αιχμαλωτισμένους Ισραηλινούς στρατιώτες, η Χαμάς επέμεινε να συμπεριλάβει τον Μπαργκούτι στη συμφωνία με το Ισραήλ. Παρά τις αρχικές αναφορές ότι θα απελευθερωθεί στη συμφωνία του 2011 και μετέπειτα απορρίφθηκε από της ισραηλινές αρχές. Το 2014, κάλεσε την Παλαιστινιακή Αρχή να τερματίσει αμέσως τη συνεργασία με το Ισραήλ και κάλεσε για μια Τρίτη intifāḍah εναντίον του Ισραήλ

Marwan_Tomorrow’s Freedom

Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί επί περίπου 5 χρόνια την οικογένεια του Παλαιστίνιου πολιτικού ηγέτη Marwan Barghouthi, ο οποίος κρατείται στη φυλακή με ποινές ισόβιας κάθειρξης από το 2002. Το φιλμ δείχνει τις συνέπειες της φυλάκισης στη ζωή του ίδιου και των δικών του, συμπεριλαμβανομένων στάσεων διαμαρτυρίας, απεργιών πείνας και επισκέψεων στη φυλακή. Μέσα από προσωπικές συνεντεύξεις με την οικογένεια, υποστηρικτές και ανθρώπους που τον γνωρίζουν από κοντά, το ντοκιμαντέρ διαπραγματεύεται την πολιτική, τον αγώνα για ελευθερία, τις δυνατότητες ειρήνευσης και την προσωπική αντοχή σε ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα μέρη του σύγχρονου κόσμου.

Το ντοκιμαντέρ αποτελεί ένα βαθιά ανθρώπινο και πολιτικά ουσιαστικό κινηματογραφικό έργο, που προσεγγίζει με ευαισθησία και συνέπεια μία από τις πιο εμβληματικές μορφές του παλαιστινιακού αγώνα, τον Marwan Barghouthi. Οι σκηνοθέτριες Georgia και Sophia Scott, μέσα από πολυετή παρακολούθηση και σπάνια πρόσβαση στην οικογένεια και το περιβάλλον του πρωταγωνιστή, συνθέτουν ένα ντοκιμαντέρ που υπερβαίνει την απλή καταγραφή γεγονότων και μετατρέπεται σε στοχασμό πάνω στην έννοια της ελευθερίας, της πολιτικής αντοχής και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Η ταινία ξεχωρίζει για τη συγκινητική της εστίαση στο προσωπικό κόστος της φυλάκισης, όχι μόνο για τον ίδιο τον Barghouthi, αλλά και για τους ανθρώπους που ζουν στη σκιά της απουσίας του. Οι σκηνές οικογενειακής καθημερινότητας, οι επισκέψεις στη φυλακή και οι σιωπές που παρεμβάλλονται ανάμεσα στα λόγια δημιουργούν μια αφήγηση λιτή αλλά φορτισμένη συναισθηματικά, αποφεύγοντας τον διδακτισμό και την εύκολη δραματοποίηση. Παράλληλα, το ντοκιμαντέρ καταφέρνει να εντάξει το προσωπικό μέσα στο πολιτικό, χωρίς να χάνει την ισορροπία του. Η μορφή του Barghouthi αναδεικνύεται όχι ως μονοδιάστατο σύμβολο, αλλά ως σύνθετη πολιτική προσωπικότητα, φορέας ενός οράματος που συνδέει την αντίσταση με την προοπτική της ειρήνης. Η συχνά αναφερόμενη σύγκρισή του με τον Nelson Mandela δεν λειτουργεί ως ρητορικό τέχνασμα, αλλά ως πλαίσιο για να συζητηθεί ο ρόλος του πολιτικού κρατουμένου στην ιστορία και στη συλλογική μνήμη ενός λαού.

Πανό στήριξης
του  Marwan Barghouti
σε διαδήλωση
στο Beit Ummar

Fava, η γυναίκα του Ibrahim Barghouti

Σε αισθητικό επίπεδο, χαρακτηρίζεται από συγκρατημένη σκηνοθεσία, προσεγμένο μοντάζ και χρήση αρχειακού υλικού που ενισχύει την αίσθηση ιστορικού βάθους. Ο ρυθμός του είναι στοχαστικός, επιτρέποντας στον θεατή να αναπνεύσει και να επεξεργαστεί το βάρος των εικόνων και των μαρτυριών, χωρίς να τον καθοδηγεί συναισθηματικά με τεχνητά μέσα.

Ο Barghouti συλλαμβάνεται από τους Ισραηλινούς στη Ramallah
κατά της διάρκεια της επιχείρισης "Operation Defensive Shield"

Πανό σε διαδήλωση στο Kafr ad-Dik

Συνολικά, πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ που διακρίνεται για τη σοβαρότητα, τη συναισθηματική του ειλικρίνεια και τη βαθιά πολιτική του συνείδηση. Το Tomorrow’s Freedom δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις, αλλά ανοίγει έναν χώρο σκέψης και διαλόγου γύρω από την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και τη δυνατότητα μιας διαφορετικής προοπτικής ειρήνης, καθιστώντας το ένα σημαντικό έργο σύγχρονου πολιτικού κινηματογράφου.

Simone de Beauvoir 💥 γυναίκα 👉 ακτιβίστρια 🏅 φεμινίστρια

Κάθε φορά τέτοιες μέρες “επετειακά” τη θυμούνται διάφορες και διάφοροι …φεμινίστριες της κακιάς ώρας, οπορτουνιστές και όψιμοι επαναστάτες _1908 Γεννήθηκε στο Παρίσι, η Γαλλίδα συγγραφέας, φιλόσοφος και φεμινίστρια, Σιμόν ντε Μποβουάρ, σύντροφος του Ζαν Πολ Σαρτρ κά_ ανδρών και γυναικών ^^νυμφομανής λεσβία^^ (αυτο)χαρακτηρίζεται σεξουαλικά.

Δείτε προς το τέλος και μια προσωπική εμπειρία με την Simone de Beauvoir.
Γυναίκα με τα όλα της _την συνάντησα κάποτε φοιτητής 25 χρονος στο Παρίσι, πραγματικά εντυπωσιακή το γαλάζιο χρώμα των ματιών της διατηρούτανε ακόμη αχνά και τα χέρια της ήταν όμορφα __ όμορφη, μοναχική, λιγομίλητη, μίλαγε για διάφορα, το ταξίδι της στη Βολιβία όταν επισκέφτηκε τα ορυχεία του Ποτόζι... “Θυμάμαι μια πομπή από Ινδιάνους που τους οδηγούσαν στα ορυχεία”, διηγότανε στη φοιτητοπαρέα μας _

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους _από τη σωστή πλευρά της ιστορίας,
Καταρχήν “Φεμινισμός” _όταν οι σύγχρονοι αστικοί σχεδιασμοί “φοριούνται” στην ιστορία του γυναικείου κινήματος: Οι αγώνες για τα δικαιώματα των γυναικών δεν χαρακτηρίζονται από ταξική, πολιτική ουδετερότητα, όπως παρουσιάζεται σήμερα από την αστική και οπορτουνιστική ιστοριογραφία. Στην καλύτερη περίπτωση, μέσω της αρθρογραφίας, γίνεται μια φωτογραφική απεικόνιση της δραστηριότητας των πρώτων φεμινιστριών, αφυδατωμένη από τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές εξελίξεις της συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου της καπιταλιστικής ανάπτυξης (μέχρι τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο). Περιορίζονται σχεδόν αποκλειστικά στην προβολή κάποιων μορφών πάλης, διεκδίκησης, που χαρακτήριζαν τη δράση των πρώτων γυναικείων οργανώσεων. Η προβολή ορισμένων “φωτογραφικών” στιγμών της ιστορίας του γυναικείου κινήματος συνδέεται - και μέσω των συγκεκριμένων δημοσιευμάτων - με την αντίστοιχη παρότρυνση για την “αναβίωση” του “φεμινιστικού ακτιβισμού” στις σύγχρονες συνθήκες της καπιταλιστικής κοινωνίας.

Η προσπάθεια ανάλυσης της γέννησης και ανάπτυξης του γυναικείου κινήματος μπορεί να διαμορφώσει ορισμένα κριτήρια προβληματισμού, κριτικής προσέγγισης της συγκεκριμένης αρθρογραφίας και των επιδιώξεών της. Η ανάπτυξη ιδιαίτερων διεκδικήσεων των γυναικών στην πορεία της καπιταλιστικής ανάπτυξης δεν έγινε σε κοινωνικό και πολιτικό “κενό”. Συνδέεται με την ιστορική πορεία εξέλιξης της κοινωνικής θέσης της γυναίκας στο πλαίσιο των ταξικών - εκμεταλλευτικών κοινωνιών, με τις αντίστοιχες κοινωνικές αντιλήψεις για τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων που τις συνόδευαν, ως ιστορικό, κοινωνικό προϊόν.

Οι συνθήκες μέσα στις οποίες γεννήθηκε το γυναικείο κίνημα: Η μαζική ένταξη των γυναικών στην καπιταλιστική παραγωγή ως μισθωτών εργατριών, μετά από εκατοντάδες αιώνες που ήταν αποκλεισμένες από την κοινωνική παραγωγή και στερημένες από οποιαδήποτε κοινωνικά, πολιτικά δικαιώματα, ερχόταν σε αντίφαση με τον αποκλεισμό τους από την κοινωνική και πολιτική δράση. Αυτή η αντίφαση γέννησε το γυναικείο κίνημα, που από την αρχή διαχωρίστηκε σε δύο ρεύματα. Από τη μία, ήταν το αστικό φεμινιστικό κίνημα, που διεκδικούσε ισότητα δικαιωμάτων ανδρών και γυναικών, στοχοποιώντας ως κύρια αιτία των κραυγαλέων διακρίσεων σε βάρος της γυναίκας τη συμπεριφορά των ανδρών, περιορίζοντας τον αγώνα για τα δικαιώματα της γυναίκας στην επέκταση των αστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών και στις γυναίκες. Και από την άλλη, ήταν το κίνημα των εργατριών, που επίσης βίωναν τη γυναικεία ανισοτιμία σε κάθε πλευρά της οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής, πολιτιστικής τους ζωής σε σύμπλευση με την ταξική τους εκμετάλλευση.

Από την αρχή είχε εργατικά χαρακτηριστικά. Ο προσανατολισμός, το περιεχόμενο πάλης του δεν περιορίζονταν στις οικονομικές και συνδικαλιστικές διεκδικήσεις, στις διεκδικήσεις για την προστασία του γυναικείου οργανισμού, της μητρότητας, αλλά καθορίζονταν από την ταξική ρίζα της γυναικείας ανισοτιμίας. Πάλευε για την ενότητα της εργατικής τάξης, ανδρών και γυναικών, βέβαια, με την παρέμβαση των γυναικών της τότε επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας, στη συνέχεια των κομμουνιστριών. Η επιλεκτική παρουσίαση της δράσης του φεμινιστικού κινήματος στα πρώτα βήματά του στη σύγχρονη αρθρογραφία στοχεύει - ανάμεσα στα άλλα - να παρουσιάσει ότι το γυναικείο κίνημα χαρακτηριζόταν από ενότητα στη βάση των γυναικείων προβλημάτων, ανεξάρτητα από τα διαφορετικά ταξικά συμφέροντα των γυναικών, που καθορίζονται από τη θέση τους στις εκμεταλλευτικές σχέσεις. Επιδιώκεται να κρυφτεί ότι το καθοριστικό στοιχείο στον προσανατολισμό δράσης των πρώτων φεμινιστικών οργανώσεων ήταν η κοινωνικοταξική τους σύνθεση, που κατά βάση ήταν αστική. Προέκυψαν από αστικές οργανώσεις και αστικά πολιτικά κόμματα, απηχώντας σε κάθε ιστορική φάση τα συμφέροντα, τις αντιλήψεις μερίδων της αστικής τάξης. Κυριαρχούσαν στο περιεχόμενο και στις μορφές πάλης οι προσπάθειες μιας μερίδας μορφωμένων αστών γυναικών να διεκδικήσουν μια αναβαθμισμένη θέση στην κοινωνία, δηλαδή αστικούς εκσυγχρονισμούς στο κληρονομικό, στο οικογενειακό δίκαιο, στην Εκπαίδευση κ.λπ.

Αυτό δεν αναιρεί τη συμμετοχή εργαζόμενων γυναικών στις αντίστοιχες κινητοποιήσεις, που αποτελούσε άλλωστε απαραίτητη προϋπόθεση για την προώθηση των επιδιώξεων των αστών γυναικών. Επιβεβαιώνεται και μέσα από την ιστορική πορεία του γυναικείου κινήματος ότι οι αγώνες για τα δικαιώματα των γυναικών δεν χαρακτηρίζονται από ταξική, πολιτική ουδετερότητα, όπως παρουσιάζεται σήμερα από την αστική και οπορτουνιστική ιστοριογραφία. Οι αγώνες για τη θεσμική κατοχύρωση ορισμένων αστικών κοινωνικών δικαιωμάτων των γυναικών, όπως της πολιτικής ψήφου, αναπτύσσονταν με διαπάλη στο γυναικείο κίνημα, ευρύτερα στο εργατικό κίνημα.

...Kαι οι σύγχρονες αστικές επιδιώξεις:
Ο παραλληλισμός της γυναικείας συμμετοχής στο κίνημα από την αυγή του καπιταλισμού έως σήμερα, ως άθροισμα ιστορικών γεγονότων, υπηρετεί πολλαπλές στοχεύσεις. Αξιοποιείται για να περιβάλει με μανδύα προοδευτισμού τις σύγχρονες αστικές επιδιώξεις γύρω από τη συμμετοχή των γυναικών. Να προσανατολιστούν η σκέψη και η δράση γυναικών εργατικής, λαϊκής ένταξης ή καταγωγής σε κινητοποιήσεις με κατεύθυνση πάλης που λειτουργεί ως βαλβίδα εκτόνωσης και διαχείρισης της αυξανόμενης λαϊκής δυσαρέσκειας σε ανώδυνα κανάλια για την καπιταλιστική οργάνωση της κοινωνίας και της οικονομίας, την καπιταλιστική εξουσία. Από αυτήν τη σκοπιά, προβάλλονται οι σύγχρονες πλευρές της γυναικείας ανισοτιμίας, υπαρκτά κοινωνικά προβλήματα και διακρίσεις που βιώνουν οι γυναίκες στην οικονομική, κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική τους ζωή, αποκομμένα από την ταξική τους ρίζα, που αναπαράγονται μέσα από τους υλικούς όρους ζωής, τους εκμεταλλευτικούς μηχανισμούς χειραγώγησης και ενσωμάτωσης. Σε αυτό το έδαφος επιδιώκεται η «αναθέρμανση» του αστικού φεμινιστικού ρεύματος στο γυναικείο κίνημα, με σύγχρονο περιτύλιγμα. Απαραίτητο συστατικό είναι η προετοιμασία μιας γυναικείας αστικής “πρωτοπορίας”, για την προσέλκυση και τη στοίχιση εργαζόμενων και άνεργων γυναικών πίσω από τις αστικές αντιλήψεις και συμφέροντα. Διαχρονικό παράδειγμα αποτελεί η υπερπροβολή από τα αστικά ΜΜΕ του “φεμινιστικού ακτιβισμού” γυναικών - αστέρων του Χόλιγουντ, που ντύνονται στα μαύρα σε απονομές βραβείων διαμαρτυρόμενες για τα περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης. Στο επίκεντρο των σχετικών ρεπορτάζ η μορφή της συγκεκριμένης διαμαρτυρίας, αφήνοντας στο περιθώριο την πολύμορφη βία που υφίστανται οι γυναίκες της εργατικής τάξης, του λαού στο σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο. Η διαπάλη με τις σύγχρονες μορφές ενσωμάτωσης και χειραγώγησης χρειάζεται να αποκτήσει πιο σταθερά χαρακτηριστικά στην ιδεολογικοπολιτική παρέμβαση της ΟΓΕ, του Κόμματος (και ιδιαίτερα της ΚΝΕ) στις γυναίκες εργατικής, λαϊκής ένταξης ή καταγωγής. Η προβολή της ταξικής αντίληψης για τη συμμετοχή των γυναικών στον αντικαπιταλιστικό, αντιμονοπωλιακό αγώνα μπορεί να διαμορφώσει κριτήρια σκέψης και δράσης στην εργατική, λαϊκή συνείδηση, αναχαιτίζοντας τις αστικές επιδιώξεις.

Ταυτόχρονα, η δράση των κομμουνιστριών στους φορείς του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, του κινήματος των σύμμαχων της εργατικής τάξης στρωμάτων στην πόλη και στο χωριό, ιδιαίτερα του ριζοσπαστικού γυναικείου κινήματος, μπορεί να λειτουργήσει πολλαπλασιαστικά στις προσπάθειες ανόδου της συμμετοχής των γυναικών σε αυτούς. Συνδέεται με την ένταση των προσπαθειών και την ανάπτυξη της ικανότητας των κομμουνιστών και κομμουνιστριών, σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο, να προσανατολίζουν αποτελεσματικά τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε αντικαπιταλιστική, αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση. Η πάλη για την ισοτιμία στην εκατόχρονη ++ πορεία του ΚΚΕ: Η ιστορική διαδρομή του ΚΚΕ, που φέτος συμπληρώνει έναν αιώνα ζωής και δράσης, αποτελεί πηγή πολύτιμων διδαγμάτων για τη συμμετοχή της γυναίκας στην ταξική πάλη, για την κατάργηση της γυναικείας ανισοτιμίας, αλλά και της μήτρας που τη γέννησε: Της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, του χωρισμού της κοινωνίας σε εκμεταλλευτές και σε αυτούς που υφίστανται την εκμετάλλευση. Από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του συγκρούστηκε με αναχρονιστικές απόψεις για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, στην οικογένεια. Διεκδίκησε το δικαίωμα της ψήφου στη γυναίκα, του πολιτικού γάμου, την αναγνώριση των παιδιών εκτός γάμου, τα εργασιακά, ασφαλιστικά δικαιώματα για τις εργαζόμενες γυναίκες. Αναδεικνύεται η μεγάλη πείρα από την προσπάθεια του ΚΚΕ στη δουλειά με τις γυναίκες της εργατικής τάξης, του λαού, στην επεξεργασία πολιτικών, μαζικών στόχων διεκδίκησης και αγώνα για τις εργάτριες, για τις αυτοαπασχολούμενες, για τις άτυπα εργαζόμενες, για τις αγρότισσες. Το ΚΚΕ, στηριγμένο στην εκατοντάχρονη ++ ιστορική διαδρομή του, στις σύγχρονες επεξεργασμένες θέσεις για την κοινωνική θέση της γυναίκας, σταθερά αναδεικνύει μέσα στο εργατικό, λαϊκό κίνημα τον ιδιαίτερο ρόλο της πάλης για ισότιμα δικαιώματα στην εργασία, στη μόρφωση, στην οικογένεια, σε κάθε πτυχή της κοινωνικής δραστηριότητας και για τα δύο φύλα, αλλά και για τα δικαιώματα της γυναίκας λόγω της θέσης της στην αναπαραγωγική διαδικασία. Παλεύει για τη γυναικεία ισοτιμία σε μια κοινωνία απαλλαγμένη από τα καπιταλιστικά δεσμά.
Δείτε ενδεικτικά “Το γυναικείο ζήτημα από την πρωτόγονη κοινωνία στη σύγχρονη εποχή”, Α. Κολοντάι, εκδόσεις “Σύγχρονη Εποχή” | “Μαρξ - Ενγκελς - Λένιν για το γυναικείο ζήτημα”, εκδόσεις “Σύγχρονη Εποχή”, Αθήνα 1987 \ Women in England 1760 - 1914, Steinbach S., 2004, London: Phoenix
Δείτε επίσης η πορεία της ΟΓΕ στις τέσσερις δεκαετίες της ΚΟΜΕΠ_2012

Η συμφιλίωση του υπαρξισμού με τον μαρξισμό, σύμφωνα με τις σαρτρικές θέσεις, ο μαρξισμός, η μόνη αξιόλογη ερμηνεία της ιστορίας, καταλήγει να είναι δογματικός και φορμαλιστικός επειδή δεν λαμβάνει υπόψη του τον υπαρξισμό, τη μόνη συγκεκριμένη προσέγγιση της πραγματικότητας
Το ζήτημα της ιστορίας τίθεται από τον Σαρτρ με βάση την αντίληψή του για τον άνθρωπο, στο μέτρο που ο υπαρξισμός έχει αφετηρία τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα όντα επειδή χαρακτηρίζεται κατά τρόπο μοναδικό από τη συνείδηση και την ελευθερία του. Βεβαίως η ελευθερία είναι πάντα ελευθερία «εν καταστάσει», σύμφωνα με την έκφραση του Σαρτρ, δηλαδή εξαρτάται από μια κατάσταση αποτελούμενη από συνθήκες και όρους που προηγούνται της ελεύθερης δράσης
Στο βιβλίο του Κριτική του διαλεκτικού λόγου (1960)  ο Σαρτρ διευρύνει τις προηγούμενες αναλύσεις, εφαρμόζοντάς τες στο πεδίο της κοινωνίας και της ιστορίας. Με τον τρόπο αυτόν προσπαθεί να συμφιλιώσει τον υπαρξισμό με τον μαρξισμό …πρακτικά αναθεωρώντας οπορτουνιστικά τον μαρξισμό, ενώ σνομπάρει τον λενινισμό
Το πάθος της για τη φιλοσοφία την οδηγεί στα έδρανα της École Normale Supérieure, όπου ξεχωρίζει για την ανατρεπτική της σκέψη και το 1921 γνωρίζει τον Ζαν-Πωλ Σαρτρ.Ως ζευγάρι, μένουν σε διαφορετικά σπίτια και ως ερωτικοί σύντροφοι, διατηρούν ανοιχτές ερωτικές σχέσεις με άλλους ανθρώπους, ενίοτε και όλοι μαζί, καταστάσεις που η Μποβουάρ θα εξιστορήσει μέσα από το λογοτεχνικό της έργο.Όταν το 1931 ο Σαρτρ ζητά από τη Μποβουάρ να παντρευτούν –για πρακτικούς κυρίως λόγους– η Γαλλίδα είναι κάθετη: "ο γάμος είναι περιορισμός, αστικοποίηση, αλλά και θεσμοθετημένη παρέμβαση του κράτους στην ιδιωτική ζωή των πολιτών". Συχνάζει στο θρυλικό παρισινό καφέ Les Deux Magots, όπου οι πολιτικές και φιλοσοφικές συζητήσεις της με τον Σαρτρ και τους υπόλοιπους μένουν στην ιστορία. Όταν ο πόλεμος τελειώνει, αρχίζει η χρυσή εποχή για τη Σιμόν, που εκδίδει μαζί με τον Σαρτρ το πολιτικό περιοδικό "Les Temps Modernes" στις σελίδες του οποίου αντανακλάται η σκέψη της πάνω στην πολιτική, τη φιλοσοφία και το γυναικείο ζήτημα _κάθετα αντίθετες με τις μαρξιστικές λενινιστικές και τις γυναικείες κατακτήσεις στην ΕΣΣΔ.
Μαζί με τον σύντροφό της Ζαν-Πολ Σαρτρ συντάχτηκε με το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά αποχώρησαν αμφότεροι έπειτα από τη σοβιετική επέμβαση στην Ουγγαρία το 1956 και μετέπειτα στράφηκαν προς τον Μαοϊσμό …

Η αυλαία της ζωής της έπεσε στις 14 Απρίλη του 1986.
Μια ορμητική δύναμη τη σήκωσε και την ανέβασε στον ουρανό.

Simone de Beauvoir & Jean-Paul Sartre στο Πεκίνο το 1955

Η Σιμόν ντε Μπωβουάρ έγινε γνωστή ως φεμινίστρια, συγγραφέας, φιλόσοφος και ως αιώνια σύντροφος του Ζαν Πολ Σαρτρ. Όμως, αυτή η γυναίκα στα σαράντα της χρόνια ερωτεύτηκε παράφορα τον συγγραφέα Nelson Algren, που περιέγραφε ρεαλιστικά τη σκληρή πραγματικότητα της Αμερικής, χωρίς να ωραιοποιεί τη χώρα του "πράσινου ονείρου: του δολαρίου". Είναι αυτός που έγραψε το μυθιστόρημα που έγινε μπεστ σέλερ και μεταφέρθηκε στην οθόνη με πρωταγωνιστή τον Φρανκ Σινάτρα, ο οποίος απέσπασε το Όσκαρ ερμηνείας για το ρόλο του: "Ο άνθρωπος με το χρυσό χέρι". Ο άνδρας που έκανε την καρδιά της να τρέμει από συγκίνηση δεν είχε τίποτε κοινό με τους υπαρξιστές και γενικώς με τους ανθρώπους της παρισινής κουλτούρας. Οι φίλοι του Αλγκρεν ήταν τοξικομανείς, πόρνες, χαρτοπαίκτες, περιθωριακοί τύποι που ζούσαν σ' ένα δωμάτιο, που περισσότερο με τρώγλη έμοιαζε, έτσι όπως και το δικό του. Η Σιμόν ντε Μπωβουάρ μαγεύτηκε από τούτο τον παράξενο, τον άγνωστο κόσμο και από τον άνδρα που έμενε σε μια φτωχή συνοικία Πολωνών και έγραφε τόσο ωραία. Μοιράστηκε μαζί του το άστρωτο κρεβάτι του, τη φτώχεια, την αγάπη για τους αντισυμβατικούς ανθρώπους. Έμεινε στο παγωμένο Σικάγο αρκετό καιρό και έπειτα κάλεσε τον Αλγκρεν μαζί της στη Γαλλία για να του γνωρίσει το δικό της κόσμο. Έπειτα, οι δυο τους έφυγαν για το Μεξικό, τη Γουατεμάλα, την Αφρική, την Ισπανία και την Ιταλία. Όσοι έζησαν εκείνη την εποχή την Σιμόν μιλούν για μια γυναίκα γεμάτη ερωτικό πάθος, για μια γυναίκα χαμογελαστή κι ευτυχισμένη, που έρχεται σε αντίθεση από την εντύπωση που είχαμε για εκείνη, δηλαδή την εικόνα της ψυχρής διανοούμενης. Στο ντοκιμαντέρ "Σιμόν ντε Μπωβουάρ - Νέλσον Αλγκρεν: Μια σχέση πάθους" που παρακολουθήσαμε το 1998(;;) στη ΝΕΤ μίλησαν ο ιστορικός Τερκλ, φίλος του Ν. Αλγκρεν και η κόρη Μπωβουάρ, με υπόκρουση μουσική της εποχής εκείνης: Μπλουζ, Ντίξιλαντ, τζαζ και Εντίθ Πιαφ.
Ο θυελλώδης δεσμός της με τον αμερικανό μυθιστοριογράφο Νέλσον Αλγκρεν και οι λεσβιακές σχέσεις της είναι τα επόμενα θέματα στην ατζέντα Μπωβουάρ, όπως τεκμηριώνουν οι σχετικές εκδόσεις. Κατά τους εορτασμούς των 100 χρόνων από τη γέννησή της το 2008 στη Γαλλία περισσότερη συζήτηση είχε προκαλέσει το εξώφυλλο του "Νouvel Οbservateur" με τη γυμνή Μπωβουάρ να συναρμολογεί τον περίφημο κότσο της όρθια μπροστά στον καθρέφτη παρά οι νέες μελέτες για την απήχηση του έργου της.

Το εξώφυλλο του "Νouvel Οbservateur"

Η Σιμόν ντε Μπωβουάρ, η Γαλλίδα φιλόσοφος και δοκιμιογράφος, από τις κύριες μορφές του υπαρξισμού, θεμελίωσε θεωρητικά το φεμινιστικό κίνημα. Γεννήθηκε στα 1908 από μια ξεπεσμένη αστική οικογένεια με αυστηρές αρχές και η μητέρα της φρόντισε από νωρίς να τη μυήσει στον καθολικισμό νέων. Ο πατέρας της, που ήταν άθεος, κάτι που η κόρη του ανακάλυψε χρόνια αργότερα, ασχολήθηκε με τη μόρφωσή της. Σπούδασε φιλοσοφία στη Σορβόνη. Το μεγάλο γεγονός στη ζωή της ήταν η γνωριμία της, με τον κατά δυο χρόνια μεγαλύτερο της, Ζαν Πολ Σαρτρ που τη βοήθησε στις εξετάσεις της για την υφηγεσία. Η Μπωβουάρ ήρθε δεύτερη και έγινε η νεαρότερη υφηγήτρια της Γαλλίας. Μαζί με τον σύντροφό της Ζαν-Πολ Σαρτρ συντάχτηκε με το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά αποχώρησαν αμφότεροι έπειτα από τη σοβιετική επέμβαση στην Ουγγαρία το 1956 και μετέπειτα στράφηκαν προς τον Μαοϊσμό. Η Μπoβουάρ θεωρήθηκε η μητέρα του (μετά το 1968) του φεμινισμού, με φιλοσοφικά γραπτά που συνδέθηκαν, αν και ήταν ανεξάρτητα, με τον σαρτριανό υπαρξισμό. Το 1936 μετατέθηκε στο Παρίσι και δίδαξε σε διάφορα λύκεια ως το 1943, οπότε με προτροπή του Σαρτρ αφιερώθηκε στη συγγραφή. Το 1949 κυκλοφορεί το βιβλίο που την έκανε διάσημη, "Το δεύτερο φύλο", έργο που άφησε εποχή για την πρωτότυπη θεμελιωμένη αντιμετώπιση των γυναικείων προβλημάτων. Στα 1981, ένα χρόνο μετά το θάνατο του Σαρτρ, κυκλοφόρησε το βιβλίο της "Η τελετή του αποχαιρετισμού", ένας ύστατος φόρος τιμής στο σύντροφό της. Το 1983 είδαν το φως γράμματα που είχε στείλει ο Σαρτρ στην Μπωβουάρ και σε άλλες του γνωριμίες "Γράμματα στον Κάστορα".
“Εφυγε” στις 14 του Απρίλη του 1986, μια μέρα πριν πεθάνει ένας ακόμη στενός σύντροφός της, ο περιθωριακός Ζαν Ζενέ. Η Μπωβουάρ είναι από τα σπάνια παραδείγματα μιας διανοούμενης και συγγραφέα, που με τη φιλοσοφική της κατάρτιση και το λογοτεχνικό της ταλέντο δεν αδιαφόρησε για κανένα σχεδόν πρόβλημα της εποχής της.

“Το δεύτερο φύλο” _Le Deuxième Sexe: εδώ επιχειρηματολογεί μέσω ενός υπαρξιστικού φεμινισμού (δημοσιεύτηκε στο Παρίσι το 1949 σε δύο τόμους και εντάσσεται σε ένα διπλό φιλοσοφικό πλαίσιο, του υπαρξισμού και της φαινομενολογίας) _Μπορείτε να το δείτε εδώ_ακόμη κι αν δεν ξέρετε γαλλικά, 320 σελίδες είναι θα μπείτε στο νόημα🙃. Ως υπαρξίστρια η Μπoβουάρ αποδέχεται την αρχή πως η ύπαρξη προηγείται της ουσίας. Επομένως δεν γεννιέται κανείς γυναίκα, αλλά γίνεται. Η ανάλυσή της εστιάζει στην ιδέα του Άλλου. Η κατασκευή της γυναίκας ως το τυπικό παράδειγμα Άλλου είναι γι αυτήν το θεμέλιο της καταπίεσης των γυναικών. Υποστηρίζει πως διαμέσου της ιστορίας οι γυναίκες έχουν θεωρηθεί ως παρέκκλιση, ανωμαλία. Ακόμη και η πρώιμη φεμινίστρια Μαίρη Γουόλστονκραφτ θεωρεί τους άντρες το ιδανικό στο οποίο θα έπρεπε να ανέλθουν οι γυναίκες. Η Μπoβουάρ λέει πως αυτή η στάση έχει κρατήσει πίσω τις γυναίκες διατηρώντας την αντίληψη πως οι γυναίκες είναι η παρέκκλιση από το κανονικό, ότι είναι παρείσακτες που προσπαθούν να εξομοιωθούν με την «κανονικότητα». Λέει επίσης πως αν ο φεμινισμός θέλει να προχωρήσει, πρέπει να καταρρίψει την υπόθεση αυτή.

Όλη η ιστορία της ζωής της ξετυλιγόταν μπροστά στα μάτια μου από ενθύμια, βιβλία, έγγραφα, εικόνες, μνήμες. Η Σιμόν Ντε Μπωβουάρ πίστευε ότι το πολιτικό σύστημα κάθε χώρας είναι συνδεδεμένο με την εξέλιξη και το μέλλον του γυναικείου πληθυσμού. Η κάθε χώρα, ανάλογα με τα μέτρα που παίρνει, προστατεύει την γυναίκα ή την καταπιέζει. Υποστήριζε ότι σε ένα σοσιαλιστικό καθεστώς η γυναίκα παίζει σημαντικό ρόλο στην κοινωνική παραγωγή και στην πολιτική ζωή. Επίσης, ένα μεγάλο ποσό ξοδεύεται για ιδρύματα που εξυπηρετούν τις εργαζόμενες μητέρες. Ο φεμινιστικός αγώνας, έλεγε, είναι απαραίτητος για να μπορέσει η γυναίκα να γίνει ισότιμη με τον άνδρα. Είχε την άποψη ότι οι γυναικείες οργανώσεις βοηθούν και καθοδηγούν την γυναίκα στον αγώνα της. Είναι προτιμότερο να κατακτάς κάτι σαν σύνολο. Πρότεινε τη δημιουργία ειδικών επιτροπών ή συμβουλίων όπου η γυναίκα θα αναλύει το πρόβλημά της, θα κουβεντιάζει και θα παίρνει κάποια λύση. Οι γυναικείες οργανώσεις οφείλουν να συνεργάζονται για να μπορούν πάνω σε μια κοινή πλατφόρμα να προβάλλουν τα αιτήματά τους και να παλεύουν για την ισοτιμία τους.

Οι γυναίκες κοιτάζουν το πρόσωπο της Ντε Μπωβουάρ και νιώθουν αισιοδοξία. Βλέπουν σ' αυτήν τη μαχητικότητα, την αυτοπεποίθηση, την αγωνιστική διάθεση, τη σκληρή ειλικρίνεια. Η εφηβική δροσιά φωτίζει πάντα τη ματιά της και τις ιδέες της. Το 1943 η Μπoβουάρ εξέδωσε το Η καλεσμένη (L'Invitée), ένα μυθοπλαστικό χρονικό της σχέσης που ανέπτυξε με μία από τις φοιτήτριές της, την Ολγκά Κοζακιεβίτς (Olga Kosakiewicz), ενώ δίδασκε στη Ρουέν κατά τη διάρκεια των αρχών της δεκαετίας του ’30. Το μυθιστόρημα διερευνά και την πολύπλοκη σχέση μεταξύ της Μπoβουάρ και του Σαρτρ, καθώς και πώς επηρεάστηκε η σχέση τους με την συμπερίληψη της Kosakiewicz. Στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, συνεργάστηκε με τον Σαρτρ στην έκδοση του Μοντέρνοι Καιροί (Les Temps Modernes), μιας πολιτικής εφημερίδας. Πέρα από την εκδοτική της δραστηριότητα, η Μπoβουάρ χρησιμοποίησε την εφημερίδα ως πλατφόρμα για να παρουσιάσει διάφορες δουλειές και παρέμεινε εκδότρια ως τον θάνατό της. Αν και το Για μια ηθική της αμφισβήτησης (Pour Une Morale de L'ambiguïté, 1947) έλαβε λίγη προσοχή είναι ίσως το μοναδικό καλύτερο σημείο εισαγωγής στον γαλλικό υπαρξισμό. Η απλότητα του έργου είναι αριστούργημα από μόνη της, αφού η ντε Μπoβουάρ μειώνει την τραχύτητα που πολλοί συνδέουν με την ανάγνωση του υπεραναλυτικού Το είναι και το μηδέν του Σαρτρ, σε λίγες σελίδες συγκριτικά ελαφρού διαβάσματος. Αρκετά ευέλικτη ως συγγραφέας, ήταν εξίσου ικανή ως φιλόσοφος, μυθιστοριογράφος, πολιτική θεωρητικός, δοκιμιογράφος, καθώς και ως βιογράφος.  Άλλα σημαντικά έργα: Οι Μανδαρίνοι (Les Mandarins, 1954), Αναμνήσεις μιας καθώς πρέπει κόρης (Memoires d'une jeune fille rangée, 1958).

Εργογραφία

    L'invitée (Η καλεσμένη, 1943)
            —μτφ. Γεωργία Αλεξίου - Πρωταίου, "ΓΛΑΡΟΣ", 1979
    Pyrrhus et Cinéas (Πύρρος και Κινέας, 1944)
            —μτφ. Εβελίνα Χατζηδάκη, "ΓΛΑΡΟΣ", 1983
    Le sang des autres (Το αίμα των άλλων, 1945)
            —μτφ. Γεωργία Αλεξίου - Πρωταίου, "ΓΛΑΡΟΣ", 1978
    Les bouches inutiles (Τα άχρηστα στόματα, 1945)
            —μτφ. Αθηνά Γιόκαρη - Βουγιούκα, "ΕΡΜΕΙΑΣ", 1970
    Tous les hommes sont mortels (Όλοι οι άνθρωποι είναι θνητοί, 1946)
        —μτφ. Μαρίνα Λώμη, "ΓΛΑΡΟΣ", 1979
    Les mandarins (βραβείο Goncourt) (Οι Μανδαρίνοι, 1954)
        —μτφ. Παναγιώτης Μελέτης, "ΜΑΙΑΝΔΡΟΣ", 1961
        —μτφ. Ζωρζ Σαρή, "ΓΛΑΡΟΣ", 1982
    Les belles images (Οι ωραίες εικόνες, 1966)
            —μτφ. Νταίζη Εξαρχοπούλου - Καγκελάρη, "ΓΛΑΡΟΣ", 1978
    La femme rompue (Η προδομένη γυναίκα, 1967)
            —μτφ. Γεωργία Αλεξίου - Πρωταίου, "ΓΛΑΡΟΣ", 1977
    Pyrrhus et Cinéas (Πύρρος και Κινέας, 1944)
    Pour une morale de l'ambiguïté (Για μια ηθική της αμφισβήτησης, 1947)
    L'existentialisme et la sagesse des nations (Ο υπαρξισμός και η σοφία των εθνών, 1948)
    Le deuxième sexe (Το δεύτερο φύλο, 1949)
            —μτφ. Κυριάκος Σιμόπουλος, "ΚΥΨΕΛΗ", 1958
            —μτφ. Τζένη Κωνσταντίνου, "ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ", 2009
    Privilèges (Προνόμια, 1955)
    La longue marche (Η Μεγάλη Πορεία, 1957)
    L'Amérique au jour le jour (Η Αμερική από μέρα σε μέρα, 1948)
    Mémoires d'une jeune fille rangée (Αναμνήσεις μιας καθώς πρέπει κόρης, 1958)
        —μτφ. Λέανδρος Πολενάκης, "ΓΛΑΡΟΣ", 1979
    La force de l'âge (Η δύναμη της ηλικίας, 1960)
    La force des choses (Η δύναμη των πραγμάτων, 1963)
            —μτφ. Λέανδρος Πολενάκης, "ΓΛΑΡΟΣ", 1982
    Une mort très douce (Ένας πολύ γλυκός θάνατος, 1964)
            —μτφ. Γεωργία Αλεξίου - Πρωταίου, "ΓΛΑΡΟΣ", 1979
            —μτφ. Γιώργος Ξενάριος, "ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ", 2009
    La vieillesse (Τα γηρατειά, 1970)
            —μτφ. Έλλη Έμκε, "ΓΛΑΡΟΣ", 1980
    Tout compte fait (Συνολικά, 1972)
            —μτφ. Εβελίνα Χατζηδάκη (με τίτλο «Όσα είπαμε κι όσα κάναμε»), "ΓΛΑΡΟΣ", 1982
    Faut-il brûler Sade ? (Μήπως πρέπει να κάψουμε τον Μαρκήσιο ντε Σαντ ; 1972)
            —μτφ. Εβελίνα Χατζηδάκη, "ΓΛΑΡΟΣ", 1980
    Quand prime le spirituel (Όταν το πνεύμα κυριαρχεί, 1979)
            —μτφ. Αλίκη Βρανά, "ΓΛΑΡΟΣ", 1980
    La cérémonie des adieux (Η τελετή του αποχαιρετισμού, 1981)
            —μτφ. Δημήτρης Κωστελένος, "ΓΛΑΡΟΣ", 1982

           Βολιβία ορυχεία Ποτόζι (Ποτοσί _)

Το Potosí, γνωστό ως Villa Imperial de Potosí κατά την αποικιακή περίοδο, είναι μια από τις ψηλότερες πόλεις στον κόσμο με ονομαστικό υψόμετρο 4.067 μ. Τα ορυχεία, με επίκεντρο το θρυλικό Cerro Rico (Πλούσιο Βουνό), είναι παγκοσμίως γνωστά για την μακρόχρονη ιστορία τους στην εξόρυξη αργύρου και άλλων μετάλλων, μια δραστηριότητα που οδήγησε την πόλη σε τεράστιο πλούτο για τα αφεντικά κατά την αποικιακή περίοδο (και όχι μόνο). Είναι σήμερα Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, προσφέροντας τουριστικές ξεναγήσεις στα ενεργά ορυχεία, όπου εξακολουθούν να σακατεύονται οι εργάτες (σύμφωνα με τον ΟΗΕ, οκτώ εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν εκεί σε διάστημα τριών αιώνων).
_από διήγηση της Simone de Beauvoir ___
Ήταν δεμένος ο ένας με τον άλλο με κλοιούς περασμένους γύρω απ' τα κεφάλια τους και σημαδεμένοι στο μάγουλο μ' ένα C χαραγμένο με πυρωμένο σίδερο. Θα ήταν περίπου 500. Περπατούσαν παραπατώντας κι έμοιαζαν εξαντλημένοι. Οι Ισπανοί που τους πλαισίωναν τους έκαναν να προχωρούν με βουρδουλιές. Μια φορά πέθαναν 10.000 καθώς διέσχιζαν τις θερμές περιοχές. Όταν σωριάζονται από την κούραση στον δρόμο δεν τους λύνουν, τους κόβουν απλώς το κεφάλι. Αυτό το βράδυ, για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό, είδα καπνό ν' ανεβαίνει από τις καλύβες ενός χωριού. Καθισμένη στο κατώφλι του σπιτιού της, μια νεαρή Ινδιάνα νανούριζε το παιδί της τραγουδώντας. Στεφανωμένο με χιόνια και ξερνώντας φωτιά, το Ποτοσί ορθωνόταν πάνω από ένα οροπέδιο 4.000 μέτρων, οι πλαγιές του βουνού ήταν τρυπημένες από έναν δαίδαλο στοών, όπου εκμεταλλευόταν φλέβες ασημιού που έφταναν σε πάχος 500 οργιών.
Οι γυναίκες κυρίως υπέφεραν από την αρρώστια του μεγάλου υψόμετρου. Ολα τα παιδιά γεννιόντουσαν τυφλά και κουφά και πέθαιναν ύστερα από μερικές βδομάδες. Ένας μεμονωμένος εργάτης δεν μπορεί να μαζέψει κάποιο ποσό για να γυρίσει μια μέρα στο σπίτι του. Οι μόνοι που πλούτιζαν ήταν οι χοντροί επιχειρηματίες που έβαζαν να δουλεύουν για λογαριασμό τους κοπάδια Ινδιάνων.
Μέσα στις σκοτεινές στοές δούλευε ένας ολόκληρος λαός που δεν ήταν πια άνθρωποι, αλλά κάμπιες. Δεν είχαν ούτε σάρκα ούτε μέλη. Το σκούρο δέρμα τους κόλλαγε πάνω στα κόκαλά τους, που φαίνονταν εύθραυστα σαν ξερά ξύλα. Δεν είχαν πια βλέμμα. Όταν κάποιος απ' αυτούς τους μαύρους σκελετούς σωριαζόταν στη γη, τον χτυπούσαν με το μαστίγιο ή με σιδερένια ραβδιά. Αν δεν σηκωνόταν αρκετά γρήγορα, τον αποτελείωναν. Κανείς τους δεν ζούσε πάνω από τρία χρόνια. Οι λαοί σάπιζαν μέσα στη φτώχεια και από την ύπαρξη φλεβών χρυσού πλούτιζαν οι ήδη πλούσιοι.

Μαρία Δημητριάδη: έκανε την ταξική πάλη ✨ τραγούδι 🎶

Είναι πάντα εδώ, μαζί μας. Όχι ως φυσική παρουσία, αλλά ως ηθική, στιβαρή δύναμη μνήμης. Η Μαρία Δημητριάδη , η φωνή που μας “ταξίδεψε” σε αμέτρητες “θάλασσες” ποίησης και μουσικής, άλλοτε “φουρτουνιασμένες” και άλλοτε “γαλήνιες”, πάντα όμως υπέροχες, παρούσα σε πολλά Φεστιβάλ της ΚΝΕ, “αγκαλιάζεται”, πάντα με το λαό, τη νεολαία και τη “σωστή πλευρά της ιστορίας” Φωνή δυναμική και συνάμα τρυφερή, με μεγάλο ερμηνευτικό εύρος, υπήρξε μια από τις σημαντικότερες και πιο εκφραστικές Ελληνίδες τραγουδίστριες. Φωνή εξαιρετική, “ολοκληρωτική”, όπως τη χαρακτήρισαν, σημάδεψε το ελληνικό τραγούδι, κυρίως εκείνο το κομμάτι του που αφουγκραζόταν λαϊκούς πόθους, που εξέφραζε την αντίσταση στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και στο σκοτάδι της καταπίεσης, που γινόταν “λάβαρο” πάλης για κοινωνική δικαιοσύνη και απελευθέρωση.

“Οι συνεργασίες μου” __είχε πει σε συνέντευξή της στον “Ρίζο” – “είχαν πάντα και κάποιον άλλο λόγο, εκτός από τον καλλιτεχνικό. Υπήρχε ταύτιση, έστω σε κάποιο βαθμό, ιδεολογική, αισθητική. Και χωρίς να υπερηφανεύομαι δηλώνω ότι δεν έχω κάνει ποτέ ούτε μισή υποχώρηση στη δουλειά μου. Ούτε μισή! Και αυτό το πληρώνω. Υπήρξαν φορές που δεν είχα να καπνίσω τσιγάρο. Αλλά υποχώρηση δεν έχω κάνει...”.
Πάντα παρούσα μέσα στα γεγονότα, συνόδευσε με τα τραγούδια της τους εργατικούς - αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες των δεκαετιών '70-'80, αλλά και αργότερα, μέχρι τέλους, ανταποκρινόμενη στα αγωνιστικά καλέσματα. Τραγουδώντας στις συναυλίες αλληλεγγύης προς τους αγωνιζόμενους και διωκόμενους λαούς, στους απεργιακούς αγώνες, στα μπλόκα των αγροτών. Με πίστη στο όραμα μιας δίκαιης κοινωνίας, συμπορεύτηκε με το ΚΚΕ, στηρίζοντας τις θέσεις του και παλεύοντας μαζί του, ενώ το 2006 συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο της “Συμπαράταξης για την Αθήνα” με επικεφαλής τον Σπύρο Χαλβατζή.

Η Μαρία μας, μια σπουδαία, ασυμβίβαστη φωνή “έφυγε” πρόωρα από τη ζωή, 7 Γενάρη  2009, σε ηλικία 58 χρόνων : ξημέρωμα τ’ Αι Γιαννιού, μια δική μας κόκκινη, νίκησε το χρόνο.. Τραγουδίστρια με μεγάλο ερμηνευτικό εύρος, με την υπέροχη φωνή της, σφράγισε τραγούδια μεγάλων Ελλήνων δημιουργών, που έγιναν σύμβολα αντίστασης ενάντια στην εκμετάλλευση και το σκοτάδι της καταπίεσης. Τόσο μέσα από την καλλιτεχνική της προσφορά, όσο και μέσα από την αταλάντευτη στάση της στο πλάι του λαϊκού κινήματος, συνέδεσε τη φωνή της με τους λαϊκούς και εργατικούς αγώνες, με αντιιμπεριαλιστικές κινητοποιήσεις, με το όραμα για μια δίκαιη κοινωνία. Άνθρωπος ασυμβίβαστος, αντιστάθηκε με τόλμη και παρρησία στην ευκολία και στα κυκλώματα που λυμαίνονται το χώρο της τέχνης, με αποτέλεσμα να βρεθεί αντιμέτωπη με τις αντιξοότητες που δημιουργεί το σύστημα στους καλλιτέχνες που δεν υποτάσσονται στις επιδιώξεις του. Η ίδια, πάντως, δε σταμάτησε να παλεύει κόντρα στην κυρίαρχη αισθητική, επιμένοντας να τραγουδά για όσους αγωνίζονται, αντιστέκονται, οραματίζονται. Πάντα ευαίσθητη στα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα, πορεύτηκε δίπλα στο ΚΚΕ, στηρίζοντας τις θέσεις του και παλεύοντας μαζί του, μέχρι την τελευταία στιγμή. Δεν άλλαξε στρατόπεδο, ούτε εξαργύρωσε την προσφορά της στο λαϊκό κίνημα.

Για τη σύνδεσή της με το πολιτικό τραγούδι, όπως είχε πει σε συνέντευξή της στο “Ριζοσπάστη”: “Αυτές είναι ετικέτες που στις βάζει ο κόσμος για πολλούς λόγους. Μπορεί την ίδια ετικέτα να σου τη βάλει και για καλό και για κακό. Εμένα μου έβαλαν την ετικέτα πολιτική τραγουδίστρια για κακό, τις εποχές που το πολιτικό τραγούδι ήταν υπό διωγμόν. Τη δεκαετία '70-'80 μέχρι αυγά στο κεφάλι έφαγα από διάφορους αντιδραστικούς. Στο Κιλκίς μας πετούσαν πέτρες... Κάναμε πολιτική δουλειά, καθώς οι συναυλίες μας δεν ήταν μόνο καλλιτεχνικά γεγονότα αλλά και μέσο πάλης. Πηγαίναμε στη Λάρυμνα πρωί πρωί, χειμώνα, σε ένα σινεμά καλοκαιρινό και τραγουδούσαμε. Κάθε Κυριακή πρωί τραγουδούσαμε σε κινηματογράφους της Αθήνας για απεργούς, παρόλο το ξενύχτι της προηγούμενης νύχτας στις μπουάτ. Το "πολιτική τραγουδίστρια" σήμαινε λοιπόν μέσα στα γεγονότα... Όμως, μετά από το '80 έγινε βρισιά. Δηλαδή, εσύ είσαι πολιτική τραγουδίστρια, έξω από εδώ. Δε θα τραγουδήσεις άλλο, τελείωσες. Κι έχανα το τρένο της ευκολίας, του να ελίσσεσαι... Δεν υπάρχουν, λοιπόν, ετικέτες. Υπάρχουν ερμηνευτές. Μόνο έτσι μπορείς ν' αφήσεις στίγμα. Και βέβαια πρέπει να έχεις και πολύ καλή φωνή...”

Η Μαρία Δημητριάδη χάιδευε αυτιά μόνο όταν τραγουδούσε. Όταν μιλούσε, ο λόγος της γινόταν κοφτερό μαχαίρι. Όχι μόνο δεν μάσαγε ποτέ τα λόγια της, μα τα έκανε και πράξεις. Αυτή την πορεία ακολούθησε στη σύντομη ζωή της. Αταλάντευτη, ακόμα κι όταν, συχνά, χρειάστηκε να πληρώσει βαρύ προσωπικό τίμημα. Αγαπήσαμε τη Μαρία, σαν δικό μας άνθρωπο -ήταν δικός μας άνθρωπος- και το πρόωρο φευγιό της άφησε μια γεύση πικρή που δεν την ξεπλένει εύκολα ο χρόνος.
Ίσως η πιο γλυκιά προσδοκία ενός ανθρώπου όταν ξεκινάει για το πιο μακρινό -χωρίς επιστροφή- ταξίδι, να είναι να μην σκεπάσει τα χνάρια του η σκόνη της λήθης. Ίσως αυτή η προσδοκία να κάνει λιγότερο βαριά τη βαλίτσα του. Δεν σε ξεχνάμε Μαρία. Με τα τραγούδια σου στην πλώρη μας θα τραβάμε κουπί για τις πιο όμορφες θάλασσες και όσο οι καρδιές μας θα χτυπούν, ένας τους χτύπος θα ΄ναι πάντα η φωνή σου.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 11 Απριλίου και ξεκίνησε να τραγουδά από παιδί. Στα 16 της κιόλας χρόνια κάνει τον πρώτο της δίσκο – τα “Κορίτσια στον ήλιο”. Μετά ήρθαν ο “Ηλιος ο Πρώτος” και το “Χρονικό” του Γ. Μαρκόπουλου. Στο ενδιάμεσο γνωρίζει τον Μίκη Θεοδωράκη, τον οποίο είχαν σε κατ’ οίκον περιορισμό και κάνει μαζί της συνέχεια πρόβες… Ακολουθεί ο δίσκος – συνεργασία της με τον Σταύρο Ξαρχάκο “Ενα πρωινό η Παναγιά μου”… Και μετά συναυλίες με τον Θεοδωράκη σε όλο τον κόσμο, για δύο χρόνια… Στη συνέχεια, οι δίσκοι της με τους Γιάννη Γλέζο, Νίκο Μαμαγκάκη. Ήδη, είχε γνωρίσει τον Θάνο Μικρούτσικο και μετά τη μεταπολίτευση δίνει φωνή στα πρώτα του τραγούδια, τα “Πολιτικά”. Με αυτόν το δίσκο ξεκινά η συνεργασία τους, που συνεχίστηκε με τις δισκογραφικές δουλειές “Καντάτα για τη Μακρόνησο”, “Φουέντε Οβεχούνα”, “Τροπάρια για φονιάδες”, “Τα τραγούδια της λευτεριάς” και παράλληλα συναυλίες, που δεν ήταν μόνο καλλιτεχνικά γεγονότα, αλλά και μέσο κοινωνικοπολιτικής πάλης.

Όπως, καταχείμωνα σε καλοκαιρινό σινεμά, στη Λάρυμνα, με τραγούδια συμπαράστασης στους εργάτες. Όπως οι κυριακάτικες συναυλίες στην Αθήνα για απεργούς, παρόλο το ξενύχτι της προηγούμενης νύχτας στις μπουάτ. Όπως η συνεχής παρουσία της τα τελευταία χρόνια σε αντιιμπεριαλιστικές και εργατικές συναυλίες. Πάντα η Μαρία Δημητριάδη μέσα στα γεγονότα… Συνέχισε με το “Δελτίο καιρού”, με τραγούδια πολλών συνθετών σε πρώτη εκτέλεση, με τα “Λιανοτράγουδα” του Μίκη, με τον πρώτο δίσκο του Γιώργου Σταυριανού, με την “Ελένη” του Χατζιδάκι, με το “Εμπάργκο” του Μικρούτσικου, με άλλους τραγουδιστές κά. Για ν’ ακολουθήσουν και πάλι δυο πολύ μεγάλες περιοδείες με τον Μίκη. Μετά την αποχή της για κάποια χρόνια, έρχονται δύο χρόνια δουλειάς στο Βελιγράδι, την περίοδο του εμπάργκο. Κάνει συναυλίες κι ένα δίσκο, που με τη βοήθεια του υπουργείου Πολιτισμού της πρώην Γιουγκοσλαβίας τα έσοδά του πηγαίνουν στους πρόσφυγες. Με τη μεγάλη, συγκλονιστική φωνή της, συνέχισε να τραγουδά για τους ανθρώπους που εξακολουθούν να έχουν οράματα. Σ’ αυτούς αφιέρωσε και τον δίσκο της “Δον Κιχώτες”, των Π. Καρασούλου – Θ. Οικονόμου, το 2002. Σ’ αυτούς που παραμένουν ιδεολόγοι κρατώντας σταθερές τις αρχές τους και συνεχίζουν σε δίσεκτους καιρούς να πολεμάνε έστω για ένα ψίχουλο κοινωνικής δικαιοσύνης…

Δισκογραφία -ενδεικτικά
Προσωπικοί Δίσκοι

·        1974 Αντόνιο Τόρρες Χερέδια (Lyra)

·        1975 Πολιτικά τραγούδια (Lyra)

·        1976 Καντάτα για την Μακρόνησο/
Σπουδή σε ποιήματα του Βλαδίμηρου Μαγιακόβσκη (Lyra)

·        1978 Τραγούδια της λευτεριάς (Lyra)

·        1980 Δελτίο καιρού (CBS)

·        1981 Τα αντάρτικα (Lyra)

·        1982 Έρημη πόλη (CBS)

·        1985 Για την Ελένη (Σείριος)

·        1985 Η μυθολογία του Σαββάτου (Σείριος)

·        1987 Το μαγικό κλειδί (ΜΙΝΟS)

·        1989 Οριστικά (Lyra)

·        1990 Βιολιστή κατέβα απ’ τη στέγη (Lyra)

·        1991 Μήπως ζούμε σ’ άλλη χώρα (Σείριος)

·        1995 Τραγουδά μεγάλους συνθέτες (Polydor)

·        1996 Αύριο (ΜΙΝΟS)

Συμμετοχές

• 1968 Κορίτσια στον ήλιο (Columbia)
• 1969 Ήλιος ο πρώτος (Philips)
• 1970 Χρονικό (Philips)
• 1971 Ιερά οδός (Olympic)
• 1971 Ο Θεοδωράκης διευθύνει Θεοδωράκη (Polydor)
• 1972 Theodorakis in concert (Polydor)
• 1974 18 Λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας (Lyra)
• 1974 Σκλάβοι πολιορκημένοι (Lyra)
• 1974 Ήλιος και χρόνος (Columbia)
• 1974 Τα τραγούδια του αγώνα (ΜΙΝΟS)
• 1977 Τροπάρια για φονιάδες (Lyra)
• 1977 Φουέντε Οβεχούνα (Lyra)
• 1981 Λεοντής-Μικρούτσικος: Συναυλίες 81 (CBS)
• 1982 Εμπάργκο (CBS)
• 1983 Αραπιά για λίγο πάψε να χτυπάς με το σπαθί (CBS)
• 1985 Νάμαστε πάλι εδώ Αντρέα (Columbia)
• 1986 Οι φόβοι του μεσημεριού (ΜΙΝΟS-FM Records)
• 1989 Κυριακάτικη εκδρομή (Lyra)
• 1992 Αχ! Πατρίδα μου γλυκειά (ΜΙΝΟS)
• 1992 Αναζήτησις (MBI)
• 1992 Τραγούδια του Σπήλιου Μεντή (Lyra)
• 1994 Στο καλντερίμι (Ανατολή)
• 1996 Παράρτημα Α’ (Polydor)

Δείτε και Η φωνή της συνεχίζει να γεμίζει την καρδιά και το νου μας

Τέλη Ιούλη με αρχές Αυγούστου του 1978 πραγματοποιήθηκε στην πρωτεύουσα της Κούβας, Αβάνα, το 11^ο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας και Φοιτητών.

18500 χιλιάδες νέοι και νέες από 145 χώρες, που αντιπροσώπευαν 2000 οργανώσεις διαφόρων πολιτικών, ιδεολογικών και θρησκευτικών πεποιθήσεων, συγκεντρώθηκαν κάτω από τις σημαίες της αντιιμπεριαλιστικής αλληλεγγύης, της ειρήνης και της φιλίας και απολαμβάνοντας την φιλοξενία του κουβανικού λαού γνωρίστηκαν μεταξύ τους, αντάλλαξαν κουλτούρα και πολιτισμό και συζήτησαν για τα προβλήματα και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθώς και την προοπτική της πάλης τους για ένα καλύτερο παρόν και μέλλον. Στην ελληνική αντιπροσωπεία που ταξίδεψε στην Κούβα συμμετείχαν και καλλιτέχνες, ανάμεσα στους οποίους οι η Μαρία Δημητριάδη (επίσης Φαραντούρη και ο μουσικοσυνθέτης και δεξιοτέχνης της κιθάρας Νότης Μαυρουδής).

Ερμηνείες αξεπέραστες, πότε λυρικές, τρυφερές, ψιθυριστές και πότε δυναμικές και αγέρωχες. Είτε τραγουδώντας για τους γερόντους της Μακρονήσου που «...δίπλα στα μάτια τους έχουν ένα δεντράκι καλοσύνη\ανάμεσα στα φρύδια τους ένα γεράκι δύναμη\κι ένα μουλάρι από θυμό μες στην καρδιά τους\που δε σηκώνει τ' άδικο...», είτε πως «το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είν' ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει», είτε πως «έτσι κι αλλιώς η Γη θα γίνει κόκκινη...».

Η Μαρία Δημητριάδη αντιστάθηκε με τόλμη και παρρησία στην ευκολία και στα κυκλώματα που λυμαίνονται το χώρο της τέχνης, με αποτέλεσμα να βρεθεί αντιμέτωπη με τις αντιξοότητες που δημιουργεί το σύστημα στους καλλιτέχνες που δεν υποτάσσονται στις επιδιώξεις του. Δε λύγισε... Πάντα παρούσα μέσα στα γεγονότα, συνόδευσε με τα τραγούδια της τους εργατικούς - αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες των δεκαετιών '70 - '80 αλλά και αργότερα, μέχρι τέλους, ανταποκρινόμενη στα αγωνιστικά καλέσματα. Τραγουδώντας στις συναυλίες αλληλεγγύης προς τους αγωνιζόμενους και διωκόμενους λαούς, στους απεργιακούς αγώνες, στα μπλόκα των αγροτών. Με πίστη στο όραμα μιας δίκαιης κοινωνίας, συμπορεύτηκε με το ΚΚΕ, στηρίζοντας τις θέσεις του και παλεύοντας μαζί του.

Η Μαρία Δημητριάδη είναι πάντα μαζί μας. Η φωνή της θα μας ταξιδεύει πάντα στις πιο όμορφες θάλασσες. Τις θάλασσες του αγώνα και της αισιοδοξίας: “Να γελάσεις απ' τα βάθη των χρυσών σου ματιών \ είμαστε μες στο δικό μας κόσμο \ Η πιο όμορφη θάλασσα\είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει \ Τα πιο όμορφα παιδιά \ δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα \ Τις πιο όμορφες μέρες μας \ δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα \ Κι αυτό που θέλω να σου πω \ το πιο όμορφο απ' όλα \ δε στο 'χω πει ακόμα...”

Δείτε Ριζοσπάστης:
Ας αντισταθούμε στην απάνθρωπη καπιταλιστική εξουσία
Δεν έκανα ποτέ υποχώρηση...
Μας “ταξίδεψε” στις “πιο όμορφες θάλασσες”

Α-Θ-Α-Ν-Α-Τ-Η