Ιστορική αναδρομή στις ρίζες και την εξέλιξη του Παλαιστινιακού ζητήματος

Όχι… Η Ιστορία του Παλαιστινιακού Ζητήματος δεν ξεκίνησε 7 Οκτώβρη 2023. Ούτε τα όσα συνέβησαν τότε ή τα όσα ακολούθησαν ήταν "πρωτόγνωρα", κάποιος "κεραυνός εν αιθρία". Απεναντίας, ήταν η οργανική συνέχεια μιας πορείας πολλών δεκαετιών, δίχως τη γνώση της οποίας κάθε απόπειρα ανάγνωσης και εκτίμησης των γεγονότων (είτε από άγνοια είτε από σκοπιμότητα) οδηγεί αναπόφευκτα σε λάθος συμπεράσματα. Η παρούσα έκδοση για το Παλαιστινιακό Ζήτημα επιχειρεί να εμβαθύνει στην ιστορική διαμόρφωση και εξέλιξή του, εξετάζοντας –όσο το δυνατόν ολόπλευρα– μια σειρά παράγοντες που συνέβαλλαν καθοριστικά σε αυτό, «πιάνοντας» το «νήμα» της Ιστορίας από τα μέσα του 19ου αιώνα έως και τον πόλεμο στη Γάζα που ξεκίνησε το 2023.
     Ναι… η Ιστορία έχει "σωστή πλευρά".
     Και αυτή βρίσκεται με τους λαούς που αγωνίζονται!
     Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

Το θέμα είχε δημοσιευτεί στο Ριζοσπάστη  από 4 Νοέμβρη 2023 - 31 Αυγούστου 2024 σε 15 συνέχειες σε επιμέλεια του Αναστάση Γκίκα, Δρ. Πολιτικών Επιστημών, ιστορικού, μέλους του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ __δείτε σύντομο βιογραφικό του στο τέλος

"...Λογαριάσατε λάθος με το νου σας, έμποροι, δε μετριέται πατρίδα, λευτεριά με τον πήχη!
Κι αν μικρός είν’ ο τόπος, και το θέλει και μπορεί τον ασήκωτο βράχο να τον φάει με το νύχι.
Τούτη η δίψα δε σβήνει, τούτη η μάχη δεν παύει, χίλια χρόνια αν περάσουν, δεν πεθαίνουμε σκλάβοι!
(...)
Αψηλά τις καρδιές μας! Μες στης γης μας το χώμα πιο βαθιά ριζωμένοι - κι ας μανίζουν οι ανέμοι. Τούτο ακόμα το χρόνο, τούτ’ την άνοιξη ακόμα... Στον ορίζοντα πέρα κάποιο φως κιόλας τρέμει. Αψηλά τις καρδιές μας κι αρχινά να ροδίζει, η αλυσίδα μας πήρε να βογκά και να τρίζει..."
__Από την Κυπριακή Συμφωνία του Θεοδόση Πιερίδη
Ο δολοφονικός πόλεμος που εξαπέλυσε το Ισραήλ κατά του Παλαιστινιακού λαού με αφορμή την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτώβρη 2023 και οι κίνδυνοι που πυροδότησε έκτοτε για μια γενίκευση του πολέμου στη Μέση Ανατολή έφεραν-για μια ακόμη φορά-το Παλαιστινιακό Ζήτημα στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης.
Τις πρώτες μέρες του πολέμου, η συντριπτική πλειοψηφία του αστικού πολιτικού κόσμου, των αστικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης κοκ., τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς, έσπευσαν να εμφανίσουν τα όσα συνέβαιναν σε αυτήν τη μαρτυρική γωνιά του κόσμου ως γεγονότα που ξεκίνησαν τότε, δίχως ιστορική συνέχεια και βάθος. Ακολούθως, λαμβάνοντας ως «αφετηρία» προσέγγισης και εξιστόρησης του όλου ζητήματος τις ενέργειες της Χαμάς κατά του Ισραήλ στις 7 Οκτώβρη, επιχείρησαν να προάγουν ένα αφήγημα «αιτίας-αποτελέσματος» κατά το οποίο το Ισραήλ παρουσιαζόταν ως το θύμα μιας αδικαιολόγητης επίθεσης, απέναντι στην οποία είχε «νόμιμο δικαίωμα» να «αμυνθεί» αναλαμβάνοντας στρατιωτική δράση. Με άλλα λόγια, επιχείρησαν να δικαιολογήσουν τη συνέχεια -ουσιαστικά- της δολοφονικής εγκλημα­τικής πολιτικής του κατοχικού κράτους του Ισραήλ εναντίον του Παλαιστινι­ακού λαού ντύνοντάς την με τον εξευγενισμένο μανδύα της «άμυνας».
Ωστόσο, η ιστορία του Παλαιστινιακού Ζητήματος δεν ξεκίνησε στις 7 Οκτώβρη 2023. Ούτε τα όσα συνέβησαν τότε ή τα όσα ακολούθησαν ήταν «πρωτόγνωρα», κάποιος «κεραυνός εν αιθρία». Απεναντίας, ήταν η οργανική συνέχεια μιας πορείας πολλών δεκαετιών, δίχως τη γνώση της οποίας κάθε απόπειρα ανάγνωσης και εκτίμησης των γεγονότων (είτε από άγνοια είτε από σκοπιμότητα) οδηγεί αναπόφευκτα σε λάθος συμπεράσματα.
Σε αναγνώριση της ιδιαίτερης σημασίας που έχει ο «εξοπλισμός» της ερ­γαζόμενης πλειοψηφίας με την απαραίτητη γνώση των ιστορικών ζητημάτων (όπως το Παλαιστινιακό) ώστε να μπορεί να κατανοεί καλύτερα -και από τα­ξική σκοπιά- τα πραγματικά τους αίτια και το περιεχόμενο, ξεκινήσαμε την εκπόνηση ενός εκτενούς αφιερώματος στις ρίζες και στην εξέλιξη του Πα­λαιστινιακού Ζητήματος μέσα από τις σελίδες του Ριζοσπάστη. Το αφιέρω­μα αυτό, που ολοκληρώθηκε σε δεκαπέντε συνέχειες, καταπιάστηκε με μια σειρά παράγοντες που συνέβαλλαν στην ιστορική διαμόρφωση των εξελίξε­ων στην Παλαιστίνη και στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, «πιάνοντας» το νήμα των γεγονότων από τα μέσα του 19^ου αιώνα.
Ακολούθως, εξετάσαμε την εμφάνιση και τη διαμόρφωση των αστικών εθνικών κινημάτων και ρευμάτων, τόσο στους Άραβες όσο και στους Εβραί­ους, καθώς και το πώς αυτά εξελίχτηκαν έως και την περίοδο της πρώτης γενικευμένης παγκόσμιας καπιταλιστικής σύγκρουσης (του Α' Παγκόσμιου Πο­λέμου). Είδαμε τους τρόπους με τους οποίους η αναδιανομή του κόσμου, που προέκυψε από αυτήν τη σύγκρουση, επέδρασε καταλυτικά στη γένεση -ου­σιαστικά-του Παλαιστινιακού Ζητήματος. Κατόπιν, καταπιαστήκαμε με τις εξελίξεις στη διάρκεια του Μεσοπολέμου· με τις συνθήκες της βρετανικής κυ­ριαρχίας, με την πρόοδο του εβραϊκού εποικιστικού εγχειρήματος, αλλά και με τις σημαντικές εκδηλώσεις αντίστασης και αγώνα του Παλαιστινιακού λα­ού εκείνη την περίοδο. Στη συνέχεια, εξετάσαμε τον αντίκτυπο του Β' Παγκόσμιου Πολέμου στο Παλαιστινιακό Ζήτημα, φτάνοντας στις πρώτες σχετικές αποφάσεις του ΟΗΕ για τη δημιουργία δύο κρατών. Καταπιαστήκαμε με τη γέννηση του κράτους του Ισραήλ πάνω στη βίαιη εκτόπιση-ξεριζωμό εκατοντάδων χιλιάδων Παλαι­στίνιων το 1948-1949, σηματοδοτώντας την απαρχή μιας ιστορίας προσφυ­γιάς που συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας. Ακολουθήσαμε την εξέλιξη των απα­νωτών αραβοϊσραηλινών πολέμων σε διαλεκτική συνάρτηση με τους ιμπερια­λιστικούς σχεδιασμούς στην περιοχή (στο πλαίσιο και της παγκόσμιας αντιπα­ράθεσης καπιταλισμού-σοσιαλισμού). Είδαμε το πώς διαμορφώθηκαν οι συν­θήκες ζωής των Παλαιστίνιων εντός του Ισραήλ και στην προσφυγιά, καθώς και τους τρόπους, τις μεθόδους και τις πρακτικές που ακολούθησε η ισραηλινή αστική τάξη προκειμένου να στερεώσει και να επεκτείνει το κράτος της.
Εξετάσαμε τα ρεύματα του «παναραβισμού» και του «αραβικού σοσιαλι­σμού» και το πώς αυτά επέδρασαν στην ανάπτυξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Παλαιστίνιων (τόσο στη φάση της ανόδου τους όσο και στη φάση της παρακμής τους). Ψηλαφίσαμε ζητήματα που αφορούσαν τις δια­φορετικές προσεγγίσεις στο περιεχόμενο της εθνικοαπελευθερωτικής πάλης των Παλαιστίνιων, παραθέσαμε ορισμένες βασικές διαφορές μεταξύ των κύ­ριων οργανώσεων που απάρτιζαν την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (την PLO) και ακολουθήσαμε την εξέλιξη του ένοπλου αγώνα στα διάφορα μέρη και στις διαφορετικές φάσεις της ανάπτυξής του.Παρακολουθήσαμε τον πρώτο ξεσηκωμό («Ιντιφάντα») του Παλαιστινι­ακού λαού, τις διάφορες «ειρηνευτικές» πρωτοβουλίες, διαβουλεύσεις και συμφωνίες που ακολούθησαν (το περιεχόμενό τους και τον αντίκτυπο τους στην Παλαιστινιακή υπόθεση), το δεύτερο ξεσηκωμό («Ιντιφάντα») του Πα­λαιστινιακού λαού, τα αίτια της εμφάνισης και της ανόδου της Χαμάς, φτάνο­ντας έως και τη νίκη της τελευταίας στις παλαιστινιακές βουλευτικές εκλο­γές του 2006.
Ταυτόχρονα και καθ’ όλη την πορεία των παραπάνω, παρακολουθήσαμε την εξέλιξη της πολιτικής και της συνδικαλιστικής παρέμβασης των κομμου­νιστών, τόσο στους Άραβες όσο και στους Εβραίους. Εξετάσαμε τις εξαιρετι­κά αντίξοες και σύνθετες συνθήκες μέσα στις οποίες ξεδιπλώθηκε η πρωτο­πόρα δράση τους διαχρονικά (καθώς και τις εκάστοτε στρατηγικού χαρακτή­ρα αδυναμίες τους) επιδιώκοντας τον κοινό ταξικό αγώνα Αράβων και Εβραί­ων εργατών και αγροτών, ενάντια στους κοινούς εκμεταλλευτές και δυνά­στες τους (ντόπιους και ξένους), με στόχο την κοινή τους κοινωνική απελευθέρωση. Παράλληλα, είδαμε τον ιδιαίτερο ρόλο του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κι­νήματος -και ειδικά της Σοβιετικής Ένωσης-ως σημείο αναφοράς, έμπνευ­σης και πολύμορφης υποστήριξης της πάλης των λαών. Αντίστοιχα, είδαμε τις καταλυτικά αρνητικές συνέπειες που είχε η απώλεια της ΕΣΣΔ και των άλ­λων χωρών της σοσιαλιστικής οικοδόμησης (με την επικράτηση των δυνάμε­ων της αντεπανάστασης σε αυτές) στην εξέλιξη, στη δυναμική και στην προο­πτική των απελευθερωτικών και των κοινωνικών κινημάτων διεθνώς. Η περί­πτωση της πάλης του Παλαιστινιακού λαού αποτέλεσε, πράγματι, χαρακτη­ριστικό παράδειγμα ως προς τα παραπάνω.
Το αφιέρωμά μας κατέληξε, βεβαίως, με τον πιο πρόσφατο πόλεμο του Ισ­ραήλ κατά του Παλαιστινιακού λαού, ο οποίος, αν και τη στιγμή της ολοκλή­ρωσης του εν λόγω αφιερώματος δεν είχε ακόμη καταλήξει, είχε ήδη αναδειχτεί στον πιο φονικό πόλεμο που διεξήγε ποτέ το κράτος του Ισραήλ από την ίδρυσή του. Η παρούσα έκδοσή μας για τις ρίζες και την εξέλιξη του Παλαιστινιακού Ζη­τήματος αποτελεί προϊόν της ανάγκης, που προέκυψε κατά τη διάρκεια τού' αφιερώματος μας, για την ενοποίηση των διάφορων μερών του σε ένα ενιαίο κείμενο. Ακολούθως, αυτά ενιαιοποιήθηκαν, εμπλουτίστηκαν και παρουσιά­ζονται εδώ ως μια συνολική και όσο το δυνατόν ολοκληρωμένη-περιεκτική ανάλυση του ζητήματος, που βεβαίως δε φιλοδοξεί να καλύψει όλα τα «κε­νά της Ιστορίας» (καθώς πολλές πτυχές του δύνανται ή χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης και εμβάθυνσης), αλλά να συνδράμει στην ουσιαστικότερη κα­τανόησή του, πέρα από τις διαστρεβλώσεις και τις αποσιωπήσεις της αστι­κής ιστοριογραφίας και της σύγχρονης αστικής πολιτικής αφήγησης των γε­γονότων.
Τέλος, οφείλουμε να τονίσουμε το εξής: Η κριτική μας προσέγγιση σε ζητή­ματα που αφορούν το περιεχόμενο και τις μορφές πάλης του παλαιστινιακού απελευθερωτικού κινήματος, τις απαντήσεις που ανά καιρούς επιχείρησε να δώσει σε κρίσιμα προβλήματα, προκλήσεις ή καμπές του αγώνα κοκ., σε κα­μιά περίπτωση και με κανέναν τρόπο δεν έχει να κάνει με κάποια «αφ’ υψη­λού» κριτική ή υπόδειξη (ούτε φυσικά αποτελεί κάποιου είδους «μομφή») σε αυτό. Έχει να κάνει με τον ίδιο τρόπο και το ίδιο σκεπτικό που εμείς, το ΚΚΕ, προσεγγίζουμε την Ιστορία μας· με απόλυτο σεβασμό, αλλά και με γνώμονα την πλήρη, βαθιά και ολόπλευρη κατανόηση του χτες με σκοπό την εξαγωγή χρήσιμων διδαγμάτων στη διεξαγωγή της πάλης στο σήμερα και στο αύριο.
"__Ίσως να στερηθώ και το ψωμί μου.
Ίσως το στρώμα ξεπουλήσω και τα ρούχα μου.
Ίσως δουλέψω σκουπιδιάρης, πετροκόπος και χαμάλης.
Ίσως να σωριαστώ γυμνός και πεινασμένος, εχθρέ, του ήλιου, αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θ’ αντιστέκομαι!
Ίσως αρπάξεις απ’ τη γη μου και την τελευταία σπιθαμή...
Ίσως ταΐσεις στις φυλακές τη νιότη μου.
Ίσως μου κλέψεις την κληρονομιά του παππού μου -πιθάρια, έπιπλα και σκεύη. Ίσως καθίσεις πάν’ απ’ το χωριό μας σαν εφιάλτης τρόμου, εχθρέ του ήλιου, αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θ’ αντιστέκομαι!
Ίσως από τις νύχτες μου να σβήσεις κάθε φως.
Ίσως να στερηθώ της μάνας το φιλί.
Ίσως κι ένα παιδί να βρίσει το λαό μου, τον πατέρα μου.
Ίσως να κλέψεις μια στιγμή απροσεξίας από το φύλακα των πόνων μου.
Ίσως πλαστογραφήσει την Ιστορία μου ένας δειλός, μυθομανής, θρησκόληπτος.
Ίσως στερήσεις στα παιδιά μου καινούργιο ρούχο στη γιορτή.
Ίσως με δανεισμένο πρόσωπο τους φίλους μου πλανέψεις.
Ίσως υψώσεις γύρω μου τειχιά... τειχιά... τειχιά...
Ίσως τις μέρες μου καρφώσεις στο σταυρό του εξευτελισμού, εχθρέ του ήλιου, αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θ’ αντιστέκομαι!
Εχθρέ του ήλιου,
στο λιμάνι στολίσματα, χαιρετισμοί, φωνές χαράς και αχολόι, και τα πολεμικά τραγούδια μας φλογίζουν τα λαρύγγια,
κι ένα πανί μες στον ορίζοντα που προκαλεί τον άνεμο και τη φουρτούνα και ξεπερνάει τον κίνδυνο
είναι του Οδυσσέα που επιστρέφει   
απ’του χαμού τη θάλασσα, επιστροφή του ήλιου, του ξενιτεμένου, και
όρκο βάνω στα μάτια τους δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου
θ’ αντιστέκομαι. ..θ’ αντιστέκομαι. ..θ’ αντιστέκομαι!!!»
Σαχίμ Κάσεμ Λόγος στην αγορά της ανεργίας __
σσ. Ο Σαμίχ Αλ-Κάσεμ, 1939-2014 ήταν διακεκριμένος Παλαιστίνιος ποιητής με ισραηλινή υπηκοότητα, γνωστός ως ένας από τους σημαντικότερους "ποιητές της αντίστασης"
Κεφ. 16^ο __ στο σήμερα...
Σκιαγραφώντας τα όσα μεσολάβησαν μέχρι την έναρξη του πολέμου στη Γάζα το 2023, καθώς η αναδρομή μας στο Παλαιστινιακό Ζήτημα έφτασε πια σε ένα χρο­νικό σημείο στην εξέλιξή του όπου η «απόσταση» από τα γεγονότα περιορίζε­ται σημαντικά, το κομμάτι της ιστορικής του αποτίμησης αντικειμενικά ολο­κληρώνεται. Ωστόσο, μια συνοπτική παράθεση ορισμένων βασικών γεγονό­των και στοιχείων που χαρακτήρισαν την περίοδο που μεσολάβησε (εν είδει «γέφυρας» μεταξύ του τότε και του σήμερα) θα ήταν τόσο χρήσιμη όσο και απαραίτητη.
Στα χρόνια που ακολούθησαν από τον τερματισμό της δεύτερης «Ιντιφάντα», οι διαπραγματεύσεις γύρω από το Παλαιστινιακό συνεχίστηκαν. Στις 27 Νοέμβρη 2007, πραγματοποιήθηκε η Σύνοδος της Ανάπολης (όπου έγινε προσπάθεια «νεκρανάστασης» του λεγόμενου «οδικού χάρτη»), ενώ το 2010- 2011 Ισραήλ και Παλαιστινιακή Αρχή προχώρησαν σε μια σειρά από διμερείς συνομιλίες υπό την αιγίδα των ΗΠΑ. Δίχως όμως -και πάλι- αποτέλεσμα.
Όπως επεσήμανε το 2011 η ΚΕ του ΚΚΕ: «Το Παλαιστινιακό κράτος δε δημιουργήθηκε ακόμα, η κατοχή των εδαφών που άρπαξε το Ισραήλ στον πόλε­μο των 7 ημερών το 1967 παραμένει και η κατάσταση γίνεται πιο περίπλοκη, χειροτερεύει. Οι εξελίξεις που ακολούθησαν, η κατάσταση που διαμορφώθη­κε στη Λωρίδα της Γάζας και στη Δυτική Όχθη δημιουργεί μια πολύ δύσκο­λη κατάσταση για το παλαιστινιακό κίνημα αντίστασης. Οδηγεί σε συνολικό αδυνάτισμα των θέσεών του, βοηθάει αντικειμενικά την πολύμορφη επέμβα­ση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην Παλαιστίνη, που κύριο σκοπό έχουν να πνίξουν το κίνημα αντίστασης κατά της κατοχής και να ενισχύσουν δυνά­μεις που θα συμφωνήσουν σε έναν πλήρη συμβιβασμό και σε αρνητική στάση απέναντι στην πάλη για τη δημιουργία ανεξάρτητου, κυρίαρχου και βιώσιμου κράτους με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Οι ΗΠΑ και η ΕΕ μιλούν για δύο κράτη (Ισραήλ και Παλαιστινιακό), αλλά κρύβουν την ουσία. Και η ου­σία είναι ότι, μιλώντας για Παλαιστινιακό κράτος, δεν εννοούν κράτος κυρί­αρχο, οργανωμένο, για την πορεία του οποίου θα αποφασίζει ο λαός του. Εν­νοούν κράτος χωρίς σύνορα, χωρίς στρατό, περιορισμένης κυριαρχίας…»
Στην ίδια λογική κινήθηκαν και οι μετέπειτα «ειρηνευτικές πρωτοβουλίες» των ΗΠΑ στην περιοχή: Με το «Σχέδιο Ειρήνης Τραμπ» (28 Γενάρη 2020), με τις ευρύτερες για τη Μέση Ανατολή «Συμφωνίες του Αβραάμ» (15 Σεπτέμβρη 2020) κοκ. Γι’ αυτό, άλλωστε, τίποτε απ’ όλ’ αυτά δεν είχε κάποιο θετικό αντί­κρισμα στην πορεία του Παλαιστινιακού Ζητήματος και στη δίκαιη υπόθεση του Παλαιστινιακού λαού. Οι συνεχιζόμενες και διαρκώς οξυνόμενες τα τελευταία χρόνια ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις γύρω από τον έλεγχο (και εν δυνάμει επαναχάραξη) των εμπορικών και των ενεργειακών δρόμων στη Μέση Ανατολή (σε συνάρ­τηση με τα μεγάλα καπιταλιστικά συμφέροντα, τις επιδιώξεις και τους σχεδιασμούς μιας σειράς καπιταλιστικών κρατών και μονοπωλιακών ομίλων που τέμνονται ανταγωνιστικά στην περιοχή) συνέβαλλαν καταλυτικά στον τρό­πο με τον οποίον διαμορφώθηκαν -και στέκονται σήμερα- τα πράγματα.
Παράλληλα, καθ’ όλο αυτό το διάστημα, το κράτος του Ισραήλ συνέχισε να εγκληματεί σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού, επεκτείνοντας τους εποι­κισμούς, υφαρπάζοντας τα εδάφη και τους πόρους του, ενισχύοντας το κα­θεστώς απαρτχάιντ για τους σχεδόν 5 εκατομμύρια Παλαιστίνιους των κατεχόμενων περιοχών (αλλά και το καθεστώς πολίτη «δεύτερης κατηγορίας» για τα σχεδόν 2 εκατομμύρια των Παλαιστίνιων πολιτών του Ισραήλ), σφίγγοντας όλο και πιο ασφυκτικά τον κλοιό γύρω τους, φτωχοποιώντας, απαξιώνοντας, καταπιέζοντας, φυλακίζοντας, βασανίζοντας και δολοφονώντας τους σε κα­θημερινή, συστηματική βάση.
Ενδεικτικά:
Την περίοδο που μεσολάβησε από τη λήξη της δεύτερης «Ιντιφάντα» έως και την έναρξη του πολέμου στη Γάζα, δολοφονήθηκαν (από τον ισραηλινό στρατό ή από εποίκους) 7.677 Παλαιστίνιοι, έκτων οποίων 2.479 ήταν παι­διά. Το Ισραήλ πραγματοποίησε τουλάχιστον τέσσερις μεγάλες στρατιωτι­κές επιχειρήσεις κατά των Παλαιστίνιων (το 2008-2009, το 2011 και το 2021) και δεκάδες άλλες μικρότερες (περιορισμένους βομβαρδισμούς, «στοχευμένες» εκτελέσεις κοκ.). Την ίδια περίοδο, τα παλαιστινιακά εδάφη τέθηκαν υπό καθεστώς γενικευμένου «λοκντάουν» (με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την καθημερινή μάχη για την επιβίωση των Παλαιστίνιων) επί εξακόσιες σαράντα έξι συνολικά μέρες.
Βλ. Απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ, «Οι θέσεις του ΚΚΕ για τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου», στην ΚΟΜΕΠ 3/2011, σελ. 29-30 __ Τμήμα Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ, «Για τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή», στην ΚΟΜΕΠ,. 3/2024, σελ. 47-81. https://www.btselem.org/

Η B’Tselem – το Ισραηλινό Κέντρο Πληροφοριών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στα Κατεχόμενα Εδάφη – αγωνίζεται για ένα μέλλον στο οποίο τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ελευθερία και η ισότητα θα είναι εγγυημένα για όλους, Παλαιστίνιους και Εβραίους, που ζουν ανάμεσα στον ποταμό Ιορδάνη και τη Μεσόγειο Θάλασσα. Ένα τέτοιο μέλλον θα καταστεί δυνατό μόνο όταν τερματιστούν η ισραηλινή κατοχή και το καθεστώς απαρτχάιντ. Προς αυτό το μέλλον εργαζόμαστε.
Από την ίδρυση της B’Tselem το 1989, καταγράφουμε, ερευνούμε και δημοσιεύουμε στατιστικά στοιχεία, μαρτυρίες, οπτικοακουστικό υλικό, κείμενα θέσεων και εκθέσεις σχετικά με τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διαπράττονται από το Ισραήλ στα Κατεχόμενα Εδάφη. Η αρχική αποστολή που αναλάβαμε εστίαζε στο καθεστώς κατοχής στη Δυτική Όχθη (συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ) και στη Λωρίδα της Γάζας. Ωστόσο, με την πάροδο των ετών, κατέστη σαφές ότι η αντίληψη περί δύο παράλληλων καθεστώτων που λειτουργούν ανάμεσα στη Μεσόγειο Θάλασσα και τον ποταμό Ιορδάνη – μιας μόνιμης δημοκρατίας δυτικά της Πράσινης Γραμμής και μιας προσωρινής στρατιωτικής κατοχής ανατολικά αυτής – απέχει από την πραγματικότητα. Ολόκληρη η περιοχή που ελέγχεται από το Ισραήλ διέπεται από ένα ενιαίο καθεστώς απαρτχάιντ, το οποίο καθορίζει τη ζωή όλων όσων ζουν σε αυτήν και λειτουργεί με βάση μία θεμελιώδη αρχή: την εδραίωση και τη διαιώνιση του ελέγχου μιας ομάδας– των Εβραίων – επί μιας άλλης – των Παλαιστινίων – μέσω νόμων, πρακτικών και κρατικής βίας.
Στα περισσότερα από 30 χρόνια δράσης της, η B’Tselem έχει κερδίσει μια τιμητική θέση στην τοπική και διεθνή κοινότητα για τα ανθρώπινα δικαιώματα και έχει λάβει πολλά βραβεία.

Ο αριθμός των Εβραίων εποίκων στη Δυτική Όχθη και στην Ανατολι­κή Ιερουσαλήμ σχεδόν διπλασιάστηκε σε μια δεκαετία, φτάνοντας τους 831.940. Ταυτόχρονα, 497.820 Παλαιστίνιοι κάτοικοι της Δυτική Όχθης και της Ανα­τολικής Ιερουσαλήμ περιήλθαν ουσιαστικά σε καθεστώς «ανοιχτής φυλακής» λόγω της πορείας κατασκευής του «τείχους ασφαλείας» του Ισραήλ. Από το 2006 έως το 2023, το Συμβούλιο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΗΕ εξέδωσε περισσότερες καταδικαστικές αποφάσεις για το Ισραήλ απ’ ό,τι για όλα τα υπόλοιπα κράτη του κόσμου μαζί (104 έναντι 99). Το 53% όλων των καταδικαστικών αποφάσεων της UNESCO, του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, της Γενικής Συνέλευσης και άλλων οργάνων του ΟΗΕ (πλην του Συμβουλίου Ασφαλείας) για το ίδιο διάστημα αφορούσαν το Ισραήλ. Ο φόρος αίματος που κλήθηκε να πληρώσει ο ισραηλινός λαός για τις επιδιώξεις της αστικής του τάξης και του κράτους της την εν λόγω περίοδο –σσ. τους πρώτους μήνες του πολέμου, ήταν 375 νεκροί (στρατιώτες και άμαχοι). Και όμως... Για τη συντριπτική πλειοψηφία του αστικού πολιτικού κόσμου, των αστικών μέσων μαζικής «ενημέρωσης», των αστών δημοσιολόγων, σχολιαστών κοκ., τα όσα συνέβησαν στις 7 Οκτώβρη 2023 και μετά ήταν «κεραυνός εν αιθρία»...

Ωστόσο, όπως διαπιστώσαμε κατά τη διάρκεια της ιστορικής μας αναδρομής στις ρίζες και στην εξέλιξη του Παλαιστινιακού Ζητήματος, το βάθος των γεγονότων είναι πολύ μεγαλύτερο, εκτεινόμενο σε μια πορεία πολλών δεκαετιών και επηρεαζόμενο από πολλαπλούς παράγοντες.
Η μόνη πολιτική δύναμη του ελληνικού κοινοβουλίου που στις 7 Οκτώβρη τοποθετήθηκε καθαρά και κατηγορηματικά στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας» ήταν το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Κόντρα στο καθολικό και απόλυτό ρεύμα «στοίχισης» σύσσωμων των αστικών δυνάμεων (ντόπιων και διεθνών) πίσω από το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ, το ΚΚΕ υπογράμμιζε σε σχετική ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της Κεντρικής του Επιτροπής: «Το ΚΚΕ καταδικάζει την πολύχρονη κατοχή του ισραηλινού κράτους και τα εγκλήματα που διαπράττει συστηματικά σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού - με τη στήριξη των ΗΠΑ, της ΕΕ και των συμμάχων τους- τα οποία έχουν στοιχίσει χιλιάδες νεκρούς Παλαιστίνιους, χιλιάδες σακατεμένους και φυλακισμένους, ερειπωμένες πόλεις και χωριά, εποικισμούς σε παλαιστινιακά εδάφη.
Τα σημερινά γεγονότα δεν είναι “κεραυνός εν αιθρία” και αυτοί που ψάχνουν τις αιτίες τους θα πρέπει να κοιτάξουν κατάματα την αλήθεια, η οποία αποκαλύπτει πως κλιμακώνονται καθημερινά οι επιθέσεις του ισρα- ηλινού στρατού και οδηγούν σε δεκάδες νεκρούς Παλαιστίνιους, ακόμα και ηλικιωμένους και μικρά παιδιά. Πρόκειται για εγκλήματα που έχουν ενταθεί το τελευταίο διάστημα και έχει καταγγείλει επανειλημμένα το ΚΚΕ. Η επιθετικότητα του κράτους του Ισραήλ τελικά στρέφεται και κατά του ίδιου του ισραηλινού λαού. Ο Παλαιστινιακός λαός έχει το δικαίωμα να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του και χρειάζεται μεγαλύτερη λαϊκή στήριξη και αλληλεγγύη για να συνεχίσει τον αγώνα του για τον τερματισμό της ισραηλινής κατοχής, για ανεξάρτητο κράτος στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ.
Η κυβέρνηση της ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ, που με τις απαράδεκτες ανακοινώσεις τους στηρίζουν τις κατοχικές δυνάμεις, είναι διπλά εκτεθειμένοι, γιατί από το 2015 σφυρίζουν αδιάφορα και αρνούνται να αναγνωρίσουν το Παλαιστινιακό κράτος σύμφωνα με τη σχετική, ομόφωνη απόφαση της ελληνικής Βουλής.
Αντίστοιχα και στο Ευρωκοινοβούλιο, το ΚΚΕ υπήρξε το μοναδικό από τα ελληνικά κόμματα που καταψήφισε την κατάπτυστη απόφαση στήριξης της ΕΕ στο κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ. Όπως κατήγγειλε η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ: «Ενώ ρέει το αίμα χιλιάδων Παλαιστίνιων στη Γάζα από τους εγκληματι­κούς ισραηλινούς βομβαρδισμούς και προωθείται χερσαία επέμβαση, το ψή­φισμα σπεύδει να δηλώσει την κυνική στήριξή του στο ισραηλινό κράτος-δο­λοφόνο για να συνεχίσει τη σφαγή του Παλαιστινιακού λαού. Υιοθετώντας τη χυδαία ισραηλινή προπαγάνδα, επιχειρεί να βάλει στη θέση του κατηγορού­μενου τον Παλαιστινιακό λαό, την αντίστασή του ενάντια στη βάρβαρη ισραηλινή κατοχή. Επικαλείται το “δικαίωμα αυτοάμυνας” του Ισραήλ, που του ζη­τά να το ασκήσει... “σύμφωνα με το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο”, δηλαδή να έχει το “ελεύθερο” να σφαγιάζει Παλαιστίνιους, να βομβαρδίζει και να δολο­φονεί... με “ανθρωπιστικούς κανόνες” για τη διαιώνιση και την επέκταση της κατοχής, που το ψήφισμα προκλητικά αποσιωπά και αποκρύπτει (...)  Η ΕΕ, οι κυβερνήσεις και τα αστικά κόμματα στα κράτη-μέλη της έχουν δια­λέξει πλευρά, την ενίσχυση του ισραηλινού κατοχικού κράτους για την προώθηση των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών ΕΕ-ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στη Μέση Ανατολή. Είναι συνένοχοι των εγκλημάτων του ισραηλινού κράτους, όπως και η κυβέρ­νηση της ΝΔ μαζί με ΣΥΡΙΖΑ, ΓΙΑΣΟΚ, Ελληνική Λύση και το φασιστικό μόρ­φωμα των “Σπαρτιατών”.
Το ΚΚΕ στέκεται στη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Απαιτεί τον άμεσο τερ­ματισμό της σφαγής των Παλαιστίνιων από το Ισραήλ. Ενώνουμε τη φωνή μας με τους λαούς, που σε όλο τον κόσμο πλημμυρίζουν τους δρόμους δια- δηλώνοντας την αλληλεγγύη τους στον Παλαιστινιακό λαό και στο δίκιο του. Στον αγώνα του για το τέλος της ισραηλινής κατοχής, για μια ελεύθερη πατρί­δα, ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του 1967 με πρωτεύου­σα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, την επιστροφή των προσφύγων στις εστίες τους, την απελευθέρωση των πολιτικών κρατούμενων.»
Ο πόλεμος στη Γάζα __
Ο δολοφονικότερος πόλεμος του Ισραήλ από την ίδρυσή του
Κατά τις επιθέσεις της Χαμάς ενάντια στο Ισραήλ στις 7 Οκτώβρη 2023 έχασαν τη ζωή τους 1.139 άνθρωποι (εκ των οποίων το ¹/₃ περίπου ήταν στρατιώτες και αστυνομικοί, ενώ τα ²/₃ άμαχοι). Ένας αδιευκρίνιστος αριθμός εξ αυτών δολοφονήθηκε -σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα Haaretz- όχι από τη Χαμάς, αλλά από το ίδιο το Ισραήλ (κατ’ εφαρμογή της «Οδηγίας Αννίβα» για την αποτροπή -πάση θυσία- της σύλληψης και της κράτησης μελών του ισραηλινού στρατού από εχθρικές δυνάμεις). Διακόσιοι πενήντα ένας Ισραηλινοί πάρθηκαν ως όμηροι στη Γάζα.
Τα γεγονότα αυτά πυροδότησαν μια άνευ προηγουμένου δολοφονική επί­θεση του Ισραήλ με επίκεντρο τη Λωρίδα της Γάζας. Πράγματι, ο πόλεμος που εξαπέλυσε το Ισραήλ κατά των Παλαιστίνιων στη Γάζα (αλλά και στη Δυ­τική Όχθη) με αφορμή τις επιθέσεις της Χαμάς στις 7 Οκτώβρη 2023 υπήρξε μακράν ο φονικότερος μέχρι σήμερα. Συγκριμένα: Έως τις 20 Οκτώβρη 2024, είχαν χάσει τη ζωή τους πάνω από 43.359 Πα­λαιστίνιοι (42.600 στη Γάζα και 759 στη Δυτική Όχθη), κυρίως άμαχοι. Εξ αυ­τών, πάνω από το ένα τρίτο (16.930) ήταν παιδιά.
Την ίδια στιγμή, οι τραυματίες ανέρχονταν σε πάνω από 106.045 (99.795 στη Γάζα και 6.250 στη Δυτική Όχθη). Σύμφωνα με την UNRWA και τη UNICEF, στη Γάζα, κατά μέσο όρο, ακρωτηριάζονταν σχεδόν δέκα παιδιά κάθε μέρα από την αρχή του πολέμου λόγω των σοβαρών τραυματισμών τους από τις ισραηλινές επιθέσεις, μένοντας ανάπηρα (συνολικά κάπου 2.000 έως τον Ιούνη του 2024). Σε πάνω από 10.000 υπολογίζονταν οι αγνοούμενοι. Σημειωτέον πως οι παραπάνω αριθμοί αφορούν μόνο τους θανάτους που προκλήθηκαν άμεσα ως το αποτέλεσμα των ισραηλινών πολεμικών επιχει­ρήσεων. Σε αυτούς δεν έχουν υπολογιστεί οι θάνατοι άμαχων ως έμμεση - αλλά ευθεία- συνέπεια του πολέμου (από την πείνα λόγω του αποκλεισμού και την παρεμπόδιση της ανθρωπιστικής βοήθειας, από την έλλειψη πόσι­μου νερού λόγω των καταστροφών στα δίκτυα καθαρισμού και μεταφοράς του, από τις μολύνσεις και τις ασθένειες λόγω του συνωστισμού εκατοντά­δων χιλιάδων ανθρώπων υπό άθλιες και ανθυγιεινές συνθήκες, από την ανυ­παρξία ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης λόγω των βομβαρδισμών των νο­σοκομείων και των ελλείψεων σε φάρμακα, από τις γενικότερες κακουχί­ες κοκ.). Σύμφωνα με το επιστημονικό περιοδικό Lancet, ο πραγματικός - συνολικός- αριθμός των θυμάτων των δολοφονικών επιθέσεων του Ισραήλ στη Γάζα είναι πολλαπλάσιος του επίσημου απολογισμού, εκτιμώμενος σε 186.000__
Ακόμα όμως και αν «έμενε» κανείς στον αριθμό των σαράντα χιλιάδων, αυ­τός θα καθιστούσε -κατά την ισραηλινή εφημερίδα Haaretz- τον πόλεμο στη Γάζα ως «έναν από τους φονικότερους του 21^ου  αιώνα». Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι οι σαράντα χιλιάδες νεκροί (μέχρι τον Αύγουστο του 2024) αντιστοιχούσαν στο 2% του συνολικού πληθυσμού της, καθιστώντας τον εν λόγω πόλεμο πιο φονικό απ’ ό,τι, π.χ,, τον πόλεμο στη Συρία (που στοίχισε μεν τη ζωή στο 2% του πληθυσμού της, αλλά σε διάστημα δεκατριών ετών και όχι δέκα μηνών), τον πόλεμο στο Ιράκ (που κόστισε τη ζωή στο 1% του πλη­θυσμού του σε διάστημα είκοσι ετών), τον πόλεμο στην Ουκρανία (0,45% σε δυόμισι χρόνια) κοκ. Οι κατεχόμενες παλαιστινιακές περιοχές είχαν καταλάβει την πρώτη θέση ως το πιο θανατηφόρο μέρος στον κόσμο για τα παιδιά», τόσο λόγω του τρομακτικού ποσοστού δολοφονημένων παι­διών επί του συνόλου των θυμάτων της ισραηλινής επιθετικότητας όσο και του γεγονότος πως «η Γάζα χαρακτηριζόταν πλέον από τα υψηλότερα επίπεδα παιδικού υποσιτισμού παγκοσμίως» βλ Save the Children … Κατά τη διάρκεια του πρώτου εξαμήνου του πολέμου στη Γάζα, μετά τις επιθέσεις παλαιστινιακών ένοπλων ομάδων κατά του Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου, τα παιδιά και οι οικογένειες σε ολόκληρη τη Λωρίδα της Γάζας έχουν βρεθεί αντιμέτωπα με αμείλικτες ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές και χερσαίες επιχειρήσεις. Κανένα μέρος δεν είναι ασφαλές και κανένα δεν έχει μείνει ανέπαφο. Ταυτόχρονα, πρωτόγνωρη υπήρξε και η καταστολή κατά των Παλαιστίνι­ων, Στις αρχές του Ιούλη (2024), οι Παλαιστίνιοι που κρατούνταν σε ισραηλινές φυλακές για «λόγους ασφαλείας» ανέρχονταν σε 9,623. Από αυτούς το 49,68% βρισκόταν υπό καθεστώς «διοικητικής κράτησης» (δηλαδή επ’ αόρι­στο και χωρίς να τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες) __Οι ανήλικοι κρατούμενοι (παιδιά από δεκατεσσάρων έως δεκαοχτώ ετών) ανέρχονταν σε 195
Τουλάχιστον εξήντα Παλαιστίνιοι κρατούμενοι άφησαν την τελευταία τους πνοή στις φυλακές κατά τους πρώτους οχτώ μήνες του πολέμου, ως αποτέλεσμα των βασανιστηρίων και των γενικότερων απάνθρωπων συνθηκών κρά­τησής τους. Τρομακτική υπήρξε τέλος η διαρκής, μαζική καταστροφή σπιτιών, υποδο­μών κοκ. στη Γάζα ως αποτέλεσμα των ισοπεδωτικών και αδιάκριτων βομ­βαρδισμών. Ζημιές ή ολοκληρωτική καταστροφή είχαν υποστεί (έως τα τέλη Οκτώβρη) το 87% των οικιών, το 87% των σχολείων, το 68% των καλλιερ­γειών και του οδικού δικτύου, ενώ μόλις τα δεκαεφτά από τα τριάντα έξι συ­νολικά νοσοκομεία της περιοχής θεωρούνταν έστω και μερικώς λειτουργι­κά. Οι καταστροφές ήταν τόσο εκτεταμένες, που, σύμφωνα με εκτίμηση του ΟΗΕ (στις 2 Μάη), θα απαιτούνταν ογδόντα χρόνια για την πλήρη αποκατά­στασή τους.
Οι εικόνες της απέραντης αυτής «θάλασσας» από χαλάσματα, της άμορ­φης αυτής μάζας από τσιμέντο και αίμα, που κάποτε αποκαλούσαν σπίτι τους σχεδόν 2 εκατομμύρια άνθρωποι, είναι συγκλονιστικές.
Όπως -ακόμη πιο- συγκλονιστικές είναι και οι εικόνες των χιλιάδων παι­διών που έμειναν ορφανά ή αποκόπηκαν από τους γονείς τους εξαιτίας του πολέμου (20.000 και 17.000 παιδιά αντίστοιχα έως το Σεπτέμβρη του 2024). Κάποια από αυτά έχασαν τους πάντες στη διάρκεια των ανελέητων ισοπεδωτικών βομβαρδισμών του Ισραήλ, ενώ κάποια άλλα έγιναν εκείνα -παρότι ακόμη παιδιά- οι γονείς για τα μικρότερα αδέρφια τους ή για άλλα παιδιά που επίσης ορφάνεψαν, δίνοντας καθημερινά τη μάχη για την επιβίωση, τό­σο απέναντι στις βόμβες όσο και απέναντι στην πείνα, στη δίψα και στις αρ­ρώστιες.
Οι απώλειες του ισραηλινού στρατού από την έναρξη των χερσαίων πο­λεμικών του επιχειρήσεων στη Γάζα στις 27 Οκτώβρη 2023 _έως και τις 20 Οκτώβρη 2024, ήταν 356 νεκροί και 2.356 τραυματίες (ο συνολικός αριθμός των απωλειών του από τις 7-Οκτ-2023, 749 νεκροί και 4.995 τραυματίες). Υπάρχουν όμως και πτυχές αυτού του πολέμου που είναι ακόμα λιγότερο γνωστές, καθώς δεν εμφανίζονταν σχεδόν ποτέ στα δελτία και στις ανταπο­κρίσεις των αστικών ΜΜΕ.
Και όμως, καθώς τα όποια φώτα της δημοσιότητας ήταν στραμμένα στη Γάζα, οι πολιτικές εθνοκάθαρσης του Ισραήλ στη Δυτική Όχθη όχι μόνο συ­νεχίστηκαν, αλλά επιταχύνθηκαν κιόλας, με εκφοβιστικές επιδρομές, με πογκρόμ, με δολοφονίες, με κατεδαφίσεις σπιτιών, με τη βίαιη εκδίωξη ανθρώ­πων από τις εστίες τους κοκ.
Ο προσφυγικός καταυλισμός του Νουρ Σαμς στη Δυτική Όχθη, για πα­ράδειγμα, έγινε στόχος πολλαπλών νυχτερινών επιδρομών του ισραηλινού στρατού μετά από την 7η Οκτώβρη 2023. Περιγράφοντας μια από αυτές τις επιδρομές, ένας από τους κατοίκους τόνισε σχετικά σε ρεπορτάζ της Deutsche Welle: «Ένας τεράστιος όγκος οχημάτων και αντρών εισέβαλε με μεγάλη ταχύτητα... καταλαμβάνοντας τον καταυλισμό... Πετάξανε τον κό­σμο έξω από τα σπίτια του. Λεηλάτησαν σπίτια, χτύπησαν και εξευτέλισαν τους κατοίκους. Επίσης, κατεδάφισαν ορισμένα από τα σπίτια, κατέστρε­ψαν δρόμους και υποδομές. Ο καταυλισμός έμεινε χωρίς νερό και ηλεκτρι­κό. Η καθημερινή ζωή έγινε απελπιστικά δύσκολη.» __«Από τις 7 Οκτώβρη», πρόσθεσε μια άλλη κάτοικος του Νουρ Σαμς, «ο καταυλισμός δέχτηκε επί­θεση οχτώ φορές. Ο ισραηλινός στρατός ερχόταν το βράδυ, φέρνοντας μα­ζί του μπουλντόζες, τανκς και βεβαίως στρατιώτες. Εισέβαλαν στον καταυλι­σμό, κάνοντας άνω κάτω τους δρόμους, πυροβολώντας στα κτήρια και καταστρέφοντας καταστήματα. Οι καταστροφές ξεκινούσαν όταν οι άνθρωποι εί­χαν πέσει για ύπνο. Ο ήχος των τανκς και ο θόρυβος προκαλούσε ταραχή στα παιδιά. Και μετά, χτυπούσαν. Όπως βλέπετε, οι καταστροφές είναι τεράστι­ες. Ο στόχος τους δεν είναι ένοπλοι άντρες, αλλά φιλήσυχοι άνθρωποι, χω­ρίς όπλα, που δεν είναι μαχητές. Εκεί ήταν το σπίτι μιας γυναίκας και της ηλι­κιωμένης μητέρας της. Το κατέστρεψαν __Βλέπετε κάποια αντίσταση εδώ; Μπορείτε; Όχι. Αλλά όταν δέχεται επίθεση, ο κόσμος θα αντιδράσει.» Αυτό το μανάβικο ανήκε σε μια χή­ρα που προσπαθούσε να βγάλει ένα μεροκάματο για τα παιδιά της. 10άδες σχετικά βίντεο ανέβηκαν και εξαφάνισε το YouTube _βγάζοντας αυτό το σήμα αντίστοιχα και τα ανθρώπινα δικαιώματα (για παιδιά που αγωνίζονται στη Γάζα έμειναν ανάπηρα). Πρόκειται για τα επίσημα στοιχεία της ισραηλινής κυβέρνησης, Αριθμός στρατιωτών των IDF που έπεσαν στη μάχη από την έναρξη του πολέμου "σιδερένια σπαθιά" (7 Οκτωβρίου 2023): 968 __Αριθμός στρατιωτών των IDF που έπεσαν στη μάχη από την έναρξη των χερσαίων επιχειρήσεων στη Λωρίδα της Γάζας (27 Οκτωβρίου 2023): 472 - Για τη λίστα με τα ονόματα των απωλειών των IDF ανά ημερομηνία, κάντε κλικ εδώ
Περιγράφοντας αντίστοιχα την εισβολή Ισραηλινών εποίκων της Δυτικής Όχθης κατά των κατοίκων του Γουάντι αλ-Σικ (ανατολικά της Ραμάλα) στις 12-Οκτ-2023, ο Μ, Μάταρ τόνισε: «Τέσσερις μέρες μετά από την έναρξη του πολέμου στη Γάζα, οι έποικοι ξεκίνησαν μια νέα φάση στη Δυτική Όχθη. Ξεκίνησαν να εκδιώκουν συστηματικά τους Παλαιστίνιους από τις περιοχές που ανήκαν στην κατηγορία “C” και ελέγχονταν από το Ισραήλ. Έδιωξαν κά­που χίλια πεντακόσια με δυο χιλιάδες μέλη της κοινότητας των Βεδουίνων ανατολικά της Ραμάλα. Μας πήραν υπό την απειλή των όπλων, μας έγδυσαν και μας βασάνιζαν για ώρες, από τις δέκα το πρωί έως τις εφτάμισι το βράδυ. Μας βασάνιζαν με κάθε δυνατό τρόπο, πέρα από κάθε ανθρώπινο όριο.»  Μέσα στο 2024 (και χωρίς να έχει ολοκληρωθεί ακόμη η χρονιά), το Ισραήλ είχε αρπάξει περισσότερα παλαιστινιακά εδάφη στη Δυτική Όχθη απ’ ό,τι τα τελευταία είκοσι χρόνια μαζί, με τον Ανώτατο Επίτροπο για τα Ανθρώπινα Δι­καιώματα του ΟΗΕ Β. Τουρκ να κάνει λόγο για «σοκαριστικά νέα επίπεδα» στη «βία των εποίκων και στις παραβιάσεις σε σχέση με τους εποικισμούς». Σε βαθ­μό, μάλιστα, που πλέον ήταν ορατός ο «κίνδυνος εκμηδένισης κάθε πρακτικής δυνατότητας για τη συγκρότηση ενός βιώσιμου Παλαιστινιακού κράτους».
Αντίστοιχα, αποτροπιασμό και τρόμο προκαλούν οι μαρτυρίες των Παλαι­στίνιων που έγιναν δεσμώτες του ισραηλινού κράτους, πολύ συχνά αυθαίρετα ή για ασήμαντη αφορμή (επειδή, π.χ., μπορεί να «είχαν εκφράσει κάποια συ­μπάθεια προς τους Παλαιστίνιους στη Γάζα και τα δεινά που βίωναν» ή γιατί μπορεί να ήταν απλά «άντρες σε ηλικία που μπορούσαν να πολεμήσουν»!): «Μας πήγαν στις φυλακές του Μεγγίντο», αναφέρει ο Φ. Χασάν. «Όταν κατεβήκαμε από το λεωφορείο που μας μετέφερε, ένας στρατιώτης μας είπε: “Καλώς ήλθατε στην κόλαση”»
«Δεν κοιμηθήκαμε καθόλου το πρώτο βράδυ», καταμαρτυρά ο Σ. Χουρίγια. «Υπήρχε ένα μικρό παράθυρο στο κελί, από το οποίο ακούγαμε τους άλλους κρατούμενους να κλαίνε και να ουρλιάζουν καθώς οι φρουροί τους έδερναν. Οι φρουροί κατόπιν τους διέταξαν να γαβγίσουν σα σκύλοι. Πράγματι, ακούσαμε κάποιους από τους φυλακισμένους να γαβγίζουν αφού τους είχαν χτυπήσει. Οι φρουροί, φυσικά, γελούσαν. Ήταν πολύ σκληρό να το ακούει και να το βλέπει κανείς αυτό» _-«Έγειρα στον τοίχο», αναφέρει ο Α. αλ-Μουχτάσεμπ, καθώς είχα σπασμένα πλευρά και είχα τραυματιστεί στο δεξιό ώμο... Δεν μπορούσα να κουνηθώ ή να αναπνεύσω. Όλοι γύρω μου ούρλιαζαν από τους πόνους, ενώ κάποιοι από τους συγκρατούμενούς μου είχαν ξεσπάσει σε λυγμούς. Οι περισσότεροι αιμορραγούσαν. Ήταν ένας εφιάλτης που δεν περιγράφεται με λέξεις.» _-«Εγώ απελευθερώθηκα», θα σημειώσει ο Σ. Χαλίλι, «αλλά χιλιάδες άλλοι φυλακισμένοι έχουν μείνει πίσω και πραγματικά υποφέρουν. Είναι η χειρότε­ρη περίοδος στην Ιστορία για τους Παλαιστίνιους που κρατούνται σε ισραηλινές φυλακές. Οι κρατούμενοι δεν έχουν δικαιώματα. Τους έχουν στερήσει τα πάντα και τους έχουν αφήσει ευάλωτους και απομονωμένους. Ακόμα και τα επισκεπτήρια των οικογενειών τους έχουν καταργηθεί από την αρχή του πο­λέμου. Η απομόνωσή μας ήταν απόλυτη.»
Τι μπορεί να πει κανείς για τις εικόνες Ισραηλινών στρατιωτών να πανηγυ­ρίζουν ανατινάζοντας ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα, να διασκεδάζουν στα χαλάσματα σπιτιών και σχολείων, να ανεβάζουν χιουμοριστικά βίντεο στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης από ανατινάξεις χώρων λατρείας; Ή για τις εικόνες Ισραηλινών πολιτών να καταστρέφουν με μανία ανθρωπιστική βο­ήθεια προς τους δοκιμαζόμενους πολίτες της Γάζας, να διαδηλώνουν υπέρ των στρατιωτών που ερευνούνταν για τον ομαδικό βιασμό Παλαιστίνιων κρα­τούμενων κοκ. Όλ’ αυτά αποτελούν δείγματα της απανθρωποποίησηςτων Παλαιστίνιων στα μάτια μιας μερίδας των Ισραηλινών και του βαθμού αποκτήνωσης ορι­σμένων εξ αυτών. Κάτι που υπήρξε το αποτέλεσμα: Τόσο α) της διαχρονικής-συστηματικής τους γαλούχησης με τις αξίες και τα πιστεύω του Σιωνισμού (αυτής της βαθύτατα εθνικιστικής και ρατσιστικής ιδεολογίας της ισραηλινής αστικής τάξης και του κράτους της) από τα γεννοφάσκια του ισραηλινού κράτους και ακόμα πρωτύτερα (όπως είδαμε εξετά­ζοντας την ιστορική εξέλιξη του Παλαιστινιακού Ζητήματος). Όσο και β) της έντασης της εθνικιστικής προπαγάνδας της ισραηλινής αστικής τάξης από την αρχή του πολέμου, προκειμένου να «δικαιολογήσει» τα εγκλήματά της κατά του Παλαιστινιακού λαού και να δημιουργήσει «πρό­θυμους εκτελεστές» της πολιτικής της.
Είναι χαρακτηριστικό πως, μόνο τους τρεις πρώτους μήνες του πολέμου, καταγράφηκαν πάνω από πεντακόσιες δημόσιες «προτροπές σε γενοκτονία» από αστούς πολιτικούς, μέλη της κυβέρνησης και βουλευτές, στρατιωτικούς, δημοσιογράφους κοκ.
Παραθέτουμε ορισμένες από αυτές ενδεικτικά: «...Ολοκληρωτικό αποκλεισμό στη Γάζα. Ούτε ηλεκτρισμό, ούτε φαγη­τό, ούτε νερό, ούτε καύσιμα. Όλα είναι κλειστά. Πολεμάμε ανθρώπινα ζώα και πρέπει να πράξουμε ανάλογα» (Υ Gallant, υπουργός Άμυνας, 9-Οκτ-2023). «Δεν υπάρχουν αθώοι άμαχοι στην Γάζα» (I. Herzog, πρόεδρος του Ισρα­ήλ, 14-Οκτ-2023). «Το κράτος του Ισραήλ δεν έχει άλλη επιλογή από το να κάνει τη Γάζα ένα μέρος που προσωρινά, ή μόνιμα, θα είναι αδύνατο να ζήσει κανείς εκεί» (G. Eiland, σύμβουλος του υπουργού Άμυνας, τέως επικεφαλής του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας του Ισραήλ, 10- Οκτ- 2023). «Ποιες είναι οι “δύστυχες” γυναίκες της Γάζας; Όλες τους είναι μανάδες, αδερφές ή σύζυγοι δολοφόνων της Χαμάς» (G. Eiland, 19-Νοε-2023). «Θριαμβεύστε και αποτελειώστε τους, μην αφήσετε κανέναν πίσω. Εξαφα­νίστε την ανάμνησή τους. Εξαφανίστε τους, τις οικογένειές τους, τις μητέρες και τα παιδιά. Αυτά τα ζώα δεν πρέπει να ζήσουν άλλο... Κάθε Εβραίος είναι ένα όπλο και πρέπει να βγει να τους σκοτώσει. Αν έχεις έναν Άραβα γείτονα, μην περιμένεις, πήγαινε στο σπίτι του και σκότωσέ τον... Πρέπει να επιτεθού­με, όχι όπως πριν, πρέπει να μπούμε και να καταστρέφουμε ό,τι βρεθεί μπρο­στά μας, να καταστρέφουμε τα σπίτια και κατόπιν τα σπίτια μετά από αυτά. Με όλες μας τις δυνάμεις, ολοκληρωτική καταστροφή... όπως βλέπετε, θα το κάνουμε» (Ε. Yachin, βετεράνος έφεδρος απευθυνόμενος σε άντρες του ισραηλινού στρατού, 13 Οκτώβρη 2023) «Είθε το χωριό σας να καεί!! Ναι, ναι, όσον με αφορά, είναι πολύ ηθικό να εύχεται κανείς την καταστροφή και την πυρπόληση της Γάζας» (R. Gottlied, βουλευτής του κυβερνώντας κόμματος Λικούντ, 29-Οκτ-2023). «Μίσος για τον εχθρό. Μίσος για τα τέρατα... Ξοδέψτε την ενέργειά σας σε ένα και μόνο πράγμα: Στον αφανισμό όλης της Γάζας από προσώπου Γης. Τα τέρατα της Γάζας ας πατάξουν πέρα από το φράκτη, σε φυγή προς τα αι­γυπτιακά εδάφη. Ή να πεθάνουν. Και να πεθάνουν με φρικτό τρόπο. Η Γά­ζα πρέπει να αφανιστεί... Χρειαζόμαστε έναν εκδικητικό και σκληρό στρατό. Οτιδήποτε άλλο θα ήταν ανήθικο. Απλά ανήθικο» (G. Atbaryan, βουλευτής του κυβερνώντσς κόμματος Λικούντ, 1-Νοε-2023).
Στις 26 Γενάρη 2024, το Διεθνές Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση με την οποία καλούσε το Ισραήλ να τηρήσει «τις υποχρεώσεις του που απέρρεαν από τη Σύμβαση του ΟΗΕ για τις Γενοκτονίες αναφορικά με τους Πα­λαιστίνιους στη Γάζα, λαμβάνοντας κάθε δυνατό μέτρο για να αποτρέψει κά­θε γενοκτονική πράξη», καθώς και κάθε δυνατό μέτρο για την αποτρο­πή και την τιμωρία των άμεσων και δημόσιων προτροπών στη διάπραξη γε­νοκτονίας σε σχέση με τους Παλαιστίνιους στη Λωρίδα της Γάζας».Περιτ­τό να πούμε πως η γενοκτονική πολιτική του Ισραήλ συνεχίστηκε κανονικά. Τραγική ειρωνεία: Η Σύμβαση του ΟΗΕ για «την πρόληψη και την τιμωρία του εγκλήματος της Γενοκτονίας», την οποία το Ισραήλ κλήθηκε να σεβαστεί και να τηρήσει, είχε ψηφιστεί το 1948, στον απόηχο της γενοκτονίας των εβραϊ­κών πληθυσμών της Ευρώπης από τους ναζί...
Από την άλλη μεριά, ωστόσο, δε θα μπορούσαμε να μην αναφέρουμε την αξιοσημείωτη όσο και ηρωική (δεδομένων των συνθηκών) άρνηση όλο και πε­ρισσότερων Ισραηλινών να στρατευτούν, απορρίπτοντας την προπαγάνδα του κράτους τους και μη δεχόμενοι να γίνουν συνένοχοι στη γενοκτονική πο­λιτική του:  «Δεν υπάρχει κάποια πραγματικότητα κατά την οποία θα μπορούσα ποτέ να είμαι συμμέτοχη ή συνένοχη στις φρικτές πράξεις που διαπράττει ο ισραηλινός στρατός κατά των Παλαιστίνιων», δήλωσε χαρακτηριστικά η δεκαοχτάχρονη Σοφία Ορ. «Υπάρχει πολύ ισχυρή προπαγάνδα από πολύ μικρή ηλι­κία ...Σε τι εξυπηρετεί πραγματικά η θητεία στο στρατό; Ποιον εξυπηρετεί; Τι εξυπηρετεί; Είναι δύσκολο να ζεις σε μια κοινωνία που σε μισεί. Είναι δύσκο­λο να θες να κάνεις φίλους και μετά να ανακαλύπτεις πως, ακόμα και αν δε μισούν εμένα, μισούν τους Παλαιστίνιους. Οι γονείς μου είναι πολύ υποστη­ρικτικοί, αλλά φοβούνται για εμένα Φοβούνται για το τι θα αντιμετωπίσω στη φυλακή και ιδιαίτερα για το τι θα αντιμετωπίσω στην κοινωνία που ζω. Μεγά­λο μέρος της απόφασής μου να αρνηθώ τη στράτευση είναι για να επι­κοινωνήσω στην κοινωνία του Ισραήλ και ιδιαίτερα στους νέους ανθρώπους πως η άρνηση είναι στην επιλογή τους, πως η ειρήνη είναι στην επιλογή τους, πως η στρατιωτική θητεία είναι μια πολιτική επι­λογή.» _«Αρνούμαι να λάβω μέρος σε αυτόν τον πόλεμο εκδίκησης», θα δηλώσει ένας άλλος -επίσης δεκαοχτάχρονος- αρνητής στράτευσης, ο Ταλ Μίτνικ. «Υπάρχει υπερβολική βία εδώ... Πρέπει να δούμε πώς μπορούμε να προχω­ρήσουμε μπροστά σε ένα μέλλον συνύπαρξης.» Ο Ταλ, όπως και η Σοφία, καταδικάστηκαν σε ποινή φυλάκισης (η οποία ανανεωνόταν κάθε φορά που -με τη λήξη της- εκδιδόταν νέα διαταγή στρά­τευσης και εκείνοι αρνούνταν να υπακούσουν). Συγκροτούμενοι του Ταλ ήταν επίσης και πολλοί καταδικασθέντες για «λιποταξία». Όπως εξηγεί ο ίδιος, πρόκειται για ανθρώπους που, όταν έπαιρναν άδεια, δεν επέστρεφαν «για κοινωνικοοικονομικούς λόγους, επειδή έπρεπε να φροντίσουν τα αδέρφια τους ή να δουλέψουν για την οικογένειά τους». Όταν εν τέλει παρουσιάζο­νταν και πάλι στο στρατό, τους επιβάλλονταν «πολύ βαριές ποινές... Άτομα που έφευγαν για τρεις μήνες προκειμένου να ταΐσουν την οικογένειά τους κα­ταδικάζονταν σε έξι μήνες φυλάκιση σε στρατιωτικές φυλακές». Παράλληλα, δεκάδες χιλιάδες ήταν εκείνοι που, παρά τις συνθήκες ακραί­ας όξυνσης της αστικής εθνικιστικής προπαγάνδας, δε σώπασαν, αλλά βγή­καν στους δρόμους και απαίτησαν σε μια σειρά συγκεντρώσεις και διαδηλώ­σεις τον τερματισμό του πολέμου. Στην πρώτη γραμμή των κινητοποιήσεων αυτών υπήρξαν τα μέλη και τα στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ισ­ραήλ. Οι βουλευτές του συνασπισμού που ανήκει το ΚΚΙ (Hadash) κατήγγει­λαν την εγκληματική πολιτική της κυβέρνησης του Ισραήλ στη Βουλή (με τον υπουργό Εθνικής Ασφάλειας Μπ. Γκβιρ να τους αποκαλεί «τρομοκράτες»!), μπήκαν μπροστά στις κινητοποιήσεις για την προάσπιση της γης και των σαϊ­τιών των Παλαιστίνιων της Δυτικής Όχθης από τις αρπαγές και τις κατεδαφί­σεις κοκ.⁷¹⁴ Ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η προσπάθεια στενότερης συνεργασίας και συντονισμού της δράσης των Κομμουνιστικών Κομμάτων Ισραήλ και Παλαιστίνης (Κόμμα του Λαού της Παλαιστίνης) με σκοπό «τον κοινό αγώνα για την επέκταση και την ένταση κάθε μορφής αλληλεγγύης προς τον Παλαι­στινιακό λαό».
Το ισραηλινό κράτος προσπάθησε πολλάκις να φιμώσει το ΚΚΙ και να πα­ρεμποδίσει τη δράση του. Ήδη τις πρώτες μέρες μετά από την έναρξη του πολέμου, άσκησε διώξεις κατά του μέλους του ΠΓ του ΚΚΙ και βουλευτή του Ο. Κασίφ λόγω των δηλώσεών του υπέρ του Παλαιστινιακού λαού και κατά του πολέμου _ο Κασίφ αποπέμφθηκε τελικά για σαράντα πέντε μέρες από τη Βουλή ως «τιμωρία» για τη στάση του. Σε δηλώσεις του τόνισε σχετικά: «Το συνταγματικό μου καθήκον είναι προς την ισραηλινή κοινωνία και όλους τους κατοίκους της, όχι σε μια κυβέρνηση της οποίας τα μέλη και ο συνασπισμός της ζητούν εθνοκάθαρση και ακόμη και πραγματική γενοκτονία ...Δε θα εγκα- ταλείψω τον αγώνα για την ύπαρξή μας ως ηθικής κοινωνίας. Αυτός είναι ο αληθινός πατριωτισμός -όχι πόλεμοι εκδίκησης και εκκλήσεις για εξόντωση, όχι στην αιματοχυσία και καμιά θυσία απαχθέντων πολιτών και στρατιωτών σε ψεύτικους πολέμους.» Είναι η κριτική (ή η καταδίκη) της πολιτικής του κράτους του Ισραήλ «αντισημιτισμός»; Βασικό προπαγανδιστικό «όπλο» της ισραηλινής αστικής τάξης και του κρά­τους της απέναντι σε κάθε φωνή κριτικής, αμφισβήτησης ή εναντίωσης στην πολιτική της (εντός και εκτός συνόρων του Ισραήλ) υπήρξε η ταύτισή τους με τον «αντισημιτισμό».
Με αφορμή, π.χ., την έναρξη έρευνας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρί­ου της Χάγης σχετικά με τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου από το Ισραήλ, ο πρωθυπουργός της χώρας Μπ. Νετανιάχου θα δηλώσει κατηγορηματικά και απερίφραστα σε διάγγελμά του: «Όταν το ICC _σσ. το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, διερευνά το Ισραήλ για ψεύτικα εγκλήματα πολέμου, αυτό αποτελεί καθαρό αντισημιτισμό» __ Δείτε και 902 επίσης The times of Israel, 6.2.2021.
Κομμουνιστικά κι εργατικά κόμματα Εκφράζουν αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό και καταδικάζουν την κατοχή της Παλαιστίνης
Το ισραηλινό κράτος προσπάθησε πολλάκις να φιμώσει το ΚΚΙ και να πα­ρεμποδίσει τη δράση του. Ήδη τις πρώτες μέρες μετά από την έναρξη του πολέμου, άσκησε διώξεις κατά του μέλους του ΠΓ του ΚΚΙ και βουλευτή του Ο. Κασίφ λόγω των δηλώσεών του υπέρ του Παλαιστινιακού λαού και κατά του πολέμου __ο Κασίφ αποπέμφθηκε τελικά για σαράντα πέντε μέρες από τη Βουλή ως «τιμωρία» για τη στάση του. Σε δηλώσεις του τόνισε σχετικά: «Το συνταγματικό μου καθήκον είναι προς την ισραηλινή κοινωνία και όλους τους κατοίκους της, όχι σε μια κυβέρνηση της οποίας τα μέλη και ο συνασπισμός της ζητούν εθνοκάθαρση και ακόμη και πραγματική γενοκτονία ...Δε θα εγκαταλείψω τον αγώνα για την ύπαρξή μας ως ηθικής κοινωνίας. Αυτός είναι ο αληθινός πατριωτισμός -όχι πόλεμοι εκδίκησης και εκκλήσεις για εξόντωση, όχι στην αιματοχυσία και καμιά θυσία απαχθέντων πολιτών και στρατιωτών σε ψεύτικους πολέμους.» Είναι η κριτική (ή η καταδίκη) της πολιτικής του κράτους του Ισραήλ «αντισημιτισμός»;
Βασικό προπαγανδιστικό «όπλο» της ισραηλινής αστικής τάξης και του κρά­τους της απέναντι σε κάθε φωνή κριτικής, αμφισβήτησης ή εναντίωσης στην πολιτική της (εντός και εκτός συνόρων του Ισραήλ) υπήρξε η ταύτισή τους με τον «αντισημιτισμό». Με αφορμή, π.χ., την έναρξη έρευνας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρί­ου της Χάγης σχετικά με τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου από το Ισραήλ, ο πρωθυπουργός της χώρας Μπ. Νετανιάχου θα δηλώσει κατηγορηματικά και απερίφραστα σε διάγγελμά του: «_Όταν το ICC σσ. το Διεθνές Ποινικό Δικα­στήριο διερευνά το Ισραήλ για ψεύτικα εγκλήματα πολέμου, αυτό αποτελεί καθαρό αντισημιτισμό.» Σε ειδική μπροσούρα που εξέδωσε η Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή με αφορμή τις διαδηλώσεις υπέρ του Παλαιστινιακού λαού στις ΗΠΑ το 2021, θα αναφέρει μεταξύ άλλων: «Η φράση... “ο Σιωνισμός είναι ρατσισμός”... είναι από μόνη της ρατσιστική... γιατί υποδηλώνει πως ο εβραϊκός λαός -σε αντί­θεση με όλους τους άλλους λαούς- δεν έχει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης... Η απόρριψη του δικαιώματος του Ισραήλ να υπάρχει είναι κλασικός αντισημι­τισμός.»
Όλα τα παραπάνω αποτελούν μέρος μιας κακότεχνης και αυθαίρετης μεν, αλλά ηχηρής (λόγω της πληθώρας των μέσων που την αναπαράγουν) όσο και συστηματικής (καλά σχεδιασμένης και ενορχηστρωμένης) επιθετικής προπα­γάνδας της αστικής τάξης του Ισραήλ και του κράτους της προκειμένου να «στιγματίσουν» και να σωπάσουν κάθε φωνή ενάντια στην εγκληματική, δο­λοφονική πολιτική τους. Και είναι κακότεχνη και αυθαίρετη γιατί, βεβαίως, ο αντισημιτισμός ως έν­νοια αναφέρεται στη φυλετική εχθρότητα κατά των Εβραίων. Σε καμιά περί­πτωση, όμως, οι Εβραίοι, ως φυλή, ως λαός, δεν μπορούν να εξισωθούν ή να ταυτιστούν, σύσσωμοι και με τόσο ολοκληρωτικό τρόπο, με την πολιτική της αστικής τάξης του ισραηλινού κράτους (ούτε οι Εβραίοι που είναι πολίτες του Ισραήλ, ούτε βεβαίως τα εκατομμύρια των Εβραίων της διασποράς που είναι πολίτες άλλων κρατών). Σε καμιά περίπτωση η κριτική, η αμφισβήτηση ή η εναντίωση στην α ή στη β πολιτική της ισραηλινής κυβέρνησης δεν μπορεί να μεταφράζεται ως εχθρότητα προς τους Εβραίους γενικά. Πρόκειται για ένα διαχρονικά κυρίαρχο στοιχείο της προπαγάνδας του ισραηλινού κράτους, το οποίο όχι μόνο δεν προστατεύει, αλλά εν τέλει εκθέτει τους εβραϊκούς πλη­θυσμούς, καθώς προσπαθεί να «οχυρώσει» την εγκληματική-δολοφονική πο­λιτική του πίσω από αυτούς.
Αντίστοιχα, ούτε η καταδίκη της αστικής εθνικιστικής ιδεολογίας του Σι­ωνισμού μπορεί να λογίζεται ως «ρατσιστική» εκδήλωση κατά των Εβραίων και άρνηση του δικαιώματος τους στην ελεύθερη ύπαρξη και διαβίωση σε ένα ανεξάρτητο κράτος. Αποτελεί καταδίκη μιας πολιτικής που επιδιώκει τη συ­γκρότηση ενός έθνους-κράτους στα θεμέλια της εθνοκάθαρσης, της μαζικής εκτόπισης και της κατοχής ενός άλλου λαού· μιας πολιτικής που δε συμμερίζονται μεγάλα (και συνεχώς διευρυνόμενα) τμήματα των εβραϊκών πληθυσμών στο Ισραήλ και της εβραϊκής διασποράς παγκοσμίως (και που δεν ήταν πλει­οψηφική στους Εβραίους κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορικής της δια­δρομής, όπως είδαμε άλλωστε).
Η εν λόγω επιθετική προπαγάνδα της ισραηλινής αστικής τάξης και του κράτους της είναι τόσο κακότεχνη και αυθαίρετη, που συχνά φτάνει να κατηγορεί για αντισημιτισμό ακόμα τα ίδια τα μέλη των εβραϊκών κοινοτήτων (ακό­μα και ραβίνους), που κατά δεκάδες χιλιάδες ανά τον κόσμο βγήκαν να δια­δηλώσουν κατά της εγκληματικής-δολοφονικής πολιτικής της, απαιτώντας τον τερματισμό του γενοκτονικού πολέμου του Ισραήλ στη Γάζα και «Λευτε­ριά στην Παλαιστίνη».
                    Εν κατακλείδι
Το Παλαιστινιακό αποτελεί ένα ζήτημα σύνθετο και πολυπαραγοντικό, με χρονικό «βάθος» μεγαλύτερο του ενός αιώνα. Στον «πυρήνα» του Παλαιστινιακού Ζητήματος βρίσκεται βεβαίως το απάνθρωπο και ανθρωποφάγο εκμεταλλευτικό σύστημα του καπιταλισμού. Η εγγενής -διαρκής και ακόρεστη- ανάγκη του κεφαλαιοκρατικού συστή­ματος για ολοένα και περισσότερες πλουτοπαραγωγικές πηγές, αγορές και φτηνά εργατικά χέρια είναι αυτή που οδηγεί σε αδυσώπητους ανταγωνι­σμούς, πολύμορφες παρεμβάσεις και επεμβάσεις ανά τον κόσμο, καθώς και πολεμικές συγκρούσεις (αξιοποιώντας προς αυτόν το σκοπό θρησκευτικές, φυλετικές, εθνοτικές και άλλες διαφορές). Το επαναλαμβανόμενο μοίρασμα και ξαναμοίρασμα του κόσμου (αναλόγως και των εκάστοτε, συνεχώς μετα­βαλλόμενων, διεθνών συσχετισμών) αποτελεί «φυσική», αναπόφευκτη συνέ­πεια των παραπάνω. Θύματα αυτής της πολιτικής είναι οι λαοί των οποίων τα εδάφη (αλλά και οι ίδιοι ως φτηνό εργατικό δυναμικό) γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης ξένων καπιταλιστών (πολύ συχνά σε αγαστή συνεργασία με μερίδα και των δικών τους -ντόπιων- καπιταλιστών) ή τίθενται στο επίκεντρο ανταγωνιστικών συμφερόντων που μετατρέπουν τις πατρίδες τους σε εστίες πολεμικών συγκρούσεων. Θύματα αυτής της πολιτικής, βεβαίως, είναι και τα στρατευμένα παιδιά που γίνονται κρέας στα κανόνια (αναλώσιμα όργανα στις επιδιώξεις) των αστικών τάξεων των κρατών τους. Η Μέση Ανατολή, με τις άφθονες πλουτοπαραγωγικές πηγές της (ιδιαίτε­ρα όσον αφορά το πετρέλαιο), αλλά και τη γενικότερα σημαντική γεωστρατηγική της θέση (ως σταυροδρόμι κρίσιμων εμπορικών και ενεργειακών οδών), βρέθηκε επανειλημμένα στο επίκεντρο των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνι­σμών και πολέμων. Βρετανία, Γαλλία, ΗΠΑ και άλλα καπιταλιστικά κράτη διεκδίκησαν -και συνεχίζουν να διεκδικούν- ένα όσο το δυνατό μεγαλύτε­ρο κομμάτι αυτής της «πίτας», προκαλώντας διαρκώς νέες εστίες πολέμων, «κόβοντας και ράβοντας» σύνορα, στηρίζοντας πραξικοπήματα, απολυταρ­χικά καθεστώτα, παραστρατιωτικές ομάδες -και βεβαίως, πρακτικές κατο­χής, εθνοκάθαρσης και απαρτχάιντ.
Οι απαρχές του Παλαιστινιακού Ζητήματος συνδέονται άμεσα με τις επιδιώξεις της Βρετανίας στη Μέση Ανατολή στις αρχές του περασμένου αιώνα και τις συνέπειες της αναδιανομής των παγκόσμιων πλουτοπαραγωγικών πη­γών και αγορών που επέφερε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος στη συγκεκριμένη πε­ριοχή. Η νομή των αραβικών εδαφών μεταξύ των νικητών του πολέμου (Βρε­τανίας και Γαλλίας) παρήγαγε μια σειρά από τεχνητά διαμορφωμένα υποψή­φια κράτη υπό την εποπτεία τους, που συνάδαν με τα συμφέροντά τους (κα­θώς και με τις φιλοδοξίες και τα συμφέροντα μιας μερίδας ντόπιων ισχυρών παραγόντων), αλλά δεν ανταποκρίνονταν στις ελπίδες των αυτοχθόνων λαών για εθνική ανεξαρτησία (την οποία τους είχαν υποσχεθεί και για την οποία εί­χαν πολεμήσει). Το δίδαγμα πως κανένας λαός δεν μπορεί να βασιστεί για την υπόθεση της ανεξαρτησίας του σε κάποια «έξωθεν σωτηρία», παρά μόνο στις δικές του δυνάμεις είναι πράγματι διαχρονικό και αφορά όλους τους λαούς, τότε και σήμερα (ενώ πλέον έχει αποκτήσει πιο έντονο ταξικό χαρακτήρα). Όπως αποδείχτηκε στην περίπτωση του Παλαιστινιακού λαού, ούτε η συμ- μαχία με την Αντάντ (κατά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο), ούτε η συνεργασία με τις βρετανικές κατοχικές δυνάμεις (κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου και το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο), ούτε οι προσδοκίες για απελευθέρωση από τα «αδελφά» αραβικά κράτη (κατά τις δεκαετίες του 1950 και του 1960), ούτε οι ελπίδες για μια «διεθνή» παρέμβαση και λύση (διαμέσου, π.χ., του ΟΗΕ ή με τη διαμεσολάβηση των ΗΠΑ έως και τις μέρες μας) είχαν κάποιο θετικό απο­τέλεσμα στην υπόθεσή του.
Οι διεθνείς συμμαχίες, τα μέσα και το περιεχόμενο της πάλης ενός εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος έχουν βεβαίως άμεση συνάρτηση με το ποια κοινωνική τάξη ηγείται αυτού του αγώνα. Η αυτοτελής επαναστατική οργά­νωση και δράση της εργατικής τάξης (και των συμμάχων της) στα πλαίσια ενός τέτοιου αγώνα και η σημασία του πρωτοπόρου-ηγετικού ρόλου της σε αυτόν, αποτελεί επίσης ένα διαχρονικό δίδαγμα που μπορεί κανείς να αντλή­σει από την ιστορική πορεία του Παλαιστινιακού Ζητήματος (ως ένα από τα πολλά τέτοια ιστορικά παραδείγματα).
Κεντρικός παράγοντας στην εξέλιξη των πραγμάτων στη Μέση Ανατολή με επίκεντρο την Παλαιστίνη υπήρξαν αναμφίβολα οι επιδιώξεις της εβραϊ­κής αστικής τάξης για τη δημιουργία δικού της έθνους-κράτους στην περιοχή. Όπως είδαμε, ο στόχος του αστικού-εθνικιστικού ρεύματος του Σιωνισμού για τη συγκρότηση ενός εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη μέσω του μαζι­κού εποικισμού και του μεθοδικού εκτοπισμού (με τον έναν ή τον άλλον τρό­πον) του αυτόχθονου πληθυσμού της, βρισκόταν εξαρχής στο πυρήνα της πο­λιτικής του. Μια πολιτική που υπηρετήθηκε πιστά και απαρέγκλιτα απ’ όλες τις αστικές πολιτικές δυνάμεις της εβραϊκής κοινότητας στην Παλαιστίνη και κατόπιν του κράτους του Ισραήλ (από την «αριστερή» σοσιαλδημοκρατία έως τη «συντηρητική» και «ακραία» δεξιά).
Βεβαίως, οι εθνοκαθάρσεις, οι βίαιες εκτοπίσεις πληθυσμών, οι εθνικές καταπιέσεις κοκ. δεν αποτελούσαν ιδιαιτερότητα, αλλά συνήθη πρακτική στην ιστορική διαδικασία διαμόρφωσης των αστικών εθνών-κρατών. Ούτε η δημιουργία αστικών κρατών από εποίκους σε βάρος των γηγενών πληθυ­σμών (με την κοινωνική τους υποβάθμιση, τον ξεριζωμό τους από τις προγο­νικές τους εστίες έως και το συστηματικό αφανισμό τους) υπήρξε ιδιαιτερό­τητα του Ισραήλ. Χαρακτηριστική αποτελεί η περίπτωση των ΗΠΑ (όπου οι απόγονοι των γηγενών λαών αποτελούν πλέον λιγότερο από το 3% του συ­νόλου), καθώς και του Καναδά, των περισσότερων κρατών της Κεντρικής και της Λατινικής Αμερικής, της Νότιας Αφρικής, της Αυστραλίας κά.
Θύματα της πολιτικής του αστικού-εθνικιστικού ρεύματος του Σιωνισμού (και κατά προέκταση του κράτους του Ισραήλ που συγκροτήθηκε στα ιδεο­λογικοπολιτικά του θεμέλια) υπήρξαν τόσο οι Παλαιστίνιοι όσο και οι Εβραί­οι, που αξιοποιήθηκαν ως ανθρώπινο δόρυ και ασπίδα αυτής. Η γαλούχηση των Εβραίων εργαζόμενων με τις αξίες και τους στόχους του Σιωνισμού, η δη­λητηρίαση των συνειδήσεών τους (προκειμένου όχι μόνο να μην αντιλαμβά­νονται την αστική τους τάξη ως τον πραγματικό εχθρό τους, αλλά να γίνονται ακόμα και πρόθυμοι εκτελεστές αυτής, στρεφόμενοι ενάντια στα ταξικά τους αδέρφια, τους Παλαιστίνιους εργάτες και αγρότες) αποτέλεσε μια σύνθετη και πολύμορφη διαδικασία, που χρησιμοποίησε ως βασικούς διαύλους και μέ­σα γι’ αυτόν το σκοπό το στρατό, το εκπαιδευτικό σύστημα κ.ά. Ειδικό μερίδιο ευθύνης, ως βασικό όσο και κρίσιμο εργαλείο διοχέτευσης της αστικής εθνι­κιστικής ιδεολογίας του Σιωνισμού στις εβραϊκές εργαζόμενες μάζες, φέρει η σοσιαλδημοκρατία και τα ελεγχόμενα από αυτή συνδικάτα.
Από την άλλη μεριά, οι αστικές τάξεις των Αράβων (της Παλαιστίνης και ευρύτερα) επιχείρησαν συχνά να αποστρέφουν την οργή των εργαζόμενων μαζών από την καταπίεση που δέχονταν από τους ξένους ιμπεριαλιστές και από την εκμετάλλευση στην οποία υπόκειντο από τις ίδιες, διοχετεύοντάς την απέναντι στους Εβραίους εργάτες και αγρότες. Όταν σε κάποια συγκυ­ρία μια μερίδα των αραβικών αστικών τάξεων ήρθε σε αντίθεση με το βρετανι­κό κάι εν συνεχεία με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, επικεντρώθηκε αποκλει­στικά στο στοιχείο της ξένης παρεμβατικότητας και εκμετάλλευσης, απογυμνώνοντάς τα από το οικονομικό-κοινωνικοταξικό τους υπόβαθρο, το οποίο δεν αμφισβητούνταν.
Ο συνδυασμός της εθνικοαπελευθερωτικής πάλης των λαών με την κοινωνικοταξική αποδείχτηκε ως βασική και απαραίτητη προϋπόθεση για την επί­τευξη μιας πραγματικά θετικής έκβασης του αγώνα τους από τη σκοπιά των συμφερόντων της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Η μόνη πολιτική δύναμη που διαχρονικά μπόρεσε να ενώσει τους Εβραί­ους και τους Άραβες εργαζόμενους σε μια κοινή πάλη ενάντια στους κοινούς ντόπιους και ξένους εκμεταλλευτές-καταπιεστέςτους ήταν οι κομμουνιστές (οι οποίοι βεβαίως κυνηγήθηκαν απ’ όλους).

Ο ρόλος της Σοβιετικής Ένωσης και του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινή­ματος στην πάλη των λαών για μια καλύτερη ζωή, κόντρα σε κάθε είδους κα­ταπίεση και εκμετάλλευση, υπήρξε ανεκτίμητος. Παρά τα όποια προβλήματα στη στρατηγική ή τον προβληματισμό γύρω από διάφορα ζητήματα (όπως η προσέγγιση των εκάστοτε «εθνικών ζητημάτων» από μαρξιστική-επαναστατική σκοπιά, ο τρόπος διαμόρφωσης της εξωτερικής πολιτικής ενός εργα­τικού κράτους κ.ά.), το γεγονός παραμένει: Πως η ΕΣΣΔ (και τα άλλα κράτη της σοσιαλιστικής οικοδόμησης) υπήρξε το βασικό αποκούμπι των λαών σε κάθε τους αγώνα απέναντι στους ντόπιους και στους ξένους δυνάστες τους. Η επικράτηση των δυνάμεων της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ είχε τρομερά αρνητικό αντίκτυπο στην υπόθεση κάθε λαού του κόσμου για εθνική και κοι­νωνική απελευθέρωση (ανεξαρτήτως αν ηγούνταν σε αυτήν οι ταξικές-επαναστατικές δυνάμεις ή όχι).
Η απώλεια της ΕΣΣΔ αφαίρεσε το πιο σημαντικό διεθνές αντίβαρο στις εγκληματικές ορέξεις και στις δολοφονικές πολιτικές του παγκόσμιου καπι­ταλιστικού συστήματος. Και μια από τις πολλές γωνιές του κόσμου όπου αυ­τό μπορεί να γίνει αντιληπτό με τον πιο κατηγορηματικό και οδυνηρό τρό­πο είναι βεβαίως η Παλαιστίνη και η ευρύτερη Μέση Ανατολή. Πλέον, η ισραηλινή αστική τάξη δεν έχει να ανησυχεί για την παρέμβαση της ΕΣΣΔ κάθε φορά που «παρεκτρέπεται». Πλέον, οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, η ΕΕ και τα σύμμαχά τους καπιταλιστικά κράτη της Μέσης Ανατολής δεν έχουν να ανησυχούν για την επιρροή της ΕΣΣΔ στην περιοχή, περιορίζοντας όσο το δυνατόν τις επι­θετικές πολιτικές του Ισραήλ σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού, μην τυχόν και οι λαοί στραφούν σε εκείνη για βοήθεια (με ό,τι αυτό συνεπαγόταν για τα συμφέροντά τους). Βεβαίως, η Σοβιετική Ένωση μπορεί να μην υπάρχει πια, ωστόσο, αυτό δε σημαίνει πως οι λαοί δε διαθέτουν αστείρευτες δυνάμεις και τεράστιο μπόι όταν σηκωθούν όρθιοι και διεκδικήσουν το δίκιο τους με σφιγμένη τη γροθιά.

Δε σημαίνει πως με την επαναστατική τους πάλη και τη διεθνιστική αλλη­λεγγύη δεν μπορούν να ανατρέψουν τον αρνητικό διεθνή συσχετισμό σε βά­ρος τους, κατακτώντας την πλήρη (εθνική και κοινωνική κοκ.) απελευθέρω­σή τους. Εν κατακλείδι, τα εγκλήματα κατά του Παλαιστινιακού λαού είναι διαρκή. Όπως διαρκής, όμως, είναι και η δίψα του για λευτεριά. Πράγματι, η ανθεκτικότητα του Παλαιστινιακού λαού απέναντι στη βαρβαρότητα, η επιμονή του στη διεκδίκηση των δικαίων του, του τόπου του, είναι αξιοθαύμαστα. Βεβαί­ως, ο Παλαιστινιακός λαός δεν έχει απέναντι του μόνο το κράτος του Ισραήλ, αλλά και τους διεθνείς συμμάχους του (τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ κ.ά.), κα­θώς και ένα ολόκληρο καπιταλιστικό σύστημα διεθνών σχέσεων που «κόβει κατ ράβει» τα πάντα στην προκρούστεια κλίνη του κόστους και του κέρδους των λίγων και ισχυρών του πλούτου -ακόμα και αν αυτό εξαργυρώνεται με το αίμα ολόκληρων λαών. Η ανοχή απέναντι σε τέτοια εγκλήματα δεν μπορεί να λογίζεται ως «ουδετερότητα»· αποτελεί συνενοχή. Κύριο και μοναδικό αντί­βαρο σε όλ’ αυτά; Η διαρκής, επίμονη και μαχητική αλληλεγγύη των εργαζό­μενων λαών όλου του κόσμου, που καθ’ όλο αυτό το διάστημα δεν έπαψαν να βγαίνουν στους δρόμους κατά εκατομμύρια βροντοφωνάζοντας πως: "Η Ιστορία έχει μια σωστή πλευρά: Με την Παλαιστίνη ως τη λευτεριά!"
"Ίσως να στερηθώ και το ψωμί μου __Ίσως το στρώμα ξεπουλήσω και τα ρούχα μου __ Ίσως δουλέψω σκουπιδιάρης, πετροκόπος και χαμάλης __ Ίσως να σωριαστώ γυμνός και πεινασμένος, εχθρέ, του ήλιου, αλλά δεν παζαρεύω __  κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θ’ αντιστέκομαι!
Ίσως αρπάξεις απ’ τη γη μου και την τελευταία σπιθαμή __ Ίσως ταΐσεις στις φυλακές τη νιότη μου.__ Ίσως μου κλέψεις την κληρονομιά του παππού μου -πιθάρια, έπιπλα και σκεύη __Ίσως …
Με την Παλαιστίνη ως τη λευτεριά

Ο Ανάστασης Ι. Γκίκας κατάγεται από την Πάρο των Κυκλάδων. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο York της Αγγλίας και στο ίδιο έκανε μεταπτυχιακές σπουδές (στη νεότερη Ιστορία, με εξειδίκευση στη θεωρία και πράξη των μαζικών κινημάτων), καθώς και τη Διδακτορική του Διατριβή με θέμα την πολιτική του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου. Το 2003-2004 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του York το μάθημα της "Βρετανικής και Αμερικανικής Πολιτικής". Μετείχε στη συγγραφή και επιμέλεια του έργου "ΠΕΜΕΝ 1901-2001: Οι Ναυτεργάτες στο Δρόμο της Ταξικής Πάλης", μαζί με την ΠΕΜΕΝ και το Αρχείο Ιστορίας Συνδικάτων της ΓΣΕΕ (εκδ. "Προμηθεύς", 2005), ενώ έχει πραγματοποιήσει πολλές δημοσιεύσεις στην "ΚΟΜΕΠ", τα "Θέματα Παιδείας", το "Ριζοσπάστη", το "Εύξεινος Πόντος" (ιστορική εβδομαδιαία εφημερίδα που εκδίδεται στη Θεσσαλονίκη), κά. Έχει μετάσχει σε πληθώρα συνεδρίων στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αναφέρουμε ενδεικτικά το Επιστημονικό Συνέδριο με τίτλο "Η γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού και η διαχρονική εξέλιξη του ζητήματος" που διενεργήθηκε στην Καλαμαριά (με δύο εργασίες γύρω από την ιστορική διαδρομή του ποντιακού ελληνισμού στην ΕΣΣΔ). Σήμερα εργάζεται ως συνεργάτης στο Τμήμα Ιστορίας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, ενώ παράλληλα εκπονεί δεύτερη Διδακτορική Διατριβή στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Έχει εκδώσει (Σύγχρονη Εποχή) τα βιβλία ✨ Οι Έλληνες στη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ ✨ Ρήξη και ενσωμάτωση. Συμβολή στην Ιστορία του εργατικού-κομμουνιστικού κινήματος του Μεσοπολέμου (1918-1936) ✨ Από την πείρα του κινήματος των οικοδόμων στην Ελλάδα __δείτε σχετικά 1960: η μέρα που οι οικοδόμοι 💥 έκαναν πέρα το φόβο και ξήλωναν τα πεζοδρόμια.