Ο Δημήτρης _Μίμης Φωτόπουλος γεννήθηκε στη Ζάτουνα της Γορτυνίας 20-Απρ του 1913 και "έφυγε" _δυστυχώς όχι πλήρης ημερών 29-Οκτ-1986. Τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα, καθώς έμεινε νωρίς ορφανός από πατέρα. Μεγάλωσε με τη μητέρα και τον αδερφό του στα Εξάρχεια. Εκεί, έκανε τα πρώτα του καλλιτεχνικά βήματα, στήνοντας με τους φίλους του μπερντέ στην αυλή του σπιτιού του και έπαιζε Καραγκιόζη. Παρά τη φτώχεια της οικογένειας, ο Φωτόπουλος μαθαίνει γαλλικά και βιολί, ενώ ξοδεύει το χαρτζιλίκι του σε λογοτεχνικά βιβλία.
Ανεξίτηλο κόκκινο σημάδι η ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση, μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ και του ΚΚΕ. Το 1944 συμμετείχε στα Δεκεμβριανά_πλάι στους αλύγιστους της ταξικής πάλης, όπου συνελήφθη από τις βρετανικές μονάδες και εκτοπίστηκε στο στρατόπεδο της Ελ Ντάμπα της Αιγύπτου, από όπου επέστρεψε στην Ελλάδα τον Μάρτη του 1945. Ξεκίνησε να σπουδάζει στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, αλλά την παράτησε στο δεύτερο έτος. Η καλλιτεχνική του φύση τον οδήγησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (τότε Βασιλικού Θεάτρου). Απογοητεύεται νωρίς και φεύγει πηγαίνοντας στη Δραματική Σχολή του Κουνελάκη, παίρνοντας μαζί του το προσωνύμιο "γέρος " λόγω της ιδιαίτερης μπάσας φωνής του.Πρεμιέρα στη θεατρική του καριέρα έκανε στο 1932, στην παράσταση "Λοκαντιέρα , με το θίασο Κουνελάκη. Το 1934 κάνει την πρώτη του περιοδεία με το θίασο "Δράματος, κωμωδίας, κωμειδυλλίου και επιθεωρήσεως" του Θεμιστοκλή Νέζερ, ως αντιγραφέας και πέμπτος κατά σειρά κωμικός στην αυστηρή ιεραρχία που επικρατούσε τότε στα θέατρα. Ακολουθεί η περίοδος που ο ηθοποιός περιφέρεται στην ελληνική επαρχία με θιάσους μπουλουκιών με πενιχρά μεροκάματα, αλλά αποκτώντας μια πολύτιμη πείρα σκηνής και ζωής. Το 1945 εκδίδει μια σειρά ποιημάτων με τίτλο "Τα μπουλούκια". Το 1939 παίζει στο "Βυσσινόκηπο" του Τσέχοφ με τον πρωτοεμφανιζόμενο θίασο του Κάρολου Κουν. Λίγο πριν τον πόλεμο του ’40, ξαναρχίζει η περιπλάνησή του με μικρούς θιάσους και μετά κάνει ένα σύντομο πέρασμα απ’ το χώρο του βαριετέ και το θέατρο της Κατερίνας, συμμετέχοντας σε πολεμικές επιθεωρήσεις και μουσικές ηθογραφίες. Μεταπηδάει στο θίασο Αργυρόπουλου, παίζοντας το ρόλο του Ασλάκσιν στον "Εχθρό του λαού" του Ερρίκου Ιψεν.
Ο Δεκέμβρης του 1944, η εξορία του στην Ελ
Ντάμπα και οι διώξεις των ΕΑΜιτών ηθοποιών, τον σημαδεύουν. Η Συμφωνία της
Βάρκιζας τον βρίσκει πίσω από τα συρματοπλέγματα του στρατοπέδου. Στα τέλη
Μάρτη του 1945, παίρνει το δρόμο του γυρισμού. "Εμείς που ήρθαμε τελευταίοι" – γράφει στην αυτοβιογραφία
του – "είχαμε περάσει πάνω από
δυόμισι μήνες στην έρημο. Είχαμε δοκιμάσει πολλούς εξευτελισμούς, πολλούς
πόνους, πολλά βάσανα. Και στα σύρματα είχαμε αφήσει ένα ματωμένο κομμάτι της
ζωής μας".1964.Στο υπόγειο θέατρο με την επωνυμία "Θέατρο Φωτόπουλου",
νυν "_Άλφα",
ανεβάζει τον "Δον Καμίλο" με μεγάλη καλλιτεχνική επιτυχία
Καθιερώνεται στον κινηματογράφο τη 10ετία του
1950
και έκτοτε συμμετείχε σε 101 ταινίες.
Φιλμογραφία | Κινηματογράφος
Έτος | Τίτλος | Ρόλος
- 1948 Μαντάμ Σουσού Λουκάς
- Χαμένοι άγγελοι Λουκάς Μανόπουλος
- Οι Γερμανοί ξανάρχονται Νίκος
- 100.000 λίρες Κλεομένης Φινίνης
- 1950 Θύελλα στο φάρο (Το σφάλμα μιας μητέρας) Μεμάς Γεράσιμος Αγιορείτης
- Έλα στο θείο... Φώτης Γιορές
- Οι απάχηδες των Αθηνών Καρκαλέτσος
- 1951 Τα τέσσερα σκαλοπάτια Βρασίδας
- Προ παντός...ψυχραιμία Μίκης
- Μια νύχτα στον παράδεισο Αντώνης
-
Ματωμένα Χριστούγεννα σαλταδόρος ___
η συνέχεια στο τέλος της ανάρτησης
Ολοκληρωμένος καλλιτέχνης,
γράφει ποίηση, θεατρικά έργα και πεζά, ενώ ζωγραφίζει
με μια δική του τεχνική κολλάζ γραμματοσήμων.
Έγραψε 7 βιβλία (4 ποιητικές συλλογές: "Μπουλούκια" 1940, "Ημιτόνια" 1960, "Σκληρά τριολέτα" 1961 και ο "θάνατος των ημερών" 1976) και 3 αυτοβιογραφικά __"25 χρόνια θέατρο" 1958, "Το ποτάμι της ζωής μου" και "Ελ Ντάμπα – Όμηρος των Εγγλέζων" 1965 και 2 θεατρικά έργα __"_Ένα κορίτσι στο παράθυρο" 1966 και "Πελοπίδας ο καλός πολίτης" 1976, που έχουν παιχτεί. Οργάνωσε 5 εκθέσεις ζωγραφικής (ιδιότυπης τεχνικής κολάζ γραμματοσήμων). __"Το ποτάμι της ζωής μου» εκδ. Καστανιώτη : Αυτοβιογραφία όπου ο Μ. Φωτόπουλος μιλάει για το ελληνικό θέατρο και τον κινηματογράφο της εποχής του, καθώς και για άλλες του επιδόσεις στις τέχνες, παράλληλα με τις διάφορες σχέσεις του με τους ανθρώπους. "Γεννήθηκα", γράφει, "ανήμερα Κυριακής των Βαΐων, σημαδιακή μέρα στη Ζάτουνα, χωριό που έγινε γνωστό όχι από μένα φυσικά, αλλά από τον Μίκη Θεοδωράκη που τον εξόρισε εκεί η εφταετία". Στο ποτάμι της ζωής του γράφουν επίσης οι Λάκης Λαζόπουλος, Γιάννης Σιδέρης, Κώστας Γεωργουσόπουλος, Έλενα Ακρίτα, Μαρία Ρεζάν, Χρήστος Βαλαβανίδης και Γιάννης Ξανθούλης. Το έργο συμπληρώνεται με πλούσια εικονογράφηση με έλλειψη όμως χρονολογίου στοιχείων φιλμογραφίας και θεατρικών παραστάσεων. Παρά τη λαμπρή του καριέρα στο θέατρο και τον κινηματογράφο, το 1981, όταν θέλησε να συνταξιοδοτηθεί, δε στάθηκε δυνατόν. Είχε μόνο 1.400 ένσημα, που δεν αρκούσαν ούτε για τη μικρότερη σύνταξη. Επρεπε να δουλέψει άλλα πέντε χρόνια για να συμπληρώσει τη βάση. Δούλεψε. Τα συντάξιμά του συμπληρώθηκαν δια της βίας με τις τελευταίες ραδιοτηλεοπτικές εμφανίσεις του και με μια τιμητική σύνταξη από το ΥΠΠΟ, που όμως δε χάρηκε παρά ελάχιστα, αφού τα προβλήματα υγείας του τον πρόδωσαν.
Υπηρέτησε
το όνειρο ενός δικαιότερου κόσμου
Υπήρξε ένας διαχρονικός μάγκας, ποιητής και
δημιουργός, που με την προσωπική στάση ζωής και με όχημα την τέχνη του
υπηρέτησε το όνειρο ενός δικαιότερου κόσμου. Ένας γνήσια λαϊκός και πολύπλευρος
καλλιτέχνης, αμετακίνητος στη σοσιαλιστική ιδεολογία του, ο Μίμης Φωτόπουλος
υπηρέτησε επί πενήντα χρόνια το θέατρο, βιώνοντας την άμεση και ουσιαστική
επικοινωνία του με τις καρδιές των θεατών, εισπράττοντας ταυτόχρονα την αγάπη
τους, είτε παίζοντας τον "Κατά φαντασίαν ασθενή" του Μολιέρου, είτε
στους "Ορνιθες" του Αριστοφάνη, είτε στα "Παντρολογήματα"
του Γκόγκολ, είτε στον "Εχθρό του λαού" του Ιψεν, κρατώντας πάντα τη
σοφία ενός γνήσιου μάγκα. Δίκαια θεωρείται ως ένας λόγιος, αλλά, ταυτόχρονα,
βαθιά λαϊκός ηθοποιός, με υποκριτικό σήμα αναγνωρίσιμο από το πλατύ κοινό, ο
σπουδαίος ηθοποιός - αγωνιστής ο άνθρωπος που ακόμη χαρίζει το γέλιο στους
θεατές. Ο ίδιος πίστευε ότι έγινε καλός κωμικός λόγω της παιδικής του θλίψης
και από τις αναμνήσεις των προσφύγων, κυνηγώντας με πάθος τις μικρές στιγμές
ευτυχίας με τη χάρη, τη δημιουργικότητα και την πρωτοτυπία ενός "Καλού
στρατιώτη Σβέικ". "Εφυγε" __"έχοντας
ζήσει μια ζωή γεμάτη, αληθινή, ουσιαστική, πλήρη δημιουργίας και ιδανικών. Μια
ζωή που αντιστρατεύτηκε «αυτούς που θέλουν να γίνει η ζωή του λαού μας νάιλον,
από τις τροφές, μέχρι τις ιδέες" - όπως είχε πει σε συνέντευξή του
στον "Ρ". (…)
"Ματωμένο κομμάτι ζωής"
Η εξορία του στην Ελ Ντάμπα, το εμφυλιακό κλίμα, οι διώξεις των ΕΑΜιτών
ηθοποιών, τον κρατούν για δύο χρόνια μακριά από την πρωταγωνιστική του θέση. Η
Συμφωνία της Βάρκιζας τον βρίσκει πίσω από τα συρματοπλέγματα του στρατοπέδου. Στα
τέλη Μάρτη του 1945, παίρνει το δρόμο του γυρισμού. "Εμείς που ήρθαμε τελευταίοι" - γράφει στην αυτοβιογραφία
του - "είχαμε περάσει πάνω από
δυόμισι μήνες στην έρημο. Είχαμε δοκιμάσει πολλούς εξευτελισμούς, πολλούς
πόνους, πολλά βάσανα. Και στα σύρματα είχαμε αφήσει ένα ματωμένο κομμάτι της
ζωής μας".
Το 1947 παντρεύεται την Δήμητρα Τσάλα και αποκτά την πρώτη του κόρη. Η αναγνώριση στο θέατρο έρχεται το καλοκαίρι του 1948, αφού είχε κάνει και το ντεμπούτο του στο σινεμά σ' ένα μικρό ρόλο στο φιλμ "Οι Γερμανοί ξανάρχονται", με το νούμερο που κάνει στην επιθεώρηση "Ανθρωποι - άνθρωποι" των Σακελλάριου - Γιαννακόπουλου πλάι στους Ορέστη Μακρή, Μαυρέα, Τσαγανέα, Ηλιόπουλο, Βρανά.
Το 1950-51 ο Φωτόπουλος ήταν, ήδη, ταιριαστό θεατρικό δίδυμο με τον Ντίνο Ηλιόπουλο, όταν κάνουν στο "Ρεξ" την "Αννα των χιλίων ημερών", με σκηνοθέτη τον Δημήτρη Μυράτ. Στη συνέχεια παίζει για πρώτη φορά δίπλα στην Κοτοπούλη, στην "Καινούρια ζωή" και συνεχίζει χωρίς σταματημό _το 1967 γράφει και παρουσιάζει στη Θεσσαλονίκη το πρώτο του θεατρικό έργο "Ενα κορίτσι στο παράθυρο", σε μουσική Μάνου Λοΐζου.
"Ταξιδιώτης" με πολλές αποσκευές
Λαμπρή ήταν η καριέρα του και στον κινηματογράφο… 101 ταινίες, σε δύο από τις οποίες είχε γράψει και το σενάριο. Υπήρξε μέλος του ΔΣ του ΣΕΗ, μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Ελευθέρου Θεάτρου και πρόεδρος του ΔΣ Αρματος Θέσπιδος. Τιμήθηκε με τα παράσημα Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου Α` και Σταυρό του Αποστόλου Μάρκου Πατριαρχείου Αλεξάνδρειας. Η γυναίκα του Μαργαρίτα Τσάλα, με την οποία απόκτησε δύο κόρες, είχε εξοριστεί στη Γυάρο, κατά τη διάρκεια της χούντας. Τότε έμεινε μόνος του και ασχολήθηκε με αξιοσημείωτη επιτυχία με την τεχνική του κολάζ και μάλιστα με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο, τη χρήση "ψηφίδων" από γραμματόσημα με τις οποίες έφτιαξε μεγάλο αριθμό ζωγραφικών πινάκων. __Πέθανε ξαφνικά από ανακοπή καρδιάς, στις 29 Οκτώβρη του 1986.
Κι όμως αυτός ο άνθρωπος με πενήντα χρόνια σκληρής
δουλειάς, το 1981, όταν θέλησε να συνταξιοδοτηθεί, δε στάθηκε δυνατόν. Είχε
μόνο 1.400 ένσημα, που δεν αρκούσαν ούτε για τη μικρότερη σύνταξη. Έπρεπε να
δουλέψει άλλα πέντε χρόνια για να συμπληρώσει τη βάση. Δούλεψε. Τα συντάξιμά
του συμπληρώθηκαν διά της βίας με τις τελευταίες ραδιοτηλεοπτικές εμφανίσεις
τους και με μια τιμητική σύνταξη από το ΥΠΠΟ, που όμως δε χάρηκε παρά ελάχιστα,
αφού τα προβλήματα υγείας του τον πρόδωσαν.
Πρόσωπα θεάτρου: Μίμης Φωτόπουλος (Αρχείο ΕΡΤ)
Σε μια συνέντευξή του το 1983 γύρω από το θέατρο,
υπογράμμιζε: "Η Ελλάδα ήταν πάντοτε
πνευματική αποικία. Και δυστυχώς εξακολουθεί να είναι... Το θέατρο ήταν και
είναι μια παγκόσμια θρησκεία που αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους της Γης. Κι
εμείς τούτη τη θρησκεία την κάναμε "οίκον εμπορίου και οίκον
απωλείας". Στον τόπο μας ποτέ η τέχνη δεν έγινε κτήμα του λαού. Αυτό δε
συνέφερε την άρχουσα τάξη" __ δια χειρός Σοφίας ΑΔΑΜΙΔΟΥ
1950. Ο Μίμης Φωτόπουλος συμμετέχει
στην πρώτη σπονδυλωτή ταινία του ελληνικού κινηματογράφου
την "Κάλπικη Λίρα"
- 1952 Ο βαφτιστικός _συνταγματάρχης Μενέλαος Καραπιστόλης
- Ο πύργος των ιπποτών _Σωτήρης
- Ο γρουσούζης _Μπάμπης
- Ο φαταούλας _Φανούρης Καράμπαμπας
- Δυο κοθώνια στο ναυτικό_ Μάκης
- Άγγελος με χειροπέδες_Φάνης, ο "Πρόεδρος", φυλακισμένος
- 1953 Το σωφεράκι _Βάγγος Τσιρίκος
- Ρωμέικη καρδιά _Σωτήρης Καντηλήθρας (Κάντιλ)
- 1954 Το ποντικάκι Μπάμπης
- Γκολ στον έρωτα _Παντελής Κόντρας
- Η άγνωστος Δημητράκης
- Η ωραία των Αθηνών _Nότης Δούρος
- Μαγική πόλις _μέλος σπείρας λαθρεμπόρων
- 1955 Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο _Πετράκης
- Γκόλφω _Γιάννος
- Ούτε γάτα ούτε ζημιά _σταθμάρχης Στέλιος Μολφέτας
- Η κάλπικη λίρα _αόμματος
- 1956 _ Η άγνωστος Δημητράκης
- Η καφετζού Σπύρος Τσαρδής
- 1957 Ο μεγαλοκαρχαρίας _Βαγγέλης
- Λατέρνα, φτώχεια και γαρύφαλλο _Πετράκης
- Ο Φανούρης και το σόι του _Φανούρης Σκαρβέτσος
- 1958 Ο μισογύνης Βρασίδας
- Μια Ιταλίδα στην Ελλάδα_Κωνσταντίνος Μακρυγιάννης
- 1959 Να ζήσουν τα φτωχόπαιδα _Θανάσης Μπατζίνιος
- Διακοπές στην Κολοπετινίτσα _Μιλτιάδης Σούρβος
- Νταντά με το ζόρι _Αλέκος Λαζάνης
- 1960 Η Νάνσυ την… ψώνισε! _Μελέτης
- Το μεγάλο κόλπο _Μίλτος Καρανάσης
- Τα κίτρινα γάντια _Λέανδρος
- Η Χιονάτη και τα 7 γεροντοπαλίκαρα _Βρασίδας Αλεξάνδρου
- 1961 Ο καλός μας άγγελος _Αντώνης Χαρής
- Οι χαραμοφάηδες_ Έξαρχος
- Φτωχαδάκια και λεφτάδες _Φώντας Μπαρδούσης
- 1962 Ο Σταμάτης κι ο Γρηγόρης_Σταμάτης Μπάστακας
- Ο μαγκούφης _Βασιλάκης
- Μη βαράτε όλοι μαζί _Μηνάς
- Ο Θόδωρος και το δίκαννο _Θόδωρος
- Ο χρυσός και ο τενεκές _Πάτροκλος Μπαρατέλας
- Οι γυναίκες θέλουν ξύλο _Βλάσσης Καδρώνης
- 1963 Ζητείται τίμιος _ληστής
- Τρελοί πολυτελείας _Κυριάκος
- Παλληκαράκια της παντρειάς _Φώτης Φαρδής
- 1964 Νυχτοπερπατήματα _απατεώνας ‘πατέρας‘
- Ο εμίρης και ο κακομοίρης _εμίρης Αμπουραχμάν
- Άλλος για το εκατομμύριο Σάββας
- 1965 Ο ουρανοκατέβατος _Περικλής Μπιρμπιλόπουλος
- Κάλλιο πέντε και στο χέρι Πυθαγόρας Κωνσταντινέας
- Καημοί στη φτωχογειτονιά _κος Αίσωπος
- Η Εύα δεν αμάρτησε _Ξενοφώντας "Φώντας"
- Μπετόβεν και μπουζούκι _Μένιος Ντάλμπασης
- Απόκληροι της κοινωνίας _Λεωνίδας
- 1966 Ένα καράβι Παπαδόπουλοι _Βαγγέλης
- 1967 Πράκτωρ Κίτσος καλεί.. Γαστούνη _Αχιλλέας Περδίκης
- Το πλοίο της χαράς Στέλιος
- Πέντε γυναίκες για έναν άνδρα _Παντελής Δεληγιώργης
- Κολωνάκι διαγωγή μηδέν _Διαμαντής Καρανάμπασης
- Ο χαζομπαμπάς _διευθυντής
- Για μια τρύπια δραχμή _θείος Αλέξης
- Τα δολλάρια της Ασπασίας _Λαλάκης
- 1968 Συννεφιασμένοι ορίζοντες _Κώτσος
- Κίτσος, μίνι και σουβλάκια _Δήμος
- 1969 Κακός, ψυχρός κι ανάποδος _Βασίλης
- 1970 Οι 4 άσσοι _Αντώνης Λέμπεσης
- Ένας χίππυς με τσαρούχια _Ερμής Ραζής
- Έμπαινε Μανωλιό καπεταν-Νικόλας
- 2 τρελοί κι ο ατσίδας _Μένιος
- Δυο έξυπνα κορόιδα _εμίρης Σαλάτ
- Ο ντιρλαντάς _Βασίλης
- Αριστοτέλης ο επιπόλαιος _Ορέστης Μπαρμπούτσογλου
- 1971 Τι κάνει ο άνθρωπος για να ζήσει _Τέλης, τοκογλύφος
- Μια νταντά και τέζα όλοι _Πελοπίδας (και σεναριογράφος)
- Ο καου-μπόϋς του Μεταξουργείου _Κιτς Χάραντ
- 1972 Ο Πατούχας _Θωμάς
- 1979 Περιπλάνηση _ναυτικός
- Τα παιδιά της πιάτσας _"Δόχτορας", αρχιμαφιόζος
- 1980 Γεύση από Ελλάδα! _πατέρας
- 1981 Τροχονόμος Βαρβάρα _Πάτροκλος Αρχοντάκης
- 1982 Ρόδα, τσάντα και κοπάνα _Αριστείδης Χαβαλές
- Και ο πρώτος ματάκιας _ξενοδόχος
- Κέρατο στο κέρατο _Αλέξης Ρεμπεσκές
- Κομμάντος και μανούλια _ καπεταν-Χάρος Παπαδάτος
- Ο κήπος με τα αγάλματα (μικρού μήκους)
- Καμικάζι τσαντάκιας _γείτονας
- Αλλαγή... και το λουρί της μάνας _Φραντζίσκο Μπαρμπερίνι
- 1983 Θα σε κλέψω, μ' ακούς; _Βαγγέλης
- Ρόδα τσάντα και κοπάνα Νο 2 _Αριστείδης Χαβαλές
- Χίλια κυβικά τρέλα _διοικητής αστυνομίας
- 1984 Ρόδα τσάντα και κοπάνα No 3 _Αριστείδης Χαβαλές
- Ο γλυκοψεύτης _Ιορδάνης
- Ένας πρωτάρης στο κολλέγιο! _Σαλταμάρας
- 1985 Εν πλω _Μήτσος
Βιντεοταινίες
- 1985 Κλεφτρόνια της πλάκας _Μυτόγκας
- Ο εαυτός του εαυτού μου
- Οι ατσίδες του σούπερ μάρκετ _Αγαπητός, πατέρας Πένης
- 1987 Μασάζ για όλα τα γούστα (Ένας πρωτάρης μπάτσος) Αντώνης Φιλοποίμην
Τηλεόραση
- 1972 Εικοσιτετράωρο ενός παλιατζή _ΕΙΡΤ / παλιατζής
- Κεκλεισμένων των θυρών
- Πάτερ φαμίλιας _ΥΕΝΕΔ _Προκόπης
- 1974 Λούνα Παρκ ΕΙΡΤ _Παντόπουλος
- Το παλιό το κατοστάρι _ΥΕΝΕΔ
- 1977 Εύθυμες ιστορίες: Ένας εχθρός του γάμου _ΕΡΤ / υπνοβάτης
- Εύθυμες ιστορίες: Τα κουμπιά _δικηγόρος
- 1980 Τα παλιόπαιδα τ' ατίθασα: Αγαπάτε τα Ζώα (αφηγητής)
- Τα παλιόπαιδα τ' ατίθασα: Καταπράσινα δολάρια
- Τα παλιόπαιδα τ' ατίθασα: Κοιλάρα 24ων ατμοσφαιρών
- Τα παλιόπαιδα τ' ατίθασα: Στάχτη και μπούρμπερη _"Δάσκαλος"
- 1984 Βραδυά επιθεώρησης
- Ο θείος μας ο Μίμης _ΕΡΤ2 _θείος Μίμης
- 1985 Κλέφτες και αστυνόμοι σε δράση ΕΡΤ
Μαγνητοσκοπημένες θεατρικές παραστάσεις
- 1973 Όποιος βιάζεται _ΥΕΝΕΔ
- 1975 Ο Φανούρης και το σόι του
- 1976 Μάριος - Φιφή – Καίσαρ _ ΕΡΤ
- Πελοπίδας, ο καλός πολίτης _Πελοπίδας
- 1977 Οι κόρες μου κι εγώ Φώτης Μελετίδης
- 1982 Δον Καμίλο Δον Καμίλο
- 1983 Ο Ρομπέν των συνοικιών (συγγραφέας)
Θεατρικές παραστάσεις
- Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1939/1940 _Ταξιδιώτης χωρίς αποσκευές _Μαίτρ ντ' Οτέλ Ημικρατικός Θίασος Κοτοπούλη Θέατρο Rex Κάρολος Κουν
- Θεατρική Περίοδος 1944/1945 _Στο βυθό _Μεδβέγκεφ _Θέατρο Τέχνης "Κάρολος Κουν" _ Θέατρο Βρετάνια Κάρολος Κουν
- 1946/1947_Εμείς και ο χρόνος _Τζέραλντ Θόρντον _Θέατρο Τέχνης "Κάρολος Κουν" _Θέατρο Αλίκης Κάρολος Κουν
- Πόθοι κάτω από τις λεύκες _Πίτερ _Θέατρο Τέχνης "Κάρολος Κουν" / Θέατρο Αλίκης Κάρολος Κουν
- Το φιόρο του Λεβάντε _Τετέλης Βάλδης _Θέατρο Τέχνης "Κάρολος Κουν" _Θέατρο Αλίκης
- 1947/1948 _ Βαθιές είναι οι ρίζες _Σέρκιν _Θίασος Βάσως Μανωλίδου - Γιώργου Παππά _Θέατρο Rex / Τάκης Μουζενίδης
- Ο σατανάς _Μπάρμπα Σπύρος / Θίασος Βάσως Μανωλίδου - Γιώργου Παππά / Θέατρο Rex
- 1948/1949 Κάρμεν η χιτάνα _Ρεμεντάδο _Θίασος Κοτοπούλη _Θέατρο Rex
- 1950/1951 Έχετε γεια.... βρυσούλες _Θίασος Σοφίας Βέμπο / Ρενάτο Μόρντο
- 1951/1952 Βροχή _Τζο Χορν _Θίασος Κατερίνας - Ελεύθερος Καλλιτεχνικός Οργανισμός Θέατρο Κυβέλης _Κατερίνα Ανδρεάδη
- Ουδέν αξιοσημείωτον _Ο βραδινός πόλισμαν Θίασος Μίμη Φωτόπουλου / Θέατρο Σαμαρτζή
- 1952/1953 Ο ελαφρόμυαλος _Λουσιέν Λαντιέ / Θίασος Μίμη Φωτόπουλου Θέατρο Παλλάς
- 1954/1955 Το σπίτι των τεσσάρων κοριτσιών _Προκόπης _Θίασος Μίμη Φωτόπουλου - Ντίνου Ηλιόπουλου Θέατρο Κεντρικό Πέλος Κατσέλης
- 1956/1957 Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται _Ναυτικός _Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών _Θέατρο Rex_Κωστής Μιχαηλίδης
- 1958/1959 Χρυσή φυλακή _Χαρίλαος _Θίασος Μίμη Φωτόπουλου _Θέατρο Μίμη Φωτόπουλου Πέλος Κατσέλης
- 1959/1960 _Δον Καμίλλο / Δον Καμίλλο _Θίασος Μίμη Φωτόπουλου _Θέατρο Μίμη Φωτόπουλου Γιώργος Θεοδοσιάδης
-
1959/1960 _Η Μαίρη
τα λέει όλα _Σπύρος Λεβεντονίκος _Θίασος Μαίρης Αρώνη
1972/1973 Ο κατά φαντασίαν ασθενής _Αργκάν Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος _περιοδεία Πιέρ Πεϊρού








