Χρόνια πολλά 💯 Hercules ✨ Ηρακλή @Herko66

Ηρακλής @Herko66

Εκδόσεις "Ατέχνως"
Τέχνη είναι οι αγώνες του λαού

Ο Ηρακλής ή Αλκαίος ή Αλκείδης (αρχαιοελληνικό Ἥρα+κλῆς από το κλέος = δόξα) είναι τοις πάσι γνωστός ως μυθικός ήρωας, θεωρούμενος από τους μέγιστους των Ελλήνων. Γιος της Αλκμήνης και του Αμφιτρύωνα, αλλά πραγματικός του πατέρας ήταν ο Δίας. Η μητέρα του Αλκμήνη ήταν παντρεμένη με τον Αμφιτρύωνα, με τον οποίον κατέφυγαν στη Θήβα, επειδή ο Αμφιτρύωνας είχε σκοτώσει κατά λάθος τον πατέρα της Ηλεκτρύωνα. Ανήκει στο γένος των Περσειδών, στην μυθική γενιά του Περσέα, ιδρυτή των Μυκηνών, γεννήθηκε στη Θήβα θεωρούσε, ωστόσο, πραγματική πατρίδα του το Άργος, στο οποίο προσπαθούσε να επιστρέψει ξεπερνώντας τα εμπόδια τα οποία του έβαζε κάθε φορά ο Ευρυσθέας.
Κάποτε ο Αμφιτρύωνας είχε φύγει σε εκστρατεία εναντίων των Τηλεβόων. Ο θεός τότε βρήκε την ιδανική ευκαιρία, όχι απλώς για να ικανοποιήσει το πάθος του για την θνητή γυναίκα, αλλά για να δημιουργήσει τον ισχυρότερο και δυνατότερο άνθρωπο. Παίρνοντας την μορφή και την όψη του συζύγου της, πλησίασε την Αλκμήνη προσφέροντάς της ως δώρο ένα πολύτιμο λάφυρο από την εκστρατεία του (χρυσό δέπας). Άρχισε τότε να διηγείται στην “ανυποψίαστη” γυναίκα …λέμε τώρα … με τέτοιον παιδαρά ανυποψίαστη δεν υπάρχει. Διπλά ευτυχής (με την επιστροφή του συζύγου της σε δεύτερη μοίρα) μη αγνοώντας την θεϊκή παγίδα, έπεσε στην αγκαλιά του Δία και κατά την διάρκεια μιας ατελείωτης φλογερής ερωτικής νύχτας έπειτα _λέει η μυθολογία από εντολή, που έδωσε ο πατέρας των θεών στις δυνάμεις της φύσης, η Αλκμήνη σε έναν από τους πολλαπλούς της οργασμούς συνέλαβε τον ήρωα.

Πριν γεννηθεί ακόμη ο Ηρακλής, ο Δίας ανήγγειλε στους θεούς ότι θα γεννηθεί από την Αλκμήνη απόγονος του Περσέα __μετά έχουμε την μόνιμα απατημένη θεά Ήρα η γυναίκα του Δία, που θυμωμένη από τις διαρκείς ερωτικές ατασθαλίες του (περιπτύξεις με θνητές, που μετά αναβάπτιζε) διψούσε για εκδίκηση και δεν έπαυσε να κυνηγάει τον ήρωα κατά την διάρκεια της ζωής του. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ένα βράδυ, λίγες ημέρες μετά την γέννηση του Ηρακλή και καθώς ο ίδιος κοιμόταν μαζί με τον αδερφό του, Ιφικλή, η θεά έστειλε δύο πελώρια φίδια και ξεκίνησαν οι περίφημοι άθλοι του (18χρονος ο Αλκείδης πραγματοποίησε τον πρώτο του άθλο _κατάφερε να σκοτώσει το τρομερό λιοντάρι του Κιθαιρώνα).

                                  Ἥρα + κλέος

Ο ιστοριογράφος Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει πως ο Ηρακλής δεν έφερε πάντοτε αυτό το όνομα, αλλά ότι το έλαβε αμέσως μετά το περιστατικό με τα φίδια. Σύμφωνα με τους περισσότερους μυθογράφους, το όνομα του ήρωα δεν είναι αυτό που είχε στην αρχή. Το όνομα «Ἡρακλῆς» είναι ένας μυστικός κώδικας που του επιβλήθηκε από τον θεό Απόλλωνα. Αρχικά, ο γιος του Αμφιτρύωνα και της Αλκμήνης ονομάζονταν Ἀλκ(ε)ίδης, δηλαδή ισχυρός (από την αρχαιοελληνική ἀλκή), ή Ἀλκαῖος όπως ο παππούς του. Να θυμίσουμε κιόλας πω κατά έναν μύθο που σώθηκε από τον Ξενοφώντα, ο Ηρακλής καθισμένος σε κάποιο σταυροδρόμι, είδε να περνούν από μπροστά του δύο κοπέλες. Η μια του έδειξε έναν εύκολο δρόμο, φαρδύ και ίσιο, που αν τον ακολουθούσε, θα χαιρόταν τη ζωή, αλλά θα έκανε ένα σωρό κακές πράξεις που θα τον καταδίκαζαν στην κρίση των ανθρώπων. Αυτή ήταν η Κακία. Η άλλη κόρη, η Αρετή, του έδειξε ένα δύσκολο δρόμο, γεμάτο κοφτερές πέτρες και αγκάθια, στενό και δύσβατο, που θα τον βάδιζε δύσκολα, αλλά θα κέρδιζε στο τέλος του την αναγνώριση από τους συνανθρώπους του. Έτσι ο Ηρακλής ακολούθησε την Αρετή, προτιμώντας να υποφέρει για να διαβεί το δύσβατο δρόμο της, αλλά να γνωρίσει τη δόξα και την τιμή με τις καλές του πράξεις και την αρετή του. Οι κακές γλώσσες λένε πως καμιά σχέση με το τελευταίο: η Αρετή ήταν πανέμορφη, σε αντίθεση με την κακία…

Ο Ηρακλής _Hercules εκτός τα παραπάνω (ήρωας της ελληνικής μυθολογίας) ήταν και

•     θεός της Αιγύπτου
•     Ο Μακεδών, γιος του Μεγάλου Αλεξάνδρου
•     Άγιος Ηρακλής ο Μικρασιάτης, νεομάρτυρας από το Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας __
      αυτός γιορτάζει 18 Ιουνίου).
•     Αστερισμός Hercules‎‎ (Her) που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Βρίσκεται νότια του Δράκοντα και βόρεια του Οφιούχου. Προς Α είναι οι Λύρα, Αλώπηξ, Βέλος και Αετός, και προς Δ ο Βόρειος Στέφανος και ο Όφις. Ο Ηρακλής συνορεύει επίσης με τον Βοώτη, δηλ. συνολικά συνορεύει με εννέα καταλαμβάνοντας μεγάλη έκταση στο βόρειο ημισφαίριο του ουρανού. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα.
•     Ηρακλής A (Hercules A _Herc A), ισχυρή αστρονομική ραδιοπηγή στο νοτιότατο τμήμα του αστερισμού του Ηρακλή, η οποία αντιστοιχεί στον ελλειπτικό ραδιογαλαξία 3C_348. Η απόστασή της από τη Γη εκτιμάται σε 2,1 δισεκατομμύρια έτη φωτός.ραδιοπηγή
•     5143 Ηρακλής (5143 Heracles), αστεροειδής
•     Ηρακλής (Βρίκιο_Μπρίκι), πλοίο επίσης
•     Γαβάρα, άλλο πλοίο _ακόμη
•     Lockheed C-130 Hercules, τύπος αεροπλάνων
•     Hercules φορτωτήρας κά
•     Ταινίες και Τηλεοπτικές σειρές πετύχαμε στο imdb του 1938, 1983. 1997, 2014 _
      θα υπάρχουν κι άλλες
•     Ηρακλής Α.Γ.Ε.Τ., τσιμεντοβιομηχανία, βλ. Ριζοσπάστης___ οι 4 ελληνικές (ΑΓΕΤ – ΤΙΤΑΝ – ΤΣΙΜΕΝΤΑ ΧΑΛΚΙΔΑΣ και ΧΑΛΥΨ),παραδόθηκαν στον έλεγχο των Ιταλών και των Γάλλων Στα χέρια της “Καλτσεστρούτσι”
• Αθλητισμός _μεταξύ άλλων
•     Α.Σ. Ηρακλής Αμπελοκήπων
•     Α.Ε. Ηρακλής Λάρισας
•     Α.Μ.Σ. Ηρακλής Αγίων Θεοδώρων
•     Α.Ο. Ηρακλής Ψαχνών
•     Α.Π.Π.Σ. Ηρακλής Θυμιανών
•     Α.Π.Σ. Ηρακλής Βερβένων
•     Α.Π.Φ.Σ. Ηρακλής Χαλκίδας
•     Α.Σ. Ηρακλής Ατσικής
•     Α.Σ. Ηρακλής Βόλου
•     Α.Σ. Ηρακλής Κοζάνης
•     Α.Σ. Ηρακλής Πατρών
•     Γ.Α.Σ. Ηρακλής Ποταμουδίων Καβάλας
•     Γ.Σ. Ηρακλής Σερρών
•     Γυμναστικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης «ο Ηρακλής»
•     Ε.Γ.Σ. Ηρακλής Αμμουδιάς
•     Ε.Μ.Α.Σ. Ηρακλής Σκοπής
•     Ε.Σ. Ηρακλής – Ατρόμητος Πειραιώς
•     Ηρακλής Γερολάκκου
•     Ηρακλής Πτολεμαΐδας
•     Ηρακλής Ροδίτσας
•     Π.Α.Ο. Ηρακλής Ελευσίνας
•     Π.Α.Ο. Ηρακλής Ξυλοκάστρου
•     Π.Ο. Ηρακλής Νεάπολης Νίκαιας

Το "Ατέχνως" _atexnos.com
σας εύχεται ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

Καλή ανάσταση λαών!
Με τη λεπτομέρεια αυτή από ευχετήρια κάρτα φυλακισμένων στην Κέρκυρα το 1953, ευχόμαστε από καρδιάς καλές γιορτές!__"Ριζοσπάστης"

Μεγαλοβδομάδα με χρώμα Τρανσυλβανίας

Αυτές οι “άγιες” μέρες, φέτος τουλάχιστον καταναλώνονται τηλεοπτικά, αφενός με το συνεχή άθλια προπαγάνδα _κανονική πλύση εγκεφάλου για τον πόλεμο και τη “δοξασμένη” συμβολή της χώρας μας σε αυτό, το πλευρό ΗΠΑ και κράτους δολοφόνου Ισραήλ, χωρίς αξιόλογα θρησκευτικά κινηματογραφικά αφιερώματα. Παίζουν Βίβλος _Μωυσής … Δαυίδ … Σολομώντας _Άγιο Παΐσιος κλπ.

Εμείς ξεχωρίσαμε και σας παρουσιάζουμε το R.M.N. μια δραματική Ρουμάνικη ταινία του 2022, με 7 διεθνή βραβεία & 18 υποψηφιότητες _μεταξύ αυτών Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου, Φεστιβάλ Καννών _υποψήφιος Χρυσού Φοίνικα, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σικάγο _επίσης του Κλίβελαντ, υποψ. Χρυσός Hugo, βραβείο  Κινηματογράφου Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, υποψ. βραβείου ανεξάρτητου κινηματογράφου Gotham _Καλύτερο Σενάριο, Βραβεία Lumiere (Γαλλία), καλύτερη διεθνής συμπαραγωγή (Meilleure coproduction internationale) υποψ. Chlotrudis (ανεξάρτητου παγκόσμιου κινηματογράφου) Καλύτερη Φωτογραφία Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πάλιτς, Δουβλίνου _ Διεθνές Φεστιβάλ Ανεξάρτητου Κινηματογράφου Anonimul κλπ. κλπ. Σκηνοθεσία: Cristian Mungiu Κριστιάν Μουνγκίου _Με τους (άγνωστους στους μη σινεφίλ) Τζούντιθ Στάτε _Μακρίνα Μπαρλαντεάνου _Μαρίν Γκριγκόρε

Διαδραματίζεται σε ένα πολυεθνικό χωριό στην Τρανσυλβανία της Ρουμανίας, κατά τη διάρκεια των διακοπών του 2019-20, βασισμένο στο ξενοφοβικό περιστατικό του Ditrău (2020), ακολουθούντος έναν άντρα που επιστρέφει από τη Γερμανία και την πρώην ερωμένη του που εργάζεται στο χωριό. Ο Mungiu ονόμασε την ταινία από ρουμανικό ακρωνύμιο για τον πυρηνικό μαγνητικό συντονισμό, καθώς η ταινία είναι “μια έρευνα του εγκεφάλου, μια εγκεφαλική σάρωση που προσπαθεί να ανιχνεύσει πράγματα κάτω από την επιφάνεια” _σσ. NMR, μια ισχυρή, μη καταστροφική αναλυτική τεχνική που χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό της μοριακής δομής, της δυναμικής και της χημικής σύνθεσης, αναλύοντας τις μαγνητικές ιδιότητες των ατομικών πυρήνων, που λειτουργεί εφαρμόζοντας ένα ισχυρό μαγνητικό πεδίο για την ευθυγράμμιση των πυρήνων και στη συνέχεια μετρώντας την απορρόφηση ραδιοσυχνοτήτων (RF) που προκαλεί spin flips (αναστροφές σπιν), παρέχοντας εξαιρετικά συγκεκριμένα δεδομένα για υγρά ή στερεά _περισσότερα στη φυσική του λυκείου.

Η βαθμολογία των Ελλήνων κριτικών

Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο κύριο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών του 2022, όπου ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα. Ένας άντρας εγκαταλείπει βιαστικά τη δουλειά του στη Γερμανία, ώστε να επανενωθεί με την οικογένειά του σε ένα πολυεθνικό χωριό της Τρανσυλβανίας. Εκεί τον περιμένουν ο γιος του που έχει χάσει ανεξήγητα την ομιλία του, μια πρώην ερωμένη με κρυφές προθέσεις και μια σειρά από αναταραχές που ξεκινούν όταν φτάνουν στο χωριό εργάτες από την Ασία Υποδειγματικό σινεμά ρεαλισμού ιδωμένο με όρους θρίλερ, όχι όμως με την αιχμηρότητα που μας έχει συνηθίσει ο πολυβραβευμένος (47 βραβεία & 73 υποψηφιότητες) σκηνοθέτης, γνωστός στους σινεφίλ για τα 4 μήνες, 3 εβδομάδες & 2 μέρες, Πίσω από τους λόφους, Η αποφοίτηση, Reostat, Bani Negri, Hackerville, αδερφοί Σίστερς, Αμερικάνικο όνειρο, Skugos 6.9 pe scara Richter κλπ

Στον ιστότοπο Rotten Tomatoes, το 96% των κριτικών είναι θετικές, με μέση βαθμολογία 8,1|10 και αναφέρεται: “Η λιτή, κομψή οπτική του R.M.N. προσδίδει μια παραπλανητικά ψυχρή επιφάνεια στην καυστική του προσέγγιση στις πολιτισμικές διαιρέσεις “. Το Metacritic, το οποίο χρησιμοποιεί έναν σταθμισμένο μέσο όρο, απέδωσε στην ταινία βαθμολογία 81|100, υποδεικνύοντας “καθολική αναγνώριση”, το imdb 7,2|10.

Η περιοχή της Τρανσυλβανίας στα ρουμανο-ουγγρικά σύνορα είναι ωε γνωστό διάσημη για το ρόλο της στην ποπ κουλτούρα, εξαιτίας κυρίως του “Δράκουλα” σσ. του Ιρλανδού συγγραφέα Μπραμ Στόκερ (1897) ένα εμβληματικό επιστολικό μυθιστόρημα γοτθικού τρόμου, εμπνευσμένο από τον θρύλο του Κόμη Δράκουλα της Τρανσυλβανίας, με το έργο να εξιστορεί, μέσα από ημερολόγια και επιστολές, την προσπάθεια του Κόμη να μεταφερθεί στην Αγγλία για να διαδώσει τον απέθαντο τρόμο, βρίσκοντας αντίσταση από τον Δρ. Βαν Χέλσινγκ.

Αλλά η γεωπολιτική ιστορία της παραμένει εν πολλοίς άγνωστη. Επί αιώνες μήλον της έριδος ανάμεσα σε Ρουμανία και Ουγγαρία, με πολυεθνικό πληθυσμό, μεγάλο μέρος του οποίου είναι ουγγρόφωνοι και γερμανόφωνοι, η Τρανσυλβανία τα τελευταία εκατό και κάτι χρόνια αποτελεί κομμάτι του ρουμανικού κράτους, δίχως σε αυτό το διάστημα να έχουν εκλείψει οι εθνικές αντιπαλότητες. Εκείνες, αθροιστικά με το οξύ φυλετικό μίσος, τοποθετούνται στο κάδρο του Κριστιάν Μουνγκίου, ο οποίος αφηγείται μια σκοτεινή ιστορία με φόντο ένα χωριό της περιοχής. Όλα ξεκινούν όταν ένας άντρας εγκαταλείπει βιαστικά τη δουλειά του στη Γερμανία, ώστε να επανενωθεί με την οικογένειά του. Ο γιος του έχει χάσει την ομιλία του εξαιτίας ενός τραυματικού περιστατικού για το οποίο δε γνωρίζουν τίποτα. Ενώ ο πατέρας επιχειρεί να βρει μια λύση, αναθερμαίνεται η σχέση με την πρώην ερωμένη του, την ώρα που στο τοπικό εργοστάσιο η άφιξη δύο Ασιατών εργατών προξενεί αναπάντεχες κόντρες στην κοινότητα.

Tilda Swinton,  Cristian Mungiu στα γυρίσματα & Riley Keough

Όπως συνηθίζει στο σινεμά του ο Μουνγκίου, υπό το πρίσμα του σκληρού ρεαλισμού και της σπουδής χαρακτήρων, φέρνει στην επιφάνεια τις σκοτεινότερες πτυχές της μοντέρνας Ρουμανίας. Εδώ η έμφαση δίνεται στην καλπάζουσα ξενοφοβία, η οποία εκφράζεται μέσω ενός επιθετικού ρατσισμού βγαλμένου από άλλες εποχές, ο οποίος αποκτά υπερηχητικές διαστάσεις στο πλαίσιο ενός μικρού χωριού. Ο σκηνοθέτης υιοθετεί υποδειγματικά το ύφος του αγωνιώδους θρίλερ για να υπογραμμίσει το ζόφο που κυκλώνει τους χαρακτήρες του, οι οποίοι αδιαφορούν για το κακό που καλλιεργούν ώσπου να τους χτυπήσει την πόρτα.

Δεξιοτέχνης των ψυχογραφημάτων με πολιτικές προεκτάσεις, ο Μουνγκίου σαφώς και αποφεύγει τις εύκολες αντιρατσιστικές επικρίσεις. Από την άλλη, όμως, δεν επιδεικνύει την ίδια ικανότητα ενδοσκόπησης στη σκοτεινιά των ηρώων του, καταφεύγοντας σε έναν υποβλητικό μεν, ασφαλή δε σχολιασμό, τον οποίο ο ίδιος έχει εκφέρει αιχμηρότερα στο παρελθόν.

Ρουμάνικο σινεμά

Draga Olteanu 🔹 Victor Rebengiuc 🔹 Cristian Mungiu
🔹 Sergiu Nicolaescu 🔹 Amza Pellea
🔹 Florin Piersic 🔹 Sebastian Papaiani + Dem Rădulescu
🔹 Ion Caramitru__ Maia Morgenstern 

Η ιστορία του κινηματογράφου στη Ρουμανία χρονολογείται από τα τέλη του 19^ου αιώνα, δλδ από την εμφάνιση του ίδιου του κινηματογράφου _με την πρώτη σειρά ταινιών να προβάλλεται στις το 1896, στο κτίριο της εφημερίδας L’Independance Roumanie στο Βουκουρέστι. Στη ρουμανική έκθεση, μια ομάδα υπαλλήλων των αδελφών Lumière πρόβαλε αρκετές ταινίες, συμπεριλαμβανομένης της διάσημης L’Arrivée d’un train en gare de La Ciotat _ Η άφιξη ενός τρένου στον σταθμό La Ciotat.

Ο κινηματογράφος της Ρουμανίας έχει φιλοξενήσει πολλές διεθνώς αναγνωρισμένες ταινίες και σκηνοθέτες. Η πρώτη βραβευμένη ήταν το ντοκιμαντέρ του 1938 Śara Moților (για τη γη Moților στα βουνά Apuseni της Ρουμανίας) σε σκηνοθεσία Paul Călinescu, το οποίο έλαβε βραβείο στο 7^ο  Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας το 1939. Η πρώτη ρουμανική ταινία που κέρδισε βραβείο από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών ήταν _αργότερα, επί σοσιαλισμού η μικρού μήκους κινουμένων σχεδίων του 1957 “Scurtă historie” (Μια σύντομη ιστορία) σε σκηνοθεσία Ion Popescu-Gopo, που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα Μικρού Μήκους στο Φεστιβάλ των Καννών το 1957. Αργότερα η ζωντανής δράσης „Pădurea oamenilor spânzurați” _”Το Δάσος των Κρεμασμένων” κέρδισε βραβείο στις Κάννες το 1965 (σκηνοθεσίας _ Liviu Ciulei _σκηνοθέτης θεάτρου και κινηματογράφου, σεναριογράφος, ηθοποιός, αρχιτέκτονας, εκπαιδευτικός, ενδυματολόγος και σκηνογράφος: Κατά τη διάρκεια μιας καριέρας άνω των 50 ετών, χαρακτηρίστηκε από το Newsweek ως “μία από τις πιο τολμηρές και πιο απαιτητικές φιγούρες στη διεθνή σκηνή”).

Ο ρουμανικός κινηματογράφος γνώρισε ευρεία διεθνή αναγνώριση τη δεκαετία του 2000 με το κίνημα του Ρουμανικού Νέου Κύματος, το οποίο συχνά ενσωμάτωνε ένα είδος ρεαλιστικών και μινιμαλιστικών ταινιών που κέρδισαν πολλά βραβεία σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ κινηματογράφου, όπως των Καννών και Βερολίνου.

Κινηματογράφος κατά την περίοδο του σοσιαλισμού

Ήδη το 1948, υπογράφηκε Διάταγμα 303, σχετικά με “την εθνικοποίηση της κινηματογραφικής βιομηχανίας και τη ρύθμιση του εμπορίου κινηματογραφικών προϊόντων”, σηματοδοτώντας μια νέα αρχή για τον ρουμανικό κινηματογράφο. Το νεοσύστατο καθεστώς επιδοτούσε πλήρως την παραγωγή ταινιών που προωθούσαν τις σοσιαλιστικές αξίες και εν μέρει άλλες, με τα ίδια θέματα να εντοπίζονταν σε ντοκιμαντέρ και επίκαιρα. Για να υπάρχουν στελέχη ικανά να καλύψουν τις ανάγκες, ιδρύθηκε το “Institutul de artă cinematografică” (Ινστιτούτο Κινηματογραφικής Τέχνης”), με αποστολή να προετοιμάσει τα νέα στελέχη που χρειάζονται για το νέο σινεμά: ηθοποιούς, σκηνοθέτες και οπερατέρ. Piersic, Constantin Diplan, Amza Pellea, Dem Rădulescu, Stela Popescu, Sebastian Papaiani, Leopoldina Bălănuță και Draga Olteanu, μαζί με σκηνοθέτες όπως οι Manole Marcus, Geo Saizescu, Iulian Mihu, Gheorghe Vitanidis και πολλοί άλλοι.

Το 1950 ξεκίνησε η κατασκευή στο Buftea σε αυτό που θα ονομαζόταν Centrul de producție cinematografică Buftea (Studio Buftea), γνωστό και ως C.P.C. Buftea (σήμερα MediaPro Studios), το κύριο κέντρο παραγωγής ταινιών στη Ρουμανία. Το έργο ολοκληρώθηκε το 1959. Από τεχνικής άποψης, ανταγωνιζόταν επάξια οποιοδήποτε δυτικοευρωπαϊκό κινηματογραφικό στούντιο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, μια σειρά ταινιών παρήχθη στο συγκρότημα Floreasca, το οποίο, από το 1956, είχε αναλάβει η Televiziunea Română (Ρουμανική Τηλεόραση). Άλλα στούντιο στήθηκαν σε υφιστάμενα σινεμά ενώ για την παραγωγή τεχνικών εφοδίων που χρειάζονταν τόσο τα στούντιο όσο και οι διανομείς ταινιών, ιδρύθηκε το 1950 η Intreprinderea de Stat Tehnocin (Κρατική Επιχείρηση Tehnocin) και το 1959 συγχωνεύτηκε με την Industria Optică Română (Ρουμανική Βιομηχανία Οπτικού θεάματος). Παράχθηκαν  100άδες κινηματογραφικοί προβολείς για φιλμ 35 mm και 16 mm, όπως και ηχητικά συστήματα για κινηματογράφους, ανακλαστικοί φακοί, καρότσια και τεχνητά φώτα στούντιο. Ομοίως, ώστε να υπάρχουν τεχνικά στελέχη καλά προετοιμασμένα για να εργαστούν σε στούντιο, ιδρύθηκαν επαγγελματικές σχολές στην Κραϊόβα και το Τίργκου-Μούρες, ενώ στο Βουκουρέστι άνοιξε μια “τεχνική σχολή για τεχνικό προσωπικό”, με σκοπό την προετοιμασία χειριστών κινηματογράφου και διευθυντών στούντιο. Όλα αυτά φυσικά με δωρεάν παρακολούθηση

Μέχρι το 1948, οι περισσότερες από τις ρουμανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων ήταν αυτές που γύριζε ο Aurel Petrescu που έχουν χαθεί. Ωστόσο, μετά το 1948 άρχισαν να παράγονται ταινίες κινουμένων σχεδίων στο Στούντιο του Βουκουρεστίου, με πολλές κάθε χρόνο. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη ήταν η συμβολή του Ion Popescu-Gopo, πατέρα του μικρού ανθρωπάκου που, εμφανιζόμενος στο Scurtă historie (Μια σύντομη ιστορία) το 1957, του χάρισε Χρυσό Φοίνικα για την καλύτερη ταινία μικρού μήκους στις Κάννες. Η επιτυχία των ταινιών κινουμένων σχεδίων της Ρουμανίας έπεισε τις αρχές να ιδρύσουν το στούντιο Animafilm το 1964. Εδώ, παράγονταν επίσης “diafilms”, διαφάνειες για διδακτική χρήση, όπως και τηλεοπτικές διαφημίσεις.

Όσον αφορά τη διανομή ταινιών, μετά την εθνικοποίηση του κινηματογράφου πολλοί έπρεπε να κλείσουν λόγω της αξιολύπητης τους κτιριακής κατάστασης ή του φυσικά απαρχαιωμένου εξοπλισμού τους. Ακολούθησε κρίση, καθώς υπήρξε έλλειψη διοικητικών υπαλλήλων και τεχνικών προβολής, γεγονός που οδήγησε σε ορισμένες περιοχές να προβάλλονται ταινίες μόνο σε εξωτερικούς χώρους. Αυτή η κατάσταση αντιμετωπίστηκε ήδη από το 1950 στη σύσταση της Επιτροπής Κινηματογράφου από το Υπουργικό Συμβούλιο (μόνιμη συμβουλευτική επιτροπή) και εντός αυτού του θεσμού ιδρύθηκε η Διεύθυνση Δικτύου Διανομής Κινηματογράφου. Η σημασία αυτών οδήγησε στην κατανομή των απαραίτητων κεφαλαίων για την ανάπτυξη του δικτύου διανομής με ίδρυση κινηματογράφων σε αγροτικές περιοχές στόχος γνωστός ως cineficare _”φιλμοποίηση”, ανάλογος με την ηλεκτροδότηση. Τη 10ετία του 1950, 1.000 προβολείς 16 χιλιοστών και 100 τροχόσπιτα (κινητά σινεμά) εισήχθησαν από τη Σοβιετική Ένωση προκειμένου να προωθηθεί η εισαγωγή του κινηματογράφου στην αγροτικό περιβάλλον. Αναδιοργανώσεις πραγματοποιήθηκαν επίσης τα επόμενα χρόνια. Έτσι, το 1952, ιδρύθηκε η Direcția Difuzării Filmelor (D.D.F_Διεύθυνση Προβολής Κινηματογράφου), που το 1956, συγχωνεύτηκε με τη Διεύθυνση Δικτύου Διανομής Κινηματογράφου για να σχηματίσουν τη Direcția Rețelei Cinematografice și a Difuzării Filmelor (D.R.C.D.F) υπό την καθοδήγηση του Υπουργείου Πολιτισμού. Σκοπός αυτού του θεσμού ήταν η προώθηση μιας ενιαίας πολιτικής σχετικά με τους κινηματογράφους της Ρουμανίας, με “έλεγχο και  καθοδήγηση της πολιτικο-ιδεολογικής εργασίας στο σινεμά, την προβολή ταινιών με πολιτικό τεχνικές απαιτήσεις των διαφόρων σταδίων της οικοδόμησης του σοσιαλισμού”, καθώς και για τη διαμόρφωση του οικονομικού-χρηματοοικονομικού σχεδίου που έπρεπε να εκπληρωθεί.

Οι αναδιοργανώσεις συνεχίστηκαν, έτσι το 1971 ιδρύθηκε η Centrala România-Film, έχοντας υπό την εξουσία της το C.P.C. Buftea, τη χρηματοδότηση της παραγωγής ταινιών μέσω πέντε στούντιο, τις εισαγωγές-εξαγωγές και την προβολή ταινιών. Αλλά, σε μια πάνω από πλούσια εθνική παραγωγή, χρειάζονταν και άλλες ταινίες στο ρεπερτόριο προβολών. Ως εκ τούτου, η εστίαση ήταν στην εισαγωγή ταινιών που παράγονταν επίσης σε χώρες που είχαν ξεκινήσει την πορεία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού _κυρίως, φυσικά προς “τη χώρα με τον καλύτερο και πιο εκπαιδευτικό κινηματογράφο στον κόσμο, την ΕΣΣΔ”. Εκτός από ταινίες που προωθούσαν το νέο είδος διακυβέρνησης και οικονομίας, οι σκηνοθέτες έφτιαχναν ταινίες οι οποίες, χωρίς να απαρνούνται τις εκπαιδευτικές αξίες, περιλάμβαναν επίσης ταινίες-έπη με μανδύες και σπαθιά, και διασκευές, κυρίως ρωσικής, λογοτεχνίας. Ταινίες εισήχθησαν ακόμη και από χώρες χωρίς σοσιαλιστική διακυβέρνηση και το κοινό δεν στερήθηκε την ευκαιρία να δει μερικά από τα σπουδαία έργα του κινηματογράφου εκτός του ευρωπαϊκού σοσιαλιστικού μπλοκ, συμπεριλαμβανομένων έργων του ιταλικού νεορεαλισμού και των διαδόχων του (Ρώμη, Ανοιχτή Πόλη, Κλέφτες Ποδηλάτων, Ρόκο και τ΄αδέρφια του κλπ), την Κρίση της Νυρεμβέργης, το Μάντεψε Ποιος θάρθει το βράδυ, το στη Ζέστη της Νύχτας, μια σειρά από γουέστερν, το Όσα Παίρνει ο Άνεμος και πολλές άλλες από τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ισπανία, το Μεξικό, την Ιαπωνία και την Κίνα.

Ο αριθμός των ταινιών που παρήχθησαν από ρουμανικά στούντιο αυξήθηκε, και οι φόροι εισαγωγής μειώθηκαν. Κάποια στιγμή, το 40% των ταινιών που προβάλλονταν ήταν ρουμανικές και το 60% ξένες, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων από άλλα κράτη του Συμφώνου της Βαρσοβίας.

Ακολουθήστε μας και στο Google News

 

ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν: η βαρβαρότητα του ιμπεριαλισμού

Σχετικά με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ενάντια στο Ιράν γράφονται διάφορα ένθεν και ένθεν. Μια αξιόλογη ανάλυση εντοπίσαμε σε δημοσίευμα της CITU Ινδίας (ολόκληρο τεύχος αφιερωμένο στον πόλεμο) _ σσ. το Centre of Indian Trade Unions (CITU) είναι Ινδικό συνδικάτο με ~6.200.000 μέλη, που συνδέεται με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδίας (Μαρξιστικό) και έχει ισχυρή παρουσία στο Δελχί και κάποιες ακόμη πολιτείες (Τριπούρα, στη Δυτική Βεγγάλη, στην Κεράλα, το Ταμίλ Ναντού, την Καρνατάκα, την Άντρα Πραντές κλπ) _δείτε και Facebook. Δείτε και Ριζοσπάστης για το ΚΚ Ινδίας Παραθέτουμε ευρεία περίληψη, όλο το δημοσίευμα (στα Αγγλικά) εδώ

Ο Modi με τον Vladimir Putin και τον Xi Jinping

Η μονομερής επιθετικότητα ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν αποκάλυψε για άλλη μια φορά τη βαρβαρότητα του ιμπεριαλισμού. Τώρα ολόκληρη η Δυτική Ασία φλέγεται. Κάθε "κουζίνα" που συνδέεται με ορυκτά καύσιμα κοιτάζει με άδειους κυλίνδρους. Έτσι, κατακλύζει και θέτει σε κίνδυνο τους πάντες. Ποιος είναι υπεύθυνος για αυτό; Ο καπιταλισμός βρίσκεται σε παρατεταμένη κρίση. Η ηγεμονία του κλονίζεται. Πράγματι, αυτή η επιθετικότητα αποτελεί μέρος μιας ευρείας, συστηματικής προσπάθειας ενός φθίνοντος αμερικανικού ιμπεριαλισμού να επαναβεβαιώσει τη στρατιωτική και οικονομική του ηγεμονία σε όλο τον κόσμο, ώστε να ασκήσει έλεγχο σε κρίσιμα ορυκτά και πόρους όπως το πετρέλαιο, καθώς και στην αγορά γενικά. Σε ορισμένα μέρη αυτό παίρνει τη μορφή στρατιωτικής επιθετικότητας και σε άλλα, με τη μορφή επιβολής σαρωτικών, μονομερών οικονομικών παραχωρήσεων υπέρ ΗΠΑ ή πιέζοντάς τες για άμεσες συνθηκολογήσεις που παρουσιάζονται ως "εμπορικές συμφωνίες". Η Βενεζουέλα _αρχικά και το Ιράν τώρα, που αψηφούν τις επιταγές του αμερικανικού ιμπεριαλισμού έχουν δεχθεί στρατιωτική εισβολή και από την άλλη πλευρά, υπάρχουν χώρες των οποίων οι ηγέτες υποτάσσονται ακόμη και σε αυτόν, όπως ο Modi εδώ σε μας

σσ. _παρέθεση
Αναφέρεται στον 75χρονο αστό πολιτικό Narendra Damodardas Modi, που _μεταξύ άλλων αύξησε τις ξένες επενδύσεις και μείωσε τις δαπάνες για προγράμματα υγειονομικής περίθαλψης, εκπαίδευσης και κοινωνικής πρόνοιας, εισήγαγε τον Νόμο Τροποποίησης της Ιθαγένειας, προκαλώντας εκτεταμένες διαμαρτυρίες και πυροδοτώντας τις ταραχές στο Δελχί το 2020, στις οποίες οι Μουσουλμάνοι έγιναν στόχος Ινδουιστών κλπ. Τόσο το ΚΚ Ινδίας (Μαρξιστικό), όσο το ΚΚ Ινδίας (CPI) είναι από τους πιο ένθερμους επικριτές του για τη φιλική του στάση απέναντί στις ξένες εταιρείες, στον δεξιό ινδουιστικό εθνικισμό και στον συγκεντρωτισμό της εξουσίας, μιας κυβέρνησης "των κουστουμάτων πλουσίων " που εξυπηρετεί εταιρικά συμφέροντα σε βάρος της εργατικής τάξης και της αγροτιάς. Υποστηρίζουν ότι οι οικονομικές πολιτικές, συμπεριλαμβανομένων των ιδιωτικοποιήσεων και της αποδυνάμωσης της εργατικής νομοθεσίας, στοχεύουν στην υποστήριξη μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων (ντόπιων και ξένων). Το CPI ότι ενθαρρύνει τον "Ινδουιστικό αυταρχισμό" και τον διχαστικό κοινοτισμό για να διχάσει την κοινωνία με θρησκευτικά κριτήρια, κατά των μειονοτήτων. Σημαντικές πολιτικές αποφάσεις,  οδήγησαν σκόπιμα στην καταστροφή μικρών επιχειρήσεων και εταιρειών, επιταχύνοντας τη μονοπώληση της ινδικής αγοράς. Ο Μόντι συχνά επικρίνεται για τη λειτουργία "κυβέρνησης ενός άνδρα", σκανδάλων, που υπονομεύει τους δημοκρατικούς θεσμούς και έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο τους αγρότες και υψηλή ανεργία _τέλος παρένθεσης

Αυτή η συστημική νοσηρότητα έχει μεταμορφώσει την πολιτική τάξη σε ασταθή απατεώνα. Τέτοιοι πολιτικοί ηγέτες - που έχουν αναδειχθεί ως παρακλάδια της δεξιού πολιτικής, που αβαντζάρουν τον καπιταλισμό που μαστίζεται από την κρίση, έχουν χάσει την αξιοπιστία τους και έχουν μολυνθεί με αρχεία Epstein και διαφθορά που καλλιεργούν ευνοιοκρατία. Εδώ, τα δημοκρατικά δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένων των εργασιακών και των αστικών δημοκρατικών θεσμών, φαίνεται να είναι τα δομικά στοιχεία στο μεγαθήριο της αχαλίνωτης εκμετάλλευσής τους. Η λεγόμενη ιερότητα του αστικού κράτους δικαίου είναι θαμμένη από κάτω από τα αυταρχικά καθεστώτα επιτήρησης. Καθώς δεν υπάρχει περιθώριο για παιχνίδια βασισμένα σε κανόνες, οι πολιτικές διακρίσεις της σημερινής άρχουσας τάξης μπορούν να υιοθετούν τις πιο ασυνείδητες μεθόδους και μέσα για να διατηρήσουν την αστική πολιτική εξουσία _ εδώ γίνεται σύντομη αναφορά στις "κρίσιμες εκλογές για τη βουλή σε πέντε πολιτείες"(…)

Μονομερής επίθεση ιμπεριαλιστών__
Ισραήλ ΗΠΑ κατά του Ιράν__
Μια άλλη βαρβαρότητα του καπιταλισμού

Η άνοδος των τιμών του πετρελαίου και των προϊόντων πετρελαίου είναι μόνο η πιο άμεση και ορατή συνέπεια, δεδομένου του κρίσιμου ρόλου της περιοχής ως πηγής παγκόσμιου εφοδιασμού. Οι Ηνωμένες Πολιτείες _ΗΠΑ-Ισραήλ έχουν εξαπολύσει τον εγκληματικό επιθετικό τους πόλεμο κατά του Ιράν. Αυτή είναι μια κοινή ιμπεριαλιστική-σιωνιστική, μονομερής και αδικαιολόγητη επίθεση που ουσιαστικά προέρχεται από τα πιο επιθετικά στοιχεία του σύγχρονου καπιταλισμού. Ο βομβαρδισμός του Ιράν και η δολοφονία του αρχηγού του κράτους του, μαζί με άλλους πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες, έχουν για άλλη μια φορά καταστρέψει το διεθνές δίκαιο. Σε κάθε περίπτωση, το διεθνές δίκαιο και η πολυμερής θεσμική αρχιτεκτονική ήταν ήδη θαμμένες κάτω από τα "ανθρώπινα συντρίμμια" της Γάζας, καθώς η ατιμωρησία με την οποία συνεχίζεται η γενοκτονία των Παλαιστινίων από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ υποκινεί την άθλια εκστρατεία "θανάτου και καταστροφής " εναντίον του Ιράν. Το Ιράν αποτελεί εδώ και καιρό στόχο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, ο οποίος διεξάγει μια 10ετή εκστρατεία για να κυριαρχήσει στους πετρελαϊκούς πόρους της Μέσης Ανατολής.

Αυτή η προσπάθεια ανατροπής της κυρίαρχης ιρανικής κυβέρνησης μέσω μιας τόσο απροκάλυπτης επιθετικότητας συνδέεται στενά με την επίθεση της αμερικανικής άρχουσας τάξης εναντίον της Κίνας και την συναφή με αυτήν προσπάθεια αμφότερων για παγκόσμια ηγεμονία. Τα δίδυμα τέρατα ολόκληρης της ανθρωπότητας στην τρέχουσα εποχή - ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός και το σιωνιστικό Ισραήλ, που κυνηγούν ανελέητα τα προς το ζην των εργαζομένων παγκοσμίως με κάθε ατιμωρησία, έχουν ξεκινήσει την επιθετικότητά τους στο Ιράν με φρικιαστικές δολοφονίες και μαζικές σφαγές. Αυτό το θανατηφόρο ιμπεριαλιστικό σιωνιστικό σύμπλεγμα δολοφόνησε τον αρχηγό του κράτους - τον Ανώτατο Ηγέτη του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, μαζί με άλλους πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες όπως τον Υπουργό Άμυνας, τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατού, τον Γραμματέα του Ανώτατου Εθνικού Συμβουλίου Άμυνας και τον Διοικητή του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC). Πρόσφατα, σκοτώθηκε επίσης ο κ. Αλί Λιριτζανί, Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν. Αυτές οι επιθέσεις ήταν κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου. Κανονικά, μια τέτοια άγρια δολοφονία θα είχε προκαλέσει διεθνή κατακραυγή από τα ΜΜΕ. Αλλά τα δυτικά μέσα ενημέρωσης και οι εγχώριοι πελάτες τους το έχουν θεωρήσει δεδομένο και το έχουν αντιμετωπίσει ως νόμιμη πράξη και χόρεψαν στο ρυθμό της ιμπεριαλιστικής ηγεμονικής ατζέντας της βαλκανοποίησης του Ιράν και της αλλαγής καθεστώτος εκεί.

          Σύντομη ιστορία αυτού του μονομερούς πολέμου

Η τρέχουσα ισραηλινο-αμερικανική στρατιωτική εκστρατεία εναντίον του Ιράν ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2020, όταν οι ΗΠΑ δολοφόνησαν τον Ιρανό στρατηγό Κασέμ Σουλεϊμανί. Ήταν ο επικεφαλής του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) και ο αρχιτέκτονας του "άξονα αντίστασης", που ήταν ο πρώτος κύκλος άμυνας για το Ιράν: η ιδέα ότι εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες ή το Ισραήλ προσπαθούσαν να χτυπήσουν το Ιράν, τότε οι στενοί σύμμαχοι του Ιράν, από τη Χεζμπολάχ (Λίβανος) έως την Ανσάρ Αλλάχ (Υεμένη), θα χτυπούσαν τόσο το Ισραήλ όσο και τις στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ. Η δολοφονία του Σουλεϊμανί ήταν ένα πλήγμα για τον άξονα, αλλά τρία χρόνια αργότερα, μια σειρά από γεγονότα διέκοψαν αυτό που είχαν σχεδιάσει. Η γενοκτονία του Ισραήλ κατά της Παλαιστίνης αποδυνάμωσε τη Χαμάς, ο πόλεμός στον Λίβανο διέκοψε τη Χεζμπολάχ (ειδικά η δολοφονία του Σαγιέντ Χασάν Νασράλα τον Σεπτέμβριο του 2024) και η εγκατάσταση του πρώην ηγέτη της Αλ Κάιντα, Αχμέντ αλ-Σαράα, ως Προέδρου της Συρίας τον Ιανουάριο του 2025 οδήγησε στην απομάκρυνση όλων των φιλοπαλαιστινιακών ομάδων από τη χώρα.

Έχοντας σχετικά σπάσει αυτόν τον πρώτο κύκλο άμυνας, το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες χτύπησαν το Ιράν τον Ιούνιο του 2025 με κάποια ιρανικά αντίποινα, αλλά τίποτα παρόμοιο με αυτό που θα είχε συμβεί αν η Χεζμπολάχ και οι παρατάξεις στη Συρία είχαν καταφέρει να χτυπήσουν το Ισραήλ. Μετά την επίθεση του Ιουνίου 2025 στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες ισχυρίστηκαν ότι είχαν καταστρέψει την ικανότητα του Ιράν να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα. Αν ίσχυε αυτό, τότε γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έκαναν συμφωνία με το Ιράν και δεν απέσυραν τις κυρώσεις; Άλλωστε, ο Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν ανέλαβε την εξουσία το 2024 με μια ατζέντα "μεταρρυθμίσεων", σχημάτισε ένα υπουργικό συμβούλιο που περιελάμβανε έναν νεοφιλελεύθερο υπουργό Οικονομικών (Αλί Μαντανιζαντέ) και, ως εκ τούτου, έδειξε ότι ήταν πρόθυμος να κάνει παραχωρήσεις σε θεσμούς που ελέγχονται από τη Δύση, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας. Ωστόσο, σε απάντηση στις αμερικανο-ισραηλινές επιθέσεις τον Ιούνιο του 2025, το Ιράν τερμάτισε τις συμφωνίες επιθεώρησης που είχε συνάψει με τον ΔΟΑΕ.

Το ΔΝΤ σημείωσε τις αδύναμες προοπτικές για το Ιράν, αλλά είδε ότι αυτό οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στις κυρώσεις που επέβαλαν οι ΗΠΑ και, από τη δική του οπτική γωνία, στο καθεστώς επιδοτήσεων στο Ιράν. Ο Αλί Μαντανιζαντέ καθησύχασε το ΔΝΤ προωθώντας έναν προϋπολογισμό λιτότητας. Αυτό δημιούργησε την κοινωνική δυσφορία που πυροδοτήθηκε όταν οι ΗΠΑ παρενέβησαν για να διαταράξουν το ιρανικό νόμισμα και να εμβαθύνουν την οικονομική κρίση στη χώρα. Τμήματα των μικρών εμπόρων στο Ιράν, η βάση της Ισλαμικής Δημοκρατίας που ένιωσαν την άμβλυνση του πληθωρισμού, στράφηκαν εναντίον της κυβέρνησης, αλλά όχι απαραίτητα εναντίον του ίδιου του συστήματος. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, καθώς και τα ιμπεριαλιστικά μέσα ενημέρωσης, παρερμήνευσαν σκόπιμα αυτή την κατάσταση, διακηρύσσοντας ότι ο λαός του Ιράν είναι εναντίον της δημοκρατίας του. Παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης του Πεζεσκιάν να συναντήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες με τους όρους τους, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ πίεσαν για ένα μη ρεαλιστικό μαξιμαλιστικό τελικό παιχνίδι, δηλαδή την ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Έτσι, στοχοποιήθηκαν για αλλαγή καθεστώτος. Λάθος αντιλήψεις για τον Τραμπ/Νετανιάχου.

Η βομβιστική επίθεση σε σχολείο θηλέων στο Μινάμπ, όπου ο αριθμός των νεκρών έχει φτάσει πλέον τους 175, δεν πρέπει να θεωρείται ως μεμονωμένο γεγονός ή ως παρέκκλιση _
σσ. 28- Φεβ-2026, την πρώτη ημέρα του πολέμου, το δημοτικό σχολείο θηλέων Shajareh Tayyebeh στο Shahrak-e Al-Mahdi | Minab, στο νότιο Ιράν, καταστράφηκε από πυραυλική επίθεση. Σύμφωνα με μαρτυρίες που επαληθεύτηκαν από δορυφορικές αναλύσεις, το σχολείο χτυπήθηκε από τρία ξεχωριστά πλήγματα και η στέγη του σχολείου κατέρρευσε πάνω στα κορίτσια. Τουλάχιστον 175 πολίτες σκοτώθηκαν, εκ των οποίων πάνω από 100 ήταν μαθητές. Η επίθεση ήταν η πιο θανατηφόρα  όσον αφορά τα θύματα αμάχων στον συνεχιζόμενο πόλεμο. Πολλαπλές ανεξάρτητες έρευνες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν υπεύθυνες για την επίθεση.

Ο φασιστικός αυτός ιμπεριαλισμός λειτουργεί με μια εντελώς διαφορετική λογική. Για τη λογική του, τα προσχήματα ανθρωπισμού όχι μόνο δεν είναι πλέον απαραίτητα, αλλά και αντιπαραγωγικά. Η σφαγή στο σχολείο, έχει ως στόχο να πει στον ιρανικό λαό ότι αυτή θα είναι η μοίρα του αν δεν υποταχθεί. Για να εξαλειφθεί κάθε αμφιβολία, την τρίτη ημέρα, οι ΗΠΑ/Ισραήλ βομβάρδισαν εννέα νοσοκομεία, σε μια υπολογισμένη υπενθύμιση της Γάζας. Υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ότι η επιθετικότητα στο Ιράν είναι αποτέλεσμα του Ισραήλ και του Νετανιάχου.

"Χειραγώγηση" των Ηνωμένων Πολιτειών και του Τραμπ

Κάποιοι φτάνουν στο σημείο να μιλούν για τις ΗΠΑ ως μαριονέτα του Ισραήλ. Τέτοιες συζητήσεις είναι στην καλύτερη περίπτωση λανθασμένες, στη χειρότερη αντιπερισπασμός. Η απαγωγή του προέδρου Μαδούρο της Βενεζουέλας, και η προσπάθεια αυτή τη φορά να στερηθεί η Κούβα από καύσιμα και να υποταχθεί, ευθυγραμμίζονται με αυτήν την επιθετικότητα στο Ιράν. Ωστόσο, κανείς δεν θα ισχυριζόταν ότι το Ισραήλ χειραγώγησε τις Ηνωμένες Πολιτείες σε αυτές τις προηγούμενες ενέργειες. Αντίθετα, όλες αυτές οι ενέργειες αποσκοπούν στην εξυπηρέτηση της ευρύτερης ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ. Ο κίνδυνος σε τέτοιες λανθασμένες αντιλήψεις είναι ότι κάνουν τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι η τρέχουσα πολιτική μπορεί να ξεπεραστεί απλώς αλλάζοντας τα άτομα που βρίσκονται στην εξουσία ή ακόμα και απλώς αλλάζοντας τις απόψεις όσων βρίσκονται στην εξουσία. Μια άλλη λανθασμένη αλλά ευρέως διαδεδομένη αντίληψη είναι ότι αυτή η επιθετικότητα μπορεί να αποδοθεί στην τρέλα του Τραμπ ως ατόμου. Στην πραγματικότητα, όλοι οι θεσμοί του κράτους των ΗΠΑ εφαρμόζουν αυτές τις πολιτικές και το στρατηγικό όραμα πίσω από αυτές διατυπώνεται σε βασικά έγγραφα της παρούσας κυβέρνησης.

Ο ΥπΕξ των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, απευθυνόμενος στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου στις 14 Φεβρουαρίου, ζήτησε την επιστροφή στην εποχή του ευρωπαϊκού αποικισμού. Για πέντε αιώνες, πριν από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η Δύση επεκτεινόταν - οι ιεραπόστολοί της, οι προσκυνητές της, οι στρατιώτες της, οι εξερευνητές της ξεχύνονταν από τις ακτές της για να διασχίσουν ωκεανούς, να εποικίσουν νέες ηπείρους, να χτίσουν τεράστιες αυτοκρατορίες που εκτείνονταν σε όλο τον κόσμο... Αλλά το 1945, για πρώτη φορά από την εποχή του Κολόμβου, συρρικνωνόταν... Οι μεγάλες δυτικές αυτοκρατορίες είχαν εισέλθει σε μια οριστική παρακμή, η οποία επιταχύνθηκε από άθεες κομμουνιστικές επαναστάσεις και από αντιαποικιακές εξεγέρσεις που θα μεταμόρφωναν τον κόσμο και θα έβαζαν το κόκκινο σφυροδρέπανο σε τεράστιες εκτάσεις του χάρτη τα επόμενα χρόνια.

Ο ΥπΕξ των ΗΠΑ  κάλεσε την Ευρώπη να ενταχθεί στις ΗΠΑ στην αναβίωση "της εποχής κυριαρχίας της Δύσης". Η ομιλία του έγινε δεκτή με ικανοποίηση από τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές. Την 1^η Μαρτίου, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και η Γερμανία ενώθηκαν με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ ως εταίροι στην επιθετικότητα κατά του Ιράν, ενώ η Ιαπωνία, ο Καναδάς και η Αυστραλία έχουν επεκτείνει την πολιτική τους υποστήριξη σε αυτό. Σαφώς, δεν πρέπει να περιορίσουμε την ανάλυσή μας σε άτομα, αλλά στη λογική του συστήματος. Η επιθετικότητα αποτελεί μέρος μιας συστημικής προσπάθειας. Πράγματι, αυτή η επιθετικότητα αποτελεί μέρος μιας ευρείας, προσπάθειας ενός φθίνοντος αμερικανικού ιμπεριαλισμού να επαναβεβαιώσει την στρατιωτική και οικονομική του ηγεμονία στον κόσμο, κυρίως επιτιθέμενος στον Τρίτο Κόσμο. Σε ορισμένα μέρη αυτό παίρνει τη μορφή στρατιωτικής επιθετικότητας και τρομοκρατίας, σε άλλα τη μορφή επιβολής σαρωτικών, μονομερών οικονομικών παραχωρήσεων ή άμεσων συνθηκολογήσεων που παρουσιάζονται ως "εμπορικές συμφωνίες".

Αφενός, χώρες όπως η Βενεζουέλα, οι οποίες αψηφούσαν τις επιταγές του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, έχουν δεχθεί στρατιωτική εισβολή και αφετέρου, χώρες των οποίων οι ηγέτες υποτάσσονται ακόμη και σε αυτόν και τον ικετεύουν, όπως ο Μόντι. Η Ινδία κάνει το ίδιο επίσης, δεν γλιτώνει και, με έναν ή άλλο τρόπο, ο ινδικός λαός υποφέρει από μια άλλη πτυχή της ίδιας ιμπεριαλιστικής δύναμης που βομβαρδίζει το Ιράν. Η διαφορά είναι ότι ο ινδικός λαός βρίσκει τους δικούς του ηγεμόνες στην άλλη πλευρά. Η λεγόμενη "εμπορική συμφωνία " που ανακοινώθηκε μεταξύ Ινδίας και Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία έγινε δεκτή με τόσο ενθουσιασμό από τις μεγάλες ινδικές επιχειρήσεις, δεν είναι καθόλου εμπορική συμφωνία, αλλά μια επιβολή αποικιακού τύπου στην Ινδία. Τα διακυβεύματα της τρέχουσας αμερικανικής επιχείρησης είναι υψηλά. Η παγκόσμια ηγεμονία του αμερικανικού δολαρίου έχει διαβρωθεί σιγά σιγά εδώ και αρκετό καιρό. Η επαναβεβαίωση του πολιτικού ελέγχου των ΗΠΑ στη Δυτική Ασία είναι το κλειδί για την επαναβεβαίωση της ηγεμονίας του δολαρίου. Επιπλέον, η οικονομία των ΗΠΑ έχει επενδύσει τεράστια ποσά στον οικονομικά υπερφορτωμένο τεχνολογικό τομέα της.

Μια ισχυρή ομάδα Αμερικανών μεγιστάνων της τεχνολογίας έχει παράσχει στον Τραμπ κρίσιμη υποστήριξη. Και ο Τραμπ με τη σειρά του προωθεί την παγκόσμια κυριαρχία αυτών των εταιρειών με κλασικά ιμπεριαλιστικά μέτρα. Όλες αυτές οι προσπάθειες, ωστόσο, εξαρτώνται από την επαναβεβαίωση της συνολικής ηγεμονίας των ΗΠΑ παγκοσμίως. Χωρίς αυτό, καταρρέουν. Παρά τις γκρίνιες τους, οι Ευρωπαίοι και οι Ιάπωνες φαίνεται να έχουν τελικά ενταχθεί σε αυτό το εγχείρημα. Αλλά και όταν πάμε στον Τύπο, αλλάζει πολύ γρήγορα. Στο πλαίσιο του ρίσκου του, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός έχει καταστήσει σαφές ότι είναι πρόθυμος να υποβληθεί σε μια περίοδο αστάθειας, ακόμη και χάους, στη διεθνή οικονομία. "_Ό,τι χρειαστεί", δήλωσε ο Τραμπ την τέταρτη ημέρα του πολέμου, παρουσιάζοντας το όραμά του για τη στρατιωτική εκστρατεία. Οι τιμές των μετοχών διεθνώς έχουν πέσει. Το Στενό του Ορμούζ (από το οποίο διέρχεται το 30% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου πετρελαίου και το 20% του παγκόσμιου εμπορίου LNG) είναι κλειστό. Οι τιμές του πετρελαίου έχουν αυξηθεί. Το πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο στον κόσμο (το Ντουμπάι) είναι κλειστό. Είναι ακόμη πιθανό οι Ηνωμένες Πολιτείες να επιθυμούν αυτή την αναστάτωση: οι ασιατικές οικονομίες, οι οποίες εξαρτώνται ιδιαίτερα από το πετρέλαιο από τον Κόλπο, θα πληγούν περισσότερο. Αλλά οποιαδήποτε τέτοια αναταραχή, στην κατάσταση της υπάρχουσας αβεβαιότητας παγκοσμίως, είναι αναπόφευκτο να επηρεάσει και την οικονομία των ΗΠΑ.

Γι αυτόν τον λόγο, αρκετοί αναλυτές υποθέτουν ότι ο Τραμπ είναι "παραπλανημένος" ή "αδαής". Ωστόσο, αυτό που είδαμε πέρυσι, κατά τη διάρκεια της μονομερούς επιβολής δασμών παγκοσμίως από τον Τραμπ, ήταν ότι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός είναι προετοιμασμένος για μια περίοδο χάους (ακόμα και εντός των Ηνωμένων Πολιτειών) προκειμένου να επιτύχει τους στόχους του, καθώς βλέπει ότι αυτοί οι στόχοι δεν μπορούν να επιτευχθούν "κανονικά". Η άνοδος των τιμών πετρελαίου και των προϊόντων του είναι μόνο η πιο άμεση και ορατή συνέπεια, δεδομένου του κρίσιμου ρόλου της περιοχής ως πηγής παγκόσμιας προσφοράς. Αλλά ακόμη και αυτή η άνοδος δεν οφείλεται αποκλειστικά στις μεταβολές της προσφοράς πετρελαίου που προκαλούνται από τον πόλεμο. Επιδεινώνεται και καθίσταται εξαιρετικά ασταθής από τον ρόλο των μεγάλων κερδοσκοπικών εμπορικών πολυεθνικών που υποτάσσονται στην παγκόσμια χρηματοδότηση, η οποία μπορεί να μην ελέγχει την παραγωγή αλλά μπορεί να επηρεάσει τις τιμές. Τα καπιταλιστικά και ιμπεριαλιστικά κράτη σήμερα βρίσκονται στο έλεος αυτών των παραγόντων, οι οποίοι εκμεταλλεύονται κάθε ευκαιρία για να αποκομίσουν υπερκέρδη. Είναι αλήθεια ότι η μεγάλη επιχείρηση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού είναι, σε τελική ανάλυση, καταδικασμένη, αλλά τέτοιοι αντικειμενικοί περιορισμοί δεν εμπόδισαν ποτέ τους ιμπεριαλιστές να προσπαθήσουν να αρπάξουν ή να κρατηθούν στην εξουσία.

Ο ρυθμός και η μορφή με την οποία εκδηλώνονται αυτοί οι αντικειμενικοί περιορισμοί είναι το αποτέλεσμα της υποκειμενικής προσπάθειας εκατομμυρίων ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων των ηγετών αυτών των προσπαθειών. Οι New York Times της 6^ης  Σεπ-1934 είπαν στον κόσμο ότι "ο Χίτλερ δεν προβλέπει ανατροπή του Ράιχ σε 1.000 χρόνια". Αυτό το έργο ήταν επίσης καταδικασμένο να αποτύχει, αλλά δεν απέτυχε από μόνο του. Εκατομμύρια έπρεπε να θυσιάσουν τη ζωή τους πριν μπορέσει να σταματήσει και να ανατραπεί. Το σημείο καμπής ήρθε στη Μάχη του Στάλινγκραντ το 1942 και χρειάστηκαν πολλές ακόμη μάχες, κυρίως στο σοβιετικό μέτωπο, αλλά και σε άλλα πριν μπορέσουν πραγματικά να ηττηθούν. Επομένως, είναι λάθος να πούμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια χάρτινη τίγρη στρατηγικά (σσ. γνωστή η σχετική θέση του Μάο)· γιατί είναι μια πραγματική τίγρη από κάθε άποψη. Το Ιράν αποτελεί ειδικό στόχο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού ακριβώς επειδή υπήρξε βασικός λίθος αντίστασης σε αυτή την κοινοπραξία της Δυτικής Ιμπεριαλιστικής Συμμαχίας και, γενικότερα, στον δυτικό ιμπεριαλιστικό έλεγχο ολόκληρης της περιοχής. Εάν η αντίσταση εκδιωχθεί από το Ιράν, αυτό θα ενισχύσει τα χέρια του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη Λατινική Αμερική· εάν η αντίσταση του Ιράν και των συμμάχων του αντέξει αυτή την επιθετικότητα και θριαμβεύσει επί των επιτιθέμενων, αυτή η νίκη θα γίνει αισθητή και στην Αβάνα και το Καράκας.

Η αντίσταση που διεξάγει το Ιράν δεν είναι επομένως μόνο του Ιράν.  Ο αντίκτυπος στην Ινδία και η στάση της ινδικής κυβέρνησης. Οι ινδικές αρχές δεν επέκριναν την αμερικανο-ισραηλινή επιθετικότητα ή τη δολοφονία του επικεφαλής ενός κυρίαρχου κράτους - του Ιράν. Αυτό παρά το γεγονός ότι μέχρι πρόσφατα αναφερόταν στο Ιράν ως φιλική χώρα. Δεδομένων των εντάσεων ή της άμεσης εχθρότητας που χαρακτηρίζουν τις σχέσεις της Ινδίας με την πλειονότητα των γειτόνων της, οι θερμές σχέσεις της με την Τεχεράνη ήταν ιδιαίτερα σημαντικές για αυτήν. Το Ιράν ήταν σημαντικός προμηθευτής πετρελαίου στην Ινδία με γενναιόδωρους όρους πίστωσης, μέχρι τον Μάιο του 2019 (όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες άσκησαν πίεση στην ινδική κυβέρνηση να διακόψει τις αγορές από το Ιράν και τη Βενεζουέλα). Η Ινδία είχε πραγματοποιήσει μεγάλες επενδύσεις στο λιμάνι Τσαμπαχάρ του Ιράν, αλλά αυτές διακόπηκαν τελευταία κατόπιν εντολής της Αμερικής. Το Τσαμπαχάρ θα της είχε παράσχει πρόσβαση στο Αφγανιστάν, καθώς και στον κρίσιμο Διεθνή Διάδρομο Μεταφορών Βορρά-Νότου μεταξύ Ινδίας, Ιράν, Αζερμπαϊτζάν και Ρωσίας. Τώρα, ο Ινδός πρωθυπουργός καταδίκασε τις επιθέσεις του Ιράν, οι οποίες πραγματοποιούνται σε αυτοάμυνα. Αντ' αυτού, τηλεφώνησε στους ηγέτες των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, της Σαουδικής Αραβίας, του Μπαχρέιν και της Ιορδανίας για να εκφράσει την αλληλεγγύη του προς αυτούς. Με αυτό, η ινδική κυβέρνηση φαίνεται να έχει εγκαταλείψει ακόμη και τα απομεινάρια της ουδετερότητας και να έχει ταχθεί στο πλευρό των ΗΠΑ-Ισραήλ. Τι εξηγεί αυτή τη στάση; Στην πραγματικότητα, αποτελεί πλήρη παράδοση στις ΗΠΑ. Χωρίς αμφιβολία, ο αντίκτυπος του παρόντος πολέμου στην Ινδία μπορεί να είναι πολύ σοβαρός. Η ένταση έχει ήδη αρχίσει να πλήττει έντονα. Οι μισές από τις εισαγωγές πετρελαίου της Ινδίας προέρχονται από τα Στενά του Ορμούζ (μεταξύ Ιράν και της αραβικής ηπείρου), όπως και το 60% των εισαγωγών υγρού φυσικού αερίου και ένα ακόμη υψηλότερο μερίδιο των εισαγωγών υγροποιημένου αερίου. Δεν υπάρχει καμία πτυχή της οικονομίας της Ινδίας που να μην επηρεαστεί από μια παρατεταμένη σύγκρουση, καθώς το πετρέλαιο αποτελεί καθολική εισροή, συμπεριλαμβανομένων των μεταφορών, των λιπασμάτων, της άρδευσης και των τροφίμων. Επιπλέον, οι χώρες του Κόλπου και το Ιράν είναι σημαντικοί προορισμοί για τις ινδικές εξαγωγές και έτσι τα έσοδα από τις εξαγωγές ενδέχεται επίσης να υποστούν ζημιές. Τέλος, 9-10 εκατομμύρια Ινδοί εργάζονται στην περιοχή του Κόλπου και πέρυσι έστειλαν στην πατρίδα τους σχεδόν 50 δισεκατομμύρια δολάρια σε εμβάσματα. Αυτή η κρίσιμη εισροή μπορεί να διακοπεί από τον τρέχοντα πόλεμο. Με λίγα λόγια, η Ινδία θα χρειαζόταν περισσότερα δολάρια για κάθε βαρέλι πετρελαίου, αλλά θα εισρέουν λιγότερα. Έτσι, η συναλλαγματική ισοτιμία της ρουπίας, η οποία έχει ήδη δεχθεί πιέσεις λόγω των εκροών ξένων επενδύσεων, θα μειωθεί περαιτέρω. Έτσι, η απόφαση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού για επίθεση στο Ιράν έχει τεράστιες επιπτώσεις για την Ινδία. Δεδομένης της κλίμακας αυτού του αντίκτυπου και της μακράς συσσώρευσης που προκάλεσε, θα περίμενε κανείς ότι οποιαδήποτε κρατική δύναμη που ενδιαφέρεται για τη ζωή των πολιτών της θα κατέβαλε ενεργές διπλωματικές προσπάθειες για να αποτρέψει τον πόλεμο. Ένας ενεργός ρόλος μιας μεγάλης χώρας όπως η Ινδία δεν θα μπορούσε να είχε απλώς αγνοηθεί και θα μπορούσε να συσπειρωθεί γύρω από άλλες χώρες σε όλο τον κόσμο, οι οποίες επίσης θα μπορούσαν να χάσουν από έναν τέτοιο πόλεμο. Αντ' αυτού, η κυβέρνηση Μόντι υιοθέτησε μια εξωτερική πολιτική που ευθυγραμμίζεται με το στρατηγικό συμφέρον της Αμερικής και του κράτους-πελάτη της, του Ισραήλ, στη Δυτική Ασία ως δευτερεύοντος συμμάχου των ΗΠΑ: δηλαδή, ο Ινδός πρωθυπουργός να επισκεφθεί το Ισραήλ μόλις δύο ημέρες πριν από τον πόλεμο. Εκεί, η Ινδία και το Ισραήλ αναβάθμισαν την υπάρχουσα στρατηγική τους συνεργασία σε "ειδική στρατηγική συνεργασία", που περιλαμβάνει την άμυνα και την ασφάλεια, την τεχνολογία, την κυβερνοασφάλεια, το εμπόριο και την προμήθεια ινδικού εργατικού δυναμικού στο Ισραήλ. Ο Ινδός πρωθυπουργός ανακοίνωσε στο ισραηλινό κοινοβούλιο ότι "η Ινδία στέκεται στο πλευρό του Ισραήλ, σταθερά, με πλήρη πεποίθηση, αυτή τη στιγμή και μετά". Η πραγματική σημασία αυτού είναι ότι η Ινδία στέκεται στο πλευρό των Ηνωμένων Πολιτειών, αυτή τη στιγμή και μετά. Ως εκ τούτου, αυτή η στάση δεν μπορεί να θεωρηθεί ξεκομμένη από την απόφαση της ινδικής κυβέρνησης να συνάψει μια "εμπορική συμφωνία" με τις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία δεν είναι καθόλου εμπορική, αλλά μια επιβολή αποικιακού τύπου στον ινδικό λαό. Μια απλή ανάγνωση αυτού του "πλαισίου για μια Προσωρινή Συμφωνία", μαζί με διάφορες δηλώσεις των αμερικανικών αρχών, τις οποίες δεν έχουν αρνηθεί οι Ινδοί ομόλογοί τους, αποκαλύπτει ότι το "πλαίσιο" θα έχει καταστροφικές συνέπειες για τον ινδικό λαό. Ωστόσο, οι ινδικές μεγάλες επιχειρήσεις καλωσόρισαν ομόφωνα αυτό το "πλαίσιο". Έδεσαν το βαγόνι τους με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Οι ίδιες σκέψεις κρύβονται πίσω από τη στάση της ινδικής κυβέρνησης σχετικά με το Ισραήλ και το Ιράν. Ο τρέχων πόλεμος κατά του Ιράν αποκαλύπτει για άλλη μια φορά την άμεση σύγκρουση μεταξύ του λαού της Ινδίας και των μεγάλων επιχειρήσεων όσον αφορά το ταξικό συμφέρον εντός της Ινδίας.

Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι οι καπιταλιστές που συνδέονται με το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα αγαπούσαν πάντα τον πόλεμο. Επειδή αυξάνει τις αμυντικές δαπάνες, ενισχύει τη ζήτηση για τέτοια στρατιωτικά όπλα-προϊόντα που θα μεγιστοποιούσαν τα κέρδη τους. Αν και το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα ως κινητήρια δύναμη του πολέμου στον καπιταλισμό εξακολουθεί να είναι ενεργό, στην πραγματικότητα, η σχετική του σημασία μειώνεται. Παρά την τάση αυτή, οι πόλεμοι είναι στο επίκεντρο και εργαλείο του καπιταλισμού με την ευρύτερη έννοια. Από την έναρξή του, έχει εμπλακεί σε βάναυσους πολέμους για να διευκολύνει τη λεηλασία και την εισβολή στην αγορά που διευκόλυναν τη συσσώρευση σε παγκόσμια κλίμακα. Αυτή η βάναυση διαδικασία "πρωταρχικής συσσώρευσης", όπως λέει ο καθηγητής C P Chandrasekar, δεν περιορίστηκε στο πρώιμο στάδιο του καπιταλισμού και επομένως στα χρόνια της αποικιακής επέκτασης, αλλά συνεχίστηκε σε όλη την ιστορία του, καθώς η επέκταση και η σταθερότητα του συστήματος εξαρτώνται από το πλεόνασμα που εξορύσσεται και την αγορά που αποκτάται μέσω στρατιωτικής επέμβασης. Πιο πρόσφατα, η επιθετική και απεγνωσμένη προσπάθεια των ΗΠΑ ως φθίνουσας ηγεμονίας να ανακτήσουν την παρελθούσα υπεροχή τους έχει ενταθεί. Ως αποτέλεσμα, οι επιθετικές προσπάθειες για την απόκτηση του ελέγχου των παγκόσμιων πόρων, ιδίως των κρίσιμων ορυκτών και ενέργειας, έχουν έρθει για άλλη μια φορά στο προσκήνιο, αναβιώνοντας τις παλαιότερες εκδοχές της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας. Αυτό εφαρμόστηκε στη Βενεζουέλα και προσπάθησε να αναπαραχθεί στο Ιράν σε μια κραυγαλέα προσφυγή σε αλλαγή καθεστώτος που θα εξασφάλιζε τον έλεγχο των πόρων χωρίς κατοχή.

Με αυτή την ευρύτερη έννοια, η στρατιωτικοποιημένη συσσώρευση ήταν και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της λειτουργίας του καπιταλισμού. Η Αμερική έχει ωθήσει ολόκληρο τον εργαζόμενο λαό να ασφυκτιά κάτω από μια άνευ προηγουμένου ενεργειακή κρίση, που προκλήθηκε από την αδικαιολόγητη μονομερή επιθετικότητα ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν. Οι εργαζόμενες μάζες τιμωρούνται για να επωμιστούν το βάρος του συντριπτικού πληθωρισμού. Αυτή η δυστυχία θα επιδεινωθεί από τους δρακόντειους Κώδικες, οι οποίοι έχουν διαλύσει έναν αιώνα "προστασίας" της εργασίας, ό,τι υπάρχει στους υπάρχοντες εργατικούς νόμους και έχουν πληγεί σε μεγάλο βαθμό το δικαίωμα στις συνδικαλιστικές και συλλογικές διαπραγματεύσεις ενώ προσπαθούν να ποινικοποιήσουν το δικαίωμα στη διαμαρτυρία αντιμετωπίζοντας τις απεργίες ως διαταραχές στις δημόσιες υπηρεσίες κοινής ωφέλειας κλπ., με στόχο να υποβαθμίσουν τους εργαζόμενους σε άφωνα γρανάζια για το ιδιωτικό κεφάλαιο. Εξίσου επικίνδυνη είναι η οπλοποίηση της εκλογικής διαδικασίας μέσω της Ειδικής Εντατικής Αναθεώρησης (SIR) __σσ. αναφέρεται σε τοπικό εκλογικό ζήτημα για τις επερχόμενες εκλογές και το ρόλο της εργατικής τάξης, καθώς και σε ευρεία ιστορική αναδρομή...