Μιχάλης Κακογιάννης ✨ πολυτάλαντος και πρωτοπόρος

Ο Μιχάλης Κακογιάννης υπήρξε πρωτοπόρος του μεταπολεμικού ελληνικού κινηματογράφου και σκηνοθέτης διεθνών επιτυχιών. θεάτρου και όπερας. Ο πατέρας της “Στέλλας” και του “Ζορμπά” αρνήθηκε το Χόλιγουντ για τον κινηματογράφο και το θέατρο της ποιότητας, με ένα πλούσιο καλλιτεχνικό έργο στην Αμερική και την Ευρώπη, που περιλαμβάνει κλασικό ρεπερτόριο, όπερα και τραγωδίες. Κορυφαία στιγμή της καριέρας του υπήρξε το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ “Αττίλας 1974”. Για την προσφορά και το έργο του τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις στην Ελλάδα, την Κύπρο και το εξωτερικό _Από την ανακοίνωση του ΚΚΕ

Το υπέροχο "κορίτσι με τα μαύρα".

95λ, γυρίστηκε σχεδόν όλο (εκτός από κάποια εξωτερικά πλάνα που είναι γυρισμένα στον Πειραιά και στον Πόρο) στην πατρίδα των μεγάλων προεστών και καραβοκύρηδων της επανάστασης του  Ανδρέα Μιαούλη, Κουντουριώτη, Κριεζή, Τσαμαδό, Σαχίνη, Τομπάζη, Σαχτούρη _με ότι αυτό σημαίνει για τους κατοίκους της εποχής σ΄ ένα αγνώριστο πολιτισμικά σήμερα νησί αλωμένο από την τουριστική ανάπτυξη. Γυρίστηκε χωρίς μέσα και εφέ, με μία μόνο κάμερα, παίζοντας με το ζουμ στα πρόσωπα _πρωταγωνιστές. Κάθε φορά που η κάμερα βρίσκεται έξω, στα πλακόστρωτα του νησιού, στα καφενεία ή στο ανοιχτό πέλαγος, μια ολόκληρη κοινωνία δείχνει το πιο αποκρουστικό πρόσωπό της πάνω στην ανθρώπινη αδυναμία - μια αντίθεση που κάνει την Ύδρα να φαίνεται ακόμη πιο όμορφη, γραφική και εκθαμβωτική μικρογραφία μιας Ελλάδας που πενθεί κάθε δευτερόλεπτο τη μοίρα του να "μαθαίνεις να μην έχεις όνειρα".

        Έλλη ✨ Το υπέροχο 💥 "κορίτσι με τα μαύρα"

Μιχάλης Κακογιάννης (σενάριο και σκηνοθεσία), με πρωταγωνιστές: Έλλη Λαμπέτη, Δημήτρης Χορν, Γιώργος Φούντας, Ελένη Ζαφειρίου, Στέφανος Στρατηγός κά. Μουσική _αν και φέρνει λίγο σε Χατζηδάκι, Αργύρης Κουνάδης, Φωτογραφία Γουόλτερ Λάσαλι (Walter Lassally _1926-2017, Γερμανός κινηματογραφιστής, βρετανικής καταγωγής, περισσότερο γνωστός από την ταινία Αλέξης Ζορμπάς, με την οποία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας το 1964). Μοντάζ: Αιμίλιος Προβελέγγιος
Η Μαρίνα (Έλλη Λαμπέτη) ζει στην Ύδρα με την μητέρα της Φρόσω (Ελένη Ζαφειρίου) και τον αδερφό της Μήτσο (Ανέστης Βλάχος _εμφανίζεται σε μια δύο σκηνές μόνο). Η μητέρα της, ούσα χήρα, διατηρεί σχέση με τον νεότερό της Πανάγο (Στέφανος Στρατηγός) και γι' αυτό έχει δώσει δικαιώματα στο νησί, κάτι που εξοργίζει το Μήτσο, ο οποίος θεωρεί ότι, σύμφωνα με τα ήθη της εποχής, οφείλει να υπερασπιστεί την τιμή της οικογένειας, πράγμα που επιλέγει κάνει ξυλοκοπώντας τη μητέρα του δημόσια. Στο σπίτι της οικογένειας επικρατεί μια τραγική κατάσταση, την οποία η Μαρίνα δεν μπορεί να διαχειριστεί.

Στο νησί έρχονται για διακοπές δύο φίλοι, ο Παύλος (Δημήτρης Χορν) και ο Αντώνης (Νότης Περγιάλης) και νοικιάζουν δωμάτια στο σπίτι της Μαρίνας. Ο Παύλος αρχίζει να δείχνει ενδιαφέρον προς τη Μαρίνα και οι δύο νέοι ερωτεύονται. Όμως ο Χρήστος (Γιώργος Φούντας), ένας ψαράς του νησιού, ερωτευμένος με τη Μαρίνα, κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να την κατακτήσει. Η Μαρίνα τον μισεί, επειδή αυτός ήταν η αιτία για το σκοτωμό της μοναδικής και αγαπημένης μεγαλύτερής της αδερφής. Ο Χρήστος, καταστρώνοντας ένα σχέδιο με τους φίλους του, βγάζει τον πείρο από την βάρκα, με αποτέλεσμα να βυθιστεί και να πνιγούν τρία παιδάκια, από τα πολλά που πήρε για βόλτα ο Παύλος _πηγαίνοντας να συναντήσει την αγαπημένη του.

Ύστερα από το ατύχημα, η Μαρίνα μαθαίνει ποιος ήταν ο υπαίτιος, απευθύνεται στον Χρήστο και τον αναγκάζει να παραδοθεί. Η ομολογία του θα απαλύνει τις τύψεις του Παύλου, αλλά η Μαρίνα _αν και τον αγαπάει τρελά, θα ζητήσει από τον Παύλο να φύγει από το νησί για να κάνει ένα νέο ξεκίνημα. Ο Παύλος θα συμφωνήσει _φαινομενικά, αλλά την επομένη το καράβι φεύγει χωρίς αυτό και ενώ η Μαρίνα ατενίζει με κενά μάτια το πέλαγος την πλησιάζει __τίτλοι τέλους (αφήνοντας υπονοούμενο πως θα ζήσει μαζί με τη Μαρίνα).
Με τη Μαρίνα που αρνείται πως η «αγάπη είναι χαρά», λέγοντας πως «όχι σ' αυτό το σπίτι, μας έχει ρημάξει η ντροπή, το μίσος, ο θάνατος», δεν χρειάζεται κανείς να αναρωτηθεί αν η Ελλάδα της εποχής βρίσκει στο «Κορίτσι με τα Μαύρα» την πιο υψηλή (ακόμη και στα όρια της απόλυτης υπερβολής) μελοδραματική φωνή της, στο πρόσωπο της σπαρακτικής (σε κάθε σπασμό του προσώπου της) Έλλης Λαμπέτη όλη τη θλίψη μιας τραγικής μοίρας και στην κάθε άλλο παρά ηρωική Ύδρα ίσως το πρώτο καλοκαίρι που θα μπορούσε να είναι ξέγνοιαστο... «όσο βαστάει ένας περίπατος».

Διανομή

·         Μαρίνα: Έλλη Λαμπέτη

·         Παύλος: Δημήτρης Χορν

·         Φρόσω: Ελένη Ζαφειρίου

·         Χρήστος: Γιώργος Φούντας

·         Αντώνης: Νότης Περγιάλης

·         Μήτσος: Ανέστης Βλάχος

·         Πανάγος: Στέφανος Στρατηγός

·         κυρ-Αριστείδης: Νίκος Φέρμας

·         χωροφύλακας: Θανάσης Βέγγος

 

                                    ✨Μιχάλης Κακογιάννης ✨
Γεννήθηκε στις 11 Ιούνη 1921 στη Λεμεσό της Κύπρου και σπούδασε Νομική στο Λονδίνο, όμως η λατρεία του για τις εκφραστικές τέχνες τον οδήγησε σε σπουδές θεάτρου και σκηνοθεσίας. Στο Λονδίνο εργάστηκε ως μεταφραστής και εκφωνητής στο BBC, ενώ στα 22 του χρόνια ανέλαβε τη διεύθυνση της "Κυπριακής Ώρας". Το 1947 ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός του θεάτρου την οποία κορύφωσε υποδυόμενος τον "Καλιγούλα" στο ομότιτλο θεατρικό έργο του Αλμπέρ Καμί.

Στις αρχές της 10ετίας του ’50 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1953, με την ταινία "Κυριακάτικο Ξύπνημα", έδωσε το πρώτο έξοχο δείγμα σκηνοθετικής γραφής στον κινηματογράφο. Το δείγμα αυτό ήταν "διπλό", καθώς το έργο του Κακογιάννη δέθηκε άρρηκτα με τη ζωή μέσα από ένα βαθύτατο κοινωνικό ρεαλισμό, ενώ ταυτόχρονα η ταινία ήταν και "τεχνικά" άψογη, γεγονός που άνοιξε το δρόμο για το ποιοτικό άλμα του ελληνικού κινηματογράφου.
Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Κακογιάννης είχε αρνηθεί το Χόλιγουντ για τον κινηματογράφο ποιότητας, ενώ σε όλη του τη ζωή πίστευε στις δυνατότητες των Ελλήνων δημιουργών.
Το 1955 ο Μιχάλης Κακογιάννης "γύρισε" τη θρυλική "Στέλλα", αποκρυσταλλώνοντας την πεμπτουσία της αρχαιοελληνικής τραγωδίας στο σύγχρονο "τοπίο" της μεταπολεμικής Ελλάδας, συνεχίζοντας την ίδια θεματική στο "Κορίτσι με τα Μαύρα" (1956) και στο "Τελευταίο Ψέμα" (1958). Το 1964 έφθασε στο απόγειο της κινηματογραφικής του αναγνώρισης με τον "Ζορμπά", βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη, ταινία υποψήφια για 7 Όσκαρ.
Την περίοδο της χούντας αυτοεξορίστηκε από την Ελλάδα, συνέχισε όμως να μελετά το ελληνικό δράμα μέσα από την αρχαιοελληνική τραγωδία, δημιουργώντας έτσι την "αρχαιοελληνική τριλογία του": Ηλέκτρα (1962), Τρωάδες (1971) και Ιφιγένεια (1977). Κορυφαία στιγμή της καριέρας του υπήρξε το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ "Αττίλας 1974", ένα συγκλονιστικό και μοναδικό οδοιπορικό στη μαρτυρική Κύπρο που "γύρισε" με έναν μόνο οπερατέρ και έναν ηχολήπτη. Η "Γλυκιά Πατρίδα" (1987), "Πάνω, κάτω και πλαγίως" (1993) και "Βυσσινόκηπος" του Τσέχοφ (1998) συμπεριλαμβάνονται στις τελευταίες "πινελιές" που έβαλε στην Τέχνη. Στις ταινίες του, συνεργάστηκε με μεγάλους Έλληνες, αλλά και με καταξιωμένους Αμερικανούς και Ευρωπαίους ηθοποιούς.
Πέραν της κινηματογραφικής σκηνοθεσίας, σε εγχώριες και διεθνείς συμπαραγωγές, ο Μιχάλης Κακογιάννης σκηνοθέτησε πολλές θεατρικές παραστάσεις πρόζας και όπερας στην Ελλάδα, ΗΠΑ, Γαλλία κ.ά. Έγραψε σενάρια, μεταφράσεις κινηματογραφικών και θεατρικών έργων, και στίχους γνωστών ελληνικών τραγουδιών. Το 2004 δημιούργησε το "_Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης".
"__Έφυγε " στις 25 Ιούλη 2011 αφού πρώτα "έβαλε" τον ελληνικό κινηματογράφο έξι φορές στο Φεστιβάλ των Κανών κι άλλη μία σ’ αυτό του Βερολίνου, βραβεύθηκε με τη "Χρυσή Σφαίρα" καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας για τη "Στέλλα", και χρίστηκε Commandeur της Γαλλικής Ακαδημίας των Τεχνών και των Γραμμάτων, ενώ έλαβε την ύψιστη τιμή της Ακαδημίας Αθηνών για τη συνολική προσφορά του στην Ελλάδα ___ Ιστότοπος

Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Μιχάλης Κακογιάννης της αγγλικής σκηνής _1941-1951 ηθοποιός στο αγγλικό θέατρο _1945-1951, από το 1951, που εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου αφιερώθηκε στη σκηνοθεσία θεατρικών παραστάσεων και, από το 1952, στον ελληνικό κινηματογράφο. Το 1947 ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στο Θέατρο της Αγγλίας ως ηθοποιός, γρήγορα όμως τον κέρδισε η σκηνοθεσία. Το 1954, με την κινηματογραφική ταινία "Κυριακάτικο ξύπνημα", έκανε την αρχή της διεθνούς σκηνοθετικής του σταδιοδρομίας. Η "Στέλλα", το "Κορίτσι με τα μαύρα", το "Τελευταίο ψέμα" η τριλογία του, ενώ "Ηλέκτρα", "Τρωάδες", "Ιφιγένεια" και ο "Αλέξης Ζορμπάς" είναι μερικές μόνο από τις ταινίες του που διαγωνίστηκαν και προβλήθηκαν στα εγκυρότερα φεστιβάλ παγκοσμίως και απέσπασαν πολλά βραβεία και τιμητικές διακρίσεις. Πέρα από τη σκηνοθεσία στον κινηματογράφο, σε εγχώριες αλλά και διεθνείς συμπαραγωγές, ο Μιχάλης Κακογιάννης έχει επίσης σκηνοθετήσει πολλές θεατρικές παραστάσεις και παραστάσεις όπερας στην Ελλάδα, τις Η.Π.Α., τη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ενώ έχει, επίσης, γράψει και έχουν εκδοθεί σενάρια και μεταφράσεις κινηματογραφικών και θεατρικών έργων, ενώ έχει γράψει και στίχους γνωστών ελληνικών τραγουδιών.
Αξιοσημείωτο είναι το ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους που γύρισε στην πατρίδα του, σχετικά με τη τουρκική εισβολή "Αττίλας '74". Με θάρρος και υπομονή, κατόρθωσε να αποτυπώσει όλα σχεδόν τα γεγονότα που οδήγησαν στην τραγωδία της Κύπρου. Με συνεντεύξεις από ανθρώπους όπως τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, το Σαμψών και άλλους ηγετικούς και μη παράγοντες, όπως και από πλήθος αστέγων και βασανισμένων, εξιστόρησε σχεδόν από την αρχή τα πάθη του λαού, όπως και την τροπή που πήρε η τουρκική εισβολή μετά την επιβολή του πραξικοπήματος στο νησί και την εκδίωξη του Μακαρίου. Το ντοκιμαντέρ "Αττίλας '74" βραβεύθηκε στη Φλωρεντία ως το καλύτερο μεγάλου μήκους για το 1974. Έργο του και ο νυχτερινός φωτισμός των μνημείων της Ακροπόλεως, τον οποίο εκείνος πρώτος οραματίστηκε και για την επίτευξη του οποίου ίδρυσε το σύλλογο "Οι Φίλοι της Αθήνας", εξασφαλίζοντας τις υπηρεσίες του διάσημου Γάλλου φωτιστή Πιέρ Μπιντώ και αναλαμβάνοντας τη χρηματοδότηση όλων των απαραίτητων μελετών.
Το 2004 συνέστησε το κοινωφελές ίδρυμα που προαναφέραμε με την επωνυμία "Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης" με σκοπό τη μελέτη, υποστήριξη και διάδοση των τεχνών του θεάτρου και του κινηματογράφου, καθώς και την καταγραφή και διαφύλαξη των δημιουργημάτων των τεχνών αυτών, ενώ το φθινόπωρο του 2009 ξεκίνησε η λειτουργία του Πολιτιστικού Κέντρου του Ιδρύματος (Πειραιώς 206, στον Ταύρο).
Για την προσφορά και το έργο του, έχει τιμηθεί με πολλές διακρίσεις στην Ελλάδα, την Κύπρο και το εξωτερικό. Έχει τιμηθεί με τον Ταξιάρχη του Χρυσού Φοίνικα (Ελλάδα), τον Ταξιάρχη των Γραμμάτων και Τεχνών (Γαλλία), τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Μακαρίου του Γ’ (Κύπρος) και το Ειδικό Μεγάλο Βραβείο της Αμερικής (Μόντρεαλ, αγγλικά: Special Grand Prix of the Americas). Έχει βραβευτεί από την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά του στο έθνος, από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για το συνολικό έργο του, για έργο ζωής στα Ιεροσόλυμα, για έργο ζωής από το Αμερικανικό Ελληνικό Ινστιτούτο (American Hellenic Institute) στην Ουάσιγκτον και στο Κάιρο. Έχει ανακηρυχθεί Επίτιμος Δημότης στη Λεμεσό, στο Μονπελιέ (Γαλλία) και στο Ντάλας (Τέξας, Η.Π.Α.) και έχει αναγορευθεί Διδάκτωρ Τεχνών στο Κολέγιο Κολούμπια (Σικάγο, Η.Π.Α.), Επίτιμος Διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Πανεπιστήμιο Κύπρου καθώς και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
                                Σκηνοθετικό έργο
Αναγνωρισμένος και βραβευμένος διεθνώς, ο Μιχάλης Κακογιάννης έχει να επιδείξει ένα μοναδικό έργο στον Κινηματογράφο, το Θέατρο και την Όπερα. Από το 1950 έως το 2005 σκηνοθέτησε 15 ταινίες, 36 θεατρικά έργα και 7 όπερες.
"Εγώ κρατάω τα μάτια μου ανοιχτά κι εμπνέομαι είτε από έργα κλασικά που είναι σύντροφοι της ζωής μου ή από γεγονότα ζωντανά της επικαιρότητας. Δεν υπάρχει μία ενιαία γραφή [στο έργο μου], διότι εγώ προσπαθώ να μη σερβίρω τα έντερά μου στον κόσμο. Υπάρχουν σκηνοθέτες που έχουν μια μυωπική αντίληψη του κόσμου κι αυτήν σερβίρουν κατ' επανάληψη. Κάθε φορά που κάνω ταινία έχω ερέθισμα. Δεν κάνω ταινίες για να τις προσθέσω στο βιογραφικό μου. Αυτό νομίζω ότι βγαίνει σαφώς από την αρχή της καριέρας μου. Και με τη Στέλλα βγαίνει ο φεμινισμός και το Κορίτσι με τα μαύρα δείχνει την καταπίεση στην επαρχία, οι τραγωδίες πάλι είναι πάντα σύγχρονες. Όλες οι ταινίες που σκηνοθέτησα είχαν και έχουν αντίκρισμα στην πραγματικότητα. Και βέβαια, επειδή σέβομαι τρομερά τους μεγάλους συγγραφείς, είναι τιμή μου να συνεργάζομαι μαζί τους. Και με τον Ευριπίδη συνεργάσθηκα και συχνά συνεργάζομαι με τον Σαίξπηρ, γιατί ανεβάζω έργα του στο θέατρο"__Μιχάλης Κακογιάννης
                                                    Κινηματογράφος
                                 Έτος | Συμμετοχές σε φεστιβάλ & βραβεύσεις

·        1954    Κυριακάτικο ξύπνημα _Βραβείο Δίπλωμα Αξίας (Diploma of Merit) στο φεστιβάλ του Εδιμβούργου

·        1955    Στέλλα   _Παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ των Καννών το 1955,

·        Βραβείο χρυσής σφαίρας καλύτερης ξένης ταινίας από την επιτροπή ανταποκριτών ξένου τύπου στο Hollywood το 1955.

·        1956    Το κορίτσι με τα μαύρα _ Παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ των Καννών το 1956. Βραβείο χρυσής σφαίρας καλύτερης ξένης ταινίας από την επιτροπή ανταποκριτών ξένου τύπου στο Χόλιγουντ. Ασημένιο βραβείο στο φεστιβάλ της Μόσχας το 1958.

·        1958    Το τελευταίο ψέμα _Παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ των Κανών το 1958, στο φεστιβάλ της Μελβούρνης το 1959 και στο φεστιβάλ του Σαν Φρανσίσκο το 1959. Βραβείο κριτικών Αγγλίας το 1959.

·        1960    Ερόικα _Συμμετείχε στα φεστιβάλ Βερολίνου και Λονδίνου το 1960, το 1961 κέρδισε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας.

·        1961    Χαμένο Κορμί _Επιλογή στο φεστιβάλ Καννών

·        1962    Ηλέκτρα _Συμμετοχή στο Φεστιβάλ των Καννών το 1962: Βραβείο καλύτερης κινηματογραφικής προσαρμογής, ήχου, Βραβείο διεθνούς ενώσεως νέων. Θεσσαλονίκη 1962: βραβείο καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, α' γυναικείου ρόλου. Ένωση Ελλήνων Κριτικών: βραβείο καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, α' & β γυναικείου ρόλου, α' ανδρικού, καλύτερης μουσικής. Βραβεία στα φεστιβάλ του Εδιμβούργου (1962), του Ακαπούλκο (1962), του Βερολίνου (1963). Υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας (1962) και εκτός από την υποψηφιότητα για Οscar πήρε συνολικά 25 διεθνείς διακρίσεις.

·        1964  Αλέξης Ζορμπάς _7 υποψηφιότητες για Όσκαρ 👉 καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, διασκευασμένου σεναρίου, φωτογραφίας, σκηνογραφίας,  1^ου ανδρικού ρόλου και 2^ου γυναικείου _ 5 υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα και Βραβείο Διεθνούς Κριτικής

·        1967  Όταν τα ψάρια βγήκαν στη στεριά 👉 Βραβείο Διεθνούς Οργανισμού Ειρήνης

·        1971    Τρωάδες 👉 Βραβείο Διεθνούς Οργανισμού Ειρήνης

·        1974    Αττίλας '74  👉 Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, Φλωρεντία

·        1976    Ιφιγένεια  👉 Υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης παραγωγής + 3 βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

·        1986    Γλυκιά πατρίδα           

·        1992    Πάνω, κάτω και πλαγίως        

·        1999    Ο βυσσινόκηπος 👉 Κρατικά βραβεία ΥΠΠΟ 1999 Βραβείο Καλύτερης Φωτογραφίας Καλύτερων Σκηνικών Καλύτερων Κοστουμιών

Θέατρο

·        1954    Μια Γυναίκα Χωρίς σημασία

§  1954    Γαλάζιο Φεγγάρι

·        1956    Ο Αριστοκρατικός Δρόμος

§  1956    Βροχοποιός

·        1957    Gigi

·        1959    Η Κυρία με τις Καμέλιες

·        1962    Όμορφη Πόλη

·        1963    Τρωάδες

·        1963-1965 __Τρωάδες

·        1964    Ξυπόλητη στο Πάρκο

·        1965    Ξωτικά μέσα στη Νύχτα

·        1965-1966 __Τρωάδες

·        1966    Δαίμονες

·        1968    Ιφιγένεια εν Αυλίδι

·        1968-1970 __Ρωμαίος και Ιουλιέτα

·        1972    Λυσιστράτη

·        1973    Οιδίπους Τύραννος

·        1975    Δεσποινίς Μαργαρίτα

·        1977    Βάκχες

·        1981    Σουίτα για Δύο

·        1982    Οι Τρεις Αδερφές

·        1983-1985__ Ζορμπάς

·        1983    Ηλέκτρα

·        1989    Να Ντύσουμε τους Γυμνούς

·        1990    Ναν

·        1994    Ες Γην Εναλίαν ...Κύπρος 20 Χρόνια Μετά

·        1995-1997       Τρωάδες

·        1997-1998       Master Class

·        2001-2002       Μήδεια

·        2002    Όλα απ' την αρχή

·        2003-2004       Άμλετ

·        2005    Λυσιστράτη

·        2005    Κοριολανός

                                                        Όπερα

·        1967          Το Πένθος Ταιριάζει στην Ηλέκτρα

·        1972          Μποέμ

·        1982          Τραβιάτα

·        1987          Ιφιγένεια Εν Αυλίδι και Ιφιγένεια έν Ταύροις

·        1988, 1989, 1992 Η Μεγαλοψυχία του Τίτου

·        1994          Η Μεγαλοψυχία του Τίτου

·        1995          Μήδεια

                              Συγγραφικό έργο
Εκτός από το σκηνοθετικό του έργο, ο Μιχάλης Κακογιάννης έχει γράψει πολλά σενάρια και έχει μεταφράσει στα ελληνικά και αγγλικά γνωστά θεατρικά έργα. Στις ταινίες που σκηνοθέτησε έχει γράψει ο ίδιος και το σενάριο, εκτός από το σενάριο της "Ερόικα", στη συγγραφή του οποίου συμμετείχε η Τζέιν Κόμπ (σσ. Jane Isabel Jacobs), και το σενάριο για το "Χαμένο Κορμί" που το έγραψε μαζί με τον Φρέντερικ Ουέικμαν (σσ. Frederic Wakeman, άντρα της Έλλης Λαμπέτη 1959-  1976). Έχει γράψει και άλλα σενάρια για ταινίες οι οποίες δεν γυρίστηκαν ποτέ, καθώς και σενάρια θεατρικών έργων που δεν ανέβασε. Έχει επίσης μεταφράσει στα ελληνικά και έχει εκδώσει τα έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ: " Άμλετ" (1965), "Αντώνιος και Κλεοπάτρα" (1980), "Κοριολανός" (1990) και "Οθέλλος" (2001), όπως και τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη (1995), ενώ έχει μεταφράσει στα αγγλικά και τις "Βάκχες" του Ευριπίδη (1982). Και έχει εκδώσει επίσης το αφήγημα "Δηλαδή" (1990). Έχει γράψει, μεταξύ άλλων, τους στίχους για τα "Αγάπη που ΄γινες δίκοπο μαχαίρι" (Μάνος Χατζιδάκις, 1^η εκτέλεση Μελίνα Μερκούρη) και "Εφτά τραγούδια θα σου πω" (επίσης Χατζιδάκις \ Μερκούρη) που ακούστηκαν για πρώτη φορά το 1955 στην ταινία του "Στέλλα".

•     "Θεωρώ αναπόφευκτη μια ολική καταστροφή" _
  Μια άγνωστη συνέντευξη του Μιχάλη Κακογιάννη
• Μιχάλης Κακογιάννης +
  Μιχάλης Κακογιάννης 1955 Αρχείο ντοκιμαντέρ ΕΡΤ))
• Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης