Νόνα Μορντιουκόβα _ Noyabrina Viktorovna Mordyukova _ Ноябри́на (Но́нна) Ви́кторовна Мордюко́ва

6 Ιουλίου του 2018 έφυγε από τη ζωή μια μεγάλη ηθοποιός _παγκόσμιας φήμης, της Σοβιετικής Ένωσης, η Νόννα Μορντιουκόβα. Η βρετανική εγκυκλοπαίδεια την συμπεριέλαβε στη λίστα των μεγαλύτερων ηθοποιών του 20ού αιώνα, μαζί με την Φαϊνα Ρανέφσκαγια, παραλείποντας 10άδες άλλες … ας είναι.

          Η τέχνη του κινηματογράφου στην υπηρεσία των λαών της ΕΣΣΔ

Το αληθινό όνομα της Nonna Mordyukova είναι Νοεμβρίνα, μια και γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό της Ουκρανίας, στις 25 Νοεμβρίου του 1925. Το ντεμπούτο της το 1948 στην πασίγνωστη ταινία "η Νέα Φρουρά" που έχει σα θέμα τις πατριωτικές πράξεις της ομώνυμης παράνομης κομσομόλικης οργάνωσης» του Κρασνοντόν, εξυμνώντας τον αγώνα του σοβιετικού λαού κατά των Γερμανο-φασιστών κατακτητών. Στις μορφές του Ολέγκ Κοσεβόι, του Σεργκέι Τιουλένιν, της Λιούμπκα Σεφτόβα και άλλων μελών της οργάνωσης ενσαρκώθηκε το αγνό σοσιαλιστικό ιδανικό με τον συγγραφέα να απεικονίζει τους ήρωες σε ρομαντικό πνεύμα συνενώνοντας αγωνιστικό πάθος και λυρισμός παράλληλα με τη βαθιά ψυχολογική διείσδυση _κυκλοφορεί από την Σύγχρονη Εποχή όπου ερμήνευσε το ρόλο ενός από τα βασικά μέλη μιας αντιστασιακής οργάνωσης εφήβων στα χρόνια του πολέμου, ήταν θριαμβευτικό και η 23χρονη ηθοποιός κέρδισε το βραβείο του Στάλιν. Ο ρόλος την στιγμάτισε, όπως και τους υπόλοιπους ηθοποιούς, αλλά δεν την άφησε στο περιθώριο: μέσα στα επόμενα χρόνια της ζωής της ο ηθοποιός έπαιξε σε 62 ταινίες – μικρούς ή μεγάλους, αλλά πάντα αξέχαστους ρόλους, αμιγώς κωμικούς ή αμιγώς τραγικούς. Χωριατοπούλα, είχε εκείνη την ξεχωριστή ομορφιά, που φτιάχνει μόνο η φύση, η ύπαιθρος και η …λαϊκή τέχνη: δεν ήταν τυχαίο, ότι ο μαιτρ, Αλεξάντρ Ντοβζένκο, _δείτε & Ριζοσπάστης μόλις αντίκρισε τη νεαρή Νόννα είπε, ότι είδε αυτό το πρόσωπο στα σκυθικά αγγεία…

                  Η Επίτροπος
Η Επίτροπος (ρωσικά: Комиссар _ Komissar) είναι σοβιετική ταινία του 1967 σε σκηνοθεσία Αλεξάντρ Ασκόλντοφ, με πρωταγωνίστρια τη τη η Νόννα Μορντιούκοβα ως Klavdiya, κομισσάρια του κόκκινου στρατού στον Ρωσικό Εμφύλιο που μένει έγκυος και αναγκάζεται να ζήσει με την οικογένεια ενός φτωχού Εβραίου σιδηρουργού. Η ταινία πήρε 9 διεθνή βραβεία _μεταξύ αυτών στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου, το Διεθνές Φεστιβάλ Γάνδης, Βραβεία Nika κλπ + 4 υποψηφιότητες
Ο Ασκόλντοφ βασίζει την ταινία στο διήγημα «Στην πόλη του Μπερντίτσεφ» του Βασίλι Γκρόσμαν, καθώς και στον κύκλο διηγημάτων του Ισαάκ Μπάμπελ «Κόκκινο Ιππικό». Μετά την κυκλοφορία της, απαγορεύτηκε για 20 χρόνια και κυκλοφόρησε πλήρως μόλις το 1988.
σσ. __Η πόλη του Μπερντίτσεφ (1934) είναι το έργο που καθιέρωσε τον Βασίλι Γκρόσμαν. Εξυμνεί τη μητρότητα και τη θυσία μέσα από τη σκληρή πραγματικότητα του Ρωσικού Εμφυλίου, αποκαλύπτοντας από νωρίς το λογοτεχνικό του ταλέντο το οποίο εντυπωσίασε τους Μαξίμ Γκόρκι και Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ. Ο Βασίλι Γκρόσμαν (1905 -1964) ήταν Σοβιετικός, εβραϊκής καταγωγής, δημοσιογράφος και συγγραφέας. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έζησε από κοντά τις μάχες της Μόσχας, του Στάλινγκραντ, του Κούρσκ και του Βερολίνου ως πολεμικός ανταποκριτής της εφημερίδας του Κόκκινου Στρατού Krasnaya Zvezda (Κόκκινο Αστέρι). Ήταν επίσης παρών όταν τα σοβιετικά στρατεύματα έφτασαν στο Στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα. Στο κείμενο του «Η κόλαση της Τρεμπλίνκα» (Треблинский ад) έδωσε μια πρώτη μαρτυρία σχετικά με αυτό το στρατόπεδο συγκέντρωσης ενώ οι συνεντεύξεις που πήρε από πρώην κρατούμενους χρησιμοποιήθηκαν στη Δίκη της Νυρεμβέργης.
__ Ισαάκ Μπάμπελ "Κόκκινο Ιππικό" __"Αποφάσισα να πάω στην πρώτη γραμμή. Ο μέραρχος στραβομουτσούνιασε μόλις το άκουσε. «Τι διάολο θα πας να κάνεις εκεί; Μια στιγμή να ξεχαστείς, θα σε καθαρίσουν!» Ήμουν ανένδοτος και δεν σταμάτησα εκεί. Η επιλογή μου ήταν η πιο μάχιμη μεραρχία, η Έκτη. «Άι ρε, βουτυρομπεμπέ», φώναξε γελώντας ο μέραρχος. «Γυαλάκια... Μισή μερίδα... Σας στέλνουνε εδώ χωρίς να σας ρωτήσουνε, κι εδώ σας πετσοκόβουνε μόνο και μόνο επειδή φοράτε γυαλιά! Τι λες, θα τα καταφέρεις να ζήσεις μαζί μας;» «Θα τα καταφέρω» απάντησα. Με το όνομα Κίριλ Βασίλιεβιτς Λιούτοφ, που κρύβει την εβραϊκή του καταγωγή, ο Ισαάκ Μπάμπελ ζει τον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε την Οκτωβριανή Επανάσταση και φεύγει με το ιππικό του Κόκκινου Στρατού για την Πολωνία. Τα απομνημονεύματα του συγγραφέα από τον πόλεμο ξετυλίγονται με τη μορφή μικρών διηγημάτων στη συλλογή του ''Το κόκκινο ιππικό'', κι ο Μπάμπελ, χωρίς ν' αποκρύψει τη φρίκη και τις ωμότητες, που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι κάθε πολέμου, προσθέτει πινελιές από πικρό καμιά φορά, αλλά συνάμα λυτρωτικό χιούμορ" __από το οπισθόφυλλο της ελληνικής έκδοσης

            Υπόθεση
Κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου (1918–1922), μια γυναίκα επίτροπος του ιππικού του Κόκκινου Στρατού, η Κλάβντια Βαβίλοβα, μένει έγκυος. Μέχρι να γεννηθεί το παιδί της, αναγκάζεται να μείνει με την οικογένεια ενός φτωχού Εβραίου σιδηρουργού, με τη σύζυγό του, την πεθερά του και τα έξι παιδιά του. Στην αρχή, τόσο η οικογένεια όσο και η "Μαντάμ Βαβίλοβα ", όπως την αποκαλούν, δεν ενθουσιάζονται με τη ζωή κάτω από την ίδια στέγη, αλλά σύντομα μοιράζονται το φαγητό τους με δελτίο, της φτιάχνουν πολιτικά ρούχα και τη βοηθούν με τον τοκετό του γιου της. Η Βαβίλοβα φαίνεται να αγκαλιάζει τη μητρότητα, την πολιτική ζωή και τους νέους φίλους. Εν τω μεταξύ, η πρώτη γραμμή προχωρά πιο κοντά στην πόλη και οι Εβραίοι περιμένουν ένα πογκρόμ από τον Λευκό Στρατό καθώς ο Κόκκινος Στρατός προσωρινά υποχωρεί. Η Βαβίλοβα προσπαθεί να τους παρηγορήσει με ένα κομμουνιστικό όνειρο: "Μια μέρα οι άνθρωποι θα εργάζονται με ειρήνη και αρμονία", αλλά το όνειρο διακόπτεται από ένα όραμα για τη μοίρα των Εβραίων στον επερχόμενο παγκόσμιο πόλεμο. Σπεύδει στο μέτωπο για να επανενταχθεί στο στρατιωτικό της σύνταγμα, αφήνοντας πίσω το νεογέννητο μωρό της.

Η ταινία γυρίστηκε στο πολιτικό κλίμα της αποσταλινοποίησης του Χρουστσόφ _βλ Ριζοσπάστης , μετά τον θάνατο του Στάλιν. Από την αρχή της παραγωγής, οι υπεύθυνοι της Γκόσκινο _ Госкино _ Государственный Комитет СССР είναι η συντομογραφία της Κρατικής Επιτροπής Κινηματογράφου της ΕΣΣΔ, δηλαδή ο κεντρικός κρατικός φορέας που ήταν υπεύθυνος για τη διοίκηση της κινηματογραφικής βιομηχανίας σε ολόκληρη τη Σοβιετική Ένωση __ήρθαν σε κόντρα με τον σκηνοθέτη (αυτά για την ιστορία) "Η Επίτροπος" παρουσιάζει έντονα τα θέματα της γυναικείας χειραφέτησης και της μητρότητας στο πλαίσιο του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου με απεικόνιση της επανάστασης στην κοινωνία.
Η θετικότητα των γυναικείων θεμάτων ενισχύεται από τα έξυπνα λόγια της οικογένειας, η οποία έχει έξι παιδιά και ασχολείται περισσότερο με την ευημερία της παρά με τον πόλεμο, όπου ο πατέρας απαντά σε μια ιστορία της Βαβίλοβα σχετικά με το ιδανικό της σοβιετικής ουτοπίας όπου όλοι οι άνδρες είναι ίσοι στη δουλειά με το "αλλά τι γίνεται με τη ζωή; " Στο τέλος της ταινίας παρουσιάζει την Κλάβντια Βαβίλοβα να φεύγει από το εβραϊκό νοικοκυριό με τον νεογέννητο γιο της.
Κοινωνικά, η ταινία προωθεί αναδρομικά μια γυναικεία υπερηφάνεια για το σοσιαλιστικό ιδανικό, καθώς η Vavilova παρουσιάζεται ως μια ανεξάρτητη και ισχυρή γυναίκα που δεν ταράζεται ούτε από τον θάνατο του εραστή της. Η εγκυμοσύνη της την ενοχλεί περισσότερο και ανυπομονεί να επιστρέψει στον αγώνα της Επανάστασης.
Η Νογιαμπρίνα Βικτόροβνα Μορντιούκοβα _ Ноябри́на (Но́нна) Ви́кторовна Мордюко́ва, 25-Νοε-1925 – 6-Ιουλ-2008 υπήρξε αναμφισβήτητα μια μεγάλη Σοβιετική ηθοποιός _Λαϊκή Καλλιτέχνης της ΕΣΣΔ, αστέρι της κινηματογραφικής επιτυχίας του 1980, Rodnya "Οικογενειακές Σχέσεις", του Νικίτα Μιχάλκοφ.

            Σύντομο βιογραφικό
Η Νόνα πέρασε τα παιδικά της χρόνια σε έναν οικισμό όπου η μητέρα της εργαζόταν ως πρόεδρος ενός κολχόζ και το 1946, εισήλθε στη Σχολή Ηθοποιών του VGIK και σπούδασε εκεί με τους Boris Bibikov και Olga Pyzhova. Μετά την αποφοίτησή της, έπαιξε στη σκηνή του Θεατρικού Στούντιο Ηθοποιού και συχνά εμφανιζόταν σε ρόλους σκηνοθετών.
__σσ. γνωστό και ως Κρατικό Θέατρο Ηθοποιών Κινηματογράφου ή Gosudarstvennyy Teatr Kinoaktera, είναι ένα ιστορικό και εξέχον σοβιετικό θεατρικό ίδρυμα που βρίσκεται στη Μόσχα. Ιδρύθηκε το 1945 και δημιουργήθηκε ειδικά για να απασχολεί και να αναδεικνύει εξέχοντες σοβιετικούς αστέρες του κινηματογράφου κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων στο κινηματογραφικό τους πρόγραμμα.
Το 1949, της απονεμήθηκε το Βραβείο Στάλιν για τον ρόλο της Ουλιάνα Γκρόμοβα, όπως προαναφέραμε, που ήταν ο πρώτος της κινηματογραφικός ρόλος. Η φιλμογραφία της αποκαλύπτει, ωστόσο, ότι ενώ είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί με μια ομάδα από τους καλύτερους Σοβιετικούς σκηνοθέτες, συνήθως ήταν μόνο για ένα έργο. Δεν υπάρχει κάποιος σκηνοθέτης υψηλού προφίλ με τον οποίο να έχει συνεχή εργασιακή σχέση. Μετά τη δουλειά της για τον Σεργκέι Γκερασίμοφ (νέα Φρουρά), επιλέχθηκε για την τελευταία ταινία του βετεράνου Βσέβολοντ Πουντόβκιν, "η Επιστροφή του Βασίλι Μπόρτνικοφ __1952)" Άλλες συνεργασίες της με γνωστούς σκηνοθέτες ήταν με τον Mikhail Shvejtser για το Chuzhaya rodnya (1955), τον Lev Kulidzhanov Otchij dom (1959), τον Leonid Gaidai _Brilliantovaya ruka, τον Andrei Konchalovsky για την κινηματογραφική μεταφορά του Τουργκένιεφ στο Dvoryanskoye gnyezdo (1969), τον Grigori Chukhrai για το Tryasina (1978), τον Eldar Ryazanov για το Vokzal dlya dvoikh (Σταθμός τρένου για δύο) τον Nikolai Gubenko για το Zapretnaya zona (1988).

Εμφανίστηκε μόνο μία φορά σε ταινία του Nikita Mikhalkov, ο οποίος δομεί την κωμωδία-δράμα του χωριού Kinfolk (1981) εξ ολοκλήρου γύρω από την προσωπικότητα της ηθοποιού, η οποία μέχρι τότε είχε καθιερωθεί ως η επιτομή της σοβιετικής αγρότισσας.
Μιλήσαμε αναλυτικά για το ρόλος της Klavdia Vavilova, Κομισάριου του Κόκκινου Στρατού που έμεινε κατά λάθος έγκυος και είναι για διάφορους λόγους που αναφέραμε αξιομνημόνευτο έργο (σημείο γραφής πως γυρίστηκε το 1966, και κυκλοφόρησε μόλις το 1988 επί περεστρόικα, όταν η Μορντιούκοβα ήταν πάνω από εξήντα ετών και είχε πρωταγωνιστήσει σε πάνω από είκοσι άλλες ταινίες).
Η ευρεία αναγνώριση και εκτίμηση των κριτικών για την πιθανώς καλύτερη ερμηνεία της ήρθε πολύ αργά για να έχει κάποια οριστική επίδραση στο προφίλ της ως ηθοποιού. Έλαβε το βραβείο FIPRESCI, το βραβείο Otto Dibelius, το Ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και το βραβείο Silver Spur (Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Φλάνδρας) για την ταινία. Κατά τη διάρκεια της περεστρόικα, η Μορντιούκοβα "εξαφανίστηκε", παίζοντας σε δευτερεύοντες ρόλους κυρίως σε κωμικά δράματα. Ομοίως, ήταν μια ιδιαίτερα ορατή παρουσία καθ' όλη τη δεκαετία του 1990, με δευτερεύοντες ρόλους σε μερικές από τις πιο δημοφιλείς ρωσικές ταινίες μεγάλου μήκους, όπως το Luna Park (1992) του Πάβελ Λούνγκιν και το Shirli-Myrli (1995) του Βλαντιμίρ Μένσοφ.

Το 1999 έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Mama (1999), σε σκηνοθεσία Denis Yevstigneev (3 βραβεία + 4 υποψηφιότητες). Οικογενειακή ιστορία βασισμένη χαλαρά σε μια πραγματική ιστορία, που συνδυάζει στοιχεία μελοδράματος και κωμωδίας και εκτείνεται σε αρκετές δεκαετίες. Οι Ρώσοι θεατές και κριτικοί του κινηματογράφου αποκαλούν τη Mordyukova μια από τις καλύτερες ηθοποιούς του 20ού αιώνα _Σε πάνω από πενήντα χρόνια κινηματογραφικής δουλειάς, έπαιξε σε δεκάδες ταινίες, όπου υποδύθηκε κυρίως μια συνηθισμένη γυναίκα της διπλανής πόρτας με άρωμα ΕΣΣΔ.

Frida Kahlo 🎈 Φρίδα Κάλο

Κάνοντας μια αναζήτηση στο διαδίκτυο θα βρείτε 100άδες χιλιάδες αναρτήσεις με αναλύσεις και "αναλύσεις". Εμείς επικεντρώνουμε στη δική μας οπτική, ενσωματώνοντας κάποιες επισημάνσεις της φίλης Μυρτούς Ν.
                                             ⤵️

                                                                             ⬆️
🔥 Φρίδα Κάλο λοιπόν (Φρίδα όχι Φρίντα), μεξικάνα ζωγράφος (Magdalena Carmen Frida Kahlo Calderón), επίσης βιογράφος, χαράκτρια και συγγραφέας γεννημένη στις 6-Ιούλη-1907 (Coyoacán) _πέθανε 13-Ιούλη-1954, μετά από βρογχοπνευμονία –σύζυγος –δύο φορές του Ντιέγκο Ριβέρα

          David Alfaro Siqueiros _Diego Rivera πρωτοπόρες πινελιές της μάχιμης τέχνης

__ Ιστότοπος | Περιηγηθείτε και εδώ  __Υπήρξε επαναστάτρια στη ζωή και στην τέχνη της (παίρνοντας υπόψη την επιρροή του τροτσκισμού στην περιοχή εκείνη την περίοδο)

Με την άνοδο της φήμης και των θαυμαστών της Φρίντα Κάλο, ειδικά μετά τον θάνατό της το 1954, είναι εύκολο να δημιουργηθούν διαφορετικές εκδοχές του καλλιτέχνη. Από τότε που ξεκίνησε, η ταυτότητά της ήταν θολή και επηρεάστηκε από τις βιογραφικές λεπτομέρειες της ζωής της, για παράδειγμα η επιτυχία της μετριέται συνεχώς με τον σύζυγό της Ντιέγκο Ριβέρα ή το έργο της που απορρίπτεται ως μεξικάνικη λαϊκή τέχνη λόγω της καταγωγής της. Ενώ αυτά τα στοιχεία της ζωής της Κάλο είναι φυσικά σημαντικό να ληφθούν υπόψη όταν εξετάζεται το έργο της, παρέχουν μόνο μια επιφανειακή κατανόηση των πολυπλοκοτήτων που βρίσκονταν μέσα στο μυαλό της.

Για να κατανοήσουμε καλύτερα την καλλιτέχνιδα πέρα από πραγματικές σημαντικές και μη  λεπτομέρειες της ζωής της, ξεφυλλίζουμε το Seeing Ourselves \ Women's Self-Portraits της Frances Borzello (2016). Η Φράνσις έγραψε, μια ποικιλόμορφη εξερεύνηση γυναικών καλλιτεχνών και αυτοπροσωπογραφιών από τον 12^ο αιώνα ως τα σήμερα. Πρόσωπο με πρόσωπο στη Φρίδα ανατέμνει εκατοντάδες πορτρέτα της για να ανακαλύψει  πτυχές της ως γυναίκα, καλλιτέχνη, ιστορική προσωπικότητα και έμπνευση, εξηγώντας  για την πολιτική της οπτική τις φεμινιστικές της συμπεριφορές, τη σχέση της με το σώμα της και την προσωπική της φιλοσοφία κοιτάζοντας το έργο της, με την ελπίδα να αποκτήσει μια βαθύτερη κατανόηση της καλλιτέχνιδας.

Η Κάλο αγωνιζόταν να βιοποριστεί από την τέχνη της μέχρι τα μέσα-τέλη της 10αετίας του 1940, καθώς αρνούνταν να προσαρμόσει το στυλ της στις επιθυμίες των πελατών της. Στις αρχές, έλαβε δύο παραγγελίες από την μεξικανική κυβέρνηση. Δεν ολοκλήρωσε την πρώτη, πιθανώς λόγω της αντιπάθειάς της για το θέμα, και η δεύτερη παραγγελία απορρίφθηκε. Παρ' όλα αυτά, είχε τακτικούς ιδιώτες πελάτες, όπως τον μηχανικό Εντουάρντο Μορίγιο Σάφα, ο οποίος παρήγγειλε περισσότερα από τριάντα πορτρέτα μελών της οικογενειας Η οικονομική της κατάσταση βελτιώθηκε όταν έλαβε ένα εθνικό βραβείο 5.000 πέσο για τον πίνακά της Μωυσής το 1946 και όταν οι Δύο Φρίντες αγοράστηκαν από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης το 1947.

Σύμφωνα με την ιστορικό τέχνης Άντρεα Κέτενμαν, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1940, οι πίνακές της «παρουσιάζονταν στην πλειονότητα των ομαδικών εκθέσεων στο Μεξικό». Επιπλέον, η Μάρθα Ζαμόρα έγραψε ότι μπορούσε «να πουλήσει ό,τι ζωγράφιζε εκείνη τη στιγμή. Μερικές φορές οι ημιτελείς πίνακες αγοράζονταν απευθείας από το καβαλέτο».

Με την Tina Modotti

⁉️ Με ποιους τρόπους η Κάλο δημιούργησε τον δικό της μύθο για τον εαυτό της ενώ εργαζόταν ως καλλιτέχνης; Πώς πιστεύεις ότι ήθελε να την αντιληφθεί ο κόσμος;

Η Frida Kahlo είναι μια από τις λίγες καλλιτέχνες των οποίων η δουλειά είναι άμεσα αναγνωρίσιμη. Η μονόφρυδη αυτοπροσωπογραφία και οι μεξικανικές αναφορές που κατοικούν στους περισσότερους από τους πίνακές της σηματοδοτούν την Κάλο ακόμη και στους πιο αλλεργικούς στην τέχνη. Η φιγούρα που έκοψε όσον αφορά την εμφάνισή της, τη συμπεριφορά της και τις πεποιθήσεις της ήταν έργο της ζωής της και οι πίνακες ζωγραφικής ήταν ένας κλάδος αυτού. Με συνεχή πόνο, ανίκανη να κουβαλήσει ένα παιδί, το ένα πόδι πιο κοντό από το άλλο, τυλιγμένο σε κορσέ για να κρατιέται ίσια, ήθελε να χορεύει και να συζητά και να τη θαυμάζουν – και μέσα από τους πίνακές της είπε στον κόσμο ότι το έκανε και ήταν.

En el Arsenal του Diego Rivera (1928)__
___διακρίνεται η Frida Kahlo Calderón

⁉️ Γιατί πιστεύετε ότι ήθελε η εικόνα της ως το επίκεντρο της δημιουργικής παραγωγής της;

Δεν είναι τόσο το ότι "ήθελε" την εικόνα της όσο την εστίασή της, περισσότερο που δεν θα μπορούσε να είχε ζωγραφίσει με άλλο τρόπο. Όλα τα πάθη και οι πεποιθήσεις της φιλτράρονταν μέσα από τον εαυτό της, εκφράστηκαν μέσα από το δικό της πρόσωπο, το σώμα της, τα ρούχα της. Ποτέ αφηρημένες δηλώσεις αλλά προσωπικές – που φυσικά εξηγεί τη δύναμή τους να μας μιλήσουν. Ο άλλος λόγος είναι ότι ως ανεκπαίδευτη καλλιτέχνιδα, οι περίτεχνες συνθέσεις την ξεπερνούσαν. Ήταν πολύ πιο απλό να ξεκινήσει με τη δική της εικόνα και να το καταφέρει, κάτι που έκανε όλο και πιο επιτυχημένα καθώς ωρίμαζε _ Βλ Αυτοπροσωπογραφία στα σύνορα μεταξύ Μεξικού και Ηνωμένων Πολιτειών από τη Φρίντα Κάλο (Από τη συλλογή του Ινστιτούτου Τεχνών του Ντιτρόιτ)

⁉️ Σε τι διαφέρουν οι αυτοπροσωπογραφίες της Κάλο από άλλους καλλιτέχνες που εργάζονται παρόμοια εποχή; Τι τα κάνει μοναδικά;

Ως το επίκεντρο του δικού της δράματος, οι αυτοπροσωπογραφίες της ξεπερνούν κατά πολύ αυτό το διάσημο φρύδι. Μέσα στα –συχνά εκπληκτικά μικρά– κάδρα τους παρουσιάζει στον θεατή ζωντανές παρουσιάσεις των παθών, των χαρών και της πολιτικής της. Ακριβώς όπως με έναν χαρισματικό χαρακτήρα από τη μυθοπλασία, ταυτιζόμαστε με μια ζωή που στρώνεται μπροστά μας. Στο Seeing Ourselves , πρότεινα ότι οι γυναίκες καλλιτέχνες έχουν αναπτύξει έναν νέο κλάδο αυτοπροσωπογραφίας, την προσωποποιημένη αυτοπροσωπογραφία που αποτελεί πύλη για μεγαλύτερες ιδέες. Χρησιμοποιώντας την εικόνα του εαυτού τους ως σημείο εισόδου, οικοδομούν πάνω σε αυτό συμπεριλαμβάνοντας αναφορές που καθολίζουν το πορτρέτο, καθιστώντας το σημείο εκκίνησης για ευρύτερες ιδέες. Η εικόνα του εαυτού της προσθέτει ανθρωπιά στις αφηρημένες ιδέες της, γεγονός που οφείλεται φυσικά στη δύναμη της τέχνης της να μας φτάσει σε συναισθηματικό επίπεδο.

⁉️ Σε ποια μοτίβα και θέματα επιστρέφει συνεχώς;

Τα θέματα και τα μοτίβα της χωρίζονται σε προσωπικά και πολιτικά και στους περισσότερους πίνακες μπλέκονται. Πολιτικά μιλώντας, κυμάτισε τη σημαία για τον μεξικανικό εθνικισμό – κυριολεκτικά έτσι στην Αυτοπροσωπογραφία στα σύνορα μεταξύ Μεξικού και Ηνωμένων Πολιτειών , 1932. Αλλά ακόμα και όταν αποκάλυψε τα προσωπικά της συναισθήματα – για τον Ντιέγκο, για τη διάσπαση μεταξύ του μεξικανικού και ευρωπαϊκού εαυτού της και για τον σωματικό της πόνο – και αυτά δείχνουν τις εθνικιστικές ανησυχίες της.

⁉️ Ποια ήταν η προσωπική φιλοσοφία της Κάλο; Και πώς φαίνεται αυτό μέσα στη δουλειά της;

Οι πίνακες τα λένε όλα: ζήστε τη ζωή στο έπακρο, οραματιστείτε τα πάντα μέσα σε αυτήν ως μέρος ενός συνόλου. Εμπόδια μεταξύ ιδιωτικού και δημοσίου δεν υπάρχουν στο Frida World. Ο γάμος σας τελειώνει, έτσι ζωγραφίζετε Αυτοπροσωπογραφία με κομμένα μαλλιά , 1940, τα καφέ σκέλη στα πόδια σας συμβολικά του τρόπου με τον οποίο αισθάνεστε ευνουχισμένοι. Ταυτίζεσαι με το Μεξικό, έτσι ζωγραφίζεις τον εαυτό σου με το κατεστραμμένο σώμα σου ως ένα ακμάζον φυτό ριζωμένο στο μεξικάνικο έδαφος. Η «θρησκεία» της ήταν εξίσου περιεκτική: με μια Χριστιανή μητέρα μεστιζά και έναν Γερμανό, πιθανώς Εβραίο, πατέρα σφυρηλάτησε το δικό της πανθεϊστικό όραμα για την ανθρωπότητα σε ένα με τη φύση σε έναν αδιάκοπο κύκλο γέννησης και θανάτου.

⁉️ Με ποιους τρόπους μπορούμε να δούμε τις φεμινιστικές στάσεις της Κάλο στο έργο της; Υπάρχουν συγκεκριμένοι πίνακες που είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικοί για αυτό;

Βλέπω τον φεμινισμό της Κάλο με τη χρήση της σεξουαλικότητάς της, το ενδιαφέρον της για τη διακόσμηση του εαυτού της, την αφοσίωσή της στον Ντιέγκο, ως μια παραλλαγή του τύπου "μην υποτιμάς ποτέ τη δύναμη μιας γυναίκας, αγαπώ τη Λούσι" της 10eτίας του 1950 φεμινισμός στον οποίο οι γυναίκες στρατολογούν τις δυνάμεις της ομορφιάς και της διαίσθησής τους για να πάρουν αυτό που θέλουν. Προικισμένη με ένα κουτσό από την παιδική της πολιομυελίτιδα, ένα ατύχημα με έφηβη με αναπηρία που την άφησε με περισσότερες από 40 επεμβάσεις στο μέλλον της και ένα ανήσυχο μυαλό, είμαι πεπεισμένη ότι σε όλη της τη ζωή αναζητούσε την επικύρωση ότι ήταν «όλη γυναίκα» όπως λέει το κλισέ. ξεπερνώντας τις αναπηρίες της με την εμφάνιση, την προσωπικότητα, την ευφυΐα και την τέχνη της.

Οι εραστές της μπορεί να ήταν αντίποινα στον γυναικείο Ντιέγκο, αλλά πρόσθεσαν επίσης την αίσθηση της αυτοεκτίμησής της. Ως στρατηγική για να αντιμετωπίσει τη φήμη του Ντιέγκο και το ενδιαφέρον για άλλες γυναίκες κατά τη διαμονή τους στη Βόρεια Αμερική στις αρχές της δεκαετίας του 1930, απέφυγε τα δυτικά ρούχα για τα κοστούμια των γυναικών Tehuana (θαύμαζε πολύ ο Ντιέγκο για το πνεύμα τους), ακόμη και σε πάρτι με τους θαμώνες. που πλήρωναν για τις τοιχογραφίες του Ντιέγκο. Επέλεξε τον εξωτισμό και έτσι απέφυγε τον ανταγωνισμό.

Η αδάμαστη άρνησή της να στριμωχτεί ή να φιμωθεί και ο φυσικός χώρος που κυριάρχησε με το προσωπικό της στυλ επιβάλλει τον θαυμασμό μας κατά τη διάρκεια των δεκαετιών. Τη βλέπω τόσο αντάρτισσα για την υπόθεση των γυναικών όσο και φεμινίστρια.

⁉️ Πώς εκδηλώθηκε η πολιτική της Κάλο στο έργο της;

Το έργο της Κάλο είναι εμποτισμένο με την εθνικιστική και αριστερή πολιτική της. Ακόμη και ένα φαινομενικά αθώο έργο, όπως η αυτοπροσωπογραφία που έκανε για τον Τρότσκι (Αυτοπροσωπογραφία αφιερωμένη στον Τρότσκι ) μετά τη σύντομη σχέση τους, έχει μια μορφή βασισμένη σε μεξικανικές εκδοχές μπαρόκ πορτραίτου. Κοιτάξτε οποιαδήποτε εικόνα, και τα ρούχα, τα ζώα, τα κοσμήματα, οι μυθικές αναφορές, τα δανεικά από τη λαϊκή τέχνη, ο αντιαμερικανισμός όλα αποκαλύπτουν τη δέσμευσή της στην ιστορία, τα προϊόντα και τις πεποιθήσεις της χώρας της.

⁉️ Πώς απεικόνιζε η Κάλο την αναπηρία στις αυτοπροσωπογραφίες της; Τι αποκαλύπτει αυτό για τη σχέση της με το σώμα της;

Θα έλεγα ότι η Κάλο είναι ζωγράφος του πόνου. Η εικόνα της με το σώμα της τρυπημένο με βέλη ( The Broken Column , 1944) είναι μια λαμπρή μετάθεση από τις θρησκευτικές εικόνες του Αγίου Σεβαστιανού που έπεσε με βέλη επειδή αρνήθηκε να αποκηρύξει την πίστη του, στον εαυτό της εγκλωβισμένο σε ατσάλινο νάρθηκα μετά από εγχείρηση στη σπονδυλική στήλη. Το σώμα της Φρίντα βρίσκεται κάτω από όλη της τη δουλειά. Όταν αισθάνεται καλά, κοιτάζει τον θεατή, μακιγιαρισμένη και ντυμένη για να αντιμετωπίσει τον κόσμο. Σε στιγμές πόνου, όπως η σχέση του Ντιέγκο με την αδερφή της, δεν μας γλυτώνει τίποτα, ούτε καν το κομμένο χέρι και το κατεστραμμένο πόδι στο Memory , 1937.

Μην ξεχνάτε όμως ότι αυτό είναι τέχνη, όχι ζωή. Το δώρο της για την οπτική μεταφορά εμφανίζεται στο Self Portrait with Thorn Necklace and Hummingbird , 1940, καθώς μετατρέπει την εικόνα της Παναγίας σε μια προκλητική εικόνα του εαυτού της που περιβάλλεται από τα ζώα που έβλεπε ως αδελφές ψυχές και κάνει μια τολμηρή αναφορά σε αυτήν. υποφέρει μεταμορφώνοντας το ακάνθινο στεφάνι του Χριστού σε ένα αγκαθωτό περιδέραιο, μια βασίλισσα της φύσης και όχι του Χριστιανισμού.

Είναι σαφές ότι η Κάλο εργάστηκε για να δημιουργήσει μια εντύπωση για τον εαυτό της – υπήρχε σημείο που αυτό γλίστρησε και αποκαλύφθηκε μια άλλη πλευρά;

Η ίδια η ιδέα του «γλιστρήματος» της εντύπωσης αφαιρεί τη δύναμη της Κάλο ως δημιουργού εικόνων. Ό,τι εμφανιζόταν σε αυτούς τους πίνακες προοριζόταν να εμφανίζεται σε αυτούς τους πίνακες. Η μόνη φορά που θα μπορούσατε να υποστηρίξετε ότι ο έλεγχος της γλιστράει είναι κοντά στο τέλος, όταν προστίθενται από ναρκωτικά και ποτά, και σε ψυχική αγωνία όπως αποκαλύπτει το ημερολόγιό της, οι ανεξέλεγκτες πινελιές και το σώμα χωρίς άκρα του The Circle , 1950 επιβεβαιώνουν την αγωνία της. Αν και ακόμα και εδώ, καθώς η φύση απειλεί να κατακλύσει τον κορμό, υπάρχει μια θετική υπόδειξη ότι το σώμα της μεταφέρθηκε στην αγκαλιά της μεξικανικής γης που τη στήριξε.

⁉️ Ποια ήταν η εμπειρία της Κάλο στην καλλιτεχνική εκπαίδευση; Ποιος την έμαθε να ζωγραφίζει και να εξερευνά τις ιδέες της;

Η Frida Kahlo δεν είχε επίσημη εκπαίδευση σε σχολή τέχνης. Η εμπειρία της ήταν πιο κοντά σε εκείνες τις επίδοξες γυναίκες καλλιτέχνες τους αιώνες πριν τις επιτρέψουν τα σχολεία τέχνης παρά με τις εκπαιδευμένες γυναίκες καλλιτέχνες του 20ού αιώνα. Το δώρο της μητέρας της με μπογιές και έναν καθρέφτη πάνω από το κρεβάτι της όταν ανέρρωσε από το ατύχημα με το λεωφορείο ήταν το όπλο εκκίνησης. Το ενδιαφέρον για την ιστορία της τέχνης, η αναγνώριση του φυσικού της ταλέντου από τον Ντιέγκο και αναμφίβολα οι πρώτες πωλήσεις της, της έδωσαν την αυτοπεποίθηση να αναπτύξει την τέχνη που τόσο θαυμάζεται σήμερα. Καθώς ωρίμαζε, η ενσωματωμένη καλλιτεχνική της νοημοσύνη διευρύνθηκε. Η λαϊκή τέχνη που τόσο σεβόταν η ίδια και ο Ντιέγκο δεν σταμάτησε στη θεματολογία, αλλά παρείχε επίσης μια μορφή: τα retablos, εκείνες οι προσωπικές πρωτόγονες σκηνές ζωών που σώθηκαν με θεϊκή παρέμβαση, πλήρεις με γραπτές εξηγήσεις, έδωσαν στην Κάλο έναν τρόπο να μιλήσει για τον εαυτό της και την ίδια. ανησυχίες.

⁉️ Γιατί η εκπαίδευσή της είναι σημαντικός παράγοντας που πρέπει να λάβετε υπόψη όταν εξετάζετε τη δουλειά της;

Η αραιή καλλιτεχνική της μόρφωση μπορεί να κάνει κάποιον να δει την Κάλο ως μια εμπνευσμένη αθώα, ένα είδος σέξι γιαγιάς. Αυτό είναι παγίδα. Μπορεί να είχε ελάχιστη εκπαίδευση, αλλά βρήκε τον τρόπο να παρουσιάσει ένα πρωτότυπο όραμα. Κανένας καλλιτέχνης δεν εργάζεται εκτός της εποχής του, ιδιαίτερα όχι ένας καλλιτέχνης της μεσαίας τάξης με πατέρα φωτογράφο, σύζυγο τοιχογράφο και καλλιτεχνικό κοινωνικό κύκλο.

Κανείς, στιλιστικά μιλώντας, δεν θα μπορούσε να ενημερώσει την Kahlo με τα αόρατα σημάδια του πινέλου και την εξάρτησή της από μια κεντρική προσωπική εικόνα ως μέσο αποφυγής των λακκούβων της περίτεχνης σύνθεσης και του ακριβούς σχεδίου. Αλλά η αλήθεια είναι ότι οι ρίζες της λαμπρότητάς της βρίσκονται σε αυτούς τους περιορισμούς. Η έμφυτη ποίησή της και η οπτική εγρήγορση που την άνοιξε σε μεταφορές όπως η απεικόνιση του εαυτού της ως μωρού που τρέφεται στο στήθος μιας γυναίκας με ταφική μάσκα του Μεξικού, οδήγησε τον Αντρέ Μπρετόν στη Γαλλία να την αποκαλέσει σουρεαλίστρια - μια "κορδέλα δεμένη γύρω από μια βόμβα", ήταν η έκφρασή του.

Στο παρελθόν, το γεγονός ότι η Κάλο αξιολογείται συχνά ως προς τη βιογραφία της έχει συζητηθεί πολύ – γιατί είναι σημαντικό να βλέπουμε όχι μόνο αυτήν, αλλά όλες τις γυναίκες καλλιτέχνες, πέρα από αυτή την οπτική;

Η Κάλο είναι μια καλλιτέχνιδα που έβαλε τον εαυτό της στην τέχνη της, όχι μόνο στην εμφάνισή της, αλλά στον έρωτά της για τον Ντιέγκο, στη στενοχώρια της για τον δεσμό του με την αγαπημένη της αδερφή, στον πόνο της από τις εγχειρήσεις, στην πεποίθησή της ότι κουβαλούσε το αίμα του Μεξικού στις φλέβες της. Ωστόσο, η βιογραφική προσέγγιση είναι μόνο εν μέρει χρήσιμη επειδή αρνείται στην καλλιτέχνιδα οποιαδήποτε καλλιτεχνική ικανότητα ή μυαλό και σίγουρα δεν μπορεί να εξηγήσει το ζωηρό ποιητικό χάρισμα που έκανε το όραμά της τόσο συναρπαστικό.

Όπως με όλους τους καλύτερους καλλιτέχνες, η τέχνη της Kahlo δεν είναι ένα ημερολόγιο που παρουσιάζεται έξυπνα με ζωγραφική, αλλά μια αναπαράσταση προσωπικών πεποιθήσεων, συναισθημάτων και γεγονότων μέσα από τον ιδιαίτερο φακό της σε κάτι μοναδικό και παγκόσμιο. Πρόσφατα, ξεφύλλισα για άλλη μια φορά ένα βιβλίο με τους πίνακές της και για άλλη μια φορά –όπως κάνω πάντα– σκέφτηκα πόσο αβοήθητες είναι οι λέξεις μπροστά στον παράξενο πλούτο αυτών των εικόνων.

Στη ζωγραφική της κυριαρχούν τα έντονα χρώματα. Ενώ το στυλ που χρησιμοποιεί φαίνεται επηρεασμένο από τους πολιτισμούς που αναπτύχθηκαν στο Μεξικό αλλά φαίνεται να έχει δεχτεί και επίδραση Ευρωπαϊκών ρευμάτων (Ρεαλισμός, Συμβολισμός Υπερρεαλισμός) ενώ αρκετά της έργα είναι αυτοπροσωπογραφίες, μέσα από τις οποίες εκφράζεται ο προσωπικός πόνος και η σεξουαλικότητά της.

Ο Ντιέγκο Ριβέρα δώρισε το 1957 το "Γαλάζιο Σπίτι" της στο Κογιοακάν (Coyoacán), στην Πόλη του Μεξικού, και λειτουργεί πλέον ως μουσείο.

🆎 Γεννήθηκε από γερμανοεβραίο πατέρα (μορφωμένος και άθεος, που είχε έρθει σε νεαρή ηλικία στο Μεξικό όπου είχε γίνει φωτογράφος και ισπανομεξικάνα μητέρα).
Έξι χρόνων αρρώστησε από πολιομυελίτιδα, με αποτέλεσμα το ένα της πόδι να είναι μικρότερο από το άλλο και ημιπαράλυτο. Παρακολούθησε την Escola Preparatoria μία από 35 κορίτσια ανάμεσα σε 2.000, όπου και είδε για πρώτη φορά τον μετέπειτα σύζυγό της, τοιχογράφο Ντιέγκο Ριβέρα, ο οποίος ζωγράφιζε τους τοίχους της σχολής.

To 1925, στα 18 της τραμ στο οποίο επέβαινε συγκρούστηκε με λεωφορείο: τραυματίστηκε σοβαρά, υποβλήθηκε σε μεγάλο αριθμό εγχειρήσεων και έκτοτε η ζωή της σημαδεύτηκε από πόνο και θλίψη για την αδυναμία της –μεταξύ άλλων και να κάνει παιδιά.

Το 1926, ενώ ανάρρωνε από το ατύχημα ξεκίνησε μαθήματα ζωγραφικής: η οικογένειά της δεν μπορούσε να υποστηρίξει την καλλιτεχνική της δραστηριότητα οικονομικά, για αυτό και την προέτρεψαν να εικονογραφεί βιβλία ιατρικής. Το 1929 έδειξε τη δουλειά της στον Ριβέρα, τον οποίο είχε γνωρίσει στους καλλιτεχνικούς κύκλους του Μεξικού που σύχναζε, πήρε το "καλώς έχει" και την ίδια χρονιά παντρεύτηκαν.

Οι πίνακές της είναι αντιδιαμετρικοί από τους πίνακες του Ριβέρα. Ενώ αυτός αντλούσε τα θέματά του από το Μεξικό της προκολομβιανής εποχής, η Φρίντα παρέμεινε πιστή στην τάση της mexicanidad -τη μεξικανική κουλτούρα που ανθούσε εκείνη την περίοδο. Συχνά οι πίνακές της επηρεάζονται από τα δημοφιλή λαϊκά χριστιανικά τάματα (retablos) ως ευχαριστία στην Παναγιά για την πραγματοποίηση μιας ευχής.

                                                

                              

Ο Ριβέρα ήταν ήδη αναγνωρισμένος ζωγράφος και οι τοιχογραφίες του είχαν μεγάλη ζήτηση στις Η.Π.Α.. Το ζευγάρι μετακόμισε στο Σαν Φρανσίσκο και αργότερα στο Ντητρόιτ. Εκεί η Φρίδα απέβαλλε, η θλίψη της για τις αποβολές της αποτυπώνεται στους πίνακες "Αποβολή στο Ντητρόιτ" και "Νοσοκομείο Χένρι Φόρντ".

Αναγνώριση

Κατά τη διάρκεια της ζωής της η Φρίντα Κάλο ήταν κυρίως γνωστή ως γυναίκα του Ριβέρα και όχι ως ξεχωριστή καλλιτέχνης. Το 1938 ο André Breton (Αντρέ Μπρετόν) γνώρισε την Κάλο και τον Ριβέρα κατά το ταξίδι του στο Μεξικό. Εκείνος εντυπωσιάστηκε από τη δουλειά της, την κάλεσε να πάρει μέρος στην έκθεση μαζί με άλλους σουρρεαλιστές ζωγράφους και οργάνωσε μια έκθεση της προσωπικής της δουλειάς στο Παρίσι. Εκείνη ωστόσο τόνισε πως οι πίνακές της δεν ήταν όνειρα, αλλά η δική της πραγματικότητα. Στη διάρκεια της ζωής της πραγματοποίησε τρεις μόνο εκθέσεις: στο Παρίσι, στη Νέα Υόρκη και στο Μεξικό.

Το 1939 χώρισε προσωρινά από τον Ριβέρα και αποσύρθηκε στο Μεξικό, στο "Γαλάζιο Σπίτι". Εκεί ζωγράφισε τον πίνακα "Οι δύο Φρίδες", στον οποίο απεικονίζει το δίλημμά της για το διαζύγιο. Σε όλη τη διάρκεια του 1939 διατηρούσε εξωσυζυγική σχέση με τον Νίκολας Μάρεϊ, τον οποίο είχε γνωρίσει μαζί με τον Ριβέρα στη Νέα Υόρκη. Σύντομα μετά το διαζύγιο, το 1940 χώρισε με τον Μάρεϊ και ξαναπαντρεύτηκε με τον Ριβέρα. Frida Kahlo: οι δυο Φρίδες

Το 2010, η κυβέρνηση του Μεξικού, σε αναγνώριση της συνεισφοράς της Φρίντα Κάλο αλλά και του Ντιέγκο Ριβέρα απεικόνισε τα πρόσωπά τους στις δύο όψεις του χαρτονομίσματος των 500 πέσος, στην έκδοση για τον εορτασμό της 200ής επετείου της ανεξαρτητοποίησης της χώρας και της 100ής επετείου της Μεξικανικής Επανάστασης.

             La Casa Azul
Το Γαλάζιο Σπίτι της Φρίντα Κάλο (La Casa Azul) όπου έζησε και δούλεψε στην Πόλη του Μεξικού είναι πλέον μουσείο, στο οποίο εκτίθενται προσωπικά της αντικείμενα. Η λήψη φωτογραφιών επιτρέπεται μόνο στο εξωτερικό του σπιτιού και στην αυλή του.

                 Frida
Η σκηνοθέτης Τζούλι Τέιμορ και η ταλαντούχα Σάμλα Χάγιεκ ζωντανεύουν την πολυτάραχη ζωή της Μεξικάνας ζωγράφου και φτάνουν το τέλειο.  "Frida" η ζωή της Φρίδα Κάλο που ήταν γεμάτη από ζωγραφική, με 2 Oscars, 18 βραβευσεις & 47 υποψηφιότητες

H Φρίδα Κάλο πλάι στις 2 Φρίδες

Την Φρίδα Κάλο ενσαρκώνει η ταλαντούχα Σάλμα Χάγιεκ στον πρώτο της μεγάλο ρόλο. Φαίνεται ότι έχει ρίξει σκληρή δουλιά για να μπει στο πετσί της ηρωίδας που υποδύεται. Η Τζούλι Τέιμορ δίνει τον καλύτερό του εαυτό και σκηνοθετεί __από γυναίκα σε γυναίκα, με έξυπνο τρόπο. Από τη μια δίνει έναν ρεαλιστικό τόνο και από την άλλη περνάει διακριτικά σε μυθοποίηση και υπέρβαση της ηρωίδας. Η ζωή της Φρίδα ήταν γεμάτη από ζωγραφική. Έτσι ακριβώς είναι και η ταινία. Το χρώμα κυριαρχεί, ενώ το πάθος είναι απαραίτητο στοιχείο της.
Δείτε και Ριζοσπάστης Η Φρίδα Κάλο στο MOMus & Φρίδα Κάλο. 118 χρόνια από τη γέννησή της \ "Πόδια, γιατί σας χρειάζομαι, αφού έχω φτερά να πετάω;"
                Ύστερα χρόνια
__Υπενθύμιση Μυρτώ Ν.
Lacolumnarota (Η Σπασμένη Στήλη 1944) __Moisés (Μωυσής 1945) __El árboldelaesperanza(Δέντρο της Ελπίδας 1946) Mantentefirme (σταθείτε Γερά 1946 _αυτοπορτρέτο) __Sinesperanza(Χωρίς Ελπίδα 1945) κά
Ακόμα και όταν η Κάλο κέρδιζε αναγνώριση στο Μεξικό, η υγεία της επιδεινωνόταν ραγδαία και μια απόπειρα χειρουργικής επέμβασης για τη στήριξη της σπονδυλικής της στήλης απέτυχε. Οι πίνακές της από αυτή την περίοδο περιλαμβάνουν τα Σπασμένη Στήλη (1944), Μωυσής (1945), Χωρίς Ελπίδα (1945), Δέντρο της Ελπίδας, Σταθείτε Γερά (1946) και Το Πληγωμένο Ελάφι (1946), που αντικατοπτρίζουν την κακή φυσική της κατάσταση. Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής της, η Κάλο ήταν κυρίως περιορισμένη στο Casa Azul. Ζωγράφιζε συνήθως νεκρές φύσεις, απεικονίζοντας φρούτα και λουλούδια με πολιτικά σύμβολα όπως σημαίες ή περιστέρια. Ανησυχούσε για το πώς θα μπορούσε να απεικονίσει τις πολιτικές της πεποιθήσεις, δηλώνοντας ότι «Έχω μεγάλη ανησυχία για τους πίνακές μου. Κυρίως επειδή θέλω να τους κάνω χρήσιμους στο επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα... μέχρι τώρα κατάφερνα απλώς μια ειλικρινή έκφραση του εαυτού μου... Πρέπει να αγωνιστώ με όλη μου τη δύναμη για να διασφαλίσω ότι τα λίγα θετικά που μου επιτρέπει η υγεία μου να κάνω ωφελούν και την Επανάσταση, τον μόνο πραγματικό λόγο για να ζω». Άλλαξε επίσης το ζωγραφικό της στυλ: οι πινελιές της, προηγουμένως λεπτές και προσεκτικές, ήταν τώρα πιο βιαστικές, η χρήση του χρώματος πιο τολμηρή και το συνολικό στυλ πιο έντονο και πυρετώδες.

Ο Στάλιν της Φρίδα__
Λίγο πριν "φύγει"

Η φωτογράφος Lola Alvarez Bravo κατάλαβε ότι η Κάλο δεν είχε πολύ χρόνο να ζήσει και έτσι διοργάνωσε την πρώτη της ατομική έκθεση στο Μεξικό στην Galería Arte Contemporaneo τον Απρίλιο του 1953. Αν και η Κάλο αρχικά δεν επρόκειτο να παραστεί στα εγκαίνια, καθώς οι γιατροί της είχαν συνταγογραφήσει ξεκούραση στο κρεβάτι, διέταξε να μετακινηθεί το κρεβάτι με τον ουρανό από το σπίτι της στην γκαλερί. Προς έκπληξη των καλεσμένων, έφτασε με ασθενοφόρο και μεταφέρθηκε με φορείο στο κρεβάτι, όπου παρέμεινε καθ' όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης. Η έκθεση ήταν ένα αξιοσημείωτο πολιτιστικό γεγονός στο Μεξικό και έλαβε επίσης την προσοχή του mainstream τύπου σε όλο τον κόσμο. Την ίδια χρονιά, η έκθεση της Tate Gallery για τη μεξικανική τέχνη στο Λονδίνο παρουσίασε πέντε από τους πίνακές της.

Το 1954, η Κάλο νοσηλεύτηκε ξανά τον Απρίλιο και τον Μάιο. Εκείνη την άνοιξη, συνέχισε να ζωγραφίζει μετά από ένα διάλειμμα ενός έτους. Οι τελευταίοι πίνακές της περιλαμβάνουν τον πολιτικό Μαρξισμό Θα Δώσει Υγεία στους Ασθενείς (1954) __Φρίντα+ Στάλιν (1954) και τη νεκρή φύση Viva La Vida (1954).