Έφυγε η Κυρία Μάρω με τη γοητεία και το ταλέντο της

Μαριάνθη _κατά κόσμον Μάρω Κοντού: από 20χρονο κορίτσι μέχρι τα γεράματα την απολαύσαμε σε ρόλους κυρίως πρωταγωνίστριας

Ρολάντα Ουστάριτς _Βαλεντίνη Μαγδαληνή _Τζούντυ Κίμπαλ _Λένα Πετράλη _Κυρία Πρέντις _Γκάμπυ _Τζένη _Ζανέτ Φλωρά _Έλενα Παυλίδη _Ντόλυ _Ρένα Καλλιγαρίδη _κ.α Δελλή _Μάρω _Ισμήνη _Ρίτα _Λουλού _Νόρα Σαγιάννη _Φωφώ Βλάσση _ Μαρκησία Μάγδα _Ελένη _Γιούλα Μπογκοσιάν _Λιλή Χαριδήμου _Ρένα Παπασάββα _Άννα Αποστόλου _Έφη _ ανώνυμη τραγουδίστρια _Στέλλα / Αλέκο _Ελεονώρα Δενδρινού _Ελένη Κοκοβίκου _Λένα Καμπάνταη-Χρυσάφη _πελάτισσα νυχτερινού κέντρου _Μαίρη Αγγελίδου _Βάνα Ζαπάντη _Μαίρη Χατζηθωμά-Κωνσταντινίδου _Μπιάνκα _Μαρίνα Γιαννά _Μαρίκα Χωραφά _Στέλλα Λιβά _Έλλη / Μιράντα _Βέρα Ρογγάλη _Δανάη Ροδανά _ Ιωάννα ρεσεψιονίστ _Λίζα Πλωμάρη _Τζίνα Ρόζα _Χριστίνα Κάραλη _ Εύα _Κούλα Τσιβλίκη _Έφη Φωτίου _Έλενα Βαγιάνου υπουργός (στο Υπουργείο Μέτρου και Σταθμού) _Μαριάννα Δερμούζου _όμορφη χήρα _Ρένα Σκουλαρίκου _Μάρθα Απαλοχέρη _Γιαβρόγλου … 61 ταινίες μεγάλου μήκους και 90 θεατρικά έργα, ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου (στο θεατρικό σανίδι την έβγαλε ο Ντίνος Ηλιόπουλος, όταν το 1959 περιόδευσε με τον θίασό του σε Ελλάδα και Κύπρο … την είδε ο Αλκης Στέας και τη σύστησε στον Δημήτρη Χορν, που της προσέφερε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο στο "Ρομανσέρο" του Ζακ Ντεβάλ, στο "Κεντρικόν" έχοντας στο πλευρό της τον Ντίνο Ηλιόπουλο και τη Μαίρη Αρώνη) _δείτε στο τέλος αναλυτικά

Σε ανακοίνωσή του για την απώλεια της Μάρως Κοντού, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ επισημαίνει τα εξής: "Το ΚΚΕ αποχαιρετά με θλίψη την Μάρω Κοντού, η οποία έφυγε πλήρης ημερών και εμπειριών, έχοντας διαγράψει μια μακρά και δημιουργική πορεία στην καλλιτεχνική ζωή του τόπου. Με τη γοητεία και το ταλέντο της σφράγισε για πολλές δεκαετίες τον ελληνικό κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση, παραμένοντας ενεργή καλλιτεχνικά μέχρι το τέλος της ζωής της και συντροφεύοντας γενιές και γενιές θεατών. Συμμετείχε σε παραγωγές που αποτύπωσαν με ευαισθησία όψεις της λαϊκής ζωής, τις αγωνίες, τις χαρές και τις ελπίδες των ανθρώπων της εποχής τους. Για όλους αυτούς τους λόγους, η Μάρω Κοντού κέρδισε την αγάπη και την εκτίμηση του κόσμου. Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένειά της, τους οικείους της, τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσές της".

Η συμμετοχή της αριθμητικά ξεπερνάει τον Κώστα Καζάκο που πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 50 ταινίες και 30 θεατρικές παραστάσεις και υπολείπεται του "άγνωστου" Περικλή Χριστοφορίδη που είχε όμως πάντα δεύτερους ρόλους και έπαιξε σε περισσότερες από 200 ταινίες (!!).

Ομορφογυναίκα, χωρίς ίχνος ναρκισσισμού, έξυπνη χωρίς να το επιδεικνύει, τρυφερή χωρίς να δείχνει εύθραυστη, με χιούμορ που δεν φλέρταρε ποτέ με τον εξυπνακισμό και με μια αξιοπρέπεια που διέτρεχε τόσο τον δημόσιο (δημοτική σύμβουλος Αθηνών και βουλευτής με τη ΝΔ), όσο και τον ιδιωτικό της βίο (Υπήρξε παντρεμένη με τον διευθυντή φωτογραφίας της Φίνος Φιλμ, Αριστείδη Καρύδη-Φουκς, καθώς και με τον διαφημιστή Γιώργο Δόξα με τον οποίο παντρεύτηκε όταν ήταν 25 ετών). Η ίδια είχε χαρακτηρίσει τη σχέση τους ως τον πιο έντονο έρωτα της ζωής της, παρά το γεγονός ότι της προκάλεσε πόνο. «Πιστεύω ότι ο πιο δυνατός μου έρωτας, που με πόνεσε κιόλας, ήταν με τον Αριστείδη Καρύδη-Φουκς… Έκανε μία δήθεν απόπειρα αυτοκτονίας και το έφαγα το παραμυθάκι εγώ κι έτσι παντρευτήκαμε», είχε εξομολογηθεί η ηθοποιός. Ξεχωριστή θέση στην καριέρα της κατείχε και η συνεργασία της με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα. Η εξαιρετική χημεία που είχαν στις κοινές τους εμφανίσεις, τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο, δημιούργησε κατά καιρούς φήμες για προσωπική σχέση μεταξύ τους, κάτι που η ίδια είχε ξεκαθαρίσει πως δεν συνέβαινε. «Ηταν ταλαντούχος, αλλά πανδύσκολος άνθρωπος ο Λάμπρος και καθόλου του τύπου μου» Η καλλιτεχνική της παρουσία δεν περιορίστηκε μόνο στην υποκριτική, καθώς είχε και αξιόλογες φωνητικές ικανότητες, γεγονός που την οδήγησε να συμμετάσχει στη σημαντική μουσικοθεατρική παράσταση «Οδός Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι.

Ελένη Κοκοβίκου

Ανάμεσα στις σημαντικότερες στιγμές της κινηματογραφικής της πορείας ξεχωρίζει η συμμετοχή της στην ταινία του Γιώργου Τζαβέλλα «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα» το 1965. Στο πλευρό του Γιώργου Κωνσταντίνου δημιούργησε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και αγαπημένα ζευγάρια του ελληνικού σινεμά. Οι ρόλοι της Ελένης και του Αντώνη Κοκοβίκου παραμένουν μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς, ενώ πολλές ατάκες της ταινίας έχουν ενσωματωθεί στη λαϊκή κουλτούρα. Η επανάσταση της Ελενίτσας με το περιβόητο "Σκασμός εσύ Αντωνάκη μου" που παραμένει διαχρονικό μέχρι και σήμερα
Η "οικία Κοκοβίκου" στην Πλάκα _ Το σπίτι των Κοκοβίκων είναι τριώροφο 266 τμ. _Τριπόδων 32 και Ραγκαβά) όπου έμεναν ο Αντωνάκης και η Ελενίτσα. Χτίστηκε γύρω στο 1800 και αποτελεί πλέον διατηρητέο μνημείο. Θεωρείται ένα από τα παλαιότερα σπίτια της Αθήνας. Πρόκειται για παραδοσιακό λαϊκό αρχοντικό της οθωνικής περιόδου, με ξύλινο χαγιάτι και εσωτερική αυλή. Το κτίριο έχει αναστηλωθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού και μετατρέπεται σε ειδικό χώρο προβολής ταινιών και πολιτιστικό κέντρο, ενώ στο εσωτερικό του έχουν αποκαλυφθεί σημαντικές αρχαιότητες.

Με λόγια γεμάτα αγάπη και νοσταλγία, ο ηθοποιός αναφέρθηκε στη Μάρω Κοντού, στην αγαπημένη του Ελενίτσα σε επιγραμματική ανάρτηση "Αντίο Ελενίτσα μου. Άλλα είχαμε συμφωνήσει__Μεγάλη παράκληση. Δεν είμαι σε θέση να απαντήσω σε όλα αυτά τα τηλεφωνήματα. Καταλαβαίνω απόλυτα τη δουλειά σας αλλά παρακαλώ να καταλάβετε κι εμένα. Έφυγε μια σπουδαία φίλη. Μια σπουδαία κυρία. Όλα τα άλλα δεν έχουν κανένα νόημα. Ούτε οι βαρύγδουπες δηλώσεις ούτε τίποτα. Η Μάρω ήταν και θα είναι ένα αγαπημένο πρόσωπο". Η ανάρτηση συνοδεύτηκε από μία πρόσφατη κοινή φωτογραφία, πιασμένοι αγκαλιά.

Η μητέρα μου _εξομολογήθηκε σε συνέντευξη με πίεζε να δώσω εξετάσεις για την Εθνική Τράπεζα, εγώ ακολούθησα τον δρόμο της καρδιάς μου, που με οδήγησε αρχικά στον χορό και στη συνέχεια στην ηθοποιία. Παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισα, δεν το μετάνιωσα. "Στην οικογένειά μου έχουμε κάμποσους τραπεζικούς: την αδελφή μου, τα ανίψια μου, πολλούς συγγενείς. Είναι άνθρωποι ισορροπημένοι, ευτυχείς, έζησαν σε ένα σταθερό και ασφαλές περιβάλλον. Όμως δεν είχαν την τύχη να πετάξουν, όπως εγώ. Σε κάθε παράσταση πετάς, φεύγεις από την καθημερινότητα. Το θέμα είναι να κάνεις ωραία προσγείωση το επόμενο πρωί. Αυτό προσπάθησα πολύ να το κατακτήσω. Και το κατάφερα" Με την υποκριτική χάρηκε αμέτρητες επιτυχίες. Τις ελάχιστες αποτυχίες τις διαχειρίστηκε με ψυχραιμία. _Η “Δεσποινίς Μαργαρίτα”, το 2013, ήταν η μεγαλύτερη. Μόλις δεκαπέντε μέρες ανέβηκε η παράσταση. Μετά δεν πάτησε άνθρωπος. Στενοχωρήθηκα, αλλά μετά έκανα την αυτοκριτική μου και κατάλαβα τι είχε πάει στραβά. Ενδεχομένως ήταν λάθος το θέατρο, λάθος η χρονική στιγμή ή και η σκηνοθεσία. Βέβαια, πάνω απ’ όλα λάθος ήμουν εγώ, δικό μου το φταίξιμο. Και μια, και δυο, και τρεις αποτυχίες σε μια καριέρα εβδομήντα ετών δεν είναι πολλές. Απλώς πικραίνεσαι γιατί ξόδεψες πολλή ψυχή.

"Αλήθεια, πώς αισθάνεστε όταν βλέπετε ταινίες σας στην τηλεόραση;", την είχαν ρωτήσει στο τέλος μιας συνέντευξης. "Ευχάριστα, σαν να βλέπω παλιές φωτογραφίες. Σκέφτομαι πως υπήρξα πιο νέα και πιο ευτυχής, γιατί εκείνες οι εποχές ήταν πιο ανάλαφρες. Όμως δεν είμαι πολύ της νοσταλγίας, δεν στέκομαι στο χθες. Το ένα μου πόδι πατάει στο σήμερα και το άλλο στο αύριο. Τι λες, δεν κάθεσαι να φάμε μαζί; Εχω μαγειρέψει γεμιστές ντομάτες με κιμά σήμερα. Τις περισσότερες συνταγές τις έχω μάθει από τη γιαγιά μου. Η αδελφή μου κάνει υπέροχα σμυρναίικα σουτζουκάκια, όπως η μαμά μου. Ποτέ δεν τα πέτυχα. Τα φτιάχνω, αλλά δεν είναι ίδια…».

Φιλμογραφία 🎥

• 1956 Κυνηγώντας τον έρωτα          
• 1958 Ο άνθρωπος του τρένου Τζένη
• 1960 Έγκλημα στο Κολωνάκι Ζανέτ Φλωρά
• Έγκλημα στα παρασκήνια Έλενα Παυλίδη
• Τρεις κούκλες κι εγώ Ντόλυ
• Τα κίτρινα γάντια Ρένα Καλλιγαρίδη
• Ένας Δον Ζουάν για κλάματα κ. Δελλή
• Στην πόρτα της Κολάσεως Μάρω
• 1961 Αντιγόνη Ισμήνη
• Αλίμονο στους νέους Ρίτα
• 1962 Ο άντρας της γυναίκας μου Λουλού
• 1963 Ο τρίτος δρόμος Νόρα Σαγιάννη
• Ο φίλος μου ο Λευτεράκης Φωφώ Βλάσση
• Το κάθαρμα Μάγδα (Μαρκησία)
• Οι καθώς πρέπει Ελένη
• Kibarlar
• 1964 Ο κράχτης Γιούλα Μπογκοσιάν
• Η Σωφερίνα Λιλή Χαριδήμου
• Κραυγή τραγουδίστρια
• 1965 Η γυνή να φοβήται τον άνδρα Ελένη Κοκοβίκου
• Υιέ μου... υιέ μου Ρένα Παπασάββα
• Ο επαναστάτης Άννα Αποστόλου
• 1966 Οι στιγματισμένοι Έφη
• Αχ!.. Και να 'μουν άντρας Στέλλα / Αλέκος
• Μια γυναίκα κατηγορείται Ελεονώρα Δενδρινού
• 1967 Ο αχόρταγος Λένα Καμπάνταη-Χρυσάφη
• Δημήτρη μου... Δημήτρη μου πελάτισσα νυχτερινού κέντρου
• Ο γεροντοκόρος Μαίρη Αγγελίδου
• Ο πουλημένος άνθρωπος Βάνα Ζαπάντη
• Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι Μαίρη Χατζηθωμά-Κωνσταντινίδου
• 1968 Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη Μπιάνκα
• Καπετάν φάντης μπαστούνι Μαρίνα Γιαννά
• Οικογένεια Χωραφά Μαρίκα Χωραφά
• Μπροστά στην αγχόνη Στέλλα Λιβά
• 1969 Ο μπλοφατζής Έλλη / Μιράντα
• Ο τζαναμπέτης Βέρα Ρογγάλη
• 1970 Κρίμα το μπόι σου Δανάη Ροδανά
• Ένας τρελός γλεντζές ρεσεψιονίστ ξενοδοχείου
• Οι τρεις ψεύτες Λίζα Πλωμάρη
• 1971 Πίσω μου σ' έχω σατανά Εύα
• Ο φαφλατάς Τζίνα Ρόζα
• Της ζήλειας τα καμώματα Χριστίνα Κάραλη
• Η κρεβατομουρμούρα Κούλα Τσιβλίκη
• 1972 Επτά χρόνια γάμου Έφη Φωτίου
• Συμμορία εραστών Έλενα Βαγιάνου
• 1979 Ο φαλακρός μαθητής υπουργός
• 1980 Ο ποδόγυρος Μαριάννα Δερμούζου
• Γεύση από Ελλάδα χήρα
• 1981 Ο Λαμπρούκος μπαλαντέρ Ρένα Σκουλαρίκου
• Το μεγάλο κανόνι Μάρθα Απαλοχέρη
• Τα καμάκια Μάρω Κοντού
• 1985 Ένα σενάριο είναι η ζωή μας   Γιαβρόγλου
• 2012 Αν...     Ελενίτσα Κοκοβίκου

Θεατρικές παραστάσεις

σεζόν | παράσταση | ρόλος | θίασος | θέατρο | σκηνοθέτης

• Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1955/1956 _Ο άρχοντας 💫 Γ' κοπέλα 💫 Εθνικό Θέατρο 💫Κτήριο Τσίλερ Κωστής Μιχαηλίδης
• Θεατρική Περίοδος 1955/1956 _Μήδεια χορός 💫Εθνικό Θέατρο 💫περιοδεία 💫Αλέξης Μινωτής
• 1956/1957 💫Ιφιγένεια η εν Αυλίδι 💫Χορός Εθνικό Θέατρο _Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου 💫Κωστής Μιχαηλίδης
• 1957/1958 💫Ιφιγένεια η εν Αυλίδι Χορός 💫Εθνικό Θέατρο 💫Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου 💫Κωστής Μιχαηλίδης
• 1958/1959 💫Ιφιγένεια η εν Ταύροις 💫Κορυφαία 💫Εθνικό Θέατρο  | Επίδαυρος _      Κωστής Μιχαηλίδης
•  1959/1960 💫Ρομανσέρο 💫Ρολάντα Ουστάριτς  💫Θίασος Δημήτρη Χόρν  | Θέατρο Κεντρικό _Δημήτρης Χορν + Μηνάς Χρηστίδης
• 1961/1962 💫Ταξιδιώτης χωρίς αποσκευές 💫Βαλεντίνη 💫Θίασος Δημήτρη Χόρν | Κεντρικό _Δημήτρης Χορν
• 1961/1962 💫Θωμάς ο δίψυχος 💫 Μαγδαληνή | Θίασος Δημήτρη Χόρν  | Θέατρο Κεντρικό _Δημήτρης Χορν
• 1963/1964 💫Η χήρα μου κι εγώ: κωμωδία σε 3 πράξεις και 4 εικόνες Τζούντυ Κίμπαλ | Θέατρο Γκλόρια 💫Μιχάλης Μπούχλης
• 1964/1965 💫Καληνύχτα έρωτα 💫Λένα Πετράλη _Θίασος Δημήτρη Μυράτ | Θέατρο Αθηνών _Δημήτρης Μυράτ
• 1971/1972 💫Μια Γαλλίδα σε τιμή ευκαιρίας 💫Θίασος Μάρως Κοντού-Γιάννη Βόγλη-Γιάννη Βογιατζή |     Θέατρο Βρετάνια | Αντώνης Αντωνίου
• 1983/1984 💫Τι είδε ο υπηρέτης 💫Κυρία Πρέντις  _Απλό Θέατρο  _ Αντώνης Αντύπας
• 1985/1986 💫Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται Γκάμπυ _Θάνος Μαρτίνος _Θέατρο Καλουτά 💫Κώστας Ασημακόπουλος

 

 

Ανεβαίνει πάλι το "Χάσαμε τη Θεία Στοπ"

Ο Γιώργος Διαλεγμένος έκλεισε τα 86+ χρόνια του και το παλεύει ακόμη. Απόφοιτος του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν (1962), ξεκίνησε σαν ηθοποιός, έγραψε αρκετά βιβλία _Σε φιλώ στη μούρη, Μάνα, μητέρα, μαμά, Λόγω φάτσας, Η νύχτα της κουκουβάγιας,  Άπαντα τα θεατρικά: Τόμος Α'+Β', Λόγω φάτσας, Nothing for Nothing, Bella Venezia κά που έχουν γίνει και μεγάλες θεατρικές επιτυχίες, ενώ έχει σκηνοθετήσει και κάποια δικά του θεατρικά έργα. Το "Μάνα, μητέρα, μαμά" έκλεισε 45+ χρόνια _έκανε πρεμιέρα το1980 στο Θέατρο Πειραιά σε σκηνοθεσία Τάκη Βουτέρη και στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίστηκαν οι Ντενίζ Μπαλτσαβιά (Μάνα), Γιώργος Διαλεγμένος (Σωτηράκης), Μπάμπης Αλατζάς (Μεμάς), Σόνια Χαλκιά (Βαρβάρα) και Μαίρη Ραζή (Μπέμπα) και από τότε ανέβηκε πάνω από 20 φορές, μπορεί και περισσότερες.

Το έργο εξελίσσεται στην περίοδο της μεταπολίτευσης, όπου το φαινόμενο της αντιπαροχής αλλάζει το τοπίο της Αθήνας, επιδρώντας στις σχέσεις των ανθρώπων. Μια ηλικιωμένη μητέρα, παρά τις δυνατές αντιστάσεις της, πείθεται από το γιο της και δίνει το σπίτι της αντιπαροχή. Με αυτή την κρίσιμη απόφασή της, παρόλο που η ίδια νοιώθει να μετατρέπεται σε "βάρος" για τους οικείους της, παραδίδει τη σκυτάλη στην επόμενη γενιά. Ρηξικέλευθος και αντισυμβατικός ως άνθρωπος και  καλλιτέχνης

Στο θέμα μας: Το αριστούργημα του Γιώργου Διαλεγμένου, "Χάσαμε τη Θεία Στοπ" _μετά την επιτυχία στο νέο θέατρο ΦΙΛΙΠ, στην Αθήνα (Θάσου 11 & Δροσοπούλου Κυψέλη _σε μια γειτονιά με πλούσια θεατρική ιστορία) ... συνεχίζει με περιοδεία σε όλη την Ελλάδα, σε σκηνοθεσία Χρήστου Τριπόδη. Ο Θανάσης και η Ουρανία ζουν πάντα μέσα στη μιζέρια, τη φτώχεια και τη γκρίνια στο Γκάζι της δεκαετία του ‘50. Στο διπλανό τους δωμάτιο, βρίσκεται η κατάκοιτη και ετοιμοθάνατη θεία στην κληρονομιά της οποίας στηρίζουν όλες τους τις ελπίδες για μια καλύτερη ζωή. Ένας καβγάς. Μια λάθος κίνηση. Ένας θάνατος που έρχεται νωρίτερα απ’ ότι έπρεπε. Όμως, η πολυπόθητη λύση δεν έρχεται ποτέ. Αντίθετα, ο θάνατος γίνεται ο σπινθήρας για μια μεγάλη έκρηξη, αποκαλύπτοντας με σκληρό χιούμορ τις ψευδαισθήσεις, τις ενοχές και τα αδιέξοδα των ηρώων.

Θυμίζουμε πως η πρώτη ιστορική παράσταση του "Χάσαμε τη Θεία Στοπ"  ανέβηκε Οκτώβρη 1975 από το Θέατρο "Στοά" σε σκηνοθεσία του Θανάση Παπαγεωργίου
Ο κριτικός θεάτρου, Κώστας Γεωργουσόπουλος, έχει πει για τον Γιώργο Διαλεγμένο: "Ο Γιώργος Διαλεγμένος έπεσε σαν μετεωρίτης στη θεατρική μας αγορά. Και αποδείχτηκε πάμφωτος γαλαξίας που απλώς υποδύθηκε τον κομήτη για να μας παραπλανήσει. Νομίζω πως αυτή η παρομοίωση ερμηνεύει σχεδόν αποκαλυπτικά τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί στο χώρο των θεατρικών μας συναλλαγών αυτό ο λαϊκός είρωνας… Ο Διαλεγμένος έγραψε μόνο αριστουργήματα. Δεν υπάρχει αδιάφορο, μέτριο ή αμφιλεγόμενο έργο του. Σπάνιο φαινόμενο στο παγκόσμιο θέατρο"

"Χάσαμε τη Θεία Στοπ": στο Αμφιθέατρο "Θανάσης Βέγγος" και σε όλη την Ελλάδα

Συντελεστές

• Κείμενο: Γιώργος Διαλεγμένος
• Σκηνοθεσία: Χρήστος Τριπόδης
• Σκηνικά – Κοστούμια: Μαρία Φιλίππου
• Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
• Βοηθός Σκηνοθέτη: Λυδία Σγουράκη
• Εικαστική Επιμέλεια: Βαλεντίνο Βαλάσης
• Καλλιτεχνική διεύθυνση: Χρήστος Τριπόδης
• Δημόσιες σχέσεις: Μαργαρίτα Δρούτσα
• Παραγωγή: Εταιρεία Θεατρικών Παραγωγών «ΜΕΘΕΞΙΣ» – Χρήστος Τριπόδης
• Οι τεθλιμμένοι συγγενείς (αλφαβητικά):
• Βίβιαν Κοντομάρη
• Νατάσσα Κοτσοβού
• Φωτεινή Μπαξεβάνη
• Γιώργος Σουξές
• Χρήστος Τριπόδης
• Αγνή Χιώτη
• Μαζί τους οι: Βασίλης Γιαννέλος, Βαλεντίνο Βαλάσης
• Στην παράσταση ακούγεται ηχογραφημένη η φωνή της Χρύσας Ρώπα
• Διάρκεια: 100 λεπτά (με διάλειμμα)
• Κατάλληλο για άνω των 12 ετών

Γιώργος Διαλεγμένος __ένα κόσμημα επιστρέφει

Συνέντευξη
Όταν άρχισα να γράφω τη “Θεία Στοπ”, λέει ο Γιώργος Διαλεγμένος, είχα αρχίσει να φεύγω σιγά σιγά από το θέατρο. Προσπάθησα να γράψω με την προτροπή της γυναίκας μου, της έλεγα διάφορες ανοησίες και γελούσε και μου λέει “γιατί δεν κάθεσαι να τα γράψεις;” Τι να γράψω; Εγώ μολύβι έπιασα μετά τα 25 γιατί ήμουν ιδιαίτερα κακός μαθητής. Δεν διάβαζα, δεν με ενδιέφερε το σχολείο καθόλου. Δεν είμαι σίγουρος αν έχω βγάλει το δημοτικό σχολείο.  Εγώ του Γεωργουσόπουλου του έλεγα πάντα "κόψε κάτι να συμφωνήσω". Και γελούσαμε. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που με είδε στο θέατρο, το 1972. Παίζαμε την "Τρέλα" του Αντρέγιεφ, σε θέατρο της οδού Τρικόρφων, και είχε έρθει. Αφού ψιλοέθαψε την παράσταση, με ξεχώρισε. Από τότε μέχρι που έκλεισε τα μάτια του, είχαμε κάνει μόνο μία συνάντηση! Και δεν τον πήρα πραγματικά ποτέ να τον ευχαριστήσω, γιατί αρχίζει ένα αλισβερίσι περίεργο, που εμένα δεν μου αρέσει. Οι Έλληνες συγγραφείς νομίζω –με τη μικρή μου πείρα– ότι δεν ξέρουν να γράφουν διαλόγους, γράφουν όπως σκέφτονται, δεν γράφουν όπως σκέφτεται ο ήρωάς τους.
Αγαπούσα τη συγγραφή μέχρι που ζούσε ο Λευτέρης (Βογιατζής), από εκεί και έπειτα έχασα το ενδιαφέρον μου. Έχω πεθυμήσει πραγματικά να δω ένα έργο κλασικό, κανονικά, με κοστούμια, σκηνικό, μουσική, υπόθεση. Τώρα έχει καταντήσει το θέατρο, όπως λέω, "Ενοικιάζεται αίθουσα θεατρική για δύο απογευματινές παραστάσεις με πρωινό. Δωρεάν ξενάγηση στα καμαρίνια». Δεν είναι θέατρο αυτό. Στην Ελλάδα λέει «ό,τι δηλώσεις είσαι».

– Ερώτηση Ποιος ήταν ο λόγος της άνθησης των θεατρικών συγγραφέων στην εποχή σας –ενδεικτικά αναφέρω τους Καμπανέλλη, Αναγνωστάκη, Κεχαΐδη – Χαβιαρά, Σκούρτη– και ποια είναι τα χαρακτηριστικά της σημερινής εποχής;

 Το μόνο που ξέρω να πω είναι ότι οι Έλληνες συγγραφείς –νομίζω, με τη μικρή μου πείρα– δεν ξέρουν να γράφουν διαλόγους, γιατί έχουν πάρει τη σκυτάλη από τους προηγούμενους. Τι εννοώ; Ότι οι Έλληνες συγγραφείς γράφουν όπως σκέφτονται, δεν γράφουν όπως σκέφτεται ο ήρωάς τους. Γι’ αυτό και δεν μ’ αρέσει ο Σαίξπηρ, καθόλου. Διότι βάζει τον Άμλετ που είναι 20 χρόνων, που δεν έχει βγει ποτέ από το παλάτι, να λέει τα πιο φιλοσοφημένα πράγματα, και δεν με πείθει. Ένα 20χρονο να λέει "να ζει κανείς ή να μη ζει"; Να υποφέρει άδικης τύχης; Ένα 20χρονο παιδί λέει φιλοσοφίες του Σαίξπηρ, ο οποίος είναι κορυφή ποιητική. Σε όλες τις δουλειές ψάχνω να βρω το θέμα. Αλλά δεν με ενδιαφέρει τόσο πολύ η ιδέα. Η ιδέα εξαντλείται μέσα σε δυο σελίδες. Σε όλα τα έργα μου, μετά τις πρώτες σελίδες με πάει αλλού το κείμενο, ούτε ξέρω πού. Όπως το έργο μου, "Nothing for nothing", που χωρίς να το θέλω με πήγε σε ένα φινάλε και σε μια κατάσταση απαγορευτική να παιχθεί. Κατάλαβα ότι δεν ελέγχω το έργο, το έργο με ελέγχει σε όλα.

– Είχατε την τύχη να ανεβάσουν έργα σας σπουδαίοι σκηνοθέτες, όπως ο Λευτέρης Βογιατζής. Οι νέοι καταξιωμένοι σκηνοθέτες δεν αγαπούν το σύγχρονο ελληνικό έργο;

– Έχω την εντύπωση ότι τους δυσκολεύει πολύ, γιατί θα είναι απόλυτα ελεγχόμενο από τον Έλληνα θεατή του. Ενώ άμα πάρεις ένα ξένο έργο, το κάνεις όπως θέλεις, το βλέπει ο κόσμος, τελείωσε. Αν έχω βγάλει ένα κακό όνομα στο θέατρο είναι επειδή θέλω να ελέγχω τι κάνει ο σκηνοθέτης. Με τον Λευτέρη είχαμε ομηρικές μάχες, γιατί έβαζε δικά του πράγματα μέσα. Ο Βογιατζής μού είχε απόλυτη εμπιστοσύνη, αλλά ήταν κάπως εγωιστής. Ας πούμε, ήθελε να αλλάξει το φινάλε "Οχι, λέω, δεν θα ανοίξουμε αυλαία αν βάλεις το δικό σου φινάλε, γιατί φεύγεις από το πνεύμα του έργου". Μπορεί να ήταν και καλύτερο, αλλά ήθελα να είναι αυτό που έχω σκεφτεί εγώ. Αν έχω βγάλει ένα κακό όνομα στο θέατρο είναι επειδή θέλω να ελέγχω τι κάνει ο σκηνοθέτης. Με τον Λευτέρη είχαμε ομηρικές μάχες, γιατί έβαζε δικά του πράγματα μέσα

– Πώς νιώθετε που το "Θεία Στοπ" ανεβαίνει συνεχώς, 50 χρόνια πια μετά τη συγγραφή του;

– Όταν έγραψα το έργο, μου λέει η γυναίκα μου "δώσ’ το σε δύο-τρία θέατρα". Το δίνω στον Κουν, στον Παπαγεωργίου, στον Ληναίο, αν θυμάμαι καλά και στον Ευαγγελάτο. Το πέταξαν. Έπειτα από δύο-τρία χρόνια μού τηλεφωνεί ο Παπαγεωργίου. Του το έδωσα και άρχισε πρόβες. Έστελνε σημειώματα στις εφημερίδες, αλλά δεν τα έβαζε κανένας. Και λέω στον Θανάση "άσε, θα κοιτάξω εγώ τι θα κάνω". Παίρνω την παρέα μου όλη και γράφαμε στους τοίχους "Χάσαμε τη Θεία, χάσαμε τη Θεία, χάσαμε τη Θεία. Στοπ". Οι περισσότεροι νόμιζαν ότι ήταν σύνθημα απ’ τη χούντα, «ρε παλικάρι, πάτε να μας αιματοκυλίσετε πάλι;» έλεγαν. Μια γυναίκα μού είχε πει "αχ, παιδάκι μου, αυτό που γράφει έπρεπε όλες οι μάντρες να το γράφουν".
"Γιατί, λέω, γιαγιά, τι διαβάζεις;". "Χάσαμε τα Θεία, Στοπ!", απαντάει. Όταν κάναμε πρεμιέρα, γράφαμε μετά "Θέατρο Στοά, Θέατρο Στοά, Θέατρο Στοά" και πήγαν οι πρώτοι δέκα περίεργοι. Μη σ’ τα πολυλογώ, μέχρι να κλείσει η εβδομάδα δεν έβρισκες θέση. Βγαίνουν οι κριτικές, ο Γεωργουσόπουλος έγραψε έναν ύμνο, ότι είμαι ο καινούργιος Τσέχοφ και κάτι τέτοια. Τσαντίστηκα τότε, δεν μπορούσα να είμαι ο καινούργιος Διαλεγμένος; Με κολάκεψε βέβαια.