Marcela Rodríguez *Mujer Metralleta*

Ένα συγκινητικό μνμ πήρα τις προάλλες από τη Mára, μια compañera από τη Χιλή που είχα γνωρίσει σε μια μπριγάδα τη δύσκολη período especial του νησιού της επανάστασης Era octubre, tenia que ser octubre, Marcela Rodríguez voló a la eternidad celeste. Mar como te decian en el barrio de las olas, hasta las gaviotas te nombraban. Fuiste tu la valiente que no temblo frente a las balas de los fascistas que no entendieron tu cruzada santa. Combatiste de la unica forma posible, en esas circunstancias la vía armada era el único camino para enfrentar al genocida de Pinochet _ σημείωνε

Η Mára "κάποτε"

Ήταν Οκτώβριος —δεν θα μπορούσε παρά να είναι Οκτώβρης— όταν Marcela Rodríguez πέταξε προς την ουράνια αιωνιότητα. Mar —όπως σε αποκαλούσαν στη γειτονιά των κυμάτων— ακόμα και οι γλάροι πρόφεραν το όνομά σου. Ήσουν η θαρραλέα που δεν λύγισες μπροστά στις σφαίρες των φασιστών, στον ιερό σου αγώνα. Πολέμησες με τον μόνο δυνατό τρόπο· υπό εκείνες τις συνθήκες, ο ένοπλος αγώνας ήταν ο μόνος δρόμος για να αντιμετωπίσεις τον γενοκτόνο Πινοσέτ.
                     Marcela Rodríguez

Marcela Rodríguez Valdivieso, conocida como La Mujer Metralleta, fue una militante del Movimiento Juvenil Lautaro en los años 90 en Chile. En estos días es importante recordar el rol de mujeres que tomaron armas para liberar a su país. La lucha es y será siempre el camino correcto contra el fascismo y el imperialism
Γνωστή ως "La Mujer Metralleta" _Η Γυναίκα με το Πολυβόλο
Προτού προχωρήσω στην επική της ιστορία με τραγικό τέλος, να πω για το όπλο της __όχι το πολυβόλο, αλλά το πολιτικό της: και αυτό δεν ήταν άλλο από την ατομική τρομοκρατία. Η ίδια αισθανόταν πως είχε όλα τα δίκια με το μέρος της παλεύοντας σε μια χώρα με συμβιβασμένο τον υποκειμενικό παράγοντα

                   Λατινική Αμερική

·     ·     Ενώ το πλουσιότερο 10% συγκεντρώνει το 34,2% του συνολικού εισοδήματος, το φτωχότερο 10% μόλις που συγκεντρώνει το 1,7%.  Περίπου 162 εκατομμύρια άνθρωποι (25,5%) ήταν εγγεγραμμένοι ως ζώντες σε συνθήκες εισοδηματικής φτώχειας το 2024, ενώ 62 εκατομμύρια (9,8%) παρέμειναν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας.

• Το 28% των νέων ηλικίας μεταξύ 20 και 24 ετών δεν είχαν ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 2023, με ένα χάσμα 37 ποσοστιαίων μονάδων μεταξύ των υψηλότερων και χαμηλότερων εισοδηματικών πεντημόριων.
• Οι γυναίκες ηλικίας μεταξύ 20 και 59 ετών ανέφεραν ποσοστά φτώχειας και ακραίας φτώχειας 20,6% και 5,4% αντίστοιχα, ενώ οι άνδρες στην ίδια ηλικιακή ομάδα εμφάνισαν πολύ χαμηλότερα ποσοστά σε αυτές τις κατηγορίες, στο 16,7% και 4,4%.
• Λιγότερο από το 40% των ατόμων με αναπηρίες, ηλικίας 15 έως 59 ετών, αποτελούν μέρος του εργατικού δυναμικού. Ωστόσο, το ποσοστό αυτό εκτιμάται στο 75% μεταξύ των ατόμων αυτής της ηλικίας χωρίς αναπηρίες.
• Η εισοδηματική φτώχεια στις αγροτικές περιοχές είναι 38% και στις αστικές περιοχές 22,8%. Όσον αφορά την ακραία φτώχεια, τα ποσοστά είναι 17,4% και 8,1% και στις δύο περιπτώσεις.
• Μεταξύ των αυτοχθόνων πληθυσμών, τα ποσοστά φτώχειας και ακραίας φτώχειας είναι 40,5% και 15,9% αντίστοιχα. Αντιθέτως, αυτά τα ποσοστά είναι 17,7% και 4,8% μεταξύ των ανθρώπων στην περιοχή που δεν αυτοπροσδιορίζονται ούτε ως ιθαγενείς ούτε ως αφρικανικής καταγωγής.

Δείτε Με αφορμή το φασιστικό πραξικόπημα στη Χιλή

Ευθύς εξαρχής να ξεκαθαρίσουμε: η θέση μας __που σαν ΚΚΕ, υπήρξε πάντα ξεκάθαρη __με την ευκαιρία και της εδώ δράσης της 17 Νοέμβρη κά. σχετικών οργανώσεων *Επαναστατικός Αγώνας* κλπ. _δείτε ΚΟΜΕΠ  Ποιον εξυπηρετεί αυτή η δράση, με αυτήν τη μορφή; Ποιος ωφελείται και ποιος χάνει; Αυτά είναι μερικά ερωτήματα που μπορεί ιστορικά να έχουν απαντηθεί, ωστόσο επανέρχονται με δεδομένο ότι αστοί δημοσιολόγοι βρίσκουν την ευκαιρία - πατώντας σε τέτοια γεγονότα - να ξεσπαθώσουν σε βάρος της οργανωμένης μαζικής δράσης του Κινήματος. Να ρίξουν λάσπη στο ΚΚΕ συνδέοντας τη μαρξιστική - λενινιστική ιδεολογία με την προβοκατόρικη δράση διαφόρων μηχανισμών. Να συνδέσουν την «ατομική τρομοκρατία» με τη μαζική λαϊκή επαναστατική πάλη για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων και την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της και όχι «χτυπήματα» που αποτελούν βούτυρο στο ψωμί της άρχουσας τάξης. Πουθενά, βεβαίως, στην αστική προπαγάνδα δεν υπάρχει, ούτε υποψία, για την κατασκευή ή τη χρήση τέτοιων μηχανισμών από τα αστικά κράτη, τις μυστικές και φανερές κατασταλτικές υπηρεσίες τους, ιδιαίτερα στην εποχή του ιμπεριαλισμού. Και ας έχουν ομολογήσει οι ίδιοι οι Αμερικανοί ότι χρησιμοποιούν τέτοια κατασκευάσματα με δήθεν αριστερό ή δήθεν αντιιμπεριαλιστικό πολιτικοϊδεολογικό υπόβαθρο, για δικούς τους σκοπούς, και αν δε βρίσκουν τέτοια, τα στήνουν. Θυμίζουμε πως ο Τζ. Μπους (πατέρας) είχε ομολογήσει μετά το χτύπημα στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης το 2003, ότι η CIA είχε οργανική σύνδεση με την "Αλ Κάιντα". Τελικά Η τρομοκρατία τέτοιων μηχανισμών αποδυναμώνει το λαϊκό κίνημα, δυσκολεύει την ταξική πάλη, ενισχύει την κρατική τρομοκρατία ενάντια στο λαό. Προσφέρει σπουδαίες υπηρεσίες στον καπιταλισμό και την εξουσία του. Όχι μόνο σήμερα στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο, αλλά από την εποχή που το εργατικό κίνημα απέκτησε επαναστατική κοσμοθεωρία και οργάνωση. Γι' αυτό και οι Μαρξ, Ένγκελς και Λένιν ήταν φανατικοί πολέμιοί της.
Η ατομική τρομοκρατία είναι εχθρός της ταξικής πάλης, της επαναστατικής διαδικασίας. Έτσι την αντιμετωπίζει το κομμουνιστικό κίνημα από τη γέννησή του, από την εποχή των Μαρξ - Ενγκελς, αλλά και αργότερα του Λένιν. Από την εποχή ακόμη των κλασικών του μαρξισμού, οι μυστικές υπηρεσίες είτε οργάνωναν, είτε χρησιμοποιούσαν μηχανισμούς και πρόσωπα για «τρομοκρατική δράση» σε όφελος των κυρίαρχων τάξεων.

Marcela Rodríguez Valdivieso —
Αγωνίστρια της MAPU-Lautaro, "επαναστάτρια και σύμβολο μιας γενιάς που επέλεξε να συνεχίσει τον αγώνα μετά την τυπική αποχώρηση του Πινοσέτ, σε αντίθεση με αυτούς που διαπραγματεύτηκαν με τη δικτατορία— Για τους αστούς ήταν η Γυναίκα με το Πολυβόλο ένα προσωνύμιο που αποσκοπούσε στο να την υποβιβάσει σε φιγούρα νοσηρής, εντυπωσιοθηρικής περιέργειας και να ποινικοποιήσει την εικόνα της. Για τον λαό, ωστόσο, η Marcela ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό: ένα όνομα χαραγμένο στη μνήμη της εξέγερσης όσων αντιλαμβάνονταν ότι η λεγόμενη μετάβαση δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η διατήρηση του καθεστώτος Πινοσέτ χωρίς τον ίδιο τον Πινοσέτ" __Mára Η Marcela γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1953 στο Σαντιάγο και μεγάλωσε στη Villa Sur, μια εργατική γειτονιά στο νότιο τμήμα της πρωτεύουσας. Τα παιδικά της χρόνια διαμορφώθηκαν από το παράδειγμα της οικογένειάς της· ο πατέρας της, πρώην συνδικαλιστής ηγέτης, της δίδαξε την ιστορία των εργατικών κινημάτων της Χιλής και του κόσμου από πολύ νωρίς. Στο σχολείο Alfonso Matte και αργότερα στην Técnica Femenina N°3 _Τεχνική Σχολή Γυναικών 3 στο San Miguel, η Marcela απέκτησε τα εφόδια που —όπως θα έλεγε αργότερα— της επέτρεψαν να «ερμηνεύει τον κόσμο».
Στη Χιλή της δεκαετίας του 1960 —μια εποχή που χαρακτηριζόταν από κοινωνικές ζυμώσεις και την πολιτικοποίηση της νεολαίας— εντάχθηκε στη Federación Juventud Unidad (FJU) και συμμετείχε τόσο σε ένα συγκρότημα λαϊκής μουσικής όσο και σε μια θεατρική ομάδα.
Το 1968 εντάχθηκε στην Κομμουνιστική Νεολαία, συμμετέχοντας ενεργά στην εκστρατεία που θα οδηγούσε τον Salvador Allende στην προεδρία. Θυμόταν εκείνα τα χρόνια ως μια περίοδο έντονης πολιτικής δράσης, όταν η πολιτική συζητιόταν στους δρόμους και οι εφημερίδες υπερασπίζονταν με μάχες σώμα με σώμα. Η 11^η Σεπτεμβρίου 1973 άλλαξε την πορεία της ζωής της. Μετά το πραξικόπημα, η Marcela προσπάθησε να ανασυντάξει τους συναγωνιστές στη γειτονιά της, αλλά η καταστολή και ο τρόμος είχαν παραλύσει πολλούς. Παρόλα αυτά, αρνήθηκε να υποχωρήσει: προσέφερε καταφύγιο σε διωκόμενους, οργάνωσε τη διανομή παράνομων φυλλαδίων και έγραφε συνθήματα σε λεωφορεία και δημόσιες τουαλέτες — μικρές πράξεις που, μέσα σε ένα κλίμα θανάτου και καταδόσεων, θα μπορούσαν να κοστίσουν τη ζωή σε έναν άνθρωπο. Το 1974, γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο (Universidad Técnica del Estado _UTE), όπου συνέχισε τη μοναχική της αντίσταση εν μέσω συνεχούς παρακολούθησης και καταστολής. Η δικτατορία έπληξε άμεσα την οικογένειά της: η αδελφή της συνελήφθη και μεταφέρθηκε στο Στάδιο κι από κει στον ουρανό. Χωρίς εκπαίδευση στην παρανομία και με πενιχρά μέσα, η Μαρσέλα επέμεινε στη δράση της, συντάσσοντας φυλλάδια σε μια παλιά γραφομηχανή και διανέμοντάς τα κάτω από εξαιρετικά επικίνδυνες συνθήκες. Παντρεύτηκε το 1976, αλλά η θλίψη σημάδεψε ξανά τη ζωή της: δύο από τις κόρες της πέθαναν λίγους μόλις μήνες μετά τη γέννησή τους, το 1976 και το 1978. Αυτή η οδυνηρή εμπειρία ενίσχυσε την αφοσίωσή της στον επαναστατικό αγώνα. Εκείνα τα χρόνια εντάχθηκε στο Movimiento de Acción Popular Unitario _MAPU, συνεργαζόμενη με πολιτιστικά κέντρα που προωθούσαν τη λαϊκή οργάνωση μέσω της τέχνης, του θεάτρου και της πολιτικής διαπαιδαγώγησης.

Το 1982, μετά από την οπορτουνιστική στροφή της πλειοψηφίας και τη διάσπαση του κόμματος, προσχώρησε στο MAPU-Lautaro, μια οργάνωση που υποστήριζε ανοιχτά τον ένοπλο αγώνα και υπηρέτησε στις πολιτοφυλακές της, αργότερα εντάχθηκε στο FRPL, συμμετέχοντας σε πολυάριθμες δράσεις κατά της δικτατορίας και, στη συνέχεια, κατά του καθεστώτος της Concertación που προέκυψε από διαπραγματεύσεις. Η πεποίθησή της ήταν σαφής: η φτώχεια, η εκμετάλλευση και η ισχύς του μεγάλου κεφαλαίου δεν θα εξαφανίζονταν με τη διαπραγματευόμενη επιστροφή στη «δημοκρατία».
                     
σσ. κάποιες διευκρινήσεις για τις παραπάνω οργανώσεις:
Το Movimiento Juvenil Lautaro (MJL), Κίνημα Νεολαίας Lautaro, γνωστό και απλά ως MAPU Lautaro, ήταν μια χιλιανή πολιτικοστρατιωτική οργάνωση με κυρίαρχη την μαρξιστική-λενινιστική και σοσιαλιστική ιδεολογία και ορισμένες πολιτικο-ιδεολογικές επιρροές που συνδέονταν με τη χριστιανική αριστερά. Προήλθε ως μια αποσχισθείσα ομάδα του χριστιανοσοσιαλιστικού πολιτικού κόμματος MAPU, το οποίο αναδείχθηκε ως ο πιο επαναστατικός και ριζοσπαστικοποιημένος τομέας της. Το MJL ήταν μια από τις αντάρτικες οργανώσεις που αγκάλιασαν και νομιμοποίησαν τον ένοπλο αγώνα για την ανατροπή της δικτατορίας του Πινοσέτ. Μέχρι την έναρξη της Μετάβασης στη Δημοκρατία το  1990, το MAPU Lautaro διατήρησε τη δέσμευσή του στην εξεγερσιακή πορεία, πραγματοποιώντας πολυάριθμες δράσεις μέσων ενημέρωσης με μεγάλη απήχηση, οι οποίες τελικά κορυφώθηκαν με την διάλυσή του από την αστυνομία με τη σύλληψη του κύριου πολιτικού ηγέτη του, Guillermo Ossandón Cañas. Οι αστυνομικές υπηρεσίες της περιόδου θεωρούσαν το Κίνημα Νεολαίας Lautaro ως μία από τις πιο δραστήριες και παραγωγικές ένοπλες οργανώσεις των πρώτων χρόνων της δημοκρατικής μετάβασης, εκτοπίζοντας έτσι το νεοσύστατο MIR-EGP-PL και το παρακμάζον FPMR (Αυτόνομο). Μία από τις κύριες δράσεις του Κινήματος Νεολαίας Lautaro έλαβε χώρα το 1990, όταν δέκα από τα μέλη του, με επικεφαλής την περί ης ο λόγος Marcela Rodríguez Valdivieso, διέσωσαν τον Marcos Ariel Antonioletti, ο οποίος εξέτιε ποινή για το θάνατο τριών αστυνομικών, από το Νοσοκομείο Sótero del Río. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, συγκρούστηκαν με το προσωπικό φύλαξης του κρατουμένου, με αποτέλεσμα τον θάνατο τεσσάρων αξιωματικών της Χωροφυλακής __δείτε αναλυτικά για τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο εδώ    

Κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος του 1988, η Μαρσέλα και οι σύντροφοί της παρέμειναν στους δρόμους, οπλισμένοι και έτοιμοι να αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο ο Πινοσέτ να αρνηθεί να αναγνωρίσει τα αποτελέσματα. Όταν όμως ο δικτάτορας αποδέχτηκε την ήττα του και η Concertación* ανέλαβε την εξουσία, η επίθεση των μέσων ενημέρωσης και του πολιτικού κατεστημένου κατά της οργάνωσης Lautaro ήταν άμεση: παρουσιάστηκαν ως εγκληματίες, «δολοφόνοι αστυνομικών» και ληστές. Η απόφασή τους να μην ευθυγραμμιστούν με το κυρίαρχο consensus τούς κόστισε ακριβά, οδηγώντας τους στην απομόνωση.
σσ. * Concertación de Partidos por la Democracia — Συνασπισμός Κομμάτων για τη Δημοκρατία: Ένας οπορτουνιστικός συνασπισμός που ιδρύθηκε το 1988 και ηγήθηκε της μετάβασης της Χιλής στη δημοκρατία. Κυβέρνησε τη χώρα αδιάλειπτα από το 1990 έως το 2010 με τέσσερις προέδρους: τον Patricio Aylwin, τον Eduardo Frei Ruiz-Tagle, τον Ricardo Lagos και την Michelle Bachelet. Το 2013 τον διαδέχθηκε Nueva Mayoría _Νέα Πλειοψηφία, ο οποίος συγκέντρωσε κόμματα όπως το Χριστιανοδημοκρατικό, το Σοσιαλιστικό, το Κόμμα για τη Δημοκρατία και το Κομμουνιστικό, μεταξύ άλλων, που υποστήριξε τη δεύτερη κυβέρνηση της Michelle Bachelet (2014-2018) __δείτε και Ριζοσπάστης.

Η Marcela συμμετείχε σε "ανακτήσεις" —ενέργειες απαλλοτρίωσης αγαθών— με στόχο τη χρηματοδότηση του κινήματος και την αναδιανομή πόρων στις εργατικές γειτονιές. Κοτόπουλα, παιχνίδια, εσώρουχα, προφυλακτικά ή ακόμα και κρέας αν βρισκόταν για τους εορτασμούς της 18^ης Σεπτεμβρίου, ο στόχος ήταν να καλυφθούν οι ανάγκες του κόσμου και να προσδοθεί πολιτικός χαρακτήρας στην αλληλεγγύη. Παράλληλα, οργάνωναν εκστρατείες σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία, αμφισβητώντας το ηθικό κύρος της Εκκλησίας και καταγγέλλοντας τα δομικά αίτια της εφηβικής εγκυμοσύνης.__σσ. Εθνική γιορτή της Χιλής για να τιμήσει την ανακήρυξη του συλλογικού οργάνου που σχηματίστηκε για να διοικήσει προσωρινά και να λάβει μέτρα για την άμυνά του (1810).
Στις 14 Νοεμβρίου 1990 —επί διακυβέρνησης Patricio Aylwin, ο οποίος στο παρελθόν είχε υποστηρίξει το πραξικόπημα— η Marcela συμμετείχε στην ένοπλη επιχείρηση απελευθέρωσης του Marco Ariel Antonioletti, που προαναφέραμε. Στη σύγκρουση που ακολούθησε η Marcela δέχτηκε μοιραίο τραύμα στη σπονδυλική στήλη που την άφησε παράλυτη. Ο άνδρας που είχε διασωθεί, ωστόσο, προδόθηκε από έναν σοσιαλιστή αγωνιστή και συνεργάτη της αστυνομίας, τον Juan Carvajal Trigo, ο οποίος τον παρέσυρε στο σπίτι του με ψευδή προσχήματα. Εκεί πράκτορες τον δολοφόνησαν πυροβολώντας τον στο μέτωπο την ώρα που κοιμόταν. Δεκαετίες αργότερα, ο πληροφοριοδότης κατέλαβε υψηλόβαθμες θέσεις στον τομέα της επικοινωνίας στις κυβερνήσεις της Concertación, συμπεριλαμβανομένης της διεύθυνσης της Secom επί προεδρίας Michelle Bachelet. Λαμβάνοντας παχυλό μισθό, ο Carvajal υπηρετεί μέχρι σήμερα ως σύμβουλος επικοινωνίας την κυβέρνηση του Boric, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση της δημόσιας εικόνας των αξιωματούχων της — γεγονός που αποκαλύπτει τη στενή πολιτική και ηθική συνέχεια ανάμεσα στην τρέχουσα κυβέρνηση και το καθεστώς των "30 ετών".
Μετά την επιχείρηση, η Marcela συνελήφθη και φυλακίστηκε. Κατά τη διάρκεια της κράτησής της, υποβλήθηκε σε απομόνωση σε κελί χωρίς παράθυρα, βιάστηκε βασανίστηκε και της στερήθηκε η ιατρική περίθαλψη. Μόνο η παρέμβαση του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού εξασφάλισε τη μεταφορά της σε άλλη εγκατάσταση, αν και η κατάστασή της ήταν ήδη κρίσιμη. Ακόμη και υπό δημοκρατικό καθεστώς, καταδικάστηκε από στρατοδικεία —ένα βίαιο παράδειγμα της θεσμικής συνέχειας του πινοσετισμού— και της αρνήθηκαν τη θεραπεία αποκατάστασης.

1990
Από τον δρόμο, αρκετοί ένοπλοι χωροφύλακες διακρίνονται στον 4ο όροφο του Νοσοκομείου Λοιμωδών Νοσημάτων Lucio Córdova... «Να η γυναίκα με το πολυβόλο», σχολιάζει ένας άντρας, προσπαθώντας να εξηγήσει το θέαμα. Η αλήθεια είναι ότι η Marcela βρίσκεται σε αναπηρικό καροτσάκι με αναπηρία που υπερβαίνει τα δύο τρίτα της συνολικής σωματικής της ικανότητας. Μεταξύ άλλων, πρέπει να της εισάγεται καθετήρας από μια τρύπα στον αφαλό της κάθε τρεις ώρες για να αδειάζει την κύστη της, και κάθε εργαλείο που χρησιμοποιείται πρέπει να χειρίζεται με εξαιρετική προσοχή. Διαφορετικά, μπορεί να προσβληθεί από ουρολοιμώξεις που, αν παραταθούν, θα μπορούσαν να προκαλέσουν δηλητηρίαση αίματος και θάνατο. Σήμερα, είναι 48 ετών, μόλις έκλεισε τα 48 της, και εκτίει ποινή φυλάκισης 10 ετών και μιας ημέρας από στρατιωτικό δικαστήριο. Είναι χρόνια παραπληγική__στις 14 Νοεμβρίου 1990, όταν συνελήφθη τραυματισμένη, έγινε το κακό... Κατά τη διάρκεια της μακράς προφυλάκισής της στο Νοσοκομείο της Χωροφυλακής, δεν της δόθηκε καμία ευκαιρία αποκατάστασης.
Μια βασανιστική νοοτροπία που υποβάλλει τους κατηγορούμενους σε αμέλεια, στην οποία, παρεμπιπτόντως, δεν έχει αποδειχθεί τίποτα περισσότερο από αυτό που η ίδια παραδέχεται, τη συμμετοχή της στην απόδραση ενός κρατουμένου - μια αιτία για την οποία στη Χιλή κάποιος καταδικάζεται γενικά σε 541 ημέρες φυλάκισης. Παρόλο που θα μπορούσαν να είχαν αντιστρέψει εν μέρει την κατάσταση της υγείας της, δεν το έκαναν: «Ένα άτομο με αναπηρία στην κατάστασή μου, με εντατική, συνεχή και μόνιμη θεραπεία για μερικούς μήνες, μπορεί να μάθει να ντύνεται μόνο του, να αποκτά δύναμη στα χέρια του για να μεταφέρεται από το αναπηρικό καροτσάκι στο κρεβάτι και αντίστροφα... Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να είχαν επιτευχθεί, αλλά ο ένας χρόνος και οι τρεις μήνες προφυλάκισης και η αδυναμία λήψης άμεσης θεραπείας στις φυλακές της Χωροφυλακής εμπόδισαν τη θεραπεία μου», λέει η Marcela Rodríguez στην επιστολή με την οποία ζητά προεδρική χάρη - την οποία εξακολουθεί να περιμένει - με ημερομηνία 19 Οκτωβρίου 1999. Κατά τη διάρκεια της ίδιας κράτησης, προκειμένου να καλυφθούν οι βασικές της ανάγκες, της δόθηκε ένας καθετήρας που εισήχθη μόνιμα στην κύστη της, ένα διάλυμα που μπορεί να εφαρμοστεί για περιορισμένο χρονικό διάστημα, αλλά το οποίο εφαρμόστηκε σε αυτήν για αρκετούς μήνες, με αποτέλεσμα τη γενική ρήξη των οργάνων της.
Το 1999, η κυβέρνηση του Eduardo Frei Ruiz-Tagle σφράγισε τη μοίρα της: της προσφέρθηκε η ελευθερία της με αντάλλαγμα την αποχώρησή της από τη χώρα. Αυτή η «αυτοεξορία» ήταν, στην πραγματικότητα, μια πολιτική εκτόπιση — μια απέλαση που δρομολογήθηκε από εκείνους που διαχειρίζονταν την κληρονομιά της δικτατορίας.
Η Marcela Rodríguez ενσαρκώνει εκείνη την επαναστατική πρωτοπορία που αρνήθηκε να αποδεχθεί το σύμφωνο της ήττας ή τον διαμελισμό των μεριδίων εξουσίας μεταξύ των παλαιών και νέων διαχειριστών του κεφαλαίου. Η ζωή της —που σημαδεύτηκε από την πεποίθηση ότι ο αγώνας δεν τελειώνει με την υπογραφή συμφωνιών, αλλά με την κατάργηση των εκμεταλλευτικών δομών— αποτελεί υπενθύμιση για τις νέες γενιές: ο κοινωνικός μετασχηματισμός δεν επιτυγχάνεται στις αίθουσες του Κοινοβουλίου ή μέσα από παρασκηνιακές συναινέσεις των ελίτ, αλλά μέσα από την αποφασιστική, συνειδητή δράση των λαών που αγωνίζονται. Οι προγραμματικοί περιορισμοί της MAPU-Lautaro δεν αναιρούν τη βαθιά σημασία της κληρονομιάς της. Σε μια εποχή που η μετάβαση χαιρετιόταν ως «εθνική συμφιλίωση», η Marcela συνέχιζε να αγωνίζεται ενάντια στην τυραννία του κεφαλαίου, διατηρώντας άσβεστη τη φλόγα ενός επαναστατικού πνεύματος που αρνιόταν να υποκύψει στις υποσχέσεις της αστικής τάξης πραγμάτων.
Η Marcela Rodríguez Valdivieso πέθανε στην Ιταλία, μακριά από την πατρίδα της, στην εξορία που της επέβαλαν όσοι πρόδωσαν τον λαϊκό αγώνα. Στις τελευταίες της στιγμές, η καρδιά της χτυπούσε στον ρυθμό της μεγαλειώδους γενικής απεργίας «Bloqueemos Todo» — μιας στάσης αντίστασης απέναντι στον γενοκτονικό πόλεμο στην κατεχόμενη Παλαιστίνη και στο καθεστώς της Meloni. Ένα κύμα αγώνων σε όλο τον κόσμο σημάδεψε τις τελευταίες της μέρες. Ωστόσο, το όνομά της —όπως και τόσων άλλων αγωνιστών που αρνήθηκαν να υποστείλουν τις σημαίες τους— θα ζει στη συλλογική μνήμη: ως παρηγοριά για τους καταπιεσμένους και ως ζωτική αρτηρία για τον λαό της. Την αποχαιρετούμε με υψωμένες γροθιές: μέχρι τη νίκη, πάντα.
                             ¡H.lV.S!! *Mujer Metralleta*___Mara

ΗΠΑ VS “Axis of evil”: από το colt στην κρατική τρομοκρατία

“Ακήρυχτος πόλεμος“: Η οπλοκατοχή και, κυρίως, η οπλοχρησία στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει λάβει από χρόνια διαστάσεις επιδημίας. Το πιο εύκολο πράγμα είναι να προμηθευτεί κάποιος, ακόμη και ανήλικα παιδιά, ένα όπλο… Η Αμερική έχει παράδοση στη βία. Οι ηγέτες και τα Μέσα Ενημέρωσης φροντίζουν να συντηρούν το φόβο και ο φόβος φροντίζει για τα υπόλοιπα. Τα όπλα βρίσκονται κάτω από τα μαξιλάρια, είναι απελπιστικά διαθέσιμα και έτοιμα προς χρήση», ακόμη και από ανήλικα παιδιά… Τα θύματα ειρήνης φτάνουν τις 11.000+ κάθε χρόνο… Γιατί εκεί και όχι σε άλλες χώρες με το ίδιο ποσοστό οπλοκατοχής; Η παθολογία της βίας και η κουλτούρα των όπλων είναι αμερικάνικα κοινωνικοπολιτικά φαινόμενα που έχουν πάρει αδιανόητες διαστάσεις. Ο γνωστός ντοκιμαντερίστας Μάικλ Μουρ έχει αποδείξει ότι δε φοβάται να σοκάρει με την αλήθεια, ούτε πτοείται από τις αντιδράσεις των συμπατριωτών του.
Τώρα βάζει το μαχαίρι στο κόκαλο και ψάχνει εξηγήσεις. Με διεισδυτικό ρεαλισμό και καυστικό χιούμορ ψάχνει να βρει μια κρυμμένη αλήθεια σ’ έναν πολιτισμό που έχει φτάσει στα όρια της τρέλας. Τίτλοι αρχής. Πρώτη σεκάνς Μάικλ Μουρ (αφηγητής): _Ήταν μια συνηθισμένη μέρα για την Αμερική. Οι αγρότες ασχολούνται με τη σοδειά, ο γαλατάς μοίραζε το γάλα, ο ταχυδρόμος τα γράμματα και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ βομβάρδιζε μια άλλη χώρα_ Bowling for Columbine Ντοκιμαντέρ για την οπλοχρησία στις ΗΠΑ σσ. η “σφαγή στο Κολομπάιν”, αφορά ένα πραγματικό γεγονός όπου δύο νεαροί μαθητές σκότωσαν χωρίς λόγο ένδεκα συμμαθητές και έναν καθηγητή τους. Ευκαιρίας δοθείσης: Σαν σήμερα 25-Φεβ-1836, ο Αμερικανός εφευρέτης Samuel Colt (Σάμιουελ Κολτ) κατοχυρώνει την πατέντα για το ομώνυμο όπλο που έμελλε να επηρεάσει όχι μόνο την εξέλιξη της οπλοτεχνίας αλλά και την ίδια την κοινωνική και πολιτική φυσιογνωμία της χώρας του. Το εμβληματικό περίστροφο Colt, εμφανίζεται σε κλασικές ταινίες Western με σενάρια εκδίκησης και γρήγορη δράση, με το περίστροφο Colt Navy να βρίσκεται στο επίκεντρο εμβληματικών αναμετρήσεων υψηλών διακυβευμάτων.

18 Μαΐου 2018_ Πυροβολισμοί στο λύκειο Σάντα Φε του Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών. Δέκα νεκροί και 13 τραυματίες. Ο μακελάρης υπό κράτηση και η αστυνομία τον αναγνώρισε ως τον 17χρονο μαθητή του ίδιου σχολείου, Δημήτριο Παγουρτζή (πατριωτάκι από το Μουζάκι Καρδίτσας). Σύμφωνα με την “Houston Chronicle”, ήταν οπλισμένος με κυνηγετικό, με πιστόλι, μια κοντόκανη καραμπίνα και αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς. Πριν από την εισβολή στο σχολείο πόσταρε στο Facebook μπλουζάκι που γράφει “Born to Kill” _γεννημένος να σκοτώνει και λατρεύει τα όπλα. Στο Instagram, ακολουθεί λογαριασμούς που σχετίζονται με τα όπλα (“sickguns”, “gunspictures”, Guns Fanatics, Guns Lovers, Guns Glory κλπ). Επίσης μία φωτογραφία μαύρης καμπαρντίνας, την οποία φορούσε κατά τη διάρκεια του μακελειού, διακοσμημένη με “διάφορα”, όπως Σιδηρούς Σταυρός (το υψηλότερο παράσημο ανδρείας των SS και του γερμανικού στρατού στον 2^ο παγκόσμιο). Συμμαθητές του ανέφεραν ότι συχνά ο Παγουρτζής έπεφτε θύμα bullying, τόσο από μαθητές, όσο και από καθηγητές. Στη σελίδα του στο Facebook έλεγε ότι σχεδίαζε να καταταχθεί στο στρατό το 2019. 

Ο Τραμπ, με μόνο λίγες ώρες στον Λευκό Οίκο, ανακάλεσε με προεδρικό διάταγμα την εντολή του προκατόχου του, Τζο Μπάιντεν, που μόλις πριν 6 μέρες είχε αφαιρέσει την Κούβα από την απαράδεκτη και αυθαίρετη λίστα της Ουάσιγκτον με τα "κράτη – χορηγούς της τρομοκρατίας" __Αφού την είχε διατηρήσει εκεί και στα 4 χρόνια της θητείας του…
Ο Α’ Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚ Κούβας και Πρόεδρος της χώρας, Μιγκέλ Ντιάς Κανέλ, αναφερόμενος στην κατάπτυστη αυτή απόφαση σημείωσε: «Είναι μια πράξη αλαζονείας και περιφρόνησης της αλήθειας, που δεν προκαλεί έκπληξη και έχει σκοπό (…) να ενδυναμώσει τον βάρβαρο πόλεμο κατά της Κούβας. Πρόκειται για πράξη κοροϊδίας και κατάχρησης, που επιβεβαιώνει την απαξίωση των λιστών και των μονομερών μηχανισμών καταναγκασμού της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών».
Μιλώντας για τα ακραία μέτρα οικονομικού αποκλεισμού που είχε επιβάλει κατά της Κούβας ο Τραμπ στην προηγούμενη θητεία του, τον Γενάρη του 2021, και τα οποία διατήρησε στην τετραετία της και η κυβέρνηση Μπάιντεν, ο Κανέλ τόνισε ότι «στόχος ήταν να προκαλέσει ελλείψεις στον κουβανικό λαό και σημαντική αύξηση του μεταναστευτικού ρεύματος από τη χώρα μας προς τις Ηνωμένες Πολιτείες». Κλείνοντας, ξεκαθάρισε ότι «η νόμιμη και ευγενής υπόθεση του λαού μας θα επικρατήσει και θα νικήσει ξανά».
Με την απόφαση Τραμπ θα επανέλθουν τουλάχιστον 78 καταστροφικές και εκτελεστικές ενέργειες – κυρώσεις και το λεγόμενο κεφάλαιο III του νόμου Helms-Burton (που επιβάλλει κυρώσεις και σε χώρες που συναλλάσσονται με την Κούβα). Βέβαια, και με την κίνηση της τελευταίας στιγμής της θητείας Μπάιντεν ο βασικός πυρήνας του πολύμορφου βάρβαρου υπερεξηντάχρονου αποκλεισμού που έχει επιβληθεί από τις ΗΠΑ στην Κούβα παρέμενε αναλλοίωτος. Ο επικεφαλής της Εθνοσυνέλευσης της Λαϊκής Εξουσίας της Κούβας, Εστεμπάν Λάζο, επεσήμανε ότι η απόφαση του Τραμπ "είναι αντίθετη με τη διαρκή και σταθερή απαίτηση του κουβανικού λαού και της συντριπτικής πλειοψηφίας της διεθνούς κοινότητας".

“Axis of evil _άξονας του κακού”

Ο όρος επινοήθηκε από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους, αρχικά προσδιορίζοντας Ιράν-Ιράκ και  Βόρεια Κορέα ως έθνη που χρηματοδοτούν την τρομοκρατία και αναζητούν όπλα μαζικής καταστροφής.  Αργότερα, αυτός ο κατάλογος επεκτάθηκε ώστε να συμπεριλάβει χώρες όπως η Κούβα (αυτό παραμένει μέχρι σήμερα ως δικαιολογία για επίθεση με κάθε μέσο ενάντια στο νησί της Επανάστασης), η Λιβύη και η Συρία. Χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει ως πόλεμο κατά της τρομοκρατίας την εισβολή στο Ιράκ το 2003, ενώ σήμερα περιλαμβάνει επίσης Κίνα και Ρωσία. Εν ολίγοις ό,τι κατά τους ιμπεριαλιστές αντιτίθεται στην αυτοκρατορία τους. Θυμίζουμε πως ο Ρέιγκαν έδωσε ομιλία το 1982 αποκαλώντας την τότε Σοβιετική Ένωση “αυτοκρατορία του κακού”

Μια εικόνα χίλιες λέξεις – Οι δύο κόσμοι

Το τραγικό φαινόμενο της οπλοχρησίας στις ΗΠΑ
Όλο και δραματικότερες διαστάσεις προσλαμβάνει στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής το φαινόμενο χρήσης όπλων, όχι μόνο από ενήλικες αλλά  εκ μέρους μαθητών κι άλλων ανήλικων παιδιών, βασικά σε σχολεία, αλλά και μέσα στα σπίτια _η είδηση “και πάλι ακούστηκαν πυροβολισμοί στο σχολείο”… απολογισμός: νεκροί (τόσοι) ­ – τραυματίες (αριθμός) ή “ο δράστης πυροβόλησε τους γονείς του” _στο σπίτι του ανακαλύφθηκε ένα πραγματικό οπλοστάσιο με αυτοσχέδιες βόμβες και χειροβομβίδες. Τα τραγικά αυτά περιστατικά δε φαίνεται να έχουν τελειωμό… Και η διαπίστωση: “Τα παιδιά του έθνους αλληλοσκοτώνονται…”.

• Πάνω από 200 εκατομμύρια όπλα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής βρίσκονται σε χέρια ιδιωτών. Σχεδόν το 35% των οικογενειών έχει στην κατοχή του ένα όπλο, ενώ στην Πολιτεία Ορεγκον 53%, με πάνω από 1,2 εκατομμύρια παιδιά να έχουν ελεύθερη πρόσβαση σε όπλα. Σχετικά, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, δεν είναι σε θέση να βοηθήσει καμιά διαφωτιστική καμπάνια ανάμεσα στα παιδιά και ιδιαίτερα όταν αυτή γίνεται από την NRA (σσ. National Rifle Association ένας από τους πιο ισχυρούς πολιτικούς οργανισμούς στις ΗΠΑ, που ιδρύθηκε το 1871, με κύριο σκοπό την υπεράσπιση των δικαιωμάτων στην οπλοκατοχή. Λειτουργεί ως λόμπι κατά του ελέγχου των όπλων, υποστηρίζοντας ότι η οπλοφορία καθιστά τη χώρα ασφαλέστερη). Θα πρέπει ιδιαίτερα να τονιστεί το γεγονός ότι το 80% αυτών που έχουν στην κατοχή τους όπλα μεγάλωσαν σε οικογένειες που επίσης διέθεταν τέτοια. Η NRA “δεν είναι καμιά φιλική κυνηγετική οργάνωση, αλλά συνεργάτης των κατασκευαστών όπλων…”.
• Στις σελίδες του Ιντερνετ, στη βάση σχετικών πληροφοριών που υπάρχουν, μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής έχουν πλημμυρίσει από νόμιμα στρατιωτικά όπλα… Στο μεταξύ, “φανατικοί εραστές όπλων” δηλώνουν ότι στην κατοχή τους βρίσκονται μέχρι και 50 όπλα. Ταυτόχρονα, στο Ιντερνετ δεν απουσιάζουν καθόλου και οι πληροφορίες σχετικά με τις δυνατότητες μετατροπής των όπλων σε αυτόματα, καθώς και ανάλογες για εκπαίδευση σ’ αυτά. Πολλοί από τους μικρούς δολοφόνους ομολόγησαν ότι πήραν μέρος σε μια τέτοια εκπαίδευση. Σε πολλές Πολιτείες ήδη επιτρέπεται σε δεκάχρονα αγόρια να έχουν στην κατοχή τους και να χρησιμοποιούν ημιαυτόματα επιθετικά όπλα. Σε καταστήματα αθλητικών ειδών, χωρίς κανένα πρόβλημα, μπορεί κανείς για λιγότερα από 100$ ν’ αποκτήσει ένα. Και η NRA, όπως αναφέρεται, υποστηρίζει την τάση αυτή ξοδεύοντας πάρα πολλά εκατομμύρια δολάρια για την παρεμπόδιση αυστηρότερων νόμων.

ΗΠΑ: περισσότεροι από τα τροχαία
οι θάνατοι παιδιών και εφήβων από όπλα

Το 2023 σημειώθηκαν πάνω από 400 πυροβολισμοί από παιδιά, με την ένοπλη βία να επηρεάζει δυσανάλογα τους μαύρους νέους και όσους βρίσκονται σε περιοχές υψηλής φτώχειας, με πολλά περιστατικά να οφείλονται στην πρόσβαση σε μη ασφαλισμένα πυροβόλα όπλα μια τάση που χαρακτηρίζεται ως #NotAnAccident από την Everytown Research & Policy.

• Θάνατοι: Το 2022, υπήρξαν 2.526 θάνατοι από όπλα μεταξύ παιδιών 1-17 ετών, κατά μέσο όρο σχεδόν 7 ανά ημέρα. Πυροβολισμοί σε σχολεία: από τον Ιανουάριο του 2026, έχουν ήδη σημειωθεί τουλάχιστον 15 περιστατικά πυροβολισμών σε σχολικούς χώρους, με αποτέλεσμα 5 θανάτους και 5 τραυματισμούς. Τα μαύρα παιδιά επηρεάζονται δυσανάλογα, με τα ποσοστά ανθρωποκτονιών με όπλα να είναι 24 φορές υψηλότερα για τους μαύρους εφήβους (15-34) σε σύγκριση με τους λευκούς συνομηλίκους τους. Πολλά περιστατικά αφορούν μη ασφαλισμένα όπλα στο σπίτι, γεγονός που οδηγεί σε εκκλήσεις για αυστηρότερους νόμους για την Πρόληψη της Πρόσβασης των Παιδιών (CAP) _”φωνή βοώντος”.
• Οι πυροβολισμοί σε σχολεία στις Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν στα μέσα του 19^ου αιώνα και ήταν “σχετικά ασυνήθιστοι” μέχρι τα τέλη του 20ού. Από τη δεκαετία του 1960 έως τη δεκαετία του 1980, οι θανατηφόροι πυροβολισμοί σε σχολεία συνέβαιναν σπάνια, με τους περισσότερους να αφορούν ένα ή δύο θύματα. Ωστόσο, από τη δεκαετία του 1990, η συχνότητα και η θνησιμότητα τέτοιων περιστατικών έχουν αυξηθεί, με τη σφαγή στο Λύκειο Κολουμπάιν το 1999, η οποία είχε ως αποτέλεσμα 16 θανάτους, συμπεριλαμβανομένων των δραστών, να αναφέρεται συχνά ως σημείο καμπής στην κάλυψη των μέσων ενημέρωσης και στην αντίληψη του κοινού για τους πυροβολισμούς στα σχολεία, με τις πολιτικο-κοινωνικές συζητήσεις γύρω από τη βία των νέων να μην οδηγούν πουθενά.
• Μεταξύ 2000 και 2022, περισσότερες από 300 ένοπλες επιθέσεις σε σχολεία σημειώθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, τις περισσότερες φορές με πολλαπλούς θανάτους. Η πλειονότητα των περιστατικών περιλαμβάνει 2-3 θανάτους, ένας αριθμός “υψηλού προφίλ” αντιπροσωπεύει σημαντικό %. Περιστατικά μαζικών θυμάτων έχουν συμβεί συχνότερα σε λύκεια και πανεπιστήμια παρά σε δημοτικά, αν και μερικές από τις πιο θανατηφόρες περιπτώσεις αφορούσαν νεότερους μαθητές: όπως στα Sandy Hook (14-Δεκ-2012 ένοπλος εισέβαλε στο δημοτικό σχολείο, σκότωσε 20 μαθητές και 6 μέλη του διδακτικού προσωπικού και στη συνέχεια αυτοκτόνησε) Virginia Tech (μαζική ένοπλη επίθεση του 2007, η οποία περιελάμβανε δύο επιθέσεις στην πανεπιστημιούπολη του Πολυτεχνικού Ινστιτούτου της Βιρτζίνια και του Virginia Tech, όπου προπτυχιακός φοιτητής, σκότωσε 32 άτομα και τραυμάτισε 17 άλλα πριν αυτοκτονήσει, ενώ 6 άλλοι τραυματίστηκαν πηδώντας από τα παράθυρα για να ξεφύγουν) και Robb Elementary (μαζική ένοπλη επίθεση στο δημοτικό σχολείο Uvalde _2022, στο Τέξας, όπου ο 18χρονος Salvador Ramos, πρώην μαθητής εκεί, πυροβόλησε θανάσιμα 19 μαθητές και 2 καθηγητές, ενώ τραυμάτισε άλλους 18).

Η επανάληψη των πυροβολισμών στα σχολεία έχει προκαλέσει συζήτηση για μια σειρά θεμάτων, όπως η νομοθεσία για τα πυροβόλα όπλα, η φροντίδα ψυχικής υγείας, η κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης και τα μέτρα ασφάλειας των σχολείων. Οι απαντήσεις _μακριά από την ουσία του προβλήματος περιλαμβάνουν την εφαρμογή σχολικών αξιωματικών, ασκήσεις lockdown και ενεργού σκοποβολής, ανιχνευτές μετάλλων και, σε ορισμένες πολιτείες, νόμους που επιτρέπουν στο προσωπικό των σχολείων να οπλοφορεί. Οι νομοθετικές προτάσεις τόσο σε ομοσπονδιακό όσο και σε πολιτειακό επίπεδο ποικίλλουν, από διευρυμένους ελέγχους ιστορικού και περιορισμούς ηλικίας έως μέτρα που επιτρέπουν δράση σε ένοπλους εκπαιδευτικούς.

Αριθμός επιθέσεων με όπλα σε σχολεία στις ΗΠΑ |  αριθμός νεκρών

·     2000                        20         6

·     2001                         6          5

·     2002                         6          8

·     2003                         5          6

·     2004                        21         1

·     2005                        11        13

·     2006                        13        10

·     2007                        10        41

·     2008                        15        17

·     2009                        10         4

·     2010                        14         7

·     2011                        12        10

·     2012                        12        41

·     2013                        26        19

·     2014                        35        15

·     2015                        22        23

·     2016                        20        10

·     2017                        18        19

·     2018                        43        43

·     2019                        61        20

·     2020                        21        10

·     2021                        36        18

·     2022                        53        49

·     2023                        60        39

·     2024                        56        28

·     2025                        68        36

·     Σύνολο              642 

                                     Για την ιστορία
Ο Σάμουελ Κολτ (Samuel Colt) __1814-1862, ήταν Αμερικανός εφευρέτης και κατασκευαστής όπλων. Ως νέος θαλασσοπόρος που ταξίδευε για την Καλκούτα, χάραξε ένα ξύλινο μοντέλο πυροβόλου που αργότερα έγινε το διάσημο όπλο χειρός το επονομαζόμενο revolver _ελληνικά “περίστροφο”, με έναν μεταλλικό κύλινδρο υποδοχών για σφαίρες (μύλος), ο οποίος περιστρεφόταν κατά μία θέση κάθε φορά που ο κόκορας σηκωνόταν. Το 1835 ο Κολτ πατεντάρισε το σχέδιο και το 1836, που ιδρύθηκε η εταιρία Patent Arms Manufacturing Company στο Paterson, το ρεβόλβερ βγήκε στην παραγωγή. Αργότερα ο Κολτ σχεδίασε τρεις ακόμη τύπους όπλων χειρός, όπως και δύο τουφέκια. Το 1847 η κυβέρνηση παρήγγειλε χίλια κομμάτια για τον πόλεμο ενάντια στο Μεξικό. Το 1855 ο Κολτ κατασκεύασε νέο εργοστάσιο στο Χάρτφορντ, που έγινε και το μεγαλύτερο ιδιωτικό εργοστάσιο παραγωγής όπλων του κόσμου, όπου ανέπτυξε μια γραμμή παραγωγής βασισμένη στην ξεχωριστή κατασκευή των διαφόρων μερών και στην τελική τους συναρμολόγηση χρησιμοποιώντας μηχανές και κατάφερε να παραγάγει εκατόν πενήντα όπλα την ημέρα μέχρι το 1856. Το ρεβόλβερ χρησιμοποιούνταν εκτενώς κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου πολέμου στην Αμερική και μέχρι το θάνατό του ο Κολτ είχε παραγάγει πάνω από τετρακόσιες χιλιάδες, ενώ το 1880 το “peacemaker” έγινε θρύλος στην άγρια Δύση. Το 45άρι ημιαυτόματο πιστόλι του ήταν το τυπικό  κατά τη διάρκεια του Α΄ και Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και παρέμεινε το επίσημο όπλο των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ μέχρι το 1984. Η εφεύρεση έγινε σε μια περίοδο κατά την οποία η βιομηχανική πρόοδος, η εδαφική επέκταση και οι εσωτερικές πολιτικές κόντρες στις ΗΠΑ διαμόρφωναν ένα νέο ιστορικό τοπίο.

Μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 19^ου αιώνα, τα περισσότερα φορητά πυροβόλα ήταν μονόβολα. Ύστερα δλδ από κάθε πυροδότηση απαιτούνταν εκ νέου γέμιση της κάννης με πυρίτιδα και βολίδα, διαδικασία αργή και περιοριστική. Αν και είχαν προηγηθεί πειραματικές απόπειρες δημιουργίας όπλων πολλαπλών βολών, η πρακτική τους αξιοπιστία ήταν χαμηλή και η κατασκευή τους περίπλοκη. Η συμβολή του Κολτ έγκειται στον επιτυχή συγχρονισμό του περιστρεφόμενου κυλίνδρου με τον μηχανισμό όπλισης και, κυρίως, στη δυνατότητα παραγωγής του όπλου με τυποποιημένα, ανταλλάξιμα εξαρτήματα.

Η καινοτομία του, συνεπώς, δεν ήταν μόνο μηχανική αλλά και βιομηχανική. Το πρώτο μοντέλο, γνωστό ως Colt Paterson, κατασκευάστηκε στο Νιου Τζέρσεϊ. Η χρήση του στις συγκρούσεις των Texas Rangers με τους ιθαγενείς Κομάντσι στις αρχές της δεκαετίας του 1840 κατέδειξε την πρώτη αποτελεσματικότητά του, ενώ η δυνατότητα έξι διαδοχικών βολών χωρίς επαναγέμιση παρείχε σαφές τακτικό πλεονέκτημα σε έφιππες μονάδες, ιδίως σε συγκρούσεις με ταχεία κίνηση. Η εμπειρία αυτή λειτούργησε ως άτυπη “δοκιμή πεδίου”, πείθοντας τους στρατιωτικούς κύκλους για τη χρησιμότητα της νέας τεχνολογίας… 1840, ο Κολτ εξασφάλισε συμβόλαια με τον αμερικανικό στρατό, με την νέα παραγωγική μονάδα Colt’s Manufacturing Company να “αστράφτει και να βροντά”

Ένας τέλειος κόσμος...

“Οικογένεια Clint_on_ Eastwood, Jr & Σια”
🎥 Ο “Ασυγχώρητος” αντικομφορμιστής 92χρονος Κλιντ Ίστγουντ

Οι ασυγχώρητοι \ Unforgiven \ 1992 (2ω+10λ)
Το είχαμε απολαύσει -πρεμιέρα στην Όπερα
προτού γίνει αλυσίδα Odeon Opera... 3d κλπ.

Πάνω στην ώρα και η ιδεολογία του Manifest Destiny “Προφανούς _Διαφανούς Πεπρωμένου” ως πεποίθηση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν θεϊκά καθορισμένες για να επεκταθούν, από τον Ατλαντικό μέχρι τον Ειρηνικό, δικαιολογώντας την αιματηρή επέκταση προς τα δυτικά, με εξάπλωση – εκσυγχρονισμό καπιταλισμού και την αναγκαστική απομάκρυνση των ιθαγενών. Ιδεολογία ριζωμένη στο λευκό εθνικισμό, υποδήλωνε ότι η επέκταση ήταν αναπόφευκτη και δικαιολογημένη, που οδήγησε την προσάρτηση του Τέξας, τον Μεξικανοαμερικανικό Πόλεμο, τις φυλετικές διακρίσεις κλπ. με ευρύτερη δικαιολόγηση την “ανάπτυξη της ελευθερίας”.

Ακολουθήστε μας και στο Google News