 |
| Η Mára "κάποτε" |
Ήταν Οκτώβριος —δεν θα
μπορούσε παρά να είναι Οκτώβρης— όταν Marcela Rodríguez πέταξε προς την ουράνια
αιωνιότητα. Mar —όπως σε αποκαλούσαν στη γειτονιά των κυμάτων— ακόμα και οι
γλάροι πρόφεραν το όνομά σου. Ήσουν η θαρραλέα που δεν λύγισες μπροστά στις
σφαίρες των φασιστών, στον ιερό σου αγώνα. Πολέμησες με τον μόνο δυνατό τρόπο· υπό εκείνες τις
συνθήκες, ο ένοπλος αγώνας ήταν ο μόνος δρόμος για να αντιμετωπίσεις τον
γενοκτόνο Πινοσέτ.
Marcela Rodríguez
Γνωστή ως "La Mujer Metralleta" _Η Γυναίκα με το Πολυβόλο
Προτού προχωρήσω στην επική της ιστορία με τραγικό τέλος, να πω για το όπλο της __όχι το πολυβόλο, αλλά το πολιτικό της: και αυτό δεν ήταν άλλο από την ατομική τρομοκρατία. Η ίδια αισθανόταν πως είχε όλα τα δίκια με το μέρος της παλεύοντας σε μια χώρα με συμβιβασμένο τον υποκειμενικό παράγοντα
Λατινική Αμερική
· · Ενώ το πλουσιότερο 10% συγκεντρώνει το 34,2% του συνολικού εισοδήματος, το φτωχότερο 10% μόλις που συγκεντρώνει το 1,7%. Περίπου 162 εκατομμύρια άνθρωποι (25,5%) ήταν εγγεγραμμένοι ως ζώντες σε συνθήκες εισοδηματικής φτώχειας το 2024, ενώ 62 εκατομμύρια (9,8%) παρέμειναν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας.
- Το 28% των νέων ηλικίας μεταξύ 20 και 24 ετών δεν είχαν ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 2023, με ένα χάσμα 37 ποσοστιαίων μονάδων μεταξύ των υψηλότερων και χαμηλότερων εισοδηματικών πεντημόριων.
- Οι γυναίκες ηλικίας μεταξύ 20 και 59 ετών ανέφεραν ποσοστά φτώχειας και ακραίας φτώχειας 20,6% και 5,4% αντίστοιχα, ενώ οι άνδρες στην ίδια ηλικιακή ομάδα εμφάνισαν πολύ χαμηλότερα ποσοστά σε αυτές τις κατηγορίες, στο 16,7% και 4,4%.
- Λιγότερο από το 40% των ατόμων με αναπηρίες, ηλικίας 15 έως 59 ετών, αποτελούν μέρος του εργατικού δυναμικού. Ωστόσο, το ποσοστό αυτό εκτιμάται στο 75% μεταξύ των ατόμων αυτής της ηλικίας χωρίς αναπηρίες.
- Η εισοδηματική φτώχεια στις αγροτικές περιοχές είναι 38% και στις αστικές περιοχές 22,8%. Όσον αφορά την ακραία φτώχεια, τα ποσοστά είναι 17,4% και 8,1% και στις δύο περιπτώσεις.
- Μεταξύ των αυτοχθόνων πληθυσμών, τα ποσοστά φτώχειας και ακραίας φτώχειας είναι 40,5% και 15,9% αντίστοιχα. Αντιθέτως, αυτά τα ποσοστά είναι 17,7% και 4,8% μεταξύ των ανθρώπων στην περιοχή που δεν αυτοπροσδιορίζονται ούτε ως ιθαγενείς ούτε ως αφρικανικής καταγωγής.
Δείτε Με αφορμή το φασιστικό πραξικόπημα στη Χιλή
Ευθύς εξαρχής να ξεκαθαρίσουμε: η θέση μας __που σαν ΚΚΕ, υπήρξε πάντα ξεκάθαρη __με την ευκαιρία και της εδώ δράσης της 17 Νοέμβρη κά. σχετικών οργανώσεων *Επαναστατικός Αγώνας* κλπ. _δείτε ΚΟΜΕΠ Ποιον εξυπηρετεί αυτή η δράση, με αυτήν τη μορφή; Ποιος ωφελείται και ποιος χάνει; Αυτά είναι μερικά ερωτήματα που μπορεί ιστορικά να έχουν απαντηθεί, ωστόσο επανέρχονται με δεδομένο ότι αστοί δημοσιολόγοι βρίσκουν την ευκαιρία - πατώντας σε τέτοια γεγονότα - να ξεσπαθώσουν σε βάρος της οργανωμένης μαζικής δράσης του Κινήματος. Να ρίξουν λάσπη στο ΚΚΕ συνδέοντας τη μαρξιστική - λενινιστική ιδεολογία με την προβοκατόρικη δράση διαφόρων μηχανισμών. Να συνδέσουν την «ατομική τρομοκρατία» με τη μαζική λαϊκή επαναστατική πάλη για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων και την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της και όχι «χτυπήματα» που αποτελούν βούτυρο στο ψωμί της άρχουσας τάξης. Πουθενά, βεβαίως, στην αστική προπαγάνδα δεν υπάρχει, ούτε υποψία, για την κατασκευή ή τη χρήση τέτοιων μηχανισμών από τα αστικά κράτη, τις μυστικές και φανερές κατασταλτικές υπηρεσίες τους, ιδιαίτερα στην εποχή του ιμπεριαλισμού. Και ας έχουν ομολογήσει οι ίδιοι οι Αμερικανοί ότι χρησιμοποιούν τέτοια κατασκευάσματα με δήθεν αριστερό ή δήθεν αντιιμπεριαλιστικό πολιτικοϊδεολογικό υπόβαθρο, για δικούς τους σκοπούς, και αν δε βρίσκουν τέτοια, τα στήνουν. Θυμίζουμε πως ο Τζ. Μπους (πατέρας) είχε ομολογήσει μετά το χτύπημα στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης το 2003, ότι η CIA είχε οργανική σύνδεση με την "Αλ Κάιντα". Τελικά Η τρομοκρατία τέτοιων μηχανισμών
αποδυναμώνει το λαϊκό κίνημα, δυσκολεύει την ταξική πάλη, ενισχύει την κρατική
τρομοκρατία ενάντια στο λαό. Προσφέρει σπουδαίες υπηρεσίες στον καπιταλισμό και
την εξουσία του. Όχι μόνο σήμερα στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο, αλλά από την
εποχή που το εργατικό κίνημα απέκτησε επαναστατική κοσμοθεωρία και οργάνωση.
Γι' αυτό και οι Μαρξ, Ένγκελς και Λένιν ήταν φανατικοί πολέμιοί της.
Η ατομική τρομοκρατία είναι εχθρός της
ταξικής πάλης, της επαναστατικής διαδικασίας. Έτσι την αντιμετωπίζει το
κομμουνιστικό κίνημα από τη γέννησή του, από την εποχή των Μαρξ - Ενγκελς, αλλά
και αργότερα του Λένιν. Από την εποχή ακόμη των κλασικών του μαρξισμού, οι
μυστικές υπηρεσίες είτε οργάνωναν, είτε χρησιμοποιούσαν μηχανισμούς και πρόσωπα
για «τρομοκρατική δράση» σε όφελος των κυρίαρχων τάξεων.
Αγωνίστρια της MAPU-Lautaro, "επαναστάτρια και σύμβολο μιας γενιάς που επέλεξε να συνεχίσει τον αγώνα μετά την τυπική αποχώρηση του Πινοσέτ, σε αντίθεση με αυτούς που διαπραγματεύτηκαν με τη δικτατορία— Για τους αστούς ήταν η Γυναίκα με το Πολυβόλο ένα προσωνύμιο που αποσκοπούσε στο να την υποβιβάσει σε φιγούρα νοσηρής, εντυπωσιοθηρικής περιέργειας και να ποινικοποιήσει την εικόνα της. Για τον λαό, ωστόσο, η Marcela ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό: ένα όνομα χαραγμένο στη μνήμη της εξέγερσης όσων αντιλαμβάνονταν ότι η λεγόμενη μετάβαση δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η διατήρηση του καθεστώτος Πινοσέτ χωρίς τον ίδιο τον Πινοσέτ" __Mára
Η Marcela γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1953 στο Σαντιάγο και μεγάλωσε στη Villa
Sur, μια εργατική γειτονιά στο νότιο τμήμα της πρωτεύουσας. Τα παιδικά της
χρόνια διαμορφώθηκαν από το παράδειγμα της οικογένειάς της· ο πατέρας της,
πρώην συνδικαλιστής ηγέτης, της δίδαξε την ιστορία των εργατικών κινημάτων της Χιλής
και του κόσμου από πολύ νωρίς. Στο σχολείο Alfonso Matte και αργότερα στην
Técnica Femenina N°3 _Τεχνική Σχολή Γυναικών 3 στο San Miguel, η Marcela
απέκτησε τα εφόδια που —όπως θα έλεγε αργότερα— της επέτρεψαν να «ερμηνεύει τον
κόσμο». Στη Χιλή της δεκαετίας του 1960 —μια εποχή που χαρακτηριζόταν από κοινωνικές ζυμώσεις και την πολιτικοποίηση της νεολαίας— εντάχθηκε στη Federación Juventud Unidad (FJU) και συμμετείχε τόσο σε ένα συγκρότημα λαϊκής μουσικής όσο και σε μια θεατρική ομάδα.
Το 1968 εντάχθηκε στην Κομμουνιστική Νεολαία, συμμετέχοντας ενεργά στην εκστρατεία που θα οδηγούσε τον Salvador Allende στην προεδρία. Θυμόταν εκείνα τα χρόνια ως μια περίοδο έντονης πολιτικής δράσης, όταν η πολιτική συζητιόταν στους δρόμους και οι εφημερίδες υπερασπίζονταν με μάχες σώμα με σώμα. Η 11η Σεπτεμβρίου 1973 άλλαξε την πορεία της ζωής της. Μετά το πραξικόπημα, η Marcela προσπάθησε να ανασυντάξει τους συναγωνιστές στη γειτονιά της, αλλά η καταστολή και ο τρόμος είχαν παραλύσει πολλούς. Παρόλα αυτά, αρνήθηκε να υποχωρήσει: προσέφερε καταφύγιο σε διωκόμενους, οργάνωσε τη διανομή παράνομων φυλλαδίων και έγραφε συνθήματα σε λεωφορεία και δημόσιες τουαλέτες — μικρές πράξεις που, μέσα σε ένα κλίμα θανάτου και καταδόσεων, θα μπορούσαν να κοστίσουν τη ζωή σε έναν άνθρωπο. Το 1974, γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο (Universidad Técnica del Estado _UTE), όπου συνέχισε τη μοναχική της αντίσταση εν μέσω συνεχούς παρακολούθησης και καταστολής. Η δικτατορία έπληξε άμεσα την οικογένειά της: η αδελφή της συνελήφθη και μεταφέρθηκε στο Στάδιο κι από κει στον ουρανό. Χωρίς εκπαίδευση στην παρανομία και με πενιχρά μέσα, η Μαρσέλα επέμεινε στη δράση της, συντάσσοντας φυλλάδια σε μια παλιά γραφομηχανή και διανέμοντάς τα κάτω από εξαιρετικά επικίνδυνες συνθήκες. Παντρεύτηκε το 1976, αλλά η θλίψη σημάδεψε ξανά τη ζωή της: δύο από τις κόρες της πέθαναν λίγους μόλις μήνες μετά τη γέννησή τους, το 1976 και το 1978. Αυτή η οδυνηρή εμπειρία ενίσχυσε την αφοσίωσή της στον επαναστατικό αγώνα. Εκείνα τα χρόνια εντάχθηκε στο Movimiento de Acción Popular Unitario _MAPU, συνεργαζόμενη με πολιτιστικά κέντρα που προωθούσαν τη λαϊκή οργάνωση μέσω της τέχνης, του θεάτρου και της πολιτικής διαπαιδαγώγησης.
σσ. κάποιες διευκρινήσεις για τις παραπάνω οργανώσεις:
Το Movimiento Juvenil Lautaro (MJL), Κίνημα Νεολαίας Lautaro, γνωστό και απλά ως MAPU Lautaro, ήταν μια χιλιανή πολιτικοστρατιωτική οργάνωση με κυρίαρχη την μαρξιστική-λενινιστική και σοσιαλιστική ιδεολογία και ορισμένες πολιτικο-ιδεολογικές επιρροές που συνδέονταν με τη χριστιανική αριστερά. Προήλθε ως μια αποσχισθείσα ομάδα του χριστιανοσοσιαλιστικού πολιτικού κόμματος MAPU, το οποίο αναδείχθηκε ως ο πιο επαναστατικός και ριζοσπαστικοποιημένος τομέας της. Το MJL ήταν μια από τις αντάρτικες οργανώσεις που αγκάλιασαν και νομιμοποίησαν τον ένοπλο αγώνα για την ανατροπή της δικτατορίας του Πινοσέτ. Μέχρι την έναρξη της Μετάβασης στη Δημοκρατία το 1990, το MAPU Lautaro διατήρησε τη δέσμευσή του στην εξεγερσιακή πορεία, πραγματοποιώντας πολυάριθμες δράσεις μέσων ενημέρωσης με μεγάλη απήχηση, οι οποίες τελικά κορυφώθηκαν με την διάλυσή του από την αστυνομία με τη σύλληψη του κύριου πολιτικού ηγέτη του, Guillermo Ossandón Cañas. Οι αστυνομικές υπηρεσίες της περιόδου θεωρούσαν το Κίνημα Νεολαίας Lautaro ως μία από τις πιο δραστήριες και παραγωγικές ένοπλες οργανώσεις των πρώτων χρόνων της δημοκρατικής μετάβασης, εκτοπίζοντας έτσι το νεοσύστατο MIR-EGP-PL και το παρακμάζον FPMR (Αυτόνομο). Μία από τις κύριες δράσεις του Κινήματος Νεολαίας Lautaro έλαβε χώρα το 1990, όταν δέκα από τα μέλη του, με επικεφαλής την περί ης ο λόγος Marcela Rodríguez Valdivieso, διέσωσαν τον Marcos Ariel Antonioletti, ο οποίος εξέτιε ποινή για το θάνατο τριών αστυνομικών, από το Νοσοκομείο Sótero del Río. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, συγκρούστηκαν με το προσωπικό φύλαξης του κρατουμένου, με αποτέλεσμα τον θάνατο τεσσάρων αξιωματικών της Χωροφυλακής __δείτε αναλυτικά για τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο εδώ
Κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος του 1988, η Μαρσέλα και οι σύντροφοί
της παρέμειναν στους δρόμους, οπλισμένοι και έτοιμοι να αντιμετωπίσουν το
ενδεχόμενο ο Πινοσέτ να αρνηθεί να αναγνωρίσει τα αποτελέσματα. Όταν όμως ο
δικτάτορας αποδέχτηκε την ήττα του και η Concertación* ανέλαβε την εξουσία, η
επίθεση των μέσων ενημέρωσης και του πολιτικού κατεστημένου κατά της οργάνωσης
Lautaro ήταν άμεση: παρουσιάστηκαν ως εγκληματίες, «δολοφόνοι αστυνομικών» και
ληστές. Η απόφασή τους να μην ευθυγραμμιστούν με το κυρίαρχο consensus τούς
κόστισε ακριβά, οδηγώντας τους στην απομόνωση.
σσ. * Concertación de Partidos por la Democracia — Συνασπισμός Κομμάτων για τη
Δημοκρατία: Ένας οπορτουνιστικός συνασπισμός που ιδρύθηκε το 1988 και ηγήθηκε
της μετάβασης της Χιλής στη δημοκρατία. Κυβέρνησε τη χώρα αδιάλειπτα από το
1990 έως το 2010 με τέσσερις προέδρους: τον Patricio Aylwin, τον Eduardo Frei
Ruiz-Tagle, τον Ricardo Lagos και την Michelle Bachelet. Το 2013 τον διαδέχθηκε
Nueva Mayoría _Νέα Πλειοψηφία, ο οποίος συγκέντρωσε κόμματα όπως το
Χριστιανοδημοκρατικό, το Σοσιαλιστικό, το Κόμμα για τη Δημοκρατία και το
Κομμουνιστικό, μεταξύ άλλων, που υποστήριξε τη δεύτερη κυβέρνηση της Michelle
Bachelet (2014-2018) __δείτε και Ριζοσπάστης.
Στις 14 Νοεμβρίου 1990 —επί διακυβέρνησης Patricio Aylwin, ο οποίος στο παρελθόν είχε υποστηρίξει το πραξικόπημα— η Marcela συμμετείχε στην ένοπλη επιχείρηση απελευθέρωσης του Marco Ariel Antonioletti, που προαναφέραμε. Στη σύγκρουση που ακολούθησε η Marcela δέχτηκε μοιραίο τραύμα στη σπονδυλική στήλη που την άφησε παράλυτη. Ο άνδρας που είχε διασωθεί, ωστόσο, προδόθηκε από έναν σοσιαλιστή αγωνιστή και συνεργάτη της αστυνομίας, τον Juan Carvajal Trigo, ο οποίος τον παρέσυρε στο σπίτι του με ψευδή προσχήματα. Εκεί πράκτορες τον δολοφόνησαν πυροβολώντας τον στο μέτωπο την ώρα που κοιμόταν. Δεκαετίες αργότερα, ο πληροφοριοδότης κατέλαβε υψηλόβαθμες θέσεις στον τομέα της επικοινωνίας στις κυβερνήσεις της Concertación, συμπεριλαμβανομένης της διεύθυνσης της Secom επί προεδρίας Michelle Bachelet. Λαμβάνοντας παχυλό μισθό, ο Carvajal υπηρετεί μέχρι σήμερα ως σύμβουλος επικοινωνίας την κυβέρνηση του Boric, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση της δημόσιας εικόνας των αξιωματούχων της — γεγονός που αποκαλύπτει τη στενή πολιτική και ηθική συνέχεια ανάμεσα στην τρέχουσα κυβέρνηση και το καθεστώς των "30 ετών".
Μετά την επιχείρηση, η Marcela συνελήφθη και φυλακίστηκε. Κατά τη διάρκεια της κράτησής της, υποβλήθηκε σε απομόνωση σε κελί χωρίς παράθυρα, βιάστηκε βασανίστηκε και της στερήθηκε η ιατρική περίθαλψη. Μόνο η παρέμβαση του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού εξασφάλισε τη μεταφορά της σε άλλη εγκατάσταση, αν και η κατάστασή της ήταν ήδη κρίσιμη. Ακόμη και υπό δημοκρατικό καθεστώς, καταδικάστηκε από στρατοδικεία —ένα βίαιο παράδειγμα της θεσμικής συνέχειας του πινοσετισμού— και της αρνήθηκαν τη θεραπεία αποκατάστασης.
Από τον δρόμο, αρκετοί ένοπλοι χωροφύλακες διακρίνονται στον 4ο όροφο του Νοσοκομείου Λοιμωδών Νοσημάτων Lucio Córdova... «Να η γυναίκα με το πολυβόλο», σχολιάζει ένας άντρας, προσπαθώντας να εξηγήσει το θέαμα. Η αλήθεια είναι ότι η Marcela βρίσκεται σε αναπηρικό καροτσάκι με αναπηρία που υπερβαίνει τα δύο τρίτα της συνολικής σωματικής της ικανότητας. Μεταξύ άλλων, πρέπει να της εισάγεται καθετήρας από μια τρύπα στον αφαλό της κάθε τρεις ώρες για να αδειάζει την κύστη της, και κάθε εργαλείο που χρησιμοποιείται πρέπει να χειρίζεται με εξαιρετική προσοχή. Διαφορετικά, μπορεί να προσβληθεί από ουρολοιμώξεις που, αν παραταθούν, θα μπορούσαν να προκαλέσουν δηλητηρίαση αίματος και θάνατο. Σήμερα, είναι 48 ετών, μόλις έκλεισε τα 48 της, και εκτίει ποινή φυλάκισης 10 ετών και μιας ημέρας από στρατιωτικό δικαστήριο. Είναι χρόνια παραπληγική__στις 14 Νοεμβρίου 1990, όταν συνελήφθη τραυματισμένη, έγινε το κακό... Κατά τη διάρκεια της μακράς προφυλάκισής της στο Νοσοκομείο της Χωροφυλακής, δεν της δόθηκε καμία ευκαιρία αποκατάστασης.
Μια βασανιστική νοοτροπία που υποβάλλει τους κατηγορούμενους σε αμέλεια, στην οποία, παρεμπιπτόντως, δεν έχει αποδειχθεί τίποτα περισσότερο από αυτό που η ίδια παραδέχεται, τη συμμετοχή της στην απόδραση ενός κρατουμένου - μια αιτία για την οποία στη Χιλή κάποιος καταδικάζεται γενικά σε 541 ημέρες φυλάκισης. Παρόλο που θα μπορούσαν να είχαν αντιστρέψει εν μέρει την κατάσταση της υγείας της, δεν το έκαναν: «Ένα άτομο με αναπηρία στην κατάστασή μου, με εντατική, συνεχή και μόνιμη θεραπεία για μερικούς μήνες, μπορεί να μάθει να ντύνεται μόνο του, να αποκτά δύναμη στα χέρια του για να μεταφέρεται από το αναπηρικό καροτσάκι στο κρεβάτι και αντίστροφα... Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να είχαν επιτευχθεί, αλλά ο ένας χρόνος και οι τρεις μήνες προφυλάκισης και η αδυναμία λήψης άμεσης θεραπείας στις φυλακές της Χωροφυλακής εμπόδισαν τη θεραπεία μου», λέει η Marcela Rodríguez στην επιστολή με την οποία ζητά προεδρική χάρη - την οποία εξακολουθεί να περιμένει - με ημερομηνία 19 Οκτωβρίου 1999. Κατά τη διάρκεια της ίδιας κράτησης, προκειμένου να καλυφθούν οι βασικές της ανάγκες, της δόθηκε ένας καθετήρας που εισήχθη μόνιμα στην κύστη της, ένα διάλυμα που μπορεί να εφαρμοστεί για περιορισμένο χρονικό διάστημα, αλλά το οποίο εφαρμόστηκε σε αυτήν για αρκετούς μήνες, με αποτέλεσμα τη γενική ρήξη των οργάνων της.
Το 1999, η κυβέρνηση του Eduardo Frei Ruiz-Tagle σφράγισε τη μοίρα της: της προσφέρθηκε η ελευθερία της με αντάλλαγμα την αποχώρησή της από τη χώρα. Αυτή η «αυτοεξορία» ήταν, στην πραγματικότητα, μια πολιτική εκτόπιση — μια απέλαση που δρομολογήθηκε από εκείνους που διαχειρίζονταν την κληρονομιά της δικτατορίας.
Η Marcela Rodríguez ενσαρκώνει εκείνη την επαναστατική πρωτοπορία που αρνήθηκε να αποδεχθεί το σύμφωνο της ήττας ή τον διαμελισμό των μεριδίων εξουσίας μεταξύ των παλαιών και νέων διαχειριστών του κεφαλαίου. Η ζωή της —που σημαδεύτηκε από την πεποίθηση ότι ο αγώνας δεν τελειώνει με την υπογραφή συμφωνιών, αλλά με την κατάργηση των εκμεταλλευτικών δομών— αποτελεί υπενθύμιση για τις νέες γενιές: ο κοινωνικός μετασχηματισμός δεν επιτυγχάνεται στις αίθουσες του Κοινοβουλίου ή μέσα από παρασκηνιακές συναινέσεις των ελίτ, αλλά μέσα από την αποφασιστική, συνειδητή δράση των λαών που αγωνίζονται. Οι προγραμματικοί περιορισμοί της MAPU-Lautaro δεν αναιρούν τη βαθιά σημασία της κληρονομιάς της. Σε μια εποχή που η μετάβαση χαιρετιόταν ως «εθνική συμφιλίωση», η Marcela συνέχιζε να αγωνίζεται ενάντια στην τυραννία του κεφαλαίου, διατηρώντας άσβεστη τη φλόγα ενός επαναστατικού πνεύματος που αρνιόταν να υποκύψει στις υποσχέσεις της αστικής τάξης πραγμάτων.
Η Marcela Rodríguez Valdivieso πέθανε στην Ιταλία, μακριά από την πατρίδα της, στην εξορία που της επέβαλαν όσοι πρόδωσαν τον λαϊκό αγώνα. Στις τελευταίες της στιγμές, η καρδιά της χτυπούσε στον ρυθμό της μεγαλειώδους γενικής απεργίας «Bloqueemos Todo» — μιας στάσης αντίστασης απέναντι στον γενοκτονικό πόλεμο στην κατεχόμενη Παλαιστίνη και στο καθεστώς της Meloni. Ένα κύμα αγώνων σε όλο τον κόσμο σημάδεψε τις τελευταίες της μέρες. Ωστόσο, το όνομά της —όπως και τόσων άλλων αγωνιστών που αρνήθηκαν να υποστείλουν τις σημαίες τους— θα ζει στη συλλογική μνήμη: ως παρηγοριά για τους καταπιεσμένους και ως ζωτική αρτηρία για τον λαό της. Την αποχαιρετούμε με υψωμένες γροθιές: μέχρι τη νίκη, πάντα.
¡H.lV.S!! *Mujer Metralleta*___Mara
