Que Viva Mexico _Μια επανάσταση που χάθηκε

💥  José Doroteo Arango Arámbula (Χοσέ Ντοροτέο Αράνγκο Αράμπουλα 5-Ιουν-1878 – δολοφονήθηκε 20- Ιουλ-1923), γνωστός ως Pancho Villa (Πάντσο Βίγια) ή Francisco Villa (Φρανσίσκο Βίγια), υπήρξε μαζί με τους Εμιλιάνο Ζαπάτα και Πασκουάλ Ορόσκο, ένας από τους πρώτους επαναστάτες Μεξικανούς στρατηγούς (επανάσταση 1910-1917 που συντέλεσε στην πτώση του δικτάτορα Πορφίριο Ντίας ως επικεφαλής της Στρατιάς του Βορρά (División del Norte).
💥  Emiliano Zapata Salazar (8-Αυγ-1879–δολοφονήθηκε 10-Απρ-1919): αναδείχθηκε σε σπουδαία ηγετική προσωπικότητα των ανταρτών της αγροτικής Μεξικανικής Επανάστασης _1910, κατά του προέδρου της χώρας, Πορφίριο Ντίας και της συγκεχυμένης περιόδου που ακολούθησε (1911–1917). Οργάνωσε και διοικούσε σημαντική επαναστατική δύναμη, τον ονομαζόμενο "Απελευθερωτικός Στρατός του Νότου". Οι δυνάμεις του Ζαπάτα συνέβαλαν στην πτώση του Ντίας, νικώντας τον Ομοσπονδιακό Στρατό στη Μάχη της Κουάουτλα (Μάιο του 1911), αλλά όταν ο επαναστατικός ηγέτης Francisco Ignacio Madero έγινε πρόεδρος, αποκήρυξε τον ρόλο των Ζαπατίστας, καταγγέλλοντάς τους ως απλούς ληστές
        100⁺⁺⁺ Χρόνια Μεξικάνικης Επανάστασης

Η Μεξικανική Επανάσταση, γνωστή και ως Μεξικανικός Εμφύλιος Πόλεμος, ήταν ένας μεγάλος _όπως όλες οι επαναστάσεις ένοπλος αγώνας που διήρκεσε περίπου από το 1910 έως το 1920 Το πνεύμα της Μεξικάνικης Επανάστασης, το πιο κρίσιμο γεγονός της σύγχρονης ιστορίας του Μεξικού, επιζεί με ζωντάνια μέσα από τον κινηματογράφο του Μεξικού, για περισσότερο από 85 χρόνια με σημαντικές ταινίες όπως "Vamonos con Pancho Villa!» του Fernando de Fuentes (1936, 92'), που μέχρι και σήμερα θεωρείται η καλύτερη του μεξικάνικου σινεμά.
                   Δόξασε τον αγώνα
Ο μεξικάνικος κινηματογράφος προσπάθησε να καταγράψει ένα συνταρακτικό γεγονός, που επηρέασε ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων και να δοξάσει τον αγώνα των απλών ανθρώπων για τη δημοκρατία, που είχε καταπατηθεί άγρια, την ελευθερία τους, καθώς είχαν μετατραπεί σε δούλους μέσα στην ίδια τους τη χώρα, και την ανεξαρτησία τους από ξένες επιρροές, που επέβαλλαν πολιτικά συστήματα και ανάλογους ανθρώπους.
Στο διάστημα της Επανάστασης γίνανε μεγάλες πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές. Ήταν μια πολύ αιματηρή περίοδος, γεμάτη ένοπλες συγκρούσεις, σκληρούς και αμείλικτους γαιοκτήμονες, απίστευτους οικονομικούς θησαυρούς που παρήγαγαν τα τσιφλίκια και εκμεταλλεύονταν οι λίγοι με την προστασία ενός δικτάτορα, και ένα απόλυτα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Από την άλλη, φτωχός κόσμος, μανάδες με γιους, οικογένειες με μικρά παιδιά που δούλευαν όλοι κάτω από το μαστίγιο, περιπλανώμενοι εργάτες χωρίς στον ήλιο μοίρα, άκληροι ιθαγενείς που τους αρπάξανε τη γη με τη βία. Και, τέλος, επαναστατικός ενθουσιασμός, ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, λαϊκοί ήρωες, όπως ο Πάντσο Βίγια και ο Εμιλιάνο Ζαπάτα, πολέμησαν σαν τίγρεις και λιοντάρια, ενθουσιάσανε το λαό, λατρευτήκανε, τραγουδηθήκανε, γίνανε ταινίες και παγκόσμια αγωνιστικά σύμβολα...

Marcela Fernandez Violante

Ο ίδιος ο μεξικάνικος λαός, από την αρχή της Επανάστασης, προσπάθησε να καταγράψει την πορεία του Πάντσο Βίγια και των ανταρτών του με ντοκιμαντέρ, αλλά και με ταινίες μυθοπλασίας, αφιερωμένες στους αγώνες του και την προσωπικότητά του, του ίδιου και του Ζαπάτα. Από τη 10ετία του '30 κιόλας, λίγα χρόνια μετά τη λήξη της Επανάστασης, γυρίστηκαν μεξικάνικες ταινίες με θέμα κυρίως αυτούς τους δύο ήρωες.
Οι πιο σημαντικοί σκηνοθέτες που έχουν ασχοληθεί με το θέμα της Επανάστασης είναι εκτός από τον Fernando de Fuentes, οι Ismael Rodriguez, Marcela Fernandez Violante, Emilio Fernandez, Edmundo, κ.ά.

                    Έμπνευση για νέους αγώνες
Ο Fuentes, ένας πολύ σημαντικός δημιουργός, πριν ξεκινήσει να σκηνοθετεί, είχε εργαστεί και στο Χόλιγουντ ως ηθοποιός και η γνωριμία του με τον Σεργκέι Αϊζεντάιν, που βρισκόταν εκεί την ίδια εποχή, είχε σημαντική επίδραση πάνω του και στο έργο του. Μέσα από την κινηματογραφική του τριλογία el prisionero 13, el compadre Mendoza, και vamonos con Pancho Villa, περιέγραψε τον πόλεμο με μια αιχμηρή, κριτική ματιά και ανέδειξε τη δραματική ένταση των γεγονότων, με έναν τρόπο που τον έκαναν κλασικό. Η ανθρώπινη, σπαρακτική ιστορία του el prisionero 13, για τον αγώνα ενός καθεστωτικού πατέρα να σώσει τον επαναστάτη γιο του, ο "συμπατριώτης" Mendoza, ο κοινός άνθρωπος που θέλει να τα έχει καλά με όλες τις πλευρές για να επιβιώσει, αλλά αναγκάζεται τελικά να πάρει θέση, και οι αγρότες του vamonos con Pancho Villa, που αποφασίζουν να αφήσουν τα σπίτια τους για να ακολουθήσουν τον Πάντσο Βίγια στο δύσκολο και μοιραίο αγώνα του, είναι οι τρεις ιστορίες που καθιέρωσαν τον Fuentes ως έναν από τους καλύτερους Μεξικανούς σκηνοθέτες.

Ένας άλλος σημαντικός δημιουργός που γύρισε ταινίες με θέμα την Επανάσταση, ήταν ο Ismael Rodreguez, ο οποίος ήταν σκηνοθέτης μεγάλων Μεξικανών αστεριών (Dolores del Río, María Félix, Toshiro Mifune, Jorge Negrete, Sara García, Luis Aguilar, Tito Guízar κά), που ασχολήθηκε και με γυναικείους χαρακτήρες, καθώς μεγάλο ρόλο στην Επανάσταση έπαιξαν και γυναίκες, και πιο ρομαντικές ιστορίες και μελοδράματα, που βρήκαν μεγάλη απήχηση στο κινηματογραφικό κοινό.
Και σε όλη τη δεκαετία του '60 ο θρύλος της Μεξικάνικης Επανάστασης εξακολουθούσε να εμπνέει - ως φόντο κυρίως τώρα - πολλές ταινίες, όπως la bandida, la valentina και Juana Gallo, όπου πρωταγωνιστούσε η Maria Filix, άλλες δραματικές και άλλες με πιο κωμική διάθεση. Ενώ αίσθηση προκάλεσε και η σπαραχτική «στρατιωτίνα» la soldadera (1967) του Jose Bolanos.

 

Σ. Αδαμίδου_Ριζοσπάστης
Η δεκαετία του '70, όμως, υπήρξε πιο "ώριμη" στο θέμα της Επανάστασης στο μεξικάνικο κινηματογράφο, καθώς είχε υπάρξει πια μεγάλη απόσταση χρόνου, και δημιούργησε μια πιο κριτική ματιά και καλύτερη ανασκόπηση των τότε συγκλονιστικών γεγονότων.
Από τη δεκαετία του '80 και έπειτα, η Μεξικάνικη Επανάσταση συνέχισε να απεικονίζεται τόσο με ταινίες μυθοπλασίας, όσο και με έναν αυξανόμενο ρυθμό ντοκιμαντέρ. Στα σημερινά χρόνια, εποχή κρίσεων και δυσκολιών, οι βιογραφίες και προσωπογραφίες του Ζαπάτα και του Βίγια ήρθαν στο προσκήνιο ακόμα πιο έντονα, μέσα από ντοκιμαντέρ που παρουσιάζουν τα θαυμαστά κατορθώματα των δύο ηγετών και αποτελούν έμπνευση για νέους ανθρώπους και νέους αγώνες. Παράλληλα, πολλά ντοκιμαντέρ, καταγράφουν ανθρώπινες μαρτυρίες και ανθρώπους που θυμούνται ιστορίες από γονείς και παππούδες ενώ συμπεριλαμβάνουν και νέα στοιχεία για την Επανάσταση.

Σεργκέι Αϊζενστάιν: πρωτοπόρος του σοβιετικού και παγκόσμιου
κινηματογράφου δημιουργός της 7^ης τέχνης νέας εποχής

           Βίβα Ζαπάτα! _Viva Zapata!

Σκηνοθεσία Ελία Καζάν _Παραγωγή  Ντάριλ Φ. Ζάνουκ Σενάριο Τζον Στάινμπεκ
Πρωταγωνιστές Μάρλον Μπράντο, Τζην Πίτερς, Άντονι Κουίν, Τζόζεφ Γουάιζμαν, Άλαν Ριντ, Margo, Μίλντρεντ Ντάνοκ, Φρανκ Σιλβέρα, Άμπνερ Μπίμπερμαν, Χένρι Σίλβα, Άρνολντ Μος, Φέι Ρουπ, Νέστωρ Πάιβα, Ρίτσαρντ Γκάρικ, Τζορτζ Τζ. Λιούις, Φρανκ Ντε Κόβα, Φρεντ Σάντοφ, Ρικ Ρόμαν, Rico Alaniz, Πίτερ Μαμάκος, Λάρι Ντουράν, Φίλιπ Βαν Ζαντ, Φλόρενς Έιμς, Άλεξ Μοντόγια
Μουσική Άλεξ Νορθ | Φωτογραφία Τζόζεφ ΜακΝτόναλτ | Μοντάζ Μπάρμπαρα ΜακΛίν
Viva Zapata! _Αμερικανική βιογραφική δραματική ταινία με στοιχεία μυθοπλασίας του 1952
Ένας μεξικάνος ινδιάνος γεωργός, ο Εμιλιάνο Ζαπάτα (Μάρλον Μπράντο), αποτελεί μέλος μιας αντιπροσωπείας αγροτών που συναντούν το δικτάτορα του Μεξικού, Πορφίριο Ντίαζ (Φέι Ρούπι), για να διαμαρτυρηθούν για την καταπάτηση της γης τους. Ο Ντίαζ όμως δεν ακούει τις διαμαρτυρίες τους και μετά από αυτή τη συνάντηση ο Ζαπάτα, μαζί με τον αδελφό του, Έουφέμιο (Άντονι Κουίν), γίνεται αντάρτης. Το αίτημα για ανακατανομή της γης οδηγεί όλη τη χώρα σε εξέγερση, υπό την αρχηγεία του Φρανσίσκο Μαντέιρο (Χάρολντ Γκόρντον). Όταν τελικά η κυβέρνηση του Ντίαζ πέφτει, τη θέση του παίρνει ο Μαντέιρο κι ο Ζαπάτα διαπιστώνει ότι τελικά τίποτα δεν έχει αλλάξει.
Πρώτη επιλογή για το ρόλο του Εμιλιάνο Ζαπάτα ήταν ο Τάιρον Πάουερ, ενώ η Μέριλιν Μονρόε προσπάθησε να αποσπάσει κάποιο ρόλο στην ταινία... εν τέλει ο Μπράντο επελέγη για το ρόλο του Ζαπάτα, προς απογοήτευση του Άντονι Κουίν, ο οποίος πίστευε ότι τα χαρακτηριστικά του που παρέπεμπαν περισσότερο σε Λατίνο απ' ότι εκείνα του Μπράντο θα του εξασφάλιζαν το ρόλο__Παρόλα αυτά ο Κουίν κέρδισε το πρώτο του, από τα δύο όσκαρ Β' ανδρικού ρόλου. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ο Κουίν και ο Μπράντο δέθηκαν σαν αδέρφια. Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στο Μεξικό, στο Ρώμη, στο Κολοράντο και στο Ντουράνγκο. Η ταινία δεν προσφέρει πραγματικές πληροφορίες πάνω στη δράση και την προσωπικότητα του Ζαπάτα, αλλά πάνω στο μύθο του.
Λογοκρισία: Ο Καζάν, την ίδια εποχή είχε καταδώσει συναδέλφους του στην Επιτροπή Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων ενώ η Αμερική μαστίζονταν από την πολιτική ΜακΚάρθι και το κυνήγι των μαγισσών, προσπάθησε με το Βίβα Ζαπάτα και με Το λιμάνι της αγωνίας (On the Waterfront, 1954), δύο ταινίες με έντονο πολιτικό ύφος (όπου γίνεται αναφορά σε συνδικάτα και σε επανάσταση), να δικαιολογήσει τις πράξεις του. Την ιστορία του Ζαπάτα ο Καζάν χρησιμοποίησε για να κάνει ένα έμμεσο σχόλιο πάνω στον σταλινισμό, ενώ στην αυτοβιογραφία του ο σκηνοθέτης χαρακτήρισε την ταινία αντικομουνιστική.
Βραβεία: Η ταινία προτάθηκε για 5 βραβεία Όσκαρ και χάρισε στον Άντονι Κουίν το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου. Ο Μπράντο βρέθηκε υποψήφιος για όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, αλλά έφυγε από την τελετή για άλλη μια φορά με άδεια χέρια, έχοντας χάσει το βραβείο από τον Γκάρι Κούπερ για την ταινία του Φρεντ Τσίνεμαν Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές (High Noon). Ο ηθοποιός θα έπρεπε να περιμένει ακόμη δυο χρόνια για να βραβευτεί. Το 1954 η τρίτη του και τελευταία συνεργασία με τον Ελία Καζάν για Το Λιμάνι της Αγωνίας του χάρισε το πρώτο του όσκαρ. Την ίδια χρονιά ο Μπράντο τιμήθηκε για την ερμηνεία του από το Φεστιβάλ των Καννών και κέρδισε και Βραβείο BAFTA Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας από ξένο ηθοποιό. Ο Καζάν ήταν επίσης υποψήφιος για το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών αλλά έχασε το βραβείο από τον Όρσον Γουέλς για την ταινία Οθέλλος και από τον Ρενάτο Καστελάνι για την ταινία Δυο πεντάρες ελπίδα (Due soldi di speranza)
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) __Β’ Ανδρικού Ρόλου – Άντονι Κουίν | Υποψηφιότητα: Α’ Ανδρικού Ρόλου – Μάρλον Μπράντο | Καλλιτεχνικής διεύθυνσης (σκηνικών) – Λάιλ Ρ. Γουίλερ, Λίλαντ Φούλερ, Τόμας Λιτλ και Κλοντ Ε. Κάρπεντερ | Πρωτότυπου Σεναρίου – Τζον Στάινμπεκ | Μουσικής Επένδυσης - Άλεξ Νορθ

              Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα
          Partido Revolucionario Institucional _PRI
            Ένας χαμαιλέων στην "αυλή των ΗΠΑ"
Το Partido Revolucionario Institucional __PRI, από την ίδρυσή του το 1929, κυβέρνησε το Μεξικό για 71 συνεχόμενα χρόνια, έως που στις εκλογές του 2000, έχασε και παρέδωσε την εξουσία στο Κόμμα Εθνικής Δράσης. Έπειτα από 12 χρόνια στην αντιπολίτευση, το 2012 ο υποψήφιος του, Enrique Peña Nieto, εξελέγη πρόεδρος Ωστόσο, στις εκλογές του 2018, το κόμμα ξαναέχασε την εξουσία, αυτήν την φορά από τον "αριστερό" συνασπισμό κομμάτων ΜΟΡΕΝΑ. Όταν ιδρύθηκε, είχε το όνομα "Εθνικό Επαναστατικό Κόμμα", λίγα χρόνια αργότερα άλλαξε το όνομα του σε "Κόμμα της Μεξικανικής Επανάστασης", και τελικά το 1946 υιοθέτησε το σημερινό του όνομα.
Στις 4 του Μάρτη 2000, γιόρτασε τα 70 χρόνια από την ημέρα της ίδρυσής του, που συνάμα ήταν και η συμπλήρωση των 70 συναπτών ετών αδιάλειπτης παραμονής του στην εξουσία. Ωστόσο, αυτός ο γιορτασμός έγινε κάτω από συνθήκες απίστευτου μετασχηματισμού της μεξικανικής οικονομίας και κατά συνέπεια και κοινωνίας. Ένας μετασχηματισμός _που συνεχίζεται και στην κυριολεξία, έκανε το κυβερνών κόμμα να σπαράσσεται από εσωτερικές διχογνωμίες και οξύτατες αντιθέσεις, γεγονός που θα του στοίχιζε την εξουσία. Το μακροβιότερο κόμμα του πλανήτη ανήκε πλέον για λίγο στην ιστορία__αλλά ο Μανωλιός…

Ένα κόμμα, που αναζητά κανείς τις ρίζες του στις μέρες της επανάστασης του 1910-'16 κατά του δικτάτορα Πορφίριο Ντίας, υπό τον Εμιλιάνο Ζαπάτα και το Πάντσο Βίγια, αλλά που όλη του η πορεία, μετά το θάνατο του Ζαπάτα και τον εξοστρακισμό του Βίγια, περιστρέφεται γύρω από τα διλήμματα και τους φόβους της εγχώριας καθεστηκυίας τάξης. Από τη μία, να στηρίζεται στους αγώνες του μεξικανικού λαού και κυρίως της εργατικής αγροτικής τάξης για την εγκαθίδρυση ενός δίκαιου κράτους, ανεξάρτητου από το ξένο κεφάλαιο και, την ίδια στιγμή, την ποδηγέτηση των αγώνων αυτών, ούτως ώστε ποτέ να μη δυναμώσουν αρκετά και τους απειλήσουν.

                        Η αυγή
Η επανάσταση, που ξέσπασε το 1910 μετά την αντίδραση των γαιοκτημόνων του βορρά ενάντια στην πολιτική για τη γη του Ντίας, σαν φλόγα εξαπλώθηκε και στην υπόλοιπη χώρα, που έβραζε και πέρασε στα χέρια των καταπιεζόμενων και εξαθλιωμένων εργατών και αγροτών, που ήδη από το 1906 είχαν αρχίσει τους δικούς τους αγώνες με συνεχείς απεργίες που κατέληγαν σε αιματοχυσία. Στόχοι της επανάστασης ήταν η αποτροπή της εξάπλωσης και περαιτέρω διείσδυσης του αμερικανικού κεφαλαίου, ο περιορισμός της επιρροής της Καθολικής Εκκλησίας, η αναδιανομή της γης και η αναγνώριση των κοινωνικών και πολιτικών ελευθεριών, ισότιμα για όλους τους Μεξικανούς.
Σύντομα όμως, αξιωματικοί που λιποτάκτησαν από τον τακτικό στρατό, αφού συνέστησαν τον "Συνταγματικό Στρατό", κατάφεραν να υπερσκελίσουν τελικά το 1917 τον "αγροτιστή " Ζαπάτα, εξαιτίας της έλλειψης προγράμματος για την εργατική τάξη και να "πάρουν το πάνω χέρι". Δέκα χρόνια μετά το θάνατο του Εμιλιάνο Ζαπάτα και με την ολοκληρωτική ήττα των "κόκκινων ταξιαρχιών" του Βίγια, θα γεννηθεί το 1929 το "Επαναστατικό Κόμμα" (Εθνικό) Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, θα μετονομαστεί και θα μετονομαστεί και θα μετονομαστεί και η πορεία του όλες αυτές τις δεκαετίες θα είναι αντάξια της σχιζοειδούς ονομασίας του. Μία μείξη εθνικών, φιλελεύθερων και σοσιαλιζόντων στοιχείων. Μέχρι τη δεκαετία του '80 ωστόσο, δε θα εγκαταλείπει φανερά την έννοια του "λαϊκού κράτους", αλλά την ίδια στιγμή δε θα διστάζει να πνίγει στο αίμα τις μαζικές απεργίες της δεκαετίας του '40 και του '50, αλλά και τη φοιτητική και μαθητική εξέγερση το 1968, στο Τλατέλολκο, κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων.
                   Η δύση
Όμως, όλα αυτά θα περάσουν ανεπιστρεπτί στην ιστορία με την κρίση του χρέους του 1982 και την εφαρμογή των μέτρων που επέτασσαν το ΔΝΤ και ΠΤ, δηλαδή αθρόες περικοπές των κοινωνικών δαπανών, σταδιακή πώληση γης, βιομηχανιών και πλουτοπαραγωγικών πηγών στο ξένο κεφάλαιο, σταδιακό χαλάρωμα των περιοριστικών μέτρων κατά της Εκκλησίας. Ειδικά κατά τη διακυβέρνηση του Σαλίνας, η μεταστροφή είναι ριζική, καθώς από το 1988 τα συμφέροντα την εγχώριας ολιγαρχίας συνυφαίνονται πια με την παγκόσμια αγορά. Αυτή ακριβώς η πορεία θα αποτελέσει και τη μεγάλη κρίση ταυτότητας του PRI με την αποχώρηση, το 1988, μεγάλου τμήματος της βάσης του και τη δημιουργία του PRD. Η κρίση και τα σκάνδαλα θα συνεχιστούν, το PRI θα γίνει συνώνυμο της διαφθοράς και η πτώση του ήταν αναμενόμενη.
Αυτή η καθοδική πορεία θα ανοίξει το δρόμο στο ΡΑΝ και τον Βινσέντε Φοξ, που είναι ο πιο αυθεντικός εκφραστής και υπερασπιστής αυτών που προσπάθησε να ανατρέψει ο Ζαπάτα: Το μεγάλο κεφάλαιο, την απόλυτη εξάρτηση από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Εκκλησία. Μπορεί ο Φοξ να δηλώνει ότι είναι η "επανάσταση της ελπίδας" των Μεξικανών, ωστόσο μάλλον είναι ο άνθρωπος που θα παραδώσει το Μεξικό δεμένο χειροπόδαρα στις ΗΠΑ, ή μάλλον ό,τι απόμεινε από το Μεξικό. Ο άνθρωπος, που εκφράζει τα πιο φανατικά καθολικά στοιχεία και που ταυτόχρονα εγγυάται ομαλή, αξιοπρεπή και κυρίως χωρίς "πονοκεφάλους" οικονομική και κοινωνική πορεία της χώρας, "μέσα στο πλαίσιο του παγκόσμιου χωριού".

José Doroteo Arango Arámbula
γνωστός ως Pancho Villa _Francisco Villa

Για τους εχθρούς του αδίστακτος ληστής, βιαστής και φονιάς, για το μεξικανικό λαό ο Φρανσίσκο “Πάντσο” Βίγια ήταν ένας από τους μεγαλύτερους μύθους στην ιστορία της χώρας, κι αυτό πριν ακόμα δολοφονηθεί. Ο “Ρόμπιν Χουντ” του Μεξικού γεννήθηκε στις 5 Ιούνη 1878 στο Σαν Χουάν ντελ Ρίο. Την εποχή εκείνη η χώρα βρίσκεται υπό την αυταρχική διακυβέρνηση του Πορφίριο Ντίας. ” Η τραγωδία της ζωής μου άρχισε τη μέρα που γεννήθηκα, μέσα στη φτώχεια που είχα από την κούνια μου”, έγραφε αργότερα ο Βίγια στα απομνημονεύματά του. Η ένδεια δεν του επέτρεψε να αποκτήσει μόρφωση πέραν της ανάγνωσης και της γραφής. Η οικογένεια του εργαζόταν για λογαριασμό ενός μεγαλογαιοκτήμονα της περιοχής, ο οποίος επιβουλευόταν την τιμή της αδερφής του Βίγια, οδηγώντας τον τελευταίο να τον πυροβολήσει στο πόδι το 1894, κάτι που τον έκανε να δραπετεύσει το 1894 και να καταφύγει ως παράνομας στα βουνά της Σιέρα Μάντρε.

Αυτό τον βοήθησε πολύ για την μετέπειτα επαναστατική του δράση, καθώς γνώρισε τη γεωμορφολογία της περιοχής και ανέπτυξε επαφές που θα του φαινόταν χρήσιμες αργότερα. Κατά τα έτη 1900-1909 ο ίδιος και οι άνδρες του έγιναν ίνδαλμα των φτωχών χωρικών . Ως επικεφαλής της “Μεραρχίας του Βορρά” έδωσε μερικές από τις καθοριστικότερες μάχες της Μεξικανικής Επανάστασης του 1910 κατά του Ντίας και μαζί με τους Εμιλιάνο Ζαπάτα και Πασκουάλ Ορόσκο θεωρείται από τις πιο ηγετικές φυσιογνωμίες αυτού του αγώνα. Όταν ο νέος πρόεδρος Μαδέρο, στο πλευρό του οποίου είχε ταχτεί και ο Βίγια, αρνήθηκε να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που είχε εξαγγείλει, ο ίδιος στράφηκε εναντίον του και φυλακίστηκε σε ισόβια λόγω ανυπακοής το 1912. Κατόρθωσε να διαφύγει στις ΗΠΑ και για να μην εντοπιστεί διακινούσε την αλληλογραφία του με ταχυδρομικά περιστέρια. Μετά την επιστροφή του τάχθηκε στο πλευρό της επανάστασης του Βενουστιάνο Καράντσα και κυριάρχησε με το ιππικό του στο κρατίδιο του Τσιάουαουα, όπου απαλλοτρίωσε ιδιοκτησίες μεγαλογαιοκτημόνων, και εφοδίασε τα στρεύματά του επιτιθέμενος σε αμαξοστοιχίες με πολεμικό υλικό.

Η εσπευσμένη αναγνώριση της νέας κυβέρνησης του Καράντσα από τις ΗΠΑ το 1815 προκαλεί την καχυποψία του Βίγια, ο οποίος επισείει τη μήνι των αμερικανικών αρχών όταν μαζί με το Ζαπάτα στις 9 Μάρτη 1916 περνούν τα σύνορα κι επιτιτίθενται στην πόλη Κολούμπους του Νέου Μεξικού. Η εκστρατεία αντεκδίκησης που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ υπό τον στρατηγό Τζον Πέρσινγκ, που καταδίωκε για μήνες το Ζαπάτα, έπεσε τελικά στο κενό.

Το 1920, μετά τη δολοφονία του βασικού του αντιπάλου Καράντσα ο Βίγια ζήτησε και πέτυχε αμνηστία από τη νέα κυβέρνηση, που του παραχώρησε επίσης σύνταξη και μια χασιέντα 25.000 εκταρίων, όπου μεταφέρθηκε μαζί με 200 πιστούς ακολούθους του που επίσης αμνηστεύτηκαν. Η πρόθεση του Βίγια να πολιτευτεί ωστόσο θορύβησε πολύ τον πρόεδρο του Μεξικού Άλβαρο Ομπρεγκόν, κάτι που καθιστά πιθανότερο σενάριο της δολοφονίας του, που έγινε σαν σήμερα το 1923 να επρόκειτο για συνωμοσία της μεξικανικής κυβέρνησης. Οι εκτελεστές, όλοι γνωστοί οπαδοί του Ομπρεγκόν, γάζωσαν με 47 σφαίρες το σώμα του Βίγια, καθώς εκείνος οδηγούσε το όχημά του.

Τάφηκε την επομένη της δολοφονίας στο Παράλ, κι όχι στην πρωτεύουσα του κρατιδίου Τσιουάουα, όπου είχε φτιάξει το μαυσωλείο του, υπό το φόβο των λαϊκών αντιδράσεων. Το κρανίο του κλάπηκε από τον τάφο το 1926, σύμφωνα με το θρύλο από κυνηγό θησαυρών που το πούλησε σε εκκεντρικό εκατομμυριούχο συλλέκτη. Το 1976 τα οστά του μεταφέρθηκαν στο “Μνημείο της Επανάστασης” στην Πόλη του Μεξικού. Στο σημείο της δολοφονίας του βρίσκεται το Μουσείο Φραντσίσκο Βίγια στο Παράλ, όμως _αυτή είναι η μοίρα των λαϊκών ηρώων στον καπιταλισμό η μνήμη του δεν τιμάται στη χώρα του όσο θα άξιζε στην προσφορά του. Στην πρωτεύουσα, μόνο ένας σταθμός του μετρό φέρει το όνομα “Μεραρχία του Βορρά” σε ανάμνηση της στρατιάς του Βίγια.

                      México‎‎ | Méjico
Το Μεξικό _Estados Unidos Mexicanos‎‎ έχει έκταση 1.964.375 τ.χλμ (15 Ελλάδες) και πληθυσμό ~126.000.000. Πρωτεύουσα είναι η Πόλη του Μεξικού (19,2 εκατομμυρίων _η μητροπολιτική περιοχή του, καθιστώντας την τη μεγαλύτερη στο δυτικό ημισφαίριο και δεύτερη μεγαλύτερη στον κόσμο). Το 2005 αυτή ταξινομήθηκε ως η πλουσιότερη αστική συσσώρευση ΑΕΠ στον κόσμο. Ωστόσο, συνεχίζει να παλεύει με την κοινωνική ανισότητα, τη φτώχεια και την εκτεταμένη εγκληματικότητα. Το Μεξικό έχει το 15^ο μεγαλύτερο ονομαστικό ΑΕΠ και την 11^η μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη. Μέχρι το 2050, το Μεξικό μπορεί να έχει γίνει η πέμπτη με έβδομη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη. Είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο στην εξαγωγή αργύρου, πέμπτη στον χρυσό, δεύτερη στον χαλκό, μόλυβδο και ψευδάργυρο. Υπάρχουν ακόμη τεράστια κοιτάσματα κάρβουνου, τσίγκου, καδμίου, ενώ ακόμη εξορύσσονται βισμούθιο, ουράνιο, αντιμόνιο, σιδηρομετάλλευμα, μολυβδένιο, υδράργυρος, πετρέλαιο και φυσικό αέριο.
Δείτε Ριζοσπάστης Καταστολή κατά απεργών εκπαιδευτικών | ΗΠΑ_Νέα διατάγματα για τους μετανάστες και το Μεξικό | Στο Μεξικό φουντώνει ο αντικαπιταλιστικός αγώνας _ Μιλάει στον "Ρ" ο Πάβελ Μπλάνκο, ηγετικό στέλεχος του Κόμματος των Κομμουνιστών του Μεξικού