Αφιέρωμα στην Ειρήνη Γκίνη την πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε με απόφαση Έκτακτου Στρατοδικείου.

«Για σένα πλέκουν δαφνοστέφανα, οι καιροί κι αντιλαλούν απ' τα στερνά σου τα τραγούδια πόλεις, βουνά, λαγκάδια και ουρανοί. Δίπλα στο μνήμα σου, το μίσος μας λαμπαδά. Σ' ένα χωριό δασκάλα αν ήσουν ταπεινή τώρα περνάει απ' το σχολείο σου όλη η Ελλάδα».

Η Ειρήνη Γκίνη (Μίρκα Γκίνοβα), 24χρονη νηπιαγωγός από το χωριό Ξανθόγεια (Ρουσίλοβο) της Εδεσσας, ήταν η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε με απόφαση Έκτακτου Στρατοδικείου.

Γεννήθηκε το 1923 κοντά στη λίμνη του Οστρόβου. Οι γονείς της ήταν φτωχοί αγρότες σλαβομακεδόνες. Από μικρή ακόμα γεύτηκε τις πίκρες και τα βάσανα της ζωής. Εμεινε ορφανή από μητέρα και μεγάλωσε μέσα σε χίλια βάσανα και δυσκολίες. Η έλλειψη της μητρικής στοργής θέριευε τη δική της αγάπη στους βασανισμένους και κατατρεγμένους. Οι δυσκολίες της ζωής που γνώρισε από τα πρώτα βήματα, της δημιούργησαν χαρακτήρα αποφασιστικό, θαρραλέο, αγωνιστικό.
Αποφοίτησε το 1939 από το διδασκαλείο Νηπιαγωγών Καστοριάς, αλλά η δικτατορία του Μεταξά δεν την διορίζει επειδή είναι «μακεδονοπούλα». «Αυτό την έκανε να νιώσει πιο πολύ το ζυγό κάτω από τον οποίο στέναζε η πατρίδα». Το 1940 διορίστηκε προσωρινά νηπιαγωγός σε ένα χωριό της Εδεσσας. «Καλή δασκαλίτσα», έλεγε όλο το χωριό για τη Μίρκα.
Η Ειρήνη οργανώθηκε το 1942 στην ΕΠΟΝ ενώ το 1943 κατατάχθηκε στα αντάρτικα τμήματα του ΕΛΑΣ στο Καϊμακτσαλάν. Από το 1942 δουλεύει στο χωριό της παράνομα. Ξεσηκώνει τα κορίτσια της επαρχίας στον απελευθερωτικό αγώνα. Γίνεται ο εμψυχωτής της φλογερής νεολαίας μας.

Το καλοκαίρι του 1946, στο δάσος της Έδεσσας, κρύβονται η μικρή ανταρτοομάδα του Καϊμακτσαλάν.
200 χωροφύλακες και μαυροσκούφηδες κύκλωσαν το μέρος. Η Μίρκα ήταν με άλλους 6 συντρόφους, όλοι άοπλοι. Μόνο αυτή είχε ένα παραμπέλ. Η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη... Χρειαζόταν σε τέτοιες στιγμές θάρρος, αποφασιστικότητα, αυτοκυριαρχία.
Πλησιάζουν... Η θαρραλέα Μίρκα δε χάνει το θάρρος της. Σηκώνει το παραμπέλ και σκοπεύει. Αλλά οι σφαίρες της είναι λίγες και εκείνοι είναι πολλοί. Ετσι πέφτει στα χέρια τους μαζί με τους συντρόφους της.
Παρά τα άγρια βασανιστήρια δε λύγισε. «Οι μαυροσκούφηδες με τα ξίφη, με τα νύχια, της ξέσκισαν το κορμί και τα ρούχα, της ξερίζωσαν τα μαλλιά, κι έτσι όπως ήταν τη γύριζαν στους δρόμους της Έδεσσας. Η Μίρκα κρατούσε ψηλά και περήφανα το κεφάλι. Χαμογελούσε στο λαό που έτρεχε να τη δει και να τη θαυμάσει, στο λαό που τόσο αγάπησε και για τον οποίο τόσο αφειδώλευτα αργότερα έδωσε και τη ζωή της.
Μετά από όλα τα βασανιστήρια, τη θάψανε ζωντανή ως το λαιμό και πυροβολούσαν πάνω της. Οχι μόνο υπομένει καρτερικά όλα τα βασανιστήρια, αλλά εμψυχώνει και τους συντρόφους της. «Ράψτε τα στόματα, σύντροφοι! Ούτε κουβέντα στους προδότες!»

Στις 25 Ιούλη 1946 μαζί με τους 6 συντρόφους της πέρασε από Έκτακτο Στρατοδικείο και καταδικάστηκε σε θάνατο. Τρεις μέρες μετά την καταδίκη οδηγήθηκε μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα στα Γιαννιτσά. Ήταν η πρώτη επίσημη εκτέλεση που εγκαινιαζόταν ύστερα από την ψήφιση των «έκτακτων μέτρων».
Στις 18 Ιούνη 1946 υιοθετήθηκε από τη Βουλή το Γ' ψήφισμα, το οποίο προέβλεπε την ίδρυση Έκτακτων Στρατοδικείων και καθόριζε ποινές θανάτου σε όποιον «στασίαζε», με σκοπό «να αποσπαστεί μέρος της ελληνικής επικράτειας», ενώ προέβλεπε μια σειρά κατασταλτικά μέτρα και απαγορεύσεις.
Στην ουσία, έβαλε τη σφραγίδα του νόμου του αστικού κράτους στην τρομοκρατία και τις δολοφονικές ενέργειες στις οποίες επιδίδονταν «παρακρατικές» ομάδες ενάντια στους κομμουνιστές σε όλη τη χώρα. Έτσι, η «μηχανή» των στρατοδικείων πήρε αμέσως μπροστά.

Δώδεκα εκτελέσεις μέσα σε πέντε μέρες

«Περήφανα αντιμετώπισε το εκτελεστικό απόσπασμα η Μίρκα. Σηκώθηκε, πλύθηκε, χτενίστηκε, ντύθηκε και τράβηξε αγέρωχη στον τόπο της εκτέλεσης, εμψυχώνοντας το λαό που παρακολουθούσε με κομμένη την αναπνοή. Σε όλο το δρόμο τραγουδούσε τη "Διεθνή" και άλλα επαναστατικά μακεδονικά τραγούδια. Δε δέχτηκε να της δέσουν τα μάτια. Κι όταν τα εγγλέζικα όπλα ορθώθηκαν για να κόψουν το νήμα με τα 23 χρόνια ζωής της Μίρκας, εκείνη σήκωσε περήφανα το κεφάλι και φώναξε:
"Πίσω μας έρχονται χιλιάδες, εκατομμύρια μαχητές της λευτεριάς. Εμείς αύριο θάμαστε στρατός και θα σας συντρίψουμε... Ζήτω το ΚΚΕ!"»

Το γράμμα του φαντάρου

«... Σας συγχαίρω για την κόρη που γεννήσατε. Αυτή δέχθηκε το θάνατο με το γέλιο στο στόμα, ηρωικά και ψύχραιμα, τραγουδώντας. Ολοι που παρεβρεθήκαμε στην περίεργη και άγρια εκείνη εικόνα θαυμάσαμε. Κατά τις 5.30 η ώρα εγώ πλησίασα κοντά της και τη ρώτησα μήπως θέλει τίποτα να γράψω στους γονείς της. Αυτή με κοίταξε ήσυχα και μου είπε: "Εγώ πεθαίνω σαν τίμιος άνθρωπος για κάτι στο οποίο ολοκληρωτικά πιστεύω. Για την καλυτέρευση όχι προσωπικά της δικής μου ζωής, αλλά για τη ζωή όλων των ανθρώπων"...»
Αυτά αναφέρει ένας από τους φαντάρους του εκτελεστικού αποσπάσματος στο γράμμα του προς τον πατέρα της Ειρήνης Γκίνη.
σσ. Τα αποσπάσματα είναι από το βιβλίο «Μορφές Ηρώων»

Η Έλλη Αλεξίου για την Ειρήνη Γκίνη

«Η Γκίνη, δασκάλα, είναι η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε από στρατοδικείο με τους Αμερικανούς πια να εξουσιάζουν τον τόπο μας.... Το Στρατοδικείο Γιαννιτσών την καταδίκασε σε θάνατο και κει εκτελέστηκε στις 26-7-1946. Διηγούνται πως την παραμονή του θανάτου της στη φυλακή τραγουδούσε όλη τη νύχτα. Το ίδιο τραγουδούσε και στο αυτοκίνητο καθώς τη μετέφεραν στον τόπο της εκτέλεσης. Το απόσπασμα το αντίκρισε με ψυχραιμία και παλικαριά. Στην έκθεση που στάλθηκε στο υπουργείο για τα καθέκαστα της εκτέλεσης αναφερόταν ανάμεσα στ' άλλα: "...Οι επτά καταδικασθέντες αντίκρισαν ψυχραίμως το εκτελεστικόν απόσπασμα. Και δεν εδέχθησαν να δεθούν οι οφθαλμοί των... Περισσοτέραν ψυχραιμία επέδειξαν η δασκάλα Ειρήνη Γκίνη, η οποία έψαλλε τον Υμνον της Διεθνούς και εκραύγαζεν υπέρ του ΚΚΕ".
Κι αν όλα αυτά δεν είναι ακριβή και μόνο αληθινό είναι πως τραγουδούσε και πως δε δέχτηκε να της δέσουν τα μάτια, και μόνο αυτά βροντοφωνάζουν τη λεβεντιά της».
(Από το βιβλίο της Ελλης Αλεξίου «Βασιλική Δρυς», Εκδόσεις «Καστανιώτη»)

Η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε, η δασκάλα Ειρήνη Γκίνη
Για σένα πλέκουν δαφνοστέφανα οι καιροί
κι αντιλαλούν απ’ τα στερνά σου τα τραγούδια
πόλεις, χωριά, λουλούδια κι ουρανοί.

Μπροστά στο μνήμα σου στέκει το μίσος μας λαμπάδα. Σ’ ένα σχολειό δασκάλα αν ήσουν ταπεινή τώρα περνάει απ’ το σχολειό σου όλη η Ελλάδα

Στις 25 Ιούλη του 1946 το έκτακτο Στρατοδικείο Γιαννιτσών καταδικάζει σε θάνατο 7 άτομα με την κατηγορία ότι αποτελούσαν την ένοπλη ομάδα ΝΟΦ (Λαϊκό Απλευθερωτικό Μέτωπο). Ανάμεσα τους και μια γυναίκα, η δασκάλα Ειρήνη Γκίνη. Ηταν «συμμορίτες», «αυτονομιστές» και «κακούργοι» κατά το κατηγορητήριο.
« Επτά ακόμα εχθροί της πατρίδας, επτά όργανα της αναρχίας και των ξένων… έπεσαν σήμερα υπό τας σφαίρας της Δικαιοσύνης της Πατρίδας… άπαντες ανταπέδωσαν τη ζητωκραυγή της Γκίνη την στιγμήν ακριβώς που η ομοβροντία του αποσπάσματος εξήπλωσε καταγής τα πτώματα επτά κοινωνικών και εθνικών αποβρασμάτων…» («ΦΩΣ» της Θεσσαλονίκης, Ιούλη 1946)

«Η Ειρήνη Γκίνη, τόσο στην κατάθεσή της, όσο και στην απολογία της είπε ότι είναι στέλεχος της ΝΟΦ και ότι όχι μόνο δεν έχει καμμιά σχέση με τις αυτονομιστικές κινήσεις, αντίθετα αγωνίζεται εναντίον των αυτονομιστικών ραδιουργιών που υποκινούν οι Άγγλοι.
(…)
Πρέπει να σημειωθεί ότι όπως αποκαλύφθηκε πανηγυρικά στη δίκη η Ειρήνη Γκίνη πολέμησε σ’ όλη την περίοδο της κατοχής με αυτοθυσία και ηρωισμό τους Οχρανίτες του Κάλτσεφ» («Ριζοσπάστης» 27/7/1946).
Η Μίρκα είχε πάρει μέρος σε πολλές επιχειρήσεις του ΕΛΑΣ και ήταν μία από τους επικεφαλής στην ανατίναξη της αμαξοστοιχίας των γερμανών στο Μουχαρέμ Χάνι, κοντά στην Εδεσσα, τον Αύγουστο του 1944.
Την επομένη, 26/7/1946, εκτελούνται. Για πρώτη φορά ο ελληνικός στρατός τουφεκίζει γυναίκα. Ήταν μόλις 23 ετών… Ήταν επίσης μια από τις πρώτες εκτελέσεις με βάση το διαβόητο Γ’ Ψήφισμα που ακολούθησε τις εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946 και οδήγησε σε εκατόμβες κομμουνιστών.
Την παραμονή της εκτέλεσής της, στη φυλακή η Ειρήνη Γκίνη τραγουδούσε όλη τη νύχτα. Το ίδιο και στο αυτοκίνητο που τους μετέφερε στον τόπο της εκτέλεσης. Αντίκρισε το εκτελεστικό απόσπασμα με ψυχραιμία και παλικαριά.

Ο Τύπος την επόμενη ημέρα έγραφε:
«…Οι εκτελεσθέντες αντίκρισαν ψυχραίμως το εκτελεστικόν απόσπασμα. Η νηπιαγωγός Ειρήνη Γκίνη έψαλλε τον Ύμνον της Διεθνούς και εζητοκραύγαζεν υπέρ του ΚΚΕ».

Μια μικρή δασκάλα εξευτέλισε και εκμηδένισε ηθικά ολόκληρο τον κόσμο της σαπίλας

 Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων απόδοσης τιμής στους αλύγιστους της ταξικής πάλης και των εορτασμών για τα 100χρονα του ΚΚΕ το Νοέμβρη του 2016, με μια συγκινητική εκδήλωση, η ΤΟ Πέλλας του ΚΚΕ τίμησε την κομμουνίστρια Ειρήνη (Μίρκα) Γκίνη και τους συντρόφους της, στα 70 χρόνια από την εκτέλεσή τους Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Γιώργος Χαβατζάς, μέλος του Γραφείου Περιοχής της ΚΟ Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ.

Την εκδήλωση άνοιξε η Καίτη Χατζηβασιλειάδου, Γραμματέας της ΤΟ Πέλλας, η οποία αναφέρθηκε και σε στοιχεία του βιογραφικού της Ειρήνης (Μίρκα) Γκίνη, που, μαζί με χιλιάδες άλλους, πέρασε στο πάνθεον των ηρώων των λαϊκών αγώνων.
Στη συνέχεια, έγινε ανάγνωση κειμένων από το Αρχείο της ΚΕ του ΚΚΕ, που αναφέρονται στη ζωή και τη δράση της Ειρήνης (Μίρκα) Γκίνη: Το «Πώς γνώρισα τη Μίρκα», από αφήγηση της σ. Ουρανίας Μπουκουβίνα, το «Πολυβολείο αφιερωμένο στη μνήμη της Ειρήνης Γκίνη» και το κείμενο «Ειρήνη Γκίνη» του Απόστολου Σπήλιου δημοσιευμένο στη στήλη «Σφυριές» του «Ριζοσπάστη» στις 28-7-1946.
Ακολούθησε απονομή τιμητικών πλακετών της ΤΟ Πέλλας του ΚΚΕ προς τους απογόνους των εκτελεσμένων λαϊκών αγωνιστών.
Στο χώρο της εκδήλωσης λειτούργησε έκθεση με ντοκουμέντα από το Αρχείο του ΚΚΕ που αφορούσαν την περίοδο της «λευκής τρομοκρατίας» (1945 - 1946), τη θέσπιση του Γ' Ψηφίσματος, το Εκτακτο Στρατοδικείο των Γιαννιτσών και την εκτέλεση των λαϊκών αγωνιστών.
Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν και παρέλαβαν τις τιμητικές πλακέτες, απόγονοι της Ειρήνης Γκίνη, του Δημήτρη Λύμπα και του Γεώργιου Μουτσάκη, ενώ τις επόμενες μέρες κλιμάκιο στελεχών της ΤΟ Πέλλας του ΚΚΕ θα παραδώσει τις τιμητικές πλακέτες σε συγγενείς - απόγονους του Πέτρου Περτσεμλή, Γεώργιου Πρώγιου, Θωμά Μιχαήλ και Χρήστου Στογιάννη.
Ιδιαίτερη ήταν η στιγμή που δύο νεαροί, ο Αντώνης Παπαδόπουλος και ο Αχιλλέας Γκίτσας, παίζοντας ακορντεόν, ερμήνευσαν ζωντανά το πολυτραγουδισμένο στην περιοχή τραγούδι της Ειρήνης (Μίρκα) Γκίνη.

Η θυσία τους φωτίζει το δρόμο του αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση

Πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη» στις 27 Ιούλη 1946 & ξυλογραφία από το βιβλίο "1000 σκοτωμένα κορίτσια"

Στην ομιλία του, ο Γιώργος Χαβατζάς, αναφέρθηκε στο σκηνικό που είχε διαμορφωθεί εκείνη την περίοδο και στην περιοχή της Πέλλας, με τη «λευκή τρομοκρατία», το έργο τρομοκράτησης και εξόντωσης των λαϊκών αγωνιστών να βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και το Γ' Ψήφισμα που κλιμάκωνε τις διώξεις σε βάρος των κομμουνιστών.

Οπως είπε, λίγες μέρες μετά την εκτέλεση των καταδιωκόμενων αγωνιστών, «το θεωρητικό περιοδικό του ΚΚΕ, η "Κομμουνιστική Επιθεώρηση", έγραφε στο κύριο άρθρο της: "Με την κατηγορία του «συμμορίτη», του «πράκτορα του σλαβισμού», δώδεκα ήρωες του ελληνοϊταλικού πολέμου και της Εθνικής Αντίστασης «δικάστηκαν» και καταδικάστηκαν σε τέσσερις διαφορετικές «δίκες» και εκτελέστηκαν μέσα σε μια εβδομάδα απ' τις 20 ως τις 27 του Ιούλη. Ανάμεσά σ' αυτούς, ένας Μουτσάκης που οργάνωσε στην Κατοχή τον εφεδρικό ΕΛΑΣ της Εδεσσας κι ανατίναξε επί κεφαλής τμήματος του ΕΛΑΣ δύο γερμανικές αμαξοστοιχίες με πολεμικό υλικό στο Μουχαρέμ Χάνι και μια υπέροχη ηρωίδα σαν τη δασκάλα Ειρήνη Γκίνη, που πολέμησε σ' όλη την εποχή της Κατοχής τους οχρανίτες του Κάλτσεφ και που συνέχισε κι έπειτα απ' την απελευθέρωση ως τη σύλληψή της, την καταδίκη της και την εκτέλεσή της να πολεμάει τους αυτονομιστές της Μακεδονίας, που τους οργανώνουν και τους υποκινούν οι Αγγλοι".

Ολο αυτό το ποτάμι του αίματος ήταν, χωρίς αμφιβολία, προϊόν της λευκής τρομοκρατίας, που οδήγησε τη χώρα στον εμφύλιο πόλεμο και που τώρα, μέρες του καλοκαιριού του '46, είχε αποκτήσει μια τυπική νομιμότητα».

Επίσης, ο ομιλητής παρουσίασε στοιχεία που αφορούν και το νομό Πέλλας, όπως καταγράφονται στο ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη» στις 12 Ιούνη 1946 με τίτλο: «Αποκορύφωμα της Μοναρχικής Τρομοκρατίας. Καταστρέφουν την Μακεδονία. Εκκαθαριστικές Επιχειρήσεις - Φρικιαστικά Εγκλήματα, Εμπρησμοί, Εκτοπίσεις - Ερήμωση», ενώ σημείωσε ότι ιδιαίτερης έντασης ήταν οι διώξεις που ασκήθηκαν και σε βάρος του σλαβόφωνου πληθυσμού της Πέλλας.

Κλείσ’ το βιβλίο | Την αυγή σφάξαν μια κόρη
Αιματοπότες άνθρωποι.
Κι όλη τη μέρα κλαίγαν τα δέντρα που είδανε το φόνο
Τέσσερα χιλιόμετρα έξω απ΄ τα Γιαννιτσά.
                    Ρίτα Μπούμη-Παπά

Η σύλληψη, τα βασανιστήρια και η εκτέλεση

Προς τα τέλη του Ιούνη του 1946 "καταδίδεται" στις διωκτικές αρχές της Εδεσσας το λημέρι "Μαργαρίτα - Λύκοι - Σωτηρία" και τις πρωινές ώρες της 7^ης Ιούλη του 1946, ισχυρές δυνάμεις χωροφυλακής και ΜΑΥδων (Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου), το περιζώνουν από παντού και ύστερα από μάχη κατορθώνουν από τους εκατό περίπου αγωνιστές, να συλλάβουν μόνο τους δέκα:

• Γκίνη Ειρήνη του Κων/νου, Δασκάλα ετών 27, κάτοικος Ξανθογείων
• Περτσεμλής ή Παπαδημητρίου Πέτρος του Ευαγγέλου, Ξυλουργός ετών 35, κάτοικος Εδεσσας
• Πρώγιος Γεώργιος του Νικολάου, Ξυλουργός ετών 29, κάτοικος Εδεσσας
• Μιχαήλ Θωμάς του Δημητρίου, Γεωργός ετών 55, κάτοικος Βρυττών
• Στογιάννης Χρήστος του Γεωργίου, Εργάτης ετών 46, κάτοικος Εδεσσας
• Λύμπας Δημήτριος του Αναστασίου, Γεωργός ετών 40, κάτοικος Αγρα Πέλλας
• Μουτσάκης Γεώργιος του Κων/νου, Κουρέας ετών 37, κάτοικος Πλαγιάς Παιονίας Κιλκίς
• Σιπάκης Λάζαρος του Κων/νου, Γεωργός ετών 60, κάτοικος Αρνισσας
• Ασπασία συζ. Γεωργίου Μουτσάκη, Οικιακά ετών 26, κάτοικος Πλαγιάς Παιονίας Κιλκίς
• Μαυροπουλίδου Ειρήνη του Γεωργίου, Νοσοκόμα ετών 33, κάτοικος Εδεσσας

Ως αργά το απόγευμα, τους κακοποιούν ώρες ολάκερες. Τους καταματώνουν. Τους περνούν τις χειροπέδες και τους κατεβάζουν στους Λύκους, κλείνοντάς τους στο εκκλησάκι του νεκροταφείου.
Στις 8 Ιούλη τους κατεβάζουν όλους μπροστά στο σχολείο των Λύκων και καλούν τους κατοίκους να τους υποδείξουν ποια ή ποιος από τους συλληφθέντες, τους ζήτησαν ή πήραν τρόφιμα, ρουχισμό, οπλισμό κ.λπ. αλλά κανείς από τους κατοίκους δεν υπόδειξε ούτε έναν.
Την ίδια μέρα, προς το απόγευμα, πεζοπορώντας τους, νηστικούς, με δύο από τους αγωνιστές τραυματισμένους (την Μαυροπουλίδου και τον Πρώιο), με τα ρούχα ολονών τους ματωμένα, τους φέρνουν δεμένους στο Κλεισοχώρι Εδεσσας και από εδώ "νικητές και τροπαιούχοι" με την Μίρκα μπροστά, μπαίνουν στην Εδεσσα και αφού τους περπατήσουν στους κεντρικούς δρόμους της, κάτω από τις ύβρεις, τα γιουχαΐσματα και τις απειλές των "αγανακτισμένων" πολιτών καταλήγουν στη Διοίκηση Χωροφυλακής, και τους κλείνουν όλους μέσα σ' ένα βρώμικο κρατητήριο.

Στις 17 Ιούλη 1946, τους μεταφέρουν, πραγματικά σωματικά πτώματα από τα βασανιστήρια, στα Γιαννιτσά. Η αστυνομία τους ρίχνει όλους μαζί σε ένα μπουντρούμι.
Όπως στην Έδεσσα, έτσι κι εδώ, τους απαγόρευαν γιατρούς και φάρμακα, για τα βαριά τραύματα που τους άνοιξαν, τους στέρησαν ακόμα και επί μέρες και αυτό το σκυλίσιο συσσίτιό τους και το πιο αφόρητο απ' όλα που τους απαγόρεψαν την επίσκεψη των γονέων τους.
Φθάνοντάς τους σ' αυτήν την κατάσταση, στις 23 Ιούλη 1946, τους παραπέμπουν, με βάση το από 18.6.46 Γ' Ψήφισμα, στο Εκτακτο Στρατοδικείο Γιαννιτσών, με την κατασκευασμένη κατηγορία, "Μετοχή εις αυτονομιστικήν προδοτικήν ένοπλον ομάδα σκοπούσαν απόσπασιν μέρους της Ελληνικής Επικρατείας".
(...)
Το Εκτακτο Στρατοδικείο Γιαννιτσών καταδίκασε τους 7 πρώτους αγωνιστές σε θάνατο, οι οποίοι άφησαν την τελευταία τους πνοή κάτω από τις ριπές των όπλων του εκτελεστικού αποσπάσματος, στις 26 Ιούλη 1946, στις 6 η ώρα το πρωί, ενώ σε πολύχρονη φυλάκιση τους άλλους 3.

Σύμφωνα με όσα έγραψε ο Τύπος μετά τις εκτελέσεις, οι αγωνιστές αντίκρισαν το απόσπασμα σαν πραγματικοί ήρωες. Δε δείλιασαν, δεν έσκυψαν το κεφάλι, δεν παρακάλεσαν για τη ζωή τους. Ησαν αγωνιστές που είχαν αφιερώσει τη ζωή τους στην πατρίδα και στον αγώνα για τη λευτεριά, την εθνική ανεξαρτησία, τη λαϊκή δημοκρατία. Επίσης, πολλοί απ' αυτούς ήσαν μέλη του ΚΚΕ, διαπαιδαγωγημένοι και συνηθισμένοι να ζουν παρέα με το θάνατο. Γι' αυτό, όταν στάθηκαν απέναντί του, τον χαιρέτησαν προφέροντας το όνομα του Κόμματος, που συμβόλιζε το πάθος τους για μια καλύτερη ζωή, για μια δικαιότερη κοινωνία.

(...)
Ο τότε Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης τόνιζε, μεταξύ άλλων, στις 28 Ιούλη 1946, στο κεντρικό άρθρο του "Ριζοσπάστη" με τίτλο, "Καινούργιες κρίσιμες στιγμές αν ο κάθε Έλληνας ακολουθήσει το δρόμο της Ελλάδας": "Μια μικρή δασκάλα η Ειρήνη Γκίνη, αυτή μονάχη εξευτέλισε και εκμηδένισε ηθικά ολόκληρο τον κόσμο της σαπίλας. Πώς φαντάστηκαν, όταν έχουν και μόνο το παράδειγμα της Γκίνη, ότι μπορούν να φτάσουν κάπου με τα εκτελεστικά αποσπάσματα; Ανοίγουν μόνο μεγαλύτερο το χάσμα και πληθαίνουν τους λογαριασμούς. Και αυτοί θάρθει μια μέρα πού θα εξοφληθούν. Γι' αυτό πρέπει να είναι περισσότερο από βέβαιοι..."
(...) Το Κόμμα μας είναι περήφανο για τη μεγάλη στρατιά των ηρώων και ηρωίδων που διαπαιδαγώγησε.
Είμαστε περήφανοι για τους χιλιάδες κομμουνιστές και κομμουνίστριες, που έδωσαν και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών τους, για να πάρει σάρκα και οστά το όραμα ενός νέου κόσμου χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, χωρίς φασισμό, χωρίς κρίσεις, ανεργία και πολέμους, το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.
Μπροστά στο γιορτασμό των 100 χρόνων του Κόμματός μας, η ανάδειξη του αγώνα όλων όσοι κράτησαν ψηλά τη σημαία του αγώνα στις πιο δύσκολες συνθήκες των εκτοπίσεων, της φυλακής και των εκτελέσεων έχει τεράστια σημασία.

70 χρόνια από την εκτέλεση της Ειρήνης Γκίνη, της Μίρκας και των 6 συντρόφων, τιμάμε την προσφορά τους και εμπνεόμαστε από τον αγώνα τους.

Οι θυσίες και τα βάσανά τους δεν πήγαν χαμένα, συνεχίζουν να φωτίζουν τις "λεωφόρους του μέλλοντος", του αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση.
Συνεχίζουν να μας εμπνέουν, να μας γεμίζουν με ταξικό μίσος για τους εκμεταλλευτές και την εξουσία τους, να μας γεμίζουν περηφάνια, να μας δίνουν αντοχή και δύναμη για τη συνέχεια του αγώνα μας.
Γνωρίζουμε ότι ο δρόμος είναι δύσβατος, όπως και ότι τα πιο δύσκολα βρίσκονται μπροστά. Αλλά έχουμε βαθιά πίστη στην εργατική τάξη, στις ριζοσπαστικές λαϊκές δυνάμεις.

 

 

Το 2021 η εργατική τάξη …απολύεται μέσω e-mail -δεν πάει στον παράδεισο

Ο κολοσσός GKN (σσ. 27.500 υπάλληλους, 51 σημεία παραγωγής και πωλήσεις – 2020, 3.8 δις £ λίρες, με καθαρά κέρδη ~6%), αποτελεί partner εξοπλισμού της FIAT παράγοντας άξονες κίνησης για πολλά μοντέλα της, στα πλαίσια του σύγχρονου καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής (φατούρας)
Όπως σε όλα τα εργοστάσια στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας, η εργασία ήταν πάντα «σε κύματα» αναλόγως ζήτησης ή κρίσης, που με την πανδημία μετέτρεψε τους εργαζόμενους κυριολεκτικά σε λάστιχο.
Από το 2018 το ανέλαβε ο χρηματοοικονομικός οργανισμός Melrose Industries ξεκινώντας «αναδιάρθρωση» (σσ. βρετανική κατασκευαστική εταιρεία που ειδικεύεται στην αγορά και τη «βελτίωση» επιχειρήσεων με χαμηλή απόδοση, εισηγμένη στο χρηματιστήριο του Λονδίνου), με στόχο το 5%-6% κέρδος να φτάσει και να ξεπεράσει το 20%.

Έτσι η GKN Driveline στο Campi Bisenzio (σσ. Τοσκάνη, 10 χλμ ΒΔ της Φλωρεντίας) σημαντικός βιομηχανικός κόμβος και διαμετακομιστικό - εμπορικό κέντρο με τα εκατοντάδες TIR να μπαινοβγαίνουν όλο το 24ωρο με το αποφασίζουμε και διατάζουμε, έκρινε πως οι 422 εργαζόμενοι του εργοστασίου πρέπει να πάνε σπίτια τους.
Και αυτό 50 χρόνια μετά από το «La Classe Operaia Va In Paradiso» ανακοινώθηκε μέσω e-mail!

«Όταν μάθαμε ότι το εργοστάσιο είχε κλείσει, φτάσαμε μπροστά από τις πύλες, συγκροτήσαμε επιτροπή περιφρούρησης και "πήραμε το εργοστάσιο πίσω", λέει ο Marco Tavano, ένας από τους απολυμένους και η Φλωρεντία από τις 9 Ιουλίου βρίσκεται σε κινητοποίηση.

«Εργάζομαι εδώ 25 ολόκληρα χρόνια και παρά τα σκαμπανεβάσματα, καταφέραμε πάντα να διατηρούμε το επίπεδο απασχόλησης. Σήμερα επικεντρωνόμαστε στη διάσωση της εγκατάστασης. Εάν πάει στραβά θα ήταν αδύνατο να βρούμε άλλη δουλειά. Έχω σε υποθήκη το σπίτι και οικογένεια», λέει ο Michele Di Paola, ένας άλλος εργαζόμενος παρών στην περιφρούρηση, ο οποίος -μαζί με τους άλλους, εναλλάσσει μέρα και νύχτα μεταξύ σπιτιού και φάμπρικας.
Το επίπεδο συνδικαλισμού και ταξικής ενότητας σε αυτό το εργοστάσιο –λέει, είναι πολύ υψηλό, ειδικά στον μηχανουργικό τομέα, το παλεύουμε χωρίς Διευθύνοντες Σύμβουλους και  διευθυντάδες προσωπικού.
Προσπαθούμε να κρατάμε σύνδεση με το συνδικάτο FIOM CGIL που ζήτησε από το MISE (σσ. Υπουργείο Οικονομικής Ανάπτυξης) συγκεκριμένες διαπραγματεύσεις επί τόπου και όχι στη Ρώμη (εδώ η ανακοίνωση).
Θυμίζουμε πως τα συνδικάτα «τα βρήκαν» σε κοινή ανακοίνωση που υπέγραψαν κοινωνικοί εταίροι και κυβέρνηση στις 29 Ιουνίου παρουσία των «μηχανισμών διαχείρισης κρίσεων» και στα θέματα απολύσεων., που πρέπει να γίνονται «με φειδώ».
Η υφυπουργός Alessandra Todde επισκέφθηκε το εργοστάσιο πριν πάει στην περιφέρεια για μια  πρώτη –απουσία εργαζόμενων συνάντηση, όπου ανακάλυψε εταιρεία «αφερέγγυα» … (μαζί με τον περιφερειάρχη και το δήμαρχο του Campi Bisenzio.

«Δεδομένου ότι η κοινωνία έχει αλλάξει, έχουμε συνηθίσει σε αυτούς τους τόνους και συμπεριφορές προς τους εργαζόμενους …μας φέρονται πάντα με τον τρόπο αυτό τα αφεντικά από την εταιρεία, τώρα το κάνουν παρέα με το Υπουργείο, το δήμαρχο και «θεσμικούς παράγοντες», σχολιάζει ο Matteo Moretti.

                          

Χιλιάδες διαδηλώνουν με τους εργάτες της Gkn ενάντια στις απολύσεις στο Campi Bisenzio

Εργαζόμενοι και εκπρόσωποι από όλη την Ιταλία ενάντια στις πολυεθνικές και τους επιχειρηματικούς ομίλους.
(24 Ιουλίου 2021)
Μια σύνθετη κοινωνική οντότητα ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα των απολυμένων της Gkn. Χιλιάδες παρά τη ζέστη (πορτοκαλί προειδοποίηση στη Φλωρεντία) και την ημέρα (πριν από τις διακοπές).
Η πεδιάδα της Τοσκάνης μεταξύ Φλωρεντίας και Prato, μια περιοχή μεταξύ της εθνικής οδού, του αεροδρομίου και ενός μεγάλου εμπορικού κέντρου (όπου και η Gkn) γέμισε κόσμο (πέντε χιλιάδες σύμφωνα με τους διοργανωτές).

«Ας ξεσηκωθούμε με τους εργαζόμενους της Gkn», όπως γράφτηκε στην αφίσα που σχεδίασε ο γελοιογράφος Zerocalcare και όπως διαβάζουμε στο πανό επικεφαλής της πορείας.

Στο πλευρό των απολυμένων της GKN.

Αρκετές οργανώσεις ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα αλληλεγγύης του Collettivo di Fabbrica GKN, δίνοντας τη δική τους συμβολή στη δίκαιη οργή –μένος, εναντίον ενός άθλιου συστήματος, το οποίο πρώτα μας εκμεταλλεύεται και μετά τους αφήνει στους δρόμους.
Το θέμα είναι αν η φωνή είναι αυτή των ίδιων των εργαζομένων, που δεν «μασάνε» από τις ψεύτικες υποσχέσεις πολιτικών και θεσμών, και εάν αυτή η μάχη δεν υποκύψει σαν κόλπα των γραφειοκρατικών των συνδικαλιστικών ηγετών, τότε μπορεί να υπάρξει νίκη –με ό,τι αυτό σημαίνει σήμερα

Η φωνή που έχει σημασία, που είναι πραγματικά κορυφαία, αυτή που είναι θεμελιώδης για την επιτυχία του στόχου μας,
Εάν αυτή η μάχη δοθεί με πρωταγωνιστή τους εργαζόμενους Κόντρα σε κάθε μορφή απόλυσης!
#INSORGIAMO! (από την ανακοίνωση του Partito Comunista Italiano)

Όχι στις απολύσεις - δώρο στα αφεντικά!
Κατάληψη - εθνικοποίηση για την υπεράσπιση της δουλειάς

Όλοι στο Campi Bisenzio με εργαζόμενους της Gkn
Μαζί η Unione Sindacale di Base (USB)

Η απελευθέρωση των απολύσεων, που ήθελε η Confindustria (σσ. ΣΕΒ), η οποία έγινε παθητικά αποδεκτή από την κυβέρνηση και υπογράφηκε επίσημα με συμφωνία των επίσημων συνομοσπονδιών, έχει ήδη ενεργοποιήσει την πρώτη μεγάλη αναδιάρθρωση -δυστυχώς, σε μεγάλο βαθμό προβλέψιμη. Ο πολιτικός ρόλος της κυβέρνησης των «αρίστων» δεν είναι άλλος από αυτόν. Συνοδεύστε και διαχειριστείτε την αναδιάρθρωση του ιταλικού συστήματος παραγωγής, επίσης με τη χρήση των τεράστιων πόρων του PNRR (πλάνο -Εθνικό σχέδιο ανάκαμψης και ανθεκτικότητας).
Αναδιάρθρωση που θα πληρωθεί για πρώτη φορά στο 100% από τους εργαζομένους.
Alitalia, Whirlpool, Timken, Giannetti Ruote, ABB… Η αντιμετώπιση αυτής της πρόκλησης αποσπασματικά σημαίνει ότι ξεκινάμε ήδη ηττημένοι.
Μακριά από τη σκέψη να βασιστούμε στην ίδια ηγεσία των συνδικάτων που υπέγραψε τη συμφωνία για τις απολύσεις.
Μόνο το δίχτυ της εργατικής ταξικής αλληλεγγύης παραμένει πάντα η αφετηρία.

Εάν η αποφασιστικότητα των εργαζομένων του Gkn θεωρείται αναμφισβήτητα καινοτομία στο πρόσφατο πανόραμα, δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο για τη συνδικαλιστική και πολιτική δυναμική που περιστρέφεται γύρω από αυτήν τη διαμάχη.

Ο θανατηφόρος εναγκαλισμός των συνομοσπονδιακών θεσμικών οργάνων και ηγετών, έτοιμων να ζητήσουν ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων, ό, τι κι αν είναι, είναι αυτό. Το είδαμε επίσης στην τελευταία θεσμική συνάντηση παρουσία του Υφυπουργού Εργασίας. Οι ιδιοκτήτες επιβεβαίωσαν την επιθυμίας τους να ενεργοποιήσουν το νόμο σχετικά με τις ομαδικές απολύσεις, αποφεύγοντας οποιαδήποτε πολιτική αντιπαράθεση. Μιλάμε για τον ίδιο νόμο, που τροποποιήθηκε ελάχιστα και χρησιμοποιήθηκε για τη μεγάλη βιομηχανική αναδιάρθρωση των αρχών της δεκαετίας του '90, επίσης στην περίπτωση αυτή «διαχειριζόταν» μέσω των μηχανισμών συντονισμού που υπέγραψαν οι CGIL, CISL και UIL.

Επιστρέφοντας στο θέμα Gkn, σε ό,τι μας αφορά δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις: τις εγκαταστάσεις πρέπει να τις πάρει αμέσως το κράτος.
Η Stellantis (σσ.  Stellantis N.V. πολυεθνικός όμιλος κατασκευής αυτοκινήτων, που ιδρύθηκε το 2021 βάσει συγχώνευσης 50-50 μεταξύ του ιταλο-αμερικανικού ομίλου Fiat Chrysler Automobiles και του γαλλικού ομίλου PSA, με έδρα το Άμστερνταμ) που είναι πανέτοιμη να λάβει εκατομμύρια «δημόσια» ευρώ για δέκατη φορά, πρέπει να εγγυηθεί τις απαραίτητες παραγγελίες για να προχωρήσει η παραγωγή του εργοστασίου της Φλωρεντίας.

Αλλά αυτό που πρέπει να απαιτήσουμε σήμερα είναι μια πραγματική εθνική βιομηχανική πολιτική. Μια κρατική παρέμβαση που τελικά να θέτει υπό αμφισβήτηση την δύναμη των μεγάλων πολυεθνικών. Οι ίδιοι που εγκαθίστανται στις περιοχές μας εκμεταλλεύονται παίρνοντας δημόσια χρήματα και μετά κλείνοντας αφήνουν χιλιάδες εργαζόμενους στο δρόμο χωρίς καν να πληρώσουν αποζημίωση.
Προκηρύξαμε εθνική γενική απεργία στις 18 Οκτωβρίου, η USB, μαζί με τις άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις.
Αντιμέτωποι με το πλαίσιο των κοινωνικής κρεατομηχανής που αντιμετωπίζουμε, δεν υπάρχει εναλλακτική λύση.
Τα σχέδια που εξυφαίνονται συντονίζουν τις επιλογές της Confindustria, της κυβέρνησης Draghi και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το να ξεφύγεις από αυτό είναι απολύτως απαραίτητο και επείγον σήμερα.
Η USB έχει κάνει την επιλογή της, εναπόκειται επίσης στους εργάτες, οι οποίοι εξακολουθούν να πιστεύουν στον εργατοπατερικό συνδικαλισμό, να κάνουν το ίδιο.
Αρκετή υποχωρήσαμε! Ας τα πάρουμε όλα πίσω!
Unione Sindacale di Base - Εθνικός Συντονιστικό Βιομηχανίας

Μία από τα ίδια;

🔻 Το μεγάλο πρόβλημα είναι πως αυτές οι –μαζικές, κινητοποιήσεις, δε χτυπάνε την καρδιά του προβλήματος.
🔻 Καμιά οργάνωση σήμερα στην Ιταλία δε μιλάει για τα πραγματικά «κλειδιά της οικονομίας» και τον αγώνα που –στρατηγικά, πρέπει να στρέφεται προς τα εκεί, προς την καρδιά του κτήνους.
🔻 Στοχεύοντας τον πραγματικό υπεύθυνο, τον ίδιο τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης που μας έφερε ως εδώ, με τις ανάγκες και τα δικαιώματα του λαού και της νεολαίας να θυσιάζονται για τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων και τους ευρωμονόδρομους της ΕΕ.
🔻 Γι’ αυτό χρειάζεται ισχυρή εργατική λαϊκή αντιπολίτευση με ισχυρό υποκειμενικό παράγοντα (Κομμουνιστικό Κόμμα)
🔻 Και στη γειτονική χώρα –προς το παρόν, δεν υπάρχει ούτε το ένα ούτε το άλλο: τα αστικά κόμματα εξουσίας χρόνια εναλλάσσονται αλληλοσυμπληρώνοντας τα αντεργατικά μέτρα –όπως σε όλη την Ευρώπη.

 

 

 

Αντιεκπαιδευτικό Νομοσχέδιο της κυβέρνησης: Βαθιά ταξικό, αντιδραστικό χτύπημα στην καρδιά της εκπαιδευτικής διαδικασίας

Πολλαπλή πρόκληση

Η προσπάθεια να διανθιστεί το παλιό, το πλήρως αναντίστοιχο με τις σύγχρονες μορφωτικές ανάγκες που φέρνει το νομοσχέδιο για τα σχολεία, με κορόνες για «βελτίωση της Εκπαίδευσης», χαρακτηρίζει τη στάση της κυβέρνησης από την πρώτη στιγμή της παρουσίασης των αντιδραστικών μέτρων και συνεχίζεται στη συζήτηση στη Βουλή.

Η επιχείρηση εξαπάτησης ξεκινάει από τον ίδιο τον τίτλο του νομοσχεδίου δήθεν για «την αναβάθμιση του σχολείου και την ενδυνάμωση των εκπαιδευτικών».
Το τέταρτο κατά σειρά νομοσχέδιο της κυβέρνησης για την Παιδεία, ένα συντριπτικό χτύπημα στα μορφωτικά δικαιώματα, περιέχει αλλαγές που επιδρούν στην καθημερινότητα του σχολείου, στο περιεχόμενο της μάθησης, στο μέλλον των παιδιών.
Πρόκειται για πάγιες αστικές επιδιώξεις, που αφορούν τη διαφοροποίηση του σχολείου, τη δημιουργία σχολείων πολλών ταχυτήτων, τον ασφυκτικό έλεγχο των εκπαιδευτικών ώστε να εφαρμόσουν τις αντιδραστικές αλλαγές που φέρνει το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, άλλες που ήδη ψηφίστηκαν και αυτές που σχεδιάζονται για το μέλλον.

Η κυβέρνηση διατείνεται πως οικοδομεί ένα «αναβαθμισμένο σχολείο», σύγχρονο, με αέρα «ελευθερίας». Και με επίκεντρο την «αυτονομία» του σχολείου κάνει λόγο για «αλλαγές που απαιτεί η εποχή», «που αγκαλιάζει η κοινωνία».
Οι συγκεκριμένες ρυθμίσεις που εξειδικεύουν την εύηχη «αυτονομία» έρχονται να δείξουν το πραγματικό περιεχόμενο: Αξιοποίηση σχολικών εγκαταστάσεων που μετατρέπονται σε πεδίο επιχειρηματικής δράσης, προς αξιοποίηση για να εξασφαλιστεί στο πλαίσιο των - διαφορετικών - δυνατοτήτων κάτι παραπάνω από τα σημερινά ψίχουλα χρηματοδότησης, αναζήτηση εναλλακτικών πηγών χρηματοδότησης με εξάρτηση από χορηγούς και απαλλαγή του κράτους από την ευθύνη της αποκλειστικής χρηματοδότησης. Διαφοροποίηση του περιεχομένου μέσα από πολλαπλά βιβλία που διασπούν τον ενιαίο χαρακτήρα της σχολικής γνώσης σε ένα τοπίο στροφής στις δεξιότητες και υποβάθμισης κ.ο.κ.

Σε αυτά η κυβέρνηση αναζητά από τη λαϊκή οικογένεια και τα παιδιά της «συγκλίσεις». Επιχειρεί δε από την πρώτη στιγμή να εμφανίσει ούτε λίγο ούτε πολύ σαν ανάγκες και αιτήματά τους τις αντιδραστικές και εχθρικές προς το μορφωτικό δικαίωμα ρυθμίσεις, που είναι όντως προϊόν συγκλίσεων, όμως των φορέων του μεγάλου κεφαλαίου, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς, που χαράσσουν εκπαιδευτικές πολιτικές συμβατές με τις ανάγκες του και στις οποίες πορεύτηκαν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, στρώνοντας το έδαφος για τα μέτρα που έρχονται σήμερα.

Η ίδια η κυβέρνηση έχει δώσει με σαφήνεια την απάντηση με ποιους «συγκλίνει» όλο αυτό το διάστημα που σχολεία και πανεπιστήμια έμειναν κλειστά, η σχέση των παιδιών με την εκπαιδευτική διαδικασία κρεμόταν σε μία κλωστή μπροστά από την οθόνη, τώρα που η αγωνία χτυπά κόκκινο για το αν και πώς θα ανοίξουν οι δομές εκπαίδευσης σε λιγότερο από ενάμιση μήνα. Αντί να σκύψει στις ανάγκες αυτές που δημιούργησε η πανδημία και η διαχείρισή της, η κυβέρνηση έπεσε και πέφτει με τα μούτρα στο να περάσει το ένα νομοσχέδιο μετά το άλλο για να θεσμοθετήσει τις απαιτήσεις των μονοπωλίων. Από αυτή την άποψη, το νομοσχέδιο αποτελεί πολλαπλή πρόκληση, στην οποία, μέσα και σε αυτές τις συνθήκες του καλοκαιριού και της πανδημίας στις οποίες έρχεται η επικείμενη ψήφισή του, δίνεται απάντηση και με το σημερινό συλλαλητήριο.
Συγκλίσεις βρήκε η κυβέρνηση και στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος και κατά τη διακυβέρνησή του αλλά και τώρα, που οι αντιδράσεις στο νομοσχέδιο κορυφώνονται, δεν κρύβει τη σύμπλευσή του σε κεντρικές επιλογές, στο σχολείο των δεξιοτήτων, στην «αυτονομία» και αποτίμηση στα σχολεία, έχοντας στρώσει τον δρόμο για τα μέτρα που έρχονται τώρα.

Η συζήτηση γύρω από το νομοσχέδιο είναι αποκαλυπτική για την ουσία των αντιεκπαιδευτικών αλλαγών, αφού σε κάθε του άρθρο, σε κάθε διάταξη γίνονται φανερές οι αξιώσεις του κεφαλαίου για την Εκπαίδευση. Γι' αυτό πρέπει να δυναμώσει η σύγκρουση με αυτή την πολιτική, η διεκδίκηση για το πραγματικά σύγχρονο, το σχολείο που θα απαντά στις σύγχρονες διευρυμένες ανάγκες, που δεν θα αποκλείει αλλά θα βοηθά τα παιδιά να ανοίγουν τα φτερά τους, ξεκινώντας από το έδαφος μίας στέρεας γνώσης, που σήμερα τους στερούν.

Αποσπάσματα από την τοποθέτηση του βουλευτή του ΚΚΕ, Γιάννη Δελή, στη συνεδρίαση της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής.
Με ανάδειξη των στόχων, των προεκτάσεων και των επιπτώσεων του νομοσχεδίου στα μορφωτικά δικαιώματα, στην καθημερινότητα και στη λειτουργία του σχολείου, καθώς και στην προοπτική των μαθητών, τοποθετήθηκε το ΚΚΕ κατά την επεξεργασία του νομοσχεδίου στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής. Ο σχεδιασμός της κυβέρνησης είναι η συζήτηση του νομοσχεδίου στην Ολομέλεια να ξεκινήσει τη Δευτέρα 26 Ιούλη το απόγευμα και να ολοκληρωθεί την Τετάρτη 28 με την ψηφοφορία.

Παραθέτουμε εκτενή αποσπάσματα από την τοποθέτηση του Γ. Δελή:

 «Παρά τις συνεχείς αναφορές της κυβέρνησης και των βουλευτών της σε αποτελέσματα αμφιλεγόμενων και κατά παραγγελία δημοσκοπήσεων, παρά το συστηματικό μπαράζ υποστηρικτικής αρθρογραφίας στις ναυαρχίδες του αστικού Τύπου αλλά και σε πολυσύχναστα αστικά sites, τελικά στη συνεδρίαση της Επιτροπής με τους φορείς, αφού πρώτα οι Ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών, διερμηνεύοντας τη θέληση των μελών τους, ζήτησαν την απόσυρση του νομοσχεδίου, και αφού βέβαια εξαιρέσουμε για ευνόητους λόγους τούς κυβερνητικούς κρατικούς φορείς, όπως π.χ. η ΕΘΑΑΕ και το ΙΕΠ, τότε ξέρετε ποιος ήταν ο φορέας εκείνος που δεν μπόρεσε να κρύψει τον ενθουσιασμό του για το νομοσχέδιο;

Ο Σύνδεσμος των Ιδιωτικών Σχολείων, οι μεγαλέμποροι δηλαδή της Παιδείας! Οι οποίοι μάλιστα, αφού πρώτα δεν δίστασαν να δώσουν και δημοσίως τα συγχαρητήριά τους στην κυβέρνηση, ως γνήσιοι αντιπρόσωποι όλου του επιχειρηματικού κόσμου, και αφού υπενθύμισαν ότι η λεγόμενη "αυτονομία" των σχολείων αποτελεί κατεύθυνση του ΟΟΣΑ και της ΕΕ - γι' αυτό και συμφωνεί μαζί της και ο ΣΥΡΙΖΑ - αλλά και του ΣΕΒ, προσθέτουμε εμείς, μετά μας θύμισαν τη λαϊκή παροιμία "τρώγοντας έρχεται η όρεξη"!
Μιας και στο τέλος ζήτησαν "ακόμα μεγαλύτερη ελευθερία και αυτονομία στις σχολικές μονάδες, ακόμα περισσότερη ενδυνάμωση του ρόλου του διευθυντή του σχολείου, σε συνδυασμό βέβαια με τις διαδικασίες αξιολόγησης και λογοδοσίας".

Αυτοί είναι που σας στηρίζουν, μαζί με τα λογής λογής παπαγαλάκια των ΜΜΕ, και όχι οι εκπαιδευτικοί, όχι οι γονείς, όχι η νέα γενιά, που διαδηλώνουν ενάντια στο νομοσχέδιο, όπως έκαναν και χτες (σ.σ. την Πέμπτη) σε μαζικά συλλαλητήρια μέσα στο καλοκαίρι!

Γι' αυτό και την ΑΣΓΜΕ, τους γονείς δηλαδή των μαθητών, αυτούς τους οποίους υποτίθεται ωφελεί το νομοσχέδιό σας, δεν τολμήσατε καν να τους καλέσετε, όπως οφείλατε, στην Επιτροπή και τους αποκλείσατε με αστείες δικαιολογίες.

Δομή προσαρμοσμένη στην εφαρμογή των αντιεκπαιδευτικών μέτρων

Δημιουργείται μια εκτεταμένη ιεραρχική δομή σε όλο το εύρος της Εκπαίδευσης, στη βάση πάντα του νόμου 4547/18 του ΣΥΡΙΖΑ, εμπλουτισμένου τώρα πια και με την ατομική αξιολόγηση που εισάγει η ΝΔ.

Τα στελέχη τώρα όλης αυτής της δομής, λόγω των γραφειοκρατικών, απογραφικών και κυρίως λόγω των αξιολογικών τους καθηκόντων, αντικειμενικά θα βρίσκονται πολύ μακριά, αν όχι απέναντι, και δεν θα μπορούν ποτέ να σταθούν δίπλα στους εκπαιδευτικούς για να τους βοηθούν στη δύσκολη εκπαιδευτική τους καθημερινότητα. (...)

Σε ό,τι αφορά τώρα τη λειτουργία και τη διοίκηση του σχολείου που ετοιμάζετε:
Σε ένα τέτοιο σχολείο "αυτόνομο", σε ένα τέτοιο σχολείο - επιχείρηση, δεν θα μπορούσε παρά να συρρικνωθεί ακόμα περισσότερο, σχεδόν να καταργηθεί κάθε ουσιαστικός ρόλος του Συλλόγου Διδασκόντων, και οι εκπαιδευτικοί του να μετατραπούν σε απλά εκτελεστικά όργανα των άνωθεν εντολών, χωρίς ουσιαστικά δικαιώματα στο σχολείο.

Ένα τέτοιο σχολείο, φυσικά, δεν μπορεί να το διοικεί παρά μόνο ένας διευθυντής, με πάμπολλες υπερεξουσίες, ένας διευθυντής - manager, ένας διοικητής, στην πραγματικότητα ένας απόλυτος άρχοντας.

Θα υπογράφει τις οικονομικές συμφωνίες του σχολείου με τους διάφορους χορηγούς, θα πουλάει στην αγορά τη χρήση των υποδομών του σχολείου, θα αξιολογεί όλους τους εκπαιδευτικούς του σχολείου και θα επιλέγει αποκλειστικά αυτός τους περιβόητους μέντορες των νέων εκπαιδευτικών και τους λεγόμενους συντονιστές των σχολικών τάξεων και των διδακτικών αντικειμένων. (...)

Περιορίζεται η συμμετοχή της εκπαιδευτικής κοινότητας

Ολο αυτό το αυταρχικό και αντιδημοκρατικό πλαίσιο συμπληρώνεται και με το άρθρο 107 για τη λεγόμενη αναμόρφωση του σχολικού συμβουλίου. (...) Στη θέση της σημερινής μορφής και σύνθεσής του, δημιουργείται ένα κλειστό και ελεγχόμενο όργανο που θα "τρέχει" όλες τις διαδικασίες του σχολείου - επιχείρηση, της "αυτόνομης" και οικονομικά εξαρτημένης από τους χορηγούς σχολικής μονάδας. (...)

Θεωρούμε εξαιρετικά επικίνδυνη τη διάταξη του νομοσχεδίου σε σχέση με τις αρμοδιότητες του σχολικού συμβουλίου, για την κατάθεση σχεδίου για αντιμετώπιση των κρίσεων που εμφανίζονται στη σχολική μονάδα.

Καθώς, με πρόσχημα δήθεν την αντιμετώπιση κρίσεων, ανοίγουν επικίνδυνοι δρόμοι για την παρέμβαση σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις που λαμβάνουν χώρα σε ένα σχολείο, για την καταστολή μαθητικών αγώνων και καταλήψεων, μέχρι και για παρέμβαση στα εσωτερικά ζητήματα λειτουργίας του ίδιου του Συλλόγου Διδασκόντων, π.χ. για τη συλλογική απόρριψη λ.χ. μιας κυβερνητικής οδηγίας, για τη συμμετοχή σε μια κινητοποίηση κ.ά.

Τον φόβο της ομολογεί η κυβέρνηση και θέλει να "πετάξει" έξω από τα σχολικά συμβούλια κάθε ενοχλητική φωνή, να περιορίσει τη δυνατότητα της συζήτησης, να μειώσει τη συμμετοχή της σχολικής κοινότητας, να μην επιτρέψει την αμφισβήτηση των εντολών της για το σχολείο. Για τόση ελευθερία και αυτονομία μιλάμε!

Η «αξιολόγηση» μηχανισμός επιβολής

Παρά τα όσα ισχυρίζεται η κυβέρνηση περί επιμόρφωσης, την οποία αντιλαμβάνεται ως ποινή και όχι ως δικαίωμα όλων των εκπαιδευτικών και ως υποχρέωση της πολιτείας - την οποία δεν ικανοποιεί χρόνια τώρα - φαίνεται ξεκάθαρα ο συγκεντρωτικός χαρακτήρας του μηχανισμού της αξιολόγησης ο οποίος στήνεται, απόλυτα ελεγχόμενος από το ΥΠΑΙΘ, ένα στοιχείο το οποίο διαπνέει άλλωστε και όλο το νομοσχέδιο, και φαίνεται έντονα και στον τρόπο επιλογής στελεχών.
Τι είναι αυτά που μας λέτε; ότι με την αξιολόγηση οι εκπαιδευτικοί θα κρίνουν τα αποτελέσματα της δουλειάς τους; Κάθε μέρα, κάθε ώρα που βγαίνουν οι εκπαιδευτικοί από την τάξη κρίνουν τη δουλειά τους. Συζητούν μεταξύ τους για το πώς θα τη βελτιώσουν.

Λέτε, θα ενημερώνονται οι γονείς για τα αποτελέσματα στο σχολείο. Ολοι οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν επαφή με τους γονείς, δεν τους ενημερώνουν για τα παιδιά τους;
Σε όλον αυτόν τον καιρό της καραντίνας, ποιοι νομίζετε ότι κράτησαν ζωντανή τη σχέση ανάμεσα στο σχολείο και στα παιδιά;
Μηχανισμό για την επιβολή της αντιεκπαιδευτικής κυβερνητικής πολιτικής στήνετε, και όποιος εκπαιδευτικός τον αμφισβητεί, όποιος τον αντιμάχεται, όποιος υπερασπίζεται τα μορφωτικά δικαιώματα όλων των παιδιών, τότε απειλείται και με στέρηση μισθού, αλλά και με τον αποκλεισμό του για 8 ολόκληρα χρόνια από την επιλογή οποιασδήποτε στελεχιακής θέσης, ακόμα και αυτής του υποδιευθυντή του σχολείου!

Πρόκειται για τη γνωστή τροπολογία Γεροβασίλη, με την οποία η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το 2017 ποινικοποιούσε την απεργία - αποχή των εργαζομένων στο Δημόσιο ενάντια στην αντιδραστική αξιολόγησή τους. Αυτήν την επαίσχυντη νομοθετική σας διάταξη αξιοποιεί τώρα η κυβέρνηση της ΝΔ!

«Αυτονομία», διαφοροποίηση και κατηγοριοποίηση

Πάμε τώρα λίγο και στην πολυδιαφημισμένη "αυτονομία" των σχολείων, με την οποία επί της ουσίας συμφωνεί ο ΣΥΡΙΖΑ και το δηλώνει μάλιστα ευθαρσώς, απλά τη θέλει λέει λίγο διαφορετική, "πασπαλισμένη" και με λίγη δημοκρατία.
Πρέπει να είναι καθαρό στις λαϊκές οικογένειες: Το σχολείο που ετοιμάζετε στόχο έχει την κατηγοριοποίηση των μαθητών, τη διάσπαση της ενιαίας γνώσης που πρέπει να δίνεται σε όλα τα παιδιά, γι' αυτόν τον σκοπό αξιοποιεί και την "αξιολόγηση" των μαθητών.

Το καινοτόμο κρίνεται βασικά από τον σκοπό και το περιεχόμενο και όχι από τις μορφές της αξιολόγησης. Η Παιδαγωγική δεν είναι ένα απλό άθροισμα τεχνικών διδασκαλίας και ελέγχου, αλλά επιστήμη, που σκοπό πρέπει να έχει τη δημιουργία ανθρώπων ικανών να γνωρίζουν και να αλλάζουν τον κόσμο.
Οσα "καινοτόμα" και δήθεν εναλλακτικά μοντέλα κι αν παρουσιάσει το ΥΠΑΙΘ, αυτά δεν φέρνουν αυτόματα και την αναβάθμιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Το καθοριστικό στοιχείο είναι ο σκοπός της Εκπαίδευσης και το περιεχόμενο των σχολικών μαθημάτων, το τι άνθρωπο θέλουμε να ετοιμάζει το σχολείο.
(...)
Το τελευταίο διάστημα συνεχώς η κυβέρνηση, για μια σειρά παρεμβάσεις της, όπως π.χ. η ελάχιστη βάση εισαγωγής, επικαλείται τα ακαδημαϊκά κριτήρια.
Αναρωτηθήκατε όμως, κυρία υπουργέ, τι είναι αυτό που πραγματικά φταίει για τις χαμηλές επιδόσεις στις εξετάσεις;

Γιατί άραγε συμβαίνει αυτή η πτώση του μορφωτικού επιπέδου της νέας γενιάς;

Κι αυτό είναι άσχετο με τη συνεχή υποκατάσταση της γνώσης της επιστημονικής στο σχολείο από τις εφήμερες δεξιότητες που μαζικά προωθούνται τα τελευταία χρόνια στα σχολεία;

Για ποιες κοινωνικές δεξιότητες μιλάτε, όταν αφαιρέσατε εν μία νυκτί τα μαθήματα των κοινωνικών επιστημών, ένα στίγμα που θα σας κατατρέχει μέχρι να τα επαναφέρετε και να πάρουν τη θέση που τους αξίζει στο σχολικό πρόγραμμα».

Αυτονομία και κατηγοριοποίηση ή ενιαίο σχολείο για όλους;

Το νομοσχέδιο για τη δήθεν αναβάθμιση του σχολείου και την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, που αποτελεί βαθιά, αντιδραστική τομή στη λειτουργία και το περιεχόμενο του σχολείου, στον ίδιο τον ρόλο του εκπαιδευτικού, έχει ήδη συναντήσει τις αντιδράσεις του εκπαιδευτικού κόσμου.

Έρχεται να συμπληρώσει τις ρυθμίσεις που πέρασαν όλο τον τελευταίο χρόνο για αλλαγές στο Λύκειο (Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, τρόπος πρόσβασης, περικοπές αντικειμένων κ.ά.), τη θεσμοθέτηση των εργαστηρίων δεξιοτήτων σε όλες τις βαθμίδες, την αύξηση του αριθμού μαθητών στις τάξεις και την «αυτοαξιολόγηση» του σχολείου.

Μαζί με την εφαρμογή όλων των νομοθετικών διατάξεων που ψηφίστηκαν τα προηγούμενα χρόνια, συνιστά μια βαθιά αντιδραστική τομή στον πυρήνα της εκπαιδευτικής διαδικασίας: Στο τι και πώς μαθαίνουν οι μαθητές, στο τι και πώς διδάσκει ο εκπαιδευτικός και σε τι εργασιακό περιβάλλον θα δουλεύει από εδώ και εμπρός.

Βάση του νομοσχεδίου αποτελούν οι κατευθύνσεις της ΕΕ και του ΟΟΣΑ, που ενσωματώθηκαν άλλωστε και από όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις, με τελευταία αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, οι απαιτήσεις του ΣΕΒ και των εργοδοτικών ενώσεων για έναν μελλοντικό εργαζόμενο φθηνό, ευέλικτο και προσαρμοσμένο στις δικές τους ανάγκες για κερδοφορία, για ένα σχολείο πιο φθηνό για το κράτος, ακόμα πιο ακριβό για τους γονείς και πιο «φιλικό» για τις επιχειρήσεις.

Σχολεία για την «ελίτ» και σχολεία για την «πλέμπα»

Στον πυρήνα του νομοσχεδίου βρίσκεται η έννοια της αυτονομίας. Ο,τι ενισχύει όμως την αυτονομία του σχολείου, αυξάνει ταυτόχρονα τη διαφοροποίηση και κατηγοριοποίησή του, οδηγεί δηλαδή στον διαχωρισμό σε σχολεία για την «ελίτ» και σχολεία για την «πλέμπα».

Τομή στο να ανοίξει ο δρόμος για τέτοιου είδους διαφοροποιήσεις, που εκφράζονται κατά κάποιον τρόπο «γεωγραφικά», ήταν η μετατόπιση μέρους των ευθυνών για τις σχολικές μονάδες στην Τοπική Διοίκηση, στο όνομα της λεγόμενης «αποκέντρωσης». Πρόκειται για στρατηγική επιλογή που θέλουν να βαθύνει κι άλλο.

Γι' αυτό προδιαγράφεται η παραπέρα «απαλλαγή» του κράτους από την υποχρέωση της χρηματοδότησης, της στελέχωσης, της επιμόρφωσης, γι' αυτό επανέρχεται το πρότυπο των διευθυντών - manager, που τους λύνουν τα χέρια για να αναζητούν χρηματοδοτήσεις και χορηγούς, γι' αυτό έρχεται και η αναμόρφωση του θεσμού του Σχολικού Συμβουλίου με ορισμό δυο μελών από το δήμο και τριών εκπαιδευτικών χωρίς κανέναν μαθητή, που ενισχύει το ρόλο των δημοτικών αρχών στις αποφάσεις της κάθε σχολικής κοινότητας.

Βέβαια η υπουργός Παιδείας διαβεβαιώνει ότι η κρατική χρηματοδότηση προς τις σχολικές μονάδες θα συνεχίσει κανονικά. Τότε γιατί άραγε όλη αυτή η πρεμούρα στο νομοσχέδιο για αναζήτηση χορηγών και χρηματοδοτήσεων; Μα γιατί η σημερινή πενιχρή χρηματοδότηση δεν φτάνει για να καλύψει τις ανάγκες. Γιατί ήδη και σήμερα το σχολείο κοιτάει προς τις τσέπες των γονιών για να καλύψει μια σειρά ζητήματα και αυτό θα ενταθεί.

Παράλληλα όμως υπάρχει και μια άλλη πλευρά. Οι χορηγοί και οι χρηματοδότες θα συνδεθούν και με το περιεχόμενο του σχολείου, με τα επιπλέον εκπαιδευτικά προγράμματα που ενθαρρύνεται το κάθε σχολείο να εκπονεί.

Όξυνση των ταξικών φραγμών για τους ίδιους τους μαθητές

Ακόμα περισσότερο λοιπόν με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο ανοίγει ο δρόμος για την εντονότερη διαφοροποίηση των ίδιων των μαθητών ακόμα και μέσα στο ίδιο σχολείο, με το σπάσιμο ενιαίων στοιχείων που διατηρούνταν μέχρι τώρα στη μόρφωση όλων των μαθητών, όπως τα σχολικά βιβλία, με την ενθάρρυνση εκπόνησης διαφόρων προγραμμάτων, με τη γενίκευση των εργαστηρίων δεξιοτήτων που είχε ψηφιστεί και θα εφαρμοστεί από Σεπτέμβρη.

Εύλογα βέβαια θα αναρωτηθεί κανείς: Μα καλά και σήμερα δεν υπάρχει έντονη διαφοροποίηση από σχολείο σε σχολείο ή ακόμα και ανάμεσα στους μαθητές; Φυσικά υπάρχει. Και εκφράζει ακριβώς τις ταξικές διαφορές και ανισότητες που υπάρχουν στην κοινωνία. Ανισότητες που τελικά οδηγούν σε ταξικούς φραγμούς και στη μόρφωση των παιδιών. Οι διαφορετικές αφετηρίες από τις οποίες ξεκινούν οι μαθητές, που συναρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την ταξική τους καταγωγή, είναι συχνά εμφανείς πριν ακόμα πατήσουν το πόδι τους στο σχολείο στα 4 ή στα 6 τους χρόνια. Το σχολείο που έχουμε σήμερα, αντί να τις αμβλύνει, τις αναπαράγει. Το σχολείο που θέλουν να φτιάξουν θα τις διογκώσει ακόμα περισσότερο.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να εμφανίσει τα παραπάνω ως νοιάξιμο για τις ανάγκες των μαθητών. Υπονοεί ότι το να φτιάξεις π.χ. ένα πιο εύκολο βιβλίο, με λιγότερες απαιτήσεις για τους πιο αδύναμους μαθητές, και αντίστοιχα ένα πιο πλούσιο και εμπλουτισμένο για τους πιο μελετηρούς, ακουμπά στις δικές τους ανάγκες και τους βοηθά. Δεν είναι όμως έτσι. Αυτό που κάνει είναι να προδιαγράφει νωρίτερα το μέλλον τους, την πορεία τους τόσο στην Εκπαίδευση όσο και αργότερα στην παραγωγή. Να υψώνει ακόμα υψηλότερους φραγμούς για τα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων στην προσπάθειά τους να κατακτήσουν ένα καλύτερο επίπεδο μόρφωσης.

«Όλα τα παιδιά πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να φοιτήσουν σε ένα δημόσιο σχολείο και να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες στη συνέχεια, να επιλέξουν για το τι θα κάνουν στη ζωή τους», είπε ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης κατά την παρουσίαση των κυβερνητικών σχεδίων και αναφέρθηκε στην επαναφορά του Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού, ώστε οι μαθητές να επιλέγουν μόνοι τους τον δρόμο που θα ακολουθήσουν και στις άλλες επαγγελματικές διαδρομές που δίνονται, όπως τα Πρότυπα ΕΠΑΛ και η Επαγγελματική Εκπαίδευση εκτός πανεπιστημίου όπως τα δημόσια ΙΕΚ. «Να δημιουργήσουμε προοπτικές ζωής για κάθε παιδί», είπε δείχνοντας ότι έχουν στραμμένο το βλέμμα στους αυριανούς αποφοίτους της Εκπαίδευσης, τους αυριανούς εργαζόμενους.

Βέβαια, πάνω κάτω αυτές οι εκπαιδευτικές «επιλογές» υπάρχουν και σήμερα, αλλά η κυβέρνηση θέλει να τις ενισχύσει. Γιατί είναι στόχος χρόνια τώρα της ΕΕ να αυξήσει το ποσοστό των μαθητών που σπρώχνονται πρόωρα εκτός της Γενικής Εκπαίδευσης.

Πόσο όμως ελεύθερη θα είναι αυτή η επιλογή των μαθητών, όταν από τα πρώτα τους χρόνια στα θρανία το ίδιο το σχολείο θα τους διαχωρίζει σε αυτούς που μπορούν κι αυτούς που... δεν μπορούν; Η εικόνα άλλων εκπαιδευτικών συστημάτων που έχουν προχωρήσει εδώ και χρόνια τέτοιες αλλαγές, όπως π.χ. στην Αγγλία ή στη Γερμανία, είναι ενδεικτική: Είναι εξαιρετικά σπάνιο έως αδύνατο μαθητής από ένα διαφοροποιημένο σχολείο φτωχών εργατικών συνοικιών να προσεγγίσει ένα ανώτερο επίπεδο μόρφωσης.

Για άλλη μια φορά οι λαϊκές οικογένειες θα ζήσουν στο πετσί τους την ατομική ευθύνη

Ασε που στο κυβερνητικό λεξιλόγιο επαναλαμβάνονται διαρκώς οι «ευκαιρίες», κι αυτό από μόνο του σημαίνει ότι η Εκπαίδευση δεν παρέχεται εξίσου σε όλους, δεν είναι δηλαδή δικαίωμα όλων. Γιατί την «ευκαιρία» είναι ατομική σου ευθύνη αν θα την αρπάξεις και θα την αξιοποιήσεις σωστά, παύει να είναι ευθύνη και υποχρέωση του κράτους να παρέχει εξίσου ένα επίπεδο μόρφωσης για όλα τα παιδιά και να βοηθά εξίσου τους πιο αδύναμους να κατακτήσουν αυτό το επίπεδο.

Γίνεται πιο έντονα υπόθεση της κάθε οικογένειας να βοηθήσει το παιδί της να τα βγάλει πέρα, κι αυτό φυσικά προσδιορίζεται απόλυτα από την οικονομική δυνατότητα που έχει. Κι αυτό έγινε πιο έντονα φανερό με την εμπειρία της φετινής χρονιάς με την τηλεκπαίδευση, που μια οικογένεια πάσχιζε με δανεικό wifi κι άλλοι είχαν δυο και τρεις συσκευές. Θα φανεί ακόμα πιο έντονα και τις επόμενες χρονιές, που εκπαιδευτικοί και μαθητές θα έρθουν έντονα αντιμέτωποι με τα κενά και τις μορφωτικές απώλειες που έχουν συσσωρευθεί, χωρίς η κυβέρνηση να παίρνει κανένα μέτρο γι' αυτά και άλλες οικογένειες θα μπορούν να καλύπτουν φροντιστήρια και ιδιαίτερα και άλλες όχι.

Με άλλα λόγια, όσο αναπαράγεται και διογκώνεται η διαφοροποίηση, τόσο παύει το «για όλους». Οσο προχωράει η αυτονομία τόσο αυξάνονται οι ταξικοί φραγμοί, τόσο πλήττονται τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών των λαϊκών στρωμάτων.

Με το βλέμμα στις ανάγκες και τις δυνατότητες της εποχής μας

Για όλους τους παραπάνω και για πολλούς ακόμα λόγους, το νομοσχέδιο πρέπει να απορριφθεί. Γονείς, εκπαιδευτικοί και μαθητές πρέπει να το αντιπαλέψουν στην πράξη. Πρέπει να αντισταθούν όχι μόνο τώρα με μαζικές κινητοποιήσεις και πρωτοβουλίες όταν θα πάρει το δρόμο του για τη Βουλή μετά τη διαβούλευση, αλλά και αύριο κατά την προσπάθεια εφαρμογής του. Να αντισταθούν με κάθε τρόπο στην ένταση της κατηγοριοποίησης, που θα τη φέρει η ίδια η ζωή και θα φαντάζει σαν εύκολη λύση και τάχα προς το συμφέρον των μαθητών.

Και για να αναπτυχθούν τέτοιες ισχυρές αντιστάσεις, αφετηρία δεν μπορεί να είναι η υπεράσπιση του σημερινού σχολείου, αλλά η υπεράσπιση των σύγχρονων αναγκών και δυνατοτήτων που γεννά η εποχή μας για τα μορφωτικά δικαιώματα όλων των παιδιών.

Γιατί υπάρχει και ανάγκη και δυνατότητα σήμερα π.χ. να μειωθούν οι μαθητές ανά τάξη, να γίνουν μόνιμοι διορισμοί εκπαιδευτικών για την κάλυψη του συνόλου των κενών στα σχολεία και όχι μόνο για το 20% των κενών, να αναπροσαρμοστούν τα αναλυτικά προγράμματα και η ύλη για την κάλυψη των μαθησιακών κενών που έχουν προκύψει, να λειτουργήσουν από την αρχή της χρονιάς τα Προγράμματα Ενισχυτικής Διδασκαλίας και ΠΔΣ, να υπάρξει κρατικό σχέδιο ανάπτυξης των σχολικών υποδομών και αυξημένη κρατική χρηματοδότηση των σχολικών επιτροπών, να αναβαθμιστεί το σύνολο των υποδομών των σχολείων (τεχνολογικός εξοπλισμός, εργαστήρια, χώροι άθλησης κ.ά.).

Κι αυτά είναι στοιχειώδεις ανάγκες σήμερα για όλα τα παιδιά. Γι' αυτό και η απάντηση τόσο στο σημερινό ταξικό σχολείο, όσο και στο σχολείο που θέλουν να φέρουν που θα γίνει ακόμα χειρότερο, είναι το ενιαίο σχολείο των σύγχρονων λαϊκών αναγκών που έχει περιγράψει και αναλύσει στην πρότασή του το ΚΚΕ.

Νέα κινητοποίηση την Τετάρτη στο Σύνταγμα

«Συνεχίζουμε τον αγώνα για να μην περάσει το νέο αντιδραστικό νομοσχέδιο για την Παιδεία», δηλώνει η Ομοσπονδία Γονέων Αττικής, καλώντας τις Ενώσεις και τους Συλλόγους Γονέων της Αττικής σε νέα κινητοποίηση στο Σύνταγμα, την Τετάρτη 28 Ιούλη, μέρα που θα ψηφίζεται το νομοσχέδιο στη Βουλή.

«Τα αντιεκπαιδευτικά μέτρα θα μείνουν στα χαρτιά!», δηλώνουν καλώντας στη συγκέντρωση στο Σύνταγμα τα εξής σωματεία: Συνδικάτα Μετάλλου Αττικής και Ναυπηγικής Βιομηχανίας, Οικοδόμων Αθήνας, Φαρμάκου Αττικής, Επισιτισμού - Τουρισμού - Ξενοδοχείων Ν. Αττικής, Εργαζομένων στις Τηλεπικοινωνίες και την Πληροφορική Αττικής, Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος, Σωματείο Εργαζομένων στο Χρηματοπιστωτικό Σύστημα στην Αττική και Συνδικάτο ΟΤΑ Αττικής.

Περιμένοντας με ανυπομονησία
το «νέο σχολείο» για τα παιδιά μας

Ανοιχτή επιστολή μητέρας μαθητών προς τον πρωθυπουργό με αφορμή το νομοσχέδιο για την Παιδεία

ℹ️  Αλιεύσαμε από το διαδίκτυο ανοιχτή επιστολή μητέρας μαθητών προς τον πρωθυπουργό με αφορμή το νομοσχέδιο για την Παιδεία που συζητείται αυτές τις μέρες στη Βουλή. Την παραθέτουμε αυτούσια:

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Πληρώνω τους φόρους μου, δηλαδή πληρώνω για να έχουν «δημόσια και δωρεάν Παιδεία» τα παιδιά μου.
Εντάξει! Όχι και τόσο δωρεάν!... Εχω πληρώσει πολλές φορές για εκδρομές, για θέατρα, για μια σειρά δραστηριότητες στο δημόσιο σχολείο. Μου έχουν ζητήσει επίσης να πληρώσω και για άλλα. Ακόμα και για φωτοτυπικό χαρτί. Ντράπηκα λίγο, αλλά είπα όχι...

Εντάξει! Οχι και τόσο δημόσιο! Πληρώνω αρκετά για Αγγλικά, κολύμβηση, ενόργανη. Επίσης πληρώνω για φροντιστήρια για να καλυφτούν τα γνωστικά κενά των παιδιών μου, που πολύ φοβάμαι ότι μεγάλωσαν αυτό το διάστημα με τα κλειστά σχολεία.

Εγώ δεν είμαι παιδί της κρίσης. Τα παιδιά μου είναι. Δεν ήταν πλούσιοι οι γονείς μου, αλλά κατάφεραν να με μορφώσουν. Οι γονείς μου, σε άλλες εποχές, πιέστηκαν για να μου δώσουν αυτή τη μόρφωση αλλά όχι όπως πιέζομαι εγώ κι ο άντρας μου σήμερα. Πόσο μάλλον που ακόμα τα παιδιά μου δεν προετοιμάζονται για πανελλήνιες. Τώρα είναι πιο δύσκολα τα πράγματα.

Οι γονείς μου δεν ήταν μορφωμένοι. Δεν μπορούσαν δηλαδή να με βοηθήσουν στα μαθήματα. Το αστείο είναι ότι ενώ εμείς σήμερα μπορούμε κάπως να τα βοηθήσουμε τα παιδιά μας πάλι δεν προλαβαίνουμε! Και με αυτά που ψηφίσατε στο νέο νομοσχέδιο, δεν βλέπω φως, αν δεν αλλάξουν τα πράγματα.
Τώρα, διάβασα ότι τα παιδιά θα μαθαίνουν το μάθημά τους από το σπίτι και στην τάξη θα γίνεται αξιολόγηση. Πώς θα τα βοηθήσω; Δεν βλέπω να μένει χρόνος για να συζητήσουμε με τα παιδιά μου, να παίξουμε.

Σας άκουσα να μιλάτε για το σχολείο του αύριο, του μέλλοντος. Φυσικά, κάθε γονιός αυτό θέλει.
Σας άκουσα επίσης να μιλάτε για ελευθερία, για αυτονομία, για σύγχρονες δεξιότητες, για αξιολόγηση. Ποιος τα ακούει όλα αυτά και δεν συμφωνεί και δεν λέει «κάτι καλό έρχεται»;

Να σας πω την αλήθεια, έχω κάποιες επιφυλάξεις.

Βλέπετε, μέσα στην πανδημία, το σχολείο άλλαξε. Βασικά δεν ήταν σχολείο. Γιατί σχολείο σημαίνει παιχνίδι, συζήτηση, αστεία, απορημένα βλέμματα, θυμωμένα μάτια. Είναι δάσκαλος και επικοινωνία, άμεση και ζωντανή. Θα πείτε, «δεν έβγαινε αλλιώς». Δεν είμαι σίγουρη. Άλλωστε, τώρα που διορίσατε χιλιάδες εκπαιδευτικούς είναι σαν να παραδεχτήκατε ότι πράγματι χρειάζονται και τώρα και πριν, αλλά απλώς δεν ήταν στις προθέσεις σας...

Θα μου πείτε «δεν είναι κακό πράγμα οι αλλαγές». Αλλαγή δεν σημαίνει απαραίτητα πρόοδος όμως. Απλά πράγματα που σίγουρα τα έχετε υπόψη σας!

Και γι' αυτό έχω επιφυλάξεις για τις ωραίες λέξεις που χρησιμοποιείτε. Για να είμαι ειλικρινής, τις ακούω από τότε που ήμουν κι εγώ μαθήτρια.
Και όχι μόνο τις ακούω αλλά πολλοί νόμοι για την Παιδεία θυμάμαι ότι ήρθαν με τέτοια συνθήματα.

Αναρωτιέμαι:
Τι πάει να πει ελευθερία, όταν όλοι δεν στηρίζονται το ίδιο;
Τι πάει να πει αυτονομία, όταν τελικά το σχολείο θα εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από εξωσχολικούς παράγοντες, όπως η εξεύρεση πόρων;
Κι όλο αυτό με την αξιολόγηση, με προβληματίζει. Γιατί μου φαίνεται ότι το σχολείο αντί να ενισχυθεί για να γίνει χώρος γνώσης και διαπαιδαγώγησης, έχει καταντήσει ένα αξιολογικό κέντρο. Αυτό θέλουμε;

Μη νομίζετε. Κι εγώ έχω ενστάσεις και προβληματισμούς για κάποιους εκπαιδευτικούς που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Τους έχω αξιολογήσει δηλαδή.
Αλλά οι πολλοί παλεύουν με τα θηρία (δεν εννοώ τα παιδιά μου), τις δυσκολίες δηλαδή. Αυτοί βρέθηκαν δίπλα στα παιδιά μας στις έκτακτες συνθήκες που τελικά αποδείχτηκαν μόνιμες για δυο χρόνια σχεδόν.
Έχω δει γονείς να μαλώνουν για να πάρει το παιδί τους τον καλό εκπαιδευτικό. Εχω δει μαθητές που έγιναν γονείς και τρέχουν να αγκαλιάσουν τον παλιό δάσκαλό τους. Και άλλους που δεν θέλουν να ακούν για αυτόν... Έχω δει εκπαιδευτικούς να σκέφτονται πώς πήγε το μάθημα, να μην είναι ευχαριστημένοι με τον εαυτό τους. Όλα αυτά δεν είναι αξιολόγηση; Και φυσικά έχω δει καλούς εκπαιδευτικούς να μην ξαναδιορίζονται ή να αλλάζουν σχολείο και έτσι να χάνεται η συνέχεια, να σπάει η ομάδα, γιατί ο δάσκαλος είναι μέλος της ομάδας...

Εχω κάποιες απορίες... Διάβασα ότι με την αξιολόγηση θα επιμορφωθούν οι «κακοί» εκπαιδευτικοί και μάλιστα στις δεξιότητες. Εκεί «πονάνε»; Οι καλοί εκπαιδευτικοί δεν χρειάζονται επιμόρφωση;

Θέλω να σας πω, λοιπόν, τι θέλω εγώ για το σχολείο των παιδιών μου.

Και πιο πολύ με στεναχωρεί ότι κάποια από αυτά που θέλω τα βλέπω να γίνονται, αλλά όχι για όλους.
Θέλω να μπορούν να δημιουργήσουν, να αθλούνται. Αλλά πού εργαστήρια, αλλά πού υποδομές. Λίγο πιο έντονα να αθληθούν, πέφτουν το ένα πάνω στο άλλο...
Θέλω βιβλία σύγχρονα, που να μαθαίνουν στα παιδιά ότι μπορούν να γνωρίσουν τον κόσμο. Αλλωστε, με αυτή την πεποίθηση δεν προχώρησε μπροστά η ανθρωπότητα;
Θέλω βιβλία που θα ανοίγουν το μυαλό και θα αγγίζουν την ψυχή των παιδιών. Δεν νομίζω ότι μπορεί να γίνει αυτό με συνταγές και προσκλήσεις σε πάρτι....
Και θέλω τα καλά βιβλία να μην είναι εξαίρεση, αλλά για όλα τα παιδιά.

Να σας μιλήσω και από την πείρα μου, όσο κι αν μικρή;
Εγώ έχω δει παιδιά του «τελευταίου θρανίου», αυτά που λένε ότι «δεν παίρνουν τα γράμματα», να προκόβουν. Γιατί οι δάσκαλοί τους «έσκυψαν» σε αυτά. Δεν τους έβαλαν ταμπέλες, δεν τα διαχώρισαν. Μήπως αυτό με την επιλογή μαθητών τελικά θα οδηγήσει σε νέες ταμπέλες;
Ακούω κι εγώ με προσοχή και ενδιαφέρον για τις δεξιότητες. Μάλιστα διάβασα ότι αυτές αλλάζουν συνεχώς. Άρα τι ακριβώς χρειαζόμαστε; Και για όλα αυτά που πράγματι χρειάζονται να μάθουν τα παιδιά μας, μήπως πρέπει να προσέξετε να μη λέει ο καθένας «το μακρύ και το κοντό του»; Μικρά παιδιά έχουμε... Δεν μας φτάνει ο βομβαρδισμός με άχρηστες έως και επικίνδυνες πληροφορίες στα οποία εκτίθενται; Πάντως για κριτική σκέψη δεν πολυακούω. Και δεν νομίζω να είναι αυτό το τόσο σημαντικό απλά μια δεξιότητα...
Θέλω λοιπόν, ίσως πιο πολύ κι από εσάς, αναβαθμισμένο δημόσιο σχολείο. Ισως γιατί τα παιδιά μου πάνε σε τέτοιο.
Νομίζω ότι ξέρετε ότι όλα τα παιδιά είναι διαφορετικά. Ο καθένας το βλέπει αυτό και μέσα στο σπίτι του. Τι σημαίνει αυτό; Μήπως ότι πρέπει να τους δώσουμε πλούτο παραστάσεων αντί να κόβουμε τα φτερά τους; Οχι για να γίνουν ίδια - ούτε γίνεται ούτε το θέλουμε. Αλλά να γίνει κάθε παιδί μια ξεχωριστή και όσο το δυνατόν ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Εμένα αυτό μου φαίνεται σύγχρονο. Αλλά και δίκαιο.

Δεν ξέρω τι εννοείτε εσείς με τη λέξη πρόοδο αλλά εγώ πιστεύω ότι αν η κοινωνία προοδεύει, θα έπρεπε να είναι και λιγότερο άδικη. Να δίνει πιο πολλά σε όλους.

Τώρα θα μου πείτε ότι το πολιτικοποιώ το θέμα. Γιατί, εσείς τι κάνετε; Άλλωστε κι εσείς, στα βιβλία των πανεπιστημίων που έχετε σπουδάσει κάπου θα έχετε διαβάσει ότι η πολιτική αφορά σχέσεις ομάδων με διαφορετικά συμφέροντα.
Λέω λοιπόν να πάω με τα συμφέροντα και τις ανάγκες των πολλών. Γιατί είναι και δικές μου ανάγκες.

Λύρρου Βασιλική
Ζωγράφου, 09/07/2021