01 Αυγούστου 2026

Αύγουστος ✨ Αυγούστες 🔥 112

Ευχαριστώ τη φίλη Μυρτώ Ν. για την ιδέα της μακέτας
                     

    ΚΚΕ🔻🔻
🔥 Επαναλαμβανόμενο έγκλημα του αντιλαϊκού και εχθρικού κράτους, αποτέλεσμα της ανύπαρκτης πρόληψης
Παρά τις διαβεβαιώσεις για "το πιο έτοιμο από κάθε άλλη φορά κράτος", οι φλόγες σήμερα έφτασαν μέσα σε πόλεις της Αττικής, με συνέπεια να εκκενώνονται μεγάλοι δήμοι, την ίδια στιγμή που μεγάλες πυρκαγιές μαίνονται σε δεκάδες περιοχές της χώρας. Οι φλόγες στον αστικό ιστό και κοντά σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις αποτελούν ομολογία ενοχής του αντιλαϊκού εχθρικού κράτους, της κυβέρνησης και της "κοστολογημένης", δηλαδή ανύπαρκτης, πρόληψης. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της πολιτικής της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων, που δεν τους φτάνουν τα λεφτά για ολοκληρωμένο σχέδιο πρόληψης και πυροπροστασίας, για να αντιμετωπιστούν οι τεράστιες ελλείψεις σε μέσα, εξοπλισμό και υποδομές στο πυροσβεστικό σώμα, αλλά τους φτάνουν και τους περισσεύουν για να ταΐζουν επιχειρηματικούς ομίλους, για τους ΝΑΤΟικούς εξοπλισμούς και πολέμους. Πρόκειται για ένα έγκλημα επαναλαμβανόμενο, παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις του ΚΚΕ και άλλων φορέων.

Η Βιβή Δάγκα μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ
Στο μέτωπο της μεγάλης πυρκαγιάς στη Βοιωτία βρισκόταν ο βουλευτής του ΚΚΕ, Γιώργος Μαρίνος, στο Χαϊδάρι βρίσκονταν οι βουλευτές του Κόμματος, Νίκος Αμπατιέλος και Βιβή Δάγκα, ενώ στο Πόρτο Γερμενό, ο βουλευτής του Κόμματος, Χρήστος Τσοκάνης. Τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, οι εκλεγμένοι με τη «Λαϊκή Συσπείρωση» σε δήμους και Περιφέρειες συνέδραμαν στην κατάσβεση των πυρκαγιών, στη λαϊκή κινητοποίηση και παρέμβαση. Καλούμε τον λαό της Αττικής και όλης της χώρας σε ετοιμότητα για την προστασία της ζωής και της περιουσίας του, για να σωθούν οι εναπομείναντες πνεύμονες πρασίνου.

Παρέμβαση στον υπουργό Πολιτικής Προστασίας
Ο Θανάσης Παφίλης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ και μέλος της ΚΕ, χθες Παρασκευή επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον Ευ. Τουρνά, υπουργό Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, και ζήτησε να ληφθούν τα αναγκαία μέτρα με την ενίσχυση των δυνάμεων για την κατάσβεση των πυρκαγιών που μαίνονταν εκείνη την ώρα σε όλη τη χώρα, και ιδιαίτερα στην περιοχή της Βοιωτίας, όπου η κατάσταση είναι κρίσιμη.
Επίσης, παίρνοντας τον λόγο στη συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής το μεσημέρι της Παρασκευής ο Θ. Παφίλης απαίτησε άμεσα να κινητοποιηθεί ο κρατικός μηχανισμός για την κατάσβεση των πυρκαγιών. Σχολιάζοντας δηκτικά τα περί ετοιμότητας που διακινεί η κυβέρνηση τόνισε ότι «το παραμύθι πρέπει να σταματήσει, γιατί το αν είναι σε μεγάλη ετοιμότητα ο κρατικός μηχανισμός και αν μπορεί να ανταποκριθεί κρίνεται από τα αποτελέσματα». Πρόσθεσε πως άλλες είναι οι προτεραιότητες της κυβέρνησης και γι' αυτές δίνει 4,5 δισ. για τον αντιπυραυλικό θόλο, δισ. στους ομίλους, και το Πυροσβεστικό Σώμα δίνει μάχες χωρίς εφόδια και σε συνθήκες εξάντλησης. «Εμείς καλούμε και τον λαό να είναι σε ετοιμότητα, να βοηθήσει, να μπει στην πρώτη γραμμή για να μπορέσει να καλύψει όσο μπορεί αυτά τα κενά τα εγκληματικά που υπάρχουν», κατέληξε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ.
Ολοι την Πέμπτη 6 Αυγούστου
στις αντιιμπεριαλιστικές συγκεντρώσεις
81 χρόνια από το έγκλημα σε Χιροσίμα - Ναγκασάκι
Κάλεσμα μαζικής συμμετοχής απευθύνουν
ΕΕΔΥΕ, ΠΑΜΕ, ΟΓΕ και άλλοι φορείς

Μαίνονται οι πυρκαγιές σε Αττική και Βοιωτία – Κάηκαν σπίτια στο Πόρτο Γερμενό
Ηρωική μάχη των πυροσβεστών παρά τις τεράστιες ελλείψεις σε μέσα, εξοπλισμό και υποδομές
Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκονται οι καταστροφικές πυρκαγιές που μαίνονται σε πολλές περιοχές της χώρας, με την Αττική, τη Βοιωτία και την Κρήτη να βρίσκονται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Η πύρινη λαίλαπα, που τροφοδοτείται από θυελλώδεις ανέμους εντάσεως 9 μποφόρ, έχει προκαλέσει τεράστιες καταστροφές, με χιλιάδες στρέμματα δάσους να έχουν γίνει στάχτη και δεκάδες ανθρώπους να εκκενώνονται δια θαλάσσης.
Την ίδια ώρα οι πυροσβέστες δίνουν ηρωική μάχη, παρά τις τεράστιες ελλείψεις σε μέσα, εξοπλισμό και υποδομές στο πυροσβεστικό σώμα, που είναι αποτέλεσμα της  πολιτικής της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων, που δεν τους φτάνουν τα λεφτά για ολοκληρωμένο σχέδιο πρόληψης και πυροπροστασίας, αλλά τους φτάνουν και τους περισσεύουν για να ταΐζουν επιχειρηματικούς ομίλους, για τους ΝΑΤΟικούς εξοπλισμούς και πολέμους.
Το σοβαρότερο μέτωπο βρίσκεται στα σύνορα Αττικής και Βοιωτίας. Ξεκινώντας από τον Άγιο Βασίλειο της Βοιωτίας, οι φλόγες πέρασαν τα διοικητικά όρια και έφτασαν στο Πόρτο Γερμενό, λαμβάνοντας τρομακτικές διαστάσεις. Ο οικισμός βρέθηκε σε κλοιό από δύο μέτωπα, με τους κατοίκους να εγκλωβίζονται. Λίγο μετά τις 6 το πρωί, σηκώθηκαν τουλάχιστον έξι αεροσκάφη Canadair και ελικόπτερα, τα οποία άρχισαν ρίψεις νερού στην περιοχή, αποτελώντας τη μοναδική ελπίδα σωτηρίας για τους περικυκλωμένους κατοίκους. Οι επιχειρήσεις των εναερίων μέσων δυσχεραίνονται από τους ισχυρούς ανέμους που φτάνουν τα 150 χιλιόμετρα την ώρα, δημιουργώντας αναταράξεις και εμποδίζοντας τις υδροληψίες.

Αύγουστος: ο 8ος μήνας του έτους κατά το Ιουλιανό και το Γρηγοριανό ημερολόγιο _με 31 μέρες. Στο αττικό ήταν ο 2ος και ονομάζονταν Μεταγειτνιών (διάρκειας 29 ημερών που αντιστοιχεί με το χρονικό διάστημα 24 Ιουλίου - 22 Αυγούστου) ενώ κατά στο παλαιό ρωμαϊκό, ήταν ο 6ος μήνας, γι' αυτό αρχικά στα Λατινικά ονομάζονταν Sextilis = έκτος (με 31 ημέρες), ευθύς εξ αρχής από την εγκαθίδρυση του Ιουλιανού ημερολογίου το 45 π.Χ. (έτος 709 από κτίσεως Ρώμης). Το 8 π.Χ. ο Αύγουστος Καίσαρας του έδωσε το όνομά του χωρίς την προσθήκη μίας ημέρας από τον Φεβρουάριο και λέγεται ότι ο Αύγουστος έβαλε τον μήνα σε αυτή την θέση, για να τιμήσει τον θάνατο της αγαπημένης (και ερωμένης του) Κλεοπάτρας η οποία, έθεσε τέλος στη ζωή της στις 12-Αυ-30 π.Χ. _
Καταρχήν, όσες\οι πάτε διακοπές καλά να περάσετε _σαν τους παλιούς καλούς καιρούς, δύσκολο _αλλά...
ΕΣΣΔ εκεί που
οι δωρεάν διακοπές για όλους
ήταν ΔΙΚΑΙΩΜΑ
Πάμε παρακάτω: κατά το Βυζαντινό ημερολόγιο που ακολουθεί ακόμη και σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία, και το οποίο αρχίζει  Σεπτέμβρη, ήταν ο τελευταίος μήνας του χρόνου κι έτσι η 31η Αυγούστου γιορτάζονταν ως παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Αστρονομικά, ο ήλιος βρίσκεται στην αρχή του μήνα στον αστερισμό του Καρκίνου (21 Ιουλίου - 9 Αυγούστου) και στο τέλος στον αστερισμό του Λέοντα (10 Αυγ - 15 Σεπτεμβρίου). Σε μερικές περιοχές θεωρούνταν ότι οι μέρες του Αυγούστου συμπίπτουν με την “εώα επιτολή” του Σείριου, την ανατολή δλδ του λαμπρότερου άστρου της νύχτας λίγο πριν από την ανατολή του Ήλιου.
Ο μήνας Αύγουστος, όχι περισσότερο ή λιγότερο από τους άλλους είναι πλούσιος σε ιστορικά καθοριστικά γεγονότα _αναφέρουμε ενδεικτικά την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και το _τυπικό, τέλος του δεύτερου με την ρίψη από τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές της πρώτης ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα σηματοδοτώντας την ιμπεριαλιστική αμερικανική διεκδίκηση της παγκόσμιας ηγεμονίας. Άλλα αξιοσημείωτα γεγονότα περιλαμβάνουν, την ανακάλυψη του οξυγόνου την κατάργηση της δουλείας στις βρετανικές αποικίες κά.

✨ 1η Αυγούστου 1914: Η Γερμανία κήρυξε τον πόλεμο στη Ρωσία, σηματοδοτώντας μια σημαντική κλιμάκωση της εξελισσόμενης σύγκρουσης _Ο Λένιν θα σχεδιάσει τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική επανάσταση.
✨ 3 Αυγούστου 1914: Η Γερμανία κήρυξε τον πόλεμο στη Γαλλία και εισέβαλε στο Βέλγιο, εμπλέκοντας και άλλες χώρες στον πόλεμο.
✨ 3-9-1492: Ο Χριστόφορος Κολόμβος απέπλευσε για το πρώτο του ταξίδι στον Νέο Κόσμο.
✨ 5-8-1583: Η πρώτη βρετανική αποικία στη Βόρεια Αμερική ιδρύθηκε στη Νέα Γη.
✨ 28-8-1833: Ψηφίστηκε ο Νόμος για την Κατάργηση της Δουλείας στη Βρετανία, καταργώντας _στα χαρτιά, τη δουλεία στις περισσότερες βρετανικές αποικίες.
✨ 19-8-1919: Υπογράφηκε η Συνθήκη των Βερσαλλιών, η οποία έθεσε επίσημα τέλος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
✨ 26-8-1920: Επικυρώθηκε η 19η Τροποποίηση του Συντάγματος ΗΠΑ, η οποία παρείχε στις γυναίκες το δικαίωμα ψήφου.

✨ 6-8-1945: Οι Ηνωμένες Πολιτείες έριξαν ατομική βόμβα στη Χιροσίμα της Ιαπωνίας.
✨ 9-8-1945: Δεύτερη ατομική βόμβα στο Ναγκασάκι _δείτε αναλυτικά στο τέλος της ανάρτησης.
✨ 6-8-1965: Ο Πρόεδρος Τζόνσον υπέγραψε τον Νόμο περί Δικαιωμάτων Ψήφου, εξασφαλίζοντας δικαίωμα ψήφου για τους Αφροαμερικανούς.
✨ Και στη χώρα μας 1864, 7 Αυγούστου: Η Ελλάδα αποκτά νέο σύνταγμα που καθιερώνει Συνταγματική Μοναρχία_ 1913, 10: Υπογραφή της Συνθήκης του Βουκουρεστίου. Τέλος του Β' Βαλκανικού Πολέμου _1916, 30: Επιτυχές αντιβασιλικό πραξικόπημα από το Κίνημα Εθνικής Άμυνας. Ο Βενιζέλος επιστρέφει στην Ελλάδα. Έκτοτε, έχουμε δύο κυβερνήσεις: τη βασιλική στην Αθήνα υπό τη διοίκηση του Βασιλιά και την “Προσωρινή Κυβέρνηση Εθνικής Άμυνας” υπό τη διοίκηση Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη _ 1917, 19: Η Μεγάλη Πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης καταστρέφει το μεγαλύτερο μέρος της πόλης _1921: Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στην Μικρασία καλά κρατεί θα ακολουθήσει η Καταστροφή, 26 Αυγούστου, ξεκινάει η μάχη του Σαγγάριου…1η Αυγούστου 1973: Φεύγει από τη ζωή ο Νίκος Ζαχαριάδης, γέννημα της ταξικής πάλης & του ΚΚΕ


Χιλιάδες οι ζωγραφικοί πίνακες, αφιερωμένοι στο μήνα Αύγουστο
Faustina II Augusta (147-175μΧ) Ασημένια νομίσματα στη Ρώμη

                Τόπο στις γυναίκες!
Augusta _Augustae (καμιά σχέση με την Austa, Megara Hyblaea ή Agosta _πόλη και λιμάνι της Σικελίας κοντά στις Συρακούσες) __και καμιά σχέση με την
Agusta μου στη Νάπολη το 1969 _μετά το moto Guzzi μου (1968)...
Άλλες εποχές, "άλλα κόλπα"!!

Augusta _Augustae ρωμαϊκή αυτοκρατορική τιμητική προσφώνηση, με την οποία καλούντο οι αυτοκράτειρες και οι τιμώμενες γυναίκες των αυτοκρατορικών οικογενειών. Τον 3ο αι. η Aυγούστα μπορούσε να λάβει επίσης τους τίτλους μητέρας της συγκλήτου (Mater Senatus) μητέρας του στρατοπέδου (Mater Castrorum) και  μητέρας της πατρίδας (Mater Patriae). Ο τίτλος είχε πολύ μεγάλο κύρος. Μία Αυγούστα μπορούσε να κόβει δικά της νομίσματα, να φορεί αυτοκρατορικά διακριτικά και να διατηρεί τη δική τους Αυλή.
  • Η σύζυγος τού Κλαυδίου, η Ι. Αγριππίνα, ήταν η πρώτη σύζυγος Αυτοκράτορα στη ρωμαϊκή ιστορία, που είχε τον θρόνο της Αυγούστας, μία θέση που κράτησε για το υπόλοιπο της ζωής της, κυβερνώντας με τον σύζυγο και τον γιο της Νέρωνα. Τον 3ο αι. η Ιουλία Δόμνα ήταν η πρώτη Αυτοκράτειρα, που έλαβε την προσφώνηση Ευσεβής Ευτυχής Αυγούστα (Pia Felix Augusta) μετά το τέλος τού συζύγου της Σεπτίμιου Σεβήρου, κάτι που μπορεί να υπονοούσε ότι της είχαν ανατεθεί μεγαλύτερες εξουσίες, από ό,τι ήταν συνηθισμένο για μία ρωμαία μητέρα Αυτοκράτειρα και με αυτή την εξέχουσα επίσημη θέση και τιμή, συνόδευσε τον γιο της σε μία εκτεταμένη στρατιωτική εκστρατεία και επαρχιακή περιοδεία.
  • Οι Πολύ Πλούσιες Ώρες του Δούκα του Μπερί (γαλλικά: Les Très Riches Heures du duc de Berry) είναι ένα βιβλίο ωρών και προσευχών που αντιστοιχεί στις προσευχές των ημερών του έτους και των ωρών της ημέρας _μεταξύ αυτών και του Αυγούστου. Ήταν παραγγελία του δούκα Ιωάννη του Μπερί στους αδελφούς Λίμπουρχ γύρω στο 1410-1411. Με το θάνατο των τριών ζωγράφων και του δούκα το 1416, το ημιτελές εικονογραφημένο χειρόγραφο συνεχίστηκε, σε μερικές μινιατούρες του ημερολογίου, από έναν ανώνυμο ζωγράφο της δεκαετίας του 1440, στον οποίο, ορισμένοι ιστορικοί τέχνης αναγνωρίζουν τον Μπαρτελεμύ ντ' Άικ. Το 1485-1486, ολοκληρώθηκε στη σημερινή του κατάσταση από τον ζωγράφο Ζαν Κολόμπ, στην υπηρεσία του δούκα της Σαβοΐας. Το 1856, το χειρόγραφο αποκτήθηκε από τον δούκα του Ωμάλ, και πλέον εκτίθεται στο μουσείο Κοντέ στο κάστρο Σαντιγί, βόρεια του Παρισιού, από το οποίο δεν μπορεί να απομακρυνθεί, λόγω των όρων της κληρονομιάς του δούκα. Το Καλαντάρι του Αυγούστου από το Très Riches Heures du Duc de Berry, με σύνολο 206 σελίδων, περιέχει 66 μεγάλες μινιατούρες και 65 μικρές. Ο σχεδιασμός του βιβλίου, μακρύς και σύνθετος, έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλών αλλαγών και ανατροπών. Οι διακοσμήσεις, μινιατούρες αλλά και τα καλλιγραφικά, αρχικά και διακοσμητικά του περιθώρια, είναι έργο πολλών καλλιτεχνών, αλλά ο προσδιορισμός του ακριβούς αριθμού και της ταυτότητάς τους παραμένει αντικείμενο έρευνας. Οι διακοσμητικές μινιατούρες, έργο καλλιτεχνών από τις Κάτω Χώρες, που χρησιμοποίησαν τα σπανιότερα χρώματα, είναι σε μεγάλο βαθμό επηρεασμένα από την ιταλική και την αρχαία τέχνη. Το χειρόγραφο, μεγέθους 21 πλάτος x 29 ύψος, έχει διάφορα φιλοτεχνημένα τμήματα και είναι γραμμένο στα λατινικά. Το πιο γνωστό μέρος είναι το ημερολόγιο, κάθε μήνας από το οποίο απεικονίζεται σε μια μινιατούρα που δείχνει πρόσωπα και δραστηριότητες μπροστά σε ένα διάσημο κάστρο ή ένα συμβολικό τοπίο.
    Εδώ ο μήνας Μάιος
Στον ανατολικό ορθόδοξο χριστιανισμό ο Αύγουστος είναι γνωστότερος για τον “δεκαπενταύγουστό” του (το πρώτο 15ήμερο του μήνα πριν από την εορτή της “Κοιμήσεως της Θεοτόκου”), με την Παναγία, να είναι το ιερό εκείνο πρόσωπο που ο Χριστιανισμός τιμά και σέβεται περισσότερο (μετά τον Θεό φυσικά). Αμέτρητες φαίνεται να είναι οι προσωνυμίες που αποδίδονται στο πρόσωπό της: Ελεούσα, Μεγαλόχαρη και Φανερωμένη, Χρυσοσπηλιώτισσα, Παντάνασσα και Κεχαριτωμένη, είναι μερικές μόνο από τις χαρακτηριστικές δοξασιολογίες που της αποδίδει η λαϊκή παράδοση των πιστών, που τιμά την μνήμη της Κοίμησής της με νηστεία και παρακλήσεις δύο εβδομάδων. Ανήμερα, όμως, στη γιορτή της, καθώς και στα εννιάμερά της (23 Αυγούστου), “γιορτές και πανηγύρια” παντού. Οι καθολικοί χριστιανοί έχουν ένα διαφορετικό είδος πίστης απέναντι της _πχ. δεν απαντάει απευθείας στις προσευχές αλλά ο Θεός από μέρους της, ενώ η “δική τους” Θεοτόκος έχει πιο κεντρικό ρόλο με παραπάνω γιορτές αφιερωμένες σ΄ αυτή και παραπάνω προσευχές. Πασίγνωστος ο ύμνος "Ave Maria, gratia plena, Dominus tecum, benedicta tu" η αρχική λατινική προσευχή του “Χαίρε Μαρία” (αποδίδεται στα ελληνικά ως “Χαίρε Μαρία, κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου. Ευλογημένη εσύ ανάμεσα στις γυναίκες”)
Ave Maria, gratia plena, Dominus tecum. Benedicta tu in mulieribus, et benedictus fructus ventris tui, Iesus. Sancta Maria, Mater Dei, ora pro nobis peccatoribus nunc et in hora mortis nostrae. Amen…
Χα
ῖρε κεχαριτωμένη Μαρία, Ὁ Κύριος μετά Σου. Εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξί, καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου, Ἰησοῦς. Ἁγία Μαρία, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, προσεύχου ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν νῦν καὶ κατὰ τὴν ὥραν τοῦ θανάτου ἡμῶν. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, η Παναγία είναι η πρώτη στη σειρά των αγίων, ως εξής: Θεοτόκος, Άγγελοι, Προφήτες, Απόστολοι. Οι προτεστάντες, ενώ αναγνωρίζουν την Παναγία ως μια ευλογημένη γυναίκα, δεν πιστεύουν ότι ανήκει στους αγίους. Δλδ ενώ αναγνωρίζουν και σέβονται τη ζωή της ως μια αναμάρτητη που έδωσε ζωή στον Υιό του Θεού και ένα μεγάλο σεβαστό παράδειγμα προς μίμηση. Δεν αναγνωρίζουν τη θέση της πιο ψηλά από τη μητέρα του Ιησού όπως κάνουν τα υπόλοιπα δόγματα. Υπάρχουν πολλά ακόμα δόγματα τα οποία είναι μικρότερης κλίμακας σε πληθυσμό πίστης που έχουν τη δική τους ιδέα για την εικόνα της Παναγίας. Αλλά αυτά είναι τα πιο γνωστά, αναγνωρίσιμα και συνηθισμένα.

Θέση στο χριστιανικό εορτολόγιο κατέχει και η 6η Αυγούστου όταν η εκκλησία εορτάζει τη μεταμόρφωση του Χριστού, μία από τις δώδεκα δεσποτικές εορτές της Ορθοδοξίας. Γι' αυτό, άλλωστε, παρ' όλη την νηστεία του δεκαπενταύγουστου, αυτή την ημέρα επιτρέπεται να φάμε ψάρι. Στις 27 του μήνα γιορτάζεται επίσης και η ανακάλυψη μιας πανάρχαιας εκκλησίας στη Ρόδο, στα μέσα του 14ου αιώνα, με αρκετές φθαρμένες από την πολυκαιρία εικόνες. Μία απ' αυτές εικόνιζε τον Άγιο Φανούριο, έναν άγνωστο μέχρι τότε άγιο στου οποίου το όνομα ο μητροπολίτης του νησιού Νείλος αποφάσισε να αφιερώσει την ανακαινισμένη εκκλησία και του οποίου η μνήμη εορτάζεται έκτοτε την ημέρα ανακάλυψης της εικόνας του. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε και την εορτή “Αποτομής της τιμίας κεφαλής του "Τιμίου" Προδρόμου” (29 του μήνα) Γενικότερα, πάντως, τα των διαφόρων εορτών της Ορθόδοξης Εκκλησίας κανονίζονται ετησίως με βάση το Τυπικό της Εκκλησίας .

 

Ο Αύγουστος στην ελληνική λαογραφία

Οι λαϊκές ονομασίες του μήνα (Πεντεφάς ή Πενταφάς, Συκολόγος, Δριμάρης, Τραπεζοφόρος και Διπλοχέστης) αναφέρονται κυρίως στην αφθονία των καρπών του: “Αύγουστε καλέ μου μήνα να ‘σουν δυο φορές το χρόνο”. Ενώ οι δώδεκα πρώτες ημέρες του Αυγούστου ονομάζονταν και “μερομήνια” γιατί έλεγαν ότι προλέγουν τον καιρό: “κάθε ημέρα κι ένας μήνας”. Οι μέρες αυτές ήσαν επίσης γνωστές και ως “δρίμες” και δεν έπρεπε να πάει κάποιος στη θάλασσα για μπάνιο, ούτε να πλύνει, ούτε να κόψεις σταφύλια και σύκα ούτε …

Τον Αύγουστο οι περισσότεροι πάμε διακοπές, για να υποστούμε μαζοχιστικά το χειρότερα, εκτός από τους αγρότες _για την ακρίβεια όχι τα αφεντικά, που “πάνε κότερο” αλλά οι ακτήμονες και μικροϊδιοκτήτες, οι αλλοδαποί σκλάβοι, συνεχίζοντας το αλώνισμα και _σε αναμονή τρύγου καίγοντας καλαμιές και αρμαθιάζοντας καλαμπόκια, τέλος _όσοι είναι του παραδοσιακού καθάρισμα βαρελιών, ασκιών κλπ. σκευών για την αποθήκευση του κρασιού.

Στις 27 η Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει τη μνήμη ενός από τους πλέον γνωστούς αγίους, του Φανουρίου του νεοφανή του μεγαλομάρτυρα. Είναι πολιούχος της Ρόδου αλλά σε όλη την Ελλάδα ετοιμάζονται την παραμονή της εορτής του οι λεγόμενες “φανουρόπιτες”. Η παρετυμολογική παρήχηση του ονόματός του με το φανερώνω, τον έκανε γνωστό στη λαϊκή παράδοση ως τη μορφή που πάντοτε θα βοηθούσε να βρεθούν τα χαμένα ή θα έφερνε κάτι που επιθυμούν.
Γι’ αυτό στις εικόνες παριστάνεται να κρατά στο χέρι αναμμένο κερί. Η Φανουρόπιτα με τάματα που κάνουν οι πιστοί προς τιμή του (άπαξ ή 3 Σάββατα συνεχόμενα), παρασκευάζεται με 9 λογιών υλικά: αλεύρι, νερό, ζάχαρη, καρύδια, κανελογαρύφαλλα, λάδι, ξύσματα πορτοκαλόφλουδας, χυμό πορτοκαλιού ή λεμονιού, σταφίδες και αλάτι.

Παροιμίες _κάποιες από τις 100αδες _Αύγουστε, καλέ μου μήνα, να ‘σουν δυο φορές 9βολές) το χρόνο! _ Αύγουστε, τραπεζοφάη, να ‘σουν τρεις βολές τον χρόνο _Από Αύγουστο χειμώνα κι από Μάρτη καλοκαίρι_ Επάτησεν ο Αύγουστος η άκρη του χειμώνα, παύει ο φτωχός το δειλινό κι ο άρχοντας τον ύπνο _Του Αυγούστου οι δρίμες στα πανιά (σκώρος) και του Μαρτιού στα ξύλα (σαράκι) _Κάθε πράγμα στον καιρό του κι ο κολιός τον Αύγουστο_ Καλός ο ήλιος του Μαγιού, του Αυγούστου το φεγγάρι_ δείτε Οδηγίες προς ναυτιλόμενους φεγγαρολάμνοντες …Και το κόκκινο φεγγάρι μου μιλάει για σένα, το ρωτάω αν με περιμένεις, και εκείνο απαντά: "Αν θες να ξέρεις…Ccá nun ce sta nisciuna"... (παροιμιών συνέχεια) _της Αγίας Μαρίνας ρόγα και τ’ Άη Λιος σταφύλι και της Παναγιάς τον Αύγουστο, γεμάτο το κοφίνι _ Αν ίσως βρέξει ο τρυγητής, χαρά στον τυροκόμο _Από Μάρτη πουκάμισο κι από Αύγουστο σεγκούνι _Τον Αύγουστο τον χαίρεται, όπ’ έχει να τρυγήσει _Αυγουστοκοδέσποινα‚ καλαντογυρεύτρα (δλδ. η σπάταλη νοικοκυρά τον Αύγουστο, τα Χριστούγεννα ζητιανεύει _ Αύγουστος άβρεχτος, μούστος άμετρος _

Δεκαπέντησεν ο Αύγουστος, πυρώσου και μην εντρέπεσαι _ Επλάκωσεν ο Αύγουστος, η άκρια του χειμώνα _Ζήσε, Μάη μου, να φας τριφύλλι και τον Αύγουστο σταφύλι _ Ήρθε ο Αύγουστος, πάρε την κάπα σου _ Θεός να φυλάει τα λιόδεντρα απ' το νερό τα Αυγούστου _Καλή λαβιά τον Αύγουστο και γέννα τον Γενάρη _ Μακάρι σαν τον Αύγουστο να ταν οι μήνες όλοι _ Να ‘σαι καλά τον Αύγουστο που ναι παχιές οι μύγες (αλλά και) Να ’σαι καλά τον Αύγουστο με δεκαοχτώ βελέντζες _ Ο Αύγουστος πουλά κρασί κι ο Μάης πουλά στάρι» (δλδ. από τον Αύγουστο μπορείς να καταλάβεις αν θα είναι καλή η παραγωγή κρασιού, όπως από το Μάη αν θα παραχθεί πολύ σιτάρι) _Όποιος φιλάει τον Αύγουστο, τον Μάη θερίζει μόνος _ Ούτε ο Αύγουστος χειμώνας, ούτε ο Μάρτης καλοκαίρι _ Τ’ Αυγούστου το νερό αρρώστια στον λιοκάρπι _κλπ

Από πού προέρχεται η λέξη… Αύγουστος;
Ο Αύγουστος οφείλει το όνομά του στον αυτοκράτορα Οκταβιανό (ανιψιό του Ιούλιου Καίσαρα), που είχε τον τίτλο του Αυγούστου, και ο οποίος μάλιστα τιμήθηκε από τη Σύγκλητο με αυτό το προσωνύμιο που σημαίνει σεβαστός. Εξάλλου, τον μήνα αυτό ο Οκταβιανός αναγορεύτηκε για πρώτη φορά ύπατος. Αυτός ο μήνας αρχικά ονομαζόταν _όπως αναφέραμε, “Sextilis” (Σεξτίλιους) που σημαίνει “έκτος”, αλλά κατόπιν μετονομάστηκε σε “Augustus” προς τιμή του αυτοκράτορα Αυγούστου, που υποστήριζε πως αυτός είναι και ο τυχερός του μήνας. Αρχικά, είχε 30 ημέρες, όμως θεωρήθηκε πολύ υποτιμητικό να έχει λιγότερες ημέρες από τον Ιούλιο και γι’ αυτό του προσέθεσαν μία επιπλέον ημέρα, την οποία “έκλεψαν” από τον Φεβρουάριο και έτσι ο τελευταίος έμεινε με 28. Κάποιοι αποδίδουν την ονομασία του στη λέξη “augur” (οιωνοσκόπος). Το όνομα του ετυμολογικά προέρχεται από το ρήμα “αύξω” _ λατινικά “augeo” και “αυξάνων” <augustus.

Αύγουστος (ταινία)

Ο Αύγουστος _August: Osage County, είναι αμερικανική δραματική κωμωδία παραγωγής 2013. Αποτελεί την κινηματογραφική μεταφορά του βραβευμένου με Πούλιτζερ και Τόνι ομότιτλου θεατρικού του Τρέισι Λετς. Την ταινία σκηνοθέτησε ο John Wells και το σενάριο έγραψε ο ίδιος ο Λετς. Την παραγωγή ανέλαβαν οι Τζορτζ Κλούνεϊ, Τζιν Ντουμένιαν, Γκραντ Χίσλοβ, Στιβ Τράξλερ και Χάρβεϊ Γουάινστιν και πρωταγωνιστούν οι Μέριλ Στριπ και Τζούλια Ρόμπερτς. Το καστ συμπληρώνουν οι Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Κρις Κούπερ, Άμπιγκεϊλ Μπρέσλιν, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Τζούλιετ Λιούις, Μάργκο Μαρτιντέιλ, Ντέρμοτ Μαλρόνεϊ, Τζούλιαν Νίκολσον, Σαμ Σέπαρντ και Μίστι Άπχαμ. Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 25 Δεκεμβρίου 2013, απέσπασε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς και έλαβε δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ, δύο για Χρυσή Σφαίρα και τρεις για Screen Actors Guild Award με τις Στριπ και Ρόμπερτς να διαγωνίζονται στο Α' και Β' Γυναικείο Ρόλο αντίστοιχα και στους τρεις αυτούς θεσμούς των βραβείων.

Πλοκή

Το μήνα Αύγουστο, στην Οκλαχόμα, ο Μπέβερλι Γουέστον, ένας αλκοολικός ποιητής αποφασίζει να προσλάβει μια μαγείρισσα και βοηθό για τη γυναίκα του Βάιολετ, η οποία πάσχει από καρκίνο και έχει εθιστεί στα φάρμακα. Λίγες εβδομάδες μετά την πρόσληψη της Τζόνα, ο Μπέβερλι εξαφανίζεται, κάτι που δίνει κίνητρο στην οικογένεια να έρθει κοντά και να ψάξουν όλοι μαζί να τον βρουν. Λίγες μέρες αργότερα ανακαλύπτουν ότι ο Μπέβερλι αυτοκτόνησε. Οι κόρες της Βάιλοετ και του Μπέβερλι, Μπάρμπαρα, Κάρεν και Άιβι πηγαίνουν στην κηδεία του πατέρα τους, όπως και ολόκληρη η οικογένεια. Αρκετές διαφωνίες και τσακωμοί προκύπτουν τις επόμενες μέρες καθώς η Βάιολετ και η Μπάρμπαρα ποτέ δεν κατάλαβε η μία την άλλη. Ο αρραβωνιαστικός της Κάρεν αποδεικνύεται ότι καπνίζει μαριχουάνα και παρενοχλεί σεξουαλικά την ανιψιά του, η Άιβι σχεδιάζει να το σκάσει με τον ξάδερφό της και στο τέλος η Βάιολετ μένει μόνη της, μαζί με την Τζόνα.

·       Μέριλ Στριπ στο ρόλο της Βάιολετ Γουέστον

·       Τζούλια Ρόμπερτς _ Μπάρμπαρα Γουέστον

·       Γιούαν ΜακΓκρέγκορ _ Μπιλ Φόρνταμ

·       Κρις Κούπερ _ Τσαρλς Άικεν

·       Άμπιγκεϊλ Μπρέσλιν _ Τζιν Φόρνταμ

·       Μπένεντικτ Κάμπερμπατς στο ρόλο του "Μικρού" Τσαρλς Άικεν

·       Τζούλιετ Λιούις _ Κάρεν Γουέστον

·       Μάργκο Μαρτιντέιλ _ Μάτι Φέι Άικεν

·       Ντέρμοτ Μαλρόνεϊ _ Στιβ Χέιντμπρεχτ

·       Τζούλιαν Νίκολσον _ Άιβι Γουέστον

·       Σαμ Σέπαρντ _ Μπέβερλι Γουέστον

·       Μίστι Άπχαμ _ Τζόνα Μονεβάτα

·       Νιούελ Αλεξάντερ _Δόκτωρ Μπερκ

ΧΙΡΟΣΙΜΑ – ΝΑΓΚΑΣΑΚΙ
Η ρίψη της ατομικής βόμβας και η σημασία της

Στις 6 Αυγούστου του 1945, ώρα 1 και 37', τρία αμερικανικά ανιχνευτικά αεροπλάνα Β - 29 απογειώνονται από τη νήσο Τινιάν. Μισή ώρα αργότερα, θα τα ακολουθήσει ένα άλλο, βομβαρδιστικό Β - 29, που το 'χαν βαφτίσει Enola Gay (Ενόλα Γκέι) από το όνομα της μητέρας του πιλότου, συνταγματάρχη Τίμπετς. Τούτο το βομβαρδιστικό κουβαλούσε στην κοιλιά του ένα τρομερό όπλο, που άκουγε στο όνομα «ατομική βόμβα», με αποστολή να τη ρίξει πάνω σε πραγματικό στόχο.

  • Η νυχτερινή πτήση γίνεται χωρίς προβλήματα και κατά τα χαράματα, στις 6 και 40', το «Ενόλα Γκέι» αρχίζει να ανεβαίνει από το ύψος πτήσεως των 9.000 ποδών, στο ύψος του βομβαρδισμού των 30.000 ποδών.
  • Στις 7 και 9' από τα ανιχνευτικά Β - 29 αναγγέλλεται ότι «ο ουρανός είναι αίθριος πάνω από τη Χιροσίμα», την ιαπωνική πόλη που απλώνεται στο δέλτα του ποταμού Οτα, ο οποίος πηγάζει από την οροσειρά Τσουγκόκου και διαχωρίζεται σε έξι ρεύματα κατά τη δίοδό του μέσα από κοιλάδες προς τη θάλασσα Σέτο.
  • Στις 8 και 11', η Χιροσίμα φαίνεται καθαρά από τα μέλη του πληρώματος του «Ενόλα Γκέι». Δυόμισι λεπτά αργότερα, ο πιλότος, συνταγματάρχης Τσίμπετς, διατάζει τον βομβαρδιστή του σκάφους ταγματάρχη Τομ Φέρεμπι μ' ένα απλό παράγγελμα: «Εμπρός!».
  • Στις 8 και 15', μια βόμβα 10.000 λιμπρών εγκαταλείπει το «Ενόλα Γκέι» και 45 δευτερόλεπτα αργότερα μια τρομερή αστραπή τυφλώνει τους αεροπόρους, που φοράνε γυαλιά οξυγονοκολλητών. Επειτα, ένα τεράστιο κοκκινωπό μανιτάρι υψώνεται στον ουρανό1. Τι ήταν αυτό που είχε συμβεί; Τι συνέβαινε εκείνη την ώρα κάτω, στο έδαφος της Χιροσίμα;

Θάνατος και καταστροφή κυριεύουν τη Χιροσίμα

"__Εκείνο το πρωί, στις 7.30 - γράφει ο Ιάπωνας καθηγητής Αράτα Οσάντα2 - είχε σημάνει συναγερμός, αλλά έπαψε αμέσως μετά. Επακολούθησε η έκρηξη της μοιραίας βόμβας πάνω από το εμπορικό κέντρο της Χιροσίμα. Το συμβάν ήταν πέρα για πέρα ξαφνικό, γιατί όλοι ήταν συνηθισμένοι σε αναγνωριστικές πτήσεις. Πλήθος από εργαζόμενους, όπως απασχολούμενοι σε υποχρεωτικά έργα, εθελόντριες γυναίκες και οι περισσότεροι μαθητές από τη δευτέρα Γυμνασίου και πάνω, ήταν ευτυχώς απασχολημένοι με τη δουλιά τους, σε ειδικούς χώρους που απείχαν πάνω από τέσσερα χιλιόμετρα από το κέντρο της έκρηξης, με αποτέλεσμα να παραμείνουν σώοι. Ολοι οι άλλοι κάτοικοι παρέμειναν στην πόλη. Πολλά μικρά παιδιά προσχολικής ηλικίας έπαιζαν στα σπίτια τους ή έξω, στους δρόμους της γειτονιάς τους. Οι μαθητές της πρώτης και της δευτέρας Δημοτικού έκαναν το μάθημά τους είτε σε προσωρινές αίθουσες, είτε στους ναούς και τις εκκλησίες της περιοχή τους... ή βρίσκονταν καθ' οδόν προς τα μέρη όπου έκαναν μάθημα... Πολλοί εργάτες και δημόσιοι υπάλληλοι είχαν αρχίσει τη δουλιά τους, ενώ άλλοι πήγαιναν να δουλέψουν. Οι περισσότεροι καταστηματάρχες είχαν ήδη ανοίξει τα μαγαζιά τους. Στο κεντρικό τμήμα της πόλης, γινόταν η πραγματοποίηση ενός μεγάλης κλίμακας σχεδίου, το οποίο αποσκοπούσε στην κατεδάφιση ενός μεγάλου αριθμού σπιτιών προς σχηματισμό αντιπυρικών ζωνών. Ολα τα αγόρια και τα κορίτσια της πρώτης Γυμνασίου δούλευαν στην κατεδάφιση. Πολλές ομάδες που είχαν προσφερθεί να δουλέψουν εθελοντικά, για την όσο το δυνατό συντομότερη αποπεράτωση του έργου, αποτελούνταν από φοιτητές και νοικοκυρές από τα γύρω χωριά και τις κωμοπόλεις, από τις οποίες οι περισσότερες ήταν νεαρές μητέρες που κουβαλούσαν στην πλάτη τους τα μωρά τους. Ακόμη, βοηθούσαν και ορισμένοι που δεν είχαν γίνει δεκτοί στο στρατό ή στα εργοστάσια, λόγω ηλικίας ή άλλων σωματικών παθήσεων__".

Έτσι βρήκε τη Χιροσίμα ο θάνατος και η καταστροφή που σκόρπισε η ατομική βόμβα. Ο Ρεμόν Καρτιέ δίνει την εικόνα της φρίκης3: «Η πόλη άρχιζε την εργάσιμη ημέρα της. Σύμφωνα με τον κανόνα, δεν είχε δοθεί το σύνθημα του συναγερμού για αεροπλάνα μεμονωμένα που πετούν από πάνω της. Μια τρομακτική αστραπή την κατάπιε, αφήνοντας πίσω της μια κολοσσιαία πυρκαγιά, που άναψε και διαδόθηκε μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο. Τα τροχιοδρομικά οχήματα έμειναν γεμάτα με τους απανθρακωμένους επιβάτες τους στριμωγμένους στα καθίσματα ή στοιβαγμένους όρθιους στους εξώστες. Ενας άνεμος ταχύτητος 1.200 χλμ. την ώρα σηκώθηκε και γκρέμισε τους τοίχους σε μια ακτίνα 1.500 μ., θρυμματίζοντας τα τζάμια των παραθύρων ακόμα και σε απόσταση 12 χλμ. από το σημείο Μηδέν. Ενας πύρινος κυκλώνας, όμοιος με αυτούς που άναψαν οι εκατοντάδες βομβαρδιστικών στη Δρέσδη, στο Αμβούργο ή στο Τόκιο, στροβιλιζόταν επί έξι ώρες. Έπειτα διαπιστώθηκαν στους επιζώντες παράξενα φαινόμενα: έμετοι, διάρροιες εξαιρετικής εντάσεως, πλήθος μικρών αιμορραγιών στο στόμα και στο λαιμό. Πολλά από τα θύματα που παρουσίασαν τέτοια συμπτώματα ψυχορραγούν. Ο απολογισμός που θα καταρτισθεί αργότερα θα εμφανίσει 78.150 νεκρούς, 9.284 βαριά τραυματισμένους και 13.938 εξαφανισθέντες. Δεν υπολογίζονται μέσα σ' αυτούς οι στρατιωτικοί, 40.000 περίπου, από τους οποίους οι μισοί υπήρξαν θύματα της εκρήξεως. Το γενικό στρατηγείο της 2ης στρατιάς, ή έδρα της περιφερειακής διοικήσεως της δύσεως, η στρατιωτική σχολή και το στρατιωτικό νοσοκομείο εκμηδενίσθηκαν».

Οι σοβιετικές ιστορικές πηγές παρουσιάζουν την εικόνα της καταστροφής ακόμη μεγαλύτερη: «Για μια στιγμή - αναφέρει η Παγκόσμια Ιστορία της Ακαδημίας Επιστημών4 - άναψε ένα εκτυφλωτικό φως. Σχηματίστηκε ένα γιγάντιο σύννεφο σε σχήμα μανιταριού. Η πόλη σκεπάστηκε με κουβάρια καπνό. Σε ακτίνα 4 χιλιομέτρων από το επίκεντρο της έκρηξης, φούντωσαν πυρκαγιές, τα εννέα δέκατα από τα σπίτια της Χιροσίμα έγιναν στάχτη. Ανθρωποι πέθαιναν από εγκαύματα, από το εκρηκτικό κύμα. Στη Χιροσίμα ξετυλίγονταν εικόνες γεμάτες απ' όλες ταυτόχρονα τις φρικαλεότητες της κόλασης». Και ο Γ. Α. Ντεμπόριν5 προσθέτει: «Οι ιθύνοντες κύκλοι των ΗΠΑ έδειξαν πλήρη περιφρόνηση προς τους πιο στοιχειώδεις και καθιερωμένους κανόνες του διεθνούς δικαίου, τα έθιμα του πολέμου και τις αρχές του ανθρωπισμού... Οπως αναφέρουν οι Ιάπωνες συγγραφείς, στη Χιροσίμα σκοτώθηκαν όχι λιγότεροι από 247 χιλιάδες άνθρωποι».

Η κυνικότητα και η προκλητικότητα
του αμερικανικού ιμπεριαλισμού

Όλος ο υπόλοιπος κόσμος έμαθε για τη ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα από τις ανακοινώσεις που έκανε ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Χ. Τρούμαν, την ίδια ημέρα της καταστροφής. «Ατομική βόμβα - είπε μεταξύ άλλων6 - βόμβα συνδυασμένη με την βασικήν δύναμιν του σύμπαντος, τη δύναμιν εκ της οποίας και ο ήλιος αντλεί την ιδικήν του, εξαπελύθη εναντίον εκείνων που έφεραν τον πόλεμον εις την Απω Ανατολήν... Εδαπανήσαμεν 2.000 εκατομμύρια δολάρια διά την πρωτοφανούς μεγέθους εις την ιστορίαν επιστημονικήν αυτήν κερδοσκοπίαν και ενικήσαμεν... Θα προβώ εις περαιτέρω μελέτας και θ' απευθύνω κι άλλας συστάσεις προς το Κογκρέσον ως προς τον τρόπον καθ' ον η ατομική δύναμις θα αποβή μέσον πανίσχυρον και αναγκαστικής επιδράσεως προς διατήρησιν της παγκοσμίου ειρήνης».

  • Οι τελευταίες αυτές φράσεις του Τρούμαν ήταν ένας σαφής απειλητικός υπαινιγμός προς όλη την ανθρωπότητα, προς τους λαούς της Γης και ειδικότερα προς το παγκόσμιο επαναστατικό κίνημα και την ΕΣΣΔ, που σήμαινε πως οι ΗΠΑ έχουν πλέον τον τρόπο να εκβιάσουν υποταγή στη θέλησή τους. Αυτό θα το καταλάβουμε ακόμη περισσότερο, αν πάρουμε υπόψη μας ορισμένα επιπλέον ιστορικά στοιχεία.
  • Οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν της εργασίες για την κατασκευή ατομικών όπλων, σε συνεργασία με τη Μεγάλη Βρετανία, το καλοκαίρι του 1940. Η ολοκλήρωση αυτών των εργασιών φάνηκε να είναι υπόθεση λίγων μηνών περί τα τέλη Απριλίου του 1945, αλλά σε κείνη ακριβώς τη χρονική στιγμή κανείς δε θεωρούσε ότι η ατομική βόμβα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως βασικό όπλο, απαραίτητο για τον τερματισμό του πολέμου. Η Γερμανία είχε καταρρεύσει και ώρα την ώρα θα παραδιδόταν άνευ όρων, με αποτέλεσμα να απελευθερωθούν τεράστιες δυνάμεις που θα χρησίμευαν στην οριστική ήττα της Ιαπωνίας. Μάλιστα, οι πάντες θεωρούσαν ως βέβαιη μια ιαπωνική συνθηκολόγηση, από τη στιγμή που η ΕΣΣΔ θα έμπαινε στον πόλεμο εναντίον της.
  • Στις 16 Ιουλίου του 1945, σε μια έρημο της πολιτείας Νέο Μεξικό έγινε η πρώτη πετυχημένη δοκιμαστική ατομική έκρηξη. Η ατομική βόμβα ήταν ήδη γεγονός. Την επομένη, τα νέα ταξίδεψαν στο Πότσδαμ, όπου άρχιζε η διάσκεψη των τριών ηγετών της αντιφασιστικής συμμαχίας κι ο Τρούμαν με τον Τσόρτσιλ τα πληροφορήθηκαν με ξεχωριστή ικανοποίηση. Τώρα πια, είχαν στα χέρια τους ένα χαρτί, με το οποίο μπορούσαν να εκβιάσουν την εικόνα του μεταπολεμικού κόσμου που επιθυμούσαν. Ετσι, αποφάσισαν να ενημερώσουν τον Στάλιν, με σκοπό να διακριβώσουν την αντίδρασή του, αλλά και να απευθύνουν μια σαφή προειδοποίηση προς την ΕΣΣΔ, σχετικά με τις προθέσεις τους.
  • Στις 24 Ιουλίου - γράφει ο Τσόρτσιλ στα απομνημονεύματά του7 - «καθώς ετοιμαζόμεθα να αφήσωμε τη στρογγυλή τράπεζα και είμαστε κατά ομάδες από δύο ή τρεις πριν χωρίσωμε, είδα τον Πρόεδρο να διευθύνεται προς τον Στάλιν, και τους δυο τους να συζητούν μόνοι τους με τους διερμηνείς... Εγνώριζα τι θα έλεγε ο Πρόεδρος. Ηταν κεφαλαιώδες να δω με τι τρόπο θ' αντιδρούσε ο Στάλιν... Εμεινα με τη βεβαιότητα ότι δεν είχε την παραμικρή ιδέα για τη σπουδαιότητα αυτού που του απεκάλυπταν. Ηταν φανερό, η ατομική βόμβα δεν ήταν καθόλου μέσα στις απασχολήσεις του ούτε στις έντονες προσπάθειές του... Ενώ περιμέναμε τα αυτοκίνητά μας, ευρέθην και πάλιν κοντά στον Τρούμαν. "Πώς του εφάνη;", τον ερώτησα. "Δε μου έκανε την παραμικρή ερώτηση", μου απάντησε». Στην πραγματικότητα, ο Στάλιν προσποιήθηκε ότι δεν κατάλαβε τι ακριβώς του είπε ο Τρούμαν. Γράφει γι' αυτό το ζήτημα ο στρατάρχης Ζούκοφ8:

"Δε θυμούμαι ακριβώς ποια ημερομηνία, μετά τη συνεδρίαση των αρχηγών των κυβερνήσεων, ο Τρούμαν γνωστοποίησε στον Στάλιν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέχουν βόμβα ασυνήθιστα μεγάλης ισχύος, χωρίς να την αποκαλέσει ατομικό όπλο. Τη στιγμή που έλεγε αυτό ο Τρούμαν, όπως έγραφαν κατόπιν στο εξωτερικό, ο Τσόρτσιλ κοιτούσε κατάματα το Στάλιν που δεν εκδήλωσε τα συναισθήματά του, προσποιούμενος πως δε βρήκε τίποτα το ιδιαίτερο στα λόγια του Τρούμαν. Τόσο ο Τσόρτσιλ, όσο και πολλοί άλλοι Αγγλοαμερικανοί συγγραφείς, θεωρούσαν κατόπιν ότι ίσως ο Στάλιν δεν κατάλαβε την πραγματική σημασία αυτών που του είπε ο Τρούμαν. Ο Στάλιν όμως, αφού επέστρεψε από τη συνεδρίαση, μίλησε παρουσία μου στον Β. Μ. Μόλοτοφ για τη συζήτηση αυτή με τον Τρούμαν. Ο Β. Μ. Μόλοτοφ του είπε αμέσως:

__Θέλουν να εκβιάσουν.
Ο Στάλιν γέλασε.
__Ας τους να λένε. Θα πρέπει σήμερα κιόλας να ξανασυζητήσουμε με τον Κουρτσάτοφ για να επιταχυνθεί η δουλιά μας.
Κατάλαβα ότι ο Στάλιν εννοούσε την ατομική βόμβα".

Δε χωράει αμφιβολία πως ο Σοβιετικός ηγέτης κατανοούσε πλήρως τη σημασία της ατομικής βόμβας και τη δραματική αλλαγή που έφερε στο διεθνή συσχετισμό δυνάμεων η κατοχή από τις ΗΠΑ. Γι' αυτό και έκανε λόγο για επιτάχυνση στις εργασίες, ώστε και η ΕΣΣΔ να αποκτήσει γρήγορα αυτό το όπλο. Το πόσο δραματικά άλλαζε ο συσχετισμός σε βάρος της ΕΣΣΔ και του διεθνούς επαναστατικού κινήματος, όχι μόνο ο Στάλιν, αλλά και ολόκληρη η ανθρωπότητα είχαν την ευκαιρία να το κατανοήσουν με τη χρήση του ατομικού όπλου στη Χιροσίμα. Μάλιστα, τρεις μέρες αργότερα, οι Αμερικανοί έριξαν μια δεύτερη ατομική βόμβα στο Ναγκασάκι, προκαλώντας πρωτοφανή καταστροφή και γύρω στις 200 χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες9. Επρόκειτο για ένα δεύτερο - εξίσου φρικιαστικό με το πρώτο - έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, που όμοιό του δεν έχει πραγματοποιηθεί. Στόχος δεν ήταν ο πόλεμος, αλλά ο μεταπολεμικός κόσμος, όπως ήδη σημειώσαμε. Αλλωστε, το επιβεβαιώνει και ο Τσόρτσιλ, ο οποίος γράφει στα απομνημονεύματά του10: «Θα ήταν λάθος να πιστέψωμε ότι η τύχη της Ιαπωνίας ερρυθμίσθη από την ατομική βόμβα. Η ήττα της ήτο βεβαία πριν ριφθή η πρώτη βόμβα». Περισσότερα σχόλια επί του θέματος περιττεύουν. Ο αναγνώστης μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.

  • 1_ Ρεμόν Καρτιέ: «Ιστορία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου», Εκδόσεις «Πάπυρος», τόμος β` 564
  • 2_ «Τα παιδιά της Χιροσίμα», εκδόσεις «Μπουκουμάνη», σελ. 29 - 30
  • 3_ Ρεμόν Καρτιέ, στο ίδιο, σελ. 565 - 566
  • 4_ Ακαδημία Επιστημών ΕΣΣΔ: «Παγκόσμια Ιστορία», εκδόσεις «Μέλισσα», τόμος 11 - Ι2, σελ. 709 - 710
  • 5_ Υπουργείο Αμύνης της ΕΣΣΔ - Γ. Α. Ντεμπόριν: «Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος», εκδόσεις «20ός ΑΙΩΝΑΣ», Αθήνα 1959, σελ. 459
  • 6_ «Καθημερινή» 7/8/1945
  • 7_ Ουίνστον Τσόρτσιλ: «2ος Παγκόσμιος Πόλεμος», εκδόσεις «Ελληνική Μορφωτική Εστία», τόμος ΣΤ', σελ. 475 - 475
  • 8_ Στρατάρχης Γ. Κ. Ζούκοφ: «Αναμνήσεις και στοχασμοί», Εκδόσεις Σ.Ε., τόμος Β`, σελ. 476 - 477
  • 9_ Υπουργείο Αμύνης της ΕΣΣΔ - Γ. Α. Ντεμπόριν: «Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος», εκδόσεις «20ός ΑΙΩΝΑΣ», Αθήνα 1959, σελ. 459
  • 10_ Ουίνστον Τσόρτσιλ, στο ίδιο, σελ. 464.   
Οι “Χιροσίμες” του καπιταλισμού

Με τη συμπλήρωση των 80 χρόνων από το αποτρόπαιο έγκλημα των ΗΠΑ στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, στις 6 και 9 Αυγούστου 1945, η σημερινή πραγματικότητα των συνεχιζόμενων ιμπεριαλιστικών πολέμων σε πολλές γωνιές του πλανήτη επιβεβαιώνει ότι ο καπιταλισμός και ο ανταγωνισμός των μονοπωλιακών ομίλων μόνο δεινά φέρνουν στους λαούς. Το 1945 ενώ ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος είχε ουσιαστικά τελειώσει, με την είσοδο του Σοβιετικού Στρατού στο Βερολίνο και την υπογραφή της συνθηκολόγησης της Γερμανίας στις 9 Μάη, ενώ ήταν αναμενόμενη η παράδοση της Ιαπωνίας, οι ΗΠΑ προχώρησαν με τη ρίψη των ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι στο ολοκαύτωμα τουλάχιστον 300.000 ανθρώπων και χιλιάδων άλλων που βίωσαν και βιώνουν τις συνέπειες της ραδιενέργειας. Το έγκλημα αυτό δεν είχε άμεσο στρατιωτικό στόχο, αλλά εξέφραζε την προσπάθεια επιβολής των ΗΠΑ στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα που διαμορφωνόταν μεταπολεμικά και κυρίως μια προσπάθεια τρομοκράτησης της ΕΣΣΔ, των Λαϊκών Δημοκρατιών, αλλά και των εργατικών - λαϊκών κινημάτων σε όλο τον κόσμο, που με πρωτοπόρους τους κομμουνιστές είχαν δώσει τη μάχη ενάντια στο φασισμό. Άλλωστε ο ίδιος ο πόλεμος, η προετοιμασία της ιμπεριαλιστικής Γερμανίας από τους μονοπωλιακούς ομίλους της, με τη στήριξη και άλλων ιμπεριαλιστικών χωρών (Αγγλία, ΗΠΑ, Γαλλία), τον ίδιο στόχο είχαν: Την καταστροφή του πρώτου τότε στον κόσμο σοσιαλιστικού κράτους, της ΕΣΣΔ, και το μοίρασμα εδαφών και αγορών. Ο προσωρινός συμβιβασμός των ιμπεριαλιστών με την ΕΣΣΔ, στο πλαίσιο του αντιναζιστικού συνασπισμού, ήταν φανερό ότι δεν αναιρούσε την αντιπαράθεση των δύο συστημάτων.

Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι δε σταμάτησαν την περίοδο 1945-1991. Όμως μετά από την αντεπανάσταση και την ανατροπή της ΕΣΣΔ και των σοσιαλιστικών χωρών εντάθηκε ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη για τον έλεγχο αγορών, πηγών Ενέργειας και των δρόμων μεταφοράς τους. Με αποτέλεσμα νέα αιματοκυλίσματα των λαών. Τι άλλο εκτός από ακριβώς αυτό είναι οι επεμβάσεις στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Συρία, στην Παλαιστίνη, στην Ουκρανία, στην Αφρική και σε ολόκληρο τον κόσμο;  Το ελληνικό κεφάλαιο, στηρίζοντας τη στρατηγικής σημασίας συμμετοχή της χώρας στις διάφορες λυκοσυμμαχίες, όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, διεκδικεί - στο μέτρο βεβαίως των δυνάμεών του, με βάση τη συγκεκριμένη οικονομική και πολιτική του δύναμη και θέση στο ιμπεριαλιστικό σύστημα - συμμετοχή στο μοίρασμα των αγορών. Γι' αυτόν το λόγο η Ελλάδα συμμετέχει σε όλους τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.

Τέτοιες χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι: Η παραχώρηση από τις αστικές κυβερνήσεις των λιμανιών, του εδάφους και του αέρα για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η συμμετοχή στις επεμβάσεις σε Αφγανιστάν και Ιράκ, στη Σομαλία, η στήριξη των εθνικιστών και φασιστών της Ουκρανίας που αιματοκυλούν το λαό, η στενή οικονομική και στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ που ασκεί εγκληματική πολιτική στην Παλαιστίνη, κ.ά. Ολα αυτά είναι επαρκείς λόγοι για να δυναμώσει η πάλη του λαού μας ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, να δυναμώσει η λαϊκή συμμαχία των εργατών και των άλλων λαϊκών στρωμάτων για την οριστική ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, που είναι η αιτία των επεμβάσεων και της φτώχειας και δυστυχίας των λαών. Τα προσκλητήρια της ΕΕΔΥΕ είναι ένας ακόμα σταθμός σε αυτή την πάλη.

30 Ιουλίου 2026

Χαλυβουργική _ένας αιώνας αγώνων

Abstract _Για την ιστορία
Η Χαλυβουργική-Ελληνική Βιομηχανία Α. Ε ήταν ο κύριος παραγωγός χάλυβα στην Ελλάδα: ιδρύθηκε το 1925, ξεκίνησε να παράγει καλώδια το 1932 και χάλυβα το 1938.  Η παραγωγή της εκσυγχρονίστηκε και επεκτάθηκε με τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με την εταιρεία να μεταφέρει την παραγωγή της στην Ελευσίνα (1953), ενώ τα επόμενα χρόνια ήταν η "χρυσή εποχή" της, καθώς η κατασκευαστική έκρηξη που ακολούθησε λόγω του ελληνικού οικονομικού θαύματος οδήγησε σε μια τεράστια αύξηση της ζήτησης για χάλυβα. __Δείτε το επίσημο site
Αφίσα κατά τη διάρκεια της απεργίας
Η Χαλυβουργική __αφού θησαύρισαν οι Αγγελόπουλοι αντιμετώπισε τα πρώτα οικονομικά προβλήματα κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης από τα τέλη της 10ετίας του 1980 και στις αρχές της 10ετίας του 1990. Ωστόσο κατάφερε να επιβιώσει __με δάνεια από τις τράπεζες για υλοποίηση ενός προγράμματος εκσυγχρονισμού, όπου προσέθεσε νέα προϊόντα και τεχνολογίες.
Το 2012, γνώρισε την πρώτη δραματική πτώση στον όγκο παραγωγής της, με τις πωλήσεις της να πέφτουν κατά 70.62%, ενώ χρωστούσε πάνω από 1 δισ. ευρώ στις τράπεζες. Το 2014, μετά από μια δραματική πτώση της ζήτησης χάλυβα στην Ελλάδα και του υψηλού ενεργειακού κόστους, πρακτικά σταμάτησε την παραγωγή χάλυβα και απέλυσε 200 από τους 263 εργαζομένους της (πριν από αυτό, 148 εργαζόμενοι είχαν συνταξιοδοτηθεί με το τυράκι της εθελούσιας). Μέχρι που το 2015, σταμάτησε μόνιμα την παραγωγή της, αλλά συνέχισε να λειτουργεί __ενώ σε συνέντευξη του προέδρου του συνδικάτου των εργαζομένων το 2018, εκείνος δήλωσε ότι δεν είχε δει τον ιδιοκτήτη της εταιρείας, τον Κωνσταντίνο Αγγελόπουλο, εδώ και δύο χρόνια. Το 2018 το συνδικάτο δήλωσε ότι η εταιρεία απασχολούσε 170 εργαζομένους, οι οποίοι εργάζονταν τρεις μέρες την εβδομάδα, ενώ το 2006 απασχολούσε 600 με 700 εργαζομένους. Το 2018 χρωστούσε πάνω από 400 εκατομμύρια σε τράπεζες και στο δημόσιο, ενώ δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει το χρέος της από το 2016.
Ο Γ. Σιφωνιός πρόεδρος του Σωματείου των χαλυβουργών
                                      Δείτε _ενδεικτικά Ριζοσπάστης

·        Ανίκητη η δύναμη της ενωμένης πάλης των εργατών

·        Να γίνει όλη η Ελλάδα μια Χαλυβουργία!

·        Ποιοι τελικά κλείνουν τα εργοστάσια;

·        Η νίκη των χαλυβουργών, νίκη όλης της εργατικής τάξης

Βρε καλέ αφέντη πού τα βρήκες τα λεφτά; Πού τα εργαλεία σου και πού τα υλικά; …Από τον μπαμπά μου πού’χε μια δουλειά!

Κι αν είναι ο τάφος σου βαθύς | χρέος με τα χέρια σου να σηκωθείς!
          Κώστας Βάρναλης

Η οικογένεια Αγγελοπούλου είναι γνωστή στο πανελλήνιο κι ακόμα παραπέρα. Θα λέγαμε ότι αυτό συμβαίνει με δύο έννοιες. Στους μεν, είναι γνωστή ως μια οικογένεια “αυτοδημιούργητων” επιχειρηματιών, που ενισχύουν και στηρίζουν την εθνική οικονομία, προσφέρουν θέσεις εργασίας, κάνουν αγαθοεργίες και, γενικώς, συγκαταλέγονται στα επίλεκτα μέλη του ποιμνίου της Εκκλησίας...
H οικογένεια έγινε πασίγνωστη και λόγω νύμφης. Η κυρία Γιάννα Δασκαλάκη - Αγγελοπούλου, πρωτοστατώντας στην ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 από την Αθήνα, δεν πρόσφερε το φωτοστέφανο της ...δόξας μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην οικογένεια...
Κατά τους μεν, λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με μια οικογένεια σωστή κολόνα της κοινωνίας μας! Κατ' εκείνους, ωστόσο, που έχουν μάθει να βλέπουν κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων και να ξεχωρίζουν την ουσία, η οικογένεια Αγγελοπούλου δεν αποτελεί παρά έναν τυπικό εκπρόσωπο της πλουτοκρατίας. Περισσότερα γι' αυτό έχουν να πουν οι χιλιάδες εργάτες που πέρασαν τη ζωή τους στο κρεματόριο της "Χαλυβουργικής", της "μάνας - επιχείρησης" της αυτοκρατορίας των Αγγελοπουλαίων.
Οι εκατοντάδες άλλοι, που ακρωτηριάστηκαν στις εγκαταστάσεις της. Και ακόμα περισσότερα θα μπορούσαν να πουν οι 10άδες νεκροί της "Χαλυβουργικής". Όλοι εκείνοι που καταπλακώθηκαν από τόνους σίδερο ή εξαερώθηκαν στη λάβα της υψικαμίνου, σε θερμοκρασία 2.000 βαθμών!

Οι νεκροί, οι ακρωτηριασμένοι, οι απολυμένοι (πετάχτηκαν στο δρόμο, επειδή η επιχείρηση έπαψε (!) να είναι ανταγωνιστική...) αποτελούν τους πιο αψευδείς μάρτυρες της άγριας εκμετάλλευσης, που συσσώρευσε αμύθητα πλούτη στην οικογένεια. Αυτοί, μαζί με τους είλωτες άλλων χωρών, έβαλαν σάρκες, κόκαλα, αίμα και ιδρώτα, για να χτίσει την αυτοκρατορία των άλλων δύο χαλυβουργείων (ΗΠΑ - Αγγλία), μιας σειράς ασφαλιστικών εταιριών, καραβιών και Κύριος οίδεν, ακόμα, πόσων άλλων ιδιοκτησιών.

Πρόκειται, λοιπόν, για μια οικογένεια του διεθνούς κοσμοπολιτισμού, για έναν από τους παγκόσμιους καρχαρίες της καπιταλιστικής ζούγκλας.

Σε μια σειρά εφημερίδες, διαβάσαμε και είδαμε το νέο απόκτημα της οικογένειας, στο οποίο κατοικεί (sic) η Γιάννα με τον σύζυγο και τα παιδιά. Με τρόπο προκλητικό, πληροφορήθηκαν οι απλοί άνθρωποι ότι το παλάτι (περί αυτού πρόκειται), χτίστηκε το 1727 και θεωρείται σχεδόν εφάμιλλο με τα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ!
Διαθέτει –από κατασκευής (πριν τις «βελτιώσεις»): Πενήντα (50) δωμάτια, 47 τηλεφωνικές γραμμές, κεντρικό σύστημα μετάδοσης μουσικής σε όλους τους χώρους, λουτρά φτιαγμένα από μάρμαρο πρώτης ποιότητας, ειδικές τζαμαρίες, ώστε να μην απειλούνται οι οικοδεσπότες ή οι προσκαλεσμένοι από τον κίνδυνο να υποστούν εγκαύματα από τον ήλιο (!), ταπετσαρία από δέρμα διακοσμημένη με φύλλα χρυσού, εντευκτήριο με κίονες κινεζικής τεχνοτροπίας και γαλάζιο θόλο ύψους 10 μέτρων με βαρύ πολυέλαιο! Ακόμα: Τραπεζαρία για 150 άτομα, γήπεδα τένις, γυμναστήριο, πισίνα από γρανίτη με υδατογραφίες δελφινιών, ανάλογων παραστάσεων με αυτές που βρέθηκαν στους Δελφούς, κλειστό σύστημα επόπτευσης του κτιρίου, τον μεγαλύτερο κήπο του Λονδίνου, τον οποίο φροντίζουν ειδικοί κηπουροί από την Ιαπωνία. Και πολλά άλλα...
Για την αγορά αυτού του παλατιού, δαπανήθηκαν 12 δισεκατομμύρια (δρχ). και άλλα 4,6 για την επισκευή του! Συνολικά 16,6 δισ!! Δηλαδή –σε σημερινές τιμές, 49.000.000€ τόσα, όσα η σύνταξη ενός μήνα 120.000 συνταξιούχων, ή εργατών με το βασικό. Και αυτά, μόνο για να αποκτηθεί η έπαυλη! Πόσων χιλιάδων, άραγε, χρειάζεται το μισθό, για να συντηρείται; Και όχι μόνο αυτή, αλλά και οι άλλες της Ζυρίχης, του Ψυχικού, της Ν. Υόρκης. Και πόσες ακόμα; Και να σκεφτεί κανείς ότι έγιναν απεργιακές κινητοποιήσεις πολλών ημερών, για να κερδίσουν οι χαλυβουργοί ένα μπουκάλι γάλα!...
Πάντως, οι εφημερίδες που πρόβαλαν τότε το θέμα, μας ενημέρωσαν ότι το ανάκτορο έφυγε από τα χέρια Άγγλων και ήρθε στα χέρια Ελλήνων! Η οικογένεια Αγγελοπούλου, επομένως, πραγματοποίησε άλλο ένα ...εθνικό χρέος!...
Το μακρινό 1998, κάποιος Στέλιος ένας από τους χιλιάδες εργάτες της ανθούσας τότε "Χαλυβουργικής", που πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του στο κάτεργό της και, συνταξιούχος πια, βρισκόταν άρρωστος σε μια κλινική, που, όταν μπαίνεις, πιάνεις τη μύτη σου χρειάστηκε αίμα. Δηλαδή, όπως φάνηκε, κάτι από τα ...δύσκολα! Έπρεπε να γίνει ολόκληρη κινητοποίηση, για να βρεθούν μετά από μέρες 4 μπουκάλια. Και αυτά κατά δόσεις. Οι υπεύθυνοι της κλινικής δήλωσαν αναρμόδιοι για το θέμα: Αν ενδιαφερθούν γνωστοί ή συγγενείς να τα φέρουν, έχει καλώς. Αν όχι...

Από αυτή την άποψη, λοιπόν, δεν είναι καθόλου ανεξήγητο, γιατί η οικογένεια - «εθνικός ευεργέτης» - χαίρει διαχρονικά της μεγάλης εκτίμησης και φιλίας διαχρονικά των κυβερνήσεων, από το «βαθύ» ΠΑΣΟΚ, στο ανανεωμένο και μέχρι τον Κυριάκο Μητσοτάκη που της ανέθεσε επιτελικό ρόλο «με υπερηφάνεια για το παρελθόν μας και αυτοπεποίθηση για το μέλλον μας» (επικεφαλής της επιτροπής «Ελλάδα 2021»)


Ας δούμε, επί τροχάδην, τι εστί "Χαλυβουργική". Το αίμα που τρέχει από την κάθε καμινάδα της, την κάθε πύλη της, τον κάθε φούρνο της, συνθέτει ένα πραγματικά ανατριχιαστικό φαινόμενο. Λοιπόν, στα 68 χρόνια που η "Χαλυβουργική" υπάρχει στην Ελευσίνα, με την αμέριστη στήριξή της από όλες τις κυβερνήσεις, συνέβησαν τα εξής:

  • 10άδες εργάτες έχασαν τη ζωή τους, πολλοί από αυτούς εξαφανίστηκαν στα καζάνια με τον θερμαινόμενο σίδηρο. Εξαερώθηκαν!!! Ακόμα περισσότεροι ακρωτηριάστηκαν. Άλλος έχασε το πόδι, άλλος το χέρι, άλλος τα δάχτυλα...
  •  Εκατοντάδες πέθαναν πριν την ώρα τους, από πνευμονικές και καρδιακές παθήσεις, δουλεύοντας μέσα σε μια κόλαση.
  •  Χιλιάδες άλλοι απολύθηκαν, επειδή δρούσαν συνδικαλιστικά.

Ο κόλπος της Ελευσίνας νεκρώθηκε. Βασικός παράγοντας ήταν το κυάνιο που χυνόταν στη θάλασσα από την υψικάμινο της "Χαλυβουργικής".
Είχε τα «ψηλά» και τα «χαμηλά» της, δε συρρικνώθηκαν όμως και τα κέρδη των Αγγελοπουλαίων. Τα - άγνωστο πόσα - τρισεκατομμύρια, αυτά χρόνια, διοχετεύτηκαν στις ξένες τράπεζες, έγιναν επιχειρήσεις στο εξωτερικό και εξασφάλισαν τη χλιδή στην οικογένεια. Και όχι μόνο τη χλιδή, αλλά και τις... ευεργεσίες στο Πατριαρχείο και αλλού. Είναι κι αυτός ένας τρόπος συμπεριφοράς της πλουτοκρατίας (εκπίπτουν και από τη φορολόγηση).
Η γνωστή και άγνωστη ιστορία της "Χαλυβουργικής" είναι η ιστορία του κεφαλαίου: Στάζει αίμα απ' όπου κι αν το πιάσεις. Οι θησαυροί της οικογένειας έγιναν από τη σάρκα, το αίμα, τον ιδρώτα, την αγωνία, την εκμετάλλευση χιλιάδων οικογενειών, χιλιάδων σύγχρονων σκλάβων.

Το 2015, η εταιρεία σταμάτησε μόνιμα την παραγωγή της, αλλά –όπως μας πληροφορεί η Wiki “συνέχισε να λειτουργεί για το καλό των εργαζομένων”. Το 2018 το συνδικάτο δήλωσε ότι η εταιρεία απασχολούσε 170 –μόνιμα απλήρωτους εργαζομένους, οι οποίοι εργάζονταν μερική απαρχόληση 3 μέρες την εβδομάδα, από 3 ώρες, ενώ χρωστούσε –δανεικά κι αγύριστα, πάνω από 400 εκατομμύρια σε τράπεζες και δημόσιο, έχοντας πάρει επιπλέον χρήματα ενώ δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει το χρέος της από το 2016.

Προκλητικά δημοσιεύματα αντιπερισπασμού και συνέχισης της ιδεολογικής χειραγώγησης τμημάτων των εργαζομένων και ιδιαίτερα της νεολαίας

«Στο εργοστάσιο της Ελληνικής Χαλυβουργίας το ατσάλι που παράγεται έχει μέσα του κάτι από τη δύναμη του εργάτη. Το κακό είναι πως αυτή τη δύναμη τη χάνει για πάντα ο εργάτης.Μπροστά στην άγρια λάμψη του φούρνου ή του αναλυωτού ατσαλιού βλέπεις την ένταση που βάζει ο μεταλλουργός, να σκληραίνει το πρόσωπό του, να στεγνώνει το κορμί του. Οι φούρνοι τήξεως μετάλλου που καίνε σε 2.000 βαθμούς βγάζουν μια ζεματιστή ακτινοβολία που κόβει την ανάσα... Οι εργάτες ζουν μέσα σ' αυτή την κόλαση» (Ρεπορτάζ της «Αυγής» - όργανο τότε της ΕΔΑ - στις 21/2/1953).Με τον ιδρώτα και το αίμα των εργατών έδενε στην κυριολεξία το ατσάλι στα εργοστάσια χαλυβουργίας της Ελευσίνας, που, μόνο στο διάστημα 1956 - 1963, μέτρησαν 15 νεκρούς και πολλαπλάσιους τραυματίες από εργατικά «ατυχήματα» (εργοδοτικά εγκλήματα):1
«Κανονισμός μέτρων ασφαλείας, εσωτερικός κανονισμός συνθέσεως του προσωπικού, όροι υγιεινής, εφαρμογή κλαδικών συμβάσεων, εφαρμογή εργατικών νόμων είναι άγνωστα για τους εργοδότες των χαλυβουργικών εργοστασίων, ενώ οι πόρτες των βιομηχανικών αυτών συγκροτημάτων ανοίγουν συνέχεια για να εξέλθουν με φορεία ή καμιόνια οι τραυματίες ή οι νεκροί της μάχης με τις μηχανές για το τριπλασίασμα της παραγωγής».2
Πέρα από τις «εκπτώσεις» στα μέτρα ασφαλείας, βασική αιτία των ατυχημάτων υπήρξε η εντατικοποίηση της δουλειάς. Προκειμένου να λάβουν το βασικό μισθό εντός του 8ώρου οι εργάτες υποχρεώνονταν να πιάσουν μια συγκεκριμένη παραγωγή. Αν ο μισθός ή ο χρόνος δεν έφτανε (και σπάνια έφτανε) οι χαλυβουργοί αναγκάζονταν να δουλέψουν παραπάνω αμειβόμενοι με το κομμάτι. Ετσι πολύ συχνά οι εργάτες κατέληγαν να κάνουν σχεδόν δύο μεροκάματα σε μια μέρα (από άποψη παραγωγής), αλλά να αμείβονται μόλις το ενάμισι.
Την εργοδοτική εκμετάλλευση συμπλήρωνε η τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς: ομαδικές απολύσεις, λοκ-άουτ, παύσεις συνδικαλιστών, κ.ο.κ. Μόνο την περίοδο 1956 - 1963 απολύθηκαν περισσότερα από 100 συνδικαλιστικά στελέχη στη χαλυβουργία της Ελευσίνας, μεταξύ αυτών, πέντε πρόεδροι και γραμματείς συνδικάτων.

Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα | κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα | και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.

Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο
τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το καινούργιο πάν να δουν διυλιστήριο.

Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία
κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα
τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία
άδεια κορμιά σιδερικά παιδιά κι ελάσματα.
Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.

Η απεργία του 1957: Η πρώτη μάχη

Η πρώτη μεγάλη μάχη των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας δόθηκε το 1957 με κύριο αίτημα την αύξηση των μισθών. Η απεργία, που κράτησε 9 μέρες, αντιμετωπίστηκε από την εργοδοσία με πρωτόγνωρη τρομοκρατία και ομαδικές απολύσεις. Οι απεργοί δεν άντεξαν, λύγισαν και γύρισαν στην εργασία τους ηττημένοι: «Περάσανε από τότε πέντε χρόνια σκληρής δοκιμασίας, λέει ο χαλυβουργός Χριστόδουλος Καραθίσης, πατέρας πέντε παιδιών. Πέντε χρόνια σιωπής και άγχους. Ο ένας φοβόταν να κοιτάξει τον άλλον. Ο καθένας όμως έτρεφε μέσα του την αγανάκτηση και περίμενε την ώρα να δώσει τη δεύτερη μάχη, τη νικηφόρα».3Αυτή θα ερχόταν το 1962.
Στο διάστημα που μεσολάβησε η εκμετάλλευση των εργατών οξύνθηκε ακόμη περισσότερο. Η παραγωγικότητα αυξήθηκε (μέσα σε 3 χρόνια, από το 1959 έως το 1962, η παραγωγή αυξήθηκε από 50 σε 80 χιλιάδες τόνους - πάνω από 50%), ενώ οι αποδοχές των εργαζομένων μειώθηκαν (αφού η εταιρεία κατάργησε ταυτόχρονα το επίδομα παραγωγής). Βεβαίως, από την τελευταία απεργία, είχε επέλθει μια σημαντική αλλαγή όσον αφορά το συσχετισμό δυνάμεων στο συνδικαλιστικό κίνημα της περιοχής. Το 1962 το Εργατικό Κέντρο Ελευσίνας ήταν ένα από τα τρία ΕΚ πανελλαδικά στα οποία είχαν τεθεί επικεφαλής οι δυνάμεις του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος (του ΔΣΚ: της συνδικαλιστικής κίνησης της ΕΔΑ, όπου πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιζαν οι κομμουνιστές εργάτες).

Η απεργία του 1962: Η μεγάλη σύγκρουση

Το πρώτο δεκαήμερο, λοιπόν, του Οκτώβρη του 1962 οι εργαζόμενοι της Ελληνικής Χαλυβουργίας κατέβηκαν σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις με βασικό αίτημα την αναπροσαρμογή των αποδοχών τους. Η εταιρεία, έχοντας πίσω της την εμπειρία του 1957, έβαλε μπρος τις γνωστές και δοκιμασμένες στην πράξη μεθόδους τρομοκράτησης των εργατών. Κήρυξε επαναλαμβανόμενα λοκ-άουτ, ενώ απέλυσε συνολικά 42 εργαζομένους. «Ξέχασε», όμως, «να υπολογίσει ότι κάθε μέρα που περνά ο εργάτης αποκτά όλο και μεγαλύτερη συνείδηση της δυνάμεώς του».  Οι χαλυβουργοί ήταν αποφασισμένοι να μη δεχτούν επανάληψη της ήττας του 1957. Στην επίθεση της εργοδοσίας απάντησαν με ένταση του αγώνα: συνεχόμενες στάσεις εργασίας, συγκεντρώσεις, πορείες, κ.ο.κ. Στο αίτημα για αυξήσεις στους μισθούς προστέθηκε τώρα και το αίτημα για επαναπρόσληψη των απολυμένων συναδέλφων τους. Ολα τα μέσα που επιστράτευσε η εργοδοσία δεν στάθηκαν ικανά να ραγίσουν το αρραγές μέτωπο των 600 αγωνιζόμενων εργατών.

1962, από την πρώτη μέρα της απεργίας πείνας των χαλυβουργών

Οι χαλυβουργοί όμως δεν ήταν μόνοι τους. Από την αρχή κιόλας του αγώνα τους, τόσο το Εργατικό Κέντρο Ελευσίνας, αλλά και σύσσωμα τα 17 σωματεία της δύναμής του, στάθηκαν στο πλευρό τους, με κοινές κινητοποιήσεις και άλλες εκδηλώσεις ταξικής αλληλεγγύης. Πραγματοποιήθηκε πανεργατική συγκέντρωση, ενώ οι οικοδόμοι (η «εμπροσθοφυλακή» τότε του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος) κατέβηκαν σε 24ωρη απεργία συμπαράστασης. Στις 3 Δεκεμβρίου οι χαλυβουργοί κατέφυγαν στον απεγνωσμένο αγώνα της απεργίας πείνας: «Ζωή ή θάνατος φώναξαν στη γενική συνέλευσή τους...και κλείσθηκαν στις αίθουσες του Εργατικού Κέντρου». Στο μεταξύ, η ταξική αλληλεγγύη λάμβανε ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις. Μόνο κατά τη διάρκεια της 8ήμερης απεργίας πείνας στάλθηκαν στους χαλυβουργούς 420 τηλεγραφήματα συμπαράστασης εργατοϋπαλληλικών και άλλων οργανώσεων. Ερανοι πραγματοποιήθηκαν μεταξύ των εργατών και των αγροτών απ' άκρη σ' άκρη της Ελλάδας για την οικονομική ενίσχυση του αγώνα τους και των δοκιμαζόμενων οικογενειών τους. Οι επαγγελματοβιοτέχνες της Ελευσίνας κήρυξαν 24ωρο κλείσιμο των καταστημάτων τους, οι λιμενεργάτες εξήγγειλαν επίσης απεργία πείνας σε συμπαράσταση των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας, οι εργαζόμενοι του παραρτήματος της εταιρείας στο Μοσχάτο κατέλαβαν τις εγκαταστάσεις της για μέρες, κ.ο.κ.

Η εργοδοσία υποχωρεί: Νίκη των χαλυβουργών

Επειτα από 2 μήνες κινητοποιήσεων και αντιμέτωπη με την ανυποχώρητη στάση των απεργών, αλλά και την ταξική αλληλεγγύη χιλιάδων άλλων εργατών, η εργοδοσία αναγκάστηκε τελικά στις 10 Δεκεμβρίου να παραδώσει τα όπλα. Η νίκη των χαλυβουργών ήταν πλήρης: «Φρύαξε η διεύθυνση της εταιρείας αλλά δεν μπορούσε πια να κάνει αλλιώς. Αντιμετώπιζε την εξέγερση μιας πόλεως. Υποχώρησε και δέχτηκε τα αιτήματα των χαλυβουργών. Δέχτηκε την επαναπρόσληψη των απολυθέντων, την αύξηση των ημερομισθίων, την καταβολή των ημερομισθίων του λοκ-άουτ και την καταβολή του δώρου των εορτών χωρίς περικοπή των ημερών της απεργίας και του λοκ-άουτ».

Η νίκη τους έγινε νίκη της εργατικής τάξης συνολικά.

«Δευτέρα, ώρα 3.30 μ.μ. Η φωνή του προέδρου του εργατικού κέντρου κ. Τάχα ακούγεται συγκινητική από το μικρόφωνο. "Συνάδελφοι, ο μεγαλειώδης αγώνας σας στέφθηκε από επιτυχία. Νικήσατε. Ζήτω οι εργάτες. Ζήτω η ενότητά τους". Οι απεργοί που είναι ξαπλωμένοι αναταράζονται από την ξαφνική είδηση και με κόπο προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους. Ζαλισμένοι και τρικλίζοντας, αγκαλιάζονται, φιλιούνται, κλαίνε...

Η είδηση της νίκης των απεργών μεταδόθηκε αστραπιαία από την μια στην άλλη άκρη της Ελευσίνας. Από παντού, ο κόσμος, εργάτες, υπάλληλοι, άντρες, γυναίκες και παιδιά κατευθύνονται προς το εργατικό κέντρο. Στις 5 η ώρα η οδός Χαριλάου, που βρίσκεται το εργατικό κέντρο, "πήζει" από χιλιάδες Ελευσίνιους, που χειροκροτούν συγκινημένοι τους απεργούς. Οι απεργοί αναχωρούν για τα σπίτια τους...κατά μήκος του κεντρικού δρόμου της Ελευσίνας και στην πλατεία της πόλεως το πλήθος τους χειροκροτεί και ζητωκραυγάζει. Ζήτω οι χαλυβουργοί...» Πέντε δεκαετίες αργότερα, οι εργάτες της Ελληνικής Χαλυβουργίας δίνουν και πάλι τη μάχη από τις επάλξεις του αγώνα. Η εκμετάλλευση του ιδρώτα τους, η ιδιοποίηση του πλούτου που παράγουν δεν σταμάτησε ποτέ να τους στερεί το δικαίωμα σε μια καλύτερη ζωή. Αλλωστε, αυτό αποτελεί αναπόσπαστο και διαχρονικό στοιχείο του καπιταλισμού. Οπως διαχρονικό είναι και το στοιχείο της ταξικής πάλης και της ταξικής αλληλεγγύης. Η εργατική τάξη έχει ιστορική πείρα. Η σημερινή απεργία των χαλυβουργών μπορεί και πρέπει να προστεθεί ως παρακαταθήκη στους αγώνες που έχει η εργατική τάξη μπροστά της. Μέχρι την τελική νίκη!

  • 1. «Αυγή» 31/5/1963 και 20/11/1963
  • 2. «Αυγή» 3/9/1964
  • 3. Ολες οι παραπομπές από δω και πέρα από την «Αυγή» 11 και 12/12/1962

Ένα χρόνο μετά την πρώτη του προβολή το Γενάρη 2015, το ντοκιμαντέρ «NON OMNIS MORIAR», ανεξάρτητη παραγωγή της ομάδας «Locomotiva», σε σκηνοθεσία Θεοδοσίας Γραμματικού, φιλοξενείται πλέον ολόκληρο στο διαδίκτυο, στο κανάλι της ομάδας «Locomotiva» στο youtube  «Δεν θα πεθάνω ολάκερος» δηλώνει, μεταφρασμένος στα ελληνικά, ο τίτλος της ταινίας, δανεισμένος από τις Ωδές του Οράτιου (Βιβλίο ΙΙΙ). «Δεν θα πεθάνω ολάκερος», με την έννοια του «κάτι θα μείνει από μένα»... κάτι σαν μαγιά, μια αδιαπραγμάτευτη παρακαταθήκη για τους αυριανούς εργατικούς αγώνες...

Λατινική η έκφραση που συνιστά τον τίτλο τής, χαμηλού προϋπολογισμού, ανεξάρτητης παραγωγής της κολεκτίβας «Λοκομοτίβα». Η ταινία ξεκινά με αρχειακό υλικό από τις απεργίες του κλάδου το 1957 και το '62 για να φτάσει στο Νοέμβρη του 2011 στο εργοστάσιο της «Χαλυβουργίας Ελλάδος» όπου οι στριγκές των μηχανών ωχριούν μπροστά στην ένταση των συζητήσεων των εργαζομένων. Κυρίαρχη λέξη: Απολύσεις... Οι μηχανές παγώνουν και σιωπούν. Οι χαλυβουργοί συγκεντρώνονται για γενική συνέλευση. Δύο οι προτάσεις: Πενθήμερο / πεντάωρο - που σημαίνει δραστική μείωση αποδοχών. Εναλλακτική; Απολύσεις... Τίποτα απ' τα δυο. Απεργία! Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Οκτώβρη 2011 με την έναρξη της απεργίας στη «Χαλυβουργία Ελλάδος» και συνεχίστηκαν για τους υπόλοιπους εννέα μήνες αυτής της ηρωικής απεργίας, ακολουθώντας τους χαλυβουργούς απεργούς στο εργοστάσιο, αλλά και σε όποια δράση έπαιρναν απόφαση.

Εννέα μήνες κράτησε η απεργία, εννέα μήνες βήμα προς βήμα και η καταγραφή γεγονότων σε στιλ ρεπορτάζ: Στην πύλη του εργοστασίου που μετουσιώθηκε σε φάρο της, καταγραφή των πολυποίκιλων και πυκνών εκδηλώσεων αλληλεγγύης σε Ελλάδα και εξωτερικό, της μάχης των γυναικών των απεργών και των παιδιών τους, των μεγάλων κινητοποιήσεων στο κέντρο της Αθήνας και έξω από τη βίλα του ιδιοκτήτη της επιχείρησης, καταγραφή των ανυποχώρητων διεκδικήσεων του σωματείου σε υπουργεία με καλοπληρωμένους και κακοπληρωμένους υπαλλήλους του κράτους των αφεντικών για τη βρώμικη δουλειά, καταγραφή της βίαιης καταστολής της.

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία
: Θεοδοσία ΓραμματικούΣενάριο - Κείμενα: Φώτης ΜιχαλόπουλοςΕπιμέλεια κειμένου: Θεοδοσία Γραμματικού, Κώστας ΣταματόπουλοςΔιεύθυνση παραγωγής: Κώστας ΣταματόπουλοςΔιεύθυνση φωτογραφίας: Θεοδοσία Γραμματικού, Χρήστος ΓιάννουΜοντάζ: Σωτήρης Γκέκας, Γιώργος ΔιδυμιώτηςΑφήγηση: Φώτης Μιχαλόπουλος, Ελίνα ΚαπετάνουΣυνεντεύξεις: Νίκος Γκιόλιας, Γιώργος Καραγιάννης, Παναγιώτης Κατσαρός, Σοφία Κατσαρού, Δημήτρης Λιάκος, Παναγιώτης Παπανικολάου, Νάσος ΠαυλάκηςΒ. Σκηνοθέτη: Βαγγέλης ΚάλοουΟργάνωση Παραγωγής: Σήφης ΣτάμουΗχοληψία: Κώστας Παπασπύρου, Γιώργος ΘεοφάνουςStudio ηχοληψίας: Cpwayfarer, KollektivaSound editor: Γιάννης ΜπαλούςColor Correction: Salim SaifedineSpecial effects: Κώστας ΣκανδάληςΠαραγωγή: Χρήστος Γιάννου - Lokomotivagroup