Ζαν Μορό ✨ η ακατανίκητη

Η Jeanne Moreau (Ζαν Μορό) ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου σκηνοθέτρια και σεναριογράφος γεννήθηκε στις 23-Ιαν-1928 στο Παρίσι, από Γάλλο πατέρα και Αγγλίδα μητέρα και έφυγε από τη ζωή 89χρονη (31- Ιουλ-2017) ήταν Γαλλίδα. Ξεκίνησε την καριέρα της 19χρονη, το 1947 στο θέατρο, έγινε βασικό στέλεχος της Κομεντί Φρανσαίζ την περίοδο 1947-1951 (τότε ήταν το νεότερο σε ηλικία μέλος αυτού του θιάσου), στη συνέχεια συνεργάστηκε με το Theatre National Populaire και κατόπιν έκανε προσωπικούς θιάσους.

Ένα πρόσφατο δημοσίευμα της φίλης Μυρτούς Ν. στο lepoint.fr με τίτλο Jeanne Moreau, le tourbillon de sa vie \\ Ζαν Μορό, ο Ανεμοστρόβιλος της Ζωής της θα μας μπάσει στο νόημα

Η ηθοποιός ενσάρκωσε από νωρίς ένα νέο είδος γυναίκας πριν γίνει η reine mère του γαλλικού κινηματογράφου. Μόνο σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις αναδυόταν το γυμνό σώμα μέσα από το πρόσωπο μιας γυναίκας στο σκοτάδι του γαλλικού κινηματογράφου… Το 1957, ένα απελευθερωμένο αψεγάδιαστο κορμί, εξερράγη στην οθόνη και η αποκάλυψη πήρε τη μορφή μιας καταβεβλημένης φιγούρας, με σκυθρωπά χείλη, φωτισμένης από φώτα του δρόμου και βιτρίνες καταστημάτων, που περιπλανιόταν, υπνοβατώντας και αγχωμένη, στους νυχτερινούς δρόμους του Παρισιού, υπό τους στοιχειωτικούς ήχους του Μάιλς Ντέιβις. Μουρμούριζε, περιπλανιόταν, χάιδευε αυτοκίνητα με το βασιλικό της ύφος, σκούπισε ένα δάκρυ, σηκώθηκε και φώναξε ένα όνομα, Julien Julien!!, το όνομα του εγκληματία εραστή της, τον οποίο νόμιζε ότι είχε δει πίσω από το τιμόνι του αυτοκινήτου του.

Σε δύο λεπτά, αυτή η σκηνή από το "d'Ascenseur pour l'échafaud" όχι μόνο σύστησε στη Γαλλία μια νέα ηθοποιό, αλλά και ένα νέο είδος γυναίκας: σκληρή αλλά και τρυφερή, εύθραυστη αλλά και ελαττωματική, περήφανη αλλά ανήσυχη, ζωντανή αλλά αιλουροειδής, αποκαλύπτοντας τον εαυτό της χωρίς τεχνητά μέσα, σε όλη της τη γύμνια και τις ατέλειες. Με λίγα λόγια, μια εξαιρετικά ταλαντούχα ηθοποιός, αλλά και γνήσια, φυσικά πολύπλοκη, μετά από μισό αιώνα όμορφων προσώπων και χαριτωμένων μασκών. Σε δύο λεπτά, η 29χρονη Ζαν Μορώ εγκαινίασε την εποχή μιας νέας Εύας, απαράμιλλης και αξέχαστης, που αργότερα της χάρισε τον τίτλο της reine Jeanne, της reine mère όλων των ηθοποιών που της χρωστούσαν, με αυτή την περιπατητική παράσταση που ακολουθήθηκε από πολλές άλλες στιγμές αλήθειας, το μονοπάτι που τους έδειξε προς τη Δαμασκό.

                Ένα ταραγμένο ταξίδι
Όπως κάθε επανάσταση στο σινεμά, έτσι και αυτή δεν ήταν χωρίς προκλήσεις. Αυτά τα δύο λεπτά, που γυρίστηκαν στις 3 Οκτωβρίου 1957, τα οποία μας εκπλήσσουν ακόμα και σήμερα, αρνήθηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα να αναπτυχθούν από το κινηματογραφικό εργαστήριο, το οποίο κατηγόρησε τον σκηνοθέτη Louis Malle ότι ήθελε να καταστρέψει την Jeanne Moreau. Αυτό συνέβη επειδή, σκανδαλωδώς, γυρίστηκε χωρίς το ιερό μακιγιάζ που είχε σκοπό να σβήσει τους μαύρους κύκλους, τις ρυτίδες και τις μικρές ατέλειές της. Ο Malle το αγνόησε αυτό, με την ενθουσιώδη υποστήριξη της ηθοποιού του, η οποία τον ευχαρίστησε με τα εξής λόγια: "Avec vous, j'ai cessé d'être une marionnette. Je me suis trop cachée. Il m'était difficile de m'exhiber telle que je suis, telle que je pense être, vulnérable et disponible, mais servez-vous de moi".__"Μαζί σου, σταμάτησα να είμαι μαριονέτα. Κρύβομαι για πολύ καιρό. Ήταν δύσκολο για μένα να δείξω τον εαυτό μου όπως είμαι, όπως νομίζω ότι είμαι, ευάλωτος και διαθέσιμος, αλλά χρησιμοποίησέ με". Όπως σύντομα θα παρατηρούσε ο Jacques Demy, ο οποίος την μεταμόρφωσε για το La Baie des Anges: "Μπορείς να κάνεις τα πάντα μαζί της. Δεν ζει για τίποτα άλλο. Είναι ηθοποιός από την αρχή μέχρι το τέλος".
Πριν από εκείνη τη νύχτα της 3^ης Οκτ-1957, ποια ήταν η Jeanne Moreau; Μια εξαιρετική ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, με καλή φήμη, αλλά χωρίς ιδιαίτερο πρόσωπο, η οποία είχε ήδη 31 θεατρικά έργα και 20 ταινίες στο ενεργητικό της, και το προνόμιο να έχει εμφανιστεί στα Caves du Vatican υπό τη διεύθυνση του André Gide, να έχει συνεργαστεί μαζί με τον Gérard Philipe στο Le Cid και στο Le Prince de Hombourg, αφού έλαβε τις πιο ειλικρινείς, επειδή ήταν επαγγελματικές, προσφορές από τον Louis Jouvet και τον Orson Welles όταν ήταν μόλις 21 ετών. Excusez du peu ! Αυτοί οι δύο, που γνώριζαν ελάχιστα για το θέατρο, είχαν νιώσει το σχεδόν ψυχικό πάθος που έκαιγε μέσα σε αυτό το γαλλο-αγγλικό κορίτσι, κόρη ενός υπέροχου Βρετανού showgirl, στην οποία ένας δάσκαλος Γάλλων είχε συμβουλεύσει το θέατρο αν δεν ήθελε να πεθάνει από την αυθάδεια και τη βία που απειλούσαν να εκραγούν μέσα της.

Η Jeanne Moreau
με τον Miles Davis //
Louis Malle / Παρίσι 1958
______________________

           Όλη της η ζωή καταναλωνόταν από τους ρόλους της.
Εξίσου καλά. Είχε τη θεατρική της επιφοίτηση τον Μάρτιο του 1944 στο l'Atelier, με τον πιο ριζοσπαστικό ρόλο που μπορούσε να φανταστεί κανείς για ένα 16χρονο κορίτσι: την Αντιγόνη. "Αλλιώς αρνούμαι! Δεν θέλω να είμαι μετριόφρων και να συμβιβάζομαι με ένα μικρό μέρος αν δεν είμαι σίγουρος ότι τα έχω όλα"
               ✨ Μυρτώ Ν ^^ ¡Myrtoooo!

Αφιέρωμα στην φινέτσα και την απαράμιλλη γοητεία της ✨ Jeanne Moreau _Ζαν Μορό

Ερμήνευσε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε έργα των Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Μολιέρου, Μαριβώ, Ζωρζ Φεντώ, Ιβάν Τουργκένιεφ, Αντρέ Ζιντ, Ζαν Κοκτώ, Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, Τένεσι Γουίλιαμς, Πέτερ Χάντκε, Χάινερ Μύλερ και συνεργάστηκε με μεγάλους σκηνοθέτες όπως ο Πίτερ Μπρουκ, ο Κλωντ Ρεζύ, ο Αντουάν Βιτέζ και ο Κλάους Μίκαελ Γκρύμπερ).

                           Θέατρο
Στις μεγάλες θεατρικές επιτυχίες της συγκαταλέγονται ο ρόλος της Βέρας στο έργο του Ιβάν Τουργκένιεφ Ένας μήνας στην εξοχή (1947, σε ηλικία μόλις 19 ετών), ο ρόλος της Ελίζα Ντούλιτλ στο έργο του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω Πυγμαλίων (1954), ο ρόλος της Μάγκι στο έργο του Τένεσι Γουίλιαμς Η λυσσασμένη γάτα (1957), ο ρόλος της Λούλου στο έργο του Φρανκ Βέντεκιντ Λούλου (1976), ο ρόλος της Τσερλίν στο έργο του Χέρμαν Μπροχ Η διήγηση της υπηρέτριας Τσερλίν (1986-1988), για το οποίο τιμήθηκε με βραβείο Μολιέρ Α' γυναικείου ρόλου το 1988, και ο ρόλος της Σελεστίνας στο έργο του Φερνάρντο Ντε Ρόχας Η Σελεστίνα (1989).

                      Κινηματογράφος
Το 1949 έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο στο φιλμ Dernier amour. Πρωταγωνίστησε τόσο σε ταινίες του παραδοσιακού εμπορικού κυκλώματος, όσο και σε ταινίες του Νέου Γαλλικού Κύματος και συνεργάστηκε με σκηνοθέτες όπως ο Φρανσουά Τρυφώ, ο Λουί Μαλ, ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ και ο Ζαν Ρενουάρ. Πρωταγωνίστησε σε πολύ σημαντικές δημιουργίες του γαλλικού σινεμά, όπως οι ταινίες του Τρυφώ Ζυλ και Τζιμ (1962, στον θρυλικό ρόλο της Κατρίν, της νεαρής χαρισματικής γυναίκας που εμπλέκεται σε ένα επικίνδυνο ερωτικό τρίγωνο με δύο επιστήθιους φίλους) και Η νύφη φορούσε μαύρα (1967, στον ρόλο της Ζυλί Κολέρ, μιας νεαρής γυναίκας που αποφασίζει να εκδικηθεί τους πέντε άντρες που ευθύνονται για τη δολοφονία του συζύγου της), οι ταινίες του Μαλ Ασανσέρ για δολοφόνους (1958, στον ρόλο της Φλοράνς Καραλά, μιας γοητευτικής άπιστης συζύγου που περιπλανιέται στο νυχτερινό Παρίσι, περιμένοντας μάταια τον εραστή της που έχει παγιδευτεί σε ένα ασανσέρ), Οι εραστές (1958, στον ρόλο της Ζαν Τουρνιέ, μιας νεαρής γυναίκας που εγκαταλείπει τον σύζυγό της και τη μικρή της κόρη για έναν φοιτητή που μόλις έχει γνωρίσει) και Βίβα Μαρία (1965, όπου η Ζαν Μορό και η Μπριζίτ Μπαρντό υποδύονται δύο χορεύτριες του μιούζικ-χωλ, που εμπλέκονται σε μια επανάσταση στο Μεξικό στις αρχές του εικοστού αιώνα), η ταινία του Ζακ Ντεμί Το λιμάνι των αγγέλων (1963, στον ρόλο της Τζάκι, μιας μοιραίας γυναίκας παθιασμένης με τον τζόγο), η ταινία του Ροζέ Βαντίμ Επικίνδυνες σχέσεις (1959, στον ρόλο της σατανικής Ζυλιέτ Ντε Μερτέιγ), η ταινία του Φιλίπ Ντε Μπροκά Παράνομη ευτυχία (1972, στον ρόλο της Λουίζ, μιας 40άρας δασκάλας που ερωτεύεται έναν πολύ νεότερό της άντρα) και η ταινία του Μπερτράν Μπλιέ Ο χορός των διεφθαρμένων (1974, στον ρόλο της Ζαν, μιας γυναίκας που βγαίνει από τη φυλακή και έχει μια ερωτική περιπέτεια με δύο νεότερούς της άντρες).

Εκτός συνόρων

Εκτός από ταινίες Γάλλων σκηνοθετών, η Μορό πρωταγωνίστησε σε έργα του Λουίς Μπουνιουέλ, (Το ημερολόγιο μιας καμαριέρας, 1964, στον ρόλο της Σελεστίν, μιας φιλόδοξης καμαριέρας που προσπαθεί να ανέλθει κοινωνικά στην επαρχιακή Γαλλία του Μεσοπολέμου), του Μικελάντζελο Αντονιόνι (Η νύχτα, 1961, στον ρόλο της Λίντια, της αποξενωμένης συζύγου ενός διάσημου συγγραφέα), του Όρσον Γουέλς (Η δίκη, 1962, Οι καμπάνες του μεσονυκτίου, 1966, Αθάνατη ιστορία, 1968, στον ρόλο της Βιρζινί, μιας πόρνης που δέχεται να συμμετάσχει στην αναπαράσταση ενός θρύλου), του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ (Ο καβγατζής, 1982, στον ρόλο της Μαντάμ Λυζιάν, μοναδικής γυναικείας παρουσίας σε ένα ανδροκρατούμενο σύμπαν), του Θόδωρου Αγγελόπουλου (Το μετέωρο βήμα του πελαργού, 1991, στον ρόλο της Γαλλίδας συζύγου ενός εξαφανισμένου Έλληνα πολιτικού), του Τόνι Ρίτσαρντσον (Φλογισμένη σάρκα, 1966, στον ρόλο μιας δαιμονικής δασκάλας, Ο ναύτης του Γιβραλτάρ, 1967, στον ρόλο της Άννας, μιας γοητευτικής Γαλλίδας που αναζητεί τον νεανικό της έρωτα), του Πίτερ Μπρουκ (Έξι μέρες, επτά νύχτες, 1960, στον ρόλο της Αν Ντεμπαρέντ, μιας παντρεμένης αστής που ερωτεύεται έναν εργάτη), του Ελία Καζάν (Ο τελευταίος των μεγιστάνων, 1976, στον ρόλο μιας Γαλλίδας σταρ στο Χόλυγουντ της δεκαετίας του 1930), του Τζόζεφ Λόουζι (Εύα, 1962, στον εμβληματικό ρόλο της Εύας, μιας πόρνης πολυτελείας που ταπεινώνει έναν νεαρό συγγραφέα σε μια Βενετία που αργοπεθαίνει, Μίστερ Κλάιν, 1976, Η πέστροφα, 1982), του Μάρτιν Ριτ (Η Γιοβάνκα και οι άλλες, 1960), του Βιμ Βέντερς (Μέχρι το τέλος του κόσμου, 1991) και του Μανουέλ ντε Ολιβέιρα (Ο Γκέμπο και η σκιά του, 2012). Έπαιξε, επίσης, σε αρκετές χολυγουντιανές παραγωγές, όπως Οι νικητές (1963) του Καρλ Φόρμαν, Η κίτρινη Ρολς-Ρόυς (1964) του Άντονι Άσκουιθ, Το τρένο (1964) του Τζον Φρανκενχάιμερ, Η Μεγάλη Αικατερίνη (1968) του Γκόρντον Φλέμινγκ και Μόντυ Γουώλς (1970) του Γουίλιαμ Φρέικερ.

Ερμήνευσε συχνά ρόλους απελευθερωμένης μοιραίας γυναίκας, με έντονο πάθος και δυναμισμό, και συμπρωταγωνίστησε με διάσημους ηθοποιούς όπως ο Ζαν Γκαμπέν, ο Ζεράρ Φιλίπ, ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, ο Πήτερ Ο' Τουλ, ο Μπαρτ Λάνκαστερ, ο Ζαν-Πολ Μπελμοντό, ο Αλέν Ντελόν, ο Ζαν-Λουί Τρεντινιάν, ο Λι Μάρβιν, ο Μισέλ Πικολί, ο Μαξ φον Σίντοφ, ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο και ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ. Επιπρόσθετα, σκηνοθέτησε η ίδια δύο ταινίες (Φως, 1976 και L'adolescente, 1979) και ασχολήθηκε και με το τραγούδι.

Βραβεία

Έχει λάβει το βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο φεστιβάλ των Καννών (από κοινού με τη Μελίνα Μερκούρη) για το Μοντεράτο Καντάμπιλε, το BAFTA καλύτερης ξένης ηθοποιού για το Βίβα Μαρία και το Σεζάρ Α' γυναικείου ρόλου για το La vieille qui marchait dans la mer. Για τη συνολική της προσφορά, έχει τιμηθεί με τον Τιμητικό Χρυσό Λέοντα του Φεστιβάλ Βενετίας, το Τιμητικό BAFTA της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, την Τιμητική Χρυσή Άρκτο του Φεστιβάλ Βερολίνου και το Τιμητικό Σεζάρ.

Φιλμογραφία

1940-1950

·            1949 : Dernier Amour de Jean Stelli : Michèle

·            1950 : Meurtres ? de Richard Pottier : Martine Annequin

·            1950 : Pigalle-Saint-Germain-des-Prés d'André Berthomieu : Paquerette

·            1951 : Avignon, bastion de Provence (court-métrage) de Jean Cuenet

·            1951 : L'Homme de ma vie de Guy Lefranc : Suzanne Dubreuil

·            1952 : Il est minuit, Docteur Schweitzer d'André Haguet : Marie Winter

·            1952 : Dortoir des grandes d'Henri Decoin : Julie, la serveuse

·            1953 : Julietta de Marc Allégret : Rosie Facibey

·            1953 : Touchez pas au grisbi de Jacques Becker : Josy

·            1954 : La Reine Margot de Jean Dréville : Marguerite de Valois

·            1954 : Secrets d'alcôve, sketch Le Billet de logement d'Henri Decoin : Jeanne Plisson

·            1954 : Les Intrigantes d'Henri Decoin : Mona Rémi

·            1955 : Gas-oil de Gilles Grangier : Alice

·            1955 : Les Hommes en blanc de Ralph Habib : Marianne Déjazet

·            1955 : M'sieur la Caille d'André Pergament : Fernande

·            1956 : Le Salaire du péché de Denys de La Patellière : Angèle Ribot

·            1956 : Jusqu'au dernier de Pierre Billon : Gina, la danseuse

·            1957 : Ascenseur pour l'échafaud de Louis Malle : Florence Carala

·            1957 : Les Louves de Luis Saslavsky : Agnès Vanaux

·            1957 : Trois jours à vivre de Gilles Grangier : Jean Fortin

·            1957 : L'Étrange Monsieur Steve de Raymond Bailly : Florence

·            1957 : Échec au porteur de Gilles Grangier : Jacqueline Tourieu

·            1957 : Le Dos au mur d'Édouard Molinaro : Gloria Decret

·            1958 : Les Amants de Louis Malle : Jeanne Tournier

·            1959 : Les Liaisons dangereuses 1960 de Roger Vadim : Juliette Valmont/de Merteuil

·            1959 : Les Quatre Cents Coups de François Truffaut : la jeune femme au petit chien

10ετία 1960

·            1960 : Cinq Femmes marquées (Five Branded Women) de Martin Ritt : Ljuba

·            1960 : Moderato cantabile de Peter Brook : Anne Desbarèdes

·            1960 : Le Dialogue des Carmélites de Philippe Agostini et Raymond Leopold Bruckberger:
                Mère Marie de l'incarnation

·            1961 : La Nuit (La notte) de Michelangelo Antonioni : Lidia

·            1961 : Une femme est une femme de Jean-Luc Godard : une femme au bar

·            1962 : Jules et Jim de François Truffaut : Catherine

·            1962 : Eva de Joseph Losey : Eve Olivier

·            1962 : Le Procès d'Orson Welles : Mlle Marika Burnstner

·            1963 : La Baie des Anges de Jacques Demy : Jackie Demaistre

·            1963 : Le Feu follet de Louis Malle : Jeanne

·            1963 : Peau de banane de Marcel Ophüls : Cathy

·            1963 : Les Vainqueurs (The Victors) de Carl Foreman : une femme française

·            1964 : Le Journal d'une femme de chambre de Luis Buñuel : Célestine

·            1964 : Le Train (The Train) de John Frankenheimer : Christine

·            1964 : La Rolls-Royce jaune (The Yellow Rolls-Royce) d'Anthony Asquith : marquise de Frinton

·            1964 : Mata Hari, agent H21 de Jean-Louis Richard :
               Margaretha Geertruida Zelle, dite « Mata Hari »

·            1965 : Viva María ! de Louis Malle : Maria 1

·            1965 : Falstaff (Chimes at Midnight) d'Orson Welles : Doll Tearsheet

·            1966 : Mademoiselle de Tony Richardson : Mademoiselle

·            1967 : Le Plus Vieux Métier du monde, sketch Mademoiselle Mimi de Philippe de Broca :
                Mademoiselle Mimi

·            1967 : Le Marin de Gibraltar (The Sailor from Gibraltar) de Tony Richardson : Anna

·            1968 : La Mariée était en noir de François Truffaut : Julie Kohler

·            1968 : Une histoire immortelle (The Immortal Story) d'Orson Welles : Virginie Ducrot

·            1968 : La Grande Catherine (Great Catherine) de Gordon Flemyng : Catherine II de Russie

·            1969 : Le Corps de Diane de Jean-Louis Richard : Diane

10ετία 1970

·            1970 : The Deep (film inachevé) d'Orson Welles : Ruth Warriner

·            1970 : Monte Walsh de William A. Fraker : Martine Bernard

·            1970 : Le Petit Théâtre de Jean Renoir, sketch Quand l'amour meurt de Jean Renoir:
               la chanteuse

·            1970 : Alex in Wonderland de Paul Mazursky : elle-même

·            1971 : Comptes à rebours de Roger Pigaut : Madeleine

·            1971 : The Other Side of the Wind (film inachevé) d'Orson Welles : apparition

·            1971 : Côté cours, côté champs (court métrage) de Guy Gilles : la femme au petit chien

·            1972 : L'Humeur vagabonde d'Édouard Luntz : Myriam Bingeot

·            1972 : Chère Louise de Philippe de Broca : Louise

·            1972 : Absences répétées de Guy Gilles : apparition

·            1973 : Jeanne la Française (Joanna Francesa) de Carlos Diegues : Jeanne, la Française28

·            1973 : Je t'aime de Pierre Duceppe : Elisa Boussac

·            1973 : Nathalie Granger de Marguerite Duras : L'autre femme

·            1974 : Les Valseuses de Bertrand Blier : Jeanne Pirolle

·            1974 : La Race des seigneurs de Pierre Granier-Deferre : Renée Vibert

·            1975 : Le Jardin qui bascule de Guy Gilles : Maria

·            1975 : Hu-Man de Jérôme Laperrousaz : Sylviana

·            1975 : Souvenirs d'en France d'André Téchiné : Berthe

·            1976 : Lumière d'elle-même : Sarah

·            1976 : Monsieur Klein de Joseph Losey : Florence

·            1976 : Le Dernier Nabab (The Last Tycoon) d'Elia Kazan : Didi

10ετία 1980

·            1980 : Chansons souvenirs (court métrage) de Robert Salis : apparition

·            1981 : Au-delà de cette limite votre ticket n'est plus valable
                (Your ticket is not longer valid) de George Kaczender : Lily Marlène

·            1981 : Plein sud de Luc Béraud : Hélène

·            1982 : Mille milliards de dollars d'Henri Verneuil : Mme Benoit-Lambert

·            1982 : La Truite de Joseph Losey : Lou

·            1982 : Querelle (Querelle - Ein Pakt mit dem Teufel) de Rainer Werner Fassbinder : Lysiane

·            1986 : Sauve-toi, Lola de Michel Drach : Marie-Aude Schneider

·            1986 : Le Paltoquet de Michel Deville : la tenancière

·            1987 : Le Miraculé de Jean-Pierre Mocky : Sabine dite « La major »

·            1987 : Remake d'Ansano Giannarelli : elle-même

·            1988 : La Nuit de l'océan d'Antoine Perset : Hélène Sauveterre

·            1989 : Jour après jour d'Alain Attal : Janine Weisman

10ετία 1990

·            1990 : Nikita de Luc Besson : Armande,

·            1990 : Alberto Express d'Arthur Joffé : la baronne

·            1990 : La Femme fardée de José Pinheiro : la Doria

·            1991 : L'Amant de Jean-Jacques Annaud : narratrice

·            1991 : La Vieille qui marchait dans la mer de Laurent Heynemann : Lady M

·            1991 : Jusqu'au bout du monde (Bis an Ende der Welt) de Wim Wenders : Edith Farber

·            1991 : Le Pas suspendu de la cigogne (To meteoro vima tou pelargou)
               de Theo Angelopoulos: la femme

·            1991 : Anna Karamazoff de Roustam Khamdamov : la femme

·            1992 : Cœur de métisse (Map of the Human Heart) de Vincent Ward : Sœur Bainville

·            1992 : À demain de Didier Martiny : Tété

·            1992 : L'Absence (Die Abwesenheit) de Peter Handke : la femme de l'écrivain

·            1993 : Je m'appelle Victor de Guy Jacques : Rose

·            1995 : Les Cent et Une Nuits de Simon Cinéma d'Agnès Varda:
               la première ex-épouse de M. Cinéma

·            1995 : Par delà les nuages (Al di la delle nuvole)
               de Michelangelo Antonioni et Wim Wenders : l'amie

·            1995 : I Love You, I Love You Not de Billy Hopkins : Nana

·            1997 : La Propriétaire (The proprietor) d'Ismail Merchant : Adrienne Mark

·            1997 : Un amour de sorcière de René Manzor : Eglantine

·            1997 : Amour et Confusions de Patrick Braoudé : Libra

·            1998 : À tout jamais (Ever after) d'Andy Tennant : la grande dame

10ετία 2000

·            2000 : Lisa de Pierre Grimblat : Lisa, âgée

·            2000 : Le Manuscrit du prince (Il manoscritto del Principe) de Roberto Andò :
                 Alexandra von Wolff-Stomersee

·            2002 : Cet amour-là de Josée Dayan : Marguerite Duras

·            2002 : The Will to Resist de James Newton : Johanna 1989

·            2003 : Love Actually de Richard Curtis:
               la passagère du taxi à l'aéroport de Marseille (apparition)29

·            2004 : Akoibon d'Édouard Baer : Mme Paule

·            2005 : Le Temps qui reste de François Ozon : Laura

·            2005 : Go West d'Ahmed Imamović (sr) : la journaliste

·            2006 : Sortie de clown (court métrage) de Nabil Ben Yadir

·            2006 : Roméo et Juliette d'Yves Desgagnés : Laurence

·            2007 : Chacun son cinéma : épisode Trois minutes de Théo Angelopoulos : elle-même

·            2007 : Désengagement d'Amos Gitai : Françoise

·            2009 : Plus tard tu comprendras d'Amos Gitai : Rivka

·            2009 : Visage (liǎn) de Tsai Ming-liang : Jeanne

10ετία 2010

·            2012 : Gebo et l'ombre de Manoel de Oliveira : Candidinha

·            2012 : Une Estonienne à Paris de Ilmar Raag : Frida

·            2015 : Le Talent de mes amis d'Alex Lutz : La grand-mère de Thibault Redinger