Αναμνήσεις ✨ Geesha της ιαπωνικής κουλτούρας VS πόρνες 🈹 mizu shobai των αμερικανών

συνειρμικά
Ο Βισκόντι στο Rocco e i suoi fratelli παρουσιάζει τη μητέρα Rosaria (Κατίνα Παξινού) να τα βάζει συνέχεια με τη Nadia (Ανί Ζιραρντό που είναι πόρνη - ερωμένη ενός από τους γιούς της, που την αγαπάει και θέλει να την παντρευτεί) φωνάζοντας εξαφανίσου puttana!! puttana!! _

Μέρα της γυναίκας η 8^η Μάρτη και η ΕΡΤ βρήκε σκόπιμο να προβάλει τις "αναμνήσεις μιας γκέισας", μια μεγάλη παραγωγή που διακινείται παγκόσμια από Sony distribution, Amblin Entertainment και DreamWorks Pictures (παίζει και η Red Wagon Entertainment), με πολλή -και ακριβή- διαφήμιση που συνεχίζεται. Ααααα ΝΑΙ! παραγωγή Στήβεν Σπίλμπεργκ και του Ντάγκλας Γουίκ. Όπου καλόκαρδες και κακόκαρδες Ασιάτισσες πόρνες, διασκεδάστριες με όλες τις έννοιες, για την ακρίβεια, διασταυρώνουν και διασταυρώνονται με τα πάθη και τις κακίες τους, με κάπου _στο βάθος κήπος, η άδικη κοινωνία, αλλά σε πρώτο πλάνο, η γυναικεία τσαχπινιά και οι "καλοί" πάτρωνες_νταβατζήδες αμερικανοί, που όπως σήμερα στο Ιράν … "μπαρούτι να γίνει" (God Bless America)

Memoirs of a Geisha ταινία εποχής αμερικανικής παραγωγής του 2005 σε σκηνοθεσία Ρομπ Μάρσαλ με μεγάλα ονόματα Ziyi Zhang Ken Watanabe Michelle Yeoh κά σε υποστηρικτικούς ρόλους, βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Άρθουρ Γκόλντεν (1997 _best seller και στην Ελλάδα) υποψήφια για έξι Oscars _ κέρδισε ευτυχώς "στα σημεία" τρία: καλύτερης φωτογραφίας, καλλιτεχνικής σκηνοθεσίας (;;) και ενδυματολογίας. Επίσης οι ερμηνείες των ηθοποιών, τα γραφικά, τα σκηνικά, τα κοστούμια και η μουσική σύνθεση (που συνέθεσε ο μακροχρόνιος συνεργάτης του Σπίλμπεργκ, John Williams) επαινέθηκαν, αλλά η ταινία επικρίθηκε "για την προσέγγιση του στυλ έναντι της ουσίας". Πήρε πάντως + 32 βραβεία και είχε 47  υποψηφιότητες Η ιαπωνική κυκλοφορία της είχε τον τίτλο Σαγιούρι, το όνομα της γκέισας του πρωταγωνιστικού χαρακτήρα.

🤔 Στόρι

Η ταινία αφηγείται την ιστορία μιας νεαρής Ιαπωνίδας, της Τσίγιο Σακαμότο, η οποία πωλείται μαζί με τη μεγαλύτερη αδελφή της από την φτωχή οικογένειά της σε έναν οίκο γκέισας (οκίγια) για να τους υποστηρίξει οικονομικά, εκπαιδεύοντας την και τελικά να γίνει γκέισα με το ψευδώνυμο "Σαγιούρι Νίττα" και επικεντρώνεται στις θυσίες και τις κακουχίες που αντιμετώπισε πριν από τον Β' Παγκόσμιο και τις προκλήσεις που θέτει ο πόλεμος και ο εκσυγχρονιζόμενος _made in USA, κόσμος στην κοινωνία των γκεϊσών. Κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ Χριστούγεννα 2005 (Columbia+DreamWorks Pictures). Απέσπασε μεικτές (μέτριες) κριτικές σε όλο τον κόσμο και είχε μικρή επιτυχία στο box office.

🤔  Πλοκή
Το 1929, η Τσίγιο Σακαμότο και η μεγαλύτερη αδελφή της Σάτσου πωλούνται από τον φτωχό πατέρα τους και μεταφέρονται στο Τζίον, του Κιότο. Η Τσίγιο αναλαμβάνεται από την Καγιόκο Νίττα, γνωστή ως "Μητέρα" (βλ. τσατά), ιδιοκτήτρια ενός τοπικού οίκου γκέισων. Η Σάτσου, που θεωρείται "μη ελκυστική", στέλνεται σε έναν πραγματικό οίκο ανοχής, ενώ η Τσίγιο συναντά επίσης τη "Γιαγιά" και τη "Θεία", τις άλλες γυναίκες που διοικούν το σπίτι. Η Πούμπκιν και η Τσίγιο σύντομα ξεκινούν την εκπαίδευσή τους για να γίνουν μελλοντικές γκέισες. Η Χατσουμόμο, βλέποντας την Τσίγιο ως πιθανό αντίπαλο, την αντιμετωπίζει αμέσως με βάναυσο τρόπο. Ελπίζοντας ότι θα το σκάσει, η Χατσουμόμο της λέει πού μπορεί να βρει την Σάτσου στην περιοχή με τα κόκκινα φανάρια. Κάνουν σχέδια να φύγουν το επόμενο βράδυ. Όταν η Τσίγιο προσπαθεί να ξεφύγει από τις στέγες, πέφτει και τραυματίζεται. Ως αποτέλεσμα, η μητέρα σταματά να επενδύει στην εκπαίδευση της γκέισας και αντ' αυτού την κάνει ταπεινή υπηρέτρια για να ξεπληρώσει τα χρέη της. Η Σάτσου φεύγει από το Κιότο και η Τσίγιο δεν τη βλέπει ποτέ ξανά. Μια μέρα, ενώ έκλαιγε σε μια όχθη ποταμού, η Τσίγιο συναντά τον Πρόεδρο!! Κεν Ιναμούρα. Της αγοράζει ένα γλυκό από πάγο και της δίνει το μαντήλι του και μερικά χρήματα για να της φτιάξει τη διάθεση. Συγκινημένη από την καλοσύνη του, η Τσίγιο αποφασίζει να γίνει γκέισα - μέρος της ζωής του Προέδρου ενώ χρόνια αργότερα, η Πούμπκιν κάνει το ντεμπούτο της ως γκέισα υπό την κηδεμονία της Χατσουμόμο. Λίγο αργότερα, η Τσίγιο τίθεται υπό την προστασία της Μαμέχα, μιας από τις πιο εξέχουσες γκέισες της περιοχής, η οποία πείθει τη μητέρα να επενδύσει ξανά στην εκπαίδευση γκέισας της Τσίγιο, υποσχόμενη να την πληρώσει δύο φορές μετά το ντεμπούτο της. Η Τσίγιο γίνεται γκέισα και λαμβάνει το όνομα Σαγιούρι. Σε έναν αγώνα σούμο, επανασυστήνεται στον Πρόεδρο, αλλά προσελκύει την προσοχή του σκληρού συνεταίρου του, Τοσικάζου Νόμπου.

Χάρη στις προσπάθειες της Μαμέχα, και παρά τη μοχθηρία της Χατσουμόμο, η Σαγιούρι ανεβαίνει σε δημοτικότητα προσελκύοντας την προσοχή πολλών ανδρών, συμπεριλαμβανομένου του Δρ. Κραμπ και του Μπάρον. Σε έναν πόλεμο προσφορών για την Σαγιούρι, στο πλαίσιο το να γίνει πλήρης γκέισα, η προσφορά που κέρδισε είναι ένα ποσό ρεκόρ από τον Δρ. Κραμπ. Η μητέρα αμέσως ονομάζει τη Σαγιούρι ως υιοθετημένη κόρη της και κληρονόμο του οίκου, εκδιώχνοντας την Πούμπκιν και εξοργίζοντας την Χατσουμόμο. Επιστρέφοντας στο σπίτι από την τελετή, η Σαγιούρι βρίσκει μια μεθυσμένη Χατσουμόμο στο δωμάτιό της, όπου η τελευταία έχει βρει το μαντήλι του Προέδρου. Αυτό οδηγεί σε μια μάχη μεταξύ τους, στην οποία η Χατσουμόμο βάζει μια φωτιά στο οκίγια. Το κτίριο σώζεται και η Χατσουμόμο εκδιώχνεται από την Μητέρα.
Η επιτυχημένη καριέρα της Σαγιούρι διακόπτεται από το ξέσπασμα του Πολέμου. Ο Πρόεδρος τη μετεγκαθιστά στην ασφάλεια της υπαίθρου, όπου εργάζεται για έναν κατασκευαστή κιμονό. Μετά το τέλος του, ο Νόμπου ζητά από την Σαγιούρι να τον βοηθήσει να εντυπωσιάσει έναν Αμερικανό Συνταγματάρχη που θα μπορούσε να εγκρίνει χρηματοδότηση για την επιχείρησή τους. Επανενώνεται με τη Μαμέχα, η οποία δέχεται απρόθυμα να τη βοηθήσει να εντυπωσιάσει τον Συνταγματάρχη, καθώς και με την Πούμπκιν, η οποία τώρα εργάζεται ως συνοδός.

Πρόκειται για μια ταινία ύμνο στην Γκέισα; ή τουριστικό οδηγό των γνωστών γυναικείων φιγούρων της Ανατολής αλά "Ιλια Ντάρλινγκ"; » (Τα Παιδιά του Πειραιά). Όλα αυτά τα "υπέροχα" _"βίον ανθόσπαρτον, αλλά μετ΄εμποδίων" και άκρως "αληθινά" κατέγραψε και αφηγείται, σε πρώτο πρόσωπο, μάλιστα, σαν να είναι ο ίδιος η γκέισα δηλαδή, ο αμερικάνος συγγραφέας Άρθουρ Γκόλντεν που μαζί με τον σκηνοθέτη κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες, για να μας διδάξουν τα μυστικά των γκεϊσών! Να μη μας φύγει καμία λεπτομέρεια. Όπως αναφέρει ο Ριζοσπάστης "όσοι είδαμε την ταινία γίναμε πλουσιότεροι σε γνώσεις για τις ασκήσεις, τις προσπάθειες και τις θυσίες, που πρέπει να καταβάλει μια γυναίκα προκειμένου, σύμφωνα με την ταινία, να γίνει άξια να φέρει τον τίτλο της γκέισας! Οχι, σαν τις δικές μας ή τις διάφορες αλλοδαπές, που πιάνουν την μπάρα και νομίζουν πως γίνανε χαριτωμένες και ελκυστικές! Άξιες να κρατούν συντροφιά» σε υψηλά» πρόσωπα!". Τώρα αξίζει, λέτε, τον κόπο, να βάλουμε σε συζήτηση το ζήτημα ότι πρόκειται για εμπόριο λευκής σάρκας, για πορνεία; Για πράγματα, δηλαδή, που δε σηκώνουν τουριστικές αντιμετωπίσεις και ψευτοεπιστημονικές καταγραφές; Φοβάμαι ότι δε θα βρούμε άκρη. Αφήστε τους, λοιπόν, στον κόσμο τους. Τυλιγμένους στα κιμονό των ανοησιών τους. Δεν υπάρχει κανένα σημείο επαφής. Αυτοί είναι γκέισες και το ευχαριστιούνται! _Ψυχή και σαρξ εις σώμα ένα

_Τίτλοι τέλους
Ο Σαγιούρι ταξιδεύει με τον Νόμπου, τον Πρόεδρο, τη Μαμέχα, την Πούμπκιν και τους Αμερικανούς στρατιώτες στα Νησιά Αμάμι. Ο Συνταγματάρχης προτείνει την Σαγιούρι, αλλά εκείνη τον απορρίπτει. Η Σαγιούρι καταστρώνει ένα σχέδιο για να πείσει τον Νόμπου να είναι οικείος με τον Συνταγματάρχη, έτσι ώστε να χάσει το ενδιαφέρον του και ζητά τη βοήθεια της Πούμπκιν για να το κάνει. Ωστόσο, η Πούμπκιν φέρνει τον Πρόεδρο. Όταν έρχεται αντιμέτωπη, δηλώνει εκδίκηση για την υιοθέτηση της Σαγιούρι από τη μητέρα αντί αυτής. Απογοητευμένη, η Σαγιούρι εγκαταλείπει την επιδίωξή της για τον Πρόεδρο. Μετά την επιστροφή στο Γκιόν, η Σαγιούρι καλείται σε ένα κοντινό τεϊοποτείο. Περιμένοντας τον Νόμπου, εκπλήσσεται όταν βλέπει τον Πρόεδρο. Ομολογεί τα συναισθήματά του για τη Σαγιούρι, ότι πάντα γνώριζε την ταυτότητά της αλλά αρνιόταν να παρέμβει στα συναισθήματα του Νόμπου από σεβασμό και ότι ο ίδιος κανόνισε να γίνει η Μαμέχα μέντοράς της. Η Σαγιούρι μπορεί τελικά να ομολογήσει τον έρωτά της στον Πρόεδρο μοιράζονται ένα φιλί... και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα

Κριτικές: στον ιστότοπο κριτικών Rotten Tomatoes η ταινία έχει πολύ χαμηλό % αποδοχής (36%), όπου αναφέρεται: "Λιγότερες αποχρώσεις από το αρχικό υλικό της, οι "Αναμνήσεις μιας γκέισας" μπορεί να είναι μια πολυτελής παραγωγή, αλλά εξακολουθεί να φέρει τον απλοϊκό αέρα μιας σαπουνόπερας" . Στο Metacritic, με ΜΟ μέσο όρο 54|100, υποδεικνύοντας "μικτές ή μέτριες κριτικές". Το AFI Movie Club (Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου) αναφέρει πως είναι η πιο σημαντική ταινία του Χόλιγουντ για το θέμα, ενώ στο διαδίκτυο θα βρείτε πως  άλλες αξιοσημείωτες ταινίες που εξερευνούν αυτόν τον κόσμο περιλαμβάνουν τα "η Ζωή της Οχάρου" (1952) "Μια Γκέισα" (1953), "Η Γκέισα μου" (1962) και "Η Λαίδη Μάικο" (2014), που συνδυάζουν δράμα, ρομαντισμό και πολιτιστική εξερεύνηση της ιαπωνικής κουλτούρας των Γκέισας. Εμείς κρατάμε την στυλιζαρισμένη και αμφιλεγόμενη που εμβαθύνει σε μια παθιασμένη, εμμονική σχέση για μια πρώην γκέισα "In the Realm of the Senses _στο Βασίλειο (αυτοκρατορία) των Αισθήσεων" (1976) του Nagisa Ôshima. Τα στατιστικά "geisha" μιλάνε για πάνω από 100 ταινίες. Κάποιες αξιόλογες, πολλές μέτριες και αρκετές τσόντες. Θυμίζουμε και το "Raise the Red Lantern" (σήκωσε\σηκώστε το\τα Κόκκινο Φανάρι\α), την εξαιρετική κινέζικη δραματική ταινία εποχής (1991 σε σκηνοθεσία Zhang Yimou με πρωταγωνιστή την Gong Li) που διαδραματίζεται κατά την εποχή των Πολέμαρχων τη 10ετία του 1920 και αφηγείται την ιστορία μιας νεαρής γυναίκας που γίνεται η τέταρτη σύζυγος ενός πλούσιου άνδρα.

Raise the Red Lantern" (σήκωσε\σηκώστε το\τα Κόκκινο Φανάρι\α)

·        Αναμνήσεις μιας γκέισας  _ IMDb

·        AllMovie

·        Metacritic

·        Box Office Mojo

·        Αναμνήσεις μιας γκέισας _ Rotten Tomatoes

Γκέισα

Ονομάζεται στην Ιαπωνία η μορφωμένη γυναίκα, η οποία έχει παρακολουθήσει ειδικές σπουδές, φοράει τα κιμονό της με εντυπωσιακά χρώματα και σχέδια και χτενίζεται με το χαρακτηριστικό χτένισμα, γνωρίζει καλά την πατροπαράδοτη "τελετουργία του τσαγιού" και χορεύει τους παραδοσιακούς χορούς της Ιαπωνίας ή παίζει το μουσικό όργανο shamisen (σσ. έγχορδο μουσικό όργανο με μακρύ βραχίονα σαν λαούτο με μπράτσο _ανήκει στην κατηγορία των νυκτών, καθώς παίζεται κυρίως με χτύπημα ή τσίμπημα των χορδών.
Το σώμα του είναι ξύλινο, επίπεδο και τετράγωνο, και καλύπτεται και στις δύο πλευρές με δέρμα γάτας ή σκύλου. Οι τρεις χορδές είναι τεντωμένες κατά μήκος του μπράτσου, το οποίο διαπερνά το σώμα. Η εκτέλεση γίνεται συνήθως με ένα bachi _μπατσί, πέλεκυ σε σχήμα φύλλου γκίνγκο _σαν φτέρες).  

Οι γκέισες δεν είναι πάντα ιερόδουλες, παρά τη λανθασμένη αντίληψη από διαφορετικές κουλτούρες, κυρίως στο δυτικό κόσμο. Η λέξη αποτελείται από δυο kanji, το 芸 (gei), που σημαίνει τέχνη, και το 者 (sha), που σημαίνει άτομο. Δεν διαχωρίζονται εύκολα από τις ιερόδουλες (ειδικά τις πολυτελείας), πάντως οι πόρνες _αν θέλουν να ξεχωρίσουν φορούν τη ζώνη μπροστά από το κιμονό τους, ενώ στις γκέισες δένεται πίσω. Οι ιερόδουλες (γνωστές μάλιστα ως oiran ) είχαν πιο εκθαμβωτική και περίτεχνη εμφάνιση από τις γκέισες και θεωρούνταν ανωτέρου κλήρου. Οι μαθητευόμενες γκέισες ονομάζονται μάικο, που σημαίνει "παιδί που χορεύει": χαρακτηριστικά είναι το λευκό μακιγιάζ στο πρόσωπο και το χαρακτηριστικό χτένισμα.

Η εκπαίδευση παραδοσιακά ξεκινούσε από μικρή ηλικία. Αν και κάποια κορίτσια πουλιούνταν στους οίκους γκεϊσών (okiya), δεν συνηθιζόταν στις μεγαλοαστικές-αστικές ευυπόληπτες συνοικίες. Οι κόρες των γκεϊσών θεωρούνταν κι αυτές γκέισες μέσα στην οκίγια. Το πρώτο στάδιο εκπαίδευσης ονομαζόταν shikomi. Στην αρχή, τα κορίτσια έμπαιναν στη δουλειά σαν υπηρέτριες μέσα στο σπίτι, ενώ η μικρότερη σικόμι της οκίγια έπρεπε να περιμένει αργά μες στη νύχτα μέχρι να επιστρέψει η μεγαλύτερη γκέισα. Σε αυτό το στάδιο, οι σικόμι παρακολουθούσαν μαθήματα στη σχολή για γκέισες του χαναμάτσι (η γειτονιά των γκεϊσών), κάτι που τηρείται και στη σύγχρονη εποχή. Στη συνέχεια, η υποψήφια περνούσε μια τελική δοκιμασία χορού, οπότε και μετέβαινε στο δεύτερο στάδιο το minarai. Οι μιναράι απαλλάσσονταν από τις δουλειές του σπιτιού και επικεντρώνονταν κυρίως στη βασική τους εκπαίδευση. Μπορούσαν να βρίσκονται σε ozashiki, χώρους όπου η γκέισα δεχόταν επισκέπτες, αλλά δε συμμετείχαν σε προχωρημένο επίπεδο. Προσκαλούνταν σε συγκεντρώσεις, αλλά συνήθως αποτελούσαν απρόσκλητους, αλλά ευπρόσδεκτους επισκέπτες σε συγκεντρώσεις που συνόδευαν την onee-san, τη "μεγαλύτερη αδερφή" τους. Οι μιναράι γενικά δουλεύουν στενά με ένα συγκεκριμένο οίκο τσαγιού ("minarai-jaya").  Ακολουθούσε το τρίτο και πιο γνωστό στάδιο εκπαίδευσης, που ονομαζόταν maiko. Οι μάικο είναι μαθητευόμενες γκέισες και το στάδιο αυτό μπορεί να διαρκούσε χρόνια. Οι μάικο μάθαιναν από τη μεγαλύτερη γκέισα δάσκαλό τους ("onee-san") και την ακολουθούσαν σε όλες τις συναντήσεις της. Η γκέισα τους μάθαινε τον τρόπο σερβιρίσματος του τσαγιού, να παίζουνε σαμισέν, να χορεύουν, αλλά και να συμμετέχουν σε μια συζήτηση. Η ονέ-σαν βοηθούσε επίσης τη μάικο να επιλέξει το νέο της "επαγγελματικό" όνομα. Μετά από μια περίοδο, η οποία μπορεί να κυμαίνεται από έξι μήνες (Τόκυο) έως και πέντε χρόνια (Κυότο), η μάικο προάγεται σε γκέισα και χρεώνεται κανονικά για τις υπηρεσίες της.

                 Η σύγχρονη γκέισα
Οι σύγχρονες γκέισες διαμένουν ακόμη στα παραδοσιακά σπίτια οκίγια στις περιοχές χαναμάτσι, ειδικά κατά τη διάρκεια της μαθητείας τους. Ο κομψός και πολυτελής κόσμος στον οποίο εισέρχεται μια γκέισα ονομάζεται karyūkai "ο κόσμος των λουλουδιών και των ιτιών"). Το Κυότο θεωρείται στις μέρες μας η πόλη με την ισχυρότερη παράδοση, ενώ χαναμάτσι υπάρχουν και στο Τόκυο. Οι νέες κοπέλες που επιθυμούν να γίνουν γκέισες πλέον ξεκινούν την εκπαίδευσή τους μετά το λύκειο ή ακόμα και το πανεπιστήμιο. Μαθαίνουν ακόμη να παίζουν παραδοσιακά μουσικά όργανα, όπως το σαμισέν, το σακουχάτσι (φλάουτο από μπαμπού) και τύμπανα, παραδοσιακό χορό και τραγούδια της Ιαπωνίας, την "τελετουργία του τσαγιού", λογοτεχνία και ποίηση. Παρατηρώντας τις άλλες γκέισες και με τη βοήθεια της ιδιοκτήτριας του οίκου, οι μαθητευόμενες μαθαίνουν να επιλέγουν και να φορούν κιμονό και να συνδιαλέγονται με τους πελάτες. Στη σύγχρονη Ιαπωνία, γκέισες και μάικο αποτελούν σπάνιο θέαμα εκτός των χαναμάτσι. Κατά τη δεκαετία του '20, υπήρχαν πάνω από 80.000 γκέισες, ενώ τώρα ο ακριβής αριθμός τους δεν είναι γνωστός, αλλά υπολογίζεται στις 1.000-2.000 μόνο. Στην παρακμή της παράδοσης έχουν οδηγήσει η νωθρή οικονομία, η πτώση του ενδιαφέροντος για τις παραδοσιακές τέχνες, ο εκλεκτικός κύκλος του karyūkai και τα έξοδα διασκέδασης από μια γκέισα.

                       Οι γκέισες και η πορνεία

Ακόμα και στην ίδια την Ιαπωνία παραμένει κάποια σύγχυση για τη φύση του επαγγέλματος. Φαινομενικά έχουν σαν στόχο την ψυχαγωγία του πελάτη είτε απαγγέλλοντας στίχους είτε παίζοντας μουσικά όργανα ή συμμετέχοντας σε ελαφριά συζήτηση. Κάποιες φορές υπάρχει φλερτ ή παιχνιδιάρικα υπονοούμενα, αλλά οι πελάτες γνωρίζουν ότι μπορούν να περιμένουν κάτι παραπάνω. Μόνο το Pornhub έχει 78.000 αναζητήσεις το λεπτό, πάνω από 250.000 συνολικά. Θεωρητικά οι γκέισες δεν πληρώνονται για να κάνουν σεξ με τους πελάτες, αλλά πλέον ταυτίζονταν με τις oiran, εταίρες της παραδοσιακής υψηλής κοινωνίας και με δοσμένο τον μικρό αριθμό τους σήμερα…