Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Charles Aznavour. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Charles Aznavour. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

02 Απριλίου 2024

Κι ακόμα κι αν καταριέσαι τη μοίρα σου _Στα μάτια σου θέλω να δω Παλαιστίνη _ Μια αχτίδα ελπίδας

Ο γνωστός τοις πάσι Charles Aznavour (Σαρλ Αζναβούρ _Σαχνούρ Βαγκινάγκ Αζναβουριάν, γενν. στο Παρίσι το 1924 – όπου και πέθανε το 2018), αρμενικής καταγωγής, τραγουδιστής, τραγουδοποιός, ηθοποιός, ακτιβιστής, διπλωμάτης κά είναι γνωστός _ειδικά στους παλιότερους για τη μοναδική φωνή “τενόρου”: καθαρή και δυνατή στις ψηλές νότες, χάλκινη και βαθιά στις χαμηλές νότες. Με μια καριέρα που ξεπερνά τα 70 χρόνια, ηχογράφησε περισσότερα από 1.200 τραγούδια τα οποία έχουν ερμηνευθεί σε οκτώ γλώσσες από τον ίδιο και σε πολλές ακόμη από άλλους. Έγραψε ή συνέγραψε στίχους σε περισσότερα από 1.000 τραγούδια, όντας ένας από τους πιο δημοφιλείς τραγουδιστές της Γαλλίας, με συνεχή παρουσία και παραγωγή στη μουσική βιομηχανία, πουλώντας πάνω από 180 εκατομμύρια δίσκους _τον είπαν και Φρανκ Σινάτρα της Γαλλίας _κάποια στιγμή περισσότερα.

Τέτοιες μέρες του 1965 – κυκλοφορεί το 45άρι Isabelle
Depuis longtemps
mon cœur était à la retraite
Et ne pensait jamais devoir se réveiller
Mais au son de ta voix j’ai relevé la tête
Et l’amour m’a repris avant que d’y penser
Isabelle Isabelle Isabelle Isabelle

Με τον Charles Aznavour να δίνει το ρεσιτάλ…
Γιατί έτσι είναι η ζωή
Η καρδιά μου μαράζι εδώ και καιρό
Και μαζί το κορμί μου που ποτέ δεν πίστευα ότι θα ξυπνούσε

Αλλά στο άκουσμα της φωνής σου σήκωσα το κεφάλι μου
Κι ο έρωτας με πήγε πίσω πριν το σκεφτώ
Ίζαμπελ Ίζαμπελ Ίζαμπελ Ίζαμπελ Ίζαμπελ Ίζαμπελ Isabelle, αγάπη μου
Καθώς περνάει το δάχτυλό σου ανάμεσα στο δέντρο και τον φλοιό
Ο έρωτας με διαπέρασε,
Κι από τότε πάει η ηρεμία κι η ξεκούραση
Ίζαμπελ Ίζαμπελ Isabelle, Isabelle, Isabelle Isabelle,
Isabelle Ίζαμπελ Ίζαμπελ Isabelle, αγάπη μου

Οι ώρες κοντά σου φεύγουν σαν δευτερόλεπτα
Οι μέρες μακριά σου γίνονται _μια γεύση από το τέλος του κόσμου
Αναστατώνεις το κορμί μου Ίζαμπελ Isabelle,
Εσύ ζεις στο φως κι εγώ στις σκοτεινές γωνιές …
θα χάιδευα τη σκιά σου
Αν ήθελες να μου προσφέρεις το πεπρωμένο σου για πάντα
Ίζαμπελ Ίζαμπελ Ίζαμπελ Ίζαμπελ Ίζαμπελ Ίζαμπελ Isabelle,
έρωτά μου αγάπη μου

κ. Charles Aznavour \ Σαρλ Αζναβούρ
c/o EMI Music France
118 rue du Mont Cenis 75891 Paris Cedex 18
Παρίσι, 2 Απρίλη 2013

Κύριε Αζναβούρ,
Τον Ιανουάριο του 2011, λάβατε το βραβείο Scopus από το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ.

Τον Φεβρουάριο, η Marie _Isabelle, μια νεαρή Παλαιστίνια φοιτήτρια, σου έγραψε ένα όμορφο γράμμα για να σου μιλήσει για τα δεινά του παλαιστινιακού λαού, το σβησμένο μέλλον των παιδιών, τις ξεχασμένες ζωές, τα κλεμμένα εδάφη, την εξορία τόσων ανθρώπων, γυναικών και παιδιών της Παλαιστίνης. Σας ζήτησε επίσης να επιστρέψετε αυτό το βραβείο.

Λευτεριά στην Παλαιστίνη! 

Αυτό το γράμμα ήταν τόσο όμορφο που είπαμε στον εαυτό μας ότι δεν θα μπορούσατε να μείνετε αδιάφοροι και μας ήταν δύσκολο να βρούμε τις λέξεις για να σας ζητήσουμε να μην εμφανιστείτε στο Ισραήλ τον επόμενο Νοέμβριο. Γιατί εκεί ειπώθηκαν όλα. Γιατί στην παράκληση της Μαρίας ήταν όλος ο σεβασμός που έτρεφε για τη ζωή σου και τον αγώνα σου για την αναγνώριση του λαού σου της Αρμενίας. Γιατί όπως κι εμείς, είχε διαβάσει τα λόγια του τραγουδιού σας για την Αρμενία και είχε δει εκεί το αποτύπωμα των μαρτυρικών λαών και της Παλαιστίνης.

Κι ακόμα κι αν καταριέσαι τη μοίρα σου
Στα μάτια σου θέλω να δω
Παλαιστίνη

Μια αχτίδα ελπίδας

Θα θέλαμε να σας πούμε, κύριε Αζναβούρ, ότι μετά τον χειμώνα, μετά την κόλαση, επιτέλους φύτρωσε το δέντρο της ζωής,
Θα θέλαμε να σας πούμε ότι μετά τη φρίκη και τον φόβο, ο Θεός δεν έχει γιατρέψει το μελανιασμένο έδαφος της Παλαιστίνης,
Θα θέλαμε να προσθέσουμε ότι ο κόσμος αναστήθηκε με τον λαό της Παλαιστίνης, έναν ξεχασμένο λαό, που τους άνοιξε την καρδιά του και του απλώνει τα χέρια του,
Θα θέλαμε το υπέροχο τραγούδι που γράψατε για την Αρμενία το 1968 να ήταν το προοίμιο της υποστήριξής σας σε όλους τους περιφρονημένους λαούς_ επομένως και στον παλαιστινιακό, αποτρέποντας σας να δεχτείτε το βραβείο Scopus από το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ και να τραγουδήσει τον επόμενο Νοέμβριο στο Τελ Αβίβ.

Από το 2011, ο εποικισμός συνεχίστηκε απαρέγκλιτα, η κατοχή γης συνεχίζεται και ο μικρός θύλακας των παλαιστινιακών εδαφών γιγαντώνεται. Το ισραηλινό κοινοβούλιο, ως μέρος του επεκτατισμού του, βρίσκεται στη διαδικασία ψηφοφορίας για το σχέδιο Πράουερ _εθνικής κάθαρσης, που προβλέπει την καταστροφή 35 χωριών Βεδουίνων, εκδιώκοντας από τα εδάφη τους 45.000–70.000, που είναι ουσιαστικά Ισραηλινοί πολίτες.

Κύριε Αζναβούρ, μην πάτε να τραγουδήσετε στο Ισραήλ. Μην δίνετε την υποστήριξή σας σε μια κυβέρνηση που περιφρονεί τα δικαιώματα ενός λαού και ασκεί μια πολιτική απαρτχάιντ απέναντί του (όπως ορίστηκε από το Δικαστήριο Russell τον Νοέμβριο του 2011), αδιαφορώντας για ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα.

Ακολουθήστε το μονοπάτι που χάραξαν μεταξύ άλλων οι Stephen Hawking, Jean-Luc Godard, Gilles Vigneault, Vanessa Paradis και Dustin Hoffman… αρνούμενοι να εμφανιστούν στο Ισραήλ.

Σκεφτείτε τη σημασία της δέσμευσης προσωπικοτήτων όπως οι Desmond Tutu, Stephane Hessel, Alice Walker, Ken Loach, Illan Pappé, Noam Chomsky και πολλοί άλλοι, που έχουν επιβεβαιώσει την υποστήριξή τους στην εκστρατεία BDS (Boycott Divestment Sanctions _ Κυρώσεις Μποϊκοτάζ) κατά της πολιτικής του Ισραήλ.

Ειλικρινά δική σας,
Isabelle, για την καμπάνια BDS France

MONH ΕΛΠΙΔΑ Η ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ!


Καμιά αντίρρηση πως όλα τα μέσα πίεσης μετράνε… αλλά ο περιορισμός στα λεγόμενα “μποϊκοτάζ”, δεν οδηγεί πουθενά, πέρα από το ότι στις περισσότερες περιπτώσεις είναι εντελώς αφελή _σε κουβέντα να βρισκόμαστε
                                                        🔽

Σημείο γραφής… \ Δελτίο τύπου:

Το κίνημα BDS εγκαινιάζει 
την παγκόσμια
καμπάνια #BoycottIntel

Καμία τεχνολογία για το απαρτχάιντ, καμία τεχνολογία για τη γενοκτονία! _ 19/03/2024
Το κίνημα Boycott, Divestment and Sanctions (BDS) υπό την ηγεσία των Παλαιστινίων ξεκίνησε σήμερα μια φιλόδοξη παγκόσμια εκστρατεία #BoycottIntel με στόχο τον αμερικανικό κολοσσό κατασκευής chip (INTC) λόγω της απόφασής του, τον Δεκέμβριο, να επενδύσει 25 δις$ στο Ισραήλ παρά τη συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Λωρίδα της Γάζας. Τον Ιανουάριο, το Διεθνές Δικαστήριο αποφάσισε ότι το Ισραήλ διέπραττε εγκλήματα στη Γάζα κατά παράβαση της Σύμβασης για τη Γενοκτονία.
Η εκστρατεία #BoycottIntel καλεί σε μποϊκοτάζ υπολογιστών εξοπλισμένων με τσιπ Intel και προτρέπει τους επενδυτές να αποεπενδύσουν από τις μετοχές της Intel και τα μεγάλα ιδρύματα να αποκλείσουν την Intel από διαγωνισμούς.

Αποκαλώντας την Intel κατασκευαστή «τσιπ του απαρτχάιντ», ο εκπρόσωπος της BDS είπε:
«Η Intel έχει βοηθήσει και υποστηρίξει το ισραηλινό απαρτχάιντ για δεκαετίες, τροφοδοτώντας την αιχμή του πολέμου και τώρα κάνει το ίδιο, καθώς συνεχίζει την ανείπωτη γενοκτονία της εναντίον 2,3 εκατομμυρίων Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας που είναι κατεχόμενη και πολιορκημένη. Η Intel είναι συνένοχος της ισραηλινής γενοκτονίας και του υποκείμενου συστήματος του απαρτχάιντ. Ο τρόπος λειτουργίας της Intel φαίνεται να είναι το “Make Apartheid Great Again”.

Από τότε που το Ισραήλ ξεκίνησε τον πόλεμο στη Γάζα τον περασμένο Οκτώβριο, η οικονομία της Λωρίδας της Γάζας έχει πέσει κατά 20%. Στις 9 Φεβρουαρίου 2024, ο Moody’s υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα του Ισραήλ, για πρώτη φορά στην ιστορία του κράτους, μειώνοντας την προοπτική του σε «αρνητική». Λίγες μέρες αργότερα, η Moody’s υποβάθμισε τις αξιολογήσεις καταθέσεων των πέντε μεγαλύτερων τραπεζών του Ισραήλ.
Η κίνηση ακολουθεί μεγάλες οικονομικές νίλες του Ισραήλ καθ’ όλη τη διάρκεια του 2023. Οι διεθνείς επενδύσεις στον άλλοτε ακμάζοντα τομέα υψηλής τεχνολογίας του Ισραήλ, για παράδειγμα, μειώθηκαν κατά 74% το 2023. Πολύ πριν από τον μήνα Οκτώβριο, αναγνωρίζοντας αυτήν την πτωτική τάση και τον εξαιρετικά υψηλό κίνδυνο επένδυσης στο Ισραήλ κατά τη διάρκεια μιας περιόδου «ένοπλης σύγκρουσης», ορισμένες μεγάλες ισραηλινές και αμερικανικές εταιρείες μετέφεραν τις δραστηριότητές τους από το Ισραήλ και μείωσαν τις επενδύσεις τους εκεί. Πιο πρόσφατα, η Tower, μια ισραηλινή εταιρεία κατασκευής τσιπ που η Intel προσπάθησε (ανεπιτυχώς) να εξαγοράσει, ανακοίνωσε ότι «δεν θα κατασκευάσει νέο εργοστάσιο παραγωγής τσιπ στο Ισραήλ», προτιμώντας να επενδύσει στην Ινδία.

Ο εκπρόσωπος του BDS σχολίασε αυτή την ανακοίνωση με τους εξής όρους:
«Πέρα από την ηθική ευθύνη και το διεθνές δίκαιο, επιμένοντας στην επένδυση δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων στο Ισραήλ, μια «εμπόλεμη ζώνη», μόλις λίγα μίλια από την κατεχόμενη Λωρίδα της Γάζας, η Intel ωθεί στην ιδεολογική δέσμευση φανατικών ηγετών της υπέρ του Ισραήλ πριν οικονομική και καταπιστευματική ευθύνη. Γιατί αλλιώς θα παγώσει (η Intel) τα σχέδιά της για επέκταση της κατασκευής τσιπ στο Οχάιο, ενώ θα πετάξει αυτά τα δισεκατομμύρια στο Ισραήλ, ένα κράτος που διαπράττει γενοκτονία.
Ζητούμε παγκόσμιο μποϊκοτάζ της Intel, εκποίηση και αποκλεισμό της εταιρείας από διαγωνισμούς μέχρι να εγκαταλείψει τις αιματηρές επενδύσεις της στο γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ».

 

13 Ιανουαρίου 2024

Βενετία… Que c'est triste Venice

Το εργατικό κίνημα και οι μεταμορφώσεις της πόλης μεταξύ 19ου και 20ού αιώνα

Στη Βενετία με κατεξοχήν ιστορία πάντα αυτή της “Serenissima” (σσ. = πολύ ήσυχη _χωρίς κύμα: η Δημοκρατία της Βενετίας _ιταλικά: Repubblica di Venezia· βενετσιάνικα _Repùblega de Venèsia) ήταν  κυρίαρχο κράτος και μεγάλη ναυτική για 1.100 χρόνια από το 697 έως το 1797 _ Σαρακηνοί και Βενετσάνοι … πιάνουν και δένουν στο κατάρτι \ ελόγου μου τον καπετάν Γιάννη \ το παλικάρι τον αντάρτη \ τον άντρακλα τον πελαγίσιο, τραγουδούσε ο Μάνος (Σεβάχ ο θαλασσινός το 1970), ακόμη και οι ίδιοι οι κάτοικοι οδηγούνται στο να πιστεύουν, λίγο πολύ συνειδητά, ότι η πόλη τους “πάγωσε” στο 1797: Όλα αυτά φαίνεται να επιβεβαιώνονται από το εξωτερικό σχήμα του ιστορικού κέντρου, το οποίο με την πρώτη ματιά βρίσκεται σε ανοσία από τις ριζικές μεταμορφώσεις που βιώθηκαν τους δύο τελευταίους αιώνες σε “κανονικές” πόλεις. Όμως, προφανώς, ούτε η Βενετία παρέμεινε η ίδια: μια βαθιά μετάλλαξη, ειδικότερα, την επηρέασε μεταξύ των μέσων του δέκατου ένατου αιώνα και τη 10ετία του 1930. Ο καλύτερος τρόπος για να το συνειδητοποιήσετε αυτό είναι να ταξιδέψετε το δυτικό άκρο της, αυτό που βλέπει στην ηπειρωτική χώρα.

Όλα ξεκίνησαν γύρω στο 1840, με την κατασκευή της πρώτης γέφυρας πάνω από τη λιμνοθάλασσα, της σιδηροδρομικής: μετά από μια χιλιετία η Βενετία παύει να είναι νησί. Είναι απόδειξη ότι πλέον η πόλη κοιτάζει όλο και λιγότερο ανατολικά και προς τη θάλασσα (πηγή του αρχαίου μεγαλείου της) και όλο και περισσότερο προς τα δυτικά, προς την ηπειρωτική χώρα και την Ιταλία που θα ενοποιηθεί σύντομα και κατά συνέπεια, οι λιμενικές δραστηριότητες φεύγουν και από τη λεκάνη του S. Marco για δυτικότερα, στον νέο Ναυτικό Σταθμό της Ν. Μάρτας, και τις βιομηχανικές μονάδες που προκύπτουν στην πόλη και συγκεντρώνονται σε αυτήν την περιοχή, κοντά στις σιδηροδρομικές και θαλάσσιες συνδέσεις. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η νεωτερικότητα φτάνει στη Βενετία από πίσω, από τη δύση, από τη στεριά.

Εκείνα τα χρόνια γεννήθηκε και μια νέα “εργατική” Βενετία και ένα “εργατικό κίνημα _προλεταριάτο” -ας  χρησιμοποιήσουμε αυτούς τους –αδόκιμους όρους με την ευρεία έννοια – με όλες τις κοινωνικές, πολιτιστικές και πολιτικές επιπτώσεις που αυτό συνεπάγεται, σε μια χώρα που βιώνει τα πρώτα “δημοκρατικά” (αστικά) ανοίγματα στην ιστορία της: από το 1912 επίσης ο πιο ταπεινός από τους απλούς ανθρώπους (άνδρας, φυσικά…) έχει δικαίωμα ψήφου για πρώτη φορά. Καθώς και περισσότερα στοιχεία “παραδοσιακά”, όπως οι arsenalotti και οι impiraresse (μαργαριτάρια + κορδόνια) του Castello, αυτή η νέα πραγματικότητα ενσαρκώνεται τώρα από τους λιμενεργάτες της Marittima, από τους καπνεργάτες, από τους εργάτες του βαμβακουργείου S. Marta, από τους εργάτες Giudecca. Οι εργαζόμενοι επιλέγουν τον πιο ανοιχτό χώρο ως αγαπημένο τους χώρο συνάντησης σημαντική περιοχή αυτού του τμήματος της πόλης, το campo S. Margherita, το οποίο θα χαρακτηριστεί έτσι ως “ κόκκινη γειτονιά” και φυσικά σοσιαλιστική. Η Σάντα Μαργκερίτα θα φτάσει να αυτοανακηρύσσεται αυτόνομη δημοκρατία: μια διασκεδαστική πρωτοβουλία που γεννήθηκε στις ταβέρνες, αλλά λαμβάνεται πολύ σοβαρά υπόψη από όσους ήθελαν να την βλέπουν πραγματικά ως επικίνδυνο άντρο: για τους φασίστες του 1921-22 θα είναι “Μπολσεβίκικη Δημοκρατία”, ένας από τους αγαπημένους στόχους των ομάδων κρούσης στην κοντινή Casa del Popolo Malcanton με 10άδες νεκρούς και τραυματίες (σσ. σπίτια του Λαού σοσιαλιστικά, στέκια αργότερα οι Ρεπουμπλικάνοι και οι Καθολικοί εξοπλίστηκαν επίσης με παρόμοιες δομές).

Ανάμεσα στα σταθερά χαρακτηριστικά της πόλης που προκύπτουν από αυτή τη διαδρομή, σημειώνουμε την τάση επαναχρησιμοποίησης υφιστάμενων κτιρίων για χρήσεις πολύ διαφορετικούς από τους αρχικούς: Οι εκκλησίες του εικοστού αιώνα γίνονται εργοστάσια ή Εργατικά Επιμελητήρια, ενώ τις τελευταίες 10ετίες του εικοστού αιώνα οι βιομηχανικές και παραγωγικές δομές θα μετατραπούν σε αίθουσες διδασκαλίας πανεπιστημιακά κτίρια, δημόσιες κατοικίες ή πολυτελή ξενοδοχεία.

Η εκκλησία του S. Girolamo, που χρησιμοποιήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα ως ατμόμυλος: το καμπαναριό χρησίμευε ως καμινάδα, το παλιό σφαγείο S. Giobbe έχει πλέον μετατραπεί σε πανεπιστημιακό κτίριο, σε απόσταση αναπνοής από το κέντρο της πόλης (διαδρομή S. Marco-Rialto). Στην ηπειρωτική χώρα, η περιοχή αυτή φιλοξένησε διάφορους οικισμούς παραγωγής από τον ύστερο Μεσαίωνα: Ο 19ος αιώνας αποφασίστηκε να συγκεντρωθούν πρώτα εδώ όλες οι δραστηριότητες σφαγής βοοειδών διάσπαρτα σε όλη την πόλη _αυτά τα ίδια χρόνια, καμία έκπληξη, κατασκευάστηκε η σιδηροδρομική γέφυρα translagunare, του οποίου το προγεφύρωμα βρίσκεται σε άμεση γειτνίαση.

Περιοχή Saffa. Αυτή η περιοχή χρησιμοποιήθηκε επίσης για βιομηχανικές δραστηριότητες τον 19ο αιώνα εκεί βρίσκονταν ένα εργοστάσιο γυάλινων χαντρών και το εργοστάσιο σπίρτων Baschiera (αργότερα Saffa), η οποία έφτασε να απασχολεί 750 εργάτες, κυρίως γυναίκες. Η πρώην βιομηχανική περιοχή χρησιμοποιείται πλέον ως οικιστική γειτονιά.

Piazzale Roma. Στη δεκαετία του 1930 χτίστηκε δίπλα στη σιδηροδρομική γέφυρα, μια παράλληλη για αυτοκίνητα (αυτοκινητόδρομος κλειστός σήμερα): γεννήθηκε η Ponte Littorio, σήμερα η Ponte della Libertà, με συνακόλουθη κατασκευή μιας μεγάλης πλατείας parking για αυτοκίνητα – Piazzale Roma – μη δοκιμάσετε να βρείτε θέση, θα χάσετε όλη τη μέρα σας. Αυτές οι αστικές μεταμορφώσεις αναποδογύρισαν εντελώς την εμφάνιση αυτού του τμήματος της πόλης. Και μόνο το γεγονός ότι αυτό υπάρχει ακόμα και σήμερα _η μόνη περιοχή του ιστορικού κέντρου που διασχίζεται από αυτοκίνητα την καθιστά όχι πολύ “ενετική” και δύσκολο να αφομοιωθεί με την υπόλοιπη πόλη.

Καπνοβιομηχανία. Αυτή η εγκατάσταση, η "παλαιότερη" μεταξύ αυτών που περιλαμβάνονται στο δρομολόγιό μας, γεννήθηκε στα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα, ως περιθωριακό της πόλης για παραγωγικές δραστηριότητες που στοχεύουν κυρίως στην ηπειρωτική αγορά. Καθ' όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, οι βιομηχανικοί εργάτες, οι διάσημες tabacchine (σσ. γυναίκες πρωτοπόρες καπνοπώλες), θα γίνονταν ένα με την πόλη: πρωτότυπο μάχιμων εργατών και, ταυτόχρονα, γυναικών περήφανες και χειραφετημένες, θα απαθανατιστούν με τα μαύρα σάλια τους στους πίνακες του Guido Cadorin, του ζωγράφου φίλου του D'Annunzio, και στους στίχους του ποιητή Riccardo Selvatico.

Μύλος βαμβακιού. Άλλο ένα επιβλητικό βιομηχανικό εργοστάσιο, που χτίστηκε το  19ο αιώνα, δηλαδή ταυτόχρονα με τον κοντινό Ναυτικό Σταθμό. (σσ. στα αρχικά σχέδια θα απασχολούσε 3000 εργάτες στο τέλος, ήταν μόνο 900-1000, κυρίως γυναίκες). Σήμερα στεγάζει το πανεπιστήμιο (σχολή αρχιτεκτονικής IUAV).

Ναυτιλιακός Σταθμός (Stazione Marittim με θέα στο Mulino Stucky) Η κατασκευή του σταθμού (εγκαινιάστηκε το 1883) σηματοδοτεί μια εποχή καμπής στην ιστορία της πόλης: μεταφορά των λιμενικών δραστηριοτήτων από την παραδοσιακή τους θέση στο Ν. Marco στο δυτικό άκρο της πόλης, εκεί που είναι πιο εύκολες οι αποβάθρες συνδέεται με τον σιδηρόδρομο. Η Santa Marta _Σάντα Μάρτα, πρώην εκκλησία και νυν κέντρο εκθέσεων και εμπορίου και οι γύρω περιοχές έγιναν τότε η γειτονιά ναυτικών αχθοφόρων και βαστάζων. Κοιτάζοντας πέρα ​​από το κανάλι Giudecca, έχουμε από εδώ μια εξαιρετική θέα του Stucky, του μεγάλου μύλου που χτίστηκε – μεταξύ 800 και 900 – στο δυτικό άκρο του νησιού Giudecca, που εκείνη την εποχή ξεσήκωσε σκάνδαλο για την εμφάνιση του γοτθικού κάστρου, απολύτως ασυνήθιστο για τη Βενετία. Μετά η φωτιά πριν από λίγα χρόνια, και σήμερα _σημεία των καιρών, ο μύλος στεγάζει ένα πολυτελές ξενοδοχείο.

Campo S. Margherita, σήμερα η καρδιά του πανεπιστημίου της Βενετίας, το campo είναι η πλατεία κύριο αυτού του τμήματος της πόλης. Πριν από έναν αιώνα ήταν μια αγορά και αγαπημένος τόπος συνάντησης λιμενικοί, καπνοπωλεία και εργάτες καθώς και η έδρα μιας αποκαθαγιασμένης εκκλησία με σπασμένο καμπαναριό, του Επιμελητηρίου Εργασίας. Ήταν, εν ολίγοις, μια μικρή βενετσιάνικη “κόκκινη πλατεία”, συχνά επιλεγμένη για τo γιορτασμό της πρωτομαγιάς· αλλά, ταυτόχρονα, και ένας χώρος Βενετσιάνικος διάσημος για τις ταβέρνες και τα αποκριάτικα παρεΐστικα.

Rio Novo & “Casa del Popolo” στο Malcanton. Πίσω από το Campo S. Margherita άλλο ένα βαθύ σημάδι των μεταμορφώσεων της πόλης του εικοστού αιώνα: το ανασκαμμένο Ρίο Νόβο (νέο κανάλι) τη δεκαετία του 1930 για να συνδέσει το νεογέννητο Piazzale Roma με το Κανάλι πιο άμεσα. Όταν χτίστηκε, το ποτάμι δεν υπήρχε ακόμα – ένα φαινομενικά ανώνυμο κόκκινο σπίτι μας μεταφέρει πίσω, συνειρμικά στην πολιτική-συνδικαλιστική πάλη που αναφέρεται για τη S. Margherita: ήταν στην πραγματικότητα το “Λαϊκό Σπίτι”, που χτίστηκε την παραμονή του Πρώτου παγκόσμιοy πoλέμου για να φιλοξενήσει το Εργατικό Επιμελητήριο και άλλους θεσμούς του εργατικού κινήματος, και αντικείμενο αλλεπάλληλων επιθέσεων από φασιστικές ομάδες το 1920-22 (τότε ήταν “οχυρωμένο” με σάκους άμμου στα παράθυρα, ένοπλους φρουρούς στις στέγες και σειρήνα)

Que c'est triste Venice _θλιμένη η Βενετία … γράφηκε από την  Françoise Dorin 1η εκτέλεση Charles Aznavour (1964), ερμηνεύτηκε επίσης από Dyango, Les Compagnons de la chanson, Claude François, Gigliola Cinquetti, Gloria Lasso, Franco Simone, Antonio Prieto και μερικές 10άδες ακόμη καλλιτεχνών

Ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά στα γαλλικά και αργότερα στα ισπανικά (Venecia Sin Ti), γερμανικά (Venedig im Grau), αγγλικά (How Sad Venice Can Be) και το 1965 στα ιταλικά (Com'è triste Venezia).

Το τραγούδι γνώρισε διεθνή επιτυχία: το 1964-1965, ήταν στο νούμερο ένα στα charts του Billboard στη Γαλλία, στη Βραζιλία, στην ισπανική έκδοση από τον Juan Ramón το 1965, είχε κερδίσει το πρώτη θέση στο hit parade στην Αργεντινή και πέμπτη στη Χιλή. Ο Charles Aznavour _αρμενικής καταγωγής, καλλιτεχνικό όνομα του Chahnourh Varinag Aznavourian (γενν. στο Παρίσι, το 1924, πέθανε το 2018), υπήρξε τραγουδιστής-τραγουδοποιός, ηθοποιός και διπλωμάτης. Γνωστός με το παρατσούκλι Charles Aznavoice, αλλά και αποκαλούμενος “Frank Sinatra της Γαλλίας”, τραγουδούσε σε επτά γλώσσες και έχει εμφανιστεί σε όλον τον κόσμο

Ο επιπλοποιός που ήξερε πώς να το κάνει να πετάει.

Στο ληξιαρχείο ήταν εγγεγραμμένος ως Shahnourh Varinag Aznavourian, αλλά όλοι τον γνωρίζαμε με το καλλιτεχνικό του όνομα Charles Aznavour. Τραγουδιστής-τραγουδοποιός και ηθοποιός, ήταν ένας από τους πιο αγαπημένους chansonniers, ο πιο διάσημος κορωνογράφος πέρα ​​από τις Άλπεις: μια μοναδική φωνή, ο σημαιοφόρος του γαλλικού τραγουδιού στον κόσμο. Μας άφησε πριν από έξη χρόνια, την 1η Οκτωβρίου 2018, σε ηλικία 94 ετών, στο σπίτι του στο Μουριές, στη νότια Γαλλία.

Γεννήθηκε στις 22 Μαΐου 1924 στο Παρίσι, όπου η αρμενικής καταγωγής οικογένειά του είχε μετακομίσει για να γλιτώσει από τη γενοκτονία που διέπραξαν οι Τούρκοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εναντίον του Αρμενικού λαού. Οι αρχές του ήταν δύσκολες. ήταν ελάχιστα αποδεκτός από τη γαλλική κοινωνία ακριβώς λόγω της αρμενικής καταγωγής του. Επιπλέον, ως παιδί είχε διαγνωστεί με παράλυση που έφραξε κάποιες φωνητικές χορδές και του έδωσε αυτό το χαρακτηριστικό, αναμφισβήτητο, ελαφρώς βραχνό αλλά υποβλητικό, και μερικές φορές ιστορικό, τραγουδιστικό βάδισμα, που του χάρισε το παρατσούκλι Aznavoice, αλλά που πολλοί στιγμάτισαν. Στην αρχή της καριέρας του, ένας κριτικός έγραψε για αυτόν: «Δεν τραγουδάει καλά, γράφει άσχημα τραγούδια και δεν είναι ωραίος». Ο Αζναβούρ απάντησε με ένα τραγούδι, το La critique, το οποίο, αφού φρόντισε να έχει μεγάλο και πρόθυμο κοινό δημοσιογράφων, το ερμήνευε σε κάθε πρεμιέρα.

Ήταν ο τραγουδιστής πατέρας του, Micha Aznavourian, και η ηθοποιός μητέρα του, Knar Baghdassarian, που τον έκαναν να εξοικειωθεί γρήγορα με τη σκηνή, ευνοώντας την εισαγωγή του στον θεατρικό κόσμο - όπου έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία μόλις εννέα ετών στο έργο Un bon petit diable - και αργότερα στο παριζιάνικο κινηματογραφικό σύμπαν. Το εκθαμβωτικό ξεκίνημα μιας καριέρας που θα τον οδηγήσει να τραγουδήσει σε εννέα διαφορετικές γλώσσες (συμπεριλαμβανομένης της ναπολιτάνικης διαλέκτου). Το 2004 του απονεμήθηκε το μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής στη Γαλλία και το 2009 έγινε Πρέσβης της Αρμενίας στην Ελβετία. Έχει πουλήσει πάνω από τριακόσια εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως, λαμβάνοντας βραβεία και αναγνώριση παντού. Κατά τις περιοδείες του σε 94 χώρες μάγεψε εκατομμύρια θεατές και πήρε μέρος σε ογδόντα ταινίες (θυμόμαστε ιδιαίτερα τη Διαθήκη του Ορφέα του Ζαν Κοκτώ τον Πιανίστα του Φρανσουά Τρυφώ το Μάτια ερμητικά κλειστά, Το ταμπούρλο, Paris au mois d'août, Le passage du Rhin,  Adieu... Chérie και φυσικά το θρυλικό - 1961 Un taxi pour Tobrouk _ένα ταξί για το Τομπρούκ). Εβδομήντα χρόνια μιας ιδιαίτερα τιμημένης καριέρας τον έχουν κάνει σύμβολο της γαλλικής και αρμενικής κουλτούρας.

Aznavour στο στούντιο
τη δεκαετία του εβδομήντα

Ήταν η τυχερή συνάντησή του το 1946 με την Édith Piaf, η οποία τον καλωσόρισε και τον πήρε μαζί της, κάνοντάς τον γνωστό και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, και οι εμφανίσεις του στο Olympia τη δεκαετία του 1950 που τον καθιέρωσαν ως διεθνούς φήμης καλλιτέχνη. Από τότε η καριέρα του βρίσκεται σε ανοδική πορεία. Έκανε ντουέτο, μεταξύ άλλων, με τη Liza Minnelli, τη Céline Dion και τη Νάνα Μούσχουρη. Στη δεκαετία του 1960 προσγειώθηκε ευτυχώς στην Ιταλία, όπου έγινε γνωστός ως ερμηνευτής τραγουδιών όπως Com'è segrete Venezia, La Bohème, L'istrione, E io tra tra voi, με συνεργάτες όπως η Mina, η Iva Zanicchi (συνεργάστηκε σε ένα ολόκληρο LP), Ornella Vanoni, Franco Battiato, Renato Zero, Gino Paoli, Domenico Modugno, Massimo Ranieri, Enrico Ruggeri, Mia Martini και Gilda Giuliani.

Ήταν τραγούδια από το ρεπερτόριό του, μεταφρασμένα στα ιταλικά από τους καλύτερους, με τη συνεργασία των Giorgio Calabrese, Sergio Bardotti και Mogol στις αρχές της δεκαετίας του εξήντα και αργότερα με τον Lorenzo Raggi. Προς τα τέλη του 1988 κυκλοφόρησε ένα ολόκληρο LP με τον Sergio Bardotti, με τίτλο Momenti Sì, Momenti no. Στις συνεντεύξεις που έδωσε, ο Αζναβούρ δεν ξέχασε ποτέ να αναφερθεί σε αυτές τις συνεργασίες και υπογράμμισε επίσης ότι ήταν τελειομανής, σχολαστικός -όπως είπε ο ίδιος- “με το μικρόφωνο από τη μια πλευρά και το λεξικό από την άλλη”, απαιτητικός και προσεκτικός ακόμα και με τους φαινομενικά ασήμαντο. Το να τον ικανοποιήσει στη μετάφραση των κειμένων του δεν ήταν ποτέ για κανέναν μια βόλτα στο πάρκο...

Ο Αζναβούρ

Είναι κυρίως τραγούδια αγάπης, μιας σπλαχνικής αγάπης που έχει φτάσει στα άκρα, μερικές φορές προδομένη, ειπωμένη επίσης στη γυμνή και συγκλονιστική της πραγματικότητα: χωρίς υπερκατασκευές, ταμπού, φρένα και μισά λόγια. Αυτά που λέγονται μιλάνε ανοιχτά για ομοφυλοφιλία. Η αγάπη αφηγείται με πληθωρική δύναμη, αλλά όχι λιγότερο τρυφερή, η βαθιά φωνή του Αζναβούρ, που δίνει σώμα στο συναίσθημα χωρίς να είναι ενοχλητικό.

Εκτός από εξαιρετικός καλλιτέχνης, ήταν και ένας εξαιρετικός άνθρωπος. Η δέσμευση για τη γη του, την Αρμενία, και η βοήθεια για τον λαό του δεν περιορίζονταν σε αφηρημένες παρεμβάσεις, συνθήματα ή εύκολες επεμβάσεις στo φαίνεσθαι. Ωστόσο, δεν έβλεπε τον τουρκικό λαό ως εχθρό: είχε πολλούς θαυμαστές στην Τουρκία, αλλά δήλωσε ότι οι μισές συγγνώμες του Ερντογάν για τη γενοκτονία των Αρμενίων δεν ήταν αρκετές. Και φοβόταν την είσοδο της χώρας στην Ε.Ε. Σε θρησκευτικό επίπεδο, έχει τονίσει αρκετές φορές ότι πιστεύει σε έναν Θεό μοναδικό και κοσμικό, και δεν έκανε καμία διάκριση μεταξύ των διαφόρων πεποιθήσεων, μεταξύ συναγωγών, τζαμιών, εκκλησιών.

Τον άκουσα να λέει για τον εαυτό του «Δεν είμαι σταρ. Τα αστέρια είναι σερπαντίνες, περνούν και δεν είναι πια εκεί. Είμαι επιπλοποιός που παραδίδει τη σμίλη του». Αυτή η δήλωση είναι αρκετή για να δώσει τις διαστάσεις του χαρακτήρα. Και για τη γενναιοδωρία του, που έλαμπε κάθε φορά που ανέφερε τους τέσσερις ή πέντε συγγραφείς που μετέφρασαν μερικά από τα τραγούδια του στα ιταλικά … “κάντε τη ζωή σας μια περιπέτεια, ξαφνιάστε τους άνδρες και τις γυναίκες γύρω σας. Με ταπεινοφροσύνη, ευγένεια, απλότητα. Σωστά, Charles.